Romance అమలిన శృంగార కథలు - శ్రీమతి డైరీ

[k3vv3]

ఎప్పుడూ చిరునవ్వు చెదరని దిలీప్ జీవితంలో తుఫాను రేగింది. రాత్రి మాములుగా పడుకున్న తల్లి పొద్దున్న లేవలేదు. ఆ రోజు దిలీప్ సుందరి దగ్గరికి వచ్చి "సుందరీ!కథ ముగిసింది. అమ్మ ఇంక లేదు" అంటూ మరో మాట లేకుండా ఎప్పుడూ లేనిది ఆమె వళ్ళో పడుకుండిపోయాడు. ఏంజరిగిందో అప్పటికి తెలియని సుందరి విషయం అడగాలనుకున్నా ఒక్కమాట కూడా చెప్పకుండా దిగులుగా శూన్యంలోకి చూస్తూ తన వడిలో పడుకున్న అతని పరిస్థితి చూసి తను కూడా మౌనంగా ఉండిపోయింది. చెయ్యవలసిన కార్యక్రమాలెన్నో ఉండగా వీడేమయిపోయాడో తెలియని స్నేహితులు వెతుక్కుంటూ సుందరి ఇంటికి వచ్చి విషయం చెప్తే గానీ సుందరికి అతని తల్లి మరణించిందని తెలియదు. వాడి స్నేహితులందరూ వచ్చి ఎన్ని రకరకాలుగా వాడిని ఓదార్చి అంత్యక్రియలని రమ్మంటున్నా దిలీప్ తన వడిలో నుంచి లేవలేదు. ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడలేదు. అతనికి ఎంతో దగ్గర స్నేహితుడైన స్ఫూర్తి ఓర్పు నశించి "సుందరీ! వాడికి జరిగిన నష్టం పూడ్చలేనిది. కానీ ఇప్పుడు చెయ్యవలసినది చెయ్యాలి. వాడే చెయ్యాలి. వాడిని ఎలాగోలా తీసుకురా' అని చెప్పి వెళ్లి పోయాడు. నిరాశగా మౌనంగా దిగులుగా తన వళ్ళో పడుకున్న అతనికి ఏమాత్రం భంగం కలగకుండా సుందరి ఎంతో ఓర్పుతో అలాగే కూర్చుంది. దిలీప్ కి దుఃఖం ఉంది కానీ బైటికి రావటం లేదు. అతను ఏడవాలి. ఏడుస్తాడు అని ఆమె అలాగే వేచి ఉంది. మూడు భారమైన గంటల తర్వాత అతను మనసారా ఏడ్చాడు. ఆమె వడిలో కుళ్ళి కుళ్ళి ఏడ్చాడు. అతని ఏడుపు ఆపేవరకూ అతని తల నిమురుతూ ఆమె ఉండిపోయింది. సుందరి అమ్మా నాన్నా చూసి కూడా పరిస్థితి అర్ధం చేసుకుని లోపలికి వెళ్లిపోయారు. వారి మధ్య ఉన్న అనుబంధం తాలూకు తీవ్రత మొదటి సారి అందరూ గ్రహించిన రోజు అది. సుందరి సాంగత్యంతోనే ఎన్నో రోజుల తర్వాత అతను మళ్ళీ మామూలు మనిషయ్యాడు "కథ ఇంకా ఉంది" అని విచారంగా నవ్వేవాడు.
మళ్ళీ అతనికి ఎప్పుడూ తోడుగా ఉండే సంగీతంలో ఉపశమనం తీసుకోసాగాడు. వాడి పాటలు విని వాడి స్నేహితుడు సుబ్బారావు తండ్రి అతనికి ఒక వేణువు కొని ఇస్తే ఎంతో ఉత్సాహంతో సుందరి ఇంటి మేడమీద ఇద్దరూ సాధన చేసి వేణువు ఊడటం నేర్చుకున్నారు. సుందరి తండ్రి ఇంకా కొంతమంది పెద్దలు సంగీతమంటే ఇంత ఇష్టం ఉంటే నేర్చుకోవచ్చు కదా అంటే నవ్వేసి "నేను త్వరగా ఉద్యోగం చేసి సంపాదించాలండి. నాన్నని చూసుకోవాలి" అనే వాడు. అందరి దగ్గరా ఎన్నో పాటలు పాడినా ప్రతిరోజూ తన ఇంటికి వచ్చినపుడు తన దగ్గర మాత్రమే శ్రావ్యమైన వేణుగానం వినిపించేవాడు. ఆ మేడమీదే ఎన్నో మధురమైన సాయంత్రాలలో అతనివేణుగానానికి తన గాత్రం జోడించి ఇద్దరూ ఆ సంగీతంలో మైమరచిపోయేవారు. ఇద్దరూ రేడియో లో ఎన్నో దేశాల పాటలు ఏవి బావున్నా విని ఆస్వాదించేవారు. ఆ పాటలనే తన గానంతో మళ్ళీ సృష్టించి మధురమైన అనుభూతులు పొందే వారు. వేణువు విషయంలో దిలీప్ గీసుకున్న పరిధులు అందరికీ తెలుసు కనుక మొదట్లో వాడిని వేణువు వాయించమని అడిగిన వాళ్ళు కూడా తర్వాత అడగటం మానేసి వాడి పాటలు మాత్రమే అడిగి వింటుండేవారు. వేణువు మాత్రం సుందరి కోసమే. విదేశాలకి వెళ్తూ అతను ఆ వేణువు సుందరి కిచ్చి వెళ్ళిపోయాడు.
తన తో ఇంత సన్నిహితంగా ఉన్నవాడు తనకి చెప్పవలసిన ఆ ఒక్క ముక్కా ఎందుకు చెప్పలేదు? అహంకారమా? భయమా? ఆ మాట కొస్తే ఎప్పుడైనా నాతో ఒక్క మాట కృతజ్ఞతగా అన్నాడా? ప్రతి పనినీ నేనేదో స్వంతమనిషిలా నాకప్పజెప్పి వెళ్లిపోయేవాడు. ఒక్కసారి కూడా నువ్వు నా తోడుగా లేకపోతే నేనేమయిపోయేవాడిననే విషయం వప్పుకున్నాడా? పైగా నీతో నాకేంటి పని అని ఎక్కడికో ఒక్కడూ వెళ్ళిపోతాడా? అక్కడ తన పనులు ఎలా చేసుకుంటున్నాడట ? తనే చేసుకునే టట్టయితే ఇంతవరకూ చేసుకోగలిగీ నన్ను ఇష్టం వచ్చినట్టు వాడుకున్నట్టేగా ? అసలు తన గురించి ఏమిటా అలుసు?
సమస్య మొదవటానికి ముందు దిలీప్ ఇంటికి రాయటం తగ్గించేసాడు. వచ్చినా పాటలు పాడేవాడు కాదు. నాన్న ఆరోగ్యం బాలేదు. ఏదో ఒకటి చెయ్యాలి అనేవాడు.
"దీనికింత ఆలోచన ఎందుకు? మంచి క్లినిక్ లో చేర్పిద్దాం. నా మనుషులకి చెప్తే అంతా ఏర్పాటు చేసేస్తారు." అంది సుందరి.
దిలీప్ తల అడ్డంగా ఊపుతూ "అదొక్కటే సమస్య కాదు సుందరీ! ఆయన్ని దగ్గరుండి ఎవరు చూస్తారు? నాకు కుదరదు" అన్నాడు.
ఎప్పుడూ తనకి విషయాలు వదిలేసి నిశ్చింతగా ఉండే మనిషి ఇలా మాట్లాడుతున్నాడేమిటి అని అనుమానం కూడా లేకుండా "దాందేముంది ? మంచి నర్సు ని పెడదాం. నేను చూసుకుంటానుగా " అంది.
"అవును" అని తనలోనే గొణుక్కున్నాడు. తర్వాత కూ కూడా ఏదో ధ్యాసలో ఉన్నాడు. కాసేపు అలాగే కూర్చుని "వస్తాను" అని అతను వెళ్ళిపోతే ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది. అతనికి ప్రాణమైన సంగీతం గురించి కనీసం చర్చించుకోకుండా అతను వెళ్ళిపోవటం అదే మొదటిసారి. తర్వాత కొన్నాళ్ళు అతను రానేలేదు. ఆమె కూడా తన కంపెనీ పనులలో కొంచెం పని ఒత్తిడి పెరగటం వలన అంత గా పట్టించుకోలేదు. దిలీప్ ఏం చేసినా దిలీప్ తన మనిషేనని ఖచ్చితమైన నమ్మకం.
అతను ఎక్కడికో దూరంగా వెళ్ళిపోతున్నాడని స్నేహితులు చూచాయగా చెప్పినపుడు సుందరి నమ్మలేదు. అతని వ్యవహారంలో ఒక్కటి కూడా తన సహాయం లేకుండా చేసుకోలేని వాడు తనని తీసుకునైనా వెళ్ళాలి లేదా అసలు వెళ్ళకూడదు అని నమ్మకంగా అనుకుంది. అలా అనే అందరితో ధీమాగా "అతను ఎట్టి పరిస్థితులలోనూ నేను లేకుండా వెళ్ళడు" అని చెప్పింది. ఒక్క రాత్రి ప్రయాణం లో చేరుకోగలిగే బెంగుళూరుకి వెళ్ళటానికే ఇష్టపడని వాడు దూర ప్రదేశాలకి ఎందుకు వెళ్లాలనుకుంటాడు?పైగా నాతొ చెప్పకుండా అంత పెద్ద నిర్ణయం తీసుకుంటాడా?
కానీ అందరినీ ఆశ్చర్యంలో ముంచెత్తుతూ దిలీప్ తాను దూరప్రదేశానికి వెళ్ళిపోతున్నట్టు ప్రకటించాడు. అతను ఎలా ఇటువంటి నిర్ణయం తీసుకున్నాడో తెలియకపోయినా అతను ఖఛ్చితంగా సుందరి తో బంధాన్ని స్పష్టంగా నిర్థారించి ఆమెని తనతో తీసుకుపోతాడని అందరూ సీమతో సహా అనుకున్నారు. పైగా అతని మాటల్లో అతను సుందరి తో ఏవో ముఖ్యమైన విషయం చెప్పాలనుకున్నాడని కూడా తెలిసాక అతను చెప్పబోయేది ఏమిటో అందరూ ఊహించుకున్నారు.
సుందరిని కలవగానే తన శైలిలోనే "సుందరీ. దురదృష్టవశాత్తూ ఇక్కడ నా కథ ముగిసింది. నేను దూరప్రదేశానికి వెళ్తున్నాను. కానీ అక్కడ అంతా మన మంచికే అవుతుందని నమ్మకంతో ఉన్నాను" అన్నాడు. అతను తర్వాత చెప్పబోయే విషయం కోసం ఎంతో ఆసక్తిగా సుందరి ఎదురు చూస్తుంటే దిలీప్ తన వేణువు ఆమెకి ఇచ్చాడు.
"బహుశా అక్కడ నాకు వేణువు ఊదటం కుదరకపోవచ్చు. ఇది నా ప్రాణం సుందరీ. నీకు తప్ప ఇంకెవరికీ ఇవ్వలేను" అన్నాడు. అప్పుడు సుందరికి మొదటి సారి అనుమానం వచ్చింది. తాను అతనితో వెళ్లిపోతుందనుకుంటుంటే అతను నాకు అప్పగింతలు చేస్తున్నదేమిటి? అనుకుంది. అయినా ఏదో నమ్మకం. ఆశ.
"ఇంకో విషయం సుందరీ. నాకు మరో దారి లేకపోవటం తో నాన్న ని ఓల్డేజ్ హోమ్ లో చేర్పించక తప్పదు. నువ్వు వెంటనే ఆయన్ని మంచి చోట చేర్పించెయ్యాలి. మనకి వారమే టైముంది" అన్నాడు.
బహుశా తన తండ్రి అక్కడ చేరి కొంచెం సెటిల్ అయ్యేవరకూ తనని ఇక్కడ ఉండమంటున్నాడేమో. అక్కడికి వెళ్లి కొన్నిరోజుల్లో ఇక్కడ అతని తండ్రి తాలూకు విషయంతో పాటు అన్ని వ్యవహారాలూ సద్దుమణిగాక తనని తీసుకువెళ్తానని చెప్తాడేమో అని సుందరి ఆశిస్తుంటే దిలీప్ అతని ఖాతాలన్నటినీ కూడా నిర్వహించమని అందుకు కావలసిన వివరాలూ హక్కుల తాలూకు పత్రాలు ఆమెకి ఇచ్చేసాడు.
ఇదంతా ఎలా చేసాడంటే చిన్నప్పుడు తనకి బళ్ళో పనులు ఎలా అప్పగించేవాడో అంత సులువుగా అంతే హక్కుతో అప్పగించేసాడు. తనని రమ్మని గానీ అక్కడికి వెళ్ళాక తను కూడా రావటానికి ఏర్పాటు చేస్తానని గానీ అనలేదు. అంతకంటే ముఖ్యమైన విషయం ఆమె, ఆమె తో పాటు ఎందరో స్నేహితులు ఆశిస్తున్నట్టుగా ఎప్పటినుంచో చెప్తాడని ఎదురు చూసే ఆ ఒక్క మాట కూడా చెప్పకుండా అతను వెళ్ళిపోయాడు.
అతను అల్లా వెళ్ళిపోవటం వలన కలిగిన షాక్ కన్నా తనని వెర్రి దాన్ని చేసి ఇష్టం వచ్చినట్టు తన నుంచి మానసికంగా వ్యావహారికంగా కావలసిన సాయం తీసేసుకుని ఇప్పుడు తనని ఫూల్ ని చేసి అందరిముందూ అవమానం చేసాడని ఆమె ఎంతో కుమిలిపోయింది. మానవత్వంతో అతని తండ్రిని ఓల్డేజ్ హోమ్ లో చేర్పించింది. అతను ఏవేవో ఖాతాలు తెరిచి స్వచ్చంద సేవలకు కేటాయించిన వాటితో పాటు అన్నీ ఒక కొలిక్కి తీసుకొచ్చి వాటంతట అవే నడిచేలా ఏర్పాటు చేసింది. అతను చేసిన గాయం మాత్రం ఆమె మనసులో ఉండిపోయింది.
సీమ కి ఆమె అంటే ఎంతో సానుభూతి ఉంది. కానీ తనే సుందరి స్థానంలో ఉంటే "పద అక్కడికి ఇద్దరం వెళదాం." అని తనే మొదటి అడుగు వేసి విషయాన్ని తేల్చేసేది అనుకుంది సీమ. కానీ సుందరి తో ఆ విషయం చర్చించే సమయం కాదనుకుని ఊరుకుంటోంది.
ఎవరి అవసరమూ లేదన్నట్టు వెళ్ళిపోయిన వాడు ఏమీ జరగనట్టు ఇమెయిల్ లో పెద్ద పెద్ద ఉత్తరాలు వ్రాస్తాడు. వాటిలో కూడా పనికొచ్చే విషయం ఒక్కటి కూడా ఉండదు. అతను అక్కడ చేస్తున్న పని గురించి గానీ అక్కడ ఉన్న అవకాశాలు లాంటి విషయాలు ఏమీ ఉండవు. అతను వంద మంది వికలాంగులకు ఎలా సహాయం చేసాడో ఉంటుంది. అతను భారతదేశంలో ఆర్ధిక కారణాల వలనో మరే కారణం వల్లనో వెనక పడిన వారికి ఎలా తర్ఫీదు ఇచ్చి ఉద్యోగావకాశాలు కల్పిస్తున్నాడో చెప్తాడు. కొత్తగా వస్తున్న సంగీత ఒరవళ్ల గురించి వ్రాస్తాడు. ఇవన్నీ ఇక్కడ కూడా చేసేవాడు.సుందరీ దిలీప్ ఇద్దరూ మాట్లాడుకుని ఎన్నో మంచి పనులు చేశారు.
కానీ దూరంగా వెళ్లిన తర్వాత కూడా తమ జీవితాలకి సంబందించిన అసలు విషయం ఎందుకు ప్రస్తావించడు? అని సుందరి రగిలిపోతూ ఉండేది.
తమ బంధానికి తలిదండ్రులు కూడా అడ్డు చెప్పరని స్పష్టంగా తెలిసినపుడు నాకు విషయం చెప్పటానికి అతనికి ఏమిటి అడ్డు? ఒక ఆడదానిగా మొదటి అడుగు తను ఎలా వేస్తుంది? అక్కడ ఒంటరిగా ఉండి, ప్రతిరోజూ నన్ను చూడకుండా నన్నెంత కోల్పోతున్నాడో ఒక్కసారి కూడా చెప్పలేదు. అసలు తన రోజువారీ పనులు ఎలా నడుపుకుంటున్నాడో వ్రాయడు. "ఇంకెవరో" చేస్తున్నారా అని అనుమానం కూడా సుందరికి ఉంది. ఇదంతా కాక అతను వెళ్లేముందు అందరి ముందూ తను తల దించుకునేలా చేసిన అవమానం తలుచుకుంటే అతన్ని ముక్కలు ముక్కలు గా నరికేయాలనిపిస్తుంది. "ఇంతకింతా ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలి." అనుకుంటుంటుంది సుందరి.
***

దిలీప్ ఈరోజు వస్తున్నానని రాసాడు గానీ వస్తున్నది ఏవిమానంలోనో తెలియదు కనుక ఎవరూ విమానాశ్రయానికి వెళ్ళలేదు. అందువల్ల సుందరి అసహనం ఇంకా ఎక్కువయింది. సుందరి మనోభావాలని గమనిస్తూనే ఉన్న సీమ కావాలనే అతని మాట ఎత్తకుండా కంపెనీ విషయాలని అవసరానికి మించి చర్చిస్తూ సుందరి ఆ వ్యవహారాలలో అసలు విషయం మరిచిపోయేలా ఈ ప్రక్రియలోనే తను వేళకి భోజనం చేసేలా నిద్రపోయేలా చూసుకుంది. మధ్యాహ్నం వేళకి దిలీప్ సుందరి పని చేసుకునే గదికే వచ్చేసాడు.

కొంచెం సన్నబడి ప్రయాణం బడలికతో అలసటగా వచ్చిన అతన్ని చూడగానే ఎంత వద్దనుకున్నా ఒక్క క్షణం తన మనసులో కలిగిన చిత్రమైన స్పందనని బలవంతంగా అణుచుకుంటూ "ఓహ్ వచ్చేసావా! ఈరొజేనా నువ్వు రావలసింది?" అంది సుందరి చాలా నిర్లిప్తంగా కనపడాలని ప్రయత్నిస్తూ.

దిలీప్ తన వెలిగిపోతున్న ముఖంతో సుందరి వైపు చూస్తూ "అవును సుందరీ. అక్కడ నా కథ ముగిసింది. ఇంకా అక్కడ ఉండటం వలన ఏమీ ప్రయోజనం లేదు. అయినా నేను ఉత్తరం వ్రాసాను కదా! ముందు మన ఇంటికెళ్లాను. బహదూర్ నువ్విక్కడున్నావని చెప్తే అలాగే వచ్చేసాను " అన్నాడు.

"అయినా ఇమెయిల్ లో కూడా చేత్తో వ్రాసిన ఉత్తరాలు పెట్టి పంపించటమేమిటి ఈరోజుల్లో కూడా? మేమెప్పుడో మానేసాం" అతని ఉత్తరాలేమంత ముఖ్యమైన వేమీ కాదు అని ధ్వనించేలా అంది సుందరి. ఎలాగోలా అతన్ని హర్ట్ చెయ్యాలనే కోరిక అణుచుకోలేకపోతోంది.

దిలీప్ ఎప్పటిలాగే నవ్వేసి "నాకెందుకో ఉత్తరాలే వ్రాయాలనిపించింది. కానీ ఇది కంప్యూటర్ యుగం కదా అందుకని ఆ ఉత్తరాలనే ఇమెయిల్ లో పెట్టి పంపించాను" అన్నాడు.

అతనితో మరేమీ మాట్లాడకుండా నిరాసక్తంగా తన పని లో మునిగిన సుందరి తో "సుందరీ. నేనిక్కడ నెల రోజులు ఉంటాను. మనింట్లోనే ఉంటాను. కొన్ని నెలలు నేను మరిచిపోయిన "పాటు జీవితం గడపాలనుంది." అన్నాడు దిలీప్.