[Vandanavishnu0007a]

நேராக நடந்து விட்டு 11ம் வகுப்பு வாயிலில் டக்கென்று யூ டர்ன் அடித்து திரும்பும்போது ரகு அவள் எதிரில் நின்றிந்தான்

தூ.. தூ.. என்று பயத்தில் துப்பிவிட்டாள்

அந்த காலத்தில் அவள் சின்ன வயதாக இருக்கும்போது இரவில் ஒண்ணுக்கு போகும் போது காத்து கருப்பு பயம் இருக்கும்..

ஏதாவது இருட்டு உருவத்தையோ.. அல்லது கருப்பு நிழலையோ பார்த்து விட்டால் புவனாவின் அம்மா இப்படித்தான் தூ தூ என்று அந்த இருட்டு பக்கம் துப்புவாள்..

நடக்கும்போது எதிலாவது இடித்து கொண்டாலும்.. அந்த கல்லிலோ.. செவுத்திலோ.. நாற்காலியின் மேலோ தூ தூ என்று துப்புவாள்..

இதெல்லாம் அந்த காலத்து கிராமத்து வழக்கம்..

அப்போது சின்னவயதில் புவனா கிராமத்தில் இருந்தாலும்.. இப்போது பக்காவாக மாடர்ன் டைப்புக்கு மாறிவிட்டாள்

ஆனாலும் இந்த மாய உருவ பயம் ஏற்படும் போது இன்னும் புவனாவுக்கு அந்த துப்பும் பழக்கம் இருக்கிறது..

அதையே இப்போதும் புவனா பண்ணிவிட்டாள்

ரகு மேல் தெரியாமல் துப்பிவிட்டாள் புவனா

அவனை பார்த்து ஒரு நிமிஷம் அவளுக்கு இதயமே நின்று விட்டது போல இருந்தது..

டேய் நாயே.. நாயே.. இப்படியா சத்தம் இல்லாம என் முன்னால வந்து நிப்பா என்று அவன் காதை பிடித்து திருகினாள்

ஆஆஆ ஆஆஆ வலிக்குது மிஸ்.. வலிக்குது என்று கத்தினான் ரகு

ரீசஸ் போக பர்மிஷன் கேக்க வந்தேன் மிஸ் என்றான் வலியால் துடித்து கொண்டே

ச்சீ.. ஒன்னுக்கு அடிக்கணும்னா.. நீ உக்காந்து படிச்சிட்டு இருந்த இடத்துல இருந்தே எழுந்து நின்னு கேட்டு இருக்கலாம்ல..

ரொம்ப அர்ஜென்ட் மிஸ்.. என்று நெளிந்தான்..

சரி போயிட்டு வா.. என்று பெர்மிஷன் கொடுத்தாள்

அவன் முகத்தில் அவளுடைய எச்சில் துளிகள் தெறித்து இருந்தது..

பாத்ரூம் அந்த கடைசியில் இருந்தது..

அவன் பாத் ரூம் பக்கம் திரும்பி நடக்க போனான்..

டேய் கொஞ்சம் நில்லு.. என்றாள்

ரகு நின்று அவளை திரும்பி பார்த்தான்..

சாரிடா.. உன் மூஞ்சில தெரியாம துப்பிட்டேன்.. என்று அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்டு அவள் புடவை முந்தானையால் அவன் முகத்தில் இருந்த அவளுடைய எச்சில் துளிகளை துடைக்க ஆரம்பித்தாள் புவனா

தொடரும் 10