[chrisgale159]

Those three should marry bro only when son marries it is incest

[Randykarthi]

Yes bro.. this one only.. kathukitta motha vithayum erakitinga..

[Selva single]

Yepptium Ravi thaan kattuvan.

[moledcock]

Nice going

[raj47770]

veral level twist... adutha update la theriyumaaa thali yaaru katta pora nu

[Deepak_The_Writer]

Can we expect a update today writer?

[krishkarthick]

Can we expect a update today writer?

Yes bro

[Deepak_The_Writer]

The most important episode of this story , waiting for it bro

[yscienced]

still waiting dont disappoint us today

[krishkarthick]

Chapter 13: The Fateful Knot(விதி போட்ட முடிச்சு):



கோவிலின் வெவ்வேறு திசைகளில் ராகுல் லட்சுமியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

அன்று கோவிலில் விசேஷ நாள் என்பதால் வழக்கத்தைவிடக் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. அதுமட்டுமில்லாமல், அன்றைய தினம் நான்கு திருமணங்கள் நடைபெறுவதற்காக முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தன.

ஒருபுறம் மேளச் சத்தம், மறுபுறம் மந்திரங்கள், உறவினர்களின் பேச்சுச் சத்தம் எனக் கோவில் முழுவதும் பரபரப்பாக இருந்தது.

ராகுல் மீண்டும் தன் அம்மாவுக்கு போன் செய்தான்.

“The number you are trying to reach is switched off...”

ராகுல்: ச்ச... என்னம்மா இது? போன் வேற switch off-ன்னு வருது!

கவுதமின் திருமணம் கோவிலில் எந்த மண்டபத்தில் நடக்கிறது என்பதுகூட அவனுக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை.

ஒவ்வொரு மண்டபமாகச் சென்று பார்த்தான். மக்கள் கூட்டத்துக்குள் லட்சுமி, ரவி, கவுதம் மூவரையும் தேடினான்.

கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரமாகக் கோவிலைச் சுற்றியும் யாரையும் காணவில்லை.

ராகுல்: என்னடா இது... ஒருத்தரையும் காணோம். கல்யாணம் முடிஞ்சு எல்லாரும் கிளம்பிட்டாங்களா?

அப்போது கோவிலின் ஒரு பக்கத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த காரில் ஓர் இளைஞனும் பெண்ணும் ஏறிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.

அந்தப் பெண்ணின் முகம் அவனுக்கு எங்கோ பார்த்ததுபோல் இருந்தது.

சற்று நின்று கூர்ந்து கவனித்தான்.

'இவங்க... கவுதமுக்கு fix பண்ண பொண்ணு மாதிரி இருக்கே?'

சில நாட்களுக்கு முன்பு லட்சுமி காட்டிய புகைப்படம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

'ஆமா... அதே பொண்ணுதான் போல. அப்போ கல்யாணம் முடிஞ்சிருச்சா?'

உடனே கவுதமுக்கு போன் செய்தான்.

ரிங் போய்க்கொண்டே இருந்தது. ஆனால் அவன் எடுக்கவில்லை.

ராகுல்: சரி... கல்யாண மாப்பிள்ளை. இப்போ busy-ஆ இருப்பான். ரவி சாருக்குப் பண்ணலாம்.

ரவியும் போனை எடுக்கவில்லை.

ராகுல்: என்னடா இது... யாருமே போன் எடுக்க மாட்டேங்கிறாங்க?

அவன் மீண்டும் அம்மாவுக்கு முயற்சி செய்தான்.

அதே பதில்.

“Switched off.”

எரிச்சலுடன் போனை பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டு மீண்டும் தேட ஆரம்பித்தான்.

கோவிலின் பக்கவாட்டுப் பாதையில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது அவன் காலில் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்பட்டது.

கீழே குனிந்து பார்த்தான்.

ஒரு மொபைல் போன்.

அதன் திரை உடைந்து, கண்ணாடித் துண்டுகள் சிதறிக் கிடந்தன.

அதை எடுத்துப் பார்த்த ராகுல் அதிர்ந்துபோனான்.

ராகுல்: அம்மா போன்!

அவன் முகத்தில் பதற்றம் பரவியது.

ராகுல்: அம்மா போன் எப்படி இங்க வந்துச்சு? அதுவும் இப்படி உடைஞ்சிருக்கு?

போனை ஆன் செய்ய முயன்றான். எந்தப் பதிலும் இல்லை.

'அம்மா இப்படி போனை கீழ போட்டுட்டுப் போற ஆள் இல்லையே... என்ன நடந்துச்சு?'

சுற்றிலும் பார்த்தான்.

அந்த நேரத்தில் சற்றுத் தொலைவில் இரண்டு பேர் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர் ரவி.

ராகுலுக்கு ஓரளவு நிம்மதி வந்தது.

'ஒரு வழியா ரவி சாரைப் பார்த்தாச்சு. அம்மா எங்கன்னு கேட்டுடலாம்.'

ராகுல்: ரவி சார்!

குரலைக் கேட்டுத் திரும்பிய ரவி, எதிரே ராகுல் நிற்பதைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டார்.

'ராகுலா... இவன் இங்க எப்படி வந்தான்?'

அவருடைய மனதில் பதற்றம் எழுந்தது.

'இங்க நடந்த விஷயம் இவனுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்? அவன் அம்மாவுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வரக்கூடாதுன்னு என்கிட்ட சொல்லி வச்சிருந்தானே...'

ராகுல் அவர்களிடம் வந்தான்.

ராகுல்: சார்... எங்க அம்மா எங்க இருக்காங்க?

ரவி: அது வந்து...

ராகுல்: என்ன சார்?

ரவி ஒரு நொடி யோசித்தார்.

ரவி: அவங்க... உங்க வீட்டுக்குப் போயிருப்பாங்கப்பா.

ராகுல்: வீட்டுக்கா? சரி சார்... கவுதம் கல்யாணம் நல்லபடியா முடிஞ்சுதா? பொய் சொல்லி கல்யாணம் பண்றதால ஏதாவது பிரச்சினை வருமோன்னு எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு.

ரவி: ஏன்பா... அப்படிக் கேக்குற?

ராகுல் தன் கையிலிருந்த உடைந்த போனை அவரிடம் காட்டினான்.

ராகுல்: இல்ல சார்... எங்க அம்மா போன் கோவில்ல கீழ கிடந்துச்சு. அவங்க இப்படி careless-ஆ விட்டுட்டுப் போற ஆள் இல்ல. அதான் ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கு.

அந்தப் போனைப் பார்த்ததும் ரவி அமைதியானார்.

அவர் அருகிலிருந்த ஜோசியரைப் பார்த்தார்.

ஜோசியர்: சார்... இந்தப் பையன் யாரு?

ரவி: லட்சுமியோட பையன்.

ஜோசியர்: ஓ... அப்படியா!

அவர் உடனே ராகுலிடம் திரும்பினார்.

ஜோசியர்: தம்பி... கல்யாணமெல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சிருச்சுப்பா. நீங்க கவலைப்பட வேண்டாம். ரவி சார் சொன்ன மாதிரி உங்க அம்மா வீட்டுக்குத்தான் போயிருப்பாங்க.

ராகுல்: அப்படியா சார்...

ஜோசியர்: ஆமாப்பா. நீங்க வீட்டுக்குப் போய்ப் பாருங்க.

ராகுல் சில நொடிகள் யோசித்தான்.

ராகுல்: சரி சார்... அப்போ நான் கிளம்புறேன்.

ரவி: சரிப்பா.

ராகுல் அங்கிருந்து நடக்க ஆரம்பித்தான்.

சில அடிகள் சென்றதும் திரும்பிப் பார்த்தான்.

ரவி இன்னும் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

'அம்மா வீட்டுக்குப் போயிருந்தா... போனை மட்டும் ஏன் இங்க விட்டுட்டுப் போகணும்?'

அந்தக் கேள்வியுடனேயே ராகுல் கோவிலிலிருந்து கிளம்பினான்.




ராகுல் அங்கிருந்து சென்றதும் ரவி ஜோசியரைப் பார்த்தார்.

ரவி: என்ன ஜோசியரே... அவன்கிட்ட எதுவுமே நடக்காத மாதிரி பேசிட்டீங்க? உண்மை தெரிஞ்சா அவன் என்ன பண்ணுவான்னு யோசிச்சீங்களா?

ஜோசியர்: அதனாலதான் சார் இப்போ எதுவும் சொல்லல. ஏற்கனவே நடந்த பிரச்சினையே போதும். இன்னொரு பிரச்சினை வேண்டாமே!

ரவி: எவ்வளவு நாளைக்கு மறைக்க முடியும்?

ஜோசியர்: அதுக்கு முன்னாடி லட்சுமி கிட்ட நீங்க பேசுறதுதான் முக்கியம்.

லட்சுமியின் பெயரைக் கேட்டதும் ரவியின் முகம் வாடியது.

ரவி: என்னை நம்பித்தான் அவங்க இங்க வந்தாங்க ஜோசியரே. ஆனா எல்லார் முன்னாடியும் எவ்வளவு அவமானப்பட்டாங்க! கடைசியில நடந்ததுக்கு என்னை மன்னிப்பாங்களான்னுகூட தெரியல.

அவருடைய நினைவில் லட்சுமியின் கண்ணீர் நிறைந்த முகம் தோன்றியது.

கழுத்திலிருந்த தாலியை விரல்களால் தூக்கிக் காட்டியபடி அவள் கேட்டாள்....

லட்சுமி: உங்களை நம்பித்தானே சார் வந்தேன்... எனக்கு ஏன் இப்படி பண்ணீங்க?

அந்தக் கேள்வியை நினைத்ததும் ரவி தலையைக் குனிந்தார்.



ரவி: அவங்க கேட்டதுக்கு என்னால பதிலே சொல்ல முடியல ஜோசியரே. என் பையனைக் காப்பாத்தணும்னு நினைச்சு... அவங்க வாழ்க்கையைப் பத்தி யோசிக்காம போயிட்டேன்.

ஜோசியர்: நடந்ததை இனிமே மாத்த முடியாது சார். ஆனா ஒரு நல்ல விஷயம் நடந்திருக்கே.

ஜோசியர்: கவுதமுக்கு 21 வயசு வரைக்கும் இருந்த கண்டம்... இனிமே அவனைப் பாதிக்காது. நான் குறிச்ச முகூர்த்த நேரத்துல கல்யாணம் நடந்துடுச்சு. இந்த மாசத்துல அதைவிட்டா வேற நல்ல நாளும் கிடையாது.

ரவி நிம்மதியாகப் பெருமூச்சு விட்டார்.

ரவி: என் பையனுக்கு ஆபத்தில்லைன்னு சொல்றீங்க... சந்தோஷம்தான். ஆனா லட்சுமியை நினைச்சாத்தான்...

ஜோசியர்: அதுக்குத்தான் இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும் சார்.

ரவி: சொல்லுங்க.

ஜோசியர்: லட்சுமி கழுத்துல தாலி ஏறிடுச்சு. இனிமே அவங்க உங்க வீட்டுல தான் இருக்கணும். அவங்களைப் பார்த்துக்க வேண்டியது உங்க பொறுப்பு.

ரவி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தார்.

ரவி: ஜோசியரே... நேத்துதான் லட்சுமிகிட்ட என் கல்யாண ஆசையைச் சொன்னேன். அவங்க முடியாதுன்னு மறுத்துட்டாங்க. இப்போ நடந்ததைப் பார்த்து நான் துரோகம் பண்ணிடேன்னு நினைச்சா?

ஜோசியர்: அதனாலதான் நீங்க அவங்ககிட்ட நேரடியாப் பேசணும். அப்புறம் இன்னொரு விஷயம்... இன்னைக்கு ராத்திரி சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கும் நல்ல நேரம் இருக்கு.

ரவி: ஐயோ ஜோசியரே! ஏற்கனவே நடந்ததை அவங்களால தாங்க முடியல. இதுல இதைப் பத்தி நான் எப்படிப் பேச முடியும்?

ஜோசியர்: சம்பிரதாயத்துக்காகச் சொன்னேன் சார். அவங்க சம்மதம் இல்லாம எதுவும் நடக்க வேண்டாம். இன்னொரு நாள் பார்த்துக்கலாம்.

ரவி: முதல்ல அவங்க என்னை மன்னிப்பாங்களான்னு தெரியணும். மத்ததெல்லாம் அப்புறம்தான்.

ஜோசியர் அமைதியாகத் தலையசைத்தார்.

ரவி அங்கிருந்து நகர்ந்தார். ஆனால் லட்சுமி தாலியைத் தூக்கிக் காட்டிக் கேட்ட கேள்வி மட்டும் அவர் மனதைவிட்டு அகலவில்லை.

மறுபுறம்...

லட்சுமியின் உடைந்த போனை எடுத்துக்கொண்டு ராகுல் பைக்கில் வீட்டை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தான்.

அவனுக்குத் தெரியாத உண்மை ஒன்று அந்தக் கோவிலிலேயே புதைந்து கிடந்தது.

[Deepak_The_Writer]

Gud update bro but we still want more... Any episode you're going to post again now? Thaali yar kattuna looks like gautham.. wow

[krishkarthick]

Gud update bro but we still want more... Any episode you're going to post again now? Thaali yar kattuna looks like gautham.. wow

Hang on!!..chapter 13 cont iruku... Wait Karo.

[Chinna raja]

என்னங்கடா ஓவர் susbance வக்கிறீங்க, பில்டப் பண்ணாம உடனே லட்சுமி கழுத்துல யாரு தாலி கட்டுனதுன்னு போடுங்கடா

[krishkarthick]

Chapter 13 cont....

லட்சுமியின் வீடு

கோவிலிலிருந்து பைக்கில் வீட்டை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த ராகுலின் மனம் முழுவதும் லட்சுமியைப் பற்றிய கவலையிலேயே இருந்தது.

'அம்மா எங்க போயிருப்பாங்க? போனும் உடைஞ்சிருக்கு... வீட்டுக்காவது வந்திருப்பாங்களா?'

வீட்டை அடைந்ததும் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தான்.

ராகுல்: அம்மா! அம்மா!

அறையிலிருந்து வெளியே வந்த லட்சுமியைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது.

ராகுல்: என்னம்மா... எங்க போயிருந்தீங்க? கோவில் முழுக்க உங்களைத் தேடினேன் தெரியுமா?

லட்சுமி: எங்கயும் இல்லடா... கொஞ்ச நேரம் தனியா இருக்கணும்னு தோணுச்சு. அதான்...

ராகுல்: என்னம்மா முகமெல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு? அழுதியா?

லட்சுமி: இல்லடா... காலையிலிருந்து ஒரே அலைச்சல். ரொம்ப டயர்டா இருக்கு...

ராகுல் அவளைச் சற்று கவலையுடன் பார்த்தான்.

ராகுல்: சரிம்மா... இந்தா உன் போன்.

உடைந்த போனை அவளிடம் நீட்டினான்.

லட்சுமி: இது எப்படி உன்கிட்ட வந்துச்சு?

ராகுல்: கோவில்ல கிடந்துச்சும்மா. எடுத்துட்டு வந்தேன். என்னாச்சு போனுக்கு?

லட்சுமி: கூட்டத்துல கைதவறி கீழ விழுந்துடுச்சு.

ராகுல்: சரி விடும்மா. நாளைக்கு சரி பண்ணிக்கலாம். நீ முதல்ல போய் ரெஸ்ட் எடு.

லட்சுமி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

அவள் அறைக்குள் சென்றதும் ராகுல் உடைந்த போனை மேசையில் வைத்தான்.

அப்போது அவனுக்குத் திடீரென இன்னொரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.

கோவிலில் கிடைத்த தாலியைத் தனது பாக்கெட்டிலிருந்து வெளியே எடுத்துப் பார்த்தான்.

ராகுல் (மனதில்): அம்மாவே ரொம்ப டயர்டா இருக்காங்க... இப்போ தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம். நாளைக்குக் கொடுத்துக்கலாம்.

அவன் தாலியைப் பத்திரமாக உள்ளே எடுத்து வைத்துவிட்டு, தனது அறைக்குச் சென்றான்.




அன்று மாலை...

லட்சுமி வீட்டில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். காலையில் கோவிலில் நடந்த சம்பவங்கள் அவள் மனதை விட்டு அகலவில்லை.

அப்போது அறையிலிருந்து வெளியே வந்த ராகுல், மேசையிலிருந்த உடைந்த மொபைலை எடுத்தான்.

ராகுல்: அம்மா... உன் போனை ரிப்பேர் பண்ணக் கொடுத்துட்டு வர்றேன். ஏதாவது வேணுமா?

லட்சுமி: ஒண்ணும் வேண்டாம்டா. பார்த்துப் போயிட்டு வா.

ராகுல்: சரிம்மா. கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுறேன்.

ராகுல் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான்.

சிறிது நேரத்தில் வீட்டின் வாசலில் ஒரு கார் வந்து நின்றது.

அழைப்பு மணி ஒலித்தது.

கதவைத் திறந்த லட்சுமி, வாசலில் ரவி நிற்பதைப் பார்த்ததும் முகம் இறுகியது.

ரவி: லட்சுமி... கொஞ்சம் பேசணும்.

லட்சுமி எதுவும் பேசாமல் நின்றாள்.

ரவி: உள்ள வரலாமா?

அவள் தயக்கத்துடன் வழிவிட்டாள்.

ரவி உள்ளே வந்து சோபாவில் அமர்ந்தார். லட்சுமி சற்று தள்ளி நின்றாள்.

ரவி: ராகுல் இல்லையா?

லட்சுமி: என் போனை ரிப்பேர் பண்ணக் கடைக்குப் போயிருக்கான்.

ரவி: ஓ... சரி.

சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

ரவி: லட்சுமி... காலையில நடந்ததுக்காக உங்ககிட்ட மன்னிப்பு கேக்கத்தான் வந்தேன். என்னை மன்னிச்சிடுங்க.

லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

ரவி: என்னை நம்பி வந்த உங்களுக்கு இவ்வளவு பெரிய அவமானம் நடந்திருக்கக் கூடாது. எல்லாத்துக்கும் நான்தான் காரணம்.

லட்சுமி: இப்போ மன்னிப்பு கேட்டா மட்டும் நடந்ததெல்லாம் இல்லாம போயிடுமா சார்?

ரவி: இல்ல லட்சுமி. ஆனா என் மனசாட்சியே என்னைக் குத்துது. என் பையனைக் காப்பாத்தணும்னு நினைச்சு உங்களை இவ்வளவு பெரிய பிரச்சினையில மாட்டிவிட்டுட்டேன்.

லட்சுமி: உங்களுக்கு உதவி செய்யத்தான் வந்தேன் சார். ஆனா எல்லார் முன்னாடியும் என்னென்னமோ பேசினாங்க. கடைசியில என் வாழ்க்கையே இப்படி மாறும்னு நான் நினைக்கல.

அவளுடைய கண்கள் கலங்கின.

அதைப் பார்த்த ரவி திடீரென எழுந்து அவளுடைய காலில் விழுந்தார்.

ரவி: லட்சுமி... என்னை மன்னிச்சிடுங்க! தயவுசெஞ்சு மன்னிச்சிடுங்க!

லட்சுமி: ஐயோ சார்! என்ன பண்றீங்க? முதல்ல எழுந்திருங்க!

ரவி: என்னால உங்களுக்கு நடந்ததை நினைச்சாலே தாங்க முடியல.

லட்சுமி: சார்! முதல்ல எழுந்திருங்கன்னு சொல்றேன்ல!

ரவி மெதுவாக எழுந்தார்.

லட்சுமி: சார்... நேத்து நீங்க உங்க மனசுல இருந்த ஆசையைச் சொன்னீங்க. நான் முடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன். ஆனா இன்னைக்கு நடந்ததெல்லாம்...

அவளால் மேற்கொண்டு பேச முடியவில்லை.

ரவி: லட்சுமி... நீங்க என்னைத் தப்பா நினைச்சிடாதீங்க. நீங்க மறுத்ததுக்காக நான் எதையும் திட்டமிட்டுச் செய்யல. இப்படி நடக்கும்னு நானும் எதிர்பார்க்கல.

லட்சுமி தன் கழுத்திலிருந்த தாலியை விரல்களால் தொட்டாள்.

லட்சுமி: இதைப் பார்த்தாலே காலையில நடந்ததுதான் ஞாபகத்துக்கு வருது சார். ராகுலுக்கு உண்மை தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்? அவனுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?

ரவி: எனக்கும் அதுதான் கவலையா இருக்கு லட்சுமி. இப்போதைக்கு அவனுக்கு எதுவும் தெரிய வேண்டாம்.

லட்சுமி: எத்தனை நாளைக்கு சார் மறைக்க முடியும்?

ரவி பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனிந்தார்.

சிறிது நேரம் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.

ரவி: லட்சுமி... இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.

லட்சுமி: என்ன சார்?

ரவி: அது வந்து... ஜோசியர் இன்னைக்கு ராத்திரியே சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கு நல்ல நேரம் குறிச்சுக் கொடுத்திருக்காரு.

அதைக் கேட்டதும் லட்சுமியின் முகம் இறுகியது.

அவள் எதுவும் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

ரவி: காலையில அவ்வளவு நடந்ததுக்கப்புறம் இதைப் பத்திப் பேசுறதே தப்புதான். ஆனா உங்ககிட்ட சொல்லாம இருக்கவும் முடியல.

லட்சுமி: அப்புறம் ஏன் சார் இப்போ இதைப் பத்திப் பேசுறீங்க?

ரவி: எனக்குமே இதுல விருப்பமில்லைன்னு ஜோசியர்கிட்ட சொல்லிட்டேன். ஆனா அவர்தான் இன்னைக்குக் குறிச்ச நேரத்தைத் தவறவிட வேண்டாம்னு சொல்றாரு.

லட்சுமி: அவர் சொன்னா எல்லாத்தையும் செஞ்சாகணுமா சார்? என் மனசுல என்ன இருக்குன்னு யாருமே யோசிக்க மாட்டீங்களா?

ரவி: அப்படியில்ல லட்சுமி. உங்க சம்மதம் இல்லாம எதுவும் நடக்கக்கூடாதுன்னு நானும் தெளிவா சொல்லிட்டேன்.

லட்சுமி: அப்புறம் என்ன சார்?

ரவி: நீங்க வந்தாத்தானே எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்? அதனாலதான் நேர்ல வந்து ஒரு வார்த்தை கேட்டுப் பார்க்கலாம்னு நினைச்சேன். தயவுசெஞ்சு கோபப்படாதீங்க.

லட்சுமி: சார்... காலையில நடந்ததையே என்னால இன்னும் ஏத்துக்க முடியல. அதுக்குள்ள இதெல்லாம்...

அவள் மேற்கொண்டு பேச முடியாமல் நிறுத்திக்கொண்டாள்.

ரவி: புரியுது லட்சுமி. உங்களை நான் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். நீங்க விருப்பப்பட்டா மட்டும்...

அப்போது திடீரென வாசலில் ராகுலின் குரல் கேட்டது.

ராகுல்: அம்மா! நான் வந்துட்டேன்!

இருவரும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினர்.

மொபைல் ரிப்பேர் கடையிலிருந்து திரும்பிய ராகுல், ரவியைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியப்பட்டான்.

ராகுல்: வாங்க அங்கிள்! எப்போ வந்தீங்க?

ரவி: இப்போதான் ராகுல்.

ராகுல்: ஆமா அங்கிள்... உள்ள வரும்போது ஏதோ சாந்தி முகூர்த்தம்னு பேசுற மாதிரி கேட்டுச்சே? என்ன விஷயம்?

ரவி ஒரு கணம் லட்சுமியைப் பார்த்தார். அவளும் பதற்றத்துடன் நின்றிருந்தாள்.

ரவி: அது வந்து ராகுல்... இன்னைக்கு கவுதமுக்குக் கல்யாணம் நடந்துச்சுல்ல? ஜோசியர் அவனுக்கு இன்னைக்கு ராத்திரியே ஃபர்ஸ்ட் நைட் நடத்த நல்ல நேரம் குறிச்சுக் கொடுத்திருக்காரு.

ராகுல்: ஓ... அப்படியா அங்கிள்?

ரவி: ஆமாப்பா. அதுக்குச் சில சம்பிரதாயங்களெல்லாம் செய்யணுமாம். எங்க வீட்டுல அதைப் பார்த்துச் செய்யப் பெண்கள் யாரும் இல்லையே. அதான் உங்க அம்மாவை வந்து உதவி செய்ய முடியுமான்னு கேட்டுட்டிருந்தேன்.

ராகுல்: அட! இதுக்குத்தானா அங்கிள்? அம்மா, இன்னைக்கு ஒரு நாள்தானே? போயிட்டு வாங்கம்மா.

லட்சுமி: ராகுல்! கொஞ்சம் சும்மா இருக்கியா?

ராகுல்: என்னம்மா? கவுதமுக்காகத்தானே கூப்பிடுறாங்க?

ரவி: பரவாயில்லப்பா. உங்க அம்மாவுக்கு ஏற்கெனவே ரொம்ப அலைச்சல். அவங்களைத் தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம்.

ராகுல்: சரி அங்கிள். நான் அம்மாகிட்ட பேசிப் பார்க்கிறேன்.

ரவி: சரிப்பா... நான் கிளம்புறேன்.

வாசலை நோக்கி நடந்த ரவி, ஒரு கணம் நின்று லட்சுமியைப் பார்த்தார்.

ரவி: லட்சுமி... நான் சொன்னதை யோசிச்சுப் பாருங்க. உங்க முடிவு எதுவா இருந்தாலும் எனக்குச் சம்மதம்தான்.

லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் நின்றாள்.

ரவி அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

ராகுல்: என்னம்மா... அங்கிள் இவ்வளவு தூரம் வந்து கேக்குறாரு. நீ ஏன் இப்படி இருக்க?

லட்சுமி: ராகுல்... எனக்கு ரொம்பத் தலைவலியா இருக்கு. கொஞ்ச நேரம் என்னைத் தனியா விடுறியா?

ராகுல்: சரிம்மா. நீ போய் ரெஸ்ட் எடு.

லட்சுமி அறைக்குள் சென்றாள்.

கதவைச் சாத்திவிட்டு படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள்.

அவளுடைய விரல்கள் கழுத்திலிருந்த தாலியை மெதுவாகத் தொட்டன.

ரவியின் வார்த்தைகள் அவள் மனதில் மீண்டும் ஒலித்தன.

'நீங்க வந்தாத்தானே எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்?'

அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.



அதே மாலை... ரவியின் வீட்டில்...

லட்சுமியின் வீட்டிலிருந்து திரும்பிய ரவி, சோர்வுடன் சோபாவில் அமர்ந்தார்.

அவருக்காகக் காத்திருந்த கவுதம் அருகில் வந்தான்.

கவுதம்: என்னப்பா? லட்சுமி அம்மாகிட்ட பேசினீங்களா? என்ன சொன்னாங்க?

ரவி: பேசினேன்டா. ஆனா அவங்க இன்னும் கோபமாத்தான் இருக்காங்க.

கவுதம்: அப்புறம்?

ரவி: காலையில நடந்ததுக்காக அவங்க கால்ல விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டேன். ஆனாலும் அவங்க மனசு சமாதானமாகல.

கவுதம்: இன்னைக்கு ராத்திரி விஷயத்தைப் பத்திச் சொன்னீங்களா?

ரவி: சொன்னேன். அதைக் கேட்டதும் இன்னும் கோபப்பட்டாங்க.

கவுதம்: அப்புறம் என்னாச்சு?

ரவி: பேசிக்கிட்டிருக்கும்போதே ராகுல் வந்துட்டான். நல்லவேளை, அவனுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் வரல.

கவுதம்: அவன்கிட்ட என்ன சொன்னீங்க?

ரவி: ஜோசியர் உனக்கு இன்னைக்கு சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கு நேரம் குறிச்சிருக்காரு, வீட்டுல பொம்பளைங்க யாரும் இல்லாததால சம்பிரதாயம் செஞ்சு கொடுக்க லட்சுமியைக் கூப்பிட வந்தேன்னு சொல்லிட்டேன்.

கவுதம்: அவன் என்ன சொன்னான்?

ரவி: அவனும் உங்க அம்மாவை அனுப்பி வைக்கிறேன்னு சொன்னான். ஆனா லட்சுமி முடியாதுன்னு பிடிவாதமா இருக்காங்க.

கவுதம் சற்று யோசித்தான்.

கவுதம்: சரிப்பா. நான் ராகுல்கிட்ட பேசுறேன்.

அவன் உடனே ராகுலுக்கு அழைத்தான்.

ராகுல்: சொல்லுடா கவுதம்.

கவுதம்: டேய்... இன்னைக்கு ராத்திரி எங்க வீட்டுக்கு வர முடியுமா?

ராகுல்: டேய்! உன் ஃபர்ஸ்ட் நைட்டுக்கு நான் வந்து என்னடா பண்ணப் போறேன்? எனக்கே சங்கடமா இருக்காதா?

கவுதம்: டேய்... உன்னை யாருடா வரச் சொன்னது? உங்க அம்மாவை மட்டும் அனுப்பி வை.

ராகுல்: அதான் எங்க அம்மாகிட்ட உங்க அப்பா பேசிட்டாரே. அவங்க வர முடியாதுன்னு சொல்றாங்கடா.

கவுதம்: அதான் நானே பேசுறேன். போனை அவங்ககிட்ட கொடு.

ராகுல்: இருடா.

ராகுல் போனை எடுத்துக்கொண்டு லட்சுமியிடம் சென்றான்.

ராகுல்: அம்மா... கவுதம் பேசணுமாம்.

லட்சுமி: எதுக்குடா? நான் ஏற்கெனவே ரவி சார்கிட்ட சொல்லிட்டேன்ல?

ராகுல்: அவனே பேசுறான். நீங்களே சொல்லிடுங்க.

ராகுல் போனை லட்சுமியிடம் கொடுத்துவிட்டு தன் அறைக்குச் சென்றான்.

லட்சுமி தயக்கத்துடன் போனைக் காதில் வைத்தாள்.

லட்சுமி: என்ன கவுதம்?

கவுதம்: லட்சுமி அம்மா... நீங்க வருவீங்கன்னு நம்புறேன். என் மேல உங்களுக்குப் பிரியம் இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். அப்பா கேட்டதுக்காக இல்ல... எனக்காக வாங்க. உங்ககிட்ட நிறைய பேசணும். அதுக்குள்ள எவ்வளவோ நடந்துடுச்சு...

லட்சுமி: கவுதம்... என்னால முடியாதுப்பா.

கவுதம்: நீங்க கண்டிப்பா வரணும். இல்லன்னா போனை ராகுல்கிட்ட கொடுங்க. நானே அவன்கிட்ட பேசிக்கிறேன்.

லட்சுமி: ஏன் கவுதம் இப்படி பண்ற? கண்ணிமைக்கிற நேரத்துல எல்லாமே நடந்துடுச்சு. உன் மேலயும் உங்க அப்பா மேலயும் எனக்கு ரொம்பக் கோபம் இருக்கு.

கவுதம்: தெரியும்மா... ஆனா அந்தக் கோபத்தைவிட என் மேல உங்களுக்குப் பிரியம் அதிகம்னும் தெரியும். அது உங்களுக்கும் தெரியும். எனக்காக நீங்க வருவீங்கன்னு நம்புறேன். நான் போனை வைக்கிறேன். கண்டிப்பா வந்துருங்க.

லட்சுமி: டேய்... டேய் கவுதம்...!

அதற்குள் கவுதம் அழைப்பைத் துண்டித்திருந்தான்.

லட்சுமி போனையே வெறித்துப் பார்த்தாள்.

அதே நேரம் ரவியின் வீட்டில்...

அழைப்பை முடித்த கவுதம், ரவியைப் பார்த்தான்.

ரவி: என்னடா சொன்னாங்க?

கவுதம்: வர முடியாதுன்னுதான் சொன்னாங்கப்பா. ஆனா நான் பேசியிருக்கேன். அவங்க வருவாங்கன்னு நினைக்கிறேன்.

ரவி: அப்படியா...

கவுதம்: அது இருக்கட்டும்ப்பா. என்னோட ஃபர்ஸ்ட் நைட் ஏற்பாடெல்லாம் கவனிங்க. நான் வேற ரூம்ல இருக்கேன். உங்க கவலையால என்னோட ஃபர்ஸ்ட் நைட்டை ஸ்பாயில் பண்ணிடாதீங்க!

அப்படிச் சொல்லிவிட்டு கவுதம் தனது அறையை நோக்கிச் சென்றான்.

அவன் செல்வதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரவி எரிச்சலுடன் முணுமுணுத்தார்.

ரவி: உலகமே அழிஞ்சாலும் இவனுக்கு இவன் வேலை நடந்தாகணும்! ச்சை... நல்ல புள்ளையைப் பெத்து வச்சிருக்கேன் பாரு!

அதே நேரம் லட்சுமியின் வீட்டில்...

லட்சுமி தனியாக அமர்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

காலையில் நடந்த சம்பவங்களும், ரவியும் கவுதமும் பேசிய வார்த்தைகளும் அவள் மனதில் மாறி மாறி வந்தன.

அவள் சேலைக்குள் மறைந்திருந்த தாலியை வெளியே எடுத்துப் பார்த்தாள்.

சில நொடிகள் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், மீண்டும் சேலைக்குள் மறைத்தாள்.

லட்சுமி (மனதில்): இப்படி யோசிச்சுக்கிட்டே இருந்தா என்னதான் செய்ய முடியும்? சரி... அங்க போய் அவங்ககிட்ட நேர்ல பேசிப் பார்ப்போம். ஏதாவது ஒரு முடிவு தெரிஞ்சாகணும்.

ஒருவழியாக முடிவெடுத்த லட்சுமி, ராகுலை அழைத்தாள்.

லட்சுமி: ராகுல்...

ராகுல்: என்னம்மா?

லட்சுமி: என்னை ரவி சார் வீட்டுல கொண்டு போய் விட்டுடுறியா?

ராகுல்: என்னம்மா? போக மாட்டேன்னு சொன்னீங்க. இப்போ என்ன திடீர்னு?

லட்சுமி: கவுதமும் இவ்வளவு தூரம் கேக்குறான்ல... போயிட்டு வரலாம்னு நினைக்கிறேன்.

ராகுல்: அதுதான் சரிம்மா. பாவம் அவனும் எவ்வளவு ஆசையா கூப்பிடுறான். இருங்க, வண்டியை எடுக்கிறேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து...

ராகுல், லட்சுமியை ரவியின் வீட்டின் முன்பு இறக்கிவிட்டான்.

ராகுல்: சரிம்மா... நான் கிளம்புறேன். காலையில வர்றேன். ரெடியா இருங்க, வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன்.

லட்சுமி: ம்...

ராகுல் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

அவன் சென்ற திசையையே சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்த லட்சுமி, மெதுவாகத் திரும்பினாள்.

எதிரே ரவியின் வீடு.

அவள் மனதில் இன்னும் கோபமும் குழப்பமும் நிறைந்திருந்தன.

இன்று இரவு என்ன முடிவு எடுக்கப்போகிறோம் என்ற கேள்வியுடன், லட்சுமி வீட்டின் வாசலை நோக்கி நடந்தாள்.

[Deepak_The_Writer]

Gautham eagerly waiting for first night , now it is confirmed that gautham has made Lakshmi officallly as his wife

[Vkdon]

Yaru da neenga oorula vera pombala eh illaya virupam illathavalukku thali katti athum paiyan vayasu la irukka paiyanukku amma va . Ravi mari irukka kedu ketta character lam uyiroda irukka koodathu .

[Vkdon]

Avane oru scene ah create panni rahul amma kaluthula thali katti night paduka va nu koopduran . Ivan lam enna jenmam . Lakshmi purusan sethu iruntha kooda paravala avan uyiroda than irukkan . Avlo arippu na poi marumagal pundaiya okka vendi thana appan pulla senthu . Idhuve Rahul Ivan pondati ah ipadi panna summa irupana . Rahul ku therinji appan pulla rendu peraim vettanum .

[Vkdon]

Intha lakshmi thevidiya um strong ah solla matra onnu avnanuga kooda poi olu vanganum illa Rahul ku unmaiya amma va irukkanum . Ivalum antha thevidiya pasanga kooda senthu Rahul ah emathura . Ippo poita anga avan ethavathu panni okka poran

[Vkdon]

Seekiram next update podunga bro lakshmi thevidiya va Ravi potta othana illa Gowtham potta otha na nu papom .

[krishkarthick]

Chapter 13 cont....


மறுநாள் காலை... 7:00 மணி...

சென்னையின் காலை வெளிச்சம் மெல்லப் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

ரவியின் பங்களா வீட்டில் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஓர் அமைதி நிலவியது.

ஹாலில் இருந்த பெரிய சோபாவில் வெள்ளை பனியனும் வேஷ்டியும் அணிந்தபடி ரவி அமர்ந்திருந்தார்.

அவரது முகத்தில் சோர்வும் கவலையும் தெளிவாகத் தெரிந்தன.

நேற்றிரவு நடந்த சம்பவங்களை நினைத்தபடி, எதையோ தீவிரமாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அப்போது...

வீட்டின் பிரதான வாசலில் ஒரு பைக் வந்து நின்றது.

அதிலிருந்து இறங்கியவன் ராகுல்.

நேற்றிரவு அம்மாவை இங்கே விட்டுச் சென்றவன், சொன்னபடியே காலையில் அழைத்துச் செல்ல வந்திருந்தான்.

வாசலை நோக்கி நடந்த அவனை அங்கிருந்த செக்யூரிட்டி தடுத்து நிறுத்தினார்.

செக்யூரிட்டி: சார்... சார்... ஒரு நிமிஷம்! இப்போ உள்ள போக முடியாது சார்.

ராகுல்: ஏன்யா? என்னாச்சு?

செக்யூரிட்டி: இன்னும் சார் எல்லாம் எழுந்திருக்க மாட்டாங்க. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வாங்க.

ராகுல்: யோவ்! என் அம்மா உள்ளதான் இருக்காங்கய்யா. அவங்களைக் கூட்டிட்டுப் போக வந்திருக்கேன்.

செக்யூரிட்டி: அது இருக்கட்டும் சார். இப்போ யாரையும் உள்ள அனுப்ப வேண்டாம்னு சொல்லியிருக்காங்க.

ராகுல்: என்னய்யா பேசுறீங்க? நேத்து நான்தான் என் அம்மாவை இங்க கொண்டு வந்து விட்டேன். இப்போ கூட்டிட்டுப் போக வந்தா உள்ள விடமாட்டேங்கிறீங்க!

செக்யூரிட்டி: சார்... தயவுசெஞ்சு புரிஞ்சுக்கோங்க.

ராகுல்: நீங்க முதல்ல ரவி சார்கிட்ட சொல்லுங்க. ராகுல் வந்திருக்கான்னு சொல்லுங்க!

இருவருக்கும் இடையே வாக்குவாதம் அதிகரித்தது.

அந்தச் சத்தம் வீட்டின் ஹால் வரைக்கும் கேட்டது.

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ரவி எரிச்சலுடன் தலையைத் திருப்பினார்.

ரவி: என்னடா இது... காலங்காத்தால ஒரே சத்தமா இருக்கு?

அருகிலிருந்த செல்போனை எடுத்து செக்யூரிட்டிக்கு அழைத்தார்.

ரவி: என்னய்யா அங்க சத்தம்?

செக்யூரிட்டி: சார்... கவுதம் சாரோட ஃபிரண்டு ராகுல் வந்திருக்காரு. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வரச் சொன்னேன். கேட்க மாட்டேங்கிறார். இப்பவே உங்களைப் பார்க்கணும்னு நிக்கிறார்.

ராகுலின் பெயரைக் கேட்டதும் ரவியின் முகம் மாறியது.

ரவி (மனதில்): இவன் வேற... காலையிலேயே வந்துட்டானே!

சில நொடிகள் யோசித்தார்.

ரவி: சரி... சரி... அவனை உள்ள அனுப்பு.

செக்யூரிட்டி: சரிங்க சார்.

அழைப்பைத் துண்டித்த ரவி, வேஷ்டியைச் சரிசெய்துகொண்டு சோபாவில் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார்.

சிறிது நேரத்தில் ராகுல் ஹாலுக்குள் வந்தான்.

ராகுல்: குட் மார்னிங் அங்கிள்!

ரவி: ஆ... வாப்பா ராகுல். என்னப்பா இவ்வளவு காலையிலேயே?

ராகுல்: அம்மாவைக் கூட்டிட்டுப் போக வந்தேன் அங்கிள். நேத்தே சொல்லிட்டுத்தானே போனேன்.

ரவி: ஆமாம்பா... ஆமாம். ஆனா உங்க அம்மா இன்னும் தூங்கிட்டிருப்பாங்க.

ராகுல்: அப்படியா அங்கிள்?

ரவி: ஆமாப்பா. நேத்து ராத்திரி எல்லாம் முடிய ரொம்ப லேட்டாயிடுச்சு. அவங்க எழுந்ததும் நானே உனக்கு போன் பண்றேன். நீ அப்புறமா வந்து கூட்டிட்டுப் போ.

ராகுல்: பரவாயில்ல அங்கிள். இப்பவே எழுப்புங்க. எங்க வீட்டுக்குப் போய்த் தூங்கிக்குவாங்க.

ராகுலின் பதிலைக் கேட்டதும் ரவி சற்றுத் தடுமாறினார்.

ரவி: அது... இல்லப்பா...

ராகுல்: என்ன அங்கிள்?

ரவி சில நொடிகள் வார்த்தைகளைத் தேடினார்.

ரவி: அது எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியலப்பா... கவுதமுக்கு நேத்து ஃபர்ஸ்ட் நைட் நடந்திருக்குல்ல?

ராகுல்: ஆமாம் அங்கிள். அதுக்கென்ன?

ரவி: இல்லப்பா... அந்தப் பொண்ணுகிட்ட என்ன ஏதுன்னு விசாரிக்கணும். சில சம்பிரதாயங்களும் இருக்கும். இதெல்லாம் பொம்பளைங்க சமாச்சாரம். உனக்குப் புரியுதுல்ல?

ராகுல் ஒரு கணம் யோசித்தான்.

பிறகு புரிந்துகொண்டதுபோல் தலையசைத்தான்.

ராகுல்: ஓஹோ... அப்படியா அங்கிள்! இப்போ புரியுது.

ரவி மெதுவாக நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்.

ராகுல்: சரி அங்கிள். அம்மா எழுந்ததும் என்கிட்ட பேசச் சொல்லுங்க. நானே வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன்.

ரவி: சரிப்பா... கண்டிப்பா சொல்றேன்.

ராகுல்: ஓகே அங்கிள். அப்போ நான் கிளம்புறேன்.

ரவி: சரிப்பா... பார்த்துப் போ.

ராகுல் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

அவன் வீட்டைவிட்டு வெளியேறியதும் ரவி சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தார்.

ரவி (மனதில்): அப்பாடா... ஒரு வழியா சமாளிச்சாச்சு. ஆனா இன்னும் எவ்வளவு நாளைக்குத்தான் இப்படிச் சமாளிக்க முடியும்?

அவரது பார்வை தானாகவே முதல் மாடியை நோக்கிச் சென்றது.

நேற்றிரவு நடந்த விஷயங்களை நினைத்ததும் அவரது முகத்தில் மீண்டும் கவலை படர்ந்தது.



சில நிமிடங்கள் கடந்தன.

வீடு முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.

கீழே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ரவி ஏதோ யோசனையில் மூழ்கியிருந்தார். அவரது பார்வை வேறெங்கோ நிலைத்திருந்தது.

அப்போது...
முதல் மாடியிலிருந்து ஒரு சிறிய சத்தம்.

க்ளிக்.......

அறையின் கதவு திறக்கும் சத்தம்.

அதைத் தொடர்ந்து மெதுவான காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

ஆனால் ரவி அதைக் கவனிக்கவில்லை.



அறையின் கதவை திறந்து வாசலில் லட்சுமி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளது தலைமுடி சற்றுக் கலைந்திருந்தது. முகத்தில் கடுமையான சோர்வு தெரிந்தது.

சேலையைச் சரிசெய்தபடி வெளியே வந்தவள், ஒரு அடி எடுத்து வைக்க முயன்றாள்.

ஆனால் நடப்பதற்குச் சிரமப்பட்டவள், கதவின் நிலையைப் பிடித்துக்கொண்டு அங்கேயே நின்றாள்.

அவளது முகத்தில் வலியும், கோபமும், குழப்பமும் கலந்திருந்தன.



லட்சுமி கீழே பார்க்கவில்லை.

எதையோ நினைத்தபடி சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றாள்.

அப்போது...

அவளுக்குப் பின்னால் ஓர் அசைவு.

அறைக்குள்ளிருந்து கவுதம் வெளியே வந்தான்.

மேல்சட்டை அணியாமல், பாக்ஸர் ஷார்ட்ஸ் மட்டும் அணிந்திருந்தான்.

லட்சுமி கதவின் அருகே நிற்பதைப் பார்த்தவன் அவளுக்குப் பின்னால் நெருங்கினான்.




லட்சுமி திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள், அவளது இடையைப் பின்னாலிருந்து இரு கைகளாலும் சுற்றிப் பிடித்தான்.

**லட்சுமி:** டேய்... கவுதம்... என்னடா பண்ற? விடுடா!




அவளது எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், கவுதம் அவளை இடையில் தாங்கித் தூக்கியபடி மீண்டும் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றான்.

கவுதம்: இரு மா... எங்கே போற?

**லட்சுமி:** கவுதம்... விடுன்னு சொல்றேன்ல!




அடுத்த நொடி...

படார்!
முதல் மாடியிலிருந்த அறையின் கதவு வேகமாக மூடப்பட்டது.

அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட ரவி சட்டென்று தலையை உயர்த்தினார்.
முதல் மாடியை நோக்கித் திரும்பிப் பார்த்தார்.

அங்கே...
அறையின் கதவு மூடியிருந்தது.

யாரும் வெளியே இல்லை.

சில நொடிகள் அந்தக் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரவியின் முகத்தில் குழப்பம் மெல்லப் பரவியது.

ரவி (மனதில்): லட்சுமி குரல் மாதிரி கேட்டுச்சே...

என்ன நடக்குது மேல?

அவர் சோபாவில் இருந்து எழுவதற்கு முயன்றார். ஆனால் அடுத்த நொடியே ஏதோ நினைவுக்கு வந்தது.

ரவி (மனதில்): என்னடா இது... இவன் கொஞ்சமாவது நிலைமையைப் புரிஞ்சுக்க மாட்டானா? ராகுல் இப்பதான் போயிருக்கான். அவன் பார்த்திருந்தா என்ன ஆகியிருக்கும்?

மீண்டும் முதல் மாடியின் மூடிய கதவைப் பார்த்தார்.

அவரது முகத்தில் இப்போது கோபத்தைவிடக் கவலையே அதிகமாக இருந்தது.

ரவி (மனதில்): இந்த விஷயம் ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சா... அப்புறம் என்ன நடக்கும்?
அவர் நெற்றியைத் தடவியபடி சோபாவில் சாய்ந்தார்.

முதல் மாடியில் அந்த அறையின் கதவு இன்னும் மூடியே இருந்தது.
அந்தக் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரவியின் முகத்தில் ஒரு தீராத பதற்றம்...

இவன் உள்ளே... அவன் வெளியே...
யார் ஆடும் மங்காத்தா?