Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 322:
-------------

அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்துச்சுனு தான்... உங்களுக்கு ஆல்ரெடி தெரியுமே கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்... ரூம்ல ஒரு பெரிய அமைதி.

நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே... கார்த்திக் மேற்கொண்டு எந்தக் கேள்வியும் கேக்கல.

ஏன்னா... அவர் மனசுக்குள்ள 'மெசேஜ்' சத்தம் கேட்டுருச்சு.

அந்த மெசேஜ் ... எப்படி என்னைய அந்தப் போதையில இருந்து வெளிய கொண்டு வந்துச்சோ...

அதே மாதிரி... இப்போ கார்த்திக்கையும் அந்த இமேஜினேஷன்ல இருந்து வெளிய கொண்டு வந்துருச்சு.

அவருக்கு இருந்த மூட்... இப்போ லேசா அடங்கி இருந்துச்சு.

அவரு எதுவும் பேசாம... என்னைய டைட்டா ஹக் பண்ணிக்கிட்டாரு.

அவரு நெஞ்சோடு என் நெஞ்சு அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ரெண்டு பேரோட உடம்பும் வியர்வையில நனைஞ்சு... பிசுபிசுப்பா இருந்துச்சு.

நாங்க அப்படியே ஒரு நிமிஷம்... எந்த வார்த்தையும் பேசாமக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டுப் படுத்துருந்தோம்.

அந்த அமைதி... ரொம்பச் சுகமா இருந்துச்சு.

'அப்பாடா... ஒரு வழியா இந்தக் கதையை முடிச்சாச்சு.'

'இனிமே இவரு எங்கிட்ட கேள்வி கேக்க மாட்டாரு.'

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு நிம்மதியோட பெருமூச்சு விட்டேன்.

கொஞ்ச நேரத்துல... கார்த்திக்கோட ஹார்ட்பீட் நார்மலுக்கு வந்துச்சு.

அவரு என் கழுத்துல லேசா ஒரு முத்தம் குடுத்துட்டு... என் மேல இருந்து விலகிப் பக்கத்துல படுத்தாரு.

"கார்த்திக்..." நான் சாஃப்ட்டாக் கூப்பிட்டேன்.

"ம்ம்ம்..." அவரு கண்ணை மூடிக்கிட்டே முனகுனாரு.

"நான் வாஷ்ரூம் போயிட்டு வர்றேன் கார்த்திக்."

நான் சொன்னேன்.

நாங்க எப்பவுமே செக்ஸ் முடிஞ்சதும்... கிளீன் பண்ணிக்கிறது வழக்கம் தான்.

அதுவும் இப்போ... அவரோட மொத்த லோடும் எனக்குள்ள இருக்கு.

அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா லீக் ஆகி... என் தொடைகள்ல வழிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

"சரி பவி... நானும் வரேன்"

கார்த்திக் பெட்ல இருந்து எழுந்து உக்காந்துக்கிட்டாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் பெட்ல இருந்து எந்திரிச்சோம்.

நான் வாஷ்ரூம் பக்கம் நடந்தேன்.

என் பின்னாடியே கார்த்திக்கும் வந்தாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் வாஷ்ரூம்க்குள்ள போனோம்.

பெட்ரூம்ல அவ்ளோ நேரமா ரொம்ப டிம்மான லைட் தான் எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதனால அங்க என் உடம்புல இருந்த எந்த ஒரு தழும்பும், சிவந்த தடமும் அவர் கண்ணுக்கு கிளியரா தெரியல.

அவரும் அந்த இருட்டுல என் முகம், என்னோட ஃபீலிங்ஸ்... அதைத் தான் கவனமா பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரே தவிர என் உடம்பை முழுசா உத்துப் பாக்கல.

ஆனா... வாஷ்ரூம்க்குள்ள இருந்த லைட்...

அது ரொம்ப பிரைட்டா, அப்படியே பகல் மாதிரி வெளிச்சமா இருந்துச்சு.

நான் வாஷ்ரூம்க்குள்ள போய்... ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.

வெதுவெதுப்பான தண்ணி என் உடம்புல பட்டதும்... ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்ச நேரம் கண்களை மூடிக்கிட்டு அந்த சுடு தண்ணி என் உடம்புல படுற சுகத்தை ரசிச்சேன்.

அது என் உடம்புல இருந்த வலியை கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா குனிஞ்சு...

எனக்குள்ள இருந்து... கார்த்திக்கோட கஞ்சியை நல்லாக் கிளீன் பண்ணேன்.

என் புண்டை இன்னும் சென்சிட்டிவ்வா, தொட்டா லேசா வலிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அதை மென்மையா வாஷ் பண்ணேன்.

என் பக்கத்துலயே...

கார்த்திக்கும் அவர் சுண்ணியைக் கழுவிக்கிட்டாரு.

அவரு கழுவி முடிச்சிட்டு...

டவலை எடுக்குறதுக்காகப் பக்கத்துல திரும்புனாரு.

அப்போ... அந்தப் லைட் வெளிச்சத்ல...

அவரோட பார்வை... எதேச்சையா என் உடம்பு மேல முழுசாப் பட்டுச்சு.

அவரு கண்கள்... என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் மேல வழிஞ்ச தண்ணியைத் துடைச்சுக்கிட்டே... அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

'என்னாச்சு? ஏன் இப்படிப் பாக்குறாரு?'

நான் என் மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.

அவரு பார்வை... என் கண்கள்ல இல்ல.

அது என் கழுத்துல... என் நெஞ்சுல...

என் இடுப்பு, தொடைனு... என் உடம்பு முழுக்க அலைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் பார்வையை லேசா கீழ இறக்கி... என் உடம்பைப் பாத்தேன்.

அப்போ தான் எனக்கே புரிஞ்சுது!

ஐயோ....

என் முலைகள் ரெண்டும்...

செக்கச்செவேல்னு சிவந்து போய் இருந்துச்சு.

அவன் அவ்ளோ வெறியா பிசைஞ்சதோட தடயங்கள்...

அது மட்டும் இல்ல...

நான் என் உதடுகளை லேசாத் தொட்டுப் பாத்தேன்.

அது கூட வீங்கிப் போய், ரத்தம் கட்டுன மாதிரி சிவந்து இருந்துச்சு.

நான் டக்குனு ஒரு பதட்டத்துல...

என் கைகளை வெச்சு என் நெஞ்சை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக்...

அவரு எதுவும் கோபப்படல.

அவரு ஒரு அடி முன்னாடி எடுத்து வெச்சு...

என் கைகளை... விலக்கி விட்டாரு.

அவரு கண்கள் இப்போ என் தொடைகளை நோக்கிப் போச்சு.

என் ரெண்டு தொடைகளிலும்...

பிரகாஷ் தன் விரல்களால அவ்ளோ டைட்டாப் பிடிச்சு அழுத்துன விரல்களோட தடயங்கள்...

அப்படியே கொஞ்சம், ரத்தக்-கட்டுன மாதிரி பதிஞ்சுருந்துச்சு.

கார்த்திக்... என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரு என் பின்னாடி பாத்தாரு.

என் குண்டில...

அவன் எந்த அளவுக்குப் போர்ஸா பிசைஞ்சுருக்கான்னு காட்டுற மாதிரி...

அங்கேயும் சிவப்பு நிறத் தழும்புகள், கைரேகைகள் பதிஞ்சுருந்துச்சு.

கார்த்திக் முகம் ஒரு மாதிரி பொறாமை, அதிர்ச்சி...

ஆனா அதுக்கு மேல... ஒரு விசித்திரமான ஆசை!

இது எல்லாமே கலந்த ஒரு எக்ஸ்பிரஷன்ல இருந்துச்சு.

அவரு மெதுவா... தன் வலது கையைத் தூக்கி...

என் நெஞ்சுல இருந்த மார்க் மேல...

சாஃப்ட்டா... ஒரு இறகு படுற மாதிரித் தொட்டாரு.

அவரு அப்படித் தொட்டதும்... எனக்கு லேசாச் சுருக்குனு இருந்துச்சு.

"ஆஹ்..." நான் லேசா முனகுனேன்.

என் உடம்பு ஒரு சின்ன ஜர்க் ஆச்சு.

அவரு கண்கள் இப்போ நேரா என் கண்களைப் பாத்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில... ஆயிரம் கேள்விகள் இருந்துச்சு.

"பவி..."

"இது..."

அவரு என் முகத்தை உத்துப் பாத்தாரு.

"இது... இது எல்லாமே..."

அவரு திக்கித் திக்கிப் பேசுனாரு.

"இது எல்லாமே... அவனாலயா பவி?"

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா...

ஒரு சின்னப் பொண்ணு தப்பு பண்ணிட்டு, அத நினைச்சுப் பயந்து நிக்கிற மாதிரி...

என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் கண்களை கீழ இறக்கி...

மெதுவா... ரொம்பச் சாஃப்ட்டா...

என் தலையை ஆட்டி... 'ஆமா'னு சொன்னேன்.

ஆனா... நான் எதிர்பார்த்த மாதிரி அவரு எந்தக் கோபமும் படல.

என்னைய எதுவும் சொல்லல.

மேற்கொண்டு எந்த ஒரு கேள்வியும், எந்த ஒரு விசாரணையும் பண்ணல.

அவரு அமைதியா... ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவருக்குள்ள... நான் சொன்ன கதையும், என் உடம்புல இப்போ அவரு பாக்குற தழும்புகளும்...

ரெண்டும் ஒண்ணோடு ஒண்ணு பெர்ஃபெக்ட்டா மேட்ச் ஆகி, அவரை ஒரு ஃபேண்டஸிக்குள்ள தள்ளிடுச்சுனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவரு என்னையவே இன்னும் ஒரு ரெண்டு செகண்ட் பாத்தாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்த வார்த்தையும் பேசிக்கல.

அந்தப் பிரைட்டான வெளிச்சத்ல... அந்த அமைதி ஹெவியா இருந்துச்சு.

ஆனா அந்த அமைதிக்குள்ள... ஏகப்பட்ட ரகசியங்கள், ஆசைகள் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

அவரு டவலை எடுத்துத் தன் உடம்பையும் தொடச்சுக்கிட்டாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் முகத்தைத் தொடச்சுக்கிட்டு... மறுபடியும் ரூம்க்கு வந்தோம்.

ஏசி சில்லுனு ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் பெட்ல கிடந்த என் நைட்டிய எடுக்கக் குனிஞ்சேன்.

என் கைகள் நைட்டிய தொட்ட அடுத்த செகண்ட்...

"பவி..."

கார்த்திக் குரல் பின்னாடி இருந்து வந்துச்சு.

நான் திரும்பிப் பாத்தேன்.

"என்னாச்சு கார்த்திக்?"

"டிரஸ் போடாத பவி."

அவரு சொன்னாரு.

நான் குழப்பமாப் பாத்தேன்.

"ஏன் கார்த்திக்? ஏசி ரொம்பக் கூலிங்கா இருக்கு."

"எனக்கு லேசாக் குளிருது."

நான் என் கைகளை நெஞ்சுல கைகட்டிக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"பரவால்ல பவி... அப்படியே வா."

"டிரஸ் எதுவும் வேண்டாம்... அப்படியே பிளாங்கெட்க்குள்ள வந்து படுத்துக்கோ."

அவரு என்னையப் பாத்துச் சிரிச்சாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியையே பாத்தேன்.

அவர் கண்கள்ல இப்போ அந்த வெறி இல்ல... ஆனா ஒரு வகையான உரிமையும், நெருக்கமும் இருந்துச்சு.

'சரி... இவரு இப்போ என்னைய ஃபீல் பண்ண ஆசைப்படுறாரு.'

நான் என் நைட்டிய தூக்கி கீழ போட்டுட்டு... அவர் பக்கம் போனேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்தத் துணியும் இல்லாம... பெட்ல ஏறிப் படுத்தோம்.

கார்த்திக் ஒரு பிளாங்கெட்டை எடுத்து... எங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் போத்துனாரு.

அவரு என்னையத் தன் பக்கம் இழுத்து... அவர் நெஞ்சோடு சாய்ச்சுக்கிட்டாரு.

நான் என் தலையை அவர் நெஞ்சுல வெச்சுப் படுத்துக்கிட்டேன்.

என்னோட ஒரு கால்... அவரோட ரெண்டு கால்களுக்கு நடுவுல சிக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என்னோட முலைகள் ரெண்டும்... அவரோட வெறும் நெஞ்சுல சாஃப்ட்டா அழுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த பிளாங்கெட்க்குள்ள... எங்க ரெண்டு பேரோட ஸ்கின்னும் உரசிகிட்டு... அவ்ளோ கோஸியா இருந்துச்சு.

வெளிய சில்லுனு இருந்தாலும்... உள்ள எங்க உடம்போட சூடு கதகதப்பா இருந்துச்சு.

கார்த்திக்கோட ஒரு கை... என் முதுகுல லேசாத் தடவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் விரல்களால... அவரோட நெஞ்சு முடியை லேசாக் கோதி விட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு அழகான அமைதி இருந்துச்சு.

ஆனா... எனக்குள்ள இப்போ ஏதோ சொல்லணும்னு தோணுச்சு.

'கார்த்திக்கிட்ட கொஞ்சம் ஒப்பான கேக்கணும்.'

'அவருகிட்ட சொன்ன அந்தக் கதையை... நான் அவருக்கு முழுசா ஜஸ்டிஃபை பண்ணனும்.'

'அப்பதான்... எனக்கு ஒரு நிம்மதி.'னு தோணுச்சு.

நான் கொஞ்ச நேரம் அவர் நெஞ்சுலையே முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு... அமைதியா இருந்தேன்.

என் மூச்சுக்காத்து அவர் நெஞ்சுல படுற மாதிரி... சைலன்ட்டா இருந்தேன்.

என் விரல்கள் அவர் நெஞ்சுல விளையாடுறதை நிப்பாட்டிடுச்சு.

நான் அப்படியே பிளாங்க் ஆனா மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் இதைக் கவனிச்சாரு.

அவரு முதுகுல தடவிக்கிட்டு இருந்த கையைக் கொஞ்சம் அழுத்துனாரு.

"பவி..."

அவரு சாஃப்ட்டாக் கூப்பிட்டாரு.

"என்ன பவி... தூக்கம் வருதா?"

அவரு என் தலையில லேசா முத்தம் குடுத்துக் கேட்டாரு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்து தலையை லேசாத் தூக்கி... பெட்டோட சீலிங்கைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் முகம்... கவலையா, எதையோ தீவிரமா யோசிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"பவி... என்னாச்சு?"

கார்த்திக் இப்போ கொஞ்சம் சீரியஸாக் கேட்டாரு.

"ஏன் ஒரு மாதிரி அமைதி ஆகிட்ட?"

நான் என் பார்வையை அவர் பக்கம் திருப்புனேன்.

என் கண்கள்ல... ஒரு குற்றவுணர்ச்சியும், பயமும் இருக்கிற மாதிரி ஒரு லுக்கை வெச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வீக்கா, தயங்கித் தயங்கிக் கூப்பிட்டேன்.

"சொல்லு பவி... என்ன யோசிக்குற?"

அவரு என் கன்னத்தைத் தடவிக்கிட்டே கேட்டாரு.

நான் என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்... நீங்க... நீங்க என்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்களே?"

நான் அந்த வார்த்தைகளை பரிதாபமாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டாரு.

"என்ன பவி நீ? நான் ஏன் உன்னைத் தப்பா நெனைக்கப் போறேன்?"

"என்ன விஷயம்னு சொல்லு."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் கண்களைக் கீழே இறக்கி... அவர் நெஞ்சைப் பாத்துக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு கார்த்திக்."

"நான்... நான் ஒரு கெட்ட பொண்ணா கார்த்திக்?"

நான் அந்த கேள்வியைக் கேட்டேன்!

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் ஷாக் ஆகிட்டாரு.

"என்ன பவி பேசுற நீ?"

"லூசு மாதிரி என்ன கேள்வி இது?"

"நீ ஏன் கெட்ட பொண்ணா இருக்கப் போற?"

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ற மாதிரிப் பேசுனாரு.

நான் என் கண்களை லேசாக் கசக்கிக்கிட்டேன். (உண்மையாவே அழுகை வராட்டியும், அந்த ஃபீலிங்கைக் கொண்டு வந்தேன்).

"இல்ல கார்த்திக்..."

"எனக்கு ரொம்பக் கில்டியா இருக்கு."

நான் சொன்னேன்.

"கில்டியாவா?"

"எதுக்கு பவி கில்டியா ஃபீல் பண்ற?"

"நீ தான் எந்தத் தப்பும் பண்ணலையே?"

அவரு என்னையத் தேத்துனாரு.

"இல்ல கார்த்திக்... நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்."

நான் பிடிவாதமாச் சொன்னேன்.

"அவரு... அவரு என்னைய அப்படித் தொட்டப்போ..."

"அந்த ரூம்ல... அவரு என்னைய அப்படி செக் பண்ணப்போ..."

"நான்... நான் அவரைத் தடுத்துருக்கணும் கார்த்திக்!"

நான் உத்தமி மாதிரிப் பேசுனேன்.

"அவரு என் டிரஸ்ஸை கழட்டுனப்போ... நான் சத்தம் போட்டுருக்கணும்."

"ஆனா நான் அப்படிப் பண்ணல."

"நான்... நான் அவரை அப்படி பண்ண விட்ருக்க கூடாதுல கார்த்திக்?"

நான் அவர் கண்களைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தாரு.

அவரு என்னைய அவ்ளோ அன்பாப் பாத்தாரு.

"பவி..."

அவரு என் முகத்தைக் கைகள்ல பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நீ அழுகிற மாதிரி... நீ அந்த வலியில இருந்த பவி."

"உனக்கு என்ன நடக்குதுன்னே அந்த நிமிஷத்துல புரியல."

"அதனால தான் நீ சத்தம் போடல... இதுல உன் தப்பு என்ன இருக்கு?"

அவரு என்னைய டிஃபண்ட் பண்ணாரு.

நான் அவர் வலையில விழுறதை ரசிச்சுக்கிட்டே... அடுத்த காயை நகர்த்துனேன்.

"இருந்தாலும் கார்த்திக்..."

"அவரு செஞ்சது தப்பு தானே?"

"அவரு நிஜமாவே எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணத் தான் நெனச்சாரா?"

"இல்ல... என்னோட நிலைமையைப் பாத்து... அதை ஒரு அட்வான்டேஜா எடுத்துக்கிட்டாரா கார்த்திக்?"

நான் பிரகாஷ் மேல ஒரு சின்னச் சந்தேகத்தை விதைச்சேன்.

"அவரு நெனச்சுருந்தா... என்னை கைப்பிடியா, வீட்டுக்கு கொண்டு வந்து விட்டுருக்கலாம்ல?"

"ஏன் அவரு மட்டும் தனியா என்னைய அந்த ரூம்க்குக் கூட்டிட்டுப் போனாரு?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"பவி... அது வந்து..."

அவரு ஏதோ சொல்ல வந்தாரு.

ஆனா நான் அவரைப் பேச விடாம கண்டின்யூ பண்ணேன்.

"ஒருவேளை... அவரு என்னையத் தப்பான இன்டென்ஷன்ல தான் அப்படித் தொட்டாரோனு எனக்கு இப்போ தோணுது கார்த்திக்."

"அப்படி இருக்கும்போது... நான் அவரை விட்டது எவ்வளவு பெரிய தப்பு?"

நான் என் முகத்தை அவர் நெஞ்சுல புதைச்சுக்கிட்டேன்.

"அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை இன்னும் கம்மி பண்ணி... அசிங்கமா ஃபீல் பண்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அத நினைச்சா கேவலமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் உங்ககிட்ட உண்மையைச் சொல்றேன்..."

"அவரு என்னைய அப்படிப் பேன்ட்டோட உரசினப்போ..."

"அந்த செகண்ட்... எனக்கு அது சுகமா இருந்துச்சுனு உங்ககிட்ட சொன்னேன்ல?"

நான் அந்தப் பாயிண்ட்டுக்கு வந்தேன்.

கார்த்திக் மூச்சுக்காத்து லேசா நின்னுச்சு.

"நான்... நான் அப்படி ஃபீல் பண்ணிருக்கவே கூடாது கார்த்திக்!"

"எனக்கு எப்படி அப்படி ஒரு ஃபீலிங் வந்துச்சுன்னே எனக்குத் தெரியல."

"நான் இன்னொருத்தன் தொடுறதை... கொஞ்சமாச்சும் ரசிச்சுருக்கக் கூடாது."

"நான் தப்பு பண்ணிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் அப்படியே தேம்பித் தேம்பி அழுற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"ஐ ஆம் எ பேட் வுமன் கார்த்திக்.".

"ஐ ஆம் எ பேட் ஒய்ஃப்.".

"நம்ம பையனுக்கு... நான் ஒரு நல்ல அம்மா கிடையாது கார்த்திக்!"

நான் என்னையவே தாழ்த்திப் பேசுனேன்.

"நான் ஏதோ பெரிய தப்புப் பண்ணிட்ட மாதிரி எனக்குக் குற்றவுணர்ச்சியா இருக்கு."

"என்னைய மன்னிச்சுருங்க கார்த்திக்..."

"சாரி கார்த்திக்... ஐ ஆம் ரியலி சாரி."

நான் அவர் நெஞ்சுல முகத்தைத் தேய்ச்சுக்கிட்டே அழுதேன்.

'போதும்... இதுக்கு மேல சென்டிமென்ட் பிழியக் கூடாது.'

நான் என் ஆக்ட்டிங்கை ஒரு லிமிட்ல நிப்பாட்டிக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் பேசுனதைக் கேட்டு... கார்த்திக் நிஜமாவே பதறிப் போயிட்டாரு.

'தன் பொண்டாட்டி அவ்ளோ இன்னசென்ட்டா இருக்காளே... எதுவுமே தெரியாமக் கில்டியா ஃபீல் பண்றாளே'னு அவருக்கு பரிதாபம் வந்துருச்சு.

அவரு உடனே என் தலையைத் தூக்கி... என் கண்ணீரைத் துடைச்சு விட்டாரு.

"பவி... இங்க பாரு."

அவரு என்னைய பாசமாப் பாத்தாரு.

"நீ ஏன் இப்போ தேவையில்லாம உன்னையக் கஷ்டப்படுத்துற?"

"நீ எந்தத் தப்பும் பண்ணல பவி."

"ப்ளீஸ்... என்னைப் பாரு."

அவரு என்னைய அமைதிப்படுத்த ட்ரை பண்ணாரு.

"நீ என்ன சொன்ன? அந்த வாட்ச்மேன் தப்பான இன்டென்ஷன்ல தொட்டானானு கேட்டல?"

நான் ஆமாம்னு தலையாட்டுனேன்.

"இல்ல பவி... அவரு அப்படி நெனச்சுருக்க மாட்டாரு."

கார்த்திக் இப்போ பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேச ஆரம்பிச்சாரு! (இது தான் நான் எதிர்பார்த்தது).

"ஏன் அப்படிச் சொல்றீங்க கார்த்திக்?" நான் கியூரியஸாக் கேட்டேன்.

"நீயே கொஞ்சம் பிராக்டிக்கலா யோசிச்சுப் பாரு பவி."

கார்த்திக் எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"நீ அந்த இருட்டுல... தடுக்கி விழுந்துட்ட."

"உனக்கு அடிபட்டுருச்சு... உன்னால சொந்தமா எந்திரிச்சு நடக்கக் கூட முடியல."

"அந்த நிலைமையில... உன்னோட டிரஸ்ஸும் அழுக்காகி இருந்துச்சுனு நீயே சொன்ன."

நான் அமைதியாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அவன் நெனச்சுருந்தா... உன்னைய நேரா அந்த கோலத்துலயே வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்துருக்கலாம்தான்."

"ஆனா... நீ நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ஒரு நல்ல பொண்ணு."

"உன்னைய அந்த கோலத்துல... இருட்டுல அப்பிடி வர்றத... வேற யாராச்சும் பாத்தா, அது உனக்குத் தர்மசங்கடமா இருக்கும்னு அவரு நெனச்சுருக்கலாம்."

"நீ வலில ஒரு மாதிரி இருந்ததால... உனக்கு ஏதோ பெரிய அடி பட்டுருச்சுனு அவன் பதறிப் போயிருப்பான்."

"அதனால தான், மத்தவங்க கண்ணுல படாம... உன்னையப் பாதுகாப்பா அந்தச் சர்வீஸ் ரூமுக்குத் தூக்கிட்டுப் போயிருக்கான்."

கார்த்திக்... நான் சொன்ன கதையில இருந்த ஓட்டைகளை... அவரே அடைச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு!

"ஓஹ்..." நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுத்தேன்.

"ஆமா பவி..."

கார்த்திக் கண்டின்யூ பண்ணாரு.

"அப்புறம்... அவன் உன்னைய அப்படி செக் பண்ணது..."

"நீ சொன்ன மாதிரி மிலிட்டரி ட்ரெயின்ங்கா கூட இருக்கலாம்ல."

கார்த்திக்... நான் முன்னாடியே பிரகாஷைப் பத்திப் போட்டு வெச்ச 'மிலிட்டரி' பிட்டை... இப்போ அவரே எடுத்து யூஸ் பண்ணாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... அவரு மிலிட்டரி ட்ரெயின்ங்னு சொன்னாரு." நான் ஆமோதிச்சேன்.

"அதான் பவி விஷயமே!"

கார்த்திக் கான்பிடன்ட்டாச் சொன்னாரு.

"அவங்களுக்கு... இந்த மாதிரி அடிபடுறது, ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் பண்றதுலாம் சாதாரணம்."

"அவங்களுக்கு அதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமே கிடையாது."

"ஒருத்தருக்கு அடிபட்டுருக்கா இல்லயானு பாக்குறதுக்கு... அவங்க எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம செக் பண்ணுவாங்க."

"அவன் அந்த ஒரு நாலேஜ்ல தான்... உனக்கு அடிபட்டுருக்கானு செக் பண்ணிருக்கான்."

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்னு தான் நெனச்சுருக்கான்."

"அதுல எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷனும் இல்ல பவி."

கார்த்திக்... பிரகாஷுக்கு... அவரே சர்ட்டிபிகேட் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியையே குழப்பமா... பாத்தேன்.

"நீங்க சொல்றது... ஒரு விதத்துல கரெக்ட் தான் கார்த்திக்..."

நான் மெதுவா... பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அந்த ரூம்ல... கீழ சிமெண்ட் தரைல..."

"அது ரொம்பச் சில்லுனு, பிளேட்டா இருந்துச்சு."

"முதுகு நேரா, பிளாட்டா இருக்கக்கூடாது, ரெஸ்ட் எடுக்குறப்போ...னு சொல்லி"

"அவரு என்னையத் தூக்கி, அவர் மேல... படுக்க வெச்சுக்கிட்டாரு..."

"அதுலாம் ஓகே கார்த்திக்... நீங்க சொல்ற மாதிரி, அதுல ஒரு லாஜிக் இருக்கு."

"அவரு எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணத் தான் அப்படி செஞ்சாருனு அத நான் ஒத்துக்குறேன்."

"ஆனா..."

நான் என் குரலை லேசா உயர்த்தி... ஒரு மாதிரி தவிப்போட கேட்டேன்.

"ஆனா... அது மட்டும் இல்லையே கார்த்திக்!"

கார்த்திக் என் முகத்த உத்துப் பாத்தாரு.

"வேற என்ன பவி?"

"அவரு மேல படுத்ததும்... அவரு பண்ணுனாரே கார்த்திக்!"

"அதுக்கு என்ன லாஜிக் இருக்கு?"

நான் அவர் கண்ணப் பாத்துக் கேள்வி கேட்டேன்.

"என்னைய அப்படி உள்ளுக்குள்ள சூடு வேணும்னு சொல்லி... என் வாய்க்குள்ள நாக்கை விட்டு முத்தம் குடுத்தது..."

"அவரு கைகளால... என் முலைகளை ஹார்டா பிசைஞ்சது..."

"அதோட..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவரோட ஒரு கையால... என் குண்டியை டைட்டாப் பிழிஞ்சு..."

"என்னைய அவர் மேல அழுத்துனாரே..."

"அது மட்டும் இல்லாம..."

"அவரு அந்த பேன்ட்டோடயே... என்னோட புஸ்ஸிக்குள்ள நுழைய அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா ட்ரை பண்ணாரே கார்த்திக்!"

"இதெல்லாம்... இதெல்லாம் எப்படி கார்த்திக் ஹெல்ப் ஆகும்?"

நான் அவர் நெஞ்சுல என் கையை வெச்சு லேசாத் தட்டுனேன்.

"இத எப்படி நீங்க ஜஸ்டிஃபை பண்ணுவீங்க?"

"அவரு... அவரு ஏதோ தப்பான இன்டென்ஷன்ல தான் பண்ணிருக்காரு கார்த்திக்!"

நான் பிரகாஷ் மேல பழியைத் தூக்கிப் போட்டேன்.

கார்த்திக் ஒரு செகண்ட் அமைதி ஆனாரு.

"பவி... அது வந்து..."

அவரு ஏதோ சொல்ல வர... நான் அவரைப் பேச விடாம மறுபடியும் முந்திக்கிட்டேன்.

"அவரு என்ன இன்டென்ஷன்ல பண்ணாருங்குறத விட..."

"இதுல ரொம்ப மோசமான விஷயம் என்ன தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் என் கண்களை லேசாக் கசக்கிக்கிட்டு... அழுகுற மாதிரி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நான்... நான் பண்ணது தான் கார்த்திக் பெரிய தப்பு!"

"நான் தான் கார்த்திக் மோசம்!"

கார்த்திக் பதறிப் போனாரு.

"ஏன் பவி? நீ என்ன தப்பு பண்ண?"

"அவரு அப்படி என்னைய முத்தம் குடுத்தப்போ..."

"அவரோட டார்ச்லைட் எனக்குள்ள வர ட்ரை பண்ணுனப்போ..."

"அந்த நிமிஷம்..."

நான் தேம்பித் தேம்பிப் பேசுற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நான்... நான் என்னையே அறியாம. அதுக்கு மயங்கிட்டேன் கார்த்திக்!"

"எனக்கு... எனக்கு அது அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு!"

"அத..."

"நான் தடுக்காம... அப்படியே ரசிச்சேன்ல கார்த்திக்."

"அது எவ்ளோ பெரிய தப்பு?"

"கல்யாணம் ஆனா பொண்ணா... நான் எப்படி கார்த்திக் அப்படி தொடுறத ரசிக்கலாம்?"

நான் அவர் நெஞ்சுல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு அழுதேன்.

"நான் தப்பு பண்ணிட்டேன் கார்த்திக்."

"ஐ ஆம் எ பேட் வுமன் கார்த்திக்..."

"ஐ ஆம் எ பேட் ஒய்ஃப்..."

நான் என்னையவே தாழ்த்திக்கிட்டேன்.

"எனக்கு... என்னைய நினைச்சாவே கேவலமா இருக்கு."

நான் அப்படிச் சொல்லி... என் ரெண்டு கைகளாலயும் என் முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும் துடிச்சுப் போயிட்டாரு.

'ஐயோ... இந்த விஷயத்துக்கு, பவி இவ்ளோ தூரம் கில்டியா ஃபீல் பண்றாளே!'

அவரு மனசுக்குள்ள பரிதாபம் கிளியராத் தெரிஞ்சுது.

அவரு உடனே... என் முகத்தை மூடியிருந்த என் கைகளை விலக்கி விட்டாரு.

"பவி! என்ன பண்ற நீ? நிறுத்து!"

அவரு கொஞ்சம் சத்தமா, ஆனா பாசமா அதட்டுனாரு.

"என்ன லூசு மாதிரிப் பேசிட்டு இருக்க?"

"நீ ஏன் உன்னையே இப்படி சொல்ற?"

நான் என் கண்களைப் பரிதாபமா சிமிட்டி... அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"பின்ன இல்லயா கார்த்திக்?"

"நான் செஞ்சது தப்பு தான?"னு கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... நீ செஞ்சது தப்பு இல்ல."

கார்த்திக் ரொம்ப உறுதியாச் சொன்னாரு.

"அவன்... அவன் உனக்கு முத்தம் குடுத்தான்... பிசைஞ்சான்... அது உண்மை தான்."

"அவன் தப்பான இன்டென்ஷன்ல-தான் அதச் செஞ்சிருக்கான்."

"ஆனா..."

"அவன் உன்னைய கட்டாய படுத்தலையே பவி?"

அவரு ஒரு புது லாஜிக்கை உள்ள கொண்டு வந்தாரு.

நான் குழப்பமா... 'என்ன சொல்றாரு இவரு?'ங்குற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"என்ன... என்ன சொல்றீங்க கார்த்திக்?"

"ஆமா பவி..."

"அவன் நெனச்சுருந்தா..."

"உன் டிரஸ்ஸை கழட்டிட்டுன மாதிரி, அவனும் பேன்ட்டைக் கழட்டிட்டு..."

"அந்த சிச்சுவேஷன யூஸ் பண்ணிருக்கலாம்."

"ஆனா அவன் அப்படிப் பண்ணலையே?"

"அவன் பேன்ட்டோட தான ட்ரை பண்ணான்?"

நான் அவர் முகத்தையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'அட... என்ன லாஜிக் பேசுறீங்க நீங்க?'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுகிட்டேன்.

"ஏன் அப்படிப் பண்ணான்னு உனக்குப் புரியுதா பவி?"

கார்த்திக், அவரே கேள்வியைக் கேட்டு, அவரே பதிலும் சொன்னாரு.

"அது ஒரு சிச்சுவேஷன் பவி."

"ஒரு இருட்டான ரூம்..."

"உன்ன மாதிரி ரொம்ப அழகான பொண்ணு, எந்த ட்ரெஸ்ஸும் இல்லாம அம்மணமா..."

"அவன் மேல படுத்து இருக்கும்போது..."

"எந்த ஆம்பளையா இருந்தாலும் அவனுக்குக் கண்டிப்பா மைண்ட் மாறும்."

"ஆனா, அவனுக்கும் ஒரு பயம் இருந்துருக்கும்."

"இது தப்பு, நம்ம லிமிட்டைத் தாண்டக் கூடாதுனு அவன் மைண்ட்ல ஏதோ ஒண்ணு தடுத்துருக்கு."

"அதனால தான், அவனும் முழுசாத் தப்புப் பண்ணாம..."

"அந்த பேண்ட்டோடயே... ஒரு டெம்ப்பரவரியான வீக்னெஸ்ல அப்படிப் பண்ணிட்டான்."

"அதனால அவனும் கெட்டவன் கிடையாது பவி."

கார்த்திக்... பிரகாஷுக்கு... மறுபடியும் சர்ட்டிபிகேட் குடுத்தாரு.

எனக்குச் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

"ஓஹ்..." நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"அப்போ... அப்போ நான் கார்த்திக்?"

நான் மறுபடியும் என் மேல பரிதாபத்தைத் திருப்புனேன்.

"நான் அந்தச் சுகத்தை... அத அவ்ளோ ரசிச்சேனே... நான் கெட்டவ தான?"

நான் மறுபடியும் கண்கலங்குனேன்.

"ஏன் பவி உனக்குப் புரியவே மாட்டேங்குது?"

கார்த்திக் என் கன்னத்தை தடவிக்கிட்டே சொன்னாரு.

"நீயும் ஒரு மனுஷி தான பவி?"

"உடம்புக்குனு ஒரு ரியாக்‌ஷன் இருக்குல?"

"உன் மேல ஒருத்தன் க்ளோஸா, சூடா உரசும்போது..."

"நீ ட்ரெஸ் கூட போடாம இருக்கும்போது..."

"உடம்பு தானா ரியாக்ட் ஆகும் பவி. அது வெறும் பயாலஜி."

கார்த்திக் ஒரு டாக்டரேட் படிச்ச மாதிரி எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

"அப்போ உனக்கு ஃபீலிங்ஸ் வர்றதும், மூட் ஆகுறதும்... அது நேச்சுரல்."

"அதுல உன் தப்பு எதுவுமே இல்ல."

"நீ ஒரு கெட்ட பொண்ணோ, கெட்ட ஒய்ஃபோ கண்டிப்பா கிடையாது."

கார்த்திக் என் தலையில மெதுவா ஒரு முத்தம் குடுத்தாரு.

"உண்மையான... நல்ல பொண்டாட்டி என்ன பண்ணுவா தெரியுமா பவி?"

அவரு என் கண்களை நேராப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் இன்னசென்ட்டா... "என்ன பண்ணுவா?"னு திருப்பிக் கேட்டேன்.

"என்ன தப்பு நடந்தாலும்..."

"அந்தச் சிச்சுவேஷன்ல தான் தப்பே பண்ணிருந்தாலும்..."

"எதையும் தன் புருஷன்கிட்ட மறைக்காம, உண்மையா அப்படியே சொல்வா."

"ஒரு சின்ன விஷயத்தைக் கூட விடாம... மனசு திறந்து பேசுவா."

"நீ... நீ அதத் தான் பவி இன்னைக்குப் பண்ணிருக்க!"

அவரு என்னைய பெருமையாப் பாத்தாரு.

"நீ எங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட மறைக்கல."

"உனக்குச் சுகமா இருந்துச்சுங்குற உண்மையைக் கூட... நீ நேர்மையா ஒத்துக்கிட்ட."

"அது தான் பவி... நீ ஒரு குட் ஒய்ஃப்ங்குறதுக்கு ஆதாரம்."

"நான் ரொம்ப லக்கி பவி."

கார்த்திக் என்னைய டைட்டா... ஒரு பொக்கிஷத்தைக் கட்டிப் பிடிக்குற மாதிரி நெஞ்சோடு சேர்த்துக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"டோன்ட் வொர்ரி பவி..."

அவரு என் காதுக்குள்ள சாஃப்ட்டா முணுமுணுத்தாரு.

"நீ என்னைக்குமே எனக்கு மட்டும் தான்."

நான் அவர் நெஞ்சுல பாதுகாப்பாச் சாய்ஞ்சுக்கிட்டேன்.

என் உதடுகள்ல... ஒரு திருப்தியான... குரூரமான சிரிப்பு வந்துச்சு.

எல்லாம் முடிஞ்சுது... கார்த்திக்கை முழுசா நம்ப வெச்சாச்சுனு நான் நெனச்சேன்.

அந்த அமைதியான நிமிஷத்துல...

நான் கண்ணை மூடித் தூங்க ட்ரை பண்ணும்போது...

கார்த்திக் மெதுவா... சைலன்ட்டா ஒரு வார்த்தை சொன்னாரு.

"பட்..."

நான் என் கண்களை டக்குனு திறந்தேன்.

'பட்-ஆ? என்ன பட்?'

'இவரு வேற ஏதோ புதுசா ஒண்ணை கண்டுபிடிச்சுட்டாரா?'

'இல்ல... நான் சொன்னதுல எதாவது லாஜிக் இடிக்குதா?'

என் ஹார்ட்பீட் லேசா எகிற ஆரம்பிச்சுது.

நான் பொறுமையா... அவர் நெஞ்சுல இருந்து தலையைத் தூக்கி...

அவர் முகத்தை உத்துப் பாத்தேன்.

அவர் கண்கள்ல ஒரு சின்னச் சந்தேகம்... ஒரு சின்ன யோசனை இருந்துச்சு.

"பட் என்ன கார்த்திக்?" நான் மெதுவா கேட்டேன்.

[yazhiniram]

----------------
Part 323:
----------------

"பட் என்ன கார்த்திக்?" நான் கேட்டேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் யோசனைகள் ஓடுச்சு.

'என்னாச்சு இவருக்கு திடீர்னு?'

'ஒருவேளை நான் சொன்னதுல எதாவது லாஜிக் இடிக்குதா?'

'இல்ல... நான் அதிகமாப் பேசி, வாய் கொடுத்து மாட்டிக்கிட்டேனா?'

என் ஹார்ட்பீட் லேசா எகிற ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்து என் தலையைத் தூக்கி... நேரா அவர் முகத்தை பாத்தேன்.

அவரு என் கண்களை நேராப் பாத்தாரு.

"பவி..."

அவரு குரல் நிதானமா வந்துச்சு.

"நான் ஒண்ணு சொல்றேன்... என்னையத் தப்பா நெனைக்கக் கூடாது."

நான் என் புருவங்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக்? சொல்லுங்க... நான் ஏன் தப்பா நெனைக்கப் போறேன்?"

நான் கேட்டேன்.

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவரு என் தோள்பட்டையைத் தன் கைகளால லேசாத் தடவிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"இப்போ நீ எங்கிட்ட எல்லாத்தையும் சொன்னல பவி?"

நான் ஆமாம்னு லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"நீ சொன்னதெல்லாம் வெச்சு பாக்கும்போது..."

"அதாவது... அங்க என்ன நடந்துச்சுனு நீ ஃபீல் பண்ணி சொன்ன விஷயங்களை எல்லாம் நான் நிதானமா யோசிச்சுப் பாக்கும்போது..."

அவரு இழுத்தாரு.

"யோசிச்சுப் பாக்கும்போது என்ன கார்த்திக்?"

நான் அவரைப் பேசச் சொல்லி என்கரேஜ் பண்ணேன்.

"எனக்கு ஒரு விஷயம் கிளியராப் புரியுது பவி."

அவரு என் கண்களை உத்துப் பாத்தாரு.

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்னு நெனச்சான்... அது உண்மை தான்."

"ஆனா..."

அவரு அந்த 'ஆனா'ங்குற வார்த்தையை அழுத்தமாச் சொன்னாரு.

"சில சமயங்கள்ல... அந்த சிச்சுவேஷன்ல..."

"அவன் உன்னைய நிஜமாவே ஒரு அட்வான்டேஜ் எடுத்துருக்கான் பவி!"

அவரு அந்த வார்த்தையைப் போட்டு உடைச்சாரு.

நான்அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

'ஓஹோ... இது தானா விஷயம்?'

என் மனசுக்குள்ள சிரிப்பு வந்துச்சு.

'எப்படி இருந்த மனுஷன்... காரியம் முடிஞ்சதும் எப்படிப் பேசுறாரு பாரு!'

எனக்கு இது புதுசு இல்ல.

இது இவரோட 'போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி'னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

போன தடவையும் இதேதான் பண்ணுனாரு, பிரகாஷை பத்தி முதல் தடவ சொன்னப்போ.

இப்போ மறுபடியும் கஞ்சி வெளியானதும்... நல்லவன் மாதிரி, பொண்டாட்டிக்கு அட்வைஸ் பண்ற புருஷன்!

'வாவ் கார்த்திக்... நீங்க நிஜமாவே ஒரு டிப்பிக்கல் ஆளு தான்.'

நான் மனசுக்குள்ள ரை நினைச்சு சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... என் முகத்துல கன்பியூஷன் இருக்கிற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"அ... அட்வான்டேஜா?"

நான் திக்கித் திக்கிக் கேட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

கார்த்திக் சீரியஸாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி."

"நீ ரொம்ப இன்னசென்ட் பவி... உனக்கு உலகமே தெரியல."

அவரு எனக்கு கிளாஸ் எடுக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"ஒரு நிஜமான ஹெல்ப்புக்கும்..."

"ஹெல்ப் பண்ற பேர்ல, ஒரு பொண்ணோட நிலைமையைப் பயன்படுத்தி அட்வான்டேஜ் எடுக்குறதுக்கும்..."

"நிறைய வித்தியாசம் இருக்கு பவி."

அவரு என் முகத்தையே உத்துப் பாத்தாரு.

"அந்த வித்தியாசம் உனக்குத் தெரியல."

"அதனால தான்... அவனோட தப்பான எண்ணத்தை உன்னால கண்டுபிடிக்க முடியல."

நான் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

'இப்போ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான கார்த்திக், அவனுக்கு நீங்களே சர்ட்டிபிகேட் குடுத்தீங்க?'

'அவன் தப்பு பண்ணல, அவனும் ஒரு மனுஷன் தானனு நீங்க தான அவனுக்குச் சப்போர்ட் பண்ணீங்க?'

நான் என் குழப்பத்தை அப்படியே வார்த்தையா வெளிய விட்டேன்.

"எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல ஒரு இரிட்டேஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"இப்போ தான நீங்க சொன்னீங்க..."

"அவரு நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் என்னைய அந்த ரூம்க்குக் கூட்டிட்டுப் போனாருனு?"

"அவரு ட்ரெயினிங்னால தான் எனக்கு அடிபட்டுருக்கானு செக் பண்ணாருனு... நீங்க தான கார்த்திக் சொன்னீங்க?"

நான் அவரை மடக்குனேன்.

"அவரு தப்பு பண்ணல... எனக்கும் ஒரு பயாலஜிக்கல் ரியாக்‌ஷன் வந்ததால தான் அப்படி ஃபீல் ஆச்சுனு..."

"எல்லாம் நீங்க தான இப்போ சொன்னீங்க?"

நான் அவரைப் பாத்துக் கேள்விகளா கேட்டேன்.

கார்த்திக் லேசாத் தடுமாறினாரு.

"அது... அது வந்து பவி..."

"நான் சொன்னது உண்மை தான்."

"ஆரம்பத்துல அவன் இன்டென்ஷன் நல்லதா இருந்துருக்கலாம்."

"ஆனா, உன்னைய ட்ரெஸ் இல்லாம பாத்ததும்... நீ எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாம இருந்ததும்..."

"அவனுக்கு ஒரு தைரியத்தைக் குடுத்துருச்சு பவி."

கார்த்திக் சமாளிச்சாரு.

"அவன் உன்னையத் தப்பா யூஸ் பண்ணிக்கிட்டான்னு தோணுது."

"அது ஹெல்ப் கிடையாது பவி. அது ஏதோ அட்வான்டேஜ் மாதிரி தோணுச்சு."

"நான் அத தெளிவா உன்கிட்ட சொல்லணும்னு தான் சொல்றேன்."

அவரு பக்குவமாப் பேசுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க என்னையத் திருத்துறீங்களா... இல்ல உங்க குற்றவுணர்ச்சியை நீங்களே மறைக்க ட்ரை பண்றீங்களா கார்த்திக்?'

நான் என் அடுத்த காயை நகர்த்த முடிவு பண்ணேன்.

நான் டக்குனு என் முகத்தை வாட வெச்சேன்.

என் கண்கள்ல தண்ணி வர்ற மாதிரி... என் கீழ் உதட்டை பிதுக்கிக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி... பரிதாபமா அவரைப் பாத்தேன்.

"அப்போ... அப்போ நான் நிஜமாவே தப்பு பண்ணிட்டேனா கார்த்திக்?"

என் குரல் உடைஞ்சு... ஒரு அழுகையோட வந்துச்சு.

"நான் ஏமாந்துட்டேனா?"

நான் என் கைகளால முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

"ஐ ஆம் எ பேட் கேர்ள் கார்த்திக்..."

"நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்... ஒருத்தன் என்னையப் யூஸ் பண்ணிக்கிட்டது கூடத் தெரியாம..."

"நான் அதை ஹெல்ப்-னு நெனச்சு... உங்ககிட்டயே வந்து சொல்லிருக்கேனே..."

நான் அப்படியே தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் நிஜமாவே கெட்டவ கார்த்திக்."

நான் மறுபடியும் சென்டிமென்ட் டிராமாவை ஸ்டார்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் உடனே பதறிப் போயிட்டாரு.

அவரு என் கைகளை விலக்கி... என்னையத் தன் நெஞ்சோடு டைட்டாக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நோ... நோ பவி!"

"அழாத பவி... ப்ளீஸ் அழாத."

அவரு என் தலையை வருடி விட்டாரு.

"நான் அப்படிச் சொல்லல பவி... நீ ஒன்னும் முட்டாள் கிடையாது."

"நீ ரொம்ப நல்லவ... அதான் உனக்கு உலகமே தெரியல."

அவரு என்னைய சமாதானம் பண்ணாரு.

"இங்க பாரு பவி..."

அவரு என் முகத்தைத் தூக்கி, என் கண்ணீரைத் தொடச்சு விட்டாரு.

"நீ கெட்ட பொண்ணுனு நான் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லல."

"நான் என்ன சொல்றேன்னா..."

"உனக்கு ஆம்பளைங்களைப் பத்தித் தெரியல பவி."

அவரு அறிவாளி மாதிரிப் பேசுனாரு.

"ஆம்பளைங்க... வெளிய பாக்க ரொம்ப நல்லவங்களாத் தெரிவாங்க."

"நமக்கு ஹெல்ப் பண்ற மாதிரி வருவாங்க."

"ஆனா, அவங்களுக்குள்ள வேற ஒரு எண்ணம் இருக்கும்."

"சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது... அந்த ஹெல்ப் பண்ற பேர்லயே..."

"ஒருவேளை ஈஸியா அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாங்க."

"அதத் தான் நான் சொல்ல வர்றேன்."

அவரு எனக்கு உலக நடப்பைக் கத்துக் குடுத்தாரு.

"நீ கவலைப்படாத பவி... நீ குட் கேர்ள்."

"உன் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல."

"நீ அதத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்ட... அவ்ளோ தான்."

கார்த்திக் என்னைய பாதுகாப்பா... அன்பாக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு... என் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'எவ்ளோ பெரிய ஆக்டிங் கார்த்திக்!'

'ஆம்பளைங்க புத்தி எனக்குத் தெரியாதா?'

'அப்போ... இன்னொருத்தன் என் புண்டையில அவன் சுண்ணியை வெச்சு அழுத்துன கதையைக் கேட்டு...'

'அதே சூட்டோட தன் பொண்டாட்டிய ஓக்குற புருஷன் புத்திய பத்தி, நீங்க என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?'

நான் அவரை மனசுக்குள்ள கிண்டல் பண்ணேன்.

ஆனா... எனக்கு இப்போ ஒரு விஷயம் கிளியராப் புரிஞ்சுது.

கார்த்திக்... அந்த இன்சிடென்ட்டைத் தப்புனு சொல்லிட்டாரு.

அப்போ... நான் பிரகாஷைக் கட் பண்ணிடுறேன்னு சொன்னா, அவரு என்ன சொல்வாரு?

'செக் பண்ணிப் பாத்துருவோம்!'

நான் மெதுவா அவர் நெஞ்சுல இருந்து விலகி... தெளிவான ஒரு முடிவெடுத்த மாதிரி அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... நீங்க சொல்றது தான் கரெக்ட்."

நான் என் கண்ணீரைத் தொடச்சுக்கிட்டே சீரியஸாச் சொன்னேன்.

"எனக்கு இப்போ தான் புரியுது."

"நான் நெனச்சேன்... அவரு நிஜமாவே எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாரு, அவரு ஒரு நல்ல மனுஷன்னு."

"ஆனா நீங்க சொன்னதுக்கு அப்புறம் தான் எனக்கு அவரோட நிஜமான இன்டென்ஷன் என்னனு கிளியராத் தெரியுது."

நான் கோபமா இருக்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"அவரு என்னைய யூஸ் பண்ணிக்கப் பாத்துருக்காரு."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எனக்கு ஒரு மாதிரி கஷ்டமாத் தான் இருக்கு கார்த்திக்..."

"ஆனா பரவால்ல... நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்."

நான் அவர் கண்களை உத்துப் பாத்தேன்.

"நான் இனிமே... அவரு கூட வெச்சுருக்க அந்த மரியாதையை, பிரெண்ட்ஷிப்பை கட் பண்ணிடுறேன் கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்ன எக்ஸாக்ட் செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம்... ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

அவரு கண்கள்ல ஒரு பதட்டம்... வந்துட்டுப் போச்சு.

"நான் இனிமே அவர்கிட்ட பேச மாட்டேன் கார்த்திக்."

நான் விடாமத் தொடர்ந்தேன்.

"அவரு நல்லவர்னு நினைச்சுத் தான் நான் அவர்கிட்ட சகஜமாப் பேசுனேன்."

"ஆனா அவருக்கே அப்படி ஒரு தப்பான எண்ணம் இருக்கும்போது..."

"நான் ஏன் கார்த்திக் பேசணும்?"

"இனிமே நெக்ஸ்ட் டைம் அவர் எதாச்சும் பேச வந்தா கூட..."

"நான் அவரை டோட்டலா அவாய்ட் பண்ணிடுறேன் கார்த்திக்!"

நான் ஸ்ட்ராங்கா, ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா என் முடிவைச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ கன்பியூஷன்... பதட்டம்.

அவரு மனசுக்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய போர் நடந்துக்கிட்டு இருக்குனு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

'தன் பொண்டாட்டி ஒருத்தன் கிட்ட இருந்து விலகணும்னு நினைக்கிறா.'

'ஒரு புருஷனா... அவரு உடனே ஆமா, அவனை அவாய்ட் பண்ணிடுனு சொல்லணும்.'

'ஆனா...'

'அப்படி அவாய்ட் பண்ணிட்டா?'

'பவி இனிமே அவன் கூடப் பேச மாட்டா... அவன் அவளப் பாக்க மாட்டான்.'

'அப்போ... இனிமே இந்த மாதிரி எந்தக் கதையும் பவி வந்து சொல்ல மாட்டா!'

'இந்த பாண்டஸி... இந்த சுகம்... இந்த ஃபீலிங்... இது இனிமே கிடைக்கவே கிடைக்காது!'

இந்த நினைப்பு... கார்த்திக்கை உலுக்கி எடுத்துருச்சு போல.

அவரு தன் ஃபேண்டஸியை இழக்கத் தயாரா இல்ல!

"இல்ல பவி... ஒரு நிமிஷம்."

கார்த்திக் உடனே என்னையத் தடுத்துப் பேசுனாரு.

நான் குழப்பமா அவரைப் பாத்தேன்.

"என்னாச்சு கார்த்திக்? நான் அவாய்ட் பண்றது தானே கரெக்ட்?"

நான் அவரைக் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... நீ அவசரப்பட்டு எந்த முடிவும் எடுக்காத."

கார்த்திக் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.

"நான்... நான் அப்படி மீன் பண்ணல பவி."

"நீ ஏன் உடனே பிரெண்ட்ஷிப்ப பிரேக் பண்ணனும்?"

அவரு பிரகாஷுக்கு மறுபடியும் வக்காலத்து வாங்குனாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'எப்டி கார்த்திக் உங்களால இப்படி மாத்தி மாத்திப் பேச முடியுது?' னு மனசுக்குள்ள நெனச்சேன்.

"ஏன் கார்த்திக்? அவரு தான் என்னைய அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டாருனு நீங்க தானே சொன்னீங்க?"

நான் விடாம அவரைக் கார்னர் பண்ணேன்.

"ஆமா பவி... நான் சொன்னேன்."

"ஆனா..." கார்த்திக் கொஞ்சம் தடுமாறினாரு.

"அவன் உனக்கு ஒரு நல்ல பிரெண்டா இருந்துருக்கான்ல?"

"நீ தனிமையில இருந்தப்போ... உங்கிட்ட நல்லாப் பேசிப் பழகிருக்கான்ல?"

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணதும் உண்மை தான்."

கார்த்திக் இப்போ பிரகாஷோட நல்ல குணங்களை எல்லாம் லிஸ்ட் போட ஆரம்பிச்சாரு.

"நீ வந்து... டோட்டலா அவனைத் தப்பானவன்னு நினைச்சுடாத."

"அவனும் மனுஷன் தான்... ஒரு வீக்னெஸ்ல அப்படிப் பண்ணிட்டான்."

"அதுக்காக... நீ டோட்டலா அவன்கிட்ட பேசுறத நிப்பாட்டி, அவனை அவாய்ட் பண்ணா..."

"அது பாக்குறதுக்கு ஆக்வர்டா இருக்கும் பவி."

அவரு ஒரு புது லாஜிக்கை சொன்னாரு.

"திடீர்னு நீ அவனை அவாய்ட் பண்ணா... அவனும் உன்னையத் தப்பா நெனைப்பான்."

"நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட்ல தான் அவன் வேலை பாக்குறான்... தினமும் பாத்துக்க வேண்டியிருக்கும்."

"அதனால... நீ பிரெண்ட்ஷிப்ப எல்லாம் கட் பண்ண வேணாம்."

கார்த்திக் என்னைய சாஃப்ட்டா கன்வின்ஸ் பண்ணாரு.

"பின்ன என்ன கார்த்திக் நான் பண்ணனும்?" நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"நீ நார்மலாவே இரு பவி."

அவரு சொன்னாரு.

"முன்னாடி எப்படி அவன்கிட்ட சகஜமாப் பேசுவியோ, அப்படியே பேசு."

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களைப் பாத்தாரு.

"உனக்கு இப்போ அந்த வித்தியாசம் தெரிஞ்சுருச்சுல?"

"எது ஹெல்ப், எது அட்வான்டேஜ்னு உனக்குப் புரியுதுல?"

நான் ஆமாம்னு தலையாட்டுனேன்.

"அவ்வளவு தான் பவி!"

"உனக்கு அது தெரிஞ்சா போதும்."

"இனிமே அவன் எப்பவாச்சும் அந்த மாதிரி உன்கிட்ட லிமிட் தாண்டிப் பழக ட்ரை பண்ணா..."

"நீ உஷாரா இருந்து, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி ரியாக்ட் பண்ணு."

"உனக்கு அந்த நாலேஜ் இருக்கணும்னு தான் நான் இதெல்லாம் சொல்றேன்."

"மத்தபடி நீ அவனை அவாய்ட் பண்ணணும்னு எந்த அவசியமும் இல்ல."

கார்த்திக்... தன் ஃபேண்டஸிக்கு எந்த ஆபத்தும் வராமப் பாதுகாத்துக்கிட்டாரு!

நான் அவர் மூஞ்சியையே ரொம்ப நேரம் அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள... எரிச்சலும், சிரிப்பும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து வந்துச்சு.

ஆனா நான் இப்போ பொறுமையா இருக்க விரும்பல.

நான் என்னோட இன்னசென்ட்டா நடிக்குறத நிறுத்த நினைச்சேன்.

நான் என் முகத்துல ஒரு பெரிய கன்பியூஷன் இருக்குற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் புருவங்களைச் சுருக்கி... அவரை பாத்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்த என் கையை எடுத்துட்டேன்.

கொஞ்சம் விலகிப் படுத்துக்கிட்டேன்.

"எனக்கு நிஜமாவே ஒண்ணுமே புரியல கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல கோபத்தைக் காமிச்சேன்.

"நீங்க என்னைய ரொம்பக் குழப்பறீங்க."

கார்த்திக் குழப்பமா என்னையப் பாத்தாரு.

"நான் என்ன பவி குழப்புனேன்?"

"பின்ன என்ன கார்த்திக்?"

நான் அவரைப் பாத்துக் கேள்விகளைக் கேட்க ஆரம்பிச்சேன்.

"முதல்ல... அவரு ஹெல்ப் பண்ணாரு, அவரு ரொம்ப நல்லவருனு சொல்றீங்க."

"அப்புறம்... இல்ல, அவரு என்னைய அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டாருனு சொல்றீங்க."

"சரி, நான் அவரை அவாய்ட் பண்ணிடுறேன்னு சொன்னா..."

"இல்ல இல்ல... பிரெண்ட்ஷிப்ப கட் பண்ணாத, கண்டின்யூ பண்ணுனு சொல்றீங்க."

நான் அவரைப் பாயிண்ட் அவுட் பண்ணேன்.

"உங்களுக்கு நிஜமாவே என்ன தான் கார்த்திக் வேணும்?"

நான் டைரக்ட்டா கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் முழிச்சாரு.

"பவி... நான் அது..."

நான் அவரைப் பேச விடல.

"அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் என் குரலை இன்னும் சீரியஸா மாத்துனேன்.

"அந்த ரூம்ல எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாருனு நெனச்சு..."

"நான் அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணி, அந்த நிமிஷங்களை ரசிச்சேன்."

"அத வந்து நான் எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்லாம உங்ககிட்ட ஓப்பனாச் சொன்னேன்."

"நான் அப்படிச் சொல்லும்போது..."

நான் அவர் கண்களை நேராப் பாத்தேன்.

"நீங்க அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்தீங்க கார்த்திக்!"

"உங்க கண்ணுல அவ்ளோ ஆசை... லவ் இருந்துச்சு."

"நீங்க... நீங்க என்னைய எவ்ளோ ஃபீல் பண்ணி... எவ்ளோ ஆசையாத் தொட்டீங்க?"

"நீங்க அவ்ளோ மூட்ல இருந்ததை நான் என் கண்ணால பாத்தேனே கார்த்திக்!"

நான் அவர் செஞ்சதை அவர் மூஞ்சிலயே அடிச்சுக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் முகம் சிவந்து போச்சு.

அவரு என் பார்வையில இருந்து தப்பிக்கத் தன் கண்களைத் திருப்புனாரு.

"ஆனா இப்போ..."

நான் கண்டின்யூ பண்ணேன்.

"இப்போ எல்லாம் முடிஞ்சதும்..."

"அவரு தப்புப் பண்ணிட்டாரு... நான் ஏமாந்துட்டேன்... அது ஒரு அட்வான்டேஜ்னு சொல்றீங்க."

"நீங்க அப்படிப் பேசும்போது... நான் நிஜமாவே ரொம்ப ஃபீல் பண்றேன் கார்த்திக்."

"எனக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான் அவரை உத்து பாத்தேன்.

இந்த முறை... நான் எந்த இன்னசென்ஸும் இல்லாம...

ரொம்ப ஷார்ப்பா... ஒரு கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

என் குரல் அவ்ளோ கிளியரா கேட்டுச்சு.

"எங்கிட்ட ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் உண்மையாச் சொல்லுங்க."

கார்த்திக் என்னைய உத்துப் பாத்தாரு.

"என்ன பவி?"

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு...

"நான் அந்த ரூம்ல நடந்ததை... அவர் என்னையத் தொட்டதை... அவர் என் மேல உரசினதை..."

"நான் உங்ககிட்ட அவ்ளோ டீடைலாச் சொன்னேன்ல?"

கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து...

"அதை எல்லாம் நான் உங்ககிட்ட சொல்லும்போது..."

"உங்களுக்கு..."

"உங்களுக்கு நிஜமாவே அது பிடிச்சுருந்துச்சா... இல்லையா?"

நான் கேட்டேன்!

கார்த்திக் அப்படியே சிலையா மாறிட்டாரு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட நின்னுடுச்சு.

"எங்கிட்ட உண்மையச் சொல்லுங்க கார்த்திக்."

நான் விடாம அவரைக் கேட்டேன்.

"டெல் மீ த ட்ரூத் கார்த்திக்!"

[yazhiniram]

---------------
Part 324 - 1:
---------------

"டெல் மீ த ட்ரூத் கார்த்திக்!"

நான் அவர் கண்களை நேராப் பாத்து... எந்த தயக்கமும் இல்லாம கேட்டேன்.

கார்த்திக்... அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

நான் கேட்ட கேள்வி... கார்த்திக்கை ஒரு நிமிஷம் நிஜமாவே அதிர வெச்சுருச்சு.

'பவிக்குத் தெரிஞ்சுருச்சா?'

'நம்மளோட இந்த ஆசை அவளுக்குப் புரிஞ்சுருச்சா?'

இந்த எண்ணம் அவர் கண்ணுல கிளியராத் தெரிஞ்சுது.

"ப... பவி..."

"நீ... நீ என்ன கேக்குற?"

அவரு சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.

நான் விடல.

நான் என் கைகளை அவர் நெஞ்சுல வெச்சேன்.

"நான் என்ன கேக்குறேன்னு உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்."

நான் அமைதியா... ஆனா ஷார்ப்பா சொன்னேன்.

"நான்... அவரு என் மேல உரசினதை..."

"அவரு என்னையத் தொட்டதை..."

"அவரு பேன்ட்டோடயே என் புஸ்ஸில இடிச்சதை..."

"இதையெல்லாம் நான் உங்ககிட்ட ஒண்ணு விடாம சொன்னேன்ல?"

நான் மறுபடியும் அத அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

"நான் அப்படிச் சொல்லும்போது..."

"நீங்க... நீங்க என்னைய எவ்ளோ ஆசையா சொல்லு சொல்லுன்னு கேட்டிங்க கார்த்திக்?"

"நான் வேணாம்னு சொன்னாலும் நீங்க சொல்லு சொல்லுன்னு சொன்னீங்க"

நான் டைரக்ட்டா கேட்டேன்.

"உங்களுக்கு... நிஜமாவே அவரு என்கிட்ட பண்ணுதேல்லாம்..."

"அது உங்களுக்குப் பிடிச்சுருந்துச்சா, இல்லையா?"

"உண்மைய சொல்லுங்க கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சை லேசா அழுத்தி... அவர் கண்களை நேராப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா மாட்டிக்கிட்டாரு.

அவரால என்கிட்ட இருந்து தப்பிக்க முடியாது.

அவரு என் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

'தன் பொண்டாட்டிகிட்ட... தன்னோட ரகசியமான ஆசையை எப்படி ஒத்துக்குறது?'

அவரு தயங்குனாரு.

ஆனா... நான் அவரை ஈஸியா விடப் போறது இல்ல.

நான் என் முகத்துல... ஏமாற்றமா இருக்குற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை லேசாக் கலங்க வெச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் பரிதாபமாக் கூப்பிட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க எங்கிட்ட சொல்ல மாட்டீங்களா?"

"நான் உங்ககிட்ட எல்லாத்தையும் ஓப்பனாச் சொன்னேன்."

"என் மனசுல இருந்த தப்பான ஃபீலிங்ஸை கூட நான் மறைக்காமச் சொன்னேன்."

"ஆனா நீங்க... நீங்க எங்கிட்ட உண்மையை மறைக்கிறீங்க கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டு... அவர் நெஞ்சுல இருந்து என் கையை எடுத்தேன்.

நான் விலகிப் படுக்கப் போனேன்.

"பவி... இல்ல பவி... வெயிட்!"

கார்த்திக் உடனே பதறிப்போய் என் கையைப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.

அவரு என்னைய மறுபடியும் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"நான் சொல்றத கேளு பவி..."

அவரு என்னையத் தடுத்தாரு.

"நான்... நான் எதையும் மறைக்கல."னு சொன்னாரு.

"அப்போ உண்மையச் சொல்லுங்க கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சுல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"டிட் யூ லைக் இட்?"

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

அந்த மூச்சுல... அவர் மனசுக்குள்ள இருந்த மொத்தப் பாரமும் வெளிய வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரு என் தலையை மெதுவா வருடி விட்டாரு.

"ஆமா பவி..."

அவரு வாய்ஸ் லோவா... ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரி வந்துச்சு.

"ஆமா..."

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

அவரே முழுசாச் சொல்லட்டும்னு வெயிட் பண்ணேன்.

"நான்... நான் அதை அக்செப்ட் பண்ணிக்கிறேன் பவி."

அவரு ஃபைனலா ஒத்துக்கிட்டாரு!

"எனக்கு... எனக்கு அது பிடிச்சுருந்துச்சு."

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும்... என் மனசுக்குள்ள பட்டாம்பூச்சி பறந்துச்சு.

'எஸ்! மாட்டிட்டீங்க கார்த்திக்!'

'உங்க வாயாலயே நீங்க உங்க உண்மையான ஒத்துக்கிட்டீங்க.'

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சேன்.

ஆனா வெளிய... நான் இன்னசென்ட்டா அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்?"

நான் ஆச்சரியப்படுற மாதிரி கேட்டேன்.

"உங்களுக்கு... நான் இன்னொருத்தன் கூட இருந்ததை கேக்கப் பிடிச்சுருந்துச்சா?"

கார்த்திக் என் கண்களைப் பாத்து... லேசா வெட்கப்பட்டாரு.

"எனக்கு... எனக்கு என்ன சொல்றதுனு தெரியல பவி."

அவரு கொஞ்சம் தடுமாறினாரு.

"நீ... நீ அந்த ரூம்ல நடந்ததை எங்கிட்ட சொன்ன விதம்..."

"அது ஒவ்வொரு டீடைலா நீ எக்ஸ்பிளைன் பண்ண விதம்..."

"ஐ லவ்ட் இட் பவி."

அவரு சொன்னாரு.

"நீ சொல்லச் சொல்ல..."

"அது எனக்குள்ள என்னமோ பண்ணுச்சு பவி."

"ஐ ரியலி லவ்ட் வாட் எவர் யூ டோல்ட் மீ."

அவரு முழுசாத் தன் ஃபேண்டஸியை என் முன்னாடி ஓப்பன் பண்ணிட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'வாவ்... எவ்ளோ பெரிய ட்ரீட் கார்த்திக்.'

'இனிமே என் லைஃப் செக்யூர்டா மாறிடுச்சு.'

நான் மனசுக்குள்ள செம ஹேப்பியா இருந்தேன்.

ஆனா... என் கேரக்டரை நான் அப்படியே மெயின்டெய்ன் பண்ணனும்.

நான் என் புருவங்களை சுருக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல மறுபடியும் ஒரு கன்பியூஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்கு... எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சை லேசாத் தட்டிச் சொன்னேன்.

"உங்களுக்கு அது பிடிச்சுருந்துச்சு... நீங்க அதை ரசிச்சீங்க..."

"அது எல்லாம் ஓகே கார்த்திக்."

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் நீங்க என்னைய இப்போ திட்டுனீங்க?"

நான் என்னோட மெயின் கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"ஏன் அவரு என்னைய 'அட்வான்டேஜ்' எடுத்துக்கிட்டாருனு சொல்லி என்னையப் பயமுறுத்துனீங்க?"

"நீ ஏமாந்துட்ட-னு சொல்லி... என்னைய ஏன் கார்த்திக் அழ வெச்சீங்க?"

நான் என் குரல்ல சின்னக் கோபத்தையும், ஏமாற்றத்தையும் காமிச்சேன்.

"உங்களுக்குத் தான் பிடிச்சுருந்துச்சுல?"

"அப்புறம் ஏன் என்னையக் கில்டியா ஃபீல் பண்ண வெச்சீங்க?"

நான் விடாம அவரைக் கார்னர் பண்ணேன்.

கார்த்திக்... என்னைய அன்பாப் பாத்தாரு.

அவரு என் கன்னத்தை லேசாத் தடவி விட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றத கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேளு."

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

அவரு என் கன்னத்தை லேசாத் தடவி விட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றத கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேளு."

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"ஓப்பனாச் சொல்லணும்னா..."

"இது... இது ஒரு விதமான ஃபேண்டஸி பவி."

அவரு அந்த வார்த்தையைத் தைரியமா யூஸ் பண்ணாரு.

"ஃபேண்டஸியா?"

நான் என் புருவங்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"அப்படினா என்ன கார்த்திக்?"

நான் நிஜமாவே அதுக்கு அர்த்தம் தெரியாத மாதிரி இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் தயங்குனாரு.

"ஃபேண்டஸினா... ஒரு கற்பனை பவி."

அவரு மெதுவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"கற்பனையா?"

நான் அவர் கண்களை உத்துப் பாத்தேன்.

"எதை பத்தின கற்பனை கார்த்திக்?"

"அது... உன்னைப் பத்தின கற்பனை பவி."

"என்னைப் பத்தியா?"

"நான் தான் உங்க பக்கத்துலயே இருக்கேனே கார்த்திக்?"

"அப்புறம் ஏன் என்னைப் பத்தி நீங்க கற்பனை பண்ணனும்?"

நான் விடாம அவரைக் கொஸ்டின் பண்ணேன்.

"நீ என் பக்கத்துல இருக்க... அது உண்மை தான் பவி."

"ஆனா..."

அவரு என் பார்வையைத் தவிர்க்க ட்ரை பண்ணாரு.

"நான் சொல்றது... ஒரு டிஃபரண்டான கற்பனை."

"என்ன டிஃபரண்ட் கார்த்திக்?"

நான் அவர் நெஞ்சுல என் கையை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக், எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல."

"எனக்குக் கிளியரா சொல்லுங்க."

நான் ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி அவர்கிட்ட கெஞ்சினேன்.

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

"உன்ன... வேற ஒருத்தன் பாக்குறான், ஆசைப்படுறான்..."

"உன்னைய... ரசிக்கிறான்-ங்குறத நினைக்கும்போதே..."

"எனக்குள்ள ஒரு மாதிரியான த்ரில் வருது பவி."

"அது... என்னையே ஏதோ பண்ணுது. எனக்கு அது பிடிச்சுருக்கு."

"இது எனக்குள்ள இருக்குற ஒரு சீக்ரெட் டிசையர்."

அவரு ஒரு ஓப்பன் புக்கா மாறிட்டாரு.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

'வாவ் கார்த்திக்!'

'நீங்க இவ்ளோ ஓப்பனா இதைச் சொல்வீங்கனு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.'

நான் மனசுக்குள்ள சந்தோஷப்பட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் ரொம்ப ஷாக் ஆன மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

என் கண்களை அகலமா விரிச்சுப் பாத்தேன்.

"கார்த்திக்!"

நான் லேசாச் சத்தம் போட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

"உங்க பொண்டாட்டிய..."

"வேற ஒருத்தன் பாக்குறத... நீங்க ரசிப்பீங்களா?"

நான் நம்ப முடியாத மாதிரி கேட்டேன்.

கார்த்திக் அமைதியாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி..."

"ஐ நோ... இது கேக்குறதுக்கு உனக்கு அதிர்ச்சியா இருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்."

"ஆனா இது உண்மைதான்."

"அதைதான் பாண்டஸினு சொன்னேன்"

அவரு ஒத்துக்கிட்டாரு.

"எனக்கு... எனக்கு எப்படி ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

நான் என் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

"உங்களுக்கு எப்படி கார்த்திக் இப்படி ஒரு ஆசை வந்துச்சு?"

"நீங்க எவ்ளோ டீசண்டான ஆளு..."

"எப்பவும் வேலை, ஆபீஸ்னு இருக்குற நீங்க..."

"எப்படி கார்த்திக் இப்படி எல்லாம் யோசிக்க ஆரம்பிச்சீங்க?"

நான் அந்த சோர்ஸ் என்னனு தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்பட்டேன்.

கார்த்திக் என் தோள்பட்டையை லேசாத் தொட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

நான் மெதுவா அவர் பக்கம் திரும்புனேன்.

"எனக்கு... இந்த மாதிரி விஷயங்கள் எல்லாம் யாரும் சொல்லிக் குடுக்கல பவி."

அவரு அமைதியா சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.

நான் கொஞ்சம் குழப்பமா அவரைப் பாத்தேன்.

"யாரும் சொல்லிக் குடுக்கலையா?"

"பின்ன எப்படி கார்த்திக் உங்களுக்கு இந்த மாதிரி எண்ணம் எல்லாம் வந்துச்சு?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

கார்த்திக் என் கண்களை நேராப் பாக்கத் தயங்குனாரு.

அவரு பார்வையைக் கொஞ்சம் கீழ இறக்கிக்கிட்டாரு.

"அது... நான் காலேஜ் படிக்கும்போது பவி..."

அவரு மெதுவா இழுத்தாரு.

"காலேஜ் படிக்கும்போதா?"

நான் ஆச்சரியமா கேட்டேன்.

"ஆமா பவி."

"காலேஜ்ல என்ன கார்த்திக்?"

"அது... அப்போ நான் ஹாஸ்டல்ல இருந்தேன்ல?"

"ம்ம்ம்... ஆமா... அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன கார்த்திக் சம்பந்தம்?"

நான் விடாமத் துருவுனேன்.

"அப்போ... பசங்க எல்லாம் நைட்ல முழிச்சுக்கிட்டு ஏதாச்சும் பேசிட்டு இருப்பாங்க."

"இல்லனா... லேப்டாப்ல நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாங்க."

"சரி..."

நான் அவர் சொல்றத ரொம்ப உன்னிப்பாக் கவனிச்சேன்.

"அப்போ... நான் சில வெப்சைட்ஸ் பாக்க ஆரம்பிச்சேன் பவி."

கார்த்திக் தொண்டையில எச்சிலை முழுங்குனாரு.

"வெப்சைட்ஸ்-ஆ?"

"என்ன வெப்சைட்ஸ் கார்த்திக்?"

நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"அது வந்து... கொஞ்சம் அடல்ட் வெப்சைட்ஸ் பவி."

அவரு ஒரு மாதிரி வெட்கப்பட்டுக்கிட்டே சொன்னாரு.

"அடல்ட் வெப்சைட்டா?"

"அப்படின்னா... நீங்க அந்த மாதிரி தப்பான வீடியோஸ் எல்லாம் பாப்பீங்களா?"

நான் கொஞ்சம் ஷாக் ஆகுற மாதிரி ரியாக்ட் பண்ணேன்.

"வீடியோஸ் மட்டும் இல்ல பவி..."

"ஸ்டோரீஸ்..."

அவரு அந்த வார்த்தையை ரொம்ப மெதுவா சொன்னாரு.

"ஸ்டோரீஸ்ஸா?"

"என்ன ஸ்டோரீஸ் கார்த்திக்?"

நான் நிஜமாவே கொஞ்சம் கியூரியஸா கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... இங்கிலீஷ்ல நிறைய ஸ்டோரிஸ் இருக்கும்."

"என்ன ஸ்டோரிஸ் அது?"

"அது... செக்ஸ் ஸ்டோரிஸ் தான் பவி."

கார்த்திக் ஒத்துக்கிட்டாரு.

"ஓஹ்..."

நான் ஒரு மாதிரி முகம் சுளிக்கிற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நீங்க காலேஜ்ல அந்த மாதிரி கதைகள் எல்லாம் படிப்பீங்களா கார்த்திக்?"

"ஐயோ... எனக்கு இதைக் கேக்கும்போதே ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருக்கு."

நான் என் கைகளால என் முகத்தை லேசா மூடிக்கிட்டேன்.

"பவி... காலேஜ் பசங்கன்னா அதெல்லாம் சகஜம் தான்."

கார்த்திக் என்னைச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணாரு.

"அது வெறும் கியூரியாசிட்டி தான்."

"எல்லாரும் படிப்பாங்க... நானும் படிச்சேன்."

"சரி கார்த்திக்..."

நான் என் கைகளை விலக்கிட்டு அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"நீங்க கதைகள் படிச்சீங்க... அது ஓகே."

"ஆனா, அதுக்கும் இப்போ நீங்க எங்கிட்ட பேசுற இந்த விஷயத்துக்கும் என்ன கார்த்திக் சம்மந்தம்?"

நான் மெயின் பாயிண்ட்டுக்கு வந்தேன்.

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

"சம்மந்தம் இருக்கு பவி."

"என்ன சம்மந்தம்?"

"அந்த வெப்சைட்ல... நிறைய விதமான கதைகள் இருக்கும்."

"அதுல ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான கதைகள்..."

அவரு மறுபடியும் தயங்குனாரு.

"சொல்லுங்க கார்த்திக்... என்ன வகையான கதைகள்?"

நான் அவரைப் பேசச் சொல்லி என்கரேஜ் பண்ணேன்.

"அது... 'சீட்டிங்' கதைகள் பவி."

"சீட்டிங் கதைகளா?"

"அப்படின்னா என்ன கார்த்திக்?"

"அதாவது..."

கார்த்திக் என் கண்களை உத்துப் பாத்தாரு.

"ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு..."

"தன் புருஷனை ஏமாத்திட்டு..."

"வேற ஒருத்தன் கூட... சீக்ரெட்டா பழகுற மாதிரி வர கதைகள்."

அவரு அதைச் சொல்லும்போதே... அவர் மூச்சுக்காத்து லேசா வேகமாச்சு.

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு நிமிஷம் ஆடிப்போயிட்டேன்.

'அட கார்த்திக்!'

'காலேஜ்ல இருந்தே இந்த மாதிரி கதைகள் எல்லாம் படிச்சுத் தான் உங்களுக்கு இந்த அளவுக்கு மூளை வேலை செய்யுதா?'

நான் நிஜமாவே கொஞ்சம் அசந்து போயிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் பதற்றமா, ஷாக்கா ரியாக்ட் பண்ணேன்.

"ஐயோ!"

நான் என் நெஞ்சுல கையை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

"கல்யாணமான பொண்ணு வேற ஒருத்தன் கூடப் போறத..."

"அதை ஒரு கதையா எழுதி... அதை நீங்க படிச்சீங்களா?"

நான் என் குரல்ல அருவருப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆமா பவி."

"எப்படி கார்த்திக் உங்களால அப்படி ஒரு அசிங்கமான கதையைப் படிக்க முடிஞ்சுது?"

"அது எவ்ளோ பெரிய அவமானம்?"

"அதை எப்படிப் போய் நீங்க ரசிச்சுப் படிச்சீங்க?"

நான் அவரை ஒரு மாதிரி கேள்விகளா கேட்டேன்.

"பவி... ப்ளீஸ்... நான் சொல்றத முழுசாக் கேளு."

கார்த்திக் என் கைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"அது வெறும் கதைகள் மட்டும் தான் பவி."

"அதுல இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு."

"இன்னொரு விஷயமா? வேற என்ன அசிங்கம் அதுல இருக்கு கார்த்திக்?"

நான் கொஞ்சம் கோபமா கேட்டேன்.

"சில கதைகள்ல..."

"அந்தப் பொண்டாட்டி வேற ஒருத்தன் கூடப் போறது..."

"அவ புருஷனுக்கே தெரியும் பவி."

கார்த்திக் அந்த குண்டைத் தூக்கிப் போட்டாரு.

நான் அப்படியே வாயைப் பொளந்துட்டேன்.

"என்னது?"

"புருஷனுக்கே தெரியுமா?"

"தெரிஞ்சும் அவன் சும்மா இருப்பானா?"

நான் நம்ப முடியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"சும்மா இருக்க மாட்டான் பவி..."

"அவளுக்குத் தெரியாம ஒளிஞ்சு நின்னு பார்ப்பான்."

"இல்லனா..."

"அவளே வந்து தன் புருஷன்கிட்ட..."

"அவன் எப்படி என்னைத் தொட்டான்... எப்படிப் பண்ணான்னு..."

"விளக்கமாச் சொல்வா."

"அதை அந்தப் புருஷன் கேட்டு... மூட் ஆகுவான் பவி."

கார்த்திக் இதையெல்லாம் டீடைலா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

அவரு கண்கள்ல இப்போ ஒரு சின்ன ஷைனிங் தெரிஞ்சுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'வாவ் கார்த்திக்...'

'உங்களுக்குக் காலேஜ்ல இருந்தே இந்த வியாதி இருக்கா?'

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு வந்துச்சு.

ஆனா நான் என் முகத்துல கன்பியூஷனை மட்டும் தான் காட்டுனேன்.

"ஐயோ கார்த்திக்..."

"எனக்குத் தலை சுத்துது."

"நிஜமாவே இந்த உலகத்துல இப்படி எல்லாம் கதைகள் எழுதுவாங்களா?"

"அதை உங்களைப் மாதிரி ஆளுங்க படிப்பாங்களா?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"பவி... உலகத்துல எத்தனையோ விதமான ஆசைகள், ஃபேண்டஸிஸ் இருக்கு."

"இதுவும் அதுல ஒண்ணு."

"அந்த வயசுல... எனக்கு அது ரொம்பப் புதுசா இருந்துச்சு."

"ஒரு புருஷன் ஏன் இப்படி ஆசைப்படுறான்னு எனக்குக் கியூரியஸா இருந்துச்சு."

"அதனால நான் அந்த மாதிரி கதைகளைத் தேடித் தேடிப் படிக்க ஆரம்பிச்சேன்."

அவரு தன் பாஸ்ட் லைஃபை அப்படியே ஓப்பன் பண்ணாரு.

"சரி கார்த்திக்..."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"நீங்க காலேஜ்ல அந்த மாதிரி கதைகள் படிச்சீங்க."

"உங்களுக்கு அது பிடிச்சுருந்துச்சு."

"ஆனா..."

நான் என் பார்வையைக் கொஞ்சம் ஷார்ப்பா மாத்துனேன்.

"அது வெறும் கதைகள் தானே?"

"நீங்க அப்போ சின்னப் பையன்."

"ஆனா இப்போ நீங்க மெச்சூர்ட் ஆன ஒரு ஆம்பளை."

"எனக்கு புருஷன்."

"இப்போ ஏன் கார்த்திக் அந்தப் பழைய கதைகளை எல்லாம் என் கூட லிங்க் பண்றீங்க?"

நான் அவரை நேரடியா ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் என் கண்ணைப் பாத்து புன்னகைச்சாரு.

அந்தப் புன்னகையில ஒரு சின்னத் தயக்கம் இருந்துச்சு.

"நீ சொல்றது கரெக்ட் பவி."

"அது வெறும் கதைகள் தான்."

"காலேஜ் முடிஞ்சதும்... வேலை, கல்யாணம்னு நான் பிஸி ஆயிட்டேன்."

"அந்தக் கதைகளை எல்லாம் நான் மறந்துட்டேன்."

"என் மைண்ட்ல அது ஒரு ஃபேண்டஸியாதான் ஏதோ ஒரு மூலையில தூங்கிட்டு இருந்துச்சு."

அவரு தெளிவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

"ஓஹ்..."

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"அப்போ... அது தூங்கிட்டுத் தான கார்த்திக் இருந்துச்சு?"

"பின்ன எப்படி திடீர்னு முழிச்சுக்கிச்சு?"

நான் விடாம அவரைக் குடைஞ்சேன்.

"எப்படி கார்த்திக் உங்களால இப்போ அதை என்கிட்ட கேக்க முடியுது?"

கார்த்திக் என் முகத்தை ஆழமாப் பாத்தாரு.

அவரு மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல மெதுவாப் பட்டுச்சு.

"ஏன்னா பவி..."

அவரு குரல் இப்போ ரொம்ப ஹஸ்கியா மாறுச்சு.

"ஏன்னா?"

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து ரிப்பீட் பண்ணேன்.

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி..."

அவரு இழுத்தாரு.

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடியா?"

"என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

நான் குழப்பமா கேட்டேன்.

"ஆமா பவி."

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நீ எங்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொன்னல?"

"என்ன விஷயம் கார்த்திக்?"

"நான் உங்ககிட்ட டெய்லி எத்தனையோ விஷயங்கள் சொல்றேனே."

நான் நிஜமாவே ஞாபகம் இல்லாத மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"அன்னிக்கு நைட்..."

"நீ எங்கிட்ட ஒண்ணு சொன்னல பவி."

அவரு எனக்கு க்ளூ குடுத்தாரு.

"நீங்க..."

"நீங்க அந்த மாடிப்படி இன்சிடென்ட்டை சொல்றீங்களா கார்த்திக்?"

நான் மெதுவா முணுமுணுத்தேன்.

"ஆமா பவி."

கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"அந்த மாடிப்படில நடந்ததை... நீ எங்கிட்ட சொன்னல?"

அவரு கண்களை உத்துப் பாத்தாரு.

"ஐயோ கார்த்திக்..."

நான் பதறிப்போய் என் கைகளை அவர் நெஞ்சு மேல வெச்சேன்.

"அது ஒரு ஆக்சிடென்ட் கார்த்திக்."

"நான் தான் உங்ககிட்ட அப்பவே அவ்ளோ கிளியராச் சொன்னேனே."

"அவர் படி ஏறி வந்தப்போ..."

"நான் தடுமாறிக் கீழ விழப் போனப்போ..."

"என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகி..."

நான் சொல்லும்போதே என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

"நான் அவரோட பேண்ட்டைப் பிடிச்சுட்டேன்னு உங்ககிட்ட சொன்னேன்ல கார்த்திக்?"

நான் ஒரு பரிதாபமா அவரைக் கேட்டேன்.

"எனக்குத் தெரியும் பவி."

கார்த்திக் என் கைகளை எடுத்துத் தன் உதட்டுல வெச்சு ஒரு முத்தம் குடுத்தாரு.

"நீ அதை தெளிவா தான் எங்கிட்ட சொன்ன."

"நீ தப்புப் பண்ணலனு எனக்குத் தெரியும்."

"பின்ன ஏன் கார்த்திக் அதைப் பத்தி இப்போ பேசுறீங்க?"

நான் அவர் கண்ணப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"ஏன்னா பவி..."

கார்த்திக் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"நீ அன்னைக்கு எங்கிட்ட சொன்னதை..."

"நீ சொன்ன அந்த விதம்..."

அவரு மெதுவா வார்த்தைகளைத் தேடினாரு.

"விதம்னா?"

நான் புரியாத மாதிரி முழிச்சேன்.

"நீ சொன்னல பவி..."

"நீ பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகிப் பிடிச்சப்போ..."

"அவன் பேன்ட்டை மட்டும் நீ பிடிக்கல..."

அவரு என் கண்களை ரொம்ப ஆழமாப் பாத்தாரு.

"பேன்ட்டுக்கு உள்ள இருந்த... அவனோட டார்ச்லைட்டையும் சேர்த்துப் பிடிச்சுட்டேன்னு நீ சொன்னல?"

அவரு அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போது... அவர் குரல்ல தவிப்பு இருந்துச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

நான் வெட்கப்பட்டு என் முகத்தைக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"நான் தெரியாமப் பிடிச்சுட்டேன்... அது பெருசா, ஹார்டா இருந்துச்சுனு நான் உங்ககிட்ட சொன்னேன்."

"அது என் தப்புத் தான் கார்த்திக்."

நான் மறுபடியும் கில்டியா ஃபீல் பண்ற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"இல்ல பவி... நீ தப்புப் பண்ணல."

கார்த்திக் என் முகத்தைத் தூக்கி, என் கண்களை நேராப் பாக்க வெச்சாரு.

"ஆனா..."

"நீ அதை எங்கிட்ட சொல்லும்போது..."

"உன் கண்ணுல இருந்த பயம்..."

"உன் குரல்ல இருந்த நடுக்கம்..."

"நீ... என் பொண்டாட்டி..."

"நீ வேற ஒரு ஆளோட உடம்பை..."

"அதுவும் அவனோட அந்தப் பிரைவேட்டான இடத்தைத் தொட்டதப் பத்தி..."

"என் மூஞ்சிக்குப் நேரா நின்னு நீ சொல்லும்போது..."

கார்த்திக் தொண்டையில எச்சிலைச் சத்தமா முழுங்குனாரு.

"சொல்லும்போது என்ன கார்த்திக் ஆச்சு?"

நான் ரொம்ப சின்னக் குரல்ல கேட்டேன்.

"எனக்குள்ள..."

"எனக்குள்ள அவ்ளோ வருஷமாத் தூங்கிக்கிட்டு இருந்த அந்த ஃபேண்டஸி..."

"அந்தக் காலேஜ் நாட்கள்ல நான் படிச்ச அந்தச் சீட்டிங் கதைகள்..."

"எல்லாம் அப்படியே என் கண் முன்னாடி வந்துச்சு பவி."

அவரு தன் உண்மையான ஃபீலிங்ஸை ஓப்பனாச் சொன்னாரு.

"என்னோட பொண்டாட்டியே..."

"இன்னொருத்தனோடத பிடிச்சதப் பத்தி..."

"எங்கிட்ட அவ்ளோ டீடைலாச் சொல்லும்போது..."

"எனக்கு கோபம் வரல பவி."

"பதிலா..."

அவரு பாஸ் விட்டாரு.

"எனக்கு அவ்ளோ மூட் ஆச்சு பவி!"

"என் உடம்புல ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு."

"ஒரு த்ரில்."

"ஒரு அடிக்‌ஷன்."

"அதை நான் அன்னைக்கு ஃபீல் பண்ணேன் பவி."

அவரு முழுசாத் தன் மனசைத் திறந்துட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள... கொண்டாட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'மை காட்!'

'என்ன கார்த்திக் நீங்க?'

'நான் அன்னைக்கு பிரகாஷ் சுண்ணியப் பிடிச்சதை...'

'சும்மா பில்ட்-அப்-காக சொன்னேன்.'

'ஆனா நீங்க... அதைக் கேட்டு மூட் ஆகியிருக்கீங்களா?'

'அதுதான்... உங்களோட மிகப்பெரிய ஃபேண்டஸியா?'

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அப்போ... எனக்கு இனிமே எந்தப் பயமும் இல்ல.'

'நான் பிரகாஷைத் தொட்டதை... ராஜ் கூடப் பழகுறதை...'

'எல்லாத்தையும் கேஷுவலா, ஒரு இன்னசென்ட் பொண்ணு மாதிரி மாத்தி உங்ககிட்ட சொன்னா...'

'நீங்க என்னையத் திட்ட மாட்டீங்க... பதிலா அதைக் கேட்டு மூட் ஆகி என்னைய ஓப்பீங்களா?'

எனக்கு இப்போ கார்த்திக்கோட மொத்த வீக்னெஸ்ஸும் என் கைக்கு வந்துருச்சு.

ஆனா... இதையெல்லாம் நான் என் முகத்துல கொஞ்சம்கூடக் காட்டிக்கல.

நான் என் முகத்துல கன்பியூஷனை... ஒரு ஏமாற்றத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

என் கண்களை லேசாக் கலங்க வெச்சேன்.

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்து விலகி, கொஞ்சம் தள்ளிப் படுத்துக்கிட்டேன்.

"பவி..."

கார்த்திக் உடனே பதறிப்போய் என் கையைப் பிடிச்சாரு.

"என்ன பவி ஆச்சு?"

நான் அவர் கையை மெதுவாத் தட்டி விட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல லேசா அழுகுற மாதிரி வெச்சுக்கிட்டேன்.

"எனக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு."

"கஷ்டமா இருக்கா? ஏன் பவி?"

"பின்ன என்ன கார்த்திக்?"

நான் அவரை ரொம்ப ஏமாற்றமாப் பாத்தேன்.

"அன்னைக்கு நான் இருட்டுல தெரியாம..."

"ஒரு ஆம்பளையைத் தப்பாத் தொட்டுட்டோமேனு கில்டியா ஃபீல் பண்ணி..."

"உங்ககிட்ட உண்மையச் சொல்லணும்னு நான் சொன்னேன்."

நான் என் மூக்கை லேசா உறிஞ்சுனேன்.

"நான் அப்படி சொல்லும்போது"

"நீங்க... நீங்க அதை வெச்சு உங்களோட ஃபேண்டஸிய இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தீங்களா கார்த்திக்?"

நான் அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரி கேட்டேன்.

"என் உண்மை தான் உங்களுக்கு மூட் ஏத்துச்சா?"

"என் தவிப்பு தான் உங்களுக்குத் த்ரில் குடுத்துச்சா?"

நான் அவரை கார்னர் பண்ணிக் கேள்விகளா கேட்டேன்.

கார்த்திக் அப்படியே சிலையா மாறிட்டாரு.

அவருக்கு எப்படி ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல.

"பவி... இல்ல பவி... ப்ளீஸ் என்னைப் புரிஞ்சுக்க."

அவரு சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.

நான் அவர் சொல்றதக் காதுல வாங்காத மாதிரி... ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் அவர் கண்களை ரொம்ப ஷார்ப்பாப் பாத்தேன்.

"உங்களுக்குக் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே இப்படி ஒரு ஃபேண்டஸி இருந்தப்போ..."

"அது என் மூலமா உங்களுக்கு மறுபடியும் வந்தப்போ..."

நான் ஒரு செகண்ட் பாஸ் விட்டேன்.

"நீங்க ஏன் கார்த்திக் அத எங்கிட்ட சொல்லவே இல்லை?"

நான் உரிமையாக் கேட்டேன்.

"நமக்குக் கல்யாணம் ஆகி அஞ்சு வருஷம் ஆகுது கார்த்திக்."

நான் அவர் கண்களைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"இந்த அஞ்சு வருஷமா... நாம ஒரே பெட்ல தூங்குறோம்."

"ஒரே தட்டுல சாப்பிடுறோம்..."

"உங்களுக்கு ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக் குடுத்துருக்கேன்."

"உங்களுக்காகத் தான் என் மொத்த லைஃபும்னு நான் வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா... சென்டிமென்ட்டாச் சொன்னேன்.

"ஆனா... இவ்ளோ வருஷத்துல... ஒரு நாள் கூட..."

"உங்க மனசுக்குள்ள இப்படி ஒரு ஆசை இருக்கு... இப்படி ஒரு ஃபேண்டஸி இருக்குனு..."

"நீங்க அத எங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட ஷேர் பண்ணலையே கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சுல லேசா கை வெச்சேன்.

"ஏன் கார்த்திக்?"

நான் என் கண்களை லேசாக் கலங்க வெச்சேன்.

கார்த்திக்... என் கண்ணீரைப் பாத்துட்டுப் பதறிப் போனாரு.

அவரு உடனே என் கன்னங்களை ரெண்டு கைகளாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... பவி... அழாத பவி."

அவரு தவிப்போட என்னையப் பாத்தாரு.

"நான் உன்னை வெளியாள்னு நெனைக்கவே இல்லை பவி."

"நீ தான் என் உலகம்... நீ தான் எனக்கு எல்லாமே."

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் சொல்லல?" நான் முணுமுணுத்தேன்.

"காலேஜ்ல படிச்ச கதைகள்னு சொல்றீங்க..."

"அது உங்க மனசுக்குள்ள அவ்ளோ வருஷமா இருந்திருக்கு."

"ஆனா எங்கிட்ட சொல்ல உங்களுக்குத் தோணல."

நான் மறுபடியும் அவர் செஞ்ச தப்பைச் சுட்டிக் காட்டுனேன்.

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி..."

"தெரியாம பிரகாஷோடத பிடிச்சுட்டேன்னு..."

"நான் ஒரு குற்றவுணர்ச்சியோட உங்ககிட்ட சொன்னப்போ..."

"அப்போ தான கார்த்திக் உங்களுக்கு அந்த ஸ்பார்க் மறுபடியும் வந்துச்சு?"

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"நான், என் புருஷன்கிட்ட உண்மையைச் சொல்லணும்னு நான் நேர்மையா சொன்னப்போ..."

"நீங்க அதை வெச்சு மூட் ஆகிட்டு இருந்தீங்க... அப்படித்தானே கார்த்திக்?"

நான் கேட்ட இந்தக் கேள்வியில... கார்த்திக் அப்படியே சுருங்கிப் போயிட்டாரு.

"பவி... நான்..."

அவரு திக்கித் திணறுனாரு.

"நான் சொல்லணும்னு தான் நெனச்சேன் பவி..."

"ஆனா... எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு பவி."

அவரு ஃபைனலா அந்த உண்மையைச் சொன்னாரு.

"பயமா? எங்கிட்ட என்ன கார்த்திக் பயம்?"

நான் என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டு இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"நான் உங்க பொண்டாட்டி தான? எங்கிட்ட என்ன பயம்?"

"பவி... நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்டான பொண்ணு."

அவரு என்னையப் பாத்துப் பரிதாபமாச் சொன்னாரு.

"உன் வளர்ப்பு அப்படி."

"உனக்கு உலகம்னா என்னன்னே தெரியாது."

"நீ ரொம்ப பியூர்... நல்ல பொண்ணு."

அவரு எனக்கு ஒரு பெரிய சர்ட்டிபிகேட் குடுத்தாரு.

நான் மனசுக்குள்ள... 'ஆமா கார்த்திக், நான் ரொம்பப் பியூர் தான்... வாட்ச்மேன் சுண்ணியப் பிடிச்சுட்டு உங்ககிட்டயே வந்து சொல்ற அளவுக்குப் பியூர்'னு விழுந்து விழுந்து சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் அமைதியா அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

[yazhiniram]

---------------
Part 324 - 2:
---------------

ஆனா வெளிய... நான் அமைதியா அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அப்படிப்பட்ட உன்கிட்ட போய்..."

கார்த்திக் கண்டின்யூ பண்ணாரு.

"பவி... உன்னை இன்னொருத்தன் தொடுறத நான் பாக்கணும்..."

"நீ இன்னொருத்தனோடத பிடிச்சத கேக்க எனக்கு மூட் ஆகுது..."

"அது என் ஃபேண்டஸினு நான் சொல்லியிருந்தா..."

"நீ என்னைய என்னனு பவி நெனச்சுருப்ப?"

அவரு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

"நீ என்னைய ஒரு சைக்கோனு நெனச்சுருப்ப பவி."

"இவன் ஒரு மோசமான புருஷன்னு என்னைய வெறுத்துருப்ப."

"நம்ம கல்யாண வாழ்க்கை மேலயே உனக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்துரும்."

"என்னைய விட்டுப் பிரிஞ்சு கூடப் போயிருப்ப பவி."

அவரு ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் பயத்தோட சொன்னாரு.

"அந்தப் பயம் தான் பவி... என்ன அமைதியா இருக்க வெச்சுது."

"நான் என் ஆசையை என் மனசுக்குள்ளேயே புதைச்சுக்கிட்டேன் பவி."

"நான் உங்கிட்ட அதைக் காட்டிக்கல."

"ஏன்னா... நீ பயந்துருவனு எனக்குத் தெரியும்."

கார்த்திக் சென்டிமென்ட்டாச் சொல்லி முடிச்சாரு.

நான் அவர் கண்களை உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் ஒரு நிமிஷம் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

என்க்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய லாஜிக் ஒர்க் அவுட் ஆகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'ஓஹோ... அப்போ இவ்ளோ நாளா நீங்க என்னைய சரியா ஓக்காம இருந்ததும்...'

'உங்க ஃபேண்டஸி நிறைவேறாதனால தானா?'

நான் அந்தப் பாயிண்ட்டைப் பிடிச்சேன்.

'நீங்க பயந்து போய் சொல்லல... ஓகே.'

'ஆனா... அதனால நான் தான கார்த்திக் இத்தனை வருஷமா எதையும் அனுபவிக்காம ஏமாந்து போயிருக்கேன்?'

நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கி...

ரொம்ப நேரமா யோசிக்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

நான் இப்போ ஒரு மெயின் கேமை ஆடப் போறேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் மெதுவா, சீரியஸாக் கூப்பிட்டேன்.

"என்ன பவி?"

நான் அவர் கண்களை நேராப் பாத்தேன்.

"நான்... நான் உங்ககிட்ட ஒண்ணு கேப்பேன்."

"நீங்க எங்கிட்ட உண்மையை மறைக்காமச் சொல்லணும் கார்த்திக்."னு கேட்டேன்.

"கேளு பவி... நான் எதுவும் மறைக்க மாட்டேன்."

கார்த்திக் சொன்னாரு.

"நான் உங்கிட்ட இப்போ எல்லாமே ஓப்பனா சொல்லிட்டேன்."

"இனிமே உங்கிட்ட மறைக்க ஒண்ணுமே இல்ல."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் மெதுவா... ஒவ்வொரு வார்த்தையா நிதானமா ஆரம்பிச்சேன்.

"நமக்குக் கல்யாணம் ஆகி அஞ்சு வருஷம் ஆகுது..."

"ஆனா..."

நான் என் வார்த்தைகளை ஷார்ப்பாத் தேர்ந்தெடுத்தேன்.

"ஆனா நீங்க... நீங்க ஒரு நாளும்..."

"என்னைக்குமே..."

நான் அவர் கண்களை நேராப் பாத்து... எந்த தயக்கமும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

"இன்னைக்கு பண்ணுனேன் மாதிரி... நீங்க என்னைய பண்ணுனதே இல்லை கார்த்திக்."

கார்த்திக் அப்படி நான் சொன்னதைக் கேட்டதும் அதிர்ந்து போனாரு.

அவரு கண்கள் விரிஞ்சுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு... விடாம கண்டின்யூ பண்ணேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியுமா கார்த்திக்?"

"இந்த அஞ்சு வருஷத்துல... நீங்க எப்பவுமே அவ்ளோ சீக்கிரம் முடிச்சுருவீங்க."

"பொதுவா... ஒரு ரெண்டு, மூணு நிமிஷத்துல எல்லாம் முடிஞ்சுடும்."

"நீங்க நாலு தடவை பண்ணுவீங்க..."

"அப்படியே மூச்சு வாங்குவீங்க... முடிச்சுட்டுத் திரும்பிப் படுத்துருவீங்க."

"நீங்க என் முகத்தைக் கூடச் சரியாப் பாக்க மாட்டீங்க கார்த்திக்."

"எனக்கு என்ன பிடிக்கும், எனக்கு வலிக்குதா, எனக்குச் சுகமா இருக்கானு..."

"எனக்குள்ள ஒரு ஃபீலிங் வருதா... நான் சந்தோச பட்டேனா..."

"நீங்க ஒரு நாளும் கவலைப்பட்டதே கிடையாது கார்த்திக்."

நான் என் ஆதங்கத்தை எல்லாம் அப்படியே கொட்டுனேன்.

கார்த்திக் முகம் சுருங்கிப் போச்சு.

அவருக்கு கில்டியா இருந்துச்சு.

"பவி... நான்..."

"ப்ளீஸ் கார்த்திக், நான் பேசி முடிச்சுடுறேன்."

நான் அவரைத் தடுத்துட்டுத் தொடர்ந்தேன்.

"நான் நினைச்சேன்..."

"உங்களுக்கு ஆபீஸ் டென்ஷன்... நிறைய வேலை..."

"நீங்க டயர்டா இருக்கீங்கனு நான் என்னையே சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்."

"எனக்குக் குடுத்து வெச்சது அவ்ளோ தான்னு நான் என் ஆசைகளை எல்லாம் மனசுக்குள்ளேயே வெச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

"ஆனா இன்னைக்கு..."

நான் பாஸ் விட்டேன்.

என் கண்களை நேரா அவர் கண்களுக்குள்ள லாக் பண்ணேன்.

"இன்னைக்கு... நீங்க என்னையப் பதினைஞ்சு நிமிஷத்துக்கு மேல பண்ணுனீங்க கார்த்திக்."

"நான் இதுவரைக்கும் பாக்காத ஒரு புது மனுஷனா நீங்க இருந்தீங்க."

"ஒரு மாதிரி... அவ்ளோ ஆசையா என்னையத் தொட்டீங்க."

"என் லைஃப்லயே ஃபர்ஸ்ட் டைம்..."

"எனக்கு பெரிய சுகத்தை நீங்க குடுத்தீங்க கார்த்திக்."

"எனக்கு... எனக்கு இன்னைக்குத் தான் கார்த்திக் ஃபர்ஸ்ட் டைம் உச்சக்கட்டமே வந்துச்சு."

நான் உண்மையைச் சொன்னேன்.

ஆனா பர்ஸ்ட் டைம்னு சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னையவே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரு கண்ணுல ஒரு பக்கம் பெருமை...

ஆனா... இன்னொரு பக்கம்... அஞ்சு வருஷமா நாம இதப் பண்ணலையேங்குற குற்றவுணர்ச்சி.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் இப்போ என் ஆக்டிங்கின் உச்சக்கட்டத்துக்குப் போனேன்.

நான் அழுகுற மாதிரி மாத்துனேன்.

என் கீழ் உதட்டை பிதுக்கிக்கிட்டேன்.

"ஆனா... அது... அது எனக்காக இல்லையே கார்த்திக்?"

நான் அந்த கடைசி கேள்வியைக் கேட்டேன்!

கார்த்திக் அப்படியே சிலையா மாறிட்டாரு.

"ப... பவி..."

"ஆமா கார்த்திக்!"

நான் என் குரல்ல விரக்தியைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் உங்க பொண்டாட்டி... என் மேல இருக்குற ஆசையில நீங்க அப்படிப் பண்ணலையே?"

"என் உடம்பைப் பாத்து உங்களுக்கு அந்த ஆசை வரலையே?"

"என் நெஞ்சோ, என் இடுப்போ... உங்களுக்கு அந்த ஸ்டாமினாவைக் குடுக்கலையே?"

"அதுக்குக் காரணம்..."

நான் அவரைப் பாயிண்ட் அவுட் பண்ணேன்.

"இந்த ஃபேண்டஸி தான கார்த்திக்?"

"இவ்ளோ வருஷமா... உங்களுக்கு என் மேல இன்ட்ரெஸ்ட் வரவே இல்லையா கார்த்திக்?"

"ஒரு வாட்ச்மேன் என்னையத் தொட்டான்... ஒரு வாட்ச்மேன் என் புஸ்ஸியில தன் பேன்ட்டோட உரசுனாங்குற கதையைக் கேட்டதுக்கு அப்புறம் தான்..."

"உங்களுக்கு என் மேல இப்படி ஒரு இன்ட்ரெஸ்ட் வருதா கார்த்திக்?"

நான் கம்ப்ளீட்டா உடைஞ்சு போய்க் கேக்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

என் கண்கள்ல இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வந்து... என் கன்னத்துல வழிஞ்சுது.

"நான்... நான் உங்களுக்கு அவ்ளோ போரிங்கான பொண்டாட்டியா கார்த்திக்?"

நான் என் கைகளால முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்கு என்னைய நினைச்சாவே கேவலமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் எவ்ளோ துரதிர்ஷ்டவசமான ஒரு பொண்ணு?"

"என் புருஷனை மூட் ஆக்க... நான் இன்னொருத்தன் தொட்ட கதையைச் சொல்ல வேண்டியிருக்கே..."

"இன்னொருத்தன் என்னைய அம்மணமாப் பாத்தாங்குறதக் கேட்டாதான் என் புருஷனுக்கு விறைக்கும்னா..."

"அப்போ என் அழகு... என் உடம்பு... இதெல்லாம் உங்களுக்குச் சும்மாவா கார்த்திக்?"

நான் தேம்பித் தேம்பி அழுதேன்.

நான் கேட்ட ஒவ்வொரு கேள்வியும்... கார்த்திக்கை சுத்தியல் வெச்சு அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரு நிஜமாவே துடிச்சுப் போயிட்டாரு.

'ஐயோ... பவி எவ்ளோ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டா!'

'அவ மனசு எவ்ளோ வலிக்கும் இத நினைச்சா?'

அவரு மனசுக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய குற்றவுணர்ச்சி வந்துருச்சுனு நெனைக்கிறேன்.

அவரு உடனே என்னையத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து டைட்டாக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நோ பவி! நோ... நோ... நோ!"

அவரு சத்தமாச் சொன்னாரு.

அவரு என் கைகளை விலக்கி... என் கண்ணீரைத் தன் விரல்களால துடைச்சு விட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

"நான் சொல்றதக் கேளு பவி."

அவரு என் முகத்தைக் கைகள்ல ஏந்திக்கிட்டாரு.

"நீ பேசுனது... நீ நெனைக்கிறது... எதுவுமே உண்மை கிடையாது பவி."

"நீ போரிங்கான பொண்டாட்டி எல்லாம் இல்ல பவி."

"நீ அவ்ளோ அழகு... உன்னைப் பாக்குற ஒவ்வொரு செகண்டும் நான் உன்னைய லவ் பண்றேன்."

அவரு தன் காதலை ப்ரூவ் பண்ணத் துடிச்சாரு.

"உன் நெஞ்சு, உன் இடுப்பு, உன் தொடை... எல்லாமே எனக்கு அவ்ளோ பிடிக்கும் பவி."

"பின்ன ஏன் கார்த்திக்?" நான் தேம்பிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"இவ்ளோ வருஷமா நீங்க ஏன் அப்படி இருந்தீங்க?"

"ஏன் என்னைய ஒரு நாள் கூட இன்னைக்குத் தொட்ட மாதிரி நீங்க தொட்டதே இல்லை?"

"அப்போ உங்க மனசுக்குள்ள... ஏதோ ஒரு குறை இருந்துருக்குல?"

நான் விடாம அவரைக் குடைஞ்சேன்.

கார்த்திக் பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவரு என் தலையை மெதுவா வருடி விட்டாரு.

"பவி... கல்யாணம் ஆனா புதுசுல... நமக்குள்ள இருக்குற அந்த எக்ஸைட்மென்ட்... அது வேற பவி."

"அப்போ நான் உன்னைய ஆசையாத் தான் தொட்டேன்."

"ஆனா நாளாக நாளாக... என்னோட ஆபீஸ் பிரஷர், ரெஸ்பான்சிபிலிட்டி..."

"இது எல்லாமே சேர்ந்து... அந்த பிஸிக்கல் இன்டிமஸிய ஒரு ரொட்டீனா மாத்திடுச்சு பவி."

அவரு ஒரு நார்மலான சாக்கைச் சொன்னாரு.

"அது என் தப்பு தான்... நான் உனக்குப் போதிய டைம் குடுக்கலங்குறத நான் முழுசா ஒத்துக்குறேன்."

"நான் உன்னோட ஃபீலிங்ஸைப் பத்திக் கவலைப்படல... நான் செல்ஃபிஷ்ஷா இருந்துட்டேன் பவி."

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களை ஆழமாப் பாத்தாரு.

"எனக்கு உன் மேல இன்ட்ரெஸ்ட் இல்லனு நீ சொல்றது தப்பு பவி."

"நான் எப்பவுமே உன்னைய லவ் பண்றேன்."

"உன் உடம்பு எனக்கு எப்பவுமே அவ்ளோ பிடிக்கும்."

அவரு என்னையக் கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

"அப்புறம் இன்னைக்கு மட்டும் எப்படி கார்த்திக்?" நான் என் கண்ணீரைத் தொடச்சுக்கிட்டே விடாமக் கேட்டேன்.

"இன்னைக்கு மட்டும் எப்படி உங்களுக்கு அவ்ளோ ஸ்டாமினா வந்துச்சு?"

"எப்படிப் பதினைஞ்சு நிமிஷம் என்னைய அவ்ளோ ஆசையோட செஞ்சீங்க?"

"அது அந்த வாட்ச்மேன் கதையைக் கேட்டதுனால தானே?"

நான் கரெக்ட்டா அந்தப் பாயிண்ட்டைப் பிடிச்சேன்.

"இன்னைக்கு... இன்னைக்கு நடந்தது ஒரு எக்ஸ்ட்ரா இன்ட்ரெஸ்ட் பவி."

அவரு அந்த வார்த்தையை யூஸ் பண்ணாரு.

"எக்ஸ்ட்ரா இன்ட்ரெஸ்ட்-ஆ?"

நான் புரியாத மாதிரி முழிச்சேன்.

"ஆமா பவி."

கார்த்திக் நிதானமா எனக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"இந்த ஃபேண்டஸிங்குறது... அது பூஸ்ட் மாதிரி பவி."

"இப்போ... நம்ம நார்மலா டெய்லி சாப்பிடுற சாப்பாடு இருக்குல?"

"அந்தச் சாப்பாடு நமக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். அது தான் நம்ம உயிர் வாழுறதுக்கு முக்கியம்."

"ஆனா... அதே சாப்பாட்டுல... கொஞ்சம் காரம் சாரம் தூக்கலா இருந்தா... கொஞ்சம் ஸ்பைஸியா இருந்தா... எப்படி இருக்கும்?"

"நம்ம நாக்குக்கு அது ஒரு புது டேஸ்ட்டைக் குடுக்கும்ல?"

"நம்ம வழக்கமாச் சாப்பிடுறதை விட... இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா, ஆசையாச் சாப்பிடுவோம்ல?"

"அது மாதிரி தான் பவி இது."

அவரு ஒரு எக்ஸாம்பிள் சொல்லி எனக்குப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணாரு.

"உன்னை எனக்கு எப்பவுமே பிடிக்கும்..."

"ஆனா, உன்னை வேற ஒருத்தன் ஆசைப்படுறான், உன்னைய உரசுறான்னு நினைக்கும்போது..."

"நீ இன்னொருத்தனோடத பத்தி எங்கிட்ட வர்ணிக்கும்போது..."

"எனக்குள்ள அது ஏதோ பண்ணுது பவி."

"அது... எனக்கு பெரிய போதையைக் குடுக்குது."

"ஒரு அட்ரினலின் ரஷ் மாதிரி பவி."

"அந்த போதையில தான்... நான் இன்னைக்கு அவ்ளோ ஆசையா இருந்தேன்."

அவரு எனக்கு சைக்காலஜி கிளாஸ் எடுத்தாரு.

நான் அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அப்போ..."

நான் ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி கேட்டேன்.

"நான் வெறும் நார்மல் சாப்பாடு... அந்த வாட்ச்மேன் கதை தான் காரமா?"

"காரம் இல்லனா... நான் வெறும் சப்பையான சாப்பாடா கார்த்திக்?"

நான் விடாம அவரைக் கார்னர் பண்ணேன்.

"ஐயோ இல்ல பவி!"

கார்த்திக் என் நெத்தியில முத்தம் குடுத்தாரு.

"நீ அப்படி நெனைக்காத."

"நீ தான் மெயின் டிஷ். நீ இல்லாம அந்த ஃபேண்டஸிக்கு எந்த வேல்யூவும் இல்ல."

"நீ என் பொண்டாட்டிங்குறதுனால தான்... எனக்கு அந்த ஃபேண்டஸியே வொர்க் அவுட் ஆகுது."

"ஆனா அதுக்காக, நான் உன்னைய லவ் பண்ணல, நீ போரிங்னு அர்த்தம் இல்ல பவி."

"நீ தான் என் உலகம்."

"இந்த ஃபேண்டஸி... அது ஜஸ்ட் ஒரு சின்ன எக்ஸ்ட்ரா கிக்... அவ்ளோ தான் பவி."

கார்த்திக் தெளிவா... அன்பா எனக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணி முடிச்சாரு.

அவரு சொல்லச் சொல்ல... நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஓகே கார்த்திக்... உங்க எக்ஸ்பிளனேஷன் எனக்குப் புரிஞ்சுருச்சு.'

'நீங்க என்னைய லவ் பண்றீங்க... அது ஓகே.'

'ஆனா என்னை இன்னொருத்தன் பண்ணுறத நினைச்சா உங்களுக்குப் கிக் ஏறுது.'

'அந்த கிக் இருந்தா தான்... நீங்க பெட்ல நல்லா பெர்ஃபார்ம் பண்றீங்க.'

'சிம்பிள் மேட்டர்.'

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு திருப்தியா சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'அப்போ... இனிமே உங்க பெர்ஃபார்மன்ஸ் எனக்கு எப்பல்லாம் தேவையோ...'

'அப்பல்லாம் நான் உங்களுக்கு ஸ்பைஸைக் குடுத்துக்கிட்டே இருப்பேன்.'

'பிரகாஷ் தொட்டது... அப்புறம் ராஜ் பேசுனது...'

'எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாச் சொல்லி... உங்களை நான் என் கண்ட்ரோல்ல வெச்சுக்குவேன்.'

எனக்கு என் லைஃப் இப்போ கிளியராத் தெரிஞ்சுது.

நான் இனிமே இந்த டாப்பிக்கை ரொம்ப இழுக்கக் கூடாதுனு முடிவு பண்ணேன்.

நான் ரொம்ப அமைதியா... லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஓகே கார்த்திக்."

நான் சாஃப்ட்டாச் சொன்னேன்.

"நான்... நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்க ட்ரை பண்றேன்."

"நீங்க சொல்றது எனக்கு முழுசாப் புரியலனாலும்..."

"ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு இன்ட்ரெஸ்ட் இருக்கும்னு நீங்க சொன்னது இப்போ எனக்கு லேசாப் புரியுது கார்த்திக்."

நான் ஒரு நல்ல, புரிதல் உள்ள பொண்டாட்டியா ஆக்ட் பண்ணேன்.

"தேங்க்யூ பவி."

கார்த்திக் நிம்மதியா பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவரு என் நெத்தியில மெதுவா ஒரு முத்தம் குடுத்தாரு.

அவரு முகம் இப்போ ரொம்ப ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு.

'அப்பாடா... பவி புரிஞ்சுக்கிட்டா... நம்ம சீக்ரெட் சேஃப்'னு அவர் மனசுல ஒரு நிம்மதி வந்துருச்சு.

நான் அவர் நெஞ்சுல என் முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு...

கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தேன்.

எல்லாம் முடிஞ்சுதுனு அவரு நினைக்கும்போது...

நான் என் ஃபைனல் கொஸ்டின கேக்க முடிவு பண்ணேன்.

இது தான் என்னோட செக்-மேட்.

நான் பொறுமையா அவர் நெஞ்சுல இருந்து விலகி...

அவர் கண்களை நேராப் பாத்தேன்.

என் புருவங்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல... ஒரு கன்பியூஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் சீரியஸாக் கூப்பிட்டேன்.

"சொல்லு பவி."

அவரு ரிலாக்ஸா... என் முடிகளைக் கோதி விட்டுக்கிட்டே கேட்டாரு.

"எனக்கு ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் கன்பியூஸிங்கா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"என்ன பவி? என்ன கன்பியூஷன்?"

"கேளு... எதுவா இருந்தாலும் கேளு."

"இப்போ நீங்க சொன்னீங்கல..."

நான் நிதானமா ஆரம்பிச்சேன்.

"உங்களுக்கு இந்த ஃபேண்டஸி பிடிக்கும்னு..."

"நான் சொன்னதெல்லாம் கேட்டு உங்களுக்கு அந்த 'எக்ஸ்ட்ரா இன்ட்ரெஸ்ட்' வந்துச்சுனு..."

"நீங்க மூட் ஆனீங்கனு நீங்களே சொன்னீங்கல கார்த்திக்?"

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா நிதானமாச் சொன்னேன்.

"ஆமா பவி..." கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"அப்போ..."

நான் என் கண்களை ஷார்ப்பா மாத்துனேன்.

என் இன்னசென்ட் மாஸ்க்கை லேசா விலக்கிட்டு...

ஒரு ஷார்ப்பான, லாஜிக்கலான கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"அப்போ... நீங்க ஏன் கார்த்திக் அவரு என்கிட்ட அட்வான்டேஜ் எடுத்தாருனு சொல்லி, என்னை பேசுனீங்க?"

நான் மறுபடியும் அதே கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"அந்த ரூம்ல நடந்தது உங்களுக்கு அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சுனா..."

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக்... அவரு என்னைய அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டாருனு சொல்லி என்னையப் பயமுறுத்துனீங்க?"

"நான் ஏமாந்துட்டேன்... நான் முட்டாள்-னு சொல்லி... என்னைய ஏன் கார்த்திக் அழ வெச்சீங்க?"

நான் என் குரல்ல கோபத்தையும், ஏமாற்றத்தையும் காமிச்சேன்.

"உங்களுக்குத் தான் பிடிச்சுருந்துச்சுல?"

"அப்புறம் ஏன் என்னையக் கில்டியா ஃபீல் பண்ண வெச்சீங்க?"

நான் விடாம அவரைக் கார்னர் பண்ணேன்.

கார்த்திக்... நான் அப்படி கேட்டதும் கொஞ்சம் தடுமாறினாரு.

ஆனா... அவரு என்னைய அன்பாப் பாத்தாரு.

அவரு என் கன்னத்தை லேசாத் தடவி விட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றத கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேளு."

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"உன்னை இன்னொருத்தன் வர்ணிக்கும்போதோ, தொடும்போதோ... அதைக் கேக்க எனக்குப் பிடிக்கும்."

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களை ரொம்ப ஆழமாப் பாத்தாரு.

"நான் உன்னை வார்ன் பண்ணனும்னு நெனச்சேன் பவி."

நான் குழப்பமா அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"வார்ன் பண்ணனுமா?"

"எதுக்கு கார்த்திக்?"

"நான் தான் உங்ககிட்ட எல்லாத்தையும் ஓப்பனாச் சொல்லிட்டேனே..."

"உங்களுக்கும் அந்த விஷயம் பிடிச்சுருந்துச்சுனு இப்போ நீங்களே ஒத்துக்குறீங்க."

"அப்படி இருக்கும்போது... ஏன் கார்த்திக் என்னைய வார்ன் பண்ணனும்னு நெனச்சீங்க?"

நான் இன்னசென்ட்டா முழிச்சேன்.

கார்த்திக் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவரு என் தோள்பட்டையை லேசாத் தடவிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"ஏன்னா பவி... நீ ரொம்ப ரொம்ப இன்னசென்ட்!"

அவரு அந்த வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சேன்.

'ஆமா கார்த்திக்... நான் ரொம்ப இன்னசென்ட் தான்!'

'வாட்ச்மேன் சுண்ணியப் பிடிச்சதை வந்து உங்ககிட்டயே சொல்ற அளவுக்கு... நான் அவ்ளோ இன்னசென்ட்!'

நான் மனசுக்குள்ள கிண்டல் பண்ணாலும், வெளிய ரொம்ப சீரியஸா அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"நான் இன்னசென்ட்டா இருக்கேன்... ஓகே கார்த்திக்."

"ஆனா அதுக்கும், நீங்க என்னையத் திட்டுனதுக்கும் என்ன சம்மந்தம்?"

நான் விடாமக் கேட்டேன்.

"சம்மந்தம் இருக்கு பவி."

"சொல்லுங்க கார்த்திக்... எனக்கு நிஜமாவே ஒண்ணுமே புரியல."

"பவி... உனக்கு வெளி உலகம் தெரியல."

"ஆம்பளைங்களோட புத்தி எப்படி இருக்கும்னு உனக்குப் புரியல."

"அவங்க பேசுற வார்த்தைக்குப் பின்னாடி என்ன அர்த்தம் இருக்கும்னு உனக்குத் தெரியல."

அவரு எனக்கு கிளாஸ் எடுக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"எது நிஜமான ஹெல்ப்..."

"எது தப்பான இன்டென்ஷன்..."

"இதை உன்னால ஈஸியாப் பிரிக்க முடியல பவி."

அவரு என் முகத்தையே உத்துப் பாத்தாரு.

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி... என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் லேசாத் தயங்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"அந்த பிரகாஷ்..."

"அவரு எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்னு தான கார்த்திக் நெனச்சாரு?"

நான் பழைய பாயிண்ட்டுக்கே போனேன்.

"அவரு நல்ல எண்ணத்துல தான என்னைய அந்த ரூம்க்குக் கூட்டிட்டுப் போனாரு?"

"நீங்களும் தான கார்த்திக் அப்படிச் சொன்னீங்க?"

கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... நான் சொன்னேன்."

"அவன் ஆரம்பத்துல ஹெல்ப் பண்ணனும்னு நெனச்சது உண்மை தான்."

"ஆனா..."

அவரு குரலைச் கொஞ்சம் சீரியஸா மாத்துனாரு.

"நீ அவனோட அந்தத் தொடுதலை ஹெல்ப்னு நெனச்சுட்டு இருந்த..."

"உனக்கு அடிபட்டுருக்கான்னு செக் பண்றதா நீ நெனச்சுக்கிட்டு இருந்த."

"ஆனா, அவன் என்ன பண்ணான்?"

கார்த்திக் என்னைய கேட்டாரு.

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

"அவன் உன்னைய யூஸ் பண்ணிக்க ட்ரை பண்றான்னு எனக்குத் தோணுச்சு பவி."

"அவன் தன் லிமிட்டை மீறிட்டான்."

"அவன் உன்னைய ஒரு அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கப் பாத்துருக்கான்."

"அதை உனக்குப் புரிய வைக்கணும்னு தான் நான் அப்படிச் சொன்னேன்."

அவரு ஒரு நல்ல, அக்கறையான புருஷனா அட்வைஸ் பண்ணாரு.

"ஓஹ்..."

நான் ரொம்ப ஏமாற்றமா ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"அப்போ... அவரு எனக்கு நிஜமாவே ஹெல்ப் பண்ணலையா கார்த்திக்?"

நான் ரொம்பச் சின்னக் குரல்ல கேட்டேன்.

"ஹெல்ப் பண்ணான் பவி... ஆனா அதே சமயம் உன்னைய அட்வான்டேஜும் எடுத்தான்."

"அதனால தான்... நான் உனக்கு அதைக் கிளியராப் புரிய வைக்கணும்னு நெனச்சேன்."

"நீ ஏமாந்துடக் கூடாதுனு தான்... நான் உன்னையக் கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்ட்டா வார்ன் பண்ணேன்."

கார்த்திக் தெளிவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

நான் அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் பார்வையைக் கொஞ்சம் ஷார்ப்பா மாத்துனேன்.

"உங்களுக்குத் தான் அவர் அப்படி அட்வான்டேஜ் எடுத்தது பிடிச்சுருந்துச்சுல?"

"அவரு பேன்ட்டோட என் புஸ்ஸியில இடிச்சது உங்களுக்கு மூட் ஏத்துச்சுல?"

நான் மறுபடியும் அதே பாயிண்ட்டைப் பிடிச்சேன்.

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் என்னையக் காப்பாத்தணும்னு நெனைக்கிறீங்க?"

"உங்களுக்குத் தான் அதுல இவ்ளோ பெரிய கிக் கிடைக்குதே?"

நான் அவரை ரொம்ப லாஜிக்கலா கார்னர் பண்ணேன்.

கார்த்திக் லேசா முழிச்சாரு.

"பவி... அது வந்து..."

"சொல்லுங்க கார்த்திக்."

"எனக்கு அது பிடிக்கும்ங்குறதுக்காக... நான் உன்னைய முழுசா இன்னொருத்தன்கிட்ட விட்டுட முடியுமா பவி?"

அவரு என் கண்களைப் பாத்துக் கேட்டாரு.

"நான் உன் புருஷன்."

"எனக்கு இந்த ஃபேண்டஸி இருந்தாலும்..."

"நீ சேஃபா இருக்கணும்னு நெனைக்கிற ஆள் நான்."

"இது ஒரு 'கார்ட்ரெயில்' மாதிரி பவி."

அவரு புதுசா ஒரு வார்த்தையை விட்டாரு.

நான் நிஜமாவே கொஞ்சம் குழப்பமா அவரைப் பாத்தேன்.

"கார்ட்ரெயில்-ஆ?"

"அப்படின்னா என்ன கார்த்திக்?" நான் கியூட்டா கேட்டேன்.

"கார்ட்ரெயில்னா... ஒரு சேஃப்டி லிமிட் பவி."

கார்த்திக் எனக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"மலைப் பாதையில போகும்போது பாத்துருக்கியா?"

"ரோட்டுக்கு ஓரத்துல... வண்டி கீழ பள்ளத்துல விழாம இருக்க..."

"ஒரு தடுப்புச் சுவர் மாதிரி இரும்புல வெச்சுருப்பாங்கல?"

"ஆமா கார்த்திக்... பாத்துருக்கேன்." நான் தலையாட்டுனேன்.

"அது மாதிரி தான் பவி இதுவும்."

அவரு கண்டின்யூ பண்ணாரு.

"உனக்கு உன்னோட லிமிட் என்னனு தெரியணும்."

"நீ எந்த இடத்துல நிக்கணும்னு உனக்குப் புரியணும்."

"அவன் பண்றது வெறும் ஹெல்ப் இல்ல, அது ஒரு அட்வான்டேஜ்-னு உனக்குப் புரிஞ்சாதான்..."

"நெக்ஸ்ட் டைம் இந்த மாதிரி ஒரு சிச்சுவேஷன் வரும்போது..."

"நீ முழிச்சுக்க முடியும்."

"நீ அந்தச் சிச்சுவேஷனை உன்னோட கண்ட்ரோல்ல வெச்சுக்க முடியும் பவி!"

அவரு என்னைய அவ்ளோ எம்பவர் பண்ற மாதிரிப் பேசுனாரு.

"நீ அவனோட கண்ட்ரோல்ல போயிடக் கூடாது பவி."

"அவன் உன்னையத் தப்பா யூஸ் பண்ணிக்க விடக் கூடாது."

"நீ தான் அந்த சிச்சுவேஷனைக் கண்ட்ரோல் பண்ணனும்."

"உனக்கு என்ன பிடிக்கும்... உனக்கு என்ன நடக்கணும்... எது வரைக்கும் அவன் போகலாம்..."

"இது எல்லாத்தையும் நீ தான் முடிவு பண்ணனும்."

"அது உன்னோட கையில தான் இருக்கணும்."

"அதுக்காகத் தான் பவி... நான் உனக்கு அப்படித் தெளிவாச் சொன்னேன்."

கார்த்திக் கன்வின்ஸிங்காச் சொல்லி முடிச்சாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியையே ரொம்ப நேரம் உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பல்பே எரிஞ்சது.

'வாவ் கார்த்திக்!'

'எவ்ளோ பெரிய பிளான் உங்களுக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்கு?'

நான் அவரை மனசுக்குள்ளயே கைதட்டிப் பாராட்டினேன்.

'உங்க ஃபேண்டஸிக்குக் கொஞ்சம் கூடக் குறையும் வரக் கூடாது...'

'என்னை வேற ஒருத்தன் தொடணும்... நான் அந்த ஃபீலிங்க அனுபவிக்கணும்...'

'ஆனா அதே சமயம்...'

'உங்க பொண்டாட்டி முழுசா இன்னொருத்தன் கைக்கும் போயிடக் கூடாது.'

'உங்க பொண்டாட்டி... உங்களுக்காகவே இன்னொருத்தன் கிட்ட போய்... அந்த லிமிட்ல நின்னு...'

'அவனோட தவிப்பை... அவன் என்னையத் தொடுறதை எல்லாம் ரசிச்சுட்டு...'

'அதை வந்து உங்ககிட்ட ஒரு கதையாச் சொல்லணும்.'

'அப்போ தான் உங்களுக்கு மூட் ஏறும்... நீங்க என்னைய ஓப்பீங்க.'

'இது தான் உங்க பிளான்... அப்படித்தானே கார்த்திக்?'

நான் அவர் மைண்ட் செட்டை முழுசாப் படிச்சுட்டேன்.

எனக்கு இப்போ எல்லாமே ரொம்ப ரொம்ப ஈஸியாப் போச்சு.

'அப்போ... கார்த்திக்கோட இந்த ஃபேண்டஸியை வெச்சு...'

'நான் என்ன பண்ணுனாலும்...'

'அதை ரொம்ப அழகா... என்னோட கண்ட்ரோல்ல தான் நடந்துச்சுனு சொல்லி...'

'இவரை ஈஸியா ஏமாத்திடலாம்!'

இந்த நினைப்பு... எனக்குள்ள தைரியத்தைக் குடுத்துச்சு.

ஆனா வெளிய... நான் இதையெல்லாம் காட்டிக்கவே இல்லை.

நான் ஒரு ரொம்ப ரொம்ப இன்னசென்ட்டான, தன் புருஷன் பேச்சைக் கேக்குற ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா ஆக்ட் பண்ணேன்.

"ஓஹ்..."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இப்போ எனக்குப் புரியுது கார்த்திக்."

நான் அவர் நெஞ்சுல என் தலையை மறுபடியும் சாஃப்ட்டா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நீங்க என் மேல இருக்குற அக்கறையில தான் அப்படிச் சொல்லிருக்கீங்க."

"எனக்கு இப்போ அந்த கார்ட்ரெயில் என்னனு நல்லாவே புரிஞ்சுருச்சு."

நான் ஒரு கன்குளூஷனுக்கு வந்த மாதிரிப் பேசுனேன்.

"தேங்க்யூ கார்த்திக்... எனக்கு புரிய வெச்சதுக்கு."

நான் அவர் நெஞ்சுல என் விரல்களால லேசா கோலம்போட்டேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் லேசாத் தலையைத் தூக்கி அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"எங்கிட்ட ஒரே ஒரு தடவை உண்மையைச் சொல்லுங்க."

"நான் உங்ககிட்ட அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேனே..."

"உங்களுக்கு..."

நான் என் பார்வையைக் கொஞ்சம் செக்ஸியா மாத்துனேன்.

"அந்த ரூம்ல நடந்தது... நிஜமாவே பிடிச்சுருந்துச்சா?"

"என் புஸ்ஸியில அவர் பேன்ட்டோட இடிச்சது... உங்களுக்கு நிஜமாவே மூட் ஏத்துச்சா?"

நான் மறுபடியும் அவர் வாயால கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் இப்போ எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம...

அவரு என் கண்களை நேராப் பாத்து... லேசாப் புன்னகைச்சுக்கிட்டே...

மெதுவாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... ஐ லைக்ட் இட்."

அவரு ஒத்துக்கிட்டாரு.

"நான் அதை ரொம்ப ரசிச்சேன் பவி."

அவரு மறுபடியும் கன்ஃபார்ம் பண்ணாரு.

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சேன்.

'மாட்டிகிட்டீங்க கார்த்திக்... இனிமே நீங்க என் கண்ட்ரோல் தான்.'

"ஓகே கார்த்திக்..."

நான் ரொம்ப ரிலாக்ஸா... ஆனா ஒரு தெளிவான முடிவோட சொன்னேன்.

"அது... அது ஏதோ ஒரு டைம் எனக்குத் தெரியாம நடந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப் பாத்தேன்.

"நான் தான் சொன்னேன்ல... எனக்கு அப்போ எதுவுமே புரியலனு."

"ஏதோ இருட்டு... எனக்குப் பயம்... கால்ல வேற அடிபட்டு வலி..."

"அதனால அது அப்படித் தப்பா நடந்துருச்சு."

நான் அதை ஜஸ்ட் ஒரு ஆக்சிடென்ட்டா மாத்துனேன்.

"ஆனா..."

நான் என் பார்வையில உறுதியைக் கொண்டு வந்தேன்.

நான் ஒரு பத்தினிப் பொண்டாட்டி மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"இப்போ நீங்க சொன்னதுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்கு எல்லாமே கிளியராப் புரிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்."

"எனக்கு என்னோட லிமிட் என்னனு இப்போ தெரிஞ்சுருச்சு."

நான் கான்பிடன்ட்டாச் சொன்னேன்.

"அதனால..."

"இனிமே என் லைஃப்ல அது நடக்கவே நடக்காது கார்த்திக்!"

நான் ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா... அவருக்கு பிராமிஸ் பண்ணேன்.

"அந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷோ... இல்ல வேற யாரோ..."

"எந்த ஆம்பளையா இருந்தாலும் சரி..."

"இனிமே எங்கிட்ட அந்த மாதிரி அட்வான்டேஜ் எடுக்க நான் விடவே மாட்டேன் கார்த்திக்."

"நான் உஷாரா இருப்பேன்."

"ஐ காட் திஸ் கார்த்திக்."

நான் என் கையை அவர் நெஞ்சுல தட்டி... ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னேன்.

"நீங்க கவலையே படாதீங்க..."

"இனிமே நெக்ஸ்ட் டைம் அப்படி எதுவும் நடக்க சான்ஸே இல்ல."

"அப்படி எவனாச்சும் ட்ரை பண்ணா... நான் உடனே அவனைச் செருப்பால அடிச்சுருவேன்."

நான் அப்படிச் சொன்ன எக்ஸாக்ட் செகண்ட்!

கார்த்திக் மூஞ்சி... லேசா மாறுச்சு.

அவரு கண்கள்ல கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இருந்த அந்த எக்ஸைட்மென்ட்...

அந்த வெறி... அந்தப் போதை... எல்லாமே டக்குனு குறைஞ்சு...

இப்போ ஒரு சின்ன ஏமாற்றமா மாறிச்சு.

'அடடா... பவி உஷார் ஆகிட்டாளே.'

'அப்போ... அவ இனிமே எந்த ஆம்பளைக்கிட்டயும் அந்த லிமிட்டைக் கிராஸ் பண்ண விட மாட்டாளா?'

'இனிமே இந்த மாதிரி எந்தக் கதையும் அவ வந்து சொல்ல மாட்டாளோ?'

'நம்மளோட இந்த ஃபேண்டஸி... இதோட முடிஞ்சுருச்சா?'

இந்த பயம்... இந்த ஏமாற்றம்... அவர் கண்ணுல கிளியரா வந்துட்டுப் போச்சு.

ஆனா, அவரு ஒரு புருஷனா... என் கற்பைப் பாதுகாக்கிற முடிவை வரவேற்றுத் தான் ஆகணும்.

அவரால, 'இல்ல பவி, நீ உஷாரா இருக்காத, அவன்கிட்ட அட்வான்டேஜ் குடு'னு ஓப்பனாச் சொல்ல முடியாது.

அவரு ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுத் தன் ஏமாற்றத்தை மறைச்சுக்கிட்டு...

லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

"தட்ஸ் குட் பவி..."

அவரு குரல் இப்போ ரொம்ப டல்லா... எந்த எனர்ஜியும் இல்லாம இருந்துச்சு.

"உனக்கு... உன்னோட லிமிட் தெரிஞ்சா சரி தான்."

அவரு ஒரு மாதிரி அரைகுறை மனசோட... ஏமாற்றத்தோட ஒத்துக்கிட்டாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள செமையாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'நான் உங்களை எவ்ளோ அழகாத் தவிக்க விடுறேன் பாருங்க கார்த்திக்.'

'உங்களுக்குக் கிக் ஏத்தணும்னா... நான் தான் உங்களுக்கு இந்தக் கதைகளைச் சொல்லணும்.'

'ஆனா நான் இப்போ எல்லா கதவையும் சாத்துன மாதிரி பேசுனதும்... நீங்க எவ்ளோ அப்செட் ஆகுறீங்க?'

'உங்க வீக்னெஸ்ஸை நான் முழுசாப் பிடிச்சுட்டேன் கார்த்திக்!'

நான் ரொம்ப ரிலாக்ஸா... அவர் நெஞ்சுல சாஃப்ட்டாச் சாய்ஞ்சுக்கிட்டேன்.

என் கைகளை அவர் இடுப்புல சுத்திப் போட்டுக்கிட்டேன்.

"அதனால தான் கார்த்திக் சொல்றேன்..."

"நீங்க இனிமே என்னையப் பத்திக் கவலைப்படாதீங்க."

"என்னையக் குழப்பாதீங்க."

"எனக்கு என்னோட லிமிட் என்னனு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்."

நான் ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா... ரொம்ப அமைதியா... ஒரு முடிவோட சொன்னேன்.

அந்த ரூம்ல ஒரு ரிலாக்ஸ்டான அமைதி நிலவுச்சு.

ஏசியோட சத்தம் மட்டும் லேசாக் கேட்டுச்சு.

கார்த்திக் என் முதுகுல லேசாத் தடவிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்த வார்த்தையும் பேசாமக் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே படுத்துருந்தோம்.

நான் என் கண்களை மூடிக்கிட்டேன்.

நான் தூங்குற மாதிரி... என் மூச்சுக்காத்தை ரெகுலரா மெயின்டெய்ன் பண்ணேன்.

ஆனா எனக்கு நல்லாவே தெரியும்... கார்த்திக் தூங்க மாட்டாருனு.

அவரு மூளைக்குள்ள... இப்போ ஒரு பெரிய போதை ஏறி, அது பாதியில நிக்குது.

அவருக்கு அந்த ஃபேண்டஸி வேணும்.

அவரால இத அப்படியே விட்டுட்டுப் போக முடியாது.

அவருக்கு இன்னும் நிறைய டீடைல்ஸ் வேணும்... இன்னும் கொஞ்சம் இமேஜினேஷன் வேணும்.

அந்த ஃபேண்டஸிய... அவரு இன்னும் கொஞ்சம் புஷ் பண்ணிப் பாக்க ட்ரை பண்ணுவாருனு எனக்குத் தெரியும்.

நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே...

ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் கழிச்சு... கார்த்திக் அமைதியைக் கலைச்சாரு.

"பவி..."

அவரு குரல் ரொம்ப மெதுவா... ஒரு தயக்கத்தோட வந்துச்சு.

நான் என் கண்களைத் திறக்காமலேயே படுத்துருந்தேன்.

"பவி... தூங்கிட்டியா?"

அவரு மறுபடியும் கூப்பிட்டாரு.

"ம்ம்ம்..."

நான் லேசா முணுமுணுத்தேன்.

"என்ன கார்த்திக்?"

நான் என் குரல்ல ஒரு சின்னத் தூக்கக் கலக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

[யாரோ ஒருத்தி]

remove duplicate imports list

கார்த்திக், பிரகாஷ், பவித்ரா.

[yazhiniram]

-----------------
Part 324 - 3:
-----------------

"தூக்கம் வருதா பவி?"

"ஆமா கார்த்திக்... கண்ணைச் சுத்துது."

"இன்னும் ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் மட்டும் முழிச்சிருக்க முடியுமா?"

அவரு கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டாரு.

நான் லேசாத் தலையைத் தூக்கி அவரைப் பாத்தேன்.

"ஏன் கார்த்திக்? என்னாச்சு?"

நான் கேட்டேன்.

"இல்ல... நான் ஒண்ணு கேக்கணும்."

"காலையில பேசலாமா கார்த்திக்? எனக்கு டயர்டா இருக்கு."

நான் வேணுமினே நழுவப் பாத்தேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... ஒரு சின்னக் கேள்வி தான்."

அவரு விடாப்பிடியா இருந்தாரு.

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்குத் தூக்கம் வராதுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்.'

'இந்த போதை உங்களை அவ்ளோ ஈஸியாத் தூங்க விடாது.'

நான் லேசா ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு... என் கண்களைத் திறந்தேன்.

"சரி சொல்லுங்க கார்த்திக்."

"என்ன சின்னக் கேள்வி?"

நான் அவரைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் என் கண்களை நேராப் பாக்காம... கொஞ்சம் தள்ளிப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டாரு.

"அது... நீ இப்போ தூங்குறதுக்கு முன்னாடி ஒண்ணு சொன்னல?"

"நான் என்ன கார்த்திக் சொன்னேன்?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"அந்த லிமிட் பத்திப் பேசுனல பவி?"

அவரு மெதுவா ஆரம்பிச்சாரு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அதுக்கு என்ன இப்போ?"

"இல்ல... உனக்கு உன்னோட லிமிட் என்னனு இப்போ ரொம்ப நல்லாவே தெரியும்னு நீ சொன்ன."

"ஆமா... தெரியும். நீங்க தான எனக்குக் கிளியரா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணீங்க."

"அட்வான்டேஜ்னா என்னனு எனக்குப் புரிய வெச்சீங்க."

"அதனால இனிமே எனக்கு என் லிமிட் தெரியும்னு நான் சொன்னேன்."

நான் ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அது சரி பவி... ஆனா..."

அவரு கொஞ்சம் தயங்குனாரு.

"ஆனா என்ன கார்த்திக்?"

"சும்மா... சும்மா ஒரு கற்பனைக்குப் கேக்குறேன் பவி."

அவரு ஒரு டிஸ்கிளைமரோட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் மனசுக்குள்ள மறுபடியும் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'ஓஹோ... கற்பனையா?'

'வாங்க கார்த்திக்... உங்க கற்பனை எவ்ளோ தூரம் போகுதுனு பாப்போம்.'

"என்ன கற்பனை கார்த்திக்?" நான் கேட்டேன்.

"அதாவது பவி..."

அவரு தொண்டையைக் கனைச்சுக்கிட்டாரு.

"நீ சொன்னல..."

"அவன் உன்னைய பேன்ட்டோடயே... உள்ள போகத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தான்னு."

அவரு மறுபடியும் அந்தச் சீனை ஞாபகப்படுத்துனாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் சொன்னேன்."

"அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்துச்சுனு நீ சொன்ன?"

"அதுக்கப்புறமா?"

நான் ஒரு நிமிஷம் யோசிக்குற மாதிரி பாத்தேன்.

"அப்படி அவர் என் மேல துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ தான்..."

"உங்க போன்ல இருந்து மெசேஜ் சத்தம் கேட்டுச்சுனு நான் சொன்னேன்."

நான் அவர் ஞாபகத்தை ரிஃப்ரெஷ் பண்ணேன்.

"ஆமா... எக்ஸாக்ட்லி!"

கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"அந்த மெசேஜ் சத்தம் தான் என்னைய ரியாலிட்டிக்குக் கொண்டு வந்துச்சு."

"நான் அந்த மயக்கத்துல இருந்து வெளிய வந்து... அவரை விட்டு எந்திரிச்சேன்."

நான் மறுபடியும் அதே விளக்கத்தைக் குடுத்தேன்.

"அது... அது தான் பவி என் கேள்வி."

கார்த்திக் இப்போ என் முகத்தை உத்துப் பாத்தாரு.

அவரு கண்கள்ல மறுபடியும் அந்த ஆசை... அது எட்டிப் பாத்துச்சு.

"உங்க கேள்வியா?"

"அதுல என்ன கார்த்திக் உங்களுக்குக் கேள்வி இருக்கு?"

நான் புரியாத மாதிரி முழிச்சேன்.

"ஒருவேளை..."

அவரு அந்த வார்த்தையை மெதுவா இழுத்துச் சொன்னாரு.

"ஒருவேளை... நான் அந்த டைம்ல உனக்கு மெசேஜ் பண்ணாம இருந்துருந்தா..."

"அந்த மெசேஜ் சத்தம்... உன் போன்ல வரலனா..."

அவரு ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டாரு.

அவரு மூச்சுக்காத்து சூடா என் முகத்துல பட்டுச்சு.

"அப்போ... அப்போ அங்க என்ன நடந்திருக்கும் பவி?"

அவரு தன்னோட கடைசி ஃபேண்டஸி கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு!

நான் அப்படியே ஷாக் ஆன மாதிரி அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

'என்ன கார்த்திக்... அவ்ளோ தூரம் புஷ் பண்றீங்களா?'

'உங்களுக்கு நிஜமாவே இந்த அளவுக்கா ஆசை?'

நான் என் மனசுக்குள்ள ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

ஆனா வெளிய... நான் குழப்பமா... ஒரு மாதிரி திகைச்சுப் போய் அவரைப் பாத்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக் நீங்க இப்படி எல்லாம் கேக்குறீங்க?"

"எனக்கு... எனக்கு அதெல்லாம் எப்படி கார்த்திக் தெரியும்?"

நான் இன்னசென்ட்டாச் சொன்னேன்.

"நான் தான் அந்த சத்தம் கேட்டதும் எந்திரிச்சு வந்துட்டேனே."

"அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்திருக்கும்னு நான் எப்படி கார்த்திக் சொல்ல முடியும்?"

நான் நழுவப் பாத்தேன்.

ஆனா கார்த்திக் என்னைய விடல.

அவரு என் இடுப்பைத் தன் கைகளால லேசாப் பிடிச்சு... என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் தன் பக்கம் இழுத்துக்கிட்டாரு.

"அதான் பவி... நான் சும்மா கேக்குறேன்."

"சும்மா எப்படி கார்த்திக் கேக்க முடியும்?"

"நடக்காத ஒரு விஷயத்தை... நான் எப்படிக் கற்பனை பண்ணிச் சொல்ல முடியும்?"

நான் மறுபடியும் டிஃபெண்ட் பண்ணேன்.

"நீ இப்போ தான சொன்ன... உனக்கு எல்லாம் புரிஞ்சுருச்சுனு?"

அவரு என்னைய மடக்குனாரு.

"ஆமா... எனக்குப் புரிஞ்சுருச்சு."

"அப்போ... நீயே ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சுப் பாரு."

"நான் மெசேஜ் பண்ணல... உன் போன் சைலன்ட்ல இருக்குனு வெச்சுக்கோ."

"அந்த மெசேஜ் சத்தம் வரவே இல்லை."

"அப்போ நீ என்ன பண்ணிருப்ப?"

அவரு விடாம அதே கேள்வியைக் கேட்டாரு.

நான் என் கண்களை இறக்கி... என் நெஞ்சைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்."

நான் வீக்கா முணுமுணுத்தேன்.

"தெரியலனா எப்படி பவி? நீ அங்க தான இருந்த?"

"நான் அங்க இருந்தேன் தான்... ஆனா நான் தான் ஷாக்ல இருந்தேனே கார்த்திக்."

நான் அந்த 'ஷாக்' கார்டை யூஸ் பண்ணேன்.

"ஷாக்ல இருந்தியா... இல்ல மயக்கத்துல இருந்தியா?"

கார்த்திக் ஷார்ப்பாக் கேட்டாரு.

நான் லேசா அதிர்ந்து போய் அவரைப் பாத்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் அப்படிச் சொல்றீங்க?"

"நீயே தான பவி சொன்ன... அந்த இருட்டுல, அவன் அப்படி உரசுனப்போ..."

"உனக்கு சுகமா இருந்துச்சுனு?"

"நீ அதை ரசிச்சனு எங்கிட்ட நீயே தான சொன்ன?"

அவரு என்னோட வார்த்தைகளையே எனக்கு எதிரா திருப்புனாரு.

"நான்... நான் ஒத்துக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் லேசாத் தயங்குனேன்.

"ஆனா அதுக்காக..."

"அவரு என்னைய ஓவர்-அட்வான்டேஜ் எடுக்குறத நான் அப்படியே வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டு இருப்பேனா கார்த்திக்?"

நான் கொஞ்சம் கோபமா கேட்டேன்.

"ப்ளீஸ் கார்த்திக்... என்னைய இப்படி எல்லாம் கன்பியூஸ் பண்ணாதீங்க."

"எனக்கு அந்த மாதிரி யோசிக்கவே ஒரு மாதிரி கில்டியா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் மறுபடியும் என் 'குட் ஒய்ஃப்' கார்டை யூஸ் பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக் இப்போ ஒரு வெறில இருக்காரு.

அவரு அதைக் கேக்காம விட மாட்டாரு.

அவரு என் தாடையைப் பிடிச்சு... என் முகத்தை நேரா அவர் பக்கம் திருப்புனாரு.

அவரு கண்கள் செக்கச்செவேல்னு இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து வேகமா வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"பவி..."

அவரு குரல் ரொம்ப ஹஸ்கியா... சீரியஸா வந்துச்சு.

"எங்கிட்ட மறைக்காத பவி."

"நான் எதையும் மறைக்கல கார்த்திக்... நிஜமாவே எனக்குத் தெரியல."

நான் மறுபடியும் பொய் சொன்னேன்.

"நீ... நீ அந்த அளவுக்கு அவனோட டச்சை ரசிச்ச..."

"நீ மயக்கத்துல இருந்த..."

"உன் கண்ணை நீயே மூடிக்கிட்டனு நீ சொன்ன..."

அவரு ஒவ்வொரு டீடைலா ஞாபகப்படுத்துனாரு.

"ஆமா... நான் கண்ணை மூடிட்டேன்."

"ஒருவேளை... அந்த மெசேஜ் சத்தம் வரலைனா..."

"நீ கண்ணைத் திறந்துருக்கவே மாட்ட."

கார்த்திக்... அவரே அந்த இமேஜினேஷனை பில்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"நீ அந்த மயக்கத்துலயே தொடர்ந்து இருந்துருப்ப..."

"அவன் உன்னைய இன்னும் டெஸ்பரேட்டா உரசிருப்பான்..."

"நீயும் அவனுக்குக் கோ-ஆபரேட் பண்ணிருப்ப..."

"இல்ல கார்த்திக்... நான் பண்ணியிருக்க மாட்டேன்."

நான் குறுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"உனக்கு எப்டி பவி தெரியும் நீ பண்ணிருக்க மாட்டனு?"

அவரு என்னைய அடக்குனாரு.

"ஏன்னா எனக்கு என் லிமிட் தெரியும் கார்த்திக்."

நான் அடிச்சுச் சொன்னேன்.

"இப்போ உனக்கு லிமிட் தெரியலாம்... ஆனா அந்த நிமிஷத்துல உனக்கு அது ஒரு ஹெல்ப்பா தான தெரிஞ்சுது?"

அவரு கரெக்ட்டா லாஜிக்கைப் பிடிச்சாரு.

"அவன் ஹெல்ப் பண்றான்னு நெனச்சு தான நீ மயங்குன?"

"அப்போ... அந்த மயக்கம் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கண்டின்யூ ஆகிருந்தா?"

அவரு ஒரு பெரிய சென்டென்ஸை... என் முகத்துல அடிக்கப் போறாருனு எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

"நீ..."

அவரு தொண்டையில எச்சிலை முழுங்குனாரு.

"நீ அவனை..."

"நீ அவனை உன்னைய பண்ண விட்ருப்பியா பவி?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் தயங்காம, ஓப்பனாப் போட்டு உடைச்சாரு!

"வில் யூ அலோவ் ஹிம் டு ஃபக் யூ?"

நான் அப்படி அவர் கேட்டதும்...

நிஜமாவே ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போயிட்டேன்!

'ஐயோ கார்த்திக்!'

'என் புருஷனா... நீங்களே என்னையேப் பாத்து... இன்னொருத்தன நீ, ஓக்க விட்ருப்பியானு இவ்ளோ பச்சையா கேக்குறீங்களே!'

'உங்களுக்கு நிஜமாவே இவ்ளோ பெரிய வியாதியா?'

எனக்குள்ள இருந்த அந்த அதிர்ச்சி... அது பாதி ஆக்டிங், பாதி நிஜம்.

நான் உடனே... அவர் நெஞ்சுல இருந்து விலகிப் பின்னாடி நகந்தேன்.

நான் ரொம்ப ஷாக் ஆகி, கோபப்படுற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"கார்த்திக்!"

நான் சத்தமா... ஒரு விரக்தியோட கத்துனேன்.

"பவி... வெயிட்..."

அவரு என்னையப் பிடிக்க வந்தாரு.

"டோன்ட் டச் மீ கார்த்திக்!"

நான் அவர் கையைத் தட்டி விட்டேன்.

நான் பெட்ல எந்திரிச்சு உக்காந்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் பேச்சு இது?"

நான் என் கைகளால என் நெஞ்சை மூடிக்கிட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க என்னைய என்னனு நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க?"

நான் ஃபாஸ்ட்டா... டிஃபென்சிவ்வா ரியாக்ட் பண்ணேன்.

"நோ... நோ கார்த்திக்!"

"நான் அப்படிப்பட்ட பொண்ணு கிடையாது."

"ஐ ஆம் நாட் தட் சீப் கார்த்திக்!"

நான் ஒரு பத்தினி மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"பவி... நான் அப்படிச் சொல்லல..."

கார்த்திக் பதறிப் போய்ச் சொன்னாரு.

"பின்ன எப்படி கார்த்திக் சொன்னீங்க?"

நான் விடாம அவரைக் கத்துனேன்.

"நீங்க எப்படி கார்த்திக் என்னைப் பாத்து இப்படிக் கேக்கலாம்?"

"நான் ஏதோ ஒரு சின்ன மயக்கத்துல இருந்தேன்... அதுக்காக..."

"நான் ஒரு வாட்ச்மேனை என்னைய ஃபக் பண்ண விட்டுருவேன்னு நீங்க நினைக்கிறீங்களா?"

நான் என் குரல்ல ஒரு அருவருப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அது எவ்ளோ பெரிய தப்பு?"

"அவர் யாரு? நான் யாரு?"

"நான் உங்க பொண்டாட்டி கார்த்திக்!"

"அதை எப்படி நீங்க மறந்துட்டு இப்படி ஒரு வார்த்தையைக் கேக்குறீங்க?"

நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டு... அழுகுற மாதிரி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நான்... நான் கண்டிப்பா அவனை நிப்பாட்டியிருப்பேன் கார்த்திக்."

"மெசேஜ் வரலைனாலும் சரி... நானே கொஞ்ச நேரத்துல சுதாரிச்சுருப்பேன்."

"அவர் என்னைய அட்வான்டேஜ் எடுக்க ட்ரை பண்ணியிருந்தா..."

"நான் அவர் மூஞ்சிலயே அறைஞ்சுருப்பேன்."

நான் ஸ்ட்ராங்கா, என் கற்பை டிஃபண்ட் பண்ணேன்.

"எனக்கு கொஞ்சமாச்சும் அறிவு இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் அப்படி ஒரு தப்பை... என் லைஃப்ல நினைச்சுப் பாக்கக் கூட மாட்டேன்."

"ஐ சுட் ஹேவ் ஸ்டாப்ட் ஹிம்."

நான் அடிச்சுச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... நான் அப்படி ரியாக்ட் பண்ணதும் பதறிப் போயிட்டாரு.

'ஐயோ... பவி தப்பா எடுத்துக்கிட்டா.'

'நம்ம ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டா போயிட்டோம் போல.'னு அவரு யோசிச்சாரு.

அவரு உடனே பெட்ல எந்திரிச்சு உக்காந்து... என் பக்கத்துல வந்தாரு.

"பவி... பவி... சாரி பவி."

அவரு என்னைய சமாதானம் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

அவரு என் தோளைத் தொட்டாரு.

நான் அவர் கைகளைத் தட்டி விட்டேன்.

"இல்ல கார்த்திக்... நீங்க என்னையத் தப்பா நெனைக்கிறீங்க."

நான் மறுபடியும் அழுகுற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நீங்க நெனைக்குற மாதிரி நான் கேவலமான பொண்ணு இல்ல."

நான் பிடிவாதமாச் சொன்னேன்.

"நீங்க என்னைய ஒரு கேரக்டர் இல்லாத பொண்ணுனு ஜட்ஜ் பண்றீங்க."

"ஐ நோ பவி... ஐ நோ."

கார்த்திக் என்னையக் கட்டாயப்படுத்திக் கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

நான் திமிற ட்ரை பண்ணேன்.

"விடுங்க கார்த்திக்... என்னையத் தொடாதீங்க."

"நீங்க என்னைப் பாத்துக் கேட்ட கேள்வி அவ்ளோ கேவலமா இருந்துச்சு."

"ப்ளீஸ் பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு என் முகத்தைத் தன் கைகள்ல ஏந்திக்கிட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாக்காமக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"பவி... நான் சொல்றதக் கேளு."

"நான்... நான் இத ஒரு தப்பான எண்ணத்துல கேக்கல பவி."

"பின்ன என்ன நல்ல எண்ணத்துல கார்த்திக் கேட்டீங்க?"

நான் கோபமா கேட்டேன்.

"ஒரு பொண்டாட்டியப் பாத்து... இன்னொருத்தன் ஃபக் பண்ண விட்ருப்பியானு கேக்குறதுல என்ன கார்த்திக் நல்ல எண்ணம் இருக்கு?"

"ப்ளீஸ்... டோன்ட் திங்க் இன் எ பேட் வே."

அவரு என்னையக் கன்வின்ஸ் பண்ண அவ்ளோ மெனக்கெட்டாரு.

"நான்... நான் உன்னையச் சீப்பா நெனைக்கவே இல்ல பவி."

"நீ அவ்ளோ பியூரான பொண்ணுனு எனக்குத் தெரியும்."

"உன்னை நான் ஒரு நாளும் தப்பா ஜட்ஜ் பண்ண மாட்டேன்."

"நான் உன்னை அவ்ளோ லவ் பண்றேன் பவி."

அவரு மறுபடியும் தன் காதலைக் கொட்டுனாரு.

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் அப்படிக் கேட்டீங்க?"

நான் ஒரு சின்னக் குழந்தையாட்டம் கேட்டேன்.

"நான் கேட்டதுக்குக் காரணம்..."

அவரு கொஞ்சம் தயங்கி... அந்த உண்மையைச் சொன்னாரு.

"காரணம்... அது நம்மளோட ஃபேண்டஸி பவி!"

அவரு அந்த வார்த்தையை மறுபடியும் யூஸ் பண்ணாரு.

"நம்மளோட ஃபேண்டஸியா?"

நான் என் புருவங்களைச் சுருக்கிக்கிட்டு... ஒரு மாதிரி அவரப் பாத்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் சொல்றீங்க?"

"அது எப்படி நம்மளோடது ஆகும்?"

நான் என் குரல்ல ஒரு கோபத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"உங்களுக்குத் தான் இதைக் கேக்கப் பிடிச்சிருக்கு."

"உங்களுக்குத் தான் இது மூட் ஏத்துது."

"நீங்க தான் இத ரசிக்கிறீங்க."

"அப்படி இருக்கும்போது..."

"இது உங்க ஃபேண்டஸி... என்னோடது இல்ல கார்த்திக்."

நான் ஸ்ட்ராங்கா... என்னைய டிஃபெண்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

"ஐ ஆம் சாரி கார்த்திக்."

"ஆனா நீங்க இந்த விஷயத்துல... என்னைய உங்க கூடச் சேர்த்துக்காதீங்க."

நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் லேசாச் சிரிச்சாரு.

அந்தச் சிரிப்புல... என்னோட இன்னசென்ஸைப் பாத்து ரசிக்கிற ஒரு ஃபீலிங் இருந்துச்சு.

அவரு என் தாடையைப் பிடிச்சு... என் முகத்தை மறுபடியும் நேரா அவர் பக்கம் திருப்புனாரு.

"இல்ல பவி... நீ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிற."

அவரு சொன்னாரு.

"இது என்னோட ஃபேண்டஸி மட்டும் இல்ல பவி."

"இது கண்டிப்பா நம்ம ரெண்டு பேரோடது தான்."

"எப்படி கார்த்திக்?" நான் விடாமக் கேட்டேன்.

"நான் கில்டியா ஃபீல் பண்ணிட்டு இருக்கேன்."

"நான் தப்புப் பண்ணிட்டேன்னு எனக்கே அசிங்கமா இருக்கு."

"பின்ன எப்படி கார்த்திக்... இது என்னோட ஃபேண்டஸியா இருக்க முடியும்?"

"நான் என்ன கேவலமான பொண்ணா கார்த்திக்?"

நான் மறுபடியும் என் 'குட் ஒய்ஃப்' கார்டை வெளிய எடுத்தேன்.

என் கண்களை லேசாக் கலங்க வெச்சேன்.

கார்த்திக் என் கண்ணீரைத் தன் கட்டை விரலால துடைச்சு விட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றதக் கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேளு."

அவரு என்னையச் சமாதானம் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"நீ கெட்ட பொண்ணு கிடையாது."

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களை ரொம்ப ஆழமாப் பாத்தாரு.

"அந்த ரூம்ல... அவன் உன்னைய உரசினப்போ..."

"அந்த டார்ச்லைட் உன் மேல பட்டப்போ..."

"நீ அதை ரசிச்சனு... உனக்கு அது சுகமா இருந்துச்சுனு..."

"நீயே தான பவி எங்கிட்ட ஒத்துக்கிட்ட?"

அவரு என்னோட வார்த்தைகளையே எனக்கு எதிராத் திருப்புனாரு.

நான் லேசாத் தயங்குனேன்.

"அது... அது வந்து கார்த்திக்..."

நான் திக்கித் திக்கிப் பேசுனேன்.

"அது எனக்கு எப்படி அப்படித் தோணுச்சுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

"நான் வேணும்னே அந்தச் சுகத்தைத் தேடிப் போகலையே?"

"நான் பயத்துல இருந்தேன்... ஒரு ஆக்சிடென்ட் மாதிரி அது நடந்துருச்சு."

நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"ஐ நோ பவி... ஐ நோ."

கார்த்திக் என் தலையை வருடி விட்டாரு.

"அது ஆக்சிடென்ட் தான்."

"உனக்கு அது நடக்கும்போது... எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்ல."

"அது எல்லாமே எனக்கு நல்லாவே தெரியும் பவி."

அவரு எனக்கு சர்ட்டிபிகேட் குடுத்தாரு.

"ஆனா பவி..."

"அது முடிஞ்சதுக்குப் அப்புறம்..."

"நீ இப்போ... எங்கிட்ட அதப் பத்தி எக்ஸ்பிளைன் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கல?"

அவரு என்னையப் பாயிண்ட் அவுட் பண்ணாரு.

நான் அமைதியா அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... உண்மையைச் சொல்றேன்."

"உண்மைய மட்டும் நீ சொல்லல பவி..."

கார்த்திக் தொண்டையில எச்சிலை முழுங்குனாரு.

"நீ அத எங்கிட்ட விவரிச்ச விதம்..."

"நீ சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும்..."

"அவன் உன்னையத் தொட்டதப் பத்தி நீ பேசும்போது... உன் கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த எக்ஸைட்மென்ட்..."

"நீ மூச்சு வாங்குன விதம்..."

அவரு ஒவ்வொரு டீடைலா லிஸ்ட் போட்டாரு.

"அது எல்லாமே..."

"உனக்குள்ளயும் ஒரு... ஒரு த்ரில்லை குடுத்துச்சு பவி."

"நீ அதை எங்கிட்ட சொல்லும்போது... அத மறுபடியும் என்ஜாய் பண்ண!"

அவரு அந்த உண்மையை என் மூஞ்சில அடிச்சாரு.

நான் உள்ளுக்குள்ள லேசா ஆடிப்போயிட்டேன்.

'அடடா... கார்த்திக் என்னைய க்ளோஸா வாட்ச் பண்ணிருக்காரா?'

'நான் நடிச்சதை மீறி... என்னோட உண்மையான மூட் அவருக்குத் தெரிஞ்சுருச்சா?'

நான் மனசுக்குள்ள உஷார் ஆனேன்.

ஆனா வெளிய... நான் கம்ப்ளீட்டா அத மறுக்க முடிவு பண்ணேன்.

"இல்ல கார்த்திக்!"

நான் பதறிப் போய் அவர் நெஞ்சுல கை வெச்சேன்.

"சத்தியமா இல்ல கார்த்திக்."

"நான் எந்த எக்ஸைட்மென்ட்லயும் சொல்லல."

"எனக்கு... எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு."

"உங்களுக்குக் கோபம் வந்துருமோ... என்னையத் தப்பா நெனச்சுருவீங்களோனு..."

"நான் அவ்ளோ பயந்து போய் தான் கார்த்திக் சொன்னேன்."

நான் பிடிவாதமாச் சொன்னேன்.

"பவி... எங்கிட்ட பொய் சொல்லாத."

கார்த்திக் லேசாச் சிரிச்சாரு.

"நீ பயத்துல சொல்லல."

"நீ மூட்ல சொன்ன!"

அவரு அந்த வார்த்தையை ஓப்பனா யூஸ் பண்ணாரு.

நான் அப்படியே ஷாக் ஆகி அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

"கார்த்திக்!"

நான் ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியா... வெட்கப்படுற மாதிரி கத்துனேன்.

"என்ன வார்த்தை கார்த்திக் இது?"

"ஆமா பவி... நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன்."

"உனக்குத் தெரியுமா?"

"நீ அவனோட டார்ச்லைட் பத்திப் பேசும்போதும்..."

"அவன் உன் கிளிட் மேல உரசினதப் பத்திச் சொல்லும்போதும்..."

"உன் உடம்பு எப்டி ரெஸ்பான்ட் பண்ணுச்சுனு நான் ஃபீல் பண்ணேன் பவி."

அவரு என்னைய விடாமக் கார்னர் பண்ணாரு.

"உனக்குள்ள... எவ்ளோ ஈரமா இருந்துச்சுனு எனக்குத் தெரியும் பவி."

அவரு பச்சையாச் சொன்னாரு.

நான் என் முகத்தை என் ரெண்டு கைகளாலயும் மூடிக்கிட்டேன்.

"ஐயோ கார்த்திக்... ப்ளீஸ்."

"எனக்கு ரொம்பக் கூச்சமா இருக்கு."

"என்னையப் பத்தி இப்படி எல்லாம் தப்பாப் பேசாதீங்க."

நான் படுக்கையில ஒரு பக்கம் சுருண்டு படுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக் என்னைய விடல.

அவரு என் இடுப்பைப் பிடிச்சு... மறுபடியும் அவர் மேல இழுத்துப் போட்டுக்கிட்டாரு.

"இதுல தப்பாப் பேசுறதுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல பவி."

"இது நேச்சுரல்."

"நீ என்னைய மூட் ஆக்குன மாதிரி... நீ சொல்லச் சொல்ல உனக்கும் மூட் ஆச்சு."

"இதுல மறைக்க என்ன இருக்கு?"

அவரு என்னைய கேஷுவலா ஹேண்டில் பண்ணாரு.

நான் என் கைகளை மெதுவா முகத்துல இருந்து விலக்குனேன்.

நான் அவர் கண்களை தயக்கமாப் பாத்தேன்.

"அப்போ..."

நான் லேசா இழுத்தேன்.

"அப்போ... நான் ரொம்ப மோசமான பொண்ணா கார்த்திக்?"

நான் மறுபடியும் அதே கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"என் புருஷன்கிட்டயே... வேற ஒருத்தன் என்னையத் தொட்டதச் சொல்லி..."

"நானே மூட் ஆகுற அளவுக்கு... நான் அவ்ளோ சீப்பான கேரக்டரா கார்த்திக்?"

நான் ரொம்பச் சீரியஸா, கவலையோட கேட்டேன்.

கார்த்திக் உடனே தலையாட்டுனாரு.

"இல்ல பவி... நீ சீப்பான கேரக்டர் எல்லாம் இல்ல."

"இது தான் நான் சொல்றேன்... இது தான் ஃபேண்டஸி."

"இந்த ஃபேண்டஸிங்குறது... நம்ம ரெண்டு பேரோட மைண்டையும் கனெக்ட் பண்ணுது."

அவரு மறுபடியும் அந்தத் தியரியை உள்ள கொண்டு வந்தாரு.

"உனக்குள்ள இருக்குற தவிப்பை... நீ எங்கிட்ட சொல்ற."

"அதை நான் கேக்குறேன்."

"நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்ல."

"இதுக்கு பேரு தான் பவி... ட்ரூ இன்டிமஸி."

அவரு ஒரு பெரிய வார்த்தையை யூஸ் பண்ணாரு.

"ட்ரூ இன்டிமஸியா?"

நான் புரியாத மாதிரி முழிச்சேன்.

"ஆமா பவி."

"இந்த உலகத்துல எத்தனையோ புருஷன் பொண்டாட்டி இருக்காங்க."

"ஆனா எத்தனை பேருக்கு... தன் மனசுக்குள்ள இருக்குற இந்த மாதிரி... ஃபீலிங்ஸை..."

"தன் பார்ட்னர்கிட்ட ஓப்பனாச் சொல்லத் தைரியம் வரும்?"

அவரு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

"யாருக்கும் வராது பவி."

"ஏன்னா அவங்களுக்குள்ள ஒரு பயம் இருக்கும்... பார்ட்னர் தப்பா நெனச்சுருவாங்களோனு."

"ஆனா நீ..."

அவரு என் நெத்தியில முத்தம் குடுத்தாரு.

"நீ என் மேல அவ்ளோ ட்ரஸ்ட் வெச்சுருக்க."

"என் புருஷன் என்னையத் தப்பா நெனைக்க மாட்டான்னு நீ நம்புற."

"அதனால தான்... நீ உன்னோட லிமிட்டைத் தாண்டி, எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட ஓப்பனாச் சொன்ன."

"நான் என்னைய அவ்ளோ லக்கி-னு நெனைக்கிறேன் பவி."

அவரு என்னைய எமோஷனலா கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'வாவ் கார்த்திக்... உங்க லாஜிக் நிஜமாவே வேற லெவல்ல இருக்கு.'

'நான் என்னை காப்பாத்திக்கிறதுக்காகச் சொன்ன கதையை...'

'நீங்க எவ்ளோ அழகா உங்களோட ஃபேண்டஸிக்கு ஏத்த மாதிரி மாத்தி எழுதுறீங்க?'

நான் மனசுக்குள்ள செமையாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் இன்னும் கொஞ்சம் தயங்குற மாதிரி தான் ஆக்ட் பண்ணேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் லேசா முணுமுணுத்தேன்.

"நீங்க சொல்றதெல்லாம் கேக்க நல்லாத் தான் இருக்கு..."

"ஆனா..."

"என் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு மூலையில... ஒரு சின்ன உறுத்தல் இருந்துகிட்டே இருக்கு கார்த்திக்."

நான் என் கையை அவர் நெஞ்சுல லேசாத் தேய்ச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"என்ன உறுத்தல் பவி?"

"ஒருவேளை..."

"நான் இப்படி எல்லாம் உங்ககிட்ட பேசுறதால..."

"உங்களுக்கு என் மேல இருக்குற நம்பிக்கை குறைஞ்சுருமோனு எனக்குப் பயமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா என் பயத்தைச் சொன்னேன்.

"நாளைக்குச் சண்டை வரும்போது... நீங்க இதையெல்லாம் வெச்சு என்னையக் குத்திக் காட்டுவீங்களோனு தோணுது."

"அப்படி எல்லாம் எதுவும் நடக்காது பவி."

கார்த்திக் என் கையைத் தன் கைக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டாரு.

"சத்தியமா நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"நம்பிக்க குறையுறதுக்கு இங்க என்ன இருக்கு?"

"நீ எங்கிட்ட உண்மையத் தானே சொன்ன?"

"அதுவும் இல்லாம..."

அவரு என் கண்களை ஷார்ப்பாப் பாத்தாரு.

"இந்த ஃபேண்டஸிங்குறது..."

"நம்ம நாலு சுவத்துக்குள்ள... நம்ம பெட்ரூம்க்குள்ள நடக்குற ஒரு விஷயம்."

"வெளிய போனா... நீ என்னோட ரெஸ்பெக்டபுல் ஆன ஒய்ஃப்."

"நான் உன்னோட புருஷன்."

"ஆனா இங்க..."

அவரு என் இடுப்பை லேசாப் பிசைஞ்சாரு.

"இங்க... நாம ரெண்டு பேரும் எப்படி வேணாலும் இருக்கலாம் பவி."

"நம்ம ஆசைகளை... எவ்ளோ வொர்ஸ்ட்டா வேணாலும் எக்ஸ்ப்ளோர் பண்ணலாம்."

அவரு எனக்கு ஒரு ஓப்பன் லைசன்ஸ் குடுத்தாரு.

"ஆனா... அதுக்கு ஒரு கண்டிஷன் இருக்கு."

அவரு சீரியஸாச் சொன்னாரு.

நான் லேசாப் பயந்த மாதிரி...

"எ... என்ன கண்டிஷன் கார்த்திக்?"னு கேட்டேன்.

"இதெல்லாமே... ஜஸ்ட் இமேஜினேஷன் மட்டும்தான் பவி."

அவரு ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் வேற என்ன சொன்னேன்?"

"நான் இமேஜின் பண்ணித் தான்... அழுதுகிட்டே உங்ககிட்ட சொன்னேன்."

நான் முணுமுணுத்தேன்.

"இல்ல பவி... நீ புரிஞ்சுக்கல."

கார்த்திக் தன் எக்ஸ்பிளனேஷனைத் தொடர்ந்தாரு.

"லெட்ஸ் கீப் திஸ் ஆஸ் அவர் ஃபேண்டஸி."

அவரு அதை ஒரு சேஃபான ஜோனுக்குள்ள கொண்டு வந்தாரு.

"இது ரியாலிட்டி இல்ல பவி... இது ஜஸ்ட் ஒரு இமேஜினேஷன்."

"ரியாலிட்டியில நீ அப்படிப் பண்ணிருக்க மாட்டனு எனக்கு நூறு சதவிகிதம் தெரியும்."

"நீ அவனை அடிச்சுருப்ப... தள்ளி விட்டுருப்ப... எல்லாம் எனக்குத் தெரியும் பவி."

"ஆனா..."

"இந்த ஃபேண்டஸிங்குறது... ரியாலிட்டிக்கு அப்படியே ஆப்போசிட் பவி."

"நம்ம ரியல் லைஃப்ல எதெல்லாம் செய்ய மாட்டோமோ... அதெல்லாம் கற்பனையில செஞ்சு பாக்குறது தான் ஃபேண்டஸி."

அவரு மறுபடியும் எனக்கு எக்ஸ்பிளனேஷன் குடுத்தாரு.

நான் அமைதியா அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'சரி கார்த்திக்... நீங்க உங்களையே நல்லா ஏமாத்திக்கிறீங்க.'

'ரியாலிட்டியில நான் தள்ளி விட்டுருப்பேன்னு நீங்க நம்புறீங்க.'

'ஆனா ரியாலிட்டியில தான்... அவன் என் புண்டைக்குள்ள தன் சுன்னிய விட்டு ஆட்டுனான்.'

'அத நான் ரசிச்சேன்ங்குற உண்மை உங்களுக்குத் தெரியாது.'

நான் மனசுக்குள்ள திருப்தியோட சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... நான் ஒரு கியூட்டான கன்பியூஷன்ல இருந்தேன்.

"நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல நடக்குற ஒரு சீக்ரெட் கேம் மாதிரி இத நெனச்சுக்க பவி."

அவரு என்னைய அந்த கேம்க்குள்ள இழுத்தாரு.

"கேம்-ஆ?"

நான் கொஞ்சம் குழப்பமா, ஆனா ஆர்வம் காட்டுற மாதிரி பாத்தேன்.

"ஆமா பவி... இது ஒரு கேம்."

"இந்த கேம்க்குள்ள... நீ என்னைய மூட் ஆக்க... என்ன வேணாலும் சொல்லலாம்."

"நீ அவனை ரசிச்சனு சொல்லலாம்... அவன் உனக்குள்ள வரத் துடிச்சான்னு சொல்லலாம்."

"நீ என்ன சொன்னாலும்..."

"இதுக்குள்ள நடக்குற எதுவுமே நிஜம் கிடையாது."

"நீ தப்பான பொண்ணுனு நான் ஒரு செகண்ட் கூட நெனைக்க மாட்டேன் பவி."

"நீ என் நல்ல பொண்டாட்டி."

அவரு என் நெத்தியில முத்தம் குடுத்தாரு.

அவரு எனக்குத் தைரியம் குடுத்தாரு.

நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்?"

நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"நிஜமாவே நீங்க என்னையத் தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்களா?"

"சத்தியமா பவி... நான் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

அவரு பிராமிஸ் பண்ணாரு.

"சரி கார்த்திக்..."

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"நீங்க இவ்ளோ சொல்றதுனால... நான் உங்களை நம்புறேன்."

நான் அவர் நெஞ்சுல சாஃப்ட்டாச் சாய்ஞ்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா..."

அவரு என் கண்களை ரொம்ப அன்பா, அதே சமயம் ஒரு வெறியோட பாத்தாரு.

"ஆனா... நீயே சொன்னல பவி?"

அவரு என்னோட வார்த்தைகளையே எனக்கு எதிரா திருப்புனாரு.

"நீ அந்த நிமிஷத்தை அவ்ளோ ரசிச்சனு எங்கிட்ட சொன்னல?"

"அவன் தொட்டது... அவன் பேன்ட்டோட உரசினது... அது எல்லாம் உனக்கு சொர்க்கம் மாதிரி இருந்துச்சுனு நீயே தான பவி சொன்ன?"

நான் அமைதியா அவர் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் இப்போ அமைதியா இருக்குறது தான் கரெக்ட்.

இந்தக் கேம்க்குள்ள நான் முழுசா எண்டர் ஆகிட்டேன்ங்குறத... என் அமைதி அவருக்குப் புரிய வைக்கும்.

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா..." நான் முணுமுணுத்தேன்.

"அதான் பவி நான் கேக்குறேன்."

கார்த்திக் இப்போ மறுபடியும் அந்த ஃபேண்டஸியைக் கையில எடுத்தாரு.

அவரு என்னையத் தன் நெஞ்சோடு இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டா அழுத்துனாரு.

"நான் கேட்குற கேள்விக்கு..."

"ரியாலிட்டியில இருக்குற பவியா நீ பதில் சொல்ல வேணாம்."

"அந்த ஃபேண்டஸி கேம்க்குள்ள இருக்குற... என்னோட பவியா நீ பதில் சொல்லு."

அவரு எனக்கான ரூல்ஸை செட் பண்ணாரு.

"எனக்காக... என் சந்தோஷத்துக்காக... நீ இந்த இமேஜினேஷனைக் கண்டின்யூ பண்ணு பவி."

அவரு ரொம்ப ஆசையா, ஒரு கெஞ்சலோட கேட்டாரு.

நான் ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சேன்.

'சரி கார்த்திக்... நீங்க இவ்ளோ கெஞ்சுறீங்க... நான் ஏன் நோ சொல்லணும்?'

'உங்க ஃபேண்டஸியை வெச்சு... நான் என்னோட ஆசையையும் தீர்த்துக்கிறேன்.'

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"சரி கார்த்திக்..."

நான் ரொம்பச் சாஃப்ட்டாச் சொன்னேன்.

"நீங்க இது வெறும் கற்பனைனு சொல்றதுனால... நான் ஒத்துக்கிறேன்."

"ஆனா என்னையத் தப்பா நெனைக்கக் கூடாது... பிராமிஸ்?"

நான் ஒரு இன்னசென்ட் பொண்டாட்டியா பிராமிஸ் கேட்டேன்.

"பிராமிஸ் பவி! சத்தியமா நான் உன்னையத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

கார்த்திக் அவ்ளோ சந்தோஷமாச் சொன்னாரு.

அவரு மூச்சுக்காத்து என் காதுல சூடாப் பட்டுச்சு.

"ஓகே... இப்போ நாம அந்த ரூம்க்குள்ள இருக்கோம்."

அவரு மறுபடியும் சீனை ஸ்டார்ட் பண்ணாரு.

"அந்த சர்வீஸ் ரூம்... இருட்டா இருக்கு."

"உனக்கு லேசா மயக்கமா இருக்கு."

நான் கண்களை மூடிக்கிட்டேன்.

"ஒருவேளை... அந்த மெசேஜ் சத்தம் வரலைனா..."

"நீ அப்படியே தொடர்ந்து இருந்துருப்பல?"

அவரு கேட்டாரு.

"ம்ம்ம்..." நான் லேசா முணுமுணுத்தேன்.

"அப்போ..."

கார்த்திக் மெதுவா... ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொன்னாரு.

"ஒருவேளை... அவன் உன்னோட அந்த நிலைமையைப் பயன்படுத்தி..."

"உன்னைய முழுசா அட்வான்டேஜ் எடுத்து..."

"அவன் அந்த இருட்டுல... தன் பேன்ட்டைக் கழட்டிட்டு..."

"அவனோட பெரிய டார்ச் லைட்டை..."

"உன் புஸ்ஸிக்கு நேரா வெச்சு..."

"உனக்குள்ள... முழுசாப் பெனிட்ரேட் பண்ண..."

"அவன் ட்ரை பண்ணியிருந்தா..."

கார்த்திக்... ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் ஸ்லோவா...

செக்ஸியா...

ஒரு இமேஜினேஷனா என் கண்ணுக்கு முன்னாடி படமா ஓட விட்டாரு.

அவரு அப்படிச் சொல்லச் சொல்ல... என் புண்டைக்குள்ள லேசா ஒரு துடிப்பு வர ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் தன் பார்வையை என் கண்களுக்குள்ள ஆழமா லாக் பண்ணாரு.

அவரு தொண்டையில எச்சிலை முழுங்குனாரு.

அவரு குரல் இப்போ அவ்ளோ தவிப்போட... அவ்ளோ ஆசையோட வந்துச்சு.

"அப்படி அவன் உனக்குள்ள நுழைய ட்ரை பண்ணியிருந்தா..."

"வில் யூ சே நோ?"

[யாரோ ஒருத்தி]

[Tamil reader]

Super sir

[intrested]

ஊத்தமல் படிக்க முடியாது

செம ரெயிட்டிங்

அடுத்து என்ன

நினைப்பது மாதிரி இல்லை கதை
செம l

[Jailer2494]

Excellent updates...keep rocking Yazhiniram