Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[DoctorDoom]

Story super ha iruku vera level

[sarit11]

New thread post pana mudila yen Yaruku achi theriuma

Intha mathiri error varuthu...what's going on.. therichavanga solunga

https://pixhost.to/show/6610/789388367_s...130411.png

my dear friend

use "Quick Reply" Box , bottom of the page

server side problem , taking time to resolve

until the problem is solved , All are posting the way

[Shajith]

இந்தப் பகுதிகளில் பவித்ரா கார்த்திக்கிடம் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் விவரிக்கும் விதமும், அதைக் கேட்கும்போது கார்த்திக்குள் ஏற்படும் தவிப்பும் ஆர்வமும் நன்றாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது. பிரகாஷின் செயல்பாடுகளையும், அவரது அணுகுமுறையில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் பவித்ரா விவரிக்கும் விதம் காட்சிகளுக்கு உயிரூட்டுகிறது. குறிப்பாக, பவித்ரா தனது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் விதமும், கார்த்திக்கின் மனநிலை மாறிக்கொண்டே இருப்பதும் கதையை அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. மூவரின் உணர்வுகளையும் அவரவர் நிலையில் இருந்து வெளிப்படுத்தியிருப்பது இந்தப் பகுதிகளின் சிறப்பு. அருமையான பதிவு! அடுத்த பகுதியை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறோம். தொடர்ந்து எழுதுங்கள்!

[news.doctor123]

கார்த்தி, இன்னும் ஏன்டா அந்த எச்சில் முலையையும் புண்டையையும் நக்காமல் இருக்க.. கதைக்கேட்டு திட்டு வாங்கி அவள் காலில் விழுந்து கெஞ்சி நக்கி சுவைக்க வேண்டாமா ?? இன்னும் நிறைய வேண்டும்மென கதற வேண்டாமா .. பவியும் கொஞ்சம் துப்பினால் straight to heaven..

காலடியலிருந்து அவள் புண்டையில் ஒழுகும் அந்த அவனின் அமிர்தத்தை நக்கி உறிய வேண்டாமா.. fandom to core ..Pavi’s humiliation words are taking to heavily world and Karthik keep decorating Pavi for Gautam

[xbiilove]

Inimel prakash kanjiya kaluvama vandhu indha potta thevidiya payyana nakka vidalam. Unmaiyana ambala kanjiya kudida badu nu sollalam. Inimel karthik sunni pavi pundaikul poga vidave koodathu. Avana neeye kai adichi vadichiko nu solli asingapaduthanum. Unakku porantha potta payyan Nalaiku innoruthi kudiya kedukka poran adhukku munnadi andha saniyana operation panni pombalaya mathidanum nu sollanum.

[yazhiniram]

---------------
Part 304:
---------------

"அவரு முழுசா... கம்ப்ளீட்டா ஒரு வேற ஒரு ஆளா மாறிட்டாரு!."

இந்த உண்மையை நான் மனசுக்குள்ள ரியலைஸ் பண்ண அந்த நிமிஷம்...

எனக்குள்ள ஒரு பவர் வந்த மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் சொன்ன ஹானஸ்ட்டான கன்ஃபெஷன்... 'எனக்கு அது ரொம்பப் பிடிச்சுருந்துச்சு'ங்குற வார்த்தை...

கார்த்திக்குள்ள ஒரு ஷாக் வேவ் மாதிரி அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட வாய் திறந்துருந்துச்சு, ஆனா வார்த்தைகள் எதுவும் வரல.

அவரோட சுண்ணி, விறைச்சுப் போய், என் தொடையில பலமா இடிச்சுக்கிட்டு நின்னதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் இந்த அமைதியை உடைக்க முடிவு பண்ணேன்.

நான் இன்னும் அவரை உத்து பாத்தேன்.

"அந்தப் பத்து நிமிஷத்துக்கு அப்புறம்..."

நான் என் குரலை இயல்பா, கதையைத் தொடர்ற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் அந்த 'பத்து நிமிஷம்'ங்குற வார்த்தையை கேஷுவலாச் சொன்னதும்...

கார்த்திக் அப்படியே யோசிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

'பத்து நிமிஷமா?'

'ஒரு வாட்ச்மேன்... தன் பொண்டாட்டியோட மார்பகங்களை...'

'பத்து நிமிஷம் விடாமச் சக் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தானா?'

இந்த நெனப்பு கார்த்திக்கை விறைக்க வெச்சுது.

அவரு கண்கள் பிதுங்கி, தவிப்போட என்னைப் பாத்தாரு.

"ப... பத்து நிமிஷமா?"

அவரு குரல் கடைசியா வெளிய வந்துச்சு.

"பத்து நிமிஷம்... அவன் அதைதபண்ணானா பவி?"

அவரு அந்த டைம் ஃப்ரேமை நம்ப முடியாமத் தவிச்சாரு.

"நீ... நீ சொன்ன மாதிரி..."

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்லக் கூடக் கஷ்டப்பட்டாரு.

"உன்னோட ரெண்டு பூப்ஸ்-ஐயும்... அவன் மாத்தி மாத்தி..."

"ஒண்ண சக் பண்ணி... இன்னொன்ன கையால பிசைஞ்சு..."

"அப்படி... அப்படி மாத்தி மாத்திப் பிளே பண்ணானா?"

அவரு என்னைய டெஸ்பரேட்டா, கியூரியாசிட்டியோட கேட்டாரு.

நான் உடனே எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து லேசா விலக்கிக்கிட்டேன்.

கீழ என் மடியைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல... பெரிய கூச்சத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

என் கீழ் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

ஒரு சின்னப் பொண்ணு வெட்கப்படுற மாதிரி...

நான் ரொம்ப மெதுவா... என் தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்டுனேன்.

எந்த வார்த்தையும் இல்லாம, ஒரு ஷையான நாட் மூலமா ஆமான்னு சொன்னேன்.

நான் அப்படி வெட்கப்பட்டதப் பாத்ததும்...

கார்த்திக் நெஞ்சு ஏறி இறங்குச்சு.

தன் பொண்டாட்டி... வேற ஒருத்தன் குடுத்த சுகத்தை நெனச்சு, தன் முன்னாடியே வெட்கப்படுறா!

இது அவரோட விறைப்பை இன்னும் இரும்பாட்டமாக்குச்சு.

"உனக்கு... உனக்கு எப்பிடிப் பவி தெரியும்?"

அவரு குரல்ல சந்தேகம், தவிப்பு இருந்துச்சு.

"அவன் பத்து நிமிஷம் தான் பண்ணான்னு உனக்கு எப்பிடித் தெரியும்?"

"நீ... ந .. அந்த சிச்சுவேஷன்ல... நீ எப்பிடி டைம் நோட் பண்ண?"

அவரு குழப்பமா ஆனா லாஜிக்கா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.

நான் என் கண்களை லேசா மேல தூக்கி, அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

நான் கேஷுவலா... ஒரு மாதிரி கிறக்கமாப் பதில் சொன்னேன்.

"எனக்கு... எனக்கு எக்ஸாக்ட்டாத் தெரியல கார்த்திக்."

நான் என் தோள்பட்டையை லேசா உலுக்கிக்கிட்டேன்.

"அந்த ரூம்க்குள்ள... அந்தத் தரைல..."

"அவர் அப்படி என்னையப் பிசைஞ்சு, சக் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தப்போ..."

"நான் நிஜமாவே டைம்-ஐ கம்ப்ளீட்டா லாஸ்ட் பண்ணிட்டேன் கார்த்திக்."

"எனக்கு இந்த உலகத்துல என்ன நடக்குதுன்னே தெரியல."

"அது ஒரு பத்து நிமிஷமா இருக்கலாம்..."

"இல்ல... அதைவிடக் கம்மியா இருக்கலாம்..."

"இல்லனா..."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இல்லனா... அதைவிட ரொம்ப அதிகமா கூட இருக்கலாம் கார்த்திக்."

நான் அந்த 'அதிகமா இருக்கலாம்'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு என்னைப் பாத்தாரு.

"எனக்குத் தெரிஞ்சதெல்லாம் ஒண்ணு தான் கார்த்திக்..."

"அவர் ரொம்ப நேரம்... அவ்ளோ நேரம் என்னைய விடாம அப்படி பண்ணுனாரு."

"நான் அவ்ளோ நேரம் அந்தச் சுகத்துல மிதந்துக்கிட்டு இருந்தேன்."

"அது மட்டும் தான் கார்த்திக் எனக்குத் தெரியும்."

நான் ஹானஸ்ட்டா, என் நிலைமையை அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர்... ஃபைனலா நிப்பாட்டுனாருங்க கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் அந்த ஷாக்ல இருந்து முழிச்சு, நிஜ உலகத்துக்கு வந்தாரு.

அவரு மூச்சை 'ஹூப்'னு உள்ள இழுத்தாரு.

"நி... நிப்பாட்டிட்டானா?"

அவரு குரல், ஒரு மாதிரி ஏமாற்றமும் நிம்மதியும் கலந்த மாதிரி வந்துச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் என்னோட மார்பகங்கள்ல இருந்து தன் முகத்தை கஷ்டப்பட்டு விலக்கிக்கிட்டாரு."

நான் தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவர் முகம் விலகும்போது... என ஸ்கின் மேல... அவர் எச்சிலோட ஈரம்... சில்லுனு பட்டுச்சு கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தன் பற்களை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டாரு.

"அவர் தன் கையாலேயே, தன் வாயை அவ்ளோ வேகமாத் துடைச்சுக்கிட்டாரு."

"அவரோட மூச்சுக்காத்து... ஏதோ பத்து கிலோமீட்டர் ஓடி வந்த மாதிரி, சத்தமா, 'ஹூப்... ஹூப்...'னு வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"அவர் முகம் முழுக்க அவ்ளோ வியர்வை."

நான் பிரகாஷோட எக்ஸாஸ்ட் ஆன நிலைமையை அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

"அவர் என்னைப் பாத்து, அவ்ளோ மூச்சு வாங்குற குரல்ல சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'மேடம்... இந்த ஹெல்ப் பண்றது... ஹெவியான பிஸிக்கல் வொர்க் மேடம்...'"

"அப்படின்னு அவர் சொல்லிக்கிட்டே..."

"அப்படியே அந்த சிமெண்ட் தரைல... எனக்குப் பக்கத்துலயே... தொபக்கடீர்னு ஃபிளாட்டாப் படுத்துட்டாருங்க கார்த்திக்!"

நான் வாட்ச்மேன் அப்படியே கொலாப்ஸ் ஆகிப் படுத்ததை கேஷுவலாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும், பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவரு முகம் இப்போ லேசா ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

"ஆஃப் கோர்ஸ்..."

கார்த்திக் உறுதியா, என்னைய நம்ப வைக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.

"அவன் கண்டிப்பா டயர்ட் ஆகித் தான் பவி இருப்பான்."

"அவன் உனக்கு எவ்ளோ பெரிய... எவ்ளோ இன்டென்ஸான பிஸிக்கல் ட்ரீட்மென்ட் குடுத்துருக்கான்!"

அவரு இப்போ பிரகாஷோட செயலுக்கு, அங்கீகாரத்தையே குடுக்க ஆரம்பிச்சுட்டாரு!

"உன் மேல பிரஷர் குடுத்து... உன்னோட அந்த இடத்துல எல்லாம் அவ்ளோ நேரம் ஓரல் செக் பண்ணி..."

"தொடர்ந்து ஒரு முப்பது-நாப்பது நிமிஷத்துக்கு மேல... உனக்காக அவன் அவ்ளோ மெனக்கெட்டுருக்கான்."

"அவன் கண்டிப்பா கம்ப்ளீட்டா எக்ஸாஸ்ட் ஆகித் தான் இருப்பான் பவி."

கார்த்திக் சீரியஸா, ஒரு வாட்ச்மேன் தன் பொண்டாட்டிய நக்கி, பிசைஞ்சு, விரல் போட்டதை...

ஒரு 'ஹார்ட் வொர்க்'னு சொல்லி அவனுக்காகப் பரிதாபப்பட்டாரு!

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'உங்களோட இந்த லாஜிக் இருக்கே... அதுக்கு ஆஸ்கார் அவார்டே குடுக்கலாம்.'

'உங்க மைண்ட், உங்களை எவ்ளோ பெரிய முட்டாளா ஆக்கிருக்குனு பாருங்க.'

ஆனா நான் வெளிய இன்னசென்ட்டா, அவர் சொல்றதை ஏத்துக்கிற மாதிரி மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"நீங்க சொல்றது கரெக்ட் தான்."

"அவர் பாக்கவே டயர்டா... பாவம் மாதிரி இருந்தாரு."

நான் பிரகாஷ் மேல எனக்கு இருந்த 'பரிதாபத்தை' அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"அவர் அப்படித் தரைல படுத்து, சத்தமா மூச்சு வாங்குறதைப் பாத்ததும்..."

"நான் மெதுவா என் தலையைத் திருப்பி, அவரைப் பாத்தேன் கார்த்திக்."

"பாத்துட்டு, அக்கறையாக் கேட்டேன்..."

"'நீங்க நல்லா இருக்கீங்களா பிரகாஷ்? உங்களுக்கு ஒண்ணும் இல்லையே?'"

"'என்னோட உடம்பு இப்போ ஓகேவா? ட்ரீட்மென்ட் எல்லாம் முடிஞ்சுதா?'னு நான் இன்னசென்ட்டாக் கேட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என்னைய ஒரு கள்ளங்கபடமில்லாத பேஷண்ட் மாதிரி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

நான் ஒரு சின்ன பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் இப்போ பெட்ல எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் க்ளோஸா லீன் ஆகி வந்தாரு.

அவரோட மூச்சுக்காத்து என் உதட்டுல பட்டுச்சு.

"அ... அவன் என்ன சொன்னான் பவி?"

அவரு அவ்ளோ தவிப்போட கேட்டாரு.

"நான் அப்படிப் பரிதாபமாக் கேட்டதும்..."

அவர்... மெதுவா... தன்னோட தலையை லேசாத் திருப்பி...

என் முகத்தைப் பாத்தாரு கார்த்திக்.

அவர் என் முகத்தைப் பாத்து, அழகா ஒரு ஸ்மைல் பண்ணாரு கார்த்திக்..

அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே... மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே எங்கிட்ட சொன்னாரு...

"யூ ஆர் குட் மேடம்..."

"இப்போ உங்க உடம்பு பூரா நான் கம்ப்ளீட்டா செக் பண்ணிட்டேன்... ஒரு இடத்தை தவிர..."

"உங்களுக்கு நிஜமாவே ஒரு ப்ரோப்ளேமும் இல்ல."

"நீங்க கவலைப்படத் தேவையில்லை..."

அப்படின்னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்.

ஆனா... அவர் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டதும்...

எனக்குள்ள ஷாக் கார்த்திக்.

நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு...

அவரை குழப்பமாப் பாத்தேன்.

"என்ன... என்ன பிரகாஷ் சொல்றீங்க?"

"எனக்கு ஒரு ப்ராப்ளமுமே இல்லையா?"

"அப்படின்னா... அப்படின்னா நீங்க என்ன மீன் பண்றீங்க பிரகாஷ்?"னு நான் கன்பியூஸ்டாக் கேட்டேன் கார்த்திக்.

நான் அப்படிப் கேட்டதும்...

அவர் ரொம்ப கேஷுவலா, அவ்ளோ கூலா ஒரு பதில் சொன்னாருங்க கார்த்திக்.

"ஆமா மேடம்... அதத் தான் நான் சொல்றேன்."

"நான் உங்க உடம்புல... உங்களுக்கு முன்னாடியும் சரி... பின்னாடியும் சரி..."

"உங்க நெஞ்சுப் பகுதி, உங்க வயிறு, உங்க லோயர் பாடினு..."

"எல்லா இடத்துலயும் நான் டீப்பாச் செக் பண்ணேன்ல?"

"ஆனா... உண்மையச் சொல்லணும்னா..."

"உங்களுக்கு அந்த எந்த இடத்துலயும்... எந்த ப்ராப்ளமும் இல்ல மேடம்."

"நீங்க விழுந்தப்போ, அந்த இடங்கள்ல எந்த ஒரு இம்பாக்ட்டும் ஆகல."

"அங்க ப்ராப்ளம் இல்லவே இல்ல மேடம்."

"நான் ஜஸ்ட் நீங்க விழுந்த விதத்தை வெச்சு... அப்படி ஆகியிருக்குமோனு ஒரு கெஸ் தான் பண்ணேன்."

"அதை கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கத் தான்..."

"நான் உங்களை இவ்ளோ நேரம் இப்படி செக் பண்ணேன் மேடம்..."

அப்படின்னு... அவர் சாதாரணமாக் கூலா சொல்லிட்டாருங்க கார்த்திக்!

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன அந்த செகண்ட்!

கார்த்திக்... மூளைக்குள்ள... ஒரு பயங்கரமான புயல் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லையா?'

'ஜஸ்ட் ஒரு கெஸ் தானா?'

'கிராஸ் செக் பண்றதுக்காகத் தான் அவன் அவ்ளோ நேரம் என் பொண்டாட்டிய அம்மணமாக்கி நக்குனானா?'

இந்த உண்மையை... அவரால கொஞ்சம் கூட அக்செப்ட் பண்ணிக்க முடியல.

அவரோட முகம் ஷாக்லயும், கோபத்துலயும, ஏமாற்றத்துலயும் அப்படியே வெளிறிப் போச்சு.

"ப... பவி..."

அவரு வார்த்தைகளை ஃபார்ம் பண்ண அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டாரு.

"என்ன... என்ன பவி சொல்ற நீ?"

"அவன்... அவன் ஜஸ்ட் கெஸ் பண்ணேன்னு சொன்னானா?"

"உனக்கு அங்க எந்தப் ப்ராப்ளமுமே இல்லையானு கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கத் தான்..."

"அவன் இதெல்லாம் பண்ணானா?"

அவரு தவிப்போட, என்னைய கேட்டாரு.

"அப்படி எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாதப்போ..."

"எதுக்கு பவி அவன் இவ்ளோ நேரம் உன்னைய அப்படிச் செக் பண்ணான்?"

"ஜஸ்ட் ஒரு கெஸ்ஸுக்காக... ஒருத்தன் இப்படி எல்லாமே பண்ணுவானா பவி?"

அவரு டெஸ்பரேட்டா... கேட்டாரு.

'ஏன் அவன் அப்படிப் பண்ணான்?'னு அவருக்கு நல்லாவே தெரியும்.

ஒரு ஆம்பளையா, அவனோட இன்டென்ஷன் என்னனு கார்த்திக்குக்குப் புரியும்.

ஆனா... தன் பொண்டாட்டி வாயாலயே, அதுக்கான ஒரு பொய்யான ஜஸ்டிஃபிகேஷனைக் கேட்டு...

தன்னையே தான் ஏமாத்திக்க அவரோட மனசு அவ்ளோ தவிச்சுது!

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் ஒரு செகண்ட் கூட என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கல.

நான் மனசுக்குள்ள சத்தமா சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் என் முகத்தை அவ்ளோ சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை விரிச்சு, ஆவேசமாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... ஆமா!"

"நான் உடனே இதே கேள்வியைத் தான் கார்த்திக் அவர்கிட்டயும் கேட்டேன்!"

நான் என் புருஷன் பக்கம் நிக்குற ஒரு நல்ல பொண்டாட்டி மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"எனக்கும் இதைக் கேட்டதும் அவ்ளோ கோபம் வந்துருச்சு."

"நான் அவரைப் பாத்து சத்தமாக் கேட்டேன்..."

"'எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லனு தெரிஞ்சும்... அப்புறம் எதுக்கு பிரகாஷ் இவ்ளோ நேரம் என்னைய இப்படிச் செக் பண்ணீங்க?'"

"'நான் இவ்ளோ நேரம் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டேனே... அதுக்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?'னு நான் அவ்ளோ ஆவேசமாக் கேட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸை மறுபடியும் அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் என்னையப் பாத்தாரு.

"அ... அப்புறம்... அவன் என்ன சொன்னான் பவி?"

அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"நான் அப்படி கோபப்பட்டதும்..."

"அவர் முகத்துல கொஞ்சம் கூடப் பதற்றமே இல்ல."

"அவர் கூலா... ஆனா சீரியஸான டோன்ல எங்கிட்ட எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நானா கார்த்திக்-க டீஸ் பண்ண ஒரு கத ரெடி பண்ணேன்.

"அவர் என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... நீங்க கீழ விழுந்தது ஒரு சாதாரண இம்பாக்ட் இல்ல...'"

"'அது ஒரு ஃபார்வர்ட் இம்பாக்ட்...'"

"'இந்த மாதிரி விழுகையில... சில சமயம் அப்போதைக்கு நமக்கு வலி தெரியாது.'"

"'நமக்கு எல்லாம் நார்மலா இருக்குற மாதிரித் தான் தோணும்...'"

"'ஆனா... உள்ளுக்குள்ள எல்லாம் டேமேஜ் ஆகி, சைலண்ட்டா லாக் ஆகியிருக்கும்.'"

"'அது ஒரு சின்ன கெஸ்ஸா இருந்தாலும்...'"

"'நான் அதை அப்படியே சாதாரணமாக் கடந்து போக முடியாது மேடம்.'"

"'எனக்கு ஒரு பர்சன்ட் டவுட் இருந்தாலும், நான் அதை முழுசாச் செக் பண்ணியே ஆகணும்.'"

"'அப்படி நான் செக் பண்ணாம, உங்களை அப்படியே எந்திரிச்சு நடக்க விட்டிருந்தா...'"

"'கண்டிப்பா... ஃபியூச்சர்ல உங்களுக்குப் பெரிய ப்ராப்ளம் வந்திருக்கும்.'"

"'நான் அவ்ளோ டீப்பா... அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு உங்களை க்ராஸ் செக் பண்ணதால தான்...'"

"'இப்போ உங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லனு என்னால அவ்ளோ உறுதியாச் சொல்ல முடியுது மேடம்'னு..."

"ஆனா, இன்னும் எனக்கு கொஞ்சம் டவுட் இருக்கு, நீங்க என்ன அல்லோவ் பண்ணலனு சொன்னாரு"

"அது, நான் அவரை என் ஆஸ்-ஹோல் ல விரல் விட விடலல, அதைத்தான் சொல்லிருக்காரு"

"சோ. அவர் அவ்ளோ ப்ரொபஷனலா... எனக்காகத் தான் இதெல்லாம் பண்ணாருங்குற மாதிரிச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்!"

நான் சும்மா இந்த 'ப்ரிவென்ஷன் இஸ் பெட்டர் தென் கியூர்' லாஜிக்கை...

அவருக்குள்ள ஏத்துனேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும், அவர் முகம் ஒரு மாதிரி சுருங்குச்சு.

அவரு லாஜிக்கல் மூளை ஒரு செகண்ட் யோசிச்சுது.

'ஒரு வாட்ச்மேன்... ஒரு பர்சன்ட் டவுட்டுக்காக... என் பொண்டாட்டிய அம்மணமாக்கிப் பத்து நிமிஷம் நக்குவானா?'

ஆனா... அவரோட பேட் மூளை...

இந்த எக்ஸ்கியூஸை ஆசையா, பசியோட அக்செப்ட் பண்ணிக்கிச்சு.

ஏன்னா, தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் அனுபவிச்சதை அவர் ரசிக்கணும்னா...

இந்த மாதிரி முட்டாள்தனமான ரீசன் அவருக்குத் தேவைப்பட்டுச்சு.

"அவர்... அவர் சொன்ன அந்த எக்ஸ்கியூஸ்..."

நான் என் குரல்ல இன்னசென்ஸைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அது கேக்குறதுக்கு... எனக்கு லாஜிக்காத் தான் கார்த்திக் பட்டுச்சு."

"அவர் நிஜமாவே என்னோட சேஃப்டிக்காகத் தான் இவ்ளோ தூரம் போயிருக்காருனு எனக்குத் தோணுச்சு."

நான் ஒத்துக்கிட்டேன்.

"அவர் எங்கிட்ட உறுதியா, கடைசியாச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'உங்க முழங்கால்ல இருக்குற... அந்தச் சின்னச் சின்னச் சிராய்ப்புகளைத் தவிர...'"

"'வேற எந்த ஒரு ப்ராப்ளமும், ஸ்ப்ரெயினும் உங்க உடம்புல இல்லவே இல்ல மேடம்.'"

"'யூ ஆர் பெர்ஃபெக்ட்லி ஃபைன்'னு அவர் அவ்ளோ கிளியரா எனக்குக் கன்ஃபார்ம் பண்ணாருங்க கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லிட்டு...

ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் இப்போ எதையோ ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் வாயைத் திறந்து, பிரகாஷ் பண்ணது தப்பு, அவன் அட்வான்ட்டேஜ் எடுத்தான் அப்படி, இப்படினு, அதோட லாஜிக்கை பிரேக் பண்ணி ஏதோ கேள்வி கேக்க வந்தாரு.

ஆனா... அவர் பேசுறதுக்கு முன்னாடியே...

அவரோட எண்ணத்தை முழுசா அழிக்க நான் முந்திக்கிட்டேன் கார்த்திக்!

நான் என் முகத்தை எமோஷனலா மாத்திக்கிட்டேன்.

"பாத்தீங்களா கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல ஒரு ஆச்சரியத்தையும், ஒரு குற்ற உணர்ச்சியையும் ஒண்ணாச் சேர்த்துக் கேட்டேன்.

"நீங்க இப்போ... ஜஸ்ட் ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சுப் பாருங்களேன்..."

நான் அவரை ஒரு எமோஷனல் டிராப்க்குள்ள தள்ளுனேன்.

"அந்தப் பிரகாஷ்... நிஜமாவே எவ்ளோ நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்!"

"அவர் ஜஸ்ட் நம்ம அபார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன் தான்..."

"ஆனா..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அவர குத்துற மாதிரி அழுத்திச் சொன்னேன்.

"நான் கீழ விழுந்தப்போ... என்னோட முழங்கால்ல பட்ட அந்தச் சின்னச் சிராய்ப்புக்காக..."

"அவர் என் மேல எவ்ளோ அக்கறை எடுத்துக்கிட்டாரு பாத்தீங்களா கார்த்திக்?"

"என் உடம்புல வேற எங்கயாவது அடிபட்டுருக்குமோ..."

"எனக்கு உள்ளுக்குள்ள வேற ஏதாவது நரம்பு டேமேஜ் ஆகியிருக்குமோனு..."

"அவர் எவ்ளோ ஃபீல் பண்ணி, எனக்காகப் பயந்துருக்காரு!"

நான் பிரகாஷை ஒரு ஹீரோ ரேஞ்சுக்கு எலிவேட் பண்ணேன்.

"அது ஒரு சின்ன டவுட்டா இருந்தா கூட..."

"அதை அப்படியே சாதாரணமாக் கடந்து போகாம..."

"என்னை எப்படியாவது காப்பாத்தணும், எனக்கு எந்த வலியும் வரக் கூடாதுனு..."

"அவர் எனக்காக... எவ்ளோ பெரிய ட்ரீட்மென்ட்டைப் பண்ணிருக்காரு கார்த்திக்!"

"அந்தத் ட்ரீட்மென்ட் பண்ணி, அவர் கம்ப்ளீட்டா எக்ஸாஸ்ட் ஆகுற அளவுக்கு..."

"தன்னோட உடம்பையே வருத்திக்கிட்டு, அவ்ளோ நேரம் எனக்காகக் கஷ்டப்பட்டுருக்காரு!"

நான் அவன் பண்ணதுலம், ஒரு 'தியாகம்' மாதிரி சொன்னேன்.

"நீங்க முதலிலேயே சொன்னிங்கல கார்த்திக்?"

நான் அவரோட பழைய வார்த்தைகளை எடுத்து, அவருக்குச் செக் வெச்சேன்.

"அவர் எனக்கு ஒரு குட் பிரெண்ட் தான்..."

"அவரை நீங்க தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்க..."

"அவர் என்ன பண்ணாலும், அது ஒரு நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான்னு நீங்க புரிஞ்சுக்குவீங்கனு..."

"நீங்க தானே கார்த்திக் எங்கிட்ட பிராமிஸ் பண்ணீங்க?"

நான் நியாயமா, ஒரு இன்னசென்ட்டான பொண்டாட்டியா அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"இப்போ பாருங்க கார்த்திக்..."

"அவர் நிஜமாவே... எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் இல்லாம..."

"என்னோட சேஃப்டிக்காகத் தான் இவ்ளோ நேரம் என்னைய டெஸ்ட் பண்ணி, எனக்காகப் பெரிய ஹெல்ப் பண்ணிருக்காரு."

"அவர் ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டான, ட்ரூ ஃப்ரெண்டா நடந்துக்கிட்டாரு கார்த்திக்!"

நான் கார்த்திக்கோட குற்ற உணர்ச்சியை அவ்ளோ அழகா ட்ரிகர் பண்ணேன்.

நான் ஒரு விக்டிம் மாதிரி நடிச்சுக்கிட்டே...

என் உடம்பை வெறித்தனமா அனுபவிச்சவனை... ஒரு ஹீரோவா... ஒரு நல்ல நண்பனா மாத்துனேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும்...

அவரு அப்படியே சிலையாய் ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

அவரு மைண்ட் இப்போ முழுசா, கம்ப்ளீட்டா ஆஃப் ஆகிடுச்சு.

தன் பொண்டாட்டி இன்னசென்ட்டா, ஒரு வாட்ச்மேனை 'நல்லவன்'னு சொல்றதைக் கேட்டு...

அவளோட லாஜிக்கை உடைக்க முடியாம, அவரோட ஈகோ செத்துப் போச்சு.

அதே நேரத்துல...

அவளோட உடம்பை அவன் அனுபவிச்சிருக்கானேங்குற கியூரியாசிட்டி...

அவரை ஒரு நரகத்துக்குள்ள தள்ளிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து இப்போ நார்மலுக்கு வர ஆரம்பிச்சுது.

'ஆமா... அவன் நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் இதெல்லாம் பண்ணிருக்கான்.'

'அவன் கெஸ் பண்ணிச் செக் பண்ணாலும்... அது பவியோட சேஃப்டிக்காகத் தான்.'

இந்த ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான முடிவுக்கு, அவரோட மைண்ட் ஆட்டோமேட்டிக்கா வந்துருச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்கோட உடம்புல இருந்த டென்ஷன் மொத்தமும் குறைய ஆரம்பிச்சுது.

அவரு தன் கண்களைப் பாதி மூடிக்கிட்டு...

ஒரு பெருமூச்சை வெளிய விட்டாரு.

'அப்பாடா... ஒரு வழியா அந்த வாட்ச்மேனோட செக்-அப் முடிஞ்சுருச்சு.'

'பவிக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல... எல்லாம் பெர்ஃபெக்ட் ஆயிடுச்சு.'

அவரோட மூளை இப்போ ஒரு நிம்மதியில மிதக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவர் முகத்துல வந்த ரிலீஃப்-ஐ... கூர்மையா வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க நிம்மதியா இருக்கீங்களா கார்த்திக்?'

'இந்த நிம்மதியை... சுக்குநூறா உடைக்குறது தான் கார்த்திக் என்னோட அடுத்த வேலை.'

என் முகத்துல சந்தோஷத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவர் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டதும்..."

"எனக்கு... எனக்கு அவ்ளோ ஹேப்பியா இருந்துச்சு கார்த்திக்! "

நான் என் குரல்ல ஒரு பெரிய நிம்மதியைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் மனசுக்குள்ள பெருமூச்சு விட்டேன்."

"நான் நெனச்சேன்... அப்பாடா, எல்லாம் கம்ப்ளீட்டா முடிஞ்சுருச்சு."

நான் என்னோட பிளானை விவரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் உடனே... ஒரு செகண்ட் கூட வெயிட் பண்ணாம..."

"அந்தத் தரைல இருந்து, எந்திரிச்சு உக்கார ட்ரை பண்ணேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் உடனே வேகவேகமாத் தலையாட்டுனாரு.

"ம்ம் பவி... கரெக்ட்..."

அவரு சப்போர்ட்டிவ்வா முணுமுணுத்தாரு.

"எல்லாம் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் அங்க எதுக்கு இருக்கணும்?"

"நீ எந்திரிச்சு உன் டிரஸ்ஸைப் போட்டுட்டு உடனே கிளம்ப வேண்டியது தான?"

அவரு ஒரு நல்ல, ப்ரொடெக்டிவ் ஆன புருஷனா எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணாரு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு, என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் அதுக்குத் தான் கார்த்திக் ட்ரை பண்ணேன்..."

"நான் எந்திரிச்சு உக்காந்து... தூக்கி வீசப்பட்டிருந்த என்னோட அந்த டீ-ஷர்ட்டை (t-shirt) எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டு..."

"என் ட்ராக் பேண்ட்டையும் (track pants) மாட்டிக்கிட்டு..."

"அங்க இருந்து ஓடி... நேரா நம்ம வீட்டுக்கு வந்துரலாம்னு தான் கார்த்திக் நான் ஆசைப்பட்டேன்."

நான் என் நிலைமையை சொன்னேன்.

"ஆனா..."

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன எக்ஸாக்ட் செகண்ட்...

கார்த்திக்கோட முகம் மறுபடியும் ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து லேசாத் தடைபட்டுச்சு.

"நான் எந்திரிச்சு உக்காரலாம்னு... என் உடம்பை லேசா மூவ் பண்ண அந்த நிமிஷம்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, சஸ்பென்ஸை உருவாக்குற மாதிரி வெளிய தள்ளுனேன்.

"அவர்..."

"அவர் தன் கையை நீட்டி..."

"என்னோட கையை... பிடிச்சு இழுத்துட்டாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் உடம்பு ஒரு பெரிய கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி தூக்கிப் போட்டுச்சு.

"கையைப் பிடிச்சு இழுத்தானா...?"

அவரு குரல், அதிர்ச்சியில வந்துச்சு.

"ஏன்? எதுக்கு இழுத்தான்?"

நான் என் முகத்துல பேனிக் ஆன எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவர் என் கையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, சீரியஸாச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'வெயிட் மேடம்...'"

"'நீங்க இப்போ எந்திரிச்சு உக்காரக் கூடாது..'"

"'நீங்க இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு எந்த அசைவும் இல்லாம இருக்கணும்.'"

"'அடுத்த ஒரு பத்து நிமிஷத்துக்கு... உங்களுக்கு ரெஸ்ட் தேவை மேடம்'னு அவர் அதாரிட்டேட்டிவ்வா ஆர்டர் போட்டாருங்க கார்த்திக்!".

கார்த்திக் கண்கள் விரிஞ்சுது.

"நான் பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

"நான் அவரைப் பாத்து கத்துனேன்..."

"'நோ பிரகாஷ்! எனக்கு இப்போ எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல.'"

"'ஐ ஆம் கம்ப்ளீட்லி ஃபைன் நௌ... லெட் மீ கோ'னு நான் கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸை மறுபடியும் சொன்னேன்.

"நான் அவ்ளோ கெஞ்சியும்..."

"அவர் என்னையப் போக விடல கார்த்திக்."

"அவர் மறுபடியும் தன்னோட அத்தாரிட்டியை என் மேல யூஸ் பண்ணாரு."

நான் இன்னொரு கதையை டீவீக் பண்ணி சொல்ல போறேன்.

"அவர் என் கண்ணைப் பாத்து சீரியஸா சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'மேடம்... வெளியில இருந்து பாக்குறப்போ உங்க உடம்பு ஓவர்-ஆல் ஃபைன்-ஆ தான் இருக்கு.'"

"'உங்களுக்கு இப்போதைக்கு எந்த ஸ்ப்ரெயினும் இல்ல... பெயினும் இல்ல.'"

"'ஆனா...'"

நான் பாஸ் விட்டேன்.

"'ஆனா... நான் அவ்ளோ நேரம் குடுத்த ட்ரீட்மென்ட்னால... உங்க ஸ்பைன்ல இருக்குற நரம்புகள் எல்லாம் இப்போ ரிலாக்ஸ் ஆகி, லூஸா இருக்கு மேடம்.'"

"'நீங்க இப்போ உடனே எந்திரிச்சு நடக்க ட்ரை பண்ணீங்கன்னா...'"

"'அந்த மசில்ஸ் எல்லாம் ஸ்னாப் ஆகி, ஒரு வேல ஸ்ப்ரெயின் வந்துரும்.'"

"'நீங்க வெயிட் பண்ணித் தான் ஆகணும்...'னு அவர் அவ்ளோ உறுதியாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்!"

"இப்போ அவரு என்ன படுக்கவும் விடல, நான் அப்படியே எந்திரிக்குற மாதிரியே இருந்தேன்"

நான் புது கதையை ஆரம்பிச்சேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும், அவர் புருவம் கோபத்துலயும் குழப்பத்துலயும் சுருங்குச்சு.

"அப்படிச் சொன்னானா?"

அவரு குரல், ஒரு மாதிரிச் சந்தேகத்தோட வந்துச்சு.

"சரி, பத்து நிமிஷம் ரெஸ்ட் எடுக்கணும்னா... உன்னை அப்படியே தரைல படுக்க விட்டிருக்கலாமே?"

"அவன் ஏன் உன்னைத் தடுத்தான்?"

அவரு அவ்ளோ ஷார்ப்பா, ஒரு கரெக்ட்டான கேள்வியைக் கேட்டாரு.

கார்த்திக்... இருங்க சொல்றேன்'னு மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் இன்னசென்ட்டாத் தலையாட்டுனேன்.

"நான் அதத் தான் கார்த்திக் நெனச்சேன்..."

"நானும் அவரை அதத் தான் கேட்டேன்."

"ஆனா... அவர் எங்கிட்ட என்ன சொன்னாரு தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் என் குரலை மறுபடியும் ஒரு சீரியஸான டோனுக்கு மாத்திக்கிட்டேன்.

"'மேடம்... இந்தச் சிமெண்ட் தரை ரொம்ப ஸ்ட்ரைட்டா, ஹார்டா இருக்கு.'"

"'உங்களோட ஸ்பைன் இப்போ ரிலாக்ஸ்டா இருக்கு... அதுக்கு இந்த ஹார்டான சர்பேஸ் இப்போ செட் ஆகாது.'"

"'உங்க ரிலாக்ஸ் ஆன நரம்புகளுக்கு... இப்போ ரெஸ்ட் எடுக்க, ஒரு வார்ம்-ஆன, அன்-ஈவனான சர்பேஸ் தான் மேடம் தேவை.'"

"'இல்லனா... இந்த காத்துல, சில்லுன்ங்கிற தரைல... அந்த நரம்புகள் எல்லாம் மறுபடியும் ஃப்ரீஸ் ஆகி லாக் ஆனாலும் ஆயிடும்'னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்!"

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும், அவர் முகம் அப்படியே கன்பியூஸ் ஆகிடுச்சு.

"அன்-ஈவனா?"

அவரு குரல்ல குழப்பமும், புரியாத ஒரு தவிப்பும் இருந்துச்சு.

"அன்-ஈவன்னா... அவன் எதை மீன் பண்ணான் பவி?"

அவரு டெஸ்பரேட்டா என்னைய கேட்டாரு.

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் கண்களை அகலமா விரிச்சு, அந்தப் பயத்தை அவருக்குக் காமிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை திக்கித் திக்கி, கஷ்டப்பட்டு வெளிய தள்ளுனேன்.

"அவர் என்ன மீன் பண்றாருனு... நான் வாயைத் திறந்து அவர்கிட்ட கேக்குறதுக்குள்ள..."

"நான் ஏதோ ஒண்ணு சொல்லி, அவரைத் தடுக்குறதுக்கு முன்னாடியே..."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டுக் காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர்..."

"அவர் எந்திரிச்சு..."

"தன் ரெண்டு கைகளாலயும்..."

"என்னோட இடுப்பை..."

"பலமா, ஒரு க்ரிப்போட பிடிச்சாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை போர்ஸா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் மூச்சை 'ஹூப்'னு உள்ள இழுத்து அடக்கிக்கிட்டாரு.

"அவர் அப்படி என் இடுப்பைப் பிடிச்சதும்..."

"ஒரே ஒரு ஸ்விஃப்ட் மோஷன்ல..."

"எந்த தயக்கமும் இல்லாம... வெறித்தனமா..."

"என்னோட முழு உடம்பையும்... சில்லுன்ங்கிற தரைல இருந்து..."

"அப்படியே... காத்துல... மேல தூக்குனாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம் ஷாக்லயும், வெறியிலயும் வெளிறிப் போச்சு.

"அவர்... அவர் என்னைய எதுவும் பண்ண விடல கார்த்திக்."

"நான் முழுசா அம்மணமா இருந்தேன்..."

"அவர் என்னைய காத்துல தூக்கி..."

"அப்படியே..."

"முழுசா அவரோட உடம்புக்கு மேல இழுத்தாரு கார்த்திக்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா... சொன்னேன்.

"அவர் கீழ மல்லாக்கப் படுத்துக்கிட்டு..."

"என்னைய... என் உடம்பை..."

"டைரக்டா... அவரோட உடம்புக்கு மேல... குப்புறப் படுக்க வெச்சாருங்க கார்த்திக்!"

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்!

பெட்ரூம்ல ஒரு மயான அமைதி!

கார்த்திக்... வாய்... அப்படியே மெதுவாப் பொளந்து, அகலமாத் திறந்துருச்சு.

தன் பொண்டாட்டி... எந்த சின்ன நூலிழையும் இல்லாம, முழுசா அம்மணமா...

ஒரு வாட்ச்மேனோட உடம்புக்கு மேல... அவனோட மார்பு மேல... முழுசாப் படுத்துக்கிடக்கா!

இந்த இமேஜினேஷன்... கார்த்திக்க முழுசா ஒரு நரகத்துக்குள்ள தள்ளிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவரை அப்படியே விடப் போறது இல்ல.

நான் அந்த பிஸிக்கல் காண்டாக்ட்டை... இன்னும் முழுசா விவரிக்கப் போறேன்.

"கார்த்திக்..."

"நான் அப்படி அவர் மேல விழுந்தப்போ..."

"எந்த ஒரு சின்ன கேப்பும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் என் மூச்சை வேகமா உள்ளிழுத்து விட்டேன்.

"என்னோட ரெண்டு மார்பகங்களும்... எந்த ஒரு துணியும் இல்லாம..."

"அவரோட நெஞ்சு மேல... அவ்ளோ அழுத்தமாப் பதிஞ்சு, நசுங்கிப் போச்சு கார்த்திக்."

"என்னோட வயிறு..."

"அவரோட சூடான வயிற்றுப் பகுதி மேல... அப்படியே ஃபிளாட்டா உரசிக் கிடந்துச்சு."

நான் ஒவ்வொரு பாடி பார்ட்டாச் சொன்னேன்.

"அதே மாதிரி..."

"என்னோட ரெண்டு நேக்கட்டான தொடைகளும்..."

"அவரோட தொடைகள் மேல... நெருக்கமா, டைட்டாப் பின்னிக்கிச்சு கார்த்திக்."

நான் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

"என்னோட மொத்த உடம்பும்... என்னோட ஸ்கின்... எவ்ரிதிங்..."

"முழுசா... கம்ப்ளீட்டா..."

"அவரோட அந்த உடம்பு மேல... டைரக்டா... ஃபிளாட்டா... அப்படியே பிரஸ் ஆகிக்கிடந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் இத, எந்த கூச்சமும் இல்லாம, பச்சையா அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்!

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக்கிட்ட இருந்து முனகல் வெளிய வந்துச்சு!

'ஆஹ்... ஆஹ்...'

அவரோட சுண்ணி துடிச்சுக்கிட்டு நின்னது, இதை கேட்டு!

[yazhiniram]

--------------
Part 305:
--------------

"அவர் என்னைய... முழுசா அவர் மேல இழுத்துப் போட்ட எக்ஸாக்ட் செகண்ட் கார்த்திக்..."

நான் ஒரு நடுக்கத்தோட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

நான் வார்த்தைகளை பேசும்போது... கார்த்திக்கோட கண்கள் பிதுங்கி, விரிஞ்சு என்னையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நான்... நான் அவ்ளோ பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்."

"எனக்கு என்னவோ மாதிரி ஆயிடுச்சு."

"எந்த துணியும் இல்லாம... அம்மணமா... நான் அவர் மேல படுத்து இருக்கேங்குற ரியலைசேஷன்..."

"என் உடம்பை உறைஞ்சு போக வெச்சுது கார்த்திக்."

நான் என் கைகளை என் நெஞ்சு மேல வெச்சு, இன்னசென்ட்டா அந்தப் பயத்தை அவருக்கு சொன்னேன்.

"நான் உடனே... ஒரு செகண்ட் கூட யோசிக்காம..."

"என்னோட ரெண்டு கைகளையும் அவர் நெஞ்சு மேல வெச்சு... அவரை பலமாப் பிடிச்சுத் தள்ளுனேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸை... என்னோட பத்தினி இமேஜை மறுபடியும் அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் பயத்தோட, ஆவேசமா கத்துனேன்..."

"'என்னைய விடுங்க பிரகாஷ்! என்ன பண்றீங்க நீங்க? லீவ் மீ!'னு நான் சத்தம் போட்டேன் கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மூச்சை 'ஹூப்'னு உள்ள இழுத்தாரு.

அவரு முகம் ஒரு டென்ஷன்ல சுருங்குச்சு.

'அப்பாடா, பவி அவனை தள்ளுனா'ங்குற ஒரு சின்ன நிம்மதி அவருக்குள்ள வந்துச்சு.

ஆனா... நான் அவரை அவ்ளோ ஈஸியா நிம்மதியாக விடப் போறது இல்ல.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவரோட அந்த யூனிஃபார்ம்..."

"அவர் போட்டுருந்த ஷர்ட்...பேண்ட்..."

"அதோட ஃபேப்ரிக்... என்னோட அந்த மென்மையான, ஸ்கின் மேல படும்போது..."

நான் வார்த்தைகளை ஸ்லோவா, ஒவ்வொரு இன்ச்-ஆ சொன்னேன்.

"அது... அது சொரசொரப்பா... ரஃப்-ஆ இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"அந்தத் துணி என் வயித்துலயும், என் மார்பகங்கள்லயும் பட்டு... என்னைய ஸ்க்ராட்ச் பண்ணுற மாதிரி இருந்துச்சு."

நான் எவ்ளோ புளுக முடியுமோ அவ்ளோ புளுகிட்டு இருந்தேன்.

"எனக்கு அன்கம்ஃபர்டபிளா... அசிங்கமா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"என் உடம்பு முழுசா... ஏதோ எக்ஸ்போஸ் ஆகிக் கிடக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்."

"நான் மறுபடியும் அவர்கிட்ட கெஞ்சுனேன்... 'ப்ளீஸ், என்னையப் போக விடுங்க... லெட் மீ கோ'னு சொன்னேன் கார்த்திக்."

நான் என் நிலைமையை பரிதாபமா, ஹெல்ப்லெஸ் மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும், அவர் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட சாஃப்ட்டான உடம்பு...

ஒரு வாட்ச்மேனோட யூனிஃபார்ம் மேல உரசிக் கிடக்கு!

"அ... அவன்... அவன் உன்னை விடலயா பவி?"

அவரு குரல் தவிப்போட, அடித் தொண்டையில இருந்து உடைஞ்சு வந்துச்சு.

"நீ அவ்ளோ தூரம் கேட்டும்... அவன் உன்னைப் போக விடலயா?"

அவரு இப்போ கோபப்படல... ஒரு மாதிரி, அடுத்தது என்ன ஆச்சுனு தெரிஞ்சுக்கத் துடிச்சாரு.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள வெச்சு உத்து பாத்தேன்.

ரொம்ப மெதுவா... என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமுமா ஆட்டுனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் சாஃப்ட்டா, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

"அவர் என்னைய விடல."

"நான் அப்படி அவரைப் பிடிச்சுத் தள்ளும்போது..."

"அவர் தன்னோட ரெண்டு கைகளையும் கொண்டு வந்து..."

" என்னோட இடுப்பை (waist)..."

"இறுக்கமா... ஒரு மாதிரி கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு கார்த்திக்."

"அவர் என்னைய ஒரு இன்ச் கூட மூவ் பண்ண விடல."

"அவர் கீழ படுத்துக்கிட்டே, தன் முகத்தை லேசாத் தூக்கி... என் கண்களை சீரியஸாப் பாத்தாருங்க கார்த்திக்."

"அவர் கண்ணுல எந்த தப்பான எண்ணமும் இல்ல... அவ்ளோ அக்கறை... அவ்ளோ கன்செர்ன் இருந்துச்சு."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு நல்லவன் ஆக்கினேன்.

"அவர் என் கண்ணைப் பாத்து உறுதியாச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... ப்ளீஸ், என்னைய நம்புங்க... ட்ரஸ்ட் மீ.'"

"'நான் உங்கள ஒன்னும் பண்ண மாட்டேன்.'"

"'இது உங்க உடம்புக்கு இப்போ ரொம்ப ரொம்ப நல்லது மேடம்...'"

"'உங்க ஸ்பைன் இப்போ லூஸா இருக்கு... அதை மறுபடியும் ஸ்டெபிலைஸ் பண்ணி...'"

"'அந்த நரம்புகளுக்கு ஒரு நல்ல ரெஸ்ட் குடுக்கணும்னா...'"

"'இது ஒண்ணு தான் மேடம் வழி... இது தவிர வேற வழியே இல்லை'னு அவர் எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாருங்க கார்த்திக்!"

நான் ஏதோ புதுசா ஒண்ணா அவுத்து விட்டேன்...

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு, லேசாத் தன் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டாரு.

அவரு நல்ல மைண்ட் இதை அக்செப்ட் பண்ணக் கஷ்டப்பட்டாலும்... அவரோட கேட்ட மைண்ட் இதை ஆசையா நம்புச்சு.

நான் பாஸ் பண்ணேன்.

நான் பெட்ல அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் க்ளோஸா நகர்ந்து போனேன்.

என் முகத்தை அவரோட முகத்துக்கு அவ்ளோ கிட்ட கொண்டு போனேன்.

"கார்த்திக்..."

"நான்... நான் அவ்ளோ க்ளோஸ்ல... அவரோட கண்களுக்குள்ளேயே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த ஐ-கான்டாக்ட்டை விவரிச்சேன்.

"அவரோட பார்வையில... எவ்ளோ ஒரு பிடிவாதம், எவ்ளோ ஒரு டிடெர்மினேஷன் இருந்துச்சுனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது."

"அவர் கண்டிப்பா என்னைய விடப் போறது இல்லனு நான் ரியலைஸ் பண்ணிட்டேன்."

"அதும் இல்லாம கார்த்திக்..."

"அந்த ரூம் சில்லுனு இருந்துச்சு... நான் கம்ப்ளீட்டா எக்ஸாஸ்ட் ஆகிப் போயிருந்தேன்."

"என் உடம்புல துளியூண்டு எனர்ஜி கூட இல்ல... நான் வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தேன்."

நான் என் ரீசனை லாஜிக்கா பில்ட் பண்ணேன்.

"அதனால..."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"நான் ஃபைனலா... கிவ் அப் பண்ணிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த 'சரணடைஞ்ச' வார்த்தையை... எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம அவர்கிட்ட சொன்னேன்.

"நீ... நீ கிவ் அப் பண்ணிட்டியா?"

அவரு குரல் திக்கித் திக்கி, ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியில வந்துச்சு.

"அவன் மேலேயே... நீ படுத்துக்கிட்டியா பவி?"

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள அவ்ளோ ஆழமாப் பாத்துகிட்டே...

ரொம்ப மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"நான் அவர்கிட்ட ஃபைட் பண்றதை நிப்பாட்டிட்டேன் கார்த்திக்."

"என்னோட உடம்புல இருந்த டென்ஷன்... இறுக்கத்தை எல்லாம் ரொம்ப மெதுவா ரிலாக்ஸ் பண்ணேன்."

நான் ஒவ்வொரு ஆக்‌ஷனா, ஸ்லோ மோஷன்ல விவரிச்சேன்.

"நான் அப்படி ரிலாக்ஸ் பண்ணதும்..."

"என்னோட முழு உடம்போட வெயிட்டும்).."

"எந்த ஒரு கேப்பும் இல்லாம... கம்ப்ளீட்டா..."

"டைரக்டா... அவரோட உடம்பு மேல... அப்படியே சாய்ஞ்சு செட்டில் ஆச்சு கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக் மூச்சுக்காத்து சத்தமா 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு வெளிய வந்துச்சு.

"அவரோட நெஞ்சு வார்ம்-ஆ, சூடா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"நான்..."

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் என்னோட கன்னத்தை... அவரோட ஷர்ட் மேல..."

"அவரோட நெஞ்சோட நெஞ்சா... அப்படியே சாஃப்ட்டா வெச்சு... ரெஸ்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன் கார்த்திக்!"

நான் இது... ஒரு வாட்ச்மேன் நெஞ்சுல என் கன்னத்தை வெச்சுப் படுத்துருக்கிற சீனை...

எந்த கூச்சமும் இல்லாம அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சு காட்டுனேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

தன் பொண்டாட்டி... இன்னொருத்தன் நெஞ்சுல சாஞ்சு, அவனுக்கு முழுசாச் சரணடைஞ்சுட்டா!

"அ... அப்புறம்?"

அவரு குரல் அர்ஜென்ட்டா, அவராலயே தன்னை நிப்பாட்ட முடியாத அளவுக்கு வந்துச்சு.

"அப்புறம்... அப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"

அவரு டெஸ்பரேட்டாக் கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"நான்... நான் அவர் நெஞ்சுல சாஞ்சு, என் உடம்பை ரிலாக்ஸ் பண்ணத் தான் ட்ரை பண்ணேன் கார்த்திக்."

"ஆனா..."

"உங்களுக்குத் தெரியுமானு தெரியல கார்த்திக்?"

நான் கேஷுவலா, ஒரு இன்னசென்ட்டான கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"நான்... அவரை விடக் கொஞ்சம் உசரம் கார்த்திக்."

நான் அந்த ஹைட் டிஃபரன்ஸை உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"அவர் கொஞ்சம் குட்டையான ஆளு தானே கார்த்திக்?"

"அதனால... நான் அவரோட நெஞ்சுப் பகுதியில என் முகத்தை வெச்சுப் படுத்துருந்தாலும்..."

"என்னோட கால்கள்... என்னோட முழங்காலுக்குக் கீழ இருக்குற பகுதி..."

"அது அவர் உடம்புக்குள்ள அடங்கல கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பொசிஷனை அவ்ளோ கிளியரா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

"என்னோட கால்கள்... அந்தச் சிமெண்ட் தரைல தான்... டச் ஆகிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"அந்தத் தரைல இருந்த குளிர்... என்னோட முழங்கால் வழியா என் உடம்புக்குள்ள ஏறிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் சில்லுன்ங்கிற ஃபீலிங்கை அவர் கிட்ட சொன்னேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டு, மெதுவாத் தலையாட்டுனாரு.

அவருக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு... நான் ஏன் அன்கம்ஃபர்டபிளா இருந்தேன்னு.

"நான் அந்த காத்துலயும், அந்தத் தரைல பட்டுக்கிட்டு இருந்த குளிருலயும்..."

"மறுபடியும் வெடவெடனு நடுங்க ஆரம்பிச்சுட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என்னோட அந்த நடுக்கத்தை விவரிச்சேன்.

"நான் அப்படி நடுங்குறதை... நோட்டீஸ் பண்ணிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷோட அடுத்த மூவ்க்கு என்ன யோசிச்சு வெச்சுருக்கனோ அத உள்ள கொண்டு வரப் போறேன்.

"அவர் என்னைய க்ளோஸா வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துருக்காரு."

"அவர் என் காதுகிட்ட மெதுவாச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'மேடம்... உங்க லோயர் பாடி இன்னும் அந்தத் தரைல தான் இருக்கு.'"

"'அது வழியா உங்க உடம்போட ஹீட் எல்லாம் லாஸ் ஆகிக்கிட்டு இருக்கு மேடம்.'"

"'உங்க பேக் மசில்ஸை நான் கரெக்ட்டா அட்ஜஸ்ட் பண்ணனும்னா... எனக்கு ஃபுல் பாடி கான்டாக்ட் தேவை மேடம்.'"

"'நீங்க முழுசா என் மேல இருந்தா தான் வார்ம்-ஆ இருக்கும்'னு அவர் எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாருங்க கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு என்னைப் பாத்தாரு.

"அப்படிச் சொல்லிட்டு..."

"அவர்... சும்மா இருக்கல கார்த்திக்."

"அவர் என்னோட இடுப்பை... மறுபடியும் பலமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை போர்ஸா விவரிச்சேன்.

"பிடிச்சு..."

"அவர் கீழ படுத்துக்கிட்டே..."

"என்னோட முழு உடம்பையும்... தரைல இருந்து..."

"அப்படியே மேல... அவரோட உடம்பை நோக்கி... ஸ்ட்ராங்காப் புல் பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம் ஷாக்லயும், வெறியிலயும் செவந்து போச்சு.

"மேல... இழுத்தானா?"

"அவன் உன்னை... உன்னை மேல இழுத்தானா பவி?"

நான் மெதுவா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாமத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் என்னைய... அவரோட உடம்பு மேலேயே வெச்சு..."

"போர்ஸா... ஸ்லைட் பண்ணி மேல இழுத்தாருங்க."

நான் அந்த 'ஸ்லைடிங்' ஃபீலிங்கை விவரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"எந்த துணியும் இல்லாத என் வயிறு... என் மார்பகங்கள்..."

"எல்லாமே... அவரோட யூனிஃபார்ம் மேல..."

"அவ்ளோ அழுத்தமா உரசிக் கிழிச்சுக்கிட்டு... அப்படியே மேல ஏறுச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த ஃபிரிக்‌ஷனை சொன்னேன்.

கார்த்திக் தன் பற்களை பலமாகக் கடிச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட மூச்சுக்காத்து ஒரு புயல் மாதிரி 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு வெளிய வந்துச்சு.

"அவர் அப்படி என்னைய மேல இழுத்ததும்..."

"இப்போ..."

"என்னோட முழங்கால்கள்... அந்த தரைல இருந்து மேல தூக்கப்பட்டுருச்சு கார்த்திக்."

"என் கால் விரல்கள் மட்டும் தான்... அந்தத் தரைல லேசா டச் ஆகிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

நான் அந்த புதுப் பொசிஷனை, அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி கிளியரா வரைஞ்சேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

"அவர் என்னைய அவ்ளோ உசரத்துக்கு மேல இழுத்ததால..."

"இப்போ... ஒரு விஷயம் நடந்துருச்சு கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, "என்ன... என்ன ஆச்சு பவி?"னு கேட்டாரு.

"அவர் என்னைய மேல இழுத்ததும்..."

"உடனே..."

"என்னோட முகமும்... அவரோட முகமும்..."

"எக்ஸாக்ட்டா... ஒரே நேர்க்கோட்டுல (exactly aligned)... பெர்ஃபெக்ட்டா அலைன் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'ஃபேஸ்-டு-ஃபேஸ்' பொசிஷனை அவ்ளோ தத்ரூபமாச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் அப்படியே ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

"என்னோட சாஃப்ட்டான வயிறும், தொடைகளும்... அவரோட யூனிஃபார்ம் மேல உரசிக் கிடக்குறது எனக்கு அன்கம்ஃபர்டபிளாத் தான் கார்த்திக் இருந்துச்சு."

"நான் கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிப் படுக்க ட்ரை பண்ணேன்."

"ஆனா..."

நான் என் மூச்சை வேகமா உள்ளிழுத்து விட்டேன்.

"இப்போ... எனக்கும் அவருக்கும் நடுவுல... ஒரு இன்ச் கேப் கூட இல்ல கார்த்திக்."

நான் ஜீரோ டிஸ்டன்ஸை விவரிச்சேன்.

"என்னோட கண்கள்..."

"என்னோட மூக்கு..."

"என்னோட உதடுகள்..."

"எல்லாமே..."

"அப்படியே டைரக்டா... அவரோட அந்த முகத்துக்கு மேல... எக்ஸாக்ட்டா ஹவர் ஆகிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த இன்டிமஸியை, எந்த ஒரு ஃபில்டரும் இல்லாம ஓப்பனாசொன்னேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக் தன் பொண்டாட்டி, முழுசா அம்மணமா, ஒரு வாட்ச்மேன் உடம்பு மேல உரசிக் கிடக்கிறதும் பத்தாம...

இப்போ அவ முகம், அவனோட முகத்துக்கு க்ளோஸா, மூச்சுக்காத்து படுற தூரத்துல இருக்கு!

இந்த நெனப்பு கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கிச்சு.

நான் அவரை அப்படியே விடப் போறது இல்ல.

"நான் அப்படி... காத்துல... அவர் முகத்துக்கு மேல ஹவர் ஆகிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"எனக்கு அன்கம்ஃபர்டபிளா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"ஆனா அவர்..."

"அவர் என்னோட கண்களுக்குள்ள... ஆழமா, ஊடுருவிப் பாத்தாரு கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷோட பார்வையை விவரிச்சேன்.

"அவர் என்னைப் பாத்து, அமைதியான... ஆனா சீரியஸான குரல்ல சொன்னாரு..."

இப்போதான் கிளைமேக்ஸ் வரப்போகுது.

"'மேடம்... நீங்க லாஸ்ட் முப்பது நிமிஷமா... குளிர் தரைல படுத்துக்கிடந்தீங்க.'"

"'நீங்க கீழ விழுந்த இம்பாக்ட்டும், இப்போ உங்களுக்கு வந்த பேனிக்கும் சேர்ந்து...'"

"'உங்க உடம்புக்குள்ள இருக்குற நரம்புகளை ஒருவேளை ஸ்பாஸம் ஆக வெச்சுருக்கும் மேடம்.'"

நான் அப்படி ஒரு பொய்யை பெர்ஃபெக்ட்டாச் சொன்னேன்.

"'இதைச் சரி பண்ண... வெறும் மேலாப்புல குடுக்குற ஹீட் பத்தாது மேடம்.'"

"'உங்க இன்னர் பார்ட்ஸ்... உங்க உள்ளுறுப்புகளை எல்லாம் காம் பண்ணனும்னா...'"

"'உங்களுக்கு டைரக்ட் ஹீட் தேவை மேடம்.'"

"'அப்பதான் உங்களை ரிலாக்ஸ் பண்ண முடியும் இப்போ'னு அவர் உறுதியா, என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'டைரக்ட் ஹீட்'ங்குற வார்த்தையை, ஒரு பாம் மாதிரி அவருக்குள்ள தூக்கிப் போட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம் அப்படியே சுருங்குச்சு.

அவரு நல்ல மனசுக்கும், அவரோட கெட்ட மனசுக்கும் நடுவுல ஒரு பெரிய போர் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'டைரக்ட் ஹீட்டா? இன்னர் பார்ட்ஸா?'

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் மூளை இப்போ ஸ்பீடா வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னாடி இருக்குற அர்த்தம்... கார்த்திக்குக்குப் பெர்ஃபெக்ட்டாப் புரிஞ்சுடுச்சு!

அவரு உடம்பு ஒரு கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி தூக்கிப் போட்டுச்சு.

அவரு என்னையப் பாக்குற பார்வையில... ஒரு அவசரம் இருந்துச்சு.

"பவி... சொல்லு!"னு என்னைய அவசரப்படுத்துற மாதிரி அவர் உடம்பு தவிச்சுத் துடிச்சுது.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள இன்னும் ஆழமா இறக்கினேன்.

'உங்க மூளை இப்போ எங்க போயிட்டு இருக்குனு எனக்கு நல்லாவே தெரியுது.'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு கொண்டாட்டம் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'டைரக்ட் ஹீட்'னு நான் பிரகாஷ் சொன்னமாதிரி சொன்னதும்...

உங்க மனசுக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடுதுனு நான் அப்பட்டமாப் படிச்சுட்டேன் கார்த்திக்.

'உள்ள உறுப்புகளுக்குச் சூடு குடுக்கணும்... அப்படின்னா...?'

'பிரகாஷ்... தன் சுண்ணியை... என் புண்டைக்குள்ள விட்டு...'

'ஆழமா எனக்குள்ள உரசி சூடு பண்ணப் போறான்னு நீங்க நெனைக்கிறீங்க... கரெக்ட்டா கார்த்திக்?'

'என் பொண்டாட்டிய அவன் ஓக்கப் போறான்... டைரக்டா என் பொண்டாட்டிய அவன் பெனிட்ரேட் பண்ணப் போறான்னு நீங்க இமேஜின் பண்ணிட்டீங்க!'

இந்த நெனப்பு... கார்த்திக்கை இப்போ முழுசாப் பைத்தியமாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டிய... ஒரு வாட்ச்மேன், எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம ஓக்கப் போறான்ங்குற அந்த ரியலைசேஷன்...

அவரை ஒரு உச்சக்கட்ட டென்ஷனுக்கும், ஒரு கியூரியாசிட்டிக்கும் கொண்டு போயிடுச்சு.

அவரோட கைகள், அவரே அறியாமலேயே என் தொடையை அவ்ளோ பலமாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மனசுக்குள்ள... சத்தமா, சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'எவ்ளோ ஈஸியா நீங்க அந்த முடிவுக்கு வந்துட்டீங்க கார்த்திக்?'

'உங்க பொண்டாட்டி இப்படி ஒரு நிலைமையில மாட்டிக்கிட்டாளேனு பயப்படுறதை விட...'

'அவன் எப்படி என் புண்டைக்குள்ள சுண்ணியை விடப் போறாங்குறதக் கேக்கத் தான் உங்க உடம்பு இப்போ டெஸ்பரேட்டாத் துடிக்குது!'

அவரோட விறைப்பு...

அது இப்போ வெடிக்குற அளவுக்குப் பெருசாகி, வயலன்ட்டாத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா... அவரோட பசி, அவரை முழுசா மாத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என்னோட சிரிப்பைக் கொஞ்சம் கூட வெளிய காட்டல.

நான் இன்னசென்ட்டா, ஒண்ணுமே புரியாத ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி என் கண்களை அகலமா விரிச்சுப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ என்னைய அவசரமா உலுக்குனாரு.

அவரோட தவிப்பை கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

அவரு பொறுமையிழந்து நச்சரிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"ஹீட்டா...?"

அவரு குரல்... டெஸ்பரேட்டா... ஒரு மாதிரி மூச்சுத் திணறலோட வெளிய வந்துச்சு.

அவரு நெஞ்சு கஷ்டப்பட்டு, வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

"டைரக்ட் ஹீட்-னா... அவன் என்ன மீன் பண்றான் பவி?"

அவரு என்னை பாத்து கேட்டாரு.

"அவன்... என்ன பண்ணான்?"

"உனக்குள்ள... அவன்..."

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்லக் கூடத் திராணியில்லாமத் திணறுனாரு.

ஆனா அவர் கண்கள்ல அந்த கேள்வி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவருக்குள்ள ஓடுற இமேஜ், அவரை அவ்ளோ தவிக்க விட்டுச்சு.

"சொல்லு பவி... அவன் எக்ஸாக்ட்டா என்ன பண்ணான்?"

"சொல்லு பவி..."

அவரு தவியாத் தவிச்சு, என் அடுத்த வார்த்தைக்காக எங்கிட்டக் கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாரு!

[யாரோ ஒருத்தி]

யாழினிராம் அவர்களுக்கு, வணக்கம்!

302, 303, 304, 305 ஆகிய நான்கு பகுதிகளையும் தொடர்ந்து படிக்கும்போது, பவித்ரா தனது அனுபவங்களை கார்த்திக்கிடம் விவரிக்கும் விதத்திலும், அவற்றைக் கேட்கும் கார்த்திக்கின் மனநிலையிலும் படிப்படியாக மாற்றங்கள் ஏற்படுவதைப் பார்க்க முடிகிறது. குறிப்பாக, ஒரே சம்பவத்தைப் பற்றிய புதிய தகவல்கள் வெளிவரும்போதெல்லாம் கார்த்திக்கின் புரிதல் மாறுவதும், பவித்ரா அந்த மாற்றத்தை உணர்ந்து தனது உரையாடலைத் தொடர்ந்து நகர்த்துவதும் கதையின் முக்கியமான அம்சங்களாக இருக்கின்றன.

இருப்பினும், இந்த நான்கு பகுதிகளையும் தனித்தனியாக ஆராயும்போது, சில இடங்களில் எழுத்தின் சிறப்பும், சில இடங்களில் இன்னும் ஆழப்படுத்தியிருக்கக்கூடிய உளவியல் அம்சங்களும் தென்படுகின்றன.

302ஆம் பகுதி — மருத்துவக் காரணங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உளவியல் முரண்பாடு

302ஆம் பகுதியில் பவித்ரா தனது வயிற்றுப் பகுதியில் பிரகாஷ் செய்த செயல்களை விவரிக்கும்போது, கார்த்திக்கின் பகுத்தறிவுக்கும் அவனுடைய ஆர்வத்துக்கும் இடையில் ஏற்படும் முரண்பாடு நன்றாக வெளிப்படுகிறது. பிரகாஷ் முன்வைக்கும் மருத்துவக் காரணங்கள் சந்தேகத்திற்குரியவையாக இருந்தாலும், அவற்றை முழுமையாக நிராகரிக்காமல் கார்த்திக் தனக்குச் சாதகமாக ஏற்றுக்கொள்ள முயல்வது கதையின் உளவியல் சார்ந்த முக்கிய அம்சமாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக, கார்த்திக்கின் பகுத்தறிவு ஒரு பக்கம் கேள்வி எழுப்புவதும், மறுபக்கம் அவனுடைய தனிப்பட்ட ஆர்வம் அந்தக் கேள்விகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளுவதும் கவனிக்கத்தக்கது. இங்கே கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை வெளிப்படுத்துவதில் எழுத்தாளர் எடுத்திருக்கும் முயற்சி பாராட்டத்தக்கது.

ஆனால், பவித்ரா முதலில் பயத்தையும் எதிர்ப்பையும் வெளிப்படுத்திவிட்டு, பின்னர் அமைதியாகிவிடும் இடங்களில் அவளுடைய மனநிலை மாற்றத்திற்கான காரணத்தை இன்னும் ஆழமாக விவரித்திருக்கலாம். அவள் பிரகாஷின் விளக்கத்தை உண்மையென நம்புகிறாளா, சூழ்நிலையால் குழப்பமடைகிறாளா அல்லது கார்த்திக்கின் எதிர்வினையைக் கவனித்து தனது பேச்சை அமைத்துக்கொள்கிறாளா என்பதைச் சிறிய குறிப்புகள் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருந்தால், இந்தப் பகுதியின் உளவியல் தாக்கம் அதிகரித்திருக்கும்.

இந்த இடத்தில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டையும் கவனிக்க வேண்டும். ஒரு கதாபாத்திரம் மருத்துவக் காரணத்தை முன்வைப்பது என்பது வேறு; அந்தக் காரணம் மருத்துவ ரீதியாக உண்மையானது என்பது வேறு. எனவே, கதையில் வரும் மருத்துவ விளக்கங்களை உண்மையான மருத்துவத் தகவல்களாக வாசகர்கள் எடுத்துக்கொள்ளாத வகையில் எழுதியிருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.

இந்த வகையில், Gone Girl திரைப்படத்தை ஒரு கருப்பொருள் சார்ந்த ஒப்பீடாகக் குறிப்பிடலாம். அந்தத் திரைப்படத்தில் தகவல்களை வெளிப்படுத்தும் விதமும், மற்றவர்களின் நம்பிக்கையைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக மாற்ற முயலும் விதமும் கதையின் உளவியல் சார்ந்த பதற்றத்தை உருவாக்குகின்றன. அதேபோல், பவித்ரா என்ன சொல்கிறாள் என்பதுடன், அவள் அதை ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாள் என்பதையும் இன்னும் ஆழமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தால், 302ஆம் பகுதி வலுவான உளவியல் சித்தரிப்பாக அமைந்திருக்கும்.

303ஆம் பகுதி — முந்தைய பகுதியிலிருந்து ஏற்படும் முக்கியமான மாற்றம்

302ஆம் பகுதியில் பவித்ரா தனது பயத்தையும் எதிர்ப்பையும் விவரிக்கிறாள். பிரகாஷ் மருத்துவக் காரணங்களை முன்வைப்பதும், அவற்றைக் கேட்டு கார்த்திக் அவற்றைத் தனக்குச் சாதகமாகப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதும் அந்தப் பகுதியின் மையமாக இருக்கின்றன.

ஆனால், 303ஆம் பகுதியில் பவித்ரா தனது மார்பகங்களைத் தொடவும் மசாஜ் செய்யவும் பிரகாஷை அனுமதித்ததாக வெளிப்படையாகக் கூறுகிறாள். இதனால், முந்தைய பகுதியில் இருந்த பயம் மற்றும் எதிர்ப்பிலிருந்து, கார்த்திக்கிடம் ஒரு முக்கியமான தகவலை ஒப்புக்கொள்ளும் நிலைக்கு உரையாடல் நகர்கிறது.

இந்த மாற்றம் கதையின் சுவாரசியத்தை அதிகரிக்கிறது. குறிப்பாக, பவித்ரா பிரகாஷின் செயல்களை விவரிப்பதுடன் நிற்காமல், அவற்றைத் தன்னுடைய கணவனிடம் எவ்வாறு எடுத்துரைக்கிறாள் என்பதும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அவள் கூறும் தகவல்களைக் கேட்கும் கார்த்திக், பிரகாஷின் நோக்கத்தைச் சந்தேகிக்கத் தொடங்குகிறான். அதே நேரத்தில், பவித்ரா தொடர்ந்து பேசுவதற்கு அவனே ஆர்வம் காட்டுகிறான்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. 302ஆம் பகுதியில் பவித்ரா வெளிப்படுத்திய பயத்திற்கும், 303ஆம் பகுதியில் அவள் விவரிக்கும் அனுமதிக்கும் இடையில் இருக்கும் மனநிலை மாற்றம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

இந்த மாற்றத்தை எழுத்தாளர் திட்டமிட்டே உருவாக்கியிருந்தால், அதற்கான உளவியல் காரணங்களை இன்னும் தெளிவாகக் காட்டியிருக்கலாம். ஏனெனில், ஒரு கதாபாத்திரம் தனது செயல்களை விவரிப்பதற்கும், அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் இடையில் நுட்பமான வேறுபாடு இருக்கிறது. அந்த வேறுபாட்டை வாசகர்கள் உணரும்படி எழுதியிருந்தால், பவித்ராவின் கதாபாத்திரம் இன்னும் ஆழமாக வெளிப்பட்டிருக்கும்.

மேலும், கார்த்திக் ஒரே மாதிரியான அதிர்ச்சியையும் தவிப்பையும் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, சில இடங்களில் அமைதியாக இருப்பது, கேள்வி கேட்கத் தயங்குவது, பவித்ராவின் வார்த்தைகளில் இருக்கும் முரண்பாடுகளைச் சிந்திப்பது போன்ற எதிர்வினைகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம்.

இதற்குப் பொருத்தமான எடுத்துக்காட்டாக Rebecca என்ற நாவலைக் குறிப்பிடலாம். இதன் ஆசிரியர் டாப்னி டு மொரியே (Daphne du Maurier). இந்த நாவலில் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகள், சந்தேகங்கள், மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள் ஆகியவை கதையின் போக்கில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. அதேபோல், பவித்ராவின் வெளிப்படையான பேச்சுக்கும் அவளுடைய உள்ளார்ந்த நோக்கத்திற்கும் இடையில் இருக்கும் வேறுபாட்டை நுட்பமாக வளர்த்திருந்தால், வாசகர்களின் ஆர்வம் மேலும் அதிகரித்திருக்கும்.

304ஆம் பகுதி — பவித்ராவின் ஒப்புதலும் கார்த்திக்கின் மாறும் அணுகுமுறையும்

303ஆம் பகுதியில் பவித்ரா தனது செயல்களை அனுமதித்ததாகக் கூறுவதும், அதற்குப் பின்னால் இருந்ததாக அவள் விவரிக்கும் காரணங்களும் முன்னிலையாகின்றன. ஆனால், 304ஆம் பகுதியில் அவளுடைய உரையாடல் வேறு ஒரு நிலையை அடைகிறது.

குறிப்பாக, நடந்த அனுபவம் தனக்குப் பிடித்திருந்ததாகப் பவித்ரா வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்வதும், பத்து நிமிடங்கள் என்ற கால அளவைப் பற்றிக் கார்த்திக் கேள்வி எழுப்புவதும் கதையின் போக்கில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றமாக இருக்கின்றன.

303ஆம் பகுதியில் கார்த்திக், பிரகாஷின் செயல்கள் தவறானவையாக இருக்கக்கூடும் என்று சந்தேகிக்கிறான். ஆனால், 304ஆம் பகுதியில் பவித்ரா தனது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும்போது, அந்தச் சந்தேகத்தைத் தாண்டி அவளுடைய அனுபவத்தைப் பற்றிய விவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள அவன் ஆர்வம் காட்டுகிறான்.

இந்த மாற்றத்தை எழுத்தாளர் நன்றாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். குறிப்பாக, பவித்ரா கூறும் ஒரு சிறிய தகவல்கூட கார்த்திக்கின் மனநிலையை எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதை விவரித்திருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

இருப்பினும், இங்கே ஒரு நுட்பமான விஷயத்தை இன்னும் ஆழமாகக் கையாண்டிருக்கலாம். 303ஆம் பகுதியில் பவித்ரா தனது செயல்களை அனுமதித்ததாகக் கூறுகிறாள்; 304ஆம் பகுதியில் அவள் தனது அனுபவத்தைப் பற்றிய விருப்பத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறாள். இந்த இரண்டு நிலைகளும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவையாக இருந்தாலும், அவை ஒரே பொருளைக் கொண்டவை அல்ல. ஒரு செயலை அனுமதிப்பதும், அந்த அனுபவத்தை விரும்பியதாகக் கூறுவதும் வெவ்வேறு மனநிலைகளைக் குறிக்கலாம்.

எனவே, பவித்ராவின் உணர்வுகள் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பதையும், அவள் அந்த அனுபவத்தை இப்போது எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறாள் என்பதையும் இன்னும் விரிவாக விவரித்திருந்தால், இந்தப் பகுதியின் தாக்கம் அதிகரித்திருக்கும்.

அதேபோல், பத்து நிமிடங்கள் என்ற கால அளவைப் பற்றி பவித்ரா தெளிவாகத் தெரியாது என்று கூறுவது கதாபாத்திரத்தின் உணர்வுநிலையை வெளிப்படுத்தும் முயற்சியாக இருக்கலாம். இருப்பினும், அந்தக் கால அளவு குறித்த கார்த்திக்கின் கேள்விகளுக்கும் பவித்ராவின் பதில்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பை இன்னும் இயல்பாக அமைத்திருந்தால், உரையாடலின் நம்பகத்தன்மை அதிகரித்திருக்கும்.

இந்தப் பகுதியில் Unfaithful திரைப்படத்தை எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிடலாம். அந்தத் திரைப்படம் திருமண உறவுக்குள் உருவாகும் ஈர்ப்பு, நம்பிக்கைச் சிக்கல் மற்றும் அதனால் ஏற்படும் மனநிலை மாற்றங்களை மையமாகக் கொண்டது. இங்கும் பவித்ராவின் ஒப்புதல் கார்த்திக்கின் மனநிலையை மாற்றுகிறது; அவனுடைய எதிர்வினைகள் அவர்களுடைய உறவின் தன்மையைப் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

இந்த ஒப்பீட்டின் நோக்கம் இரண்டு கதைகளும் ஒன்றே என்று கூறுவதல்ல. உறவுகளுக்குள் ஏற்படும் மாற்றங்களை வெளிப்படுத்தும்போது, கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளையும் அவற்றின் விளைவுகளையும் இணைத்துக் காட்டுவது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதையே சுட்டிக்காட்டுகிறேன்.

305ஆம் பகுதி — நிம்மதியிலிருந்து மீண்டும் சந்தேகத்திற்குச் செல்லும் கதை

304ஆம் பகுதியில் பவித்ரா தனது அனுபவத்தைப் பற்றிய ஒப்புதலை வெளிப்படுத்திய பிறகு, கார்த்திக் அவள் கூறும் விவரங்களைக் கேட்பதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறான். ஆனால், 305ஆம் பகுதியில் கதை மீண்டும் ஒரு புதிய திருப்பத்தை அடைகிறது.

பிரகாஷ் சோர்வடைந்து ஓய்வெடுப்பதாகவும், பவித்ரா அங்கிருந்து எழுந்து செல்ல முயற்சிக்கும்போது அவளைத் தடுத்து இன்னும் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்று கூறுவதாகவும் அவள் விவரிக்கிறாள். இதனால், பிரகாஷின் நோக்கம் என்ன என்ற கேள்வி மீண்டும் எழுகிறது.

இங்கே எழுத்தாளர் பயன்படுத்தியிருக்கும் உத்தி கவனிக்கத்தக்கது. கார்த்திக் ஒரு கட்டத்தில் சம்பவம் முடிந்துவிட்டதாக நினைத்து நிம்மதியடைகிறான். ஆனால், பவித்ரா அடுத்த தகவலைக் கூறும்போது அவனுடைய நிம்மதி மீண்டும் சந்தேகமாக மாறுகிறது.

இந்தத் திருப்பம் வாசகர்களின் ஆர்வத்தைத் தக்கவைக்க உதவுகிறது. குறிப்பாக, பவித்ரா ஒவ்வொரு தகவலையும் ஒரே நேரத்தில் வெளியிடாமல், கார்த்திக்கின் எதிர்வினையைப் பார்த்து அடுத்த தகவலைக் கூறும் விதம் கதையின் உரையாடல் சார்ந்த உத்தியாக அமைந்திருக்கிறது.

ஆனால், 304ஆம் பகுதியில் பவித்ரா தனது அனுபவத்தை விரும்பியதாகக் கூறிய பிறகு, 305ஆம் பகுதியில் மீண்டும் பயத்தையும் எதிர்ப்பையும் விவரிக்கும் இடத்தில் ஒரு முக்கியமான உளவியல் வேறுபாடு உருவாகிறது.

ஒரு அனுபவத்தின் சில அம்சங்களை விரும்பியதாகக் கூறுவது, அந்தச் சூழ்நிலையில் நடக்கும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் சம்மதித்ததாகப் பொருள்படாது. எனவே, பவித்ராவின் உணர்வுகளுக்கும் அவள் வெளிப்படுத்தும் எதிர்ப்புக்கும் இடையில் இருக்கும் வேறுபாட்டை எழுத்தாளர் தெளிவாகக் காட்டியிருந்தால், கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை இன்னும் நம்பகமாக வெளிப்பட்டிருக்கும்.

அதேபோல், பிரகாஷ் அவளைத் தடுத்து ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்று கூறும் இடத்தில், அவனுடைய செயல்கள் உண்மையான அக்கறையா அல்லது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் முயற்சியா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை வாசகர்கள் ஆராயக்கூடிய வகையில் அமைத்திருப்பது கதையின் சுவாரசியமான அம்சமாக இருக்கிறது.

இருப்பினும், பிரகாஷின் நோக்கத்தைப் பற்றிய இந்தக் கேள்வி இன்னும் வலுவாக அமைய, அவனுடைய செயல்களுக்கும் அவன் கூறும் காரணங்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகளைச் சற்று விரிவாகக் காட்டியிருக்கலாம்.

இதற்கான ஒரு கருப்பொருள் சார்ந்த எடுத்துக்காட்டாக The Girl on the Train என்ற நாவலைக் குறிப்பிடலாம். இதன் ஆசிரியர் பவுலா ஹாக்கின்ஸ் (Paula Hawkins). இந்த நாவலில் கதாபாத்திரங்களின் பார்வைகள், அவர்களின் புரிதல்கள் மற்றும் வெளிப்படும் தகவல்களின் அடிப்படையில் வாசகர்களின் எண்ணங்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். அதேபோல், 305ஆம் பகுதியில் பவித்ரா கூறும் புதிய தகவல்கள், பிரகாஷின் நோக்கத்தைப் பற்றிய வாசகர்களின் புரிதலை எவ்வாறு மாற்றுகின்றன என்பதற்கு இன்னும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்திருக்கலாம்.

நான்கு பகுதிகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது

302ஆம் பகுதியில் சந்தேகத்திற்குரிய மருத்துவக் காரணங்களை கார்த்திக் எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்ள முயல்கிறான் என்பது முன்னிலையாகிறது.

303ஆம் பகுதியில், பவித்ரா தனது செயல்களை அனுமதித்ததாகக் கூறுவதால், அவளுடைய மனநிலை பற்றிய கேள்விகள் அதிகரிக்கின்றன.

304ஆம் பகுதியில், தனது அனுபவத்தை விரும்பியதாக அவள் ஒப்புக்கொள்வதால், கார்த்திக்கின் ஆர்வமும் அவனுடைய அணுகுமுறையும் மாறுகின்றன.

305ஆம் பகுதியில், பிரகாஷ் அவளைத் தடுத்து ஓய்வெடுக்கச் சொல்வதாகப் பவித்ரா விவரிப்பதால், முன்பு ஏற்பட்ட நிம்மதி மீண்டும் சந்தேகமாக மாறுகிறது.

இப்படிப் பார்த்தால், ஒவ்வொரு பகுதியும் அடுத்த பகுதிக்கான எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், பவித்ராவின் மனநிலை மாற்றங்கள் எதனால் ஏற்படுகின்றன என்பதையும், கார்த்திக்கின் சந்தேகங்கள் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பதையும் இன்னும் நுட்பமாக விவரித்திருந்தால், இந்த நான்கு பகுதிகளின் தொடர்ச்சி மேலும் வலுவாக இருந்திருக்கும்.

இதற்குத்தான் “அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமுதமும் நஞ்சு” என்ற பழமொழி பொருந்துகிறது. கார்த்திக்கின் அதிர்ச்சி, தவிப்பு, கேள்விகள் போன்ற எதிர்வினைகளைத் தொடர்ந்து விவரிப்பதைவிட, முக்கியமான தருணங்களில் அவற்றைத் தீவிரமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தால் அவற்றின் தாக்கம் அதிகரித்திருக்கும்.

அதேபோல், “ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்” என்ற பழமொழியைப் போல, இந்த நான்கு பகுதிகளிலேயே கதையின் முக்கியமான உளவியல் அம்சங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. பவித்ராவின் உரையாடல் திறன், கார்த்திக்கின் மாறும் மனநிலை, பிரகாஷின் செயல்களுக்குக் கூறப்படும் காரணங்கள் ஆகியவை கதையின் அடுத்த கட்டத்திற்கான எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகின்றன.

மொத்தத்தில், இந்த நான்கு பகுதிகளின் சிறப்பு, நிகழ்வுகளை மட்டும் விவரிப்பதில் இல்லை; அவற்றைச் சொல்லும் விதம் மற்றொரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதையும் காட்டுவதில் இருக்கிறது. இந்த அம்சத்தைத் தொடர்ந்து வளர்த்தெடுத்தால், கதையின் உளவியல் பரிமாணம் இன்னும் சிறப்பாக அமையும்.

யாழினிராம் அவர்களே, வாசகர்களின் ஆர்வத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைக்கும் வகையில் கதையை நகர்த்திவரும் உங்களுடைய முயற்சிக்கு வாழ்த்துகள்! வாசகர்களின் எதிர்பார்ப்புகளைக் கருத்தில் கொள்வது முக்கியம்தான். அதே நேரத்தில், கதாபாத்திரங்களின் இயல்பையும், நீங்கள் ஏற்கெனவே திட்டமிட்ட கதையின் பாதையையும் பாதுகாத்து எழுதும்போது, கதையின் தனித்துவம் இன்னும் சிறப்பாக வெளிப்படும்.

பவித்ராவின் உண்மையான நோக்கம் என்ன, கார்த்திக் தனது சந்தேகங்களையும் ஆர்வத்தையும் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப்போகிறான், பிரகாஷின் செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணங்கள் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் எவ்வாறு வெளிப்படப்போகின்றன என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது.

தொடர்ந்து எழுதுங்கள்! கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகளையும் உறவுகளின் மாற்றங்களையும் இன்னும் ஆழமாக வெளிப்படுத்துவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

அடுத்த பகுதிகளுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்!


combo list duplicate remover

[DoctorDoom]

Super vera level