Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 289: 
-------------

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்... முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போயிருந்துச்சு.

அவரு கண்கள் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவன்..."

அவரு குரல், நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"அவன்... உன்னோட... உன்னோட பிரைவேட் பார்ட்ஸை..."

"நேராப் பாத்தானா?"

அவரு தொண்டைக்குழி கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... பயங்கரமான அதிர்ச்சியும், அதே சமயம் வெறித்தனமான போதையும் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையை... ஒரு வாட்ச்மேன் பாத்துருக்கான்ங்குற அந்த ரியலைசேஷன்!

அந்த எண்ணம், அவரோட மூளை நரம்புகளைத் துண்டு துண்டா அறுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் உடனே என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை குற்ற உணர்ச்சியோட, அவமானப்பட்டுப் போன ஒரு பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கைகளால முகத்தை மூடிக்கிட்டு, அழுகுற மாதிரி ஒரு பெரிய சீன் போட்டேன்.

"கார்த்திக்... ப்ளீஸ்..."

நான் கேவிக்கேவி, வார்த்தைகளை முழுங்குற மாதிரிப் பேசுனேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இத நினைச்சாலே அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் நிஜமாவே இத உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு நெனைக்கவே இல்லைங்க."

"இது கேக்குறதுக்கு தப்பா... கேவலமா இருக்கு."

"நான்... நான் இதோட நிறுத்திக்கவா கார்த்திக்?"

"ப்ளீஸ்... நம்ம இதப் பத்திப் பேசவே வேணாம்... என்னால முடியல."

நான் தவிப்போட, என் கதையை நிப்பாட்டப் போற மாதிரி நடிச்சேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் டக்குனு பதறிப் போயிட்டாரு.

கதையப் பாதியில நிறுத்துனா, அவரோட உச்சக்கட்ட கியூரியாசிட்டி என்ன ஆகுறது?

அவரு உடனே, என் முகத்தை மூடியிருந்த என் கைகளை மெதுவா விலக்குனாரு.

அவரு என்னையத் தன்பக்கம் லேசா இழுத்து, என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

"இல்ல பவி... நோ..."

அவரு குரல்ல பிடிவாதம், தவிப்பு இருந்துச்சு.

"நீ பாதியில நிறுத்தக் கூடாது."

"எனக்குத் தெரியணும் பவி... எனக்கு எல்லாமே தெரியணும்."

"நீ எதைப் பத்தியும் கூச்சப்படாத... நான் உன் புருஷன், எங்கிட்ட எதையும் மறைக்காத."

"நீ சொல்லு... அவன் உன்னை அப்படிப் பாத்தப்போ... அப்புறம் என்ன நடந்துச்சு?"

"அவன் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் வற்புறுத்துனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள கள்ளச் சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'என் புண்டையை அவன் பாத்தாங்குறது, உங்களுக்கு இவ்ளோ போதையக் குடுக்குதா?'

'சரி... நீங்களே கேக்குறீங்க... நான் ஏன் நிப்பாட்டணும்?'

நான் என் கண்களை லேசாத் துடைச்சுக்கிட்டு, பரிதாபமா அவர்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான்... நான் அவ்ளோ பேனிக்ல இருந்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கிச் சொன்னேன்.

"அவர் என்னோட கைகளை விலக்கி, என் வயித்துக்கு மேல வெச்சு அமுக்கிப் பிடிச்ச உடனே..."

"என் பிரைவேட் பார்ட் முழுசா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி எக்ஸ்போஸ் ஆகிடுச்சுனு எனக்குத் தெரிஞ்சதும்..."

"எனக்கு உசுரே போயிருச்சுங்க."

"நான் என் கைகளை எப்படியாச்சும் அவர்கிட்ட இருந்து உருவிட்டு, மறுபடியும் என்னைய மறைச்சுக்கணும்னு தான் அவ்ளோ ட்ரை பண்ணேன்."

நான் என் போராட்டத்தை தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"நான் என் கைகளை ஃபோர்ஸா இழுத்துப் பாத்தேன் கார்த்திக்."

"ஆனா... அவர் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருந்தாரு."

"என்னோட அந்த ரெண்டு மணிக்கட்டையும்... அவர் தன்னோட ஒரே ஒரு கையால..."

"ஒரே கையால டைட்டா லாக் பண்ணி, என் வயித்து மேல வெச்சு அமுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தன் பற்களை லேசாக் கடிக்கிறதை நான் பாத்தேன்.

"அவரோட பிடி... இரும்பு மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"என்னால ஒரு இன்ச் கூட என் கைகளை அசைக்க முடியல."

"நான் அவ்ளோ ஹெல்ப்லெஸ்ஸா, என் கைகளை ரிலீஸ் பண்ண முடியாமத் தவிச்சேன்."

"நான் அப்படித் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

நான் ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குற மாதிரி, லேசா மூச்சு வாங்குனேன்.

கார்த்திக் தன் கண்களை இமைக்காம, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் என்னோட கைகளைத் தன்னோட ஒரு கையால பிடிச்சுக்கிட்டாருல?"

"அவரோட இன்னொரு கை ஃப்ரீயா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'இன்னொரு கை ஃப்ரீயா இருந்துச்சு'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சு விடுறது நின்னு போச்சு.

"அந்த ஃப்ரீயா இருந்த கை..."

"மெதுவா... நேரா என்னோட அந்த குரோயின் போன்... அந்த சென்டர் பகுதியை நோக்கி... கிட்ட வந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் உடம்பு ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்துச்சு.

"கை... கை அங்க வந்துச்சா?" கார்த்திக் கேட்டாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆனா கார்த்திக்... அவர் என்னையத் தொடல."

நான் மறுபடியும் பிரகாஷை டிஃபண்ட் பண்ணேன்.

"அவர் கை கிட்ட வந்ததும், நான் பயத்துல கத்தப் போனேன்..."

"ஆனா அவர் என் உடம்பைத் தொடாம..."

"சடார்னு, தன்னோட பாக்கெட்ல இருந்த மொபைல் ஃபோனை எடுத்தாருங்க."

அவன் போன்லாம் எடுக்கவே இல்ல, ஆனா அது, இங்க கரெக்ட்டா இருக்கும்னு, நான் அந்த ஃபோன்-ன இப்போ உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு. "ஃபோனா? எதுக்கு ஃபோன்?"

"அதான் கார்த்திக்... அந்த ரூம் இருட்டா இருந்துச்சுல?"

"அந்த இருட்டுல, என்னோட பெல்விக் பகுதியில ஏதாச்சும் வீக்கமோ, இல்ல காயமோ இருக்கானு அவருக்குக் கிளியராத் தெரியல."

"அதனால..."

"அவர் தன் ஃபோனை எடுத்து... அதோட ஃபிளாஷ்-லைட்டை ஆன் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட், கார்த்திக் கண்கள் அகலமா விரிஞ்சுது.

"ஃபிளாஷ் லைட் ஆன் பண்ணதும்..."

"அவரோட ஒரு கை என் கைகளைப் பிடிச்சுருக்கு... இன்னொரு கையால செக் பண்ணனும்..."

"அதனால, அந்த ஃபோனைப் பிடிக்கிறதுக்கு அவருக்குக் கை ஃப்ரீயா இல்ல கார்த்திக்."

"சோ அவர் என்ன பண்ணாருனா..."

"அந்த ஃபிளாஷ்-லைட் ஆன்ல இருக்குற ஃபோனை..."

"அப்படியே தன்னோட வாய்க்குள்ள வெச்சு... பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க!"

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக் ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல், அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விட்டிருக்கும்!

தன்னோட பொண்டாட்டி, காலை விரிச்சுப் படுத்துக்கிடக்க...

அவளோட கைகள் லாக் ஆகியிருக்க...

ஒரு வாட்ச்மேன், தன் வாயில ஃபிளாஷ்-லைட்டைக் கவ்விக்கிட்டு, அவ தொடைகளுக்கு நடுவுல உக்காந்துருக்கான்!

"அந்த ஃபோன்ல இருந்து வந்த வெளிச்சம்..."

நான் என் குரலை தாழ்த்தி, ஒரு நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அந்தப் பிரகாசமான லைட்..."

"நேரா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட் மேல... அப்படியே பளீச்னு அடிச்சுது கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை பச்சையா, ஆனா டீசண்டான வார்த்தைகள்ல விவரிச்சேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட பயமா, கூச்சமாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்..

கார்த்திக் இப்போ பைத்தியம் பிடிக்கிற நிலைமைக்கு வந்துட்டாரு.

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ ஒரு இரும்புத் தூண் மாதிரி ஆகி, என் தொடையில அவ்ளோ பலமா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு கண்கள் செவந்து போயிருந்துச்சு.

"அ... அப்புறம்?" கார்த்திக் கஷ்டப்பட்டு வார்த்தையை வெளிய தள்ளுனாரு.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல... அவர் அப்படியே குனிஞ்சு..."

"என்னோட அந்த சென்டர் பகுதியை கூர்மையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்."

"நான் அவமானத்துல என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்."

"அப்போ..."

"அவர் திடீர்னு செக் பண்றதை நிப்பாட்டிட்டு..."

"என்கிட்ட ரொம்ப ரொம்பப் பர்சனலான, ஒரு கூச்சப்படுற மாதிரியான கேள்வியைக் கேட்டாரு கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் நெற்றி சுருங்குச்சு. "என்ன கேள்வி?"

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ மடியைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால பெட்ஷீட்டைக் கசக்கிக்கிட்டே, அவ்ளோ தயக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அவர்... அந்த லைட் வெளிச்சத்துல என் பிரைவேட் பார்ட்டைப் பாத்துக்கிட்டே..."

"'மேடம்... உங்க பிரைவேட் பார்ட்ஸை நீங்க எவ்ளோ கிளீனா மெயின்டைன் பண்றீங்க...'"

"'நீங்க ரெகுலரா ஃபுல்லா ஷேவ் பண்ணிடுவீங்களா?'னு கேட்டாருங்க."

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன செகண்ட்!

அந்த பெட்ரூம்ல ஒரு பாம் வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு!

கார்த்திக் முகம் ஃப்ரீஸ் ஆகி, அடுத்த செகண்ட் கோபத்துல சிவந்து போச்சு.

அவரு ஈகோ, பெரிய அடி வாங்கிடுச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட ஷேவிங் ஹாபிட்டைப் பத்தி, ஒரு வாட்ச்மேன் அவகிட்டயே கேக்குறானா?

அதுவும் அவளோட புண்டையை, ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல பாத்துக்கிட்டே!

"வாட்?"

கார்த்திக் சத்தமா, கோபமாச் சீறுனாரு.

அவரு உடம்பு டென்ஷன்ல அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு.

"அவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய தைரியம்?"

"ஒரு வாட்ச்மேன்... அவன் எப்படி உன்கிட்ட அப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேக்கலாம்?"

அவரு நிஜமாவே கொந்தளிச்சுப் போயிட்டாரு.

"அவன் ஹெல்ப் பண்றங்கற போர்வைல தப்பா நடப்பான் போல? அவன் ஹெல்ப் பன்றானா? இல்ல உன்னைய சைட் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தானா?"

"நான் அவனைச் சும்மா விடமாட்டேன் பவி!"

கார்த்திக் கண்கள் கோபத்துல சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அவரு நெனச்சது கரெக்ட் தான்... பிரகாஷ் என்னைய சைட் தான் அடிச்சான், அதான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்.

"கார்த்திக்! கார்த்திக்! ப்ளீஸ்... என்ன பண்றீங்க?"

நான் இப்போ என் முகத்துல ஏமாற்றத்தையும், கோபத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

நான் பயப்படுற மாதிரி நடிக்கல... பதிலா, அவர் மேல எனக்கு கோபம் இருக்குற மாதிரி ஸ்ட்ராங்காப் பேசுனேன்.

"நீங்க இப்படி பண்ணுன... அதுக்கு அப்புறம் நான் உங்ககிட்ட எந்த விஷயத்தையும் ஷேர் பண்ணவே மாட்டேன் கார்த்திக்!"

நான் கண்டிப்பா, அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

என் குரல்ல இருந்த அழுத்தம், கார்த்திக்கை அப்படியே ஒரு செகண்ட் ஃப்ரீஸ் ஆக்கிடுச்சு.

அவரு ஆச்சரியமா என்னைப் பாத்தாரு.

"என்ன பவி சொல்ற? அவன் அப்படி தப்பாப் பேசி இருக்கான்... நான் கோபப்படக் கூடாதா?"

"இல்ல கார்த்திக்! நீங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிறீங்க!"

நான் என் கண்களை விரிச்சு, எமோஷனலாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நீங்க அந்த ஒரு வார்த்தையை மட்டும் வெச்சுக்கிட்டு, அவர் மேல தப்பா ஜட்ஜ் பண்றீங்க!"

"ஆனா அங்க என்ன சிச்சுவேஷன் இருந்துச்சுனு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க கார்த்திக்!"

"நான் அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"என் டிரஸ் இல்லாம... கம்ப்ளீட்டா எக்ஸ்போஸ் ஆகி, ஒரு மாதிரிப் படுத்துக் கிடந்தேன்!"

கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு. அவர் கோபம் லேசாத் தயக்கமா மாறுச்சு.

"உங்களுக்குத் தெரியுமா கார்த்திக்... அந்த நேரத்துல நான் எவ்ளோ ஹெல்ப்லெஸ்ஸா இருந்தேன்னு?"

"அவர் நெனச்சிருந்தா..."

"அந்த இருட்டுல, அவர் என்னைய என்ன வேணாலும் பண்ணியிருக்கலாம் கார்த்திக்!"

நான் வார்த்தைகளை அழுத்தமா, அவர் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"அவர் என்னைய மிஸ்யூஸ் பண்ணியிருக்கலாம்!"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சு காத்து வேகமா வந்துச்சு.

அவரோட ஈகோ, நான் சொல்ற லாஜிக்கை மெதுவா உணர்ந்துச்சு.

"ஆனா... அவர் அப்படி எதுவுமே பண்ணல கார்த்திக்!"

நான் அவ்ளோ உறுதியா, பிரகாஷுக்கு ஒரு பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவர் என்னை, எனக்கு ஏதும் பெருசா அடிபட்டுருக்க கூடாதுனு சொல்லி... அவ்ளோ பத்திரமா ஹேண்டில் பண்ணாரு."

"அவர் என்னையத் தப்பான பார்வையில ஒரு செகண்ட் கூடப் பாக்கல."

"அவர் காலைத் தொடைச்சு விட்டாரு..."

"என் காயத்துக்கு மருந்து போட்டாரு."

"எனக்கு மூச்சு திணறுனப்போ, என்னைக் காப்பாத்துனாரு."

"அப்படிப்பட்ட மனுஷனை... நீங்க எப்படிச் சந்தேகப்படலாம்?"

நான் கோபமா, என் புருஷனையே கேள்வி கேட்டேன்.

"ஆனா பவி... அவன் கேட்ட கேள்வி..." கார்த்திக் லேசாத் தயங்குனாரு.

"அவர் கேட்ட கேள்வியில எந்தத் தப்பும் இல்ல கார்த்திக்!"

நான் அவர் பேச்சை வெட்டிட்டு, ஸ்ட்ராங்காப் பேசுனேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல கார்த்திக்?"

"நான் ஜஸ்ட் ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி தான்... முழுசா ஷேவ் பண்ணியிருந்தேன்."

நான் அந்த 'முழுசா ஷேவ் பண்ணியிருந்தேன்'ங்குற டீடைலை அவரோட மைண்டுக்கு மறுபடியும் கொண்டு வந்தேன்.

அந்த வார்த்தை கேட்டதும், கார்த்திக்கோட கோபத்துக்கு நடுவுலயும் விறைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமானதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"அங்க ஒரு முடி கூட இல்லாம... கம்ப்ளீட்டா பால்டா, க்ளீனா இருந்துச்சுங்க."

"அந்த நிலைமையில, அவர் ஃபிளாஷ்-லைட் அடிச்சுப் பாக்கும்போது..."

"நான் எக்ஸ்போஸ்டா, அவமானமா ஃபீல் பண்ணேன் கார்த்திக்."

"அவர் இப்படிக் கேட்டதும்... நான் அவ்ளோ பெரிய சத்தம் போட்டேன்."

"'உங்களுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா எங்கிட்ட இப்படியொரு கேள்வியைக் கேப்பீங்க?'னு நான் அவரைத் திட்டினேன் கார்த்திக்."

நான் டீசண்டான பொண்ணா என் ரியாக்‌ஷனைச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, "அப்புறம்? அவன் என்ன சொன்னான்?"னு கேட்டாரு.

"நான் அப்படித் திட்டுனதும்..."

"அவர் உடனே தன் வாயில இருந்த ஃபோனை எடுத்துட்டு..."

"'சாரி மேடம்... சாரி! நான் எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷன்லயும் கேக்கல'னு அவ்ளோ பதட்டமா மன்னிப்புக் கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் அப்பாவி ஆக்கினேன்.

"அவர் எவ்ளோ பயந்துட்டாரு தெரியுமா?"

"அவர் கை எல்லாம் நடுங்குச்சு கார்த்திக்."

"நான் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டேனேனு அவர் அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணாரு."

"அவர் என்ன சொன்னாருனா..."

"'மேடம், நான் உங்ககிட்ட தப்ப கேக்கணும்னு அப்படிச் சொல்லல.'"

"'நீங்க விழுந்த இம்பாக்ட்ல, உங்க குரோயின் ஏரியாவுல ஏதாச்சும் ஸ்கின் கிழிஞ்சுருக்கா, இல்ல உள்ளுக்குள்ள இன்டெர்னல் ப்ரூஸிங் ஆகி ரத்தம் கட்டியிருக்கானு பாக்கத் தான் நான் லைட் அடிச்சேன்.'"

"'பொதுவா அந்த இடத்துல நிறைய முடி இருந்தா, அந்தச் சின்னச் சின்னக் காயங்களையோ, ரத்தம் கட்டியிருக்கிறதையோ அவ்ளோ சீக்கிரம் கண்டுபிடிக்க முடியாது.'"

"'ஆனா நீங்க அவ்ளோ கிளீனா ஷேவ் பண்ணி வெச்சுருக்கிறதால... எனக்கு அந்த இடத்தை எக்ஸாமின் பண்றதுக்கு ரொம்ப ஈஸியா இருக்கு.'"

"'முடி மறைக்காம, ஸ்கின் கிளியராத் தெரியுறதால... என்னால எந்த டேமேஜும் இல்லனு கரெக்ட்டா, ஈஸியாச் சொல்ல முடியுது.'"

"'அதை ஒரு ரிலீஃப்ல தான் நான் அப்படி எதார்த்தமாச் சொல்லிட்டேன் மேடம்... என்னை தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க'னு அவர் அவ்ளோ விளக்கமா, லாஜிக்கோட சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பொய்யை பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்த குறையும் இல்லாம கார்த்திக் மண்டைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"அவர் சொன்ன ரீசன் எவ்ளோ கரெக்ட்னு நீங்களே யோசிச்சுப் பாருங்க கார்த்திக்!"

"அவர் ஒரு மாதிரி தான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாரு."

நான் எமோஷனலா, என் புருஷன் முன்னாடி அவனுக்காக வாதிட்டேன்.

"ஆனா நீங்க... அவர் எவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணிருக்காருங்குறத மறந்துட்டு..."

"ஏதோ ஒரு வார்த்தையை தப்பாப் புடிச்சுக்கிட்டு, இப்படி பேசுறீங்க!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் அப்படியே அமைதியாகிட்டாரு.

"நாளைக்கு நீங்க போய் அவரைச் சத்தம் போட்டா..."

"அவர் என்ன நெனைப்பாரு? 'ஒரு பொண்ணுக்கு உதவி பண்ணோமே, ஆனா அவங்க புருஷன்கிட்ட என்னைத் தப்பாச் சொல்லிட்டாளே'னு அவர் கஷ்டப்பட மாட்டாரா?"

நான் கண்ணீர் மல்க, எமோஷனல் பிளாக்மெயில் பண்ணேன்."

"அவர் பண்ணுனது நூறு சதவிகிதம் உதவி மட்டும் தான்."

"அவர் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல... அவர் ரொம்ப நல்லவர் கார்த்திக்."

நான் ஸ்ட்ராங்கா, எந்த தயக்கமும் இல்லாம பிரகாஷுக்கு பேக்-அப் குடுத்தேன்.

கார்த்திக்கோட கோபத்தை முழுசாத் தணிச்சுருச்சு.

நான் பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணுனது, அவருக்குள்ள சின்னப் பொறாமையக் குடுத்தாலும்...

பிரகாஷ் ப்ரோஃபஷனல், பெரிய ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் எக்ஸ்பர்ட் மாதிரி நான் அவனைக் கன்ஸ்ட்ரக்ட் பண்ணேன் பாத்தீங்களா?

கார்த்திக்... நான் சொன்ன இந்த லாஜிக்கைக் கேட்டுக்கிட்டு, அப்படியே அமைதியா உக்காந்திருந்தாரு.

'ஓ... காயத்தைப் பாக்குறதுக்கு முடி தடையா இருக்கும்... ஷேவ் பண்ணியிருந்தா ஈஸியாத் தெரியும்.'

'அது  ஃபேக்ட் தான?'

'அவன் ஹெல்பிங் மைண்ட்ல, ஒரு நர்ஸ் மாதிரி தான் யோசிச்சுருக்கான்... இதுல தப்பில்ல.'

அவரு என்னைப் பாத்து ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"ம்ம்ம்... சரி பவி..."

"நீ சொல்றதும் கரெக்ட் தான்... நான் தான் கொஞ்சம் எமோஷனல் ஆகிட்டேன்."

"அவன் சொன்னதுலயும் லாஜிக் இருக்கு."

"ஹெல்ப் பண்றத பாக்கும்போது, முடி இல்லாம இருந்தா தான் ஸ்கின் கண்டிஷனை கரெக்ட்டாப் பாக்க முடியும்."

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்... நான் அவனைத் தப்பா நெனச்சிருக்கக் கூடாது."

"சரி... விடு... அவன் ஏதோ பதற்றத்துல எதார்த்தமாச் சொல்லிருக்கான்."

அவரு பிரகாஷை அப்படி சொன்னதை மன்னிச்சுட்டாரு!

என் மனசுக்குள்ள நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அடக் கடவுளே... உங்க பொண்டாட்டியோட ஷேவ் பண்ண புண்டைய அவன் ரசிச்சுப் பாத்ததை...'

'நீங்க ஹெல்ப், லாஜிக்னு சொல்லி அக்செப்ட் பண்ணிக்கிறீங்களே!'

நான் என் சிரிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப அமைதியாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... நானும் அதைத் தான் ஃபீல் பண்ணேன்."

"அப்புறம்"

"அவர் தன் ரெண்டு கை விரல்களை வெச்சு..."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளுக்கும் மேல... அந்த வி-லைன் இருக்குல?"

"அந்த குரோயின் போன்ஸ்... அதுக்கு மேல ஆழமாப் பதிச்சுப் பிரஸ் பண்ணாரு கார்த்திக்."

"அவர் அவ்ளோ ஃபோர்ஸா எலும்பைப் பிரஸ் பண்ணும்போது எனக்கு ரொம்ப வலிச்சுது."

"ஆனா அவர் ரொம்ப கேர்ஃபுல்லா, எலும்புல ஏதாச்சும் வீக்கம் இருக்கானு செக் பண்ணாரு."

"பைனலா அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு..."

"'உங்க குரோயின் போன்ஸ் எல்லாம் பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கு மேடம்... எந்த ஃபிராக்சரும், வீக்கமும் இல்லை'னு உறுதியாச் சொன்னாருங்க."

நான் அந்த ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் செஷனை ஒரு வழியா முடிச்சு வெச்சேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக் ஒரு நிம்மதிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"அப்பாடா..."

"எந்த ஃபிராக்சரும் இல்லனு அவன் சொல்லிட்டான்ல?"

அவரு முகம் ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

"தட்ஸ் ஆல்?"

கார்த்திக் எதார்த்தமா, அந்தப் பிரச்சனை முடிஞ்சுடுச்சுங்குற ஒரு டோன்ல கேட்டாரு.

"அவன் எல்லாம் ஃபைன்-னு சொல்லிட்டான்... அப்புறம் நீ ஃப்ரீ ஆகிட்ட... அவ்ளோ தான?"

"அவன் உன்னை எந்திரிக்க விட்டுட்டானா?"

அவரு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே கூர்மையாப் பாத்தேன்.

அவரு வார்த்தையில ஒரு நிம்மதி இருந்துச்சு... ஆனா...

அவரோட கண்கள்ல?

அங்க... ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் இருக்கிறதை நான் அவ்ளோ தெளிவாப் படிச்சேன்.

'அவ்ளோ தானா? முடிஞ்சுடுச்சா?'

'என் பொண்டாட்டியோட புண்டையப் பாத்தான்... ஆனா தொடாமலேயே அனுப்பிட்டானா?'

இந்த ஏமாற்றம், அவரோட ஃபேண்டஸியில ஒரு பெரிய பிரேக் போட்ட மாதிரி அவருக்கு ஃபீல் ஆச்சு.

அந்த ரூம்ல, இன்னும் ஏதாச்சும் நடந்திருக்கக் கூடாதாங்குற ஒரு ஏக்கம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

இவரு என்ன நெனைக்கிறாருனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'ஒரு வாட்ச்மேன் என் புண்டையத் தொட்டிருக்கணும்னு உங்க மனசு தவிக்குதா?'

'சரி... உங்க தவிப்பை நான் ஏன் வீணாக்கணும்?'

'உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ, அதை நான் தர்றேன்.'

நான் என் முகத்தை மறுபடியும் சீரியஸா, ஒரு மாதிரிப் பயத்தோட மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் எந்திரிச்சு வீட்டுக்கு வந்தேன்னு சொல்லப் போறதா அவரு எதிர்பார்த்தாரு.

ஆனா... நான் மெதுவா, என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டுனேன்.

என் கண்களை அகலமா விரிச்சு, இன்னசென்ட்டா அவரைப் பாத்தேன்.

"நோ கார்த்திக்..."

நான் சாஃப்ட்டா, முணுமுணுப்பு மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அந்த 'நோ'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பு மறுபடியும் விறைச்சுப் போச்சு!

அவரோட கியூரியாசிட்டி, அந்த செக்ஸுவல் ஸ்பார்க், மறுபடியும் பத்து மடங்கு வேகமாப் பத்திக்கிச்சு.

"வாட்?"

அவரு குரல் தவிப்போட, நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"நோ-னா? என்ன மீன் பண்ற பவி?"

"அவன் உன்னை விடலயா? அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய வெறித்தனமாப் பாத்துக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட குரோயின் போன்ஸை செக் பண்ணிட்டு இருக்கும்போது..."

"அந்த ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல..."

"அவர் திடீர்னு, ஏதோ ஒரு விஷயத்தை நோட் பண்ணிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் சஸ்பென்ஸை அவ்ளோ பில்ட் பண்ணேன்.

"என்ன? எதை நோட் பண்ணான்?" கார்த்திக் பொறுமையிழந்து கேட்டாரு.

"அவர்... அவரோட முகத்தை... என்னோட சென்டருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட கொண்டு போனாருங்க."

"அவரோட கண்கள், என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட்டை க்ளோஸாப் பாத்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை அவ்ளோ ஜூம் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

"அவர் முகம் திடீர்னு சுருங்குச்சு... அவரு நெற்றியில ஒரு பெரிய குழப்பம்."

"அவர் நேரா என் கண்ணைப் பாத்து..."

"'மேடம்... உங்களோட அந்த இதழ்கள்...'"

நான் 'அந்த இதழ்கள்'ங்குற வார்த்தையை கேஷுவலா சொன்னேன்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், கார்த்திக் பெருமூச்சை உள்ள இழுத்தாரு!

"'உங்க இதழ்கள்... வீங்கிப் போய், சிவப்பா, ரணமா இருக்கு மேடம்'னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக்கோட கண்கள் அப்படியே பிதுங்கிடுச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டை இதழ்களைப் பத்தி, ஒரு வாட்ச்மேன் அவகிட்டயே கமெண்ட் பண்றானா?

"வீங்கியிருக்கா?" கார்த்திக், அதிர்ச்சியோட முணுமுணுத்தாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் சொன்னாரு, 'நீங்க அந்த தரைல வழுக்கிட்டு போய் விழுந்தீங்கல?'"

"'அந்த ஃப்ரிக்‌ஷன், அந்த உரசல்ல... உங்க ஸ்கின் டேமேஜ் ஆகிருக்கு போல.'"

"'அந்த அதிர்வுல, உங்க இதழ்கள் அவ்ளோ வீங்கி, ரத்தம் கட்டுன மாதிரிச் சிவப்பா இருக்கு'னு அவர் பதட்டமாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் மைண்டுக்குள்ள ஒரு சின்ன அலாரம் அடிச்சுது.

நான் ரொம்பக் கேர்ஃபுல்லா என் வார்த்தைகளை சூஸ் பண்ண வேண்டிய இடம் இது.

ஏன்னா... கார்த்திக்குக்கு என்னோட உடம்பு நல்லாத் தெரியும்.

கார்த்திக் என்னைப் பாக்காம, கவனிக்காம இருக்கலாம்.

ஆனா என்னோட அந்தரங்க உறுப்பு எப்படி இருக்கும்னு அவருக்கு தெளிவாவே தெரியும்.

என்னோட புண்டை சாஃப்ட்டா, ஒரு ரோஸ் கலர்ல, நேச்சுரலாவே கொஞ்சம் பிங்கிஷா இருக்கும்.

அந்த இதழ்கள் எப்பவுமே புடைச்சுக்கிட்டு, ஒரு அழகான பஃப்-னெஸ்ஸோட தான் இருக்கும்.

நான் இப்போ கார்த்திக் கிட்ட, 'ஆமாங்க, நான் தரைல விழுந்ததால என் புண்டை வீங்கிடுச்சு'னு பொய் சொன்னா?

கார்த்திக்கோட மைண்ட் உடனே வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுடும்.

'ஒரு சின்னச் சறுக்கலுக்குப் போய், அது எப்படி அவ்ளோ வீங்கும்?'னு அவருக்குச் சந்தேகம் வந்துரும்.

இல்லனா, 'காமி, எப்படி வீங்கியிருக்குனு நான் பாக்குறேன்'னு செக் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவாரு.

அதனால... நான் அந்த கேமை ஸ்மார்ட்டா மாத்தி விளையாட ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ், என்னோட நேச்சுரலான அழகையே ஒரு காயம்னு தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்ங்குற மாதிரிப் கதையைத் திருப்புனேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் அவர் முகத்தை ஆழமாப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல கார்த்திக்?"

"என்னோட அந்த இடம்... எப்போவுமே... இயல்பாவே கொஞ்சம் பிங்கிஷா... லேசான ஒரு புடைப்போட, சாஃப்ட்டா தான இருக்கும்?"

நான் என்னோட புண்டை அழகை, என் புருஷன்கிட்டயே அவ்ளோ டீடைலா வர்ணிச்சேன்.

இதைக் கேட்டதும்... கார்த்திக்கோட கண்கள் இருண்டுச்சு.

தன் பொண்டாட்டி, அவ பிரைவேட் பார்ட் எப்படி இருக்கும்னு அவளுக்கே உரித்தான ஒரு கூச்சத்தோட, ஆனா வெளிப்படையாச் சொல்றது...

அவருக்குள்ள இருந்த ஆசையா அப்படியே உசுப்பி விட்டுருச்சு.

அவரு என்னையப் பாத்துக்கிட்டே, மெதுவா... ஒரு போதையில தலையாட்டுனாரு.

"ம்ம்ம்..."னு ஒரு முனகல் மட்டும் அவர் தொண்டையில இருந்து வந்துச்சு.

"அது என்னோட நேச்சுரலான ஷேப்... என்னோட ஸ்கின் கலரே அதுதான்னு உங்களுக்குத் தெரியும்..."

நான் இன்னசென்ட்டாத் தொடர்ந்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்... அவருக்கு அது எப்படித் தெரியும்?"

"அவர் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன்... அவருக்கு என் உடம்பைப் பத்தியோ, என் நேச்சுரலான அழகைப் பத்தியோ என்ன தெரியும் சொல்லுங்க?"

"அவர் இதுக்கு முன்னாடி எந்தப் பொண்ணுக்காவது அப்படிப் பாத்துருப்பாரானு கூடத் தெரியல."

நான் பிரகாஷை விவரம் தெரியாத மாதிரி கார்த்திக் மைண்டுல பில்ட் பண்ணேன்.

"அவர் அந்த இருட்டுல... ஃபிளாஷ் லைட் வெளிச்சத்துல..."

"என்னோட அந்த பிங்கிஷான கலரையும், அந்த நேச்சுரலான பஃப்-னெஸையும் பாத்துட்டு..."

"அது நிஜமாவே அடிபட்டு, ரத்தம் கட்டி வீங்கியிருக்குனு தப்பா நெனச்சுட்டாருங்க!"

நான் இதைச் சொன்னதும்... கார்த்திக் முகத்துல ஷாக், அதோட சேர்ந்து ரிலீஃப் வந்துச்சு.

'ஓ... இவளுக்கு ஒன்னும் அடிபடல... அந்த வாட்ச்மேன் இவளோட நேச்சுரல் அழகைப் பாத்துட்டு காயம்னு பயந்துட்டான்!'

இந்த தாட், கார்த்திக்கோட ஈகோவுக்கும், அவரோட ஃபேண்டஸிக்கும் அவ்ளோ பெரிய தீனியைப் போட்டுச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன், என் புண்டையோட கலரையும், ஷேப்பையும் உன்னிப்பாப் பாத்து, அதைப் பத்தி ஆராய்ச்சி பண்ணிருக்கான்ங்குற அந்த எண்ணம்...

கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சு வேகமா வந்துச்சு.

என் தொடையில இடிச்சுக்கிட்டு இருந்த அவரோட சுண்ணி, இப்போ இரும்பு மாதிரி விறைச்சுத் துடிச்சுது.

"அவர் சீரியஸாச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல நிஜமான ஒரு எரிச்சலைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம், இந்த வீக்கம் சாதாரணமாத் தெரியல.'"

"'இத நான் இப்படியே விட்டா... இந்த வீக்கம் இன்னும் அதிகமாகி, அந்த இடத்துல ரத்த ஓட்டமே முழுசாப் பிளாக் ஆகிடும்.'"

"'ரத்த ஓட்டம் நின்னுபோச்சுனா... ஏதாது எமர்ஜென்சி ஆகிடும்'னு அவர் அவ்ளோ பயமுறுத்துனாருங்க."

நான் அவனை, இப்போ ஏதோ சர்ஜன் லெவலுக்கு ஆக்ட் பண்ண மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு அப்படியே இருந்தாரு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான், பிரகாஷ் 'ஷேவ் பண்ணிருக்கீங்க'னு கேட்டதுக்குக் கார்த்திக் கோபப்பட்டாருல?

அப்போ நான் அவரை அவ்ளோ திட்டி, 'நீங்க முழுசா கேக்காம கோபப்படாதீங்க'னு அடக்கி வெச்சுருந்தேன்.

அதனால... இப்போ கார்த்திக் வாயே திறக்கல.

எப்படியும் இதுக்கு ஒரு லாஜிக் இருக்கும், இல்லனா பவித்ராவே அந்த வாட்ச்மேனைத் திட்டியிருப்பாங்குற ஒரு நம்பிக்கையில...

அவரு அவ்ளோ அமைதியா, ஒரு நல்ல லிசனர் மாதிரி எல்லாமே கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான் அவ்ளோ பயந்துட்டேன் கார்த்திக்... அதே சமயம் எனக்கு கோபமும் வந்துச்சு."

நான் என் முகத்துல நிஜமான ஒரு தவிப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்குத் தெரியும் அது எந்தக் காயமும் இல்ல... அது என்னோட நார்மல் பாடினு."

"ஆனா அவர் ஏதோ நான் பெரிய டேஞ்சர்ல இருக்கிற மாதிரிச் சீன் போட்டதும்... நான் கத்துனேன்."

"'நோ! நோ! அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல, எனக்கு எந்த வலியும் இல்ல... அது எப்போவும் அப்படித் தான் நார்மலா இருக்கும்... ப்ளீஸ் அதை விடுங்க'னு நான் கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

நான் என்னைய இன்னசென்ட்டா, என்னோட நார்மல் ஷேப் அதுதான்னு அவர்கிட்ட ஆர்கியூ பண்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் அவர்கிட்ட கிளியராப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன் கார்த்திக்."

"'அய்யோ, எனக்கு அங்க எந்த அடியும் படல... என் ஸ்கின் கலரே அப்படித் தான்'னு நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு அவர்கிட்ட எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்."

"ஆனாலும் அவர் ஹெல்பிங் மைண்ட்செட்ல... ஏதோ பெரிய ஆபத்துல இருந்து என்னைக் காப்பாத்துற மாதிரி நினைச்சுக்கிட்டாரு."

"நான் அவரைத் தடுத்து நிறுத்த, என் கைகளை இழுக்க அவ்ளோ ட்ரை பண்ணேன்."

"நான் மறுபடியும் தரைல இருந்து எந்திரிக்கப் போராடுனேன்."

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக்கோட கண்கள் என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற எண்ணம் எப்படி இருக்கும்னு என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

தன்னோட பொண்டாட்டி, தன் புண்டையோட கலரையும் ஷேப்பையும் பத்தி ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட ஆர்கியூ பண்றா...

அவனோ, அவ புண்டையில லைட் அடிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு, 'இல்ல இது வீக்கம் தான்'னு அவகிட்டயே டிபேட் பண்றான்.

இந்தக் கேவலமான, ஆனா ஹாட்டான சிச்சுவேஷன்... கார்த்திக்கோட கண்ட்ரோலை மொத்தமா உடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் மூச்சை வேகமா இழுத்து விட்டேன்.

என் பார்வையை, நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள ஆழமா லாக் பண்ணேன்.

நான் பெட்ல, கார்த்திக் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்ல?

இப்போ அவர் காதுக்கு கிட்டப் போய், என் உதடுகள் அவர் காதுல உரசும் அளவுக்கு நெருங்கி, மெதுவா... முணுமுணுப்பாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா... கார்த்திக்..."

"அவர்... நான் சொல்ற எதையுமே காதுல வாங்கிக்கல."

"இது எமர்ஜென்சி... நான் உடனே ஆக்ட் பண்ணியாகணும்னு சொன்னாரு."

"நான்... நான் அடுத்த வார்த்தையைப் பேசி, அவரைத் தடுத்து நிறுத்துறதுக்குள்ள..."

"என் உடம்பை முறுக்கி, அவரைப் பிடிச்சுத் தள்ளி விடுறதுக்குள்ள..."

கார்த்திக்கோட உடம்பு விறைச்சு, என் தொடையில அவரோட சுண்ணி துடிக்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"அவரோட... அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்களும்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அவ்வளவு ஸ்லோவாச் சொன்னேன்.

"நேரா..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட இதழ்கள் மேல..."

"அழுத்தமா..."

"டைரக்டா... பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்!"

[yazhiniram]

-------------
Part 290: 
-------------

"டைரக்டா... பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த வார்த்தைகளை என் வாயில இருந்து வெளிய விட்ட செகண்ட்...

எங்க பெட்ரூம்ல அமைதி.

அங்க எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

கார்த்திக்... அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

ஒரு கல்லு மாதிரி இருந்தாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில... அதிர்ச்சி, ஷாக், கோபம், பொறாமை...

இது எல்லாத்தையும் தாண்டி, ஒரு பயங்கரமான போதை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட, புண்டை இதழ்கள் மேல...

ஒரு வாட்ச்மேனோட விரல்கள் டைரக்டா, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமப் பதிஞ்சுருச்சு!

இந்த விசுவல், அவரோட மூளையை அப்படியே சுக்குநூறா உடைச்சு, அதே சமயம் அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட தொண்டைக்குழி, கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட ஒரு செகண்ட் நின்னு போச்சு.

அவரு கை என் இடுப்புல இருந்துச்சுல?

அந்தக் கைகள் இப்போ அவ்ளோ இறுக்கமா, என் சதையில விரல் பதியுற அளவுக்கு டைட் ஆச்சு.

நான் அவர் கண்களை ஆழமா, ஊடுருவிப் பாத்தேன்.

என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து ஒரு இன்ச் கூட நான் விலக்கல.

அவரோட எமோஷனல் அட்டென்ஷனை நான் முழுசா என் கண்ட்ரோல்ல வெச்சிருந்தேன்.

நான் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கி, ஒரு நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்களும்..."

"என்னோட அந்த சென்டர்ல பட்ட அந்த எக்ஸாக்ட் நிமிஷம்..."

"எனக்குள்ள என்ன ஆச்சுனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்."

"என் முதுகுத்தண்டு வழியா..."

"ஒரு பெரிய... எலக்ட்ரிக் ஷாக் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சுங்க."

நான் அந்த 'எலக்ட்ரிக் ஷாக்'ங்குற வார்த்தையை தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் இப்போ மூச்சை அவ்ளோ வேகமா உள்ளிழுத்து விட்டாரு.

'ஹூப்...'

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ ஒரு இரும்புத் தூண் மாதிரி ஆகி, என் தொடையில அவ்ளோ பலமா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"கார்த்திக்..."

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் குரல்ல அவ்ளோ இன்னசென்ஸைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்கு இப்போ இருபத்தி ஆறு வயசு ஆகுதுல கார்த்திக்."

"என்னோட இந்த முழு வாழ்க்கையிலயும்..."

"நீங்க... நீங்க மட்டும் தான் கார்த்திக் என்னைய அந்த இடத்துல தொட்டுருக்கீங்க."

"உங்களைத் தவிர வேற எந்த ஒரு ஆம்பளையும் என்னைய அவ்ளோ நெருக்கமாப் பாத்ததோ, தொட்டதோ இல்ல கார்த்திக்."

"ஏன்... எனக்கு உடம்பு சரியில்லனா கூட, நான் ஒரு லேடி டாக்டர்கிட்ட தான் போயிருக்கேனே தவிர..."

"ஒரு மேல் டாக்டர் கிட்ட கூட நான் என்னை அப்படிப் பாக்க அனுமதிச்சது இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த எக்ஸ்க்ளூஸிவிட்டியை அவ்ளோ ஆழமா அவர் மனசுல பதிய வெச்சேன்.

'நீங்க மட்டும் தான் தொட்டுருக்கீங்க... ஆனா இப்போ இன்னொருத்தன் தொட்டுட்டான்'ங்குற அந்த உண்மையை, அவர் மூளையில ஒரு ஆணி மாதிரி அறைஞ்சேன்.

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தன் பற்களை லேசாக் கடிக்கிறதை நான் பாத்தேன்.

அவரோட தாடை நரம்புகள் அப்படியே புடைச்சுக்கிட்டுத் துடிச்சுது.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"திடீர்னு... கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காம..."

"அவரோட விரல்கள்..."

"நேரா... என்னோட பர்சனலான, மோஸ்ட் பிரைவேட் பிளேஸ் மேல..."

"அப்படிப் பதிஞ்சப்போ..."

"எனக்கு உசுரே போயிருச்சு கார்த்திக்."

நான் ஒரு விக்டிம் மாதிரி, ஹெல்ப்லெஸ்ஸா என் ரியாக்‌ஷனைச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசல.

அவரால பேச முடியலங்குறது தான் உண்மை.

அவரோட மூளை இந்த வார்த்தைகளை ப்ராசஸ் பண்றதுக்கே அவ்ளோ திணறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நான் அவ்ளோ பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் என்னோட பயத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"அவரோட ஒரு கை... நான் சொன்னேன்ல?"

"இன்னும் என்னோட ரெண்டு மணிக்கட்டையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து... என் வயித்துக்கு மேல அவ்ளோ டைட்டா அமுக்கிப் பிடிச்சுருந்துச்சு."

"அவரோட இன்னொரு கை விரல்கள் தான்... என் சென்டர்ல இருந்துச்சு."

"நான் என் கண்களை அகலமா விரிச்சு, பயத்துல அவரைப் பாத்தேன்."

"என் கண்ணுல இருந்து கண்ணீர் அப்படியே கொட்டுச்சு கார்த்திக்."

"நான் அழுதேன்... நான் அவ்ளோ பரிதாபமா அவர்கிட்ட கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல நிஜமான அழுகையைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'ப்ளீஸ்... ப்ளீஸ், என் கைகளை விடுங்க... என்னைய விடுங்க'னு நான் கெஞ்சுனேங்க."

நான் என்னைய வீக்கான ஒரு பொண்ணா, ஏதோ மாட்டிக்கிட்ட மாதிரி அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"அண்ட் யூ நோ வாட் கார்த்திக்?"

நான் திடீர்னு ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"அவர்... அவர் நிஜமாவே நான் கெஞ்சுனதைக் காதுல வாங்கிக்கிட்டாரு கார்த்திக்."

"நான் அப்படி அழுது கெஞ்சுனதும்..."

"அவர் உடனே... எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்லாம..."

"என் மணிக்கட்டை இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்த அவரோட கைகளை..."

"அப்படியே ரிலீஸ் பண்ணிட்டாரு கார்த்திக்."

"என்னோட கைகளை அவர் விட்டுட்டாரு."

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக் முகத்துல ரிலீஃப் வந்துச்சு.

ஆனா அந்த ரிலீஃப்புக்கு நடுவுலயும்... ஒரு பயங்கரமான கியூரியாசிட்டி அவர் கண்ணுல இருந்துச்சு.

"அப்போ..."

"உன் கைகளை அவன் விட்டதும்..."

"நீ உடனே... உன் கைகளால மறுபடியும் உன்னை மறைச்சுக்கிட்டியா பவி?"

அவரு கேட்ட இந்தக் கேள்வி!

இந்தக் கேள்வியில... ஒரு புருஷனோட எதிர்பார்ப்பு இருந்துச்சு.

'என் பொண்டாட்டி கை ஃப்ரீ ஆனதும், உடனே தன் மானத்தைக் காப்பாத்திக்க மறைச்சிருப்பா'ங்குற ஒரு டெஸ்பரேட்டான ஆசை இருந்துச்சு.

ஆனா... அவரோட கண்களுக்குள்ள?

'அவ மறைக்காம இருந்திருந்தா எப்படி இருக்கும்?'ங்குற ஒரு ஏக்கம் ஒளிஞ்சுருக்கிறதை நான் தெளிவாப் படிச்சேன்.

நான் அவரைப் பாத்து, மனசுக்குள்ள பெரிய கள்ளச் சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ... அதைத் தான் நான் இப்போ குடுக்கப் போறேன் கார்த்திக்.'

நான் உடனே பதில் சொல்லல.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, மெதுவா கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை குற்ற உணர்ச்சியில, அவமானத்துல கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் என் தலையை... ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா, இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டினேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் சாஃப்ட்டா, ஒரு தப்பை ஒத்துக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தேன்.

நான் அந்த 'இல்ல'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பு மறுபடியும் அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு!

"இல்லயா...?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் திரும்பச் சொன்னப்போ, அவரோட மூச்சுக்காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

"நான்... நான் என்னோட பிரைவேட் பார்ட்டை மறைக்க ட்ரை பண்ணவே இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த உண்மையை, எந்த தயக்கமும் இல்லாம, அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

தன் பொண்டாட்டி... கை ஃப்ரீ ஆகியும்... ஒரு வாட்ச்மேன் முன்னாடி தன் புண்டையை மறைக்க ட்ரை பண்ணல!

ஏன்? ஏன் அவ மறைக்கல?

இந்தக் கேள்வி கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்குற மாதிரி ஆக்கிடுச்சு.

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்து, என்னோட ரீசனைச் சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அப்போ ஒரு விஷயம் தெளிவாப் புரிஞ்சுது கார்த்திக்."

"நான் கத்திப் பாத்தேன்... தடுத்துப் பாத்தேன்."

"ஆனா அவர் நான் சொல்ற எதையுமே கேக்குற நிலைமையில இல்ல."

"அவர் அந்த வீக்கத்தை... அது ஏதோ எமர்ஜென்சி... அதைச் செக் பண்ணியே ஆகணும்ங்குறதுல பிடிவாதமா இருந்தாரு."

"நான் என்ன சொன்னாலும் அவர் நிப்பாட்டப் போறது இல்லனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சுங்க."

நான் என் நிலைமையை ஹெல்ப்லெஸ்ஸா மாத்துனேன்.

"அது மட்டுமில்ல கார்த்திக்..."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா..."

நான் என் பார்வையை மறுபடியும் லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் உறைஞ்சு போயிருந்தேன் கார்த்திக்..."

"எனக்குள்ளயும்... எனக்குள்ளயும் ஒரு மூலைல..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"ஒரு சின்னக் கியூரியாசிட்டி... ஒரு குழப்பம் வந்துருச்சு கார்த்திக்."

"அவர் அவ்ளோ சீரியஸாச் சொல்றாரே..."

"நிஜமாவே அவர் எப்படித் தான் அந்த வீக்கத்தைச் செக் பண்ணப் போறாரு?"

"அதுக்கு அவர் என்ன பண்ணப் போறாருனு பாக்கலாம்ங்குற ஒரு கியூரியாசிட்டி... எனக்கே தெரியாம எனக்குள்ள வந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் இந்த உண்மையைச் சொன்னதும்!

கார்த்திக் மூச்சு விடுறது நின்னு, 'ஹூப்'னு ஒரு சத்தத்தோட காத்தை உள்ள இழுத்தாரு.

அவரு கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சுது.

தன்னோட பொண்டாட்டிக்கே... அந்த வாட்ச்மேன் தன் புண்டையில என்ன பண்ணப் போறான்னு பாக்குற கியூரியாசிட்டி வந்துருச்சா?

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கோட ஈகோவை சுக்குநூறா உடைச்சு, அவரோட செக்ஸுவல் போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் எந்த ஒரு இடைவெளியும் விடாம, அடுத்த கட்டத்துக்குப் போனேன்.

"என் கைகள் ஃப்ரீ ஆனதும்..."

"நான் அமைதியா இருந்ததைப் பாத்துட்டு..."

"அவர் ஒரு கிரேஸியா... கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயத்தைப் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெரிய சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, "என்ன... என்ன பண்ணான்?"னு பதற்றமாக் கேட்டாரு.

"நான் சொன்னேன்ல கார்த்திக்?"

"அவர் அந்த ஃபோன் ஃபிளாஷ்-லைட்டை... தன் வாயில கவ்விப் பிடிச்சுருந்தாருனு?"

"என் கை ஃப்ரீ ஆனதும்..."

"அவர் தன் வாயில இருந்த அந்த ஃபோனை எடுத்து... மறுபடியும் தன் கையிலயே பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தெளிவா விவரிச்சேன்.

"இப்போ... அவரோட ஒரு கையில அந்தப் பிரகாசமான ஃபிளாஷ்-லைட்."

"அவர் அந்த ஃபோனை... என்னோட சென்டருக்கு அவ்ளோ கிட்டக் கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

"அந்தப் பிரகாசமான லைட்..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, முழுசாத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட பிரைவேட் பார்ட் மேல..."

"க்ளோஸ்ல... அப்படியே பளீச்னு அடிச்சுது கார்த்திக்!"

நான் அந்த லைட் அடிக்கிற சீனை, பச்சையா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சு காட்டுனேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா ஒரு ஸ்டேட்டுக்குப் போயிட்டாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல்!

அந்த இருட்டான ரூம்ல...

அந்தப் பிரகாசமான ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல...

தன் பொண்டாட்டியோட, ஒரு முடி கூட இல்லாமக் கிளீனா ஷேவ் பண்ணியிருக்க அவளோட புண்டைய...

அந்த வாட்ச்மேன் கண்ணுக்கு எவ்ளோ கிளியரா, எவ்ளோ பளிச்சுனு தெரிஞ்சிருக்கும்!

இந்த நெனப்பு கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கிச்சு.

அவரோட சுண்ணி, என் தொடையில இப்போ அவ்ளோ வயலன்ட்டா, ஒரு சுத்தியல் மாதிரி இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல..."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கி, முணுமுணுப்பாப் பேசுனேன்.

"அவர் என்னைய எக்ஸாமின் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

"அவரோட இன்னொரு ஃப்ரீயா இருந்த கையோட விரல்கள்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அவ்வளவு ஸ்லோவாச் சொன்னேன்.

"என் சென்டர்ல பட்டுச்சு கார்த்திக்."

"அவரோட விரல்கள்... என்னோட இதழ்கள் மேல..."

"ஆக்டிவ்வா விளையாட ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் அந்த 'விளையாட ஆரம்பிச்சுது'ங்குற வார்த்தையை கேஷுவலா சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போச்சு.

"விளையாட... ஆரம்பிச்சுதா?" கார்த்திக், நடுக்கத்தோட கேட்டாரு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் தன் விரல்களால... என்னோட இதழ்களை..."

"மெதுவா... விலக்கிப் பாத்தாருங்க."

நான் அந்த 'விலக்கிப் பாத்தாரு'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பே ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன், தன் பொண்டாட்டியோட புண்டை இதழ்களைத் தன் விரல்களால விலக்கிப் பாக்குறான்!

"அவர் அந்த இதழ்களை விலக்கி..."

"அந்த வீங்கியிருந்த ஓரங்கள்ல எல்லாம்... அவ்ளோ அழுத்தமாப் பிரஸ் பண்ணிப் பாத்தாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பிரஷரை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல, அவர் கூர்மையாப் பாத்துக்கிட்டே, என் இதழ்களைப் பிசைஞ்சு செக் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது... அது எவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வான இடம் கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ வலியையும், கூச்சத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

"அந்த இடத்துல... பெரிய பிரஷர்..."

"ஒரு ஆம்பளையோட விரல்கள், அவ்ளோ அழுத்தமா என் இதழ்களைப் பிரஸ் பண்ணும்போது..."

"எனக்கு என்ன ஆச்சுனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்."

"நான் எந்தப் தப்பும் பண்ணல..."

"ஆனா... எனக்கே தெரியாம..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"எனக்கே தெரியாம... என்னோட தொண்டையில இருந்து... ஒரு சத்தம் வெளிய வந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

"சத்தமா? என்ன சத்தம்?" அவரு பதற்றமாகக் கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கி, அவ்ளோ கூச்சப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நான்... நான் சத்தமா முனகிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த உண்மையை, எந்த ஒளிவுமறைவும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

"அந்த எம்டியான ரூம்க்குள்ள..."

"என் முனகல் சத்தம்... சத்தமா, எக்கோ ஆகுற மாதிரி கேட்டுச்சுங்க."

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்!

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

"நீ... நீ முனகினியா?"

அவரு குரல், ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியிலயும், வெறியிலயும் வந்துச்சு.

"உனக்கு... அவன் தொட்டது... அவ்ளோ...?"

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்ல முடியாமத் திணறுனாரு.

நான் உடனே பதறிப்போய், அவரைத் தடுத்தேன்.

நான் அவரை முழுசாத் தப்பா நெனைக்க விட்டுடக் கூடாது.

நான் உடனே என்னோட லாஜிக்கை, பயாலஜிக்கல் லாஜிக்கை எடுத்து விட்டேன்.

"கார்த்திக்... ப்ளீஸ், நீங்க தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க!"

"நான் வேணும்னு முனகல கார்த்திக்... என்னால அதைக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல!"

"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி அது எந்தத் தப்பான ஃபீலிங்கும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ இன்னசென்ஸைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவர்... அவர் தன்னோட விரல்களை அழுத்தமா, டைரக்டா என் நரம்புகள் மேல பிரஸ் பண்ணும்போது..."

"என் உடம்புக்குள்ள ஒரு ஷார்ப்பான ஜோல்ட்... ஒரு எலக்ட்ரிக் கரண்ட் பாஸ் ஆச்சு கார்த்திக்."

"அது... அது வெறும் நேச்சுரலான, பயாலஜிக்கல் ரியாக்‌ஷன் கார்த்திக்!"

"உங்களுக்கே தெரியும்ல... அந்த இடம் எவ்ளோ இன்க்ரெடிப்லி சென்சிட்டிவ்னு?"

"அங்க அப்படி ஒரு பிரஷர் குடுக்கும்போது, எந்த ஒரு பொண்ணா இருந்தாலும், உடம்பு தானா ரியாக்ட் பண்ணத் தான கார்த்திக் செய்யும்?"

நான் என் முனகலை, சயின்டிஃபிக்கா, லாஜிக்கா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூளை அந்த லாஜிக்கை மெதுவாப் ப்ராசஸ் பண்ணுச்சு.

அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

'ஓகே... அது ரிஃப்ளெக்ஸ் ஆக்‌ஷன்... அவ வேணும்னு பண்ணல'ங்குற ஒரு நிம்மதி அவருக்குள்ள வந்துச்சு.

ஆனா... அந்த நிம்மதிக்கு நடுவுலயும், தன் பொண்டாட்டி ஒரு வாட்ச்மேன் தொட்டதுக்கு முனகிருக்காங்குற நெனப்பு...

அவரோட போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர்... அவர் நிஜமாவே நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் கார்த்திக் ஆக்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு நல்லவன் ஆக்கினேன்.

"என் முனகல் சத்தம் கேட்டதும்... அவர் செக் பண்றதை நிப்பாட்டிட்டாரு."

"அவர் சீரியஸா என் முகத்தைப் பாத்துச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... வீக்கம் அதிகமா இருக்கு.'"

"'இது இப்படியே இருந்தா சரிப்பட்டு வராது...'"

"'உங்க முழங்காலுக்கு நான் என்ன கூலிங் ட்ரீட்மென்ட் குடுத்தேனோ... அதே ட்ரீட்மென்ட்டை இங்கயும் குடுத்துப் பாக்குறேன்.'"

"'அப்பதான் இந்த எரிச்சலும், வீக்கமும் கொஞ்சம் குறையும்'னு அவர் சீரியஸாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு.

அவரு யோசிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"கூலிங் ட்ரீட்மென்ட்டா? அப்படின்னா?"

"அந்த ரூம்ல தான் தண்ணி இல்லயே... அப்புறம் எப்படி அவன்...?"

கார்த்திக் வார்த்தைகளை நிப்பாட்டிட்டு, அப்படியே ஷாக் ஆகி என்னைப் பாத்தாரு.

அவருக்கு இப்போ ஒரு பெரிய ஸ்பார்க் அடிச்சுருச்சு!

'முழங்காலுக்கு என்ன கூலிங் ட்ரீட்மென்ட் குடுத்தான்? எச்சிலத் தடவுனான்!'

'அப்போ... இப்போ... என்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டையில...?'

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

நான் அவர் கண்ணை ஆழமாப் பாத்து, மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"நான் அவர் என்ன சொல்றாருனு புரிஞ்சுக்கிறதுக்குள்ளயோ..."

"இல்ல 'நோ'னு சொல்லி அவரைத் தடுக்குறதுக்குள்ளயோ..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் தன் தொண்டையில இருந்து எச்சிலைக் கூட்டி..."

"தன் உள்ளங்கையிலயே பலமாத் துப்புனாருங்க."

நான் அந்த அருவருப்பான விஷயத்தை அவ்ளோ தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவரோட அந்த எச்சிலை..."

"நேரா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட அது மேல... டைரக்டா அப்ளை பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் முகம் ஷாக்லயும், ஒரு பயங்கரமான வெறியிலயும் செவந்து போச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையில, ஒரு வாட்ச்மேன் தன் எச்சிலைத் தடவுறான்!

"அவர்... அவர் தன்னோட அந்த ஈரமான விரல்களை வெச்சு..."

"என்னோட அந்த சென்டர் முழுக்க... என் இதழ்கள் மேல..."

"அவ்ளோ அழுத்தமா, சுத்திச் சுத்தி ரப் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த ஃபீலிங்கை, அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவரோட அந்த எச்சில்... என்னோட அந்த இடத்தையே அவ்ளோ ஈரமா..."

"அவ்ளோ ஸ்லிப்பரியா, வழுவழுனு ஆக்கிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'ஸ்லிப்பரியா, வெட்டா ஆக்கிடுச்சு'ங்குற வார்த்தைகளை பச்சையா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா பைத்தியம் பிடிச்ச நிலைமைக்கு வந்துட்டாரு.

அவரோட கை என் இடுப்பைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர் அப்படித் தடவிக்கிட்டே... தன் முகத்தை நிமிர்த்தி என் கண்ணைப் பாத்தாரு கார்த்திக்."

"பாத்துட்டு, 'இப்போ பரவால்லயா மேடம்? அந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் குறையுதா?'னு அக்கறையாக் கேட்டாருங்க."

நான் அந்த வாட்ச்மேனோட 'அக்கறையை' அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் மூச்சை கஷ்டப்பட்டு இழுத்து விட்டுட்டு, கேட்டாரு.

"நீ... நீ என்ன சொன்ன பவி?"

அவரு குரல் அவ்ளோ தவிப்பா இருந்துச்சு.

"நீ என்ன பதில் சொன்ன அவனுக்கு?"

நான் என் உடம்பை ஒரு மாதிரிச் சிலிர்க்க வெச்சு, அந்த மெமரியில இருந்து இன்னும் வெளிய வராத மாதிரி நடிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

"அவர் அக்கறையோட, என்னோட 'காயத்தை' எப்படி சரி பண்றதுனு தன் பெஸ்ட்டைக் குடுத்து ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு."

"ஆனா... அங்க எந்தக் காயமுமே இல்லையே கார்த்திக்?"

"அது எனக்குத் தான் தெரியும். நான் சொல்லியும் அவருக்கு புரியல..."

"நான் அவ்ளோ ஷாக்ல இருந்தேன்..."

"என் உடம்பு வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"என்னால என் வாயைத் திறக்கக் கூட முடியல கார்த்திக்."

"நான் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம, அப்படியே அமைதியாப் படுத்துக்கிடந்தேன்."

"நான் அவருக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லல கார்த்திக்... நான் கம்ப்ளீட்டா, ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாம சைலண்டா இருந்தேன்."

நான் என்னோட சைலன்ஸை, இன்னசென்ட்டா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டு, லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

'அவ ஷாக்ல இருந்திருக்கா... அதான் பேசல'ங்குற லாஜிக்கை அவரு அக்செப்ட் பண்ணிக்கிட்டாரு.

ஆனா... நான் இதோட நிப்பாட்டப் போறது இல்ல.

"ஆனா... என்னோட அந்த சைலன்ஸ் தான்... சிச்சுவேஷனை இன்னும் மோசமாக்கிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் என் குரலை அவ்ளோ மெதுவாக்கி, ஒரு ரகசியம் சொல்ற மாதிரி முணுமுணுத்தேன்.

"அவர் கேட்டதுக்கு நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாததால..."

"அவர் இன்னும் அதிகமாப் பயந்துட்டாருங்க."

"அவர் அவ்ளோ சீரியஸா, டென்ஷனா என்கிட்ட சொன்னாரு..."

"'மேடம்... நான் எவ்ளோ பிரஷர் குடுத்தும், நீங்க எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டலனா...'"

"'அந்த வீக்கத்தால, உள்ள நரம்பெல்லாம் முழுசா மரத்துப் போச்சுனு அர்த்தம் மேடம்.'"

"'இது ரொம்ப ரொம்ப டேஞ்சரஸான சைன்.'"

"'நான் இதை விட இன்னும் ஆழமா செக் பண்ணி, உள்ள என்ன பிரச்சனைனு கண்டுபிடிச்சாகணும்.'"

"'இதுக்கு... இன்னும் இன்டென்ஸான ஒரு ட்ரீட்மென்ட் தேவைப்படுது'னு அவர் உறுதியாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த வாட்ச்மேனோட கன்குளூஷனை சீரியஸா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

"என்ன..."

அவரு குரல், அடித் தொண்டையில இருந்து ஒரு மாதிரி மூச்சுத் திணறலோட வந்துச்சு.

"என்ன... என்ன பண்ணான் அவன்?"

அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

நான் ஒரு செகண்ட் கூட என் பார்வையை விலக்கல.

"அவர்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா, அவரோட நரம்புகளை அறுக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர்... எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம..."

"சடார்னு..."

"தன்னோட முகத்தை... என்னோட தொடைகளுக்கு நடுவுல..."

"இன்னும்... இன்னும் அவ்ளோ கிட்டக் கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட உடம்பு டென்ஷன்ல அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு.

"அவரோட முகம்... என் சென்டருக்கு அவ்ளோ நெருக்கமா வந்துச்சு."

"அவரோட அந்தச் சூடான மூச்சுக்காத்து... என் இதழ்கள் மேல படுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டுக் காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அடுத்த செகண்ட்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ தாழ்த்தி, முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

"அவரோட... அவரோட வாய்..."

"நேரா வந்து..."

"என்னோட சென்டர் மேல..."

"அப்படியே..."

"பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்."

[intrested]

கார்த்திக்கு இன்னுமா ஊத்தாம இருக்கு..
டேய் சீக்கிரம் பணியாரம்ல வாய் வச்சி மீதி இருக்கிற கஞ்சி குடிச்சிட்டு பொழப்பு பாரு.. போ போ

[Jailer2494]

OMG...This is on another level tease...u r a legend Yazhiniram. And Thank you so much for back to back updates.

[fuckandforget]

Super update.
Rendu nimishathula oothura pottaiku eppadi sunni ivlo neram nikkum.
Indha thevidiya payyan pondatti pundaya monthu kooda parthathilla. Adhu sivappa karuppa nu kooda indha naiku theriyathu. Avan viral pottukitte nakki enaku uchatha koduthan. Nee kooda Enakku avlo sugam tharala nu solli seruppala adicha mathiri feel panna vaikanum.

[Joseph Rayman]

Very good update

[sakurasan]

Is this the Mother of all slow burn stories.
Really wonderful story and narration.

[Thangaraasu]

Miga arumai

[chellaporukki]

Ithana varusathula purusan avaloda pundaya thottatho muthamittatho naaku pottatho illa. Athellam asingam nu nenakiravan Avan. Eppavum foreplay ethuvum seyyama kaala virichi naaku kuthu kuthi oothittu kuppara paduthu thoonguravan ivan. Athanala than iva aduthavanukku kaala virichi kittu suthura. Ippo ennamo rendu perum romba anyonamana couple mathiri ungalukku en pundaya pathi nalla theriyum nu pesurathu comedy ya Iruku.

[BigboobsRasigan]

இங்கே இந்த கதைக்கு கருத்து தெரிவிக்கும் அன்பு வாசகர்களே.. மூடிட்டு கம்முனு கதையை படிச்சோமா கையடிச்சோமா னு போங்கடா.. நீங்க எதையாவது எழுதி தொலைச்சி.. அவன் கதையை continue பன்னாம போயிற போறான்.. யாழினி ராம்.. You Please continue and Update ?

[news.doctor123]

I want to lick that pussy whole day while listening from Pavi..

[Jailer2494]

Waiting for your updates

[yazhiniram]

--------------
Part 291:
--------------
 
நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்ச அந்த செகண்ட்...

கார்த்திக்... கண்கள்... பிதுங்கி, அவ்ளோ அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் இப்போ என்ன சொன்னேங்குறத...

அவரோட மூளை ப்ராசஸ் பண்றதுக்கே கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேனோட வாய்... தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டை மேல பதிஞ்சுருச்சு!

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே தொண்டைக்குள்ள மாட்டிக்குச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் சொன்ன உண்மை, அவரை எந்த அளவுக்குப் பைத்தியம் ஆக்கிருக்குனு என்னால பாக்க முடிஞ்சுது.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து லேசா விலக்கி, கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை குற்ற உணர்ச்சியில, அவமானத்துல கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, திக்கித் திக்கிப் பேசுனேன்.

"என்னோட... என்னோட இந்த இருபத்தி ஆறு வயசு வாழ்க்கையில..."

"நம்ம கல்யாணம் ஆகி இவ்ளோ வருஷம் ஆச்சு..."

நான் என் குரல்ல பயங்கரமான எமோஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நீங்க... நீங்க எனக்கு எவ்ளோ முத்தம் குடுத்துருக்கீங்க..."

"என் உதட்டுல... என் கழுத்துல... என் உடம்புல எல்லாம் நீங்க முத்தம் குடுத்துருக்கீங்க."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"உங்களோட வாய்... ஒரு நாள் கூட..."

"ஒரு தடவை கூட... என்னோட அந்த இடத்துக்குப் போனதே இல்ல கார்த்திக்."

"நீங்க ஒரு தடவை கூட, எனக்கு அப்படி பண்ணாதே இல்ல."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட தாடை நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டுத் துடிச்சுது.

நான் சொன்ன இந்த கம்பேரிசன்...

ஒரு புருஷனா அவர் செய்யாத ஒரு விஷயத்தை, ஒரு வாட்ச்மேன் செஞ்சுட்டான்ங்குற உண்மை...

"நீ... நீ என்ன பவி சொல்ற?"

அவரு குரல், ஒரு மாதிரி திணறலோட வந்துச்சு.

"அவன்... அவன் நிஜமாவே என்ன பண்ணான்?"

"எக்ஸாக்ட்டா என்ன பண்ணான்னு சொல்லு பவி!"

அவரு வெறியோட, தவிப்போட என்னையக் கசக்கிக் கேட்டாரு.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் கண்ணுல இருந்து பொய்யான பயத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"நான்... நான் அவ்ளோ ஷாக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் என் உடம்பை ஒரு மாதிரிச் சிலிர்க்க வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"என் கால்கள் ரெண்டும் அகலமா விரிஞ்சு கிடந்துச்சு..."

"அவர் முகம் அவ்ளோ க்ளோஸ்ல வந்ததும்..."

"முதல்ல... அவரோட மூச்சுக்காத்து..."

"நேரா... என்னோட அந்தச் சென்சிட்டிவ்வான ஸ்கின் மேல... அப்படியே பட்டுச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த ஃபீலிங்கை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அந்தக் ரூம்க்குள்ள... அவரோட அந்தச் சூடான மூச்சுக்காத்து படும்போதே..."

"என் உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி நடுங்கிடுச்சு."

"அடுத்த செகண்ட்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ ஸ்லோவா இழுத்தேன்.

"அவரோட... அவரோட நாக்கு கார்த்திக்..."

"மெதுவா... என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட் மேல..."

"வெளிப்பக்கமா... அப்படியே சாஃப்ட்டா, சூடா லிக் பண்ண ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் அந்த 'லிக்' பண்ண ஆரம்பிச்சுதுங்குற வார்த்தையைச் சொன்னதும்...

கார்த்திக் தன் எச்சிலைக் கூட்டி, அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனாரு.

அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் ஒரு புலி உறுமுற மாதிரி இருந்துச்சு.

'தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டையை... ஒரு வாட்ச்மேன் தன் நாக்கால நக்குறான்!'

இந்த எண்ணம்  கார்த்திக்கை அப்படியே ஒரு ஸ்டேட்டுக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு.

"நான் அவ்ளோ பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் மறுபடியும் என்னைய ஒரு விக்டிம் மாதிரி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"நான் உடனே அவரைப் பிடிச்சுத் தள்ளி விட ட்ரை பண்ணேன்..."

"நான் கத்துனேன்..."

"'என்ன பண்றீங்க நீங்க? இதை நிப்பாட்டுங்க... என்னைய விடுங்க'னு நான் பயத்துல சத்தம் போட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸ் அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா இருந்த மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

நான் தடுத்துப் பாத்தேன்ங்குறது, அவருக்கு நிம்மதியைக் குடுத்துச்சு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"அவர் உடனே... அவரோட முகத்தை லேசா நிமிர்த்தி, என் கண்ணைப் பாத்தாருங்க."

"அவர் கண்ணுல எந்த ஒரு தப்பான பார்வையும் இல்ல... அவ்ளோ நிஜமான அக்கறை இருந்துச்சு."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் 'டாக்டர்' ஆக்கினேன்.

"அவர் என்னைய அவ்ளோ சாஃப்ட்டா கன்சோல் பண்ணாரு கார்த்திக்."

"'பயப்படாதிங்க மேடம்... ப்ளீஸ் ரிலாக்ஸ்'னு சொன்னாரு."

"'நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணல மேடம்... நீங்க விழுந்த ஷாக்ல, உங்க நரம்புகள் எல்லாம் மரத்துப் போயிருக்கு.'"

"'அதான் நீங்க எவ்ளோ பிரஷர் குடுத்தும் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டல.'"

"'இதை இப்படியே விட்டா ரத்தம் உறைஞ்சுரும்...'"

"'அதனால தான்... என்னோட வாயில இருக்குற சூட்டை வெச்சு...'"

"'உங்க மரத்துப்போன நரம்புகளையும், பிளட் வெஸல்ஸையும் நான் ரிலாக்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்றேன் மேடம்.'"

"'இது முழுக்க முழுக்க உங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்றதுக்குத் தான்... ப்ளீஸ் என்னைய நம்புங்க'னு அவர் உறுதியா, மெடிக்கலாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த முட்டாள்தனமான, ஆனா சயின்டிஃபிக்கா சவுண்ட் ஆகுற ஒரு பொய்யை, எந்த ஒரு குறையும் இல்லாம கார்த்திக் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"எனக்கு... எனக்கு எப்படி ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

நான் ரொம்ப இன்னசென்ட்டாச் சொன்னேன்.

"அவர் பேசுறது ப்ரொபஷனலா இருந்துச்சு..."

"அது ஒரு எமர்ஜென்சி ட்ரீட்மென்ட் மாதிரி அவர் அவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்னதும்..."

"நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் படுத்துக்கிடந்தேன்."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

"அப்புறம் கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை தாழ்த்தி, ஒரு நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் மறுபடியும் தன் தொண்டையில இருந்து எச்சிலைக் கூட்டி..."

"சடார்னு..."

"என்னோட சென்டர் மேலேயே... டைரக்டாத் துப்புனாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும், என் முகம் அருவருப்புல சுருங்குனு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

'ச்சீ...'ங்குற மாதிரி என் முகம் மாறுச்சு.

ஆனா... அவரோட கண்கள்ல இருந்த  வெறி குறையவே இல்ல.

"ஆனா இந்தத் தடவை..."

நான் என் வார்த்தைகளை ஷார்ப்பா ஆக்கினேன்.

"இந்தத் தடவை... அவர் தன் கைகளை யூஸ் பண்ணல கார்த்திக்."

"அவர் அந்த எச்சிலைத் தடவுறதுக்கு, தன் விரல்களைப் பயன்படுத்தல."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் குழப்பமாப் பாத்தாரு.

"பின்ன? அப்புறம் எப்படி பவி?" அவரு பதற்றமாக் கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை நேரா அவர் கண்ணுக்குள்ள லாக் பண்ணேன்.

"அவர்... அவரோட நாக்கை... முழுசா வெளிய நீட்டுனாருங்க."

"நீட்டி..."

"என்னோட அது மேல... அவர் துப்புன அந்தச் சூடான எச்சிலையும் சேர்த்து..."

"அவரோட நாக்காலேயே... டைரக்டா... அவ்ளோ அழுத்தமா... நக்க ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'நக்க ஆரம்பிச்சாரு'ங்குற வார்த்தையை, எந்த ஒளிவுமறைவும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சை 'ஹூப்'னு உள்ள இழுத்தாரு!

"அவர்... அவர் என்னைய அங்க லப் லப்னு சப்ப ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த சத்தத்தை, அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவரோட அந்தச் சூடான எச்சிலும்... என்னோட அந்தச் சென்சிட்டிவ்வான ஸ்கின்னும் சேரும்போது..."

"அந்த இடம் முழுக்க... அவ்ளோ ஈரமா... அவ்ளோ வெட்டா மாறிடுச்சு கார்த்திக்."

"நான் அந்த சில்லுன்ங்கிற தரைல, எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம, முழுசா உறைஞ்சு போய்ப் படுத்துக்கிடந்தேன்..."

"ஆனா அவரோட வாய்... அவரோட நாக்கு... என் சென்டர்ல அவ்ளோ ஆக்டிவ்வா, எல்லாமே பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான், சில்லுன்ங்கிற தரை, சூடான வாய் - அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி அவ்ளோ அழகாப் பெயிண்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா பைத்தியம் பிடிச்ச நிலைமைக்கு வந்துட்டாரு.

அவரோட கை என் இடுப்பைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட சுண்ணி என் தொடையில இடிக்குற வேகம் இன்னும் அதிகமாச்சு.

நான் இப்போ ஒரு பெரிய ரிஸ்க் எடுக்கப் போறேன்.

என் கன்ஃபெஷனோட பவுண்டரியை... இன்னும் கொஞ்சம் புஷ் பண்ணப் போறேன்.

கார்த்திக்கோட கியூரியாசிட்டிக்குத் தீனி போடுறதுக்காக, நான் ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்லப் போறேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளைத் திக்கித் திக்கி, கஷ்டப்பட்டு வெளிய கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இதை உங்ககிட்ட சொல்லவே அவ்ளோ அசிங்கமா இருக்குங்க..."

"நான் நிஜமாவே ஒரு கெட்ட பொண்ணு மாதிரி ஃபீல் பண்றேன் கார்த்திக்."

நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டு, குற்ற உணர்ச்சியில தவிக்கிற மாதிரி நடிச்சேன்.

"ஆனா..."

"என்னால... என்னால என்னைய கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

"என்ன... என்ன மீன் பண்ற பவி?"

அவரு குரல், தவிப்போட வந்துச்சு.

"கண்ட்ரோல் பண்ண முடியலனா... என்ன சொல்ற நீ?"

அவரு என்னைய பாத்துக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் என்னமோ பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்..."

"அந்த நாக்கு... அந்தச் சூடு... அந்த ஈரம்..."

"அது எல்லாம் என் மேல படும்போது..."

நான் ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்து விட்டேன்.

"அது... எனக்கு அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'சுகமா இருந்துச்சு' ங்குற வார்த்தையை, ஒரு பாம் மாதிரி அவர் மூஞ்சில தூக்கிப் போட்டேன்.

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

தன்னோட பொண்டாட்டி... ஒரு வாட்ச்மேன் அவ புண்டையை நக்குனப்போ... அது சுகமா இருந்துச்சுனு தன் புருஷன்கிட்டயே ஒத்துக்குறா!

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கோட ஈகோவை அப்படியே தரமட்டமாக்கிச்சு.

ஆனா... அவரோட செக்ஸுவல் போதையை? அது பல மடங்கு எகிற வெச்சுது!

"எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்... நான் இப்படிச் சொல்றது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு எனக்குத் தெரியும்."

நான் உடனே என்னைய டிஃபண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா... அவரோட நாக்கும், அவரோட வாயும்... ஏதோ பெரிய மேஜிக் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சுங்க."

"என் உடம்புல இருந்த அந்தப் பயங்கரமான வலி... அவர் அப்படிப் பண்ணப் பண்ண... அப்படியே முழுசா மறைஞ்சு போச்சு கார்த்திக்."

"அது ஒரு மிராக்கிள் ரிலீஃப் மாதிரி இருந்துச்சு."

"நான் பெரிய ஷாக்ல இருந்தேன்... ஆனா அவரோட வாய் என் மேல வேலை செய்ய ஆரம்பிச்ச அந்த நிமிஷம்..."

"என் முழங்கால்ல அடிபட்டிருந்த பயங்கரமான வலியைப் பத்தி கூட... நான் முழுசா மறந்துட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என்னோட பிளெஷரை, ஒரு பெயின் ரிலீஃப் மாதிரி ஜஸ்டிஃபை பண்ணேன்.

நிஜத்துல பிரகாஷ் நக்கும்போது எனக்கு எவ்ளோ பெரிய உச்சக்கட்டம் வந்துச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா நான் கார்த்திக்கிட்ட, அத ஒரு 'பெயின் ரிலீஃப்' மாதிரிச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியாம, அப்படியே ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உக்காந்திருந்தாரு.

அவரு மூச்சு காத்து மட்டும் 'ஹூப்... ஹூப்...'னு வேகமா வந்துச்சு.

"அது... அது அதோட நிக்கல கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ மெதுவாக்கி, முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், கார்த்திக் உடம்பு மறுபடியும் விறைச்சுப் போச்சு.

"அதோட நிக்கலயா? வேற... வேற என்ன பண்ணான் அவன்?"

அவரு வெறியோட, பொறுமையிழந்து கேட்டாரு.

"அவர்... அவர் என்கிட்ட சொன்னாரு கார்த்திக்..."

நான் பிரகாஷோட அடுத்த டயலாக்கைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம்... வெளிய இருக்குற வீக்கம் குறைஞ்சுடுச்சு.'"

"'ஆனா... இம்பாக்ட் ரொம்ப ஆழமா இருந்ததால... உள்ளுக்குள்ள இன்டெர்னல் மசில்ஸ்  ஏதாச்சும் கிழிஞ்சுருக்கானு நான் செக் பண்ணியாகணும்.'"

"'உள்ளுக்குள்ள இருக்குற டெம்பரேச்சரை செக் பண்ணா தான், ரத்தம் கட்டுயிருக்கானு கண்டுபிடிக்க முடியும்.'"

"'அதுக்கு... நான் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாப் போகணும்'னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த வாட்ச்மேனை, இப்போ ஒரு சர்ஜன் லெவலுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் கண்கள் அகலமா விரிஞ்சுது.

"ஆழமா... ஆழமாப் போகணுமா?"

"அவன்... உள்ள போனானா?"

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... அதுல அதிர்ச்சியும், போதையும் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப மெதுவா, என் தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்டி 'ஆமா'னு சம்மதம் சொன்னேன்.

என் முகத்தை அவ்ளோ வல்னரபிளா, அவ்ளோ பரிதாபமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் அவரோட நாக்கை... ரொம்பக் கூர்மையா மாத்துனாருங்க."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தெளிவா விவரிச்சேன்.

"அந்தக் கூர்மையான நாக்கை..."

"நேரா... என்னோட அந்தப் பிரைவேட் ஹோல்குள்ள..."

"அப்படியே டைரக்டா... உள்ள சொருகி ஸ்லைட் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

அவரு உடம்பே ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள... ஒரு வாட்ச்மேன் தன் நாக்கை விட்டுருக்கான்!

"அது... அது அவ்ளோ விசித்திரமான ஒரு ஃபீலிங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த சென்சேஷனை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"அது ரொம்ப இன்வேஸிவ்வா இருந்துச்சு... ஆனா..."

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது நிஜமாவே... ரொம்ப ரொம்பச் சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"அவரோட நாக்கு... எனக்குள்ள போய்... அந்தச் சுவர்களை எல்லாம் அவ்ளோ ஆழமாச் செக் பண்ணும்போது..."

"என் உடம்பு முழுக்க... ஒரு மாஸிவ்வான ஷாக்-வேவ்ஸ் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சுங்க."

நான் என்னோட பிளெஷரை அவ்ளோ ஓப்பனா ஒத்துக்கிட்டேன்.

"நான் அவ்ளோ அதிகமா நடுங்க ஆரம்பிச்சுட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் என்னோட பொய்யான பேனிக்கை மறுபடியும் உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"என் உடம்பு வெடவெடனு நடுங்குச்சு."

"அவர் ஒரு செகண்ட் தன் வாயை வெளிய எடுத்துட்டு... என் முகத்தைப் பாத்தாருங்க."

"பாத்துட்டு, 'இப்போ எப்படி ஃபீல் பண்றீங்க மேடம்? உள்ளுக்குள்ள அந்த வலி குறையுதா?'னு அவ்ளோ சீரியஸாக் கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் டாக்டர் ஆக்கினேன்.

கார்த்திக் இப்போ பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து, தன் முகத்தை என் முகத்துக்கு அவ்ளோ கிட்ட கொண்டு வந்தாரு.

அவரோட மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல சுடச்சுடப் பட்டுச்சு.

"நீ... நீ என்ன சொன்ன பவி?"

அவரு அவ்ளோ அர்ஜென்ட்டா, தவிப்போட கேட்டாரு.

"நீ அவனுக்கு என்ன பதில் சொன்ன?"

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ மடியைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் உடம்பையே நேசிக்காத ஒரு பொண்ணு மாதிரி, அவமானப்பட்டுப் போன மாதிரி நடிச்சேன்.

"நான்... நான் அவருகிட்ட சொன்னேன் கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வெளிய தள்ளுனேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அவ்ளோ சுகமா இருக்குனு சொன்னேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த உண்மையைச் சொன்னதும்!

கார்த்திக்கோட நெஞ்சு அவ்ளோ வேகமா, பலமா மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் அந்த ரூம் முழுக்கக் கேட்டுச்சு.

நான் உடனே பதறிப்போய், எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"என்னால... என்னால அதைக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல கார்த்திக்!"

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ வலியைக் கொண்டு வந்தேன்.

"என் உடம்பு எனக்கே தெரியாம, அதுபாட்டுக்கு ரியாக்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"நான் நிஜமாவே... அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"அவர் அப்படி நக்கும்போது... நான் அவ்ளோ சத்தமா முனகிக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் முனகலை ஒத்துக்கிட்டேன்.

"எனக்கு அவ்ளோ ஹியூமிலியேட்டிங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"நான் இப்படி ஒரு சத்தம் போடுறேனேனு நினைச்சு நான் அவ்ளோ அவமானப்பட்டேன்."

"ஆனா... அவர் குடுத்த அந்த இன்டென்ஸான ட்ரீட்மென்ட்க்கு..."

"என்னோட சென்சிட்டிவ்வான நரம்புகள் எல்லாமே... தானா ரியாக்ட் பண்ணிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் என் பிளெஷரை, என் முனகலை... முழுசா 'நரம்புகளோட ரியாக்‌ஷன்'னு சயின்டிஃபிக்கா மாத்திட்டேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்... என்னையே அவ்ளோ ஆழமாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட முகத்துல இருந்த கோபம், அதிர்ச்சி எல்லாமே இப்போ முழுசா மறைஞ்சு போச்சு.

அதுக்கு பதிலா... ஒரு போதை, ஒரு புரிதல் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

அவரு தன் கையை நீட்டி, என்னோட தோள்பட்டையை அவ்ளோ சாஃப்ட்டாத் தடவிக்கொடுத்தாரு.

அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு எனக்கு இன்ஸ்டன்ட்டா ஒரு வேலிடேஷன் குடுக்க ஆரம்பிச்சாரு!

"அது நேச்சுரல் தான் பவி..."

அவரு குரல் அவ்ளோ மெச்சூர்டா, என்னையச் சமாதானப்படுத்துற மாதிரி வந்துச்சு.

"அது வெறும் பயாலஜிக்கல் நெர்வ் ரெஸ்பான்ஸ்  தான்."

"அவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வான இடத்துல ஒரு பிரஷர் குடுக்கும்போது, உடம்பு அப்படித் தான் தானா ரியாக்ட் பண்ணும்."

"நீ இத நினைச்சு கொஞ்சம் கூட அசிங்கப்படத் தேவையில்லை பவி."

அவரு உறுதியா, என்னைய ஆசுவாசப்படுத்துனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அடக் கடவுளே! உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் நக்கி, முனக வெச்சுருக்கான்...'

'அதை நீங்க பயாலஜிக்கல் ரியாக்‌ஷன்னு சொல்லி எனக்குச் சப்போர்ட் பண்றீங்களே!'

'நீங்க எப்பேர்ப்பட்ட ஆளு கார்த்திக்!'

நான் என் சிரிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, அவர் கண்ணைப் பாத்து இன்னசென்ட்டாத் தலையாட்டுனேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 292:
--------------
 
என் மனசுக்குள்ள கொண்டாட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... கார்த்திக்!'

'உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் நக்கி, முனக வெச்சுருக்கான்...'

'அதை நீங்க பயாலஜிக்கல் ரியாக்‌ஷன்னு சொல்லி, சப்போர்ட் பண்ணிச் சமாதானப்படுத்துறீங்களே!'

'உங்க ஃபேண்டஸி, உங்களை எந்த அளவுக்குக் குருடாக்கி வெச்சுருக்குனு இப்போ தான் எனக்கு முழுசாப் புரியுது.'

நான் அவர் என் தோள்பட்டையில வெச்சுருந்த கையை, சாஃப்ட்டாத் தொட்டு, ஒரு நன்றி சொல்ற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"தேங்க்ஸ் கார்த்திக்..."

"நீங்க... நீங்க என்னையத் தப்பா நெனைக்காம, என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டதுக்கு தேங்க்ஸ்."

நான் தவிப்போட, கார்த்திக் எனக்குக் குடுத்த சப்போர்ட்க்காக உருகிப் போற ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா நடிச்சேன்.

கார்த்திக் முகம், வித பெருமையிலயும், அதே சமயம் ஒரு வித போதையிலயும் சிவந்துருந்துச்சு.

"பரவால்ல பவி... இட்ஸ் ஓகே."

அவரு குரல், திக்கித் திக்கி வந்துச்சு.

"அது... அதுக்கப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"

"அவன் அந்த மாதிரி பண்ணதும்... நீ ஃப்ரீ ஆகிட்டியா?"

"அவன் உன்னை விட்டுட்டானா?"

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... அதுல ஏமாற்றம் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

இன்னும் ஏதாச்சும் நடந்திருக்கக் கூடாதாங்குற ஏக்கம் அவர் வார்த்தையில தெரிஞ்சுது.

நான் அவர் கண்ணையே உத்துப் பாத்தேன்.

நான் என் முகத்தை மறுபடியும் சீரியஸா, ஒரு மாதிரிப் பயத்தோட மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

"அவர்... அவர் முகம் திடீர்னு ரொம்பச் சீரியஸ் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்."

"அவர் என்னோட அந்த இடத்துல இருந்து தன் முகத்தை லேசா மேல தூக்கி, என் கண்ணைப் பாத்தாருங்க."

"அவர் மூச்சு அவ்ளோ வேகமா வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"அவர் சீரியஸா, ஏதோ ரிப்போர்ட் சொல்ற மாதிரிச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... வெளியில இப்போ பாக்குறப்போ எல்லாம் இப்போ ரிலாக்ஸ் ஆகிடுச்சு.'"

"'அதுல எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல. அதனால தான் நீங்க அப்படி முனகுனிங்க..'"

"'ஆனா... உள்ளுக்குள்ள....'"

"'இன்னும் பிரஷர் இருக்கும்னு நெனைக்கிரேன்'"

பிரகாஷ் ஏதோ கேரிங்-கா சொன்ன மாதிரி அவர்கிட்ட சொன்னேன்.

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

"இன்டெர்னல் பிரஷரா?" கார்த்திக் முணுமுணுத்தாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... அவர் சொன்னாரு..."

"'மேடம், நான் வாயால குடுத்த சூடு... வெளியில இருக்குறதுக்கு மட்டும் தான் ஹெல்ப் பண்ணும்.'"

"'ஒரு வேல, இதுக்குள்ள ப்ரெஷர் லாக் ஆகியிருந்தா, அந்த பிரஷரை ரிலீஸ் பண்றதுக்கு, இது பத்தாது.'"

"'இத நான் இப்படியே விட்டா... காலையில உங்களால ஒரு அடி கூட எடுத்து வெச்சு நடக்க முடியாது மேடம்.'"

"'உள்ளுக்குள்ள ரத்தம் கட்டி, கால் மரத்துப் போயிடும்.'"

"'அதனால... நான் இதை விடப் பெட்டரான ஒரு ஐடியா சொல்றேன், அந்த உள்ள இருக்குற பிரஷரை மேனுவலா ரிலீஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணலாம்னு'னு அவர் சீரியஸாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அவனோட 'வார்னிங்கை' தத்ரூபமாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... அவரோட முகம் குழப்பத்துலயும், எதிர்பார்ப்புலயும் வெளிறிப் போயிருந்துச்சு.

"பெட்டரான ஐடியா-வா?"

கார்த்திக் குரல், ஒரு மாதிரி மூச்சுத் திணறலோட வந்துச்சு.

"பெட்டரான ஐடியா-னா... அவன் என்ன மீன் பண்றான் பவி?"

அவரு கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

நான் ஒரு ட்ரமேட்டிக்கான பெருமூச்சை வெளிய விட்டேன்.

என் கண்களை அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு, அந்தப் பயத்தை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"அவர்... அவர் தன்னோட ஒரு கையை மேல தூக்குனாரு கார்த்திக்."

நான் அவ்ளோ ஸ்லோ மோஷன்ல வார்த்தைகளை வெளிய தள்ளுனேன்.

"அவரோட... அவரோட விரல்கள்..."

"ஏற்கனவே என் அதுல தடவுனப்போ இருந்த ஈரத்துலயம்..."

"அவர் எச்சில்லயும் சேர்ந்து..."

"ஸ்லிக்கா... வழுவழுனு... அப்படியே பளபளனு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த டீடைலை, கேஷுவலா விவரிக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர் அந்த விரல்களைக் கொண்டு வந்து..."

"என்னோட அந்த வீங்கியிருந்த இதழ்கள் மேல..."

"அவ்ளோ அக்ரஸிவ்வா... அவ்ளோ போர்ஸாத் தேய்க்க ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவரோட விரல்கள்... என் ஸ்கின்னுக்குள்ள அவ்ளோ ஆழமாப் பதிஞ்சு, ஒரு மாதிரிப் பிசைய ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சுக்காத்து ஒரு புலி உறுமுற மாதிரி வேகமா வந்துச்சு.

"நான் அவ்ளோ பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் என்னோட அந்த பேக் ரெசிஸ்டன்ஸை மறுபடியும் உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"நான் உடனே அவரை நிப்பாட்டச் சொன்னேன் கார்த்திக்!"

நான் ஒரு பொய்யை பெர்ஃபெக்ட்டா சொன்னேன்.

"'ப்ளீஸ்... வேண்டாம்... எனக்கு இப்போ எந்த வலியும் இல்ல, போதும்'னு நான் கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பாத்தாரு.

அவரு நான் தடுக்குறதை நம்புனாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"அவர் நான் சொல்ற எதையுமே காதுல வாங்கிக்கல."

"அவர் அவ்ளோ உறுதியாச் சொன்னாரு..."

"'மேடம், இது முக்கியமான கட்டம்.'"

"'நான் வெளிய இருந்து பண்றதால எந்த யூஸும் இல்லை.'"

"'உள்ளுக்குள்ள எப்படி இருக்குனு நான் செக் பண்ணணும்.'"

"'உள்ள போனா தான், ஏதாது லாக் ஆகியிருக்கானு எனக்குத் தெரியும்'னு அவர் சொன்னாருங்க."

நான் அவனோட லாஜிக்கை அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

"உள்ள போனா தானா?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் திரும்பச் சொல்லும்போதே, அவரோட தொண்டை வறண்டு போயிருந்துச்சு.

நான் அவர் கண்ணை ஆழமா, ஊடுருவிப் பாத்தேன்.

"ஆமா, கார்த்திக்..."

"என் பேச்சை கேக்கவே இல்ல"

"அவர் பாட்டுக்கு அதை பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்".

"ரொம்ப மெதுவா... கார்த்திக்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா, அவரோட மனசுல ஒரு ஆணி மாதிரி அறைஞ்சேன்.

"அவரோட ஈரமான... நடு விரலை..."

"நேரா..."

"என்னோட அந்த ஹோல்குள்ள..."

"அப்படியே..."

"டைரக்டா... உள்ள சொருகுனாருங்க கார்த்திக்!"

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்...

எங்க பெட்ரூம்ல எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

அந்த அமைதியில... கார்த்திக்கோட ஹார்ட்பீட் 'டப்... டப்... டப்...'னு வேகமாத் துடிக்குற சத்தத்தை, என்னால கிளியராக் கேக்க முடிஞ்சுது!

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள... ஒரு வாட்ச்மேன் தன் விரலை விட்டுருக்கான்!

"அவர்... அவர் தன் விரலை ஆழமா, முழுசா உள்ள தள்ளுனாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த சென்சேஷனை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"அவரோட விரல்... என்னோட ஹோல்குள்ள போகும்போது..."

"அது அவ்ளோ திக்கா... முரட்டுத்தனமா... ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை கஷ்டப்பட்டு இழுத்துட்டு, வெறித்தனமா என்னைப் பாத்தாரு.

"அவர்... அவர் தன் விரலை உள்ள விட்டுட்டு சும்மா இல்ல கார்த்திக்."

"அவர் அந்த விரலை..."

"எனக்குள்ள... வெளியவும், உள்ளயுமா... ஸ்பீடா மூவ் பண்ண ஆரம்பிச்சாருங்க!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை கிளியரா, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

"அவர் அப்படி மூவ் பண்ணிக்கிட்டே, என் மூஞ்சியைப் பாத்து சீரியஸாச் சொன்னாரு..."

"'மேடம், உள்ளுக்குள்ள மசில் வால்ஸ் ஏதாச்சும் ஆகிருக்கானு நான் செக் பண்றேன், கொஞ்சம் பொறுத்துக்குங்க'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த எக்ஸ்கியூஸை சொன்னேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள இன்னும் ஆழமாப் பாய்ச்சுனேன்.

"அவர் முகம் சீரியஸா, ஏதோ பெருசா செக் பண்ற மாதிரித் தான் இருந்துச்சு..."

"ஆனா அவர் பண்ணிக்கிட்டு இருந்த அந்த ஆக்‌ஷன்..."

"அவர் நிஜமாவே..."

"தன்னோட ஒரே ஒரு விரலை வெச்சு... என்னை... போர்ஸா பண்ணிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'பண்ணிட்டு இருந்தாரு'  ங்குற வார்த்தையை...

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

அவரு உடம்பே ஒரு செகண்ட் தூக்கிப் போட்டுச்சு.

ஆனா அவரோட வெறி? அது இப்போ எவரெஸ்ட் உச்சிக்குப் போயிடுச்சு!

"அது... அது எனக்கு அவ்ளோ ஓவர்வெல்மிங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் என் குரலை மெதுவா, முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

நான் இப்போ ஒரு சின்ன பிசிக்கல் கேம் பிளே பண்ணப் போறேன்.

நான் பெட்ல, அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்ல?

நான் என் கால்களை சாஃப்ட்டா, மெதுவா லேசா அசைச்சேன்.

என்னோட தொடை... நேராப் போய்...

கார்த்திக்கோட பேண்ட்டுக்குள்ள, இரும்பு மாதிரி விறைச்சுப் போயிருந்த அவரோட அந்தச் சுண்ணி மேல...

டைட்டாப் பிரஸ் ஆச்சு.

நான் வேணும்னே, என் தொடையை அவரோட சுன்னி மேல உரசிக் காமிச்சேன்.

அவரோட சூடு, அவரோட ஹார்ட்னஸ், அந்த பாண்ட் வழியா என் தொடையில படுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் எந்த தப்பான எண்ணமும் இல்லாத மாதிரி, அவ்ளோ இன்னசென்ட்டா அவர் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டே இதைப் பண்ணேன்.

கார்த்திக் உடம்பு, என் தொடை உரசும்போதெல்லாம் அப்படியே ஒரு மாதிரிச் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

அவரு கண்கள் செவந்து போயிருந்துச்சு.

அவரு ஒரு விதமான கற்பனை உலகத்துக்கே போய்ட்டாரு.

நான் அத கெடுக்குற மாதிரி மறுபடியும் ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா... அது அவ்ளோ சீக்கிரம் முடியல கார்த்திக்."

நான் என் அடுத்த பாம்மைத் தூக்கிப் போட ரெடியானேன்.

"'ஒரு விரலை வெச்சு மட்டும், என்னால சரியா செக் பண்ண முடியலன்னு சொன்னாருங்க.'"

"'எனக்கு தெளிவா செக் பண்ண முடியல மேடம் சொன்னாரு.'"

"'நான் கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா பிரஷர் குடுத்தா தான், உள்ள ஏதாது ப்ரோப்லேம் இருக்க இல்லையானு தெரியும் மேடம்னு சொன்னாருங்க.'"

"'அதனால... கொஞ்சம் வலிக்கும், அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க'னு சொல்லிட்டு..."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போதே...

என் பார்வையை கார்த்திக்கோட கண்கள்ல இருந்து லேசா கீழ இறக்கினேன்.

நான் அவர் பக்கத்துல, அவர் மேல பாதி சாஞ்சுக்கிட்டு தான படுத்துருந்தேன்?

என்னோட வலது கை... அவ்ளோ நேரம் அவர் நெஞ்சுல வெச்சுருந்த என் கை...

இப்போ ரொம்ப மெதுவா...

அவரோட நெஞ்சைத் தாண்டி...

அவரோட வயிற்றைத் தாண்டி...

இன்னும் கீழ இறங்குச்சு.

என் கை கீழ இறங்குற அந்தச் சின்ன மூவ்மென்ட் கூட, கார்த்திக்கோட மூச்சுக்காத்தை வேகமாக்குச்சு.

என்னோட விரல்கள்...

நேராப் போய்...

அவரு போட்டுருந்த பேண்ட்டுக்கு மேல...

இரும்பாட்டமா விறைச்சுப் போய், துணியைத் தூக்கிக்கிட்டு நின்ன அவரோட சுண்ணி மேல...

சாஃப்ட்டா... ஆனா கரெக்ட்டா போய் உக்காந்துச்சு.

நான் அப்படித் தொட்ட செகண்ட்!

அவரு உடம்பே ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

அவரோட பேண்ட்டுக்கு மேல... அந்த சூட்டை, அந்த விறைப்பை... என்னோட உள்ளங்கை முழுசா ஃபீல் பண்ணுச்சு.

நான் என் முகத்துல எந்த எண்ணமும் இல்லாத மாதிரி...

ஏதோ நான் சொல்ற கதையோட எமோஷன்ல... எனக்கு ஒரு ஆறுதல் தேவைப்படுற மாதிரி...

இன்னசென்ட்டா, அவரோட விறைப்பைப் பேண்ட்டோட சேர்த்துக் கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவரை அப்படிப் பிடிச்சுக்கிட்டே... என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.

"அவர்... எங்கிட்ட எந்த ஒரு பர்மிஷனும் கேக்காம..."

"சடார்னு..."

"தன்னோட ரெண்டாவது விரலையும்... உள்ள கொண்டு போனாருங்க கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"ரெண்டு... ரெண்டு விரலா?"

அவரு அந்த வார்த்தைகளைத் திக்கித் திக்கி, ஷாக்கோட கேட்டாரு.

ஒரு வாட்ச்மேனோட ரெண்டு விரல்கள், தன் பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள போயிருக்கு!

இந்த எண்ணம் கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கிச்சு.

அதே சமயம், நான் அவரோட சுண்ணியைப் பிடிச்சுருக்கிற பிடி... அவரை முழுசா ஒரு போதைக்குள்ள தள்ளிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் குரலை தவிப்பா மாத்தி, லேசா நடுங்குற மாதிரித் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"ரெண்டு விரல்கள்..."

நான் என் விரல்களால, கார்த்திக்கோட சுண்ணியை பேண்ட்டுக்கு மேலேயே லேசா அமுக்கிப் பிடிச்சேன்.

"அவரோட விரல்கள்... கொஞ்சம்... தடிமனா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் கார்த்திக்கோட விறைப்பைப் பிடிச்சுக்கிட்டே 'தடிமனான' சைஸை விவரிச்சேன்.

"முதல் விரல் உள்ள போனப்போ... எனக்கு அவ்ளோ ஒண்ணும் தெரியல."

"அது கொஞ்சம் ஈஸியாத் தான் உள்ள போச்சு... நான் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்."

"ஆனா..."

நான் என் கையை அவரோட சுண்ணி மேல லேசா மேலயும் கீழயும் அசைச்சேன்.

ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா... ஒரு சின்ன அசைவு.

"ஆனா... அந்த ரெண்டாவது விரல் உள்ள போக ட்ரை பண்ணும்போது..."

"எனக்கு நிஜமாவே அவ்ளோ வலிச்சுதுங்க கார்த்திக்."

நான் என் முகத்தை அவ்ளோ வலியோட சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"என்னோட அந்த இடம் சின்னதுல கார்த்திக்?"

"அது ரெண்டு விரல்களை அவ்ளோ ஈஸியா உள்ள விடாது."

"எனக்கு சுளீர்னு, ஒரு மாதிரி பெயின் இருந்துச்சுங்க."

நான் என்னோட வலியை விவரிக்கும்போதே...

என் கை அவரோட பேண்ட்டுக்கு மேல, அவரோட விறைப்பை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமாப் பிசைஞ்சுது.

அவரு மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல சுடச்சுடப் பட்டுச்சு.

"அ... அப்படியா?"

அவரு குரல், தள்ளாடிக்கிட்டே வெளிய வந்துச்சு.

"ரொம்ப... ரொம்ப வலிச்சுதா உனக்கு?"

நான் உடனே இன்னசென்ட்டா அவர் கண்ணைப் பாத்துத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"ஆனா... அவர் ஒரே அடியா, போர்ஸா உள்ள சொருகிடல கார்த்திக்."

"எனக்கு வலிக்கிறதா பீல் பண்ணிட்டு..."

"அவர்... ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா... கார்த்திக்..."

நான் என் கையை, கார்த்திக்கோட சுண்ணி மேல... பேண்ட்டுக்கு மேலயே... மெதுவா அழுத்தித் தடவினேன்.

"இப்படித் தான் கார்த்திக்..."

நான் என் ஆக்‌ஷனை அவருக்குக் காமிச்சேன்.

"ரொம்ப மெதுவா... இன்ச் பை இன்ச்-ஆ..."

"அவரோட அந்த ரெண்டாவது விரலை... எனக்குள்ள மெதுவா உள்ள தள்ளுனாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல...

என்னோட கை, கார்த்திக்கோட சுண்ணி மேல, கீழ இருந்து மேல வரைக்கும் சாஃப்ட்டா மூவ் ஆச்சு.

கார்த்திக் தன் கண்களைப் பாதி மூடிக்கிட்டு, அந்த ஃபீலிங்கைப் பயங்கரமா ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவருக்குள்ள...

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள... அந்த வாட்ச்மேன் தன் ரெண்டு தடிமனான விரல்களையும்...

எப்படி உள்ள நுழைச்சிருப்பாங்குற விசுவல் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர் அப்படி மெதுவா உள்ள தள்ளும்போது..."

"என்னோட மசில்ஸ்... என் ஹோல்..."

"அவரோட விரல்களுக்கு ஏத்த மாதிரி... கொஞ்சமாப் பெருசாகி, அகலமா ஸ்ட்ரெட்ச் ஆச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த ஃபீலிங்கை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவர் எனக்கு டைம் குடுத்தாரு கார்த்திக்."

"நான் அந்த வலிக்குப் பழகிக்கிற வரைக்கும்... அவர் ரொம்பப் பொறுமையா, தன் விரல்களை உள்ள தள்ளுனாரு."

"நான் அந்த ஸ்ட்ரெட்ச் ஆகுற பெயினை... மெதுவா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்."

நான் கார்த்திக்கோட சுண்ணியை பேண்ட்டுக்கு மேல தடவிக்கிட்டே... என் விரல்களால அதோட ஷேப்பை அவ்ளோ ரசனையாப் பிசைஞ்சேன்.

கார்த்திக் முனக ஆரம்பிச்சுட்டாரு.

"ம்ம்ம்... அப்புறம்?"

அவரு தவிப்போட, என்னைய இன்னும் தொடுங்குற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.

"என் ஹோல்குள்ள... அந்த ரெண்டு விரல்களும் டைட்டா முழுசா உள்ள போச்சுங்க."

"உள்ள போனதும்..."

நான் என் கையை கார்த்திக்கோட சுண்ணி மேல... மேலயும் கீழயும்... மெதுவா மூவ் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

ரொம்ப ஸ்லோவான... ஆனா ஒரு ரிதமிக் ஆன மூவ்மென்ட்.

"அவர்... அந்த ரெண்டு விரல்களையும் உள்ள வெச்சு..."

"மெதுவா... முன்னாடியும் பின்னாடியுமா..."

"உள்ளயும் வெளியுமா மூவ் பண்ண ஆரம்பிச்சாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனைச் சொல்லும்போதே...

என்னோட கை, கார்த்திக்கோட பேண்ட்டுக்கு மேல, அவரோட சுண்ணியை முன்னாடியும் பின்னாடியுமா சாஃப்ட்டா உருவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"இப்படித் தான் கார்த்திக்..."

"மெதுவா... கேர்ஃபுல்லா..."

"அவர் எனக்குள்ள மூவ் பண்ணாரு."

நான் அவரைத் தடவிக்கிட்டே... ஒரு வாட்ச்மேன் எனக்குக் குடுத்த சுகத்தை, என் புருஷன்கிட்ட செஞ்சு காமிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் அவன் கையாலேயே ஓத்தது... உங்களுக்குக் கேக்குறதுக்கு போதையா இருக்கா கார்த்திக்?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய கொண்டாட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர் அப்படி மூவ் பண்ணப் பண்ண..."

"எனக்கு... எனக்கு ஏதோ மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் என் கண்களை மூடிக்கிட்டு, அந்த ஃபீலிங்கை ரீ-க்ரியேட் பண்ணேன்.

"என் உள்ள... ஏதோ பெருசா, அடைச்சுக்கிட்டு இருக்குற மாதிரி இருந்துச்சு."

"ஆனா..."

நான் என் பார்வையை லேசா கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் கை கார்த்திக்கோட சுண்ணியை தடவுற வேகம், இப்போ லேசா அதிகமாச்சு.

"ஆனா... அவர் அப்படி பண்ண பண்ண, என்னோட உடம்பு, என்னைய என்னவோ பண்ணிடுச்சு கார்த்திக்."

"என் உடம்பு எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணல."

"ஆரம்பத்துல கொஞ்சமா இருந்த வலி... உள்ள போகப் போக..."

"அவரோட விரல்கள் அப்படி எனக்குள்ள முன்னாடியும் பின்னாடியுமா உரச உரச..."

"அது ஒரு அன்-பிலீவபிள்... ரிலீஃப்பா மாற ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் என் பிளெஷரை எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம ஓப்பனாச் சொன்னேன்.

"அவர் அப்படி பண்ணுனது..."

"எனக்கு சுகமா இருந்துச்சு."

நான் அந்த 'சுகமா இருந்துச்சு'ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லும்போதே...

கார்த்திக்கோட பேண்ட்டுக்கு மேல, அவரோட சுண்ணியை பலமா ஒரு தடவை அழுத்தி உருவினேன்.

கார்த்திக்... 'ஆஹ்...'னு முனகலோட, தன் இடுப்பை லேசா மேல தூக்குனாரு.

அவரோட முகம் ஷாக்லயும், வெறியிலயும், ஆசையிலயும் செவந்து போச்சு.

தன் பொண்டாட்டி... ஒரு வாட்ச்மேனோட விரல்கள் தனக்குள்ள போனதை... 'சுகமா இருந்துச்சு'னு ஒத்துக்குறா!

அதுவும் தன் புருஷனோட சுண்ணியைத் தடவிக்கிட்டே ஒத்துக்குறா!

இந்த நிலைமை கார்த்திக்கை எந்த உலகத்துக்குக் கொண்டு போச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.

அவரோட ஈகோ முழுசா அழிஞ்சு, அவர் இப்போ என்னோட இந்தக் கதையோட அடிமையா மாறிட்டாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் கையை கார்த்திக்கோட சுண்ணியில இருந்து லேசா விலக்கிக்கிட்டேன்.

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்.

"அவர் அதோட நிப்பாட்டல."

நான் என்னோட கன்ஃபெஷனோட உச்சக்கட்டத்துக்கு வந்தேன்.

"அவர் அதுக்கு அப்புறம், வெறும் விரல்களை வெச்சு மட்டும் என்னையச் செக் பண்ணல கார்த்திக்."

"பின்ன... பின்ன வேற என்ன பண்ணான் அவன்?" கார்த்திக் கேட்டாரு.

"அவர்... அவர் எங்கிட்ட ரொம்ப அக்கறையாச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

நான் கார்த்திக்கோட சுண்ணியை லேசாத் தடவிக்கிட்டே, மெதுவாப் பேசுனேன்.

"'மேடம்... உள்ள இருக்குற நான் ஏதாது இருக்கானு செக் பண்ணி அத பண்ணி ரிலீஸ் பண்ணும்போது...'"

"'உங்களுக்கு சென்சிட்டிவ்வா இருக்கும்.'"

"'நீங்க அத மட்டும் ஃபோகஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தா, என்னால அத பண்ண முடியாது.'"

"'நீங்க ஃபீல் பண்ணாம இருக்கணும்னா... நான் உங்க கவனத்தைத் திசை திருப்பணும்.'"

"'உங்க மைண்ட்டை ரிலாக்ஸ் பண்ண, நான் இன்னும் பெட்டரா ஒண்ணு பண்ணியாகணும்'னு அவர் அவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்னாருங்க."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, நான் தடவுற சுகத்துல கண்களை லேசாச் சொருகிக்கிட்டுக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் அப்படிச் சொல்லிட்டு..."

"மறுபடியும்... தன் முகத்தை... கீழ..."

"என் தொடைகளுக்கு நடுவுல... நெருக்கமாப் கொண்டு போனாருங்க கார்த்திக்."

"அவரோட ரெண்டு விரல்கள்... எனக்குள்ள ஆழமா இருந்துச்சு."

நான் இப்போ கார்த்திக்கோட சுண்ணியை, அவர் பேண்ட்டுக்கு மேலேயே இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமாப் பிசைஞ்சேன்.

"ஆனா அவரோட முகம்..."

"அவரோட... நாக்கு..."

நான் வார்த்தைகளை ஸ்லோவா, அவரோட நரம்புகளை அறுக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவரோட நாக்கு... என் அதோட மேல் பகுதியில..."

"எக்ஸாக்ட்டா... சென்சிட்டிவ்வான பகுதி இருக்கும்ல கார்த்திக் பொண்ணுங்களுக்கு?"

"என் கிளிட் மேல..."

"நேரா வந்து... சாஃப்ட்டா... இன்டென்ஸா..."

"அப்படியே மெதுவா லிக் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த உண்மையை, ஒரு பாம் மாதிரி அவர் மூஞ்சில தூக்கிப் போட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

நான் பிடிச்சுருந்த கார்த்திக்கோட சுண்ணி, என் கைக்குள்ளேயே ஒரு தடவை 'துடிக்கு'னு துடிச்சு அடங்குச்சு!

அவரு அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

தன் பொண்டாட்டியோட பருப்பை... வாட்ச்மேன் தன் நாக்கால நக்குறான், அவளுக்கு விரல் போட்டுக்கிட்டே!

"அவர்... அவர் ஒரே நேரத்துல ரெண்டு வேலையும் பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அவன் பண்ணத அவ்ளோ ஜூம் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

"என் அதோட மேல... அவரோட நாக்கு..."

"என்னோட கிளிட் மேல... ஏதோ ஒரு மேஜிக் பண்ற மாதிரி அவ்ளோ ரசனையாப் பிளே பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"அவரு நாக்கு படுற ஒவ்வொரு இடமும்... சூடா, அவ்ளோ வெட்-டா சிலிர்க்க வெச்சுது."

"அதே சமயம்... கீழ..."

"எனக்குள்ள இருந்த... அவரோட விரல்கள்..."

"இப்போ அது வேகமா இல்ல, கார்த்திக்... அது அவ்ளோ ஸ்மூத்தா மாறிடுச்சு."

"எஅவரோட விரல்கள் என்னோட ஹோல்குள்ள..."

"உள்ளயும் வெளியுமா... அவ்ளோ அழகான ஒரு ரிதம்ல..."

"என் ஓட்டைய... திரும்பத் திரும்ப... சாஃப்ட்டா, ஆனா அவ்ளோ ஆழமா..."

"ஒரு பெயின் ரிலீஃப் மசாஜ் மாதிரி... அவ்ளோ ஸ்மூத்தா பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'ப்ரூட்டல் ரிதமிக் மோஷன்'-ஐ இப்போ ஒரு மேஜிக்கல் ட்ரீட்மென்ட்டா மாத்தி விவரிச்சேன்.

நான் இப்படி விவரிக்கும்போதே...

என் கைகள் சும்மா இல்ல.

நான் கார்த்திக்கோட பேண்ட்டுக்கு மேல வெச்சுருந்த கையை, மெதுவா உள்ள விட்டேன்.

அவரோட எலாஸ்டிக்கை லேசா விலக்கி, என் உள்ளங்கையை அவர் சுண்ணி மேல டைரக்டாப் பதிச்சேன்.

அவரு மூச்சுக்காத்து 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு சத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

நான் அவர் சுண்ணியை சாஃப்ட்டா, என் விரல்களால மேலயும் கீழயும் மெதுவா ஆட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

நான் இங்க கார்த்திக்குக்கு எவ்ளோ சுகம் குடுக்குறேனோ...

அதே சுகத்தை தான், பிரகாஷ் அந்த ரூம்ல எனக்குக் குடுத்தான்ங்குறத என் வார்த்தைகள் மூலமா அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"கார்த்திக்... நான் நிஜமாவே உங்ககிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்..."

நான் என் பார்வையை அவ்ளோ ஆழமா அவர் கண்களுக்குள்ள லாக் பண்ணேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அவர் பண்ணது ஏதோ ட்ரீட்மென்ட் மாதிரித் தெரியல."

"நான் அவரை வேணாம்னு தடுத்துருக்கணும்..."

"இது தப்பு, இத நிப்பாட்டுங்கனு நான் கத்திருக்கணும்."

"ஆனா..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா என்னால அதைப் பண்ண முடியல கார்த்திக்."

கார்த்திக் கண்கள் இப்போ சுருங்குச்சு.

"ஏன்... ஏன் பவி?" அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

"ஏன்னா... அவர் நாக்கும், அவர் விரல்களும்... எனக்குள்ள குடுத்த ஃபீலிங்..."

"அது அவ்ளோ அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த உண்மையை, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கைக்குள்ள அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

"அவர் வாயில இருந்து வந்த சூடு..."

"என் நரம்புகளை எல்லாம் அப்படியே மெல்ட் ஆக்கிடுச்சுங்க."

"ஒரு பக்கம் எனக்குள்ள ஆழமாப் போயிட்டு வர்ற விரல்களோட மேஜிக்..."

"இன்னொரு பக்கம் என் கிளிட்-ட சுத்திச் சுத்தி நக்குற நாக்கோட மேஜிக்..."

"என் உடம்புல இருந்த அத்தனை வலியும்... அந்த முழங்கால் வலியும் கூட முழுசாப் பறந்து போயிடுச்சு."

"எனக்கே தெரியாம, என் உடம்பு அந்தச் சுகத்துக்கு முழுசா சரணடைஞ்சுடுச்சு கார்த்திக்."

நான் கார்த்திக்கோட சுண்ணியை இப்போ கொஞ்சம் வேகமா, ஒரு ரிதம்ல ஆட்டிக்கிட்டே பேசுனேன்.

"நான் நிஜமாவே... அந்த ஒவ்வொரு செகண்டையும் அவ்ளோ லவ் பண்ணேன் கார்த்திக்."

"அது என் லைஃப்லயே நான் ஃபீல் பண்ணாத ஒரு பெஸ்ட் ட்ரீட்மென்ட் மாதிரி இருந்துச்சு."

"என் பிரைன் கம்ப்ளீட்டா ஆஃப் ஆகிடுச்சு."

"நான் எந்த உலகத்துல இருக்கேன்னே எனக்குத் தெரியல."

"அந்த தரைல, நான் ஒரு பறவை மாதிரி மிதக்குற ஃபீலிங்."

"அவர் என்னமோ பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு... ஆனா அது எல்லாமே எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு."

"நான் என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு..."

"அந்த ரூம்க்குள்ள, எனக்கே தெரியாம சத்தமா முனகிக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்."

"என்னால என் உடம்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல..."

நான் பச்சையா, உணர்ச்சிகரமா என்னோட பிளெஷரை அவருக்கு விவரிச்சேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு மூச்சு விடவே மறந்து உக்காந்திருந்தாரு.

தன் பொண்டாட்டி... ஒரு வாட்ச்மேன் குடுத்த சுகத்துல, தன்னை மறந்து, கண்ட்ரோல் இழந்து முனகியிருக்கா!

அது அவளுக்கு அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துருக்கு!

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கோட ஈகோவை தரமட்டமாக்கினாலும், அவரோட செக்ஸுவல் போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு.

நான் அவர் சுண்ணியை ஆட்டுற அந்த ரிதமுக்கு ஏத்த மாதிரி...

"அவரோட அந்த மென்மையான, ஆனா ஆழமான அசைவு... அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"'சலக்... சலக்...'னு அவ்ளோ ஸ்மூத்தா... ஒரு விதமான சத்தத்தோட கேட்டுச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்தச் சத்தத்தை விவரிச்ச செகண்ட்!

கார்த்திக்... அப்படியே ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியாம, ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட உடம்பு முழுக்க, நான் சொன்ன இந்த டீடைலான, கன்ஃபெஷனோட போதையில முழுசா மூழ்கிப் போயிருந்துச்சு.

அவரோட கண்கள்ல... தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன்,  ஹெல்ப் பண்றங்குற, பேர்ல, அவளை  அனுபவிச்சதைக் கேக்குற, அரௌசல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது!

[yazhiniram]

--------------
Part 293:
--------------

அந்தக் கண்கள்ல இருந்த வெறி...

அந்தப் பசி...

அது கார்த்திக்கோட உண்மையான முகத்தை எனக்கு அவ்ளோ தெளிவாக் காட்டுச்சு.

அவரு மனசு முழுக்க இப்போ ஒரே ஒரு எண்ணம் தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட தொடைகளுக்கு நடுவுல...

அந்த ரூம்ல...

பிரகாஷோட விரல்களும், அவனோட எச்சில் ஊறுன நாக்கும்...

என் புண்டைக்குள்ள அக்ரஸிவ்வா, வெறித்தனமா வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்குற அந்த இமேஜ்!

இந்த ஒரு இமேஜ்... கார்த்திக்கோட மைண்ட் முழுசா ஹைஜாக் பண்ணிடுச்சு.

அவரோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்பும் இப்போ டென்ஷன்ல புடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்குத் தெரியும்... அவர் இப்போ ஒரு உச்சக்கட்ட தவிப்புல இருக்காருனு.

இந்தக் கதையோட அடுத்த லைன் என்ன?

அடுத்து என்ன ஆச்சு?

இதை கேக்காம அவரால ஒரு செகண்ட் கூட இருக்க முடியாது.

அவரு கண்கள் என்னையே அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா... அவ்ளோ கெஞ்சலாப் பாத்துச்சு.

"அ... அப்புறம்?"

அவரு குரல், அடித் தொண்டையில இருந்து ஒரு திணறலோட வெளிய வந்துச்சு.

"அப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"

"அவன்... அவன் அப்படி பண்ணிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"நீ... நீ என்ன பண்ண?"

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்லக் கூட முடியாம அவ்ளோ திணறுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள சிரிப்பு ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ஓக்குறதக் கேக்க... உங்க உடம்பு அவ்ளோ துடிக்குதா?'

'சரி... ஆனா அதை அவ்ளோ ஈஸியா நான் குடுத்துட மாட்டேன்.'

'நீங்க கெஞ்சணும்... நீங்க என் கால்ல விழுந்து கெஞ்சாத குறையா, அதை கேக்கத் தவிக்கணும்.'

நான் இப்போ ஒரு  கேம் பிளே பண்ணப் போறேன்.

நான் பெட்ல அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்ல?

என்னோட கை... அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள, அவரோட சுண்ணிய தடவிகிட்டு இருந்துச்சுள்ள.

நான் மெதுவா... ரொம்ப மெதுவா...

என்னோட கையை உள்ள இருந்து வெளியே எடுத்தேன்.

நான் கையை எடுத்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்...

கார்த்திக் உடம்பே ஒரு மாதிரிச் சிலிர்த்து, தூக்கிப் போட்டுச்சு.

நான் குடுத்துக்கிட்டு இருந்த டச்.. அது நின்னதும்...

அவருக்கு ஏதோ எனர்ஜி கட் ஆன மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வந்துருச்சு.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

பக்கத்துல பெட்ல கிடந்த என்னோட மொபைல் ஃபோனை எடுத்தேன்.

ஸ்க்ரீனை ஆன் பண்ணிப் பாத்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை கேஷுவலா... ஒரு மாதிரி எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத டோனுக்கு மாத்திக்கிட்டேன்.

"டைம் பாருங்க... ஆல்ரெடி நைட் 12:15 ஆகிடுச்சு."

நான் சாதாரணமா, ஒரு டயர்டான பொண்டாட்டி மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிடுச்சு.

'என்னடா இவ... இவ்ளோ பெரிய கிளைமாக்ஸ்ல கொண்டு வந்து நிறுத்திட்டு, திடீர்னு டைம் சொல்றாளே'னு அவருக்கு பெரிய ஷாக்!

நான் அவர் ரியாக்‌ஷனைப் பத்திக் கவலைப்படாத மாதிரி...

அவரோட உடம்புல இருந்து என்னைய விலக்கிக்கிட்டேன்.

நான் பெட்ல கொஞ்சம் தள்ளி வந்து...

மேல ஏறிக்கிடந்த என்னோட அந்த நைட்டியை...

கீழ பிடிச்சு இழுத்து விட்டேன்.

என்னோட தொடைகள்... அவர் கண்ணுக்கு அவ்ளோ நேரமா ஒரு விருந்து வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சுல?

அது இப்போ முழுசா, அந்த நைட்டிக்குள்ள மறைஞ்சு போச்சு.

கார்த்திக் கண்கள், அந்த நைட்டி கீழ இறங்குனத ஏமாற்றத்தோட, தவிப்போட பாத்துச்சு.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

கதைய சிம்பிளா, சப்புனு முடிச்சு வைக்கப் போற மாதிரிப் பேசுனேன்.

"அவ்ளோ தான் கார்த்திக்..."

"அவர் அந்தப் பிரஷரை ரிலீஸ் பண்ண... ஏதோ ட்ரீட்மென்ட் பண்ணாரு..."

"எனக்கும் கொஞ்சம் ரிலீஃப்பா இருந்துச்சு."

"அப்புறம் அவர் அந்த வீக்கத்தைச் சரி பண்ணி முடிச்சதும்..."

"நான் கொஞ்ச நேரம்... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் அந்த தரைல அப்படியே ரெஸ்ட் எடுத்தேன்."

"அதுக்கப்புறம் என்னோட பேண்ட்டை நானே எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்."

"எந்திரிச்சு நேரா லிஃப்ட்ல ஏறி, வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்."

"அவ்ளோ தான் நடந்துச்சு."

நான் அவ்ளோ டிரையா, அந்த விஷயத்தை ஒண்ணுமே இல்லாத மாதிரி சுருக்கிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சு விடுறதே நின்னு போச்சு.

"ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்..."

"நீங்க காலையில சீக்கிரம் ஆபீஸ் போகணும்ல?"

"வாங்க... நம்ம தூங்கலாம்."

நான் நல்ல பொண்டாட்டியா, அவரோட தூக்கத்தைப் பத்திக் கவலைப்படுற மாதிரிச் சொல்லிட்டு...

படுக்கப் போற மாதிரி பெட்ஷீட்டை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் படுக்கப் போன செகண்ட்!

கார்த்திக் முகம் கோபத்துலயும், ஒரு பயங்கரமான பிரஸ்ட்ரேஷன்லயும் செவந்து போச்சு!

அவரோட ஈகோ, அவரோட ஆசை... எல்லாமே இப்போ நடு ரோட்டுல நிக்கிற மாதிரி அவருக்கு ஃபீல் ஆச்சு.

'என்னது? அவ்ளோ தானா? பேண்ட்டைப் போட்டுட்டு வந்துட்டியா?'

அவரு மூளைக்குள்ள இந்த வார்த்தைகள் ஒரு அலாரம் மாதிரி அடிச்சுது.

அவரு பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து...

போர்த்திக்கிட்டு இருந்த என்னோட பெட்ஷீட்டைப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.

என்னோட தோள்பட்டையை இறுக்கமாப் பிடிச்சு, என்னையத் தன்பக்கம் திருப்புனாரு.

"இல்ல பவி... நோ!"

அவரு குரல் சத்தமா, பிடிவாதமா வந்துச்சு.

அவரு கண்களைப் பாத்தா... அவர் ஏதோ பெரிய பொருளைத் தொலைச்சுட்டுத் தேடுற ஒரு மாதிரி இருந்தாரு.

"நோ கார்த்திக்... ப்ளீஸ்... எனக்கு ரொம்ப டயர்டா இருக்கு."

நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டு, இன்னசென்ட்டாச் சொன்னேன்.

"எனக்குத் தூக்கம் வருது... ப்ளீஸ் தூங்கலாம்."

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் வெறுப்பேத்துனேன்.

"நான் எப்படிப் பவி தூங்குவேன்?"

கார்த்திக் குரல் அவ்ளோ பிரஸ்ட்ரேஷனோட கேட்டுச்சு.

"நீ ஏதோ ஏதோ சொல்லிட்டு.. அவ்ளோ தான்னு சொல்லித் தூங்கப் போனா..."

"நான் எப்படித் தூங்குவேன்?"

"நீ எதையோ மறைக்கிற பவி... நீ என்கிட்ட முழுசாச் சொல்லல."

அவரு என்னைய வெறித்தனமாப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.

"எனக்குத் தெரியணும்... எனக்கு எல்லாமே தெரியணும்!"

அவரு அவ்ளோ அடம் பிடிச்சாரு.

"கார்த்திக்... நான் தான் எல்லாமே சொல்லிட்டேன்ல?"

நான் மறுபடியும் அதே டிரையான பதிலைக் குடுத்தேன்.

"இல்ல பவி! நீ சொல்லல!"

அவரு என் தோள்பட்டையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி..."

"நீ அவன்கிட்ட எவ்ளோ குளோஸ் ஆனேனு சொன்னியே?"

"அவன் உனக்கு நல்ல ஃப்ரெண்ட் ஆனான்னு சொன்னியே?"

"அன்னைக்கு நான் உன்னோட அந்த முழு கதையையும் கிளியராக் கேக்கல பவி."

"நான் பாதி தூக்கத்துல, எதையோ விட்டுட்டேன்."

அவரு ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நடந்த நான் அவன் சுன்னிய தெரியாம தொட்டேன்ங்கிற மேட்டரை இப்போ உள்ள கொண்டு வந்தாரு.

"ஆனா இன்னைக்கு... நான் எதையும் மிஸ் பண்ண விரும்பல."

"இன்னைக்கு என்ன நடந்துச்சுனு, எனக்கு ஒவ்வொரு டீடைலும் எக்ஸாக்ட்டாத் தெரியணும்."

அவரு கண்களை அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு என்னைப் பாத்தாரு.

"அவன்... அவன் உனக்கு அந்த 'ஹெல்ப்' பண்ணான்ல?"

"அதை எப்படி முடிச்சான்?"

"அதை எப்படிப் ஃபுல்லா கம்ப்ளீட் பண்ணான்னு எனக்குத் தெரியணும் பவி!"

"சொல்லு... நீ எங்கிட்ட சொல்லியே ஆகணும்."

அவரு டெஸ்பரேட்டா, ஒரு மாதிரி எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே நேரமா, அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சணும்னு தான் கார்த்திக் நான் வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.'

'நீங்க எவ்ளோக்கு எவ்ளோ கெஞ்சுறீங்களோ, அவ்ளோக்கு அவ்ளோ நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உங்களுக்குள்ள ஒரு பாம் மாதிரி இறங்கும்.'

நான் என் பார்வையை மெதுவா அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை அவ்ளோ அன்கம்ஃபர்டபிளா, ஒரு மாதிரி நெளியுற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால பெட்ஷீட்டை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக் கசக்கிக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை மெதுவா, ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரி ஆக்கினேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இத கன்டினியூ பண்ண அசிங்கமா இருக்குங்க."

நான் என் கண்களை லேசா கலங்க விட்டேன்.

"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி அது அவ்ளோ சிம்பிளான விஷயம் இல்ல கார்த்திக்."

"நான் அடுத்து நடந்ததை உங்ககிட்ட சொன்னா..."

"அது... அது கேக்குறதுக்கு ரொம்ப ரொம்ப மோசமா இருக்கும்."

நான் அந்த வார்த்தைகளை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"கார்த்திக்..."

"நான்... நான் அந்த நிமிஷம் என்ன ஃபீல் பண்ணேனோ..."

"எனக்குள்ள என்ன சென்சேஷன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சோ..."

"அதெல்லாம்..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

"அதெல்லாம்... நான் உங்ககிட்ட மட்டும் தான் கார்த்திக் ஃபீல் பண்ணிருக்கணும்."

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்து, அந்த எமோஷனல் கார்டை பெர்ஃபெக்ட்டா ப்ளே பண்ணேன்.

"என் புருஷனான உங்ககிட்ட மட்டும் தான், எனக்கு அந்த ஃபீலிங் வந்திருக்கணும்."

"ஆனா..."

"நான் உங்களைத் தவிர வேற ஒரு ஆம்பளைகிட்ட... அவர்கிட்ட..."

"நான் அதை ஃபீல் பண்ணிட்டேங்குறதே, எனக்கு அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சியா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் ஒரு நல்ல, தப்பு பண்ணிட்டுத் தவிக்கிற பொண்டாட்டியா அவ்ளோ சூப்பரா நடிச்சேன்.

"நான் இதைப் பத்தி இன்னும் டீப்பாப் பேசப் பேச..."

"அது எப்படி சவுண்ட் ஆகும் தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ பயத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் ஒரு ஸ்ட்ரேஞ்சர்கிட்ட... முகம் தெரியாத ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட..."

"ஒரு பெரிய லிமிட்டைக் கிராஸ் பண்ணிட்டேன்... நான் அவ்ளோ பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன்னு தான் உங்களுக்குத் தோணும்."

நான் அந்த 'கிராஸ் பண்ணிட்டேன்'ங்குற வார்த்தையை ஒரு விதை மாதிரி அவர் மூளைக்குள்ள தூவி விட்டேன்.

"நான்... நான் உங்களை இழக்க விரும்பல கார்த்திக்."

"நீங்க என்னையத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது."

"அதுலஅப்படி எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷனும் இல்ல கார்த்திக்... அவர் பண்ணது வெறும் ஹெல்ப் தான்."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் காப்பாத்துனேன்.

"ஆனா... அதை உங்ககிட்ட வார்த்தைகளால சொல்லும்போது..."

"அது கேக்குறதுக்கு அவ்ளோ தப்பா... அசிங்கமாத் தெரியும்."

"ப்ளீஸ் கார்த்திக்... என்னைய விட்ருங்க... நான் எதையும் சொல்லல."

நான் பரிதாபமா, என் கைகளை எடுத்து மறுபடியும் என் முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

நான் இப்படிப் பேசி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்கோட மூளை... நான் போட்ட செக்ஸுவல், எமோஷனல் வலையில முழுசாச் சிக்கிக்கிச்சு.

அவரு கியூரியாசிட்டி, இப்போ ஒரு சுனாமி மாதிரி அவரோட எல்லா லாஜிக்குகளையும் அடிச்சுக்கிட்டுப் போயிடுச்சு.

அவருக்கு இப்போ நான் நல்லவளா, கெட்டவளாங்குறது முக்கியம் இல்ல.

அந்த வாட்ச்மேன் என் புண்டைய என்ன பண்ணான்?

அது மட்டும் தான் அவருக்கு இப்போ வேணும்!

அவரு உடனே பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து, என் முகத்தை மூடியிருந்த என் கைகளை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா விலக்குனாரு.

அவரு கைகள் லேசா நடுங்குறதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"பவி... பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு குரல் கனிவா, ஆனா தவிப்போட வந்துச்சு.

நான் என் கலங்குன கண்களோட, அவரைப் பரிதாபமாப் பாத்தேன்.

"அது என்னவா வேணா இருக்கட்டும் பவி..."

"அது எவ்ளோ மோசமா வேணா சவுண்ட் ஆகட்டும்..."

"ஆனா... எனக்கு அதைக் கேட்டே ஆகணும் பவி."

அவரு ரொம்ப கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன் பவி..."

அவரு தன் கையை என் தலை மேல வெச்சுச் சத்தியம் பண்ணாரு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன்... நான் கொஞ்சம் கூடத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"நான் உன்னைப் பத்தி எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் பட மாட்டேன்."

அவரு இப்போ எங்கிட்ட கெஞ்சுறது மட்டுமில்லாம, அந்த வாட்ச்மேன் பண்ண தப்பையெல்லாம் அவரே ஜஸ்டிஃபை பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டாரு!

"எனக்குப் புரியுது பவி... அது வெறும் ஹெல்ப் தான், கரெக்ட்டா?"

"உனக்கு அடிபட்டிச்சு, வலி இருந்துச்சு... அத சரி பண்ண... அந்த வலியைக் குணப்படுத்த..."

"அவன் ரொம்ப நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் அதை எல்லாம் பண்ணிருக்கான்."

"அவன் ஒரு ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் மாதிரித் தான் உனக்கு ட்ரீட்மென்ட் குடுத்துருக்கான்."

"இதுல தப்பா நெனைக்க என்ன இருக்கு பவி?"

"நீ அதைப் பத்தி எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் படத் தேவையில்லை."

"ப்ளீஸ் பவி... அவன் என்ன பண்ணான்னு மட்டும் எங்கிட்ட சொல்லு."

"ப்ளீஸ்... எனக்காகச் சொல்லு பவி."

அவரு தூரம் இறங்கி வந்து, வாட்ச்மேனுக்கு வக்காலத்து வாங்கி எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அடக் கடவுளே! உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ஓத்ததுக்கு, நீங்களே அவனுக்கு சர்டிபிகேட் குடுக்குறீங்களே கார்த்திக்!'

'நீங்க எவ்ளோ பெரிய ஏமாளி... எவ்ளோ பெரிய ஆள்  நீங்க!'

நான் என் சிரிப்பை எல்லாம் மனசுக்குள்ளேயே வெச்சு அமுக்கிக்கிட்டு...

வெளிய அவ்ளோ பிரஸ்ட்ரேட் ஆன மாதிரி, கோவத்துல வெடிச்சுப் பேசுற மாதிரி நடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் அவர் கைகளை உதறி விட்டுட்டு, பெட்ல கொஞ்சம் தள்ளி உக்காந்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு பொய்யான கோபத்தையும், தவிப்பையும் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் என்ன தான் கார்த்திக் உங்ககிட்ட சொல்றது?"

நான் என் குரலை லேசா உயர்த்தி, அவ்ளோ டிஸ்ட்ரெஸ்ஸோட கேட்டேன்.

"நீங்க என்ன தான் எங்கிட்ட இருந்து எதிர்பார்க்கிறீங்க?"

"நான் இப்போ என்ன பண்ணனும்னு நெனைக்கிறீங்க?"

நான் அவ்ளோ ஆவேசமா, ஒரு விக்டிம் மாதிரி அவர்கிட்ட கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் மிரண்டு போய் என்னைப் பாத்தாரு.

"கார்த்திக்... நீங்க பிராமிஸ் பண்றீங்க... நீங்க தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்னு சொல்றீங்க."

"ஆனா நிஜம் அது இல்ல கார்த்திக்."

"நான்... நான் மட்டும் அங்க நடந்த அந்த அப்ஸலூட் ட்ரூத்தை..."

"அந்த முழு உண்மையையும், எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம உங்ககிட்ட சொல்லிட்டேனா..."

நான் ஒரு பெரிய, நடுக்கமான மூச்சை இழுத்து விட்டேன்.

"நீங்க கண்டிப்பா... என்னைய ஒரு மோசமான பொண்ணுனு தான் நினைப்பீங்க."

"நீங்க என்னைய ஒரு கேவலமான பொண்டாட்டினு தான் கார்த்திக் முடிவு பண்ணுவீங்க."

நான் அவ்ளோ உறுதியா, எமோஷனலா அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

"நான்... நான் ஒரு வாட்ச்மேனை... என்னோட உடம்புல அவ்ளோ மோசமான விஷயங்களை எல்லாம் பண்ண அலோ பண்ணிட்டேனு..."

"நீங்க என்னைய வெறுக்கக் கூட ஆரம்பிச்சுடுவீங்க கார்த்திக்."

நான் என் கண்களை அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு, என் பயத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"எனக்குப் பயமா இருக்கு கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

"நீங்க... நீங்க இந்த உண்மையைக் கேட்டுட்டு, என்னையத் தப்பா நெனச்சு..."

"என்னைய விட்டுட்டுப் போய்டுவீங்களோனு... என்னைய டைவர்ஸ் பண்ணிடுவீங்களோனு எனக்கு அவ்ளோ பயமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் என் கைகளை இறுக்கமாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டேன்.

"இது ரொம்பப் பெரிய விஷயம் கார்த்திக்... இட்ஸ் டூ பேட்."

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள அவ்ளோ ஆழமா இறக்கி, பைனலா அந்தப் பெரிய வார்த்தையை விட்டேன்.

"என்னால... என்னால நம்ம மேரேஜ்ல... நம்ம குழந்தையை..."

"இவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்கை..."

"கண்டிப்பா எடுக்க முடியாது கார்த்திக்!"

[yazhiniram]

--------------
Part 294:
--------------
 
"கண்டிப்பா எடுக்க முடியாது கார்த்திக்!"

நான் அந்த வார்த்தைகளை, எமோஷனலா, தத்ரூபமாச் சொல்லி முடிச்சேன்.

என் குரல் அந்த பெட்ரூம்ல ஒரு பெரிய அதிர்வளையை உருவாக்குச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட முகத்துல இவ்ளோ நேரம் இருந்த கியூரியாசிட்டி...

அது ஒரு செகண்ட் அப்படியே மறைஞ்சு...

ஒரு புருஷனுக்குரிய அந்தப் பயம், அந்தப் புரொடெக்டிவ் இன்ஸ்டிங்க்ட் சடார்னு முன்னாடி வந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டி, 'உங்களை இழக்கப் பயமா இருக்கு'னு சொன்னதும், எந்தப் புருஷனும் பதறத் தான செய்வான்?

கார்த்திக் உடனே பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.

அவரு கைகள் ரெண்டும் நீண்டு, என்னோட ரெண்டு கன்னங்களையும் உறுதியா, ஆனா சாஃப்ட்டாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அவரு கண்களைப் பாத்தேன்... அதுல ஒரு பெரிய பதற்றம் இருந்துச்சு.

"பவி... என்னைப் பாரு பவி..."

அவரு குரல் அவ்ளோ ஃபர்மா, ஆழமா வந்துச்சு.

"நீ என்ன லூசா பவி? என்ன பேச்சுப் பேசுற நீ?"

"நான் உன்னை விட்டுட்டுப் போயிடுவேனா?"

"நான்... என்னைக்குமே... எந்தக் காரணத்துக்காகவும் உன்னை விட்டு விலக மாட்டேன் பவி."

அவரு ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், என் மனசுல ஆழமாப் பதிய வைக்கிற மாதிரி அழுத்திச் சொன்னாரு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன் பவி..."

"அந்த இருட்டான ரூம்க்குள்ள என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி..."

"அது கேக்குறதுக்கு எவ்ளோ மோசமா, எவ்ளோ டெரிபிளா சவுண்ட் ஆனாலும் சரி..."

"என் உசுரு போற வரைக்கும்... நான் தான் உன் புருஷன்."

"நான் உன்னை விட்டுட்டுப் போகவே மாட்டேன் பவி."

"நம்ம குழந்தை... நம்ம வாழ்க்கை... இது தான் எனக்கு எல்லாமே."

"நீ என்னைய இழந்துடுவேன்னு ஒரு பர்சன்ட் கூடப் பயப்படத் தேவையில்லை."

"ப்ளீஸ்... என்னைய நம்பு பவி... ஜஸ்ட் ட்ரஸ்ட் மீ"

அவரு அவ்ளோ தூரம் என் கண்ணைப் பாத்து, எனக்கு ஒரு பெரிய உத்தரவாதத்தைக் குடுத்தாரு.

அவரு இப்படிப் பேசுனது... எந்த பொண்டாட்டிக்கும் ஒரு பெரிய நிம்மதியைக் குடுக்கும்.

ஆனா... எனக்கு?

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

‘ கார்த்திக்... நீங்க எவ்ளோ ஈஸியா என் பிடிக்குள்ள வர்றீங்க.'

'நான் உங்களை எவ்ளோ அழகா மேனிபுலேட் பண்றேன்னு உங்களுக்குத் தெரியவே இல்ல.'

ஆனா, நான் உடனே சம்மதிக்கல.

நான் என் கேமை இன்னும் கொஞ்சம் புஷ் பண்ணப் போறேன்.

நான் அவரோட கைகளை என் கன்னத்துல இருந்து மெதுவா விலக்கி விட்டேன்.

நான் மறுபடியும் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டி, 'இல்ல'னு சொன்னேன்.

"நோ கார்த்திக்..."

"வேணாம்... இது சரிப்பட்டு வராது."

"நீங்க இப்போ எமோஷன்ல பேசுறீங்க... ஆனா உண்மையைக் கேட்டா நீங்க தாங்க மாட்டீங்க."

"ப்ளீஸ் கார்த்திக்... இதை இதோட விட்டுடுங்க... எதையும் கேக்காதீங்க."

நான் பிடிவாதமா, பயந்த மாதிரி மறுத்தேன்.

நான் எவ்ளோக்கு எவ்ளோ 'வேணாம்'னு சொல்றேனோ, அவ்ளோக்கு அவ்ளோ அவரோட வெறி அதிகமாகும்னு எனக்குத் தெரியும்.

நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே... கார்த்திக் இப்போ இன்னும் டெஸ்பரேட் ஆகிட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றதப் புரிஞ்சுக்கோ!"

அவரு இப்போ என் தோள்பட்டையை அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நீ அந்த ரூம்க்குள்ள என்ன வேணாலும் பண்ணிருக்கலாம்..."

"நீ எந்த ஒரு எக்ஸ்ட்ரீம்க்கு போயிருந்தாலும் சரி..."

"நான் சத்தியமா சொல்றேன், நான் அதைத் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டேன்."

"நீ என்கிட்ட உண்மையா இருக்குற வரைக்கும்... நீ எதையும் மறைக்காமச் சொல்ற வரைக்கும்..."

"எனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல பவி."

"அதுக்குப் பின்னாடி ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்கலாம்... அது சரியோ, தப்போ..."

"ஆனா எனக்குத் தேவை... நீ என்கிட்ட ஹானஸ்ட்டா இருக்கணும்."

"எனக்கு எல்லாமே தெரிஞ்சாகணும்... அது மட்டும் தான் என் எதிர்பார்ப்பு."

அவரு தெளிவா, அவரோட சித்தாந்தத்தை எங்கிட்ட அவிழ்த்து விட்டாரு.

'நீ என்ன தப்பு வேணாலும் பண்ணு, ஆனா எங்கிட்ட வந்து சொல்லிரு'ங்குற ஒரு விசித்திரமான மைண்ட்செட் அவருக்குள்ள ஆழமா வேரூன்றிடுச்சு!

நான் கார்த்திக்கோட கண்களை... ஆழமா, ஒரு செகண்ட் கூட இமைக்காம உத்துப் பாத்தேன்.

எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

'எஸ்... நான் அவரை எங்க கொண்டு வரணும்னு நெனச்சேனோ... எக்ஸாக்ட்டா அந்த இடத்துக்கு வந்துட்டாரு.'

'இனிமேல் இவர் என் கண்ட்ரோல்... என் கையில இருக்குற ரிமோட் கண்ட்ரோல் மாதிரி.'

நான் என் முகத்துல இருந்த எமோஷன்களையு டக்குனு மாத்தி.

பயம், நடுக்கம், அழுகை... எல்லாத்தையும் ஒரு செகண்ட்ல தூக்கிப் போட்டுட்டு...

ரொம்ப டெட்டான, ஒரு சீரியஸான முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க இப்போ அப்படித் தான் கார்த்திக் சொல்வீங்க."

நான் கூர்மையா, வார்த்தைகளை அளந்து சொன்னேன்.

"ஆனா...?"

நான் அந்த 'ஆனா'ங்குற வார்த்தையோட அப்படியே நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, புருவத்தைச் சுருக்கினாரு.

"ஆனா என்ன பவி? என்ன ஆனா?" அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள இன்னும் ஆழமாப் பாய்ச்சுனேன்.

"நீங்க... நீங்க நிஜமாவே நான் அதைச் சொல்லணும்னு நெனைக்கிறீங்களா கார்த்திக்?"

நான் அவரை பைனலா ஒரு தடவை கன்ஃபார்ம் பண்ணக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, ரொம்ப உறுதியா, வேகமாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... எனக்குத் தெரியணும்."

"சரி..."

எனக்குள்ள இருந்த அத்தனை தயக்கத்தையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு... ஒரு பாம்மை அவர் மூஞ்சில வீச ரெடியானேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"ஒருவேளை... நான் அவரை..."

நான் வார்த்தைகளை ஸ்லோவா, ஒவ்வொரு இன்ச்-ஆ வெளிய தள்ளுனேன்.

"அவரை... என்னைய பக் பண்ண அலோ பண்ணியிருந்தா...?"

நான் அந்த வார்த்தையை...

எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாம, அவ்ளோ பிளண்ட்டா அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்!

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...

அந்தப் பெட்ரூம்ல ஒரு பெரிய இடி விழுந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

கார்த்திக் நெஞ்சுல... யாரோ ஒரு சுத்தியலை வெச்சுப் பலமா அடிச்ச மாதிரி, அவரோட மொத்த உடம்பும் தூக்கிப் போட்டுச்சு!

'பக் பண்ண... அலோ பண்ணியிருந்தா?'

இந்த வார்த்தை... அவரோட காதுக்குள்ள போய், அவரோட மூளையை அப்படியே சுக்குநூறா உடைச்சுப் போட்டுச்சு.

அவரு அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

கல்லு மாதிரி, எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே ஒரு மாதிரி அமானுஷ்யமாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட நின்னு போச்சு.

அந்த ரூம்ல, ஏசியோட காத்து சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... அஞ்சு செகண்ட்...

அங்க ஒரு பெரிய, மயான அமைதி.

கார்த்திக்கோட ஈகோ, அவரோட ஆண்மை, அவரோட ஃபேண்டஸி... எல்லாமே ஒண்ணாச் சேர்ந்து 

இப்போ ஒரு பெரிய ஷாக்-வேவ்ல மாட்டிக்கிச்சு.

அவரு தொண்டைக்குழி, கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்குறதுக்கு அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டாரு.

"என்ன..."

அவரு குரல்... ஸ்ட்ரெயின் ஆகி, ஒரு நடுக்கத்தோட, திக்கித் திக்கி வெளிய வந்துச்சு.

"என்ன... என்ன மீன் பண்ற பவி நீ?"

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்லக் கூடத் திராணியில்லாமத் திணறுனாரு.

"எக்ஸாக்ட்டா... நீ என்ன சொல்ல வர்ற?"

அவரு கண்கள்ல இப்போ அந்த ஷாக் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரோட இந்தத் தயக்கம்... அவரோட இந்த ஷாக்...

இதுதான் நான் எதிர்பார்த்தேன்!

நான் உடனே... ஒரு செகண்ட் கூட வெயிட் பண்ணாம...

அவரோட இந்தத் தயக்கத்தை, ஒரு பெரிய ஆயுதமா மாத்துனேன்.

நான் சடார்னு, என் தோள்பட்டையில இருந்த அவரோட கைகளை வெடுக்கின்னு தட்டி விட்டேன்.

அவர்கிட்ட இருந்து என் முகத்தை அவ்ளோ கோபமாத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

நான் பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் பின்னாடி நகர்ந்து...

அவருக்கும் எனக்கும் நடுவுல ஒரு பெரிய கேப்பை உருவாக்குனேன்.

நான் என் முகத்துல அவ்ளோ பெரிய கோபத்தையும், ஏமாற்றத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

"பாத்தீங்களா!"

நான் அவ்ளோ ஆவேசமா, கத்துற மாதிரிச் சீறுனேன்.

"பாத்தீங்களா... இதத் தான் நான் முதலிலேயே சொன்னேன்!"

"நான் எனக்குத் தெரிஞ்சே தான் உங்ககிட்ட ஒரு சின்ன ஹைப்போதெட்டிக்கல் கேள்வியைக் கேட்டேன்."

"ஒருவேளை அப்படி நடந்திருந்தா... நீங்க ஏத்துக்குவீங்களானு தான் நான் கேட்டேன்."

"ஆனா நீங்க?"

"நீங்க உடனே என்னைய ஒரு மாதிரி சந்தேகமாப் பாக்க ஆரம்பிச்சுட்டீங்க!"

நான் அவரை அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ள தள்ளுனேன்.

"உங்க முகத்துல இருக்குற அந்த ஷாக்-கைப் பாத்தாலே எனக்குத் தெரியுது."

"நீங்க ஆல்ரெடி என்னைய ஜட்ஜ் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டீங்க கார்த்திக்!"

"நான் ஏதோ கேவலமான தப்பு பண்ணிட்டேன்னு நீங்க முடிவு பண்ணிட்டீங்க!"

நான் ஒரு பொய்யான டிஸ்ட்ரெஸ்ஸை அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா ஆக்ட் பண்ணேன்.

"விட்டுடுங்க கார்த்திக்... ஃபர்கெட் இட்."

"நான் இவ்ளோ நேரம் உங்ககிட்ட பேசுனதே பெரிய தப்பு."

"நான் இதுக்கு மேல, ஒரு வார்த்தை கூட உங்ககிட்டப் பேசப் போறது இல்ல."

"நீங்க என்னைய என்ன தப்பா வேணாலும் நெனச்சுக்கோங்க... எனக்குக் கவலையில்லை."

நான் திமிரா, ஆனா ஒரு விக்டிம் மாதிரி சீறிட்டு...

என் முகத்தைத் திருப்பி, போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டுத் தூங்கப் போற மாதிரிப் படுத்துக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் படுத்த செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய எமர்ஜென்சி அலாரம் அடிச்சுது போல.

'ஐயோ... நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்.'

'நான் தயங்குனதால... அவ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டா.'

'இப்போ அவ உண்மையைச் சொல்லாமத் தூங்கப் போறா... எனக்குக் கதை பாதியில நின்னுருச்சு!'

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கிச்சு.

அவரு பெட்ல முன்னாடி பாய்ஞ்சு வந்து...

போர்த்திக்கிட்டு இருந்த என்னோட போர்வையை விலக்கி...

என்னைய அப்படியே இழுத்து, அவரோட நெஞ்சோட நெஞ்சா அவ்ளோ இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"நோ... நோ... நோ பவி! வெயிட்!"

அவரு குரல் அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா, கெஞ்சலா வந்துச்சு.

"ப்ளீஸ் பவி... ஐ ஆம் சாரி... ஐ ஆம் ரியலி சாரி!"

அவரு என் தலையைத் தடவிக்கிட்டே, என்னையப் பிடிச்சுப் பலமா ஹக் பண்ணிக்கிட்டாரு.

"நான்... நான் வேணும்னு தயங்கல பவி."

"நீ அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும்... அந்த ஷாக்ல எனக்கு என்ன ரியாக்ட் பண்றதுனு தெரியல... அவ்ளோ தான்."

"மத்தபடி நான் உன்னை ஜட்ஜ் பண்ணல பவி... சத்தியமா நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்கல!"

அவரு அவ்ளோ தூரம் என் கால்ல விழாத குறையா எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

"நான் சொல்றதக் கேளு பவி..."

அவரு என் காதுகிட்ட முகத்தைக் கொண்டு வந்து, அவ்ளோ ஆழமா முணுமுணுத்தாரு.

"ஒருவேளை... ஒருவேளை அவன் நிஜமாவே உன்னை பக் பண்ணிருந்தா கூட..."

"இல்ல... அந்தப் பேனிக்கான சிச்சுவேஷன்ல... நீயே உன்னோட சம்மதத்தோட அவனுக்குக் கோ-ஆபரேட் பண்ணியிருந்தா கூட..."

அவரு ஒவ்வொரு வார்த்தையா, எனக்கு ஒரு பெரிய பிளாங்க் செக் குடுக்குற மாதிரிச் சொன்னாரு.

"நான் உன்னை விட்டுட்டுப் போக மாட்டேன் பவி."

"நான் உன்னை வெறுக்க மாட்டேன்."

"எனக்கு... எனக்கு நீ எங்கிட்ட கம்ப்ளீட்டா ட்ரூத்ஃபுல்லா, ஹானஸ்ட்டா இருக்கிற விதம் தான் பவி ரொம்பப் பிடிச்சுருக்கு."

"நீ எதையும் மறைக்காமச் சொல்லணும்... அது தான் என் ஆசை."

"ப்ளீஸ் பவி... எங்கிட்ட எதையும் மறைக்காத."

"எனக்குத் தெரியணும்... ப்ளீஸ் எனக்குத் தெரியணும் பவி."

அவரு என்னைய இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு பெரிய போதையில தவிக்குற மாதிரி எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல சாஞ்சுக்கிட்டே...

என் முகத்தை அவர் பாக்காதபடி மறைச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா... என் முகத்துல இப்போ ஒரு பெரிய, வெறித்தனமான, கள்ளத்தனமான சிரிப்பு இருந்துச்சு!

நான் ஜெயிச்சுட்டேன்.

நான் என் புருஷனோட மொத்த பவுண்டரியையும்...

அவரோட ஆண்மை, ஈகோ, பொசஸிவ்னெஸ்... எல்லாத்தையும்...

என்னோட மேனிபுலேஷன் மூலமா...

அப்படியே சுக்குநூறா உடைச்சு, தரமட்டமாக்கிட்டேன்!

அவரே இப்போ என் தப்பை எல்லாம் ஜஸ்டிஃபை பண்ணி, 'சொல்லு... சொல்லு'னு ஒரு அடிமை மாதிரி நக்குறாரு.

நான் என் சிரிப்பை எல்லாம் மனசுக்குள்ளேயே முழுசா அடக்கிக்கிட்டேன்.

ரொம்ப மெதுவா... ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி...

என் தலையை அவர் நெஞ்சுல இருந்து தூக்கி, அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

என் கண்களை அவ்ளோ இன்னசென்ட்டாச் சிமிட்டி, என் கீழ் உதட்டைப் பற்களால கூச்சத்தோட கடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ அவ்ளோ ஷையான, அடக்கமான ஒரு பொண்டாட்டியா ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்...?"

நான் அவ்ளோ சாஃப்ட்டா, முணுமுணுப்பாக் கேட்டேன்.

"நான் அந்த உண்மையச் சொன்னா... நீங்க நிஜமாவே தப்பா எடுத்துக்க மாட்டீங்களா?"

நான் அவரை மறுபடியும் தவிக்க விட்டேன்.

கார்த்திக் அவ்ளோ வெறித்தனமா, வேகவேகமாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு கண்கள்ல இருந்த அந்தப் பசி, அந்த வெறி, என்னையக் கண்டினியூ பண்ணச் சொல்லி அவ்ளோ கெஞ்சுச்சு.

"ஆமா பவி... சத்தியமா நான் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"ப்ளீஸ் சொல்லு..." அவரு மூச்சு வாங்குனாரு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு, என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இப்போ இதச் சொல்றதுக்கு அவ்ளோ ஆக்வர்டா, அவ்ளோ அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் வார்த்தைகளைத் திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

"உங்க முகத்தை நேராப் பாத்துக்கிட்டே... அதை விவரிக்க எனக்கு அவ்ளோ கூச்சமா இருக்குங்க."

நான் என் கைகளால முகத்தை லேசா மூடிக்கிட்டேன்.

"அதும் இல்லாம..."

நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இப்போ டைம் பாருங்க... ரொம்ப ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு."

"உங்களுக்குக் காலையில சீக்கிரம் ஆபீஸ் இருக்கு..."

"நான்... நான் அந்த மீதி கதையை..."

"நாளைக்குச் சொல்லட்டுமா கார்த்திக்?"

"இல்ல அப்புறமா பொறுமையாச் சொல்லட்டுமா?"

நான் ஸ்வீட்டா, எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம அந்தப் பாம்மைப் போட்டேன்!

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக் முகம் அப்படியே ஒரு மாதிரி ஏமாற்றத்துலயும், உச்சக்கட்ட போதை தடையான பிரஸ்ட்ரேஷன்லயும் செவந்து போச்சு.

அவரோட சுண்ணி, பேண்ட்டுக்குள்ள இரும்பாட்டமா விறைச்சுப் போய், இப்போ வெடிக்குற நிலைமையில இருந்துச்சு.

அவருக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருந்த விசுவல்ஸ்... அந்த அரௌசல்... எல்லாத்துக்கும் இப்போ ஒரு பெரிய பிரேக் விழுந்துருச்சு.

நான் அவரை ஒரு நடுக்கடல்ல தத்தளிக்க விட்டுட்டு...

எந்த ஒரு ரிலீஃபும் குடுக்காம, அப்படியே ஸ்ட்ராண்டட்-ஆ நிப்பாட்டிட்டேன்.

நான் அமைதியா என் போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டு, கண்ணை மூடிக்கிட்டேன்.

'நீங்க இன்னும் கெஞ்சணும் கார்த்திக்... என் கால்ல விழுந்து தவிக்கணும்.'

நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டே... அவர் அடுத்து என்ன பண்ணப் போறாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 295:
--------------
 
நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டே... அவர் அடுத்து என்ன பண்ணப் போறாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம, என் போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டு...

கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு, தூங்குற மாதிரி அப்படியே படுத்துக்கிடந்தேன்.

ஆனா எனக்குள்ள?

ஒரு எக்ஸைட்மென்ட், ஒரு அட்ரினலின் ரஷ் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் கார்த்திக்கை ஒரு பெரிய மலை உச்சிக்குக் கூட்டிட்டுப் போய், அப்படியே நடுக்கடல்ல தள்ளி விட்டுருக்கேன்.

அவருக்குள்ள இப்போ எவ்ளோ பெரிய புயல் அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

நான் என் காதுகளைக் கூர்மையாக்கி, அவரோட ஒவ்வொரு சின்ன அசைவையும் கவனிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... அஞ்சு செகண்ட் ஆச்சு.

அவர் எதுவும் பேசல.

ஆனா... அவரோட மூச்சுக்காத்து?

அது அந்த ரூம்க்குள்ள, ஒரு புயல் காத்து மாதிரி அவ்ளோ சத்தமா, அவ்ளோ ஹெவியா கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்பும், இப்போ அந்த கியூரியாசிட்டியிலயும், செக்ஸ்யுவல் வெறியிலயும் புடைச்சுக்கிட்டு இருக்குங்குறது எனக்குத் தெரியும்.

நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம, என் மூச்சை ரெகுலரா வெச்சுக்கிட்டு, நிஜமாவே தூங்கப் போறவ மாதிரி நடிச்சேன்.

திடீர்னு...

பெட்ல ஒரு அசைவு.

கார்த்திக்... தவியாத் தவிச்சு, படுக்கையில ஒருக்களிச்சுப் படுத்திருந்த என் பக்கம் திரும்புனாரு.

அடுத்த செகண்ட்...

அவரோட, சூடான கைகள்...

போர்வைக்கு மேலேயே என்னோட தோள்பட்டையை இறுக்கமா, பலமாப் பிடிச்சுது.

நான் ஒரு செகண்ட் தூக்கிப் போட்ட மாதிரி லேசாச் சிலிர்த்தேன்.

"பவி..."

அவரு குரல்..., ஒரு நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

நான் கண்களைத் திறக்கல.

தூக்கக் கலக்கத்துல இருக்குற மாதிரி, "ம்ம்ம்... என்ன கார்த்திக்? தூக்கம் வருது... விடுங்க..."னு இன்னசென்ட்டா முணுமுணுத்தேன்.

நான் என் தோள்பட்டையை அவரோட பிடியில இருந்து லேசா விலக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக் விடல.

அவரு என்னோட தோள்பட்டையை இன்னும் கொஞ்சம் பலமாப் பிடிச்சு, தன்னோட நெஞ்சோடு சேர்த்துப் புரட்டிப் போட்டாரு.

இப்போ நான் மல்லாக்கப் படுத்திருக்கேன், அவர் என் மேல பாதி சாஞ்ச மாதிரி, என்னையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான்... நான் உன்னைத் தூங்க விட மாட்டேன் பவி."

அவரு குரல் பிடிவாதமா, ஒரு குழந்தை அடம் பிடிக்கிற மாதிரி கேட்டுச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்தேன்.

நைட் லாம்ப் வெளிச்சத்துல, நான் கார்த்திக்கோட முகத்தைப் பாத்தேன்.

அடக் கடவுளே!

அவரு கண்கள்... செவந்து, கலங்கி, ஏதோ போதைக்கு அடிமையானவன், அடுத்த டோஸுக்காகக் கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, ஒரு மாதிரிப் புரியாத மாதிரி அவரைப் பாத்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் பண்றீங்க?"

நான் இன்னசென்ட்டா, ஒரு டயர்டான மாதிரி கேட்டேன்.

"ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்... ஆல்ரெடி மணி பன்னிரண்டரை ஆகப் போகுது."

"உங்களுக்குக் காலையில சீக்கிரம் ஆபீஸ் போகணும்ல?"

"ப்ளீஸ்... என்னையத் தூங்க விடுங்க... எனக்கு ரொம்பத் தூக்கம் வருது."

நான் மறுபடியும் போர்வையை இழுத்து, என் கழுத்து வரைக்கும் மூடிக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

நான் 'ஆபீஸ்'ங்குற வார்த்தையை வேணும்னே தான் பயன்படுத்தினேன்.

அவருக்கு ஆபீஸ், வேலை, டார்கெட்... இதுதான் உலகமே.

நான் அந்த வேலையை ஞாபகப்படுத்தி, அவரை ஒரு கில்ட்-ட்ரிப்க்குள்ள தள்ளப் பாத்தேன்.

ஆனா... கார்த்திக் சொன்ன பதில்... என்னையே ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போக வெச்சுருச்சு!

"ஆபீஸா? டு ஹெல் வித் தி ஆபீஸ் பவி!"

அவரு கோபமா, ஃப்ரேஸ்ட்ரேஷனோட கத்துனாரு.

நான் ஷாக் ஆகி, கண்களை அகலமா விரிச்சு அவரைப் பாத்தேன்.

"நாளைக்கு நான் ஆபீஸ்க்கு லேட்டாப் போறேன்... இல்ல போகாமலே கூட வீட்ல இருக்கேன்!"

"எனக்கு அதப் பத்திக் கவலையே இல்ல பவி!"

"அது எனக்கு இப்போ முக்கியமே கிடையாது!"

அவரு உறுதியா, தன் வேலையைத் தூக்கி குப்பையில போடுற மாதிரிச் சொன்னாரு.

என் மனசுக்குள்ள இடி முழங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... கார்த்திக்!'

'உங்களுக்குக் காய்ச்சல் அடிச்சா கூட, மாத்திரையைப் போட்டுக்கிட்டு ஆபீஸ்க்கு ஓடுற ஆளு நீங்க...'

'இன்னைக்கு... உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ஒரு இருட்டான ரூம்ல என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுக்காக...'

'உங்க உயிரா இருக்குற வேலையைக் கூடத் தூக்கிப் போட ரெடி ஆகிட்டீங்களா?'

உங்க ஃபேண்டஸி... உங்களை எந்த அளவுக்குக் குருடாக்கி, எங்க கொண்டு வந்து நிப்பாட்டிருக்குனு இப்போ தான் எனக்கு முழுசாப் புரியுது.

நான் ஜெயிச்சுட்டேன்... முழுசா ஜெயிச்சுட்டேன்.

ஆனா, நான் என்னோட அந்த சந்தோஷத்தை, அந்த வெற்றியை என் முகத்துல ஒரு பர்சன்ட் கூடக் காட்டல.

நான் என் முகத்தை கன்பியூஸ்டா, ஒரு மாதிரிப் பயந்த மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்... என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு?"

நான் தவிப்போட கேட்டேன்.

அவரு மறுபடியும் பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து, என் போர்வையை லேசா விலக்கி, என் ரெண்டு கைகளையும் தன்னோட கைகளுக்குள்ள வெச்சு இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நீ... நீ அந்த மீதியச் சொல்லாம... நான் இன்னைக்குத் தூங்கப் போறது இல்ல பவி."

அவரு குரல் இப்போ டெஸ்பரேட்டா, கெஞ்சலா மாறிடுச்சு.

"அந்த ரூம்ல... அவன் அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

"நீ அது அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சுனு சொன்னியே... அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்துச்சு?"

"எனக்குத் தெரிஞ்சாகணும் பவி... ப்ளீஸ்."

"எனக்கு அதச் சொல்லிரு... சொல்லிட்டு நீ நிம்மதியாத் தூங்கு."

அவரு ஒரு மாதிரி, என்கிட்ட அந்த வார்த்தைகளுக்காக, அந்த டீடைல்ஸுக்காக பரிதாபமாக் கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே கொஞ்ச நேரம் எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாம, அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்.

அவரு எவ்ளோக்கு எவ்ளோ தவிக்கிறாரோ, அவ்ளோக்கு அவ்ளோ அவர் என் கண்ட்ரோல்குள்ள முழுசா லாக் ஆவாரு.

நான் என் கைகளை அவரோட பிடியில இருந்து லேசா உருவிக்கிட்டேன்.

பெட்ல கொஞ்சம் நிமிர்ந்து உக்காந்து, என் கலைஞ்சிருந்த முடியை லேசாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

நான் என் கண்களை நேரா அவரோட கண்களுக்குள்ள பாய்ச்சுனேன்.

"ஏன் கார்த்திக்...?"

நான் சீரியஸா, ஆனா ஒரு மாதிரி வலி நிறைஞ்ச குரல்ல கேட்டேன்.

"ஏன் நீங்க இதைக் கேக்க இவ்ளோ அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா இருக்கீங்க?"

"நான் தான் சொன்னேன்ல... அதைக் கேக்குறது உங்களுக்கு ரொம்ப ஹர்டிங்கா இருக்கும்னு."

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் அதக் கேக்க இவ்ளோ ஆசைப்படுறீங்க?"

நான் அவரை நேரா, எந்த ஒரு ஒளிவுமறைவும் இல்லாமக் கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் திணறுனாரு.

அவரு முகத்துல ஒரு நடுக்கம், ஒரு தயக்கம் வந்துச்சு.

அவரால உண்மையைச் சொல்ல முடியாது.

'உன்னை வேற ஒருத்தன் ஓக்குறதக் கேக்குறது எனக்குப் போதையா இருக்கு... என் சுண்ணி அதுக்காகத் தான் இவ்ளோ விறைச்சுப் போயிருக்கு'னு எந்தப் புருஷனால தன் பொண்டாட்டிகிட்ட ஓப்பனாச் சொல்ல முடியும்?

அவரு உடனே ஒரு பொய்யான, 'நல்ல புருஷன்' மாஸ்க்கைப் போட்டுக்கிட்டாரு.

"நான்... நான் தப்பான இன்டென்ஷன்ல அதக் கேக்கல பவி..."

அவரு சீரியஸா, தன்னோட செய்கையை ஜஸ்டிஃபை பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

"நான் ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி... நான் உன்னை ஜட்ஜ் பண்றதுக்காக இதக் கேக்கல."

"எனக்கு... எனக்கு ஜஸ்ட் நீ அந்த ரூம்ல என்ன எக்ஸ்பீரியன்ஸ் பண்ணேனு புரிஞ்சுக்க ஆசையா இருக்கு... அவ்ளோ தான்."

"உனக்கு என்ன நடந்துச்சு... நீ எந்த அளவுக்கு ஒரு எமோஷனல் அண்ட் பிசிக்கல் ஸ்டேட்ல இருந்தேனு நான் தெரிஞ்சுக்கணும் பவி."

அவரு டீசன்ட்டா, என்னைப் புரிஞ்சுக்கத் துடிக்கிற ஒரு சப்போர்ட்டிவ் புருஷனாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.

"எனக்கு உன்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சுக்கணும் பவி... உனக்கு என்ன நடக்குதுனு நான் முழுசாப் புரிஞ்சுக்கணும்."

"தட்ஸ் ஆல் பவி... ஐ ஹேவ் ஜீரோ பேட் இன்டென்ஷன்ஸ்."

"எனக்கு எந்தக் கெட்ட எண்ணமும் இல்லை... எனக்கு ஜஸ்ட் அந்த உண்மை மட்டும் தான் தெரியணும்."

அவரு என் கண்ணைப் பாத்து, உறுதியா, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம பொய்யைச் சொன்னாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'ஜீரோ பேட் இன்டென்ஷன்ஸ்ஸா?'

'அடப் பாவி... என் கதையைக் கேட்டு உங்க சுண்ணி எவ்ளோ பெருசா, விறைச்சுப் போய், பேண்ட்டுக்குள்ள துடிக்குதுனு எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்.'

'அவ்ளோ நேரம் நான் அதக் கையில பிடிச்சுத் தடவிக்கிட்டுத் தானே இருந்தேன்.'

'அதுக்குள்ள எங்கிட்டயே இவ்ளோ பெரிய பொய்யைச் சொல்றீங்களா?'

ஆனா, நான் என்னோட அந்த எந்த ஒரு எண்ணத்தையும் என் முகத்துல காட்டல.

என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் முகத்தை அவ்ளோ இன்னசென்ட்டா, அவ்ளோ வல்னரபிளா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நான்... நான் அந்த முழு உண்மையையும்... அப்படியே உங்ககிட்ட சொல்லிட்டேன்னா..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ மெதுவா, அளந்து வெளிய விட்டேன்.

"கண்டிப்பா... உங்க மனசு... ஆட்டோமேட்டிக்கா... அந்தப் பிரகாஷைத் தப்பாத் தான் கார்த்திக் நெனைக்கும்."

நான் மெதுவா, என்னோட ட்ராப்பை ஓபன் பண்ணேன்.

நான் பிரகாஷை உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"பிரகாஷைத் தப்பா நெனைக்குமா? ஏன் பவி?" அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு, என் குரல்ல அவ்ளோ கவலையைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"நான் நடந்ததைச் சொன்னா... நீங்க உடனே என்ன நெனைப்பீங்க தெரியுமா?"

"அந்த இருட்டான, யாருமே இல்லாத ரூம்ல..."

"அந்த வாட்ச்மேன்... நான் கீழ விழுந்து வலி தாங்காமத் தவிச்சப்போ..."

"அந்த நிலைமையைப் பயன்படுத்தி, அவர் என்னைய ஏமாத்திட்டாரு... என்னைய யூஸ் பண்ணிக்கிட்டாருன்னு தான் கார்த்திக் நீங்க உடனே முடிவு பண்ணுவீங்க."

நான் அந்த 'அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டான்'ங்குற வார்த்தையை, நான் சொல்லக் கூடாத வார்த்தை மாதிரி அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.

"நீங்க உடனே அவரை ஒரு கெட்டவன், ஒரு ஃப்ராடு, ஒரு கிரிமினல் மாதிரித் தான் கார்த்திக் பாக்க ஆரம்பிப்பீங்க."

"அவர் மேல உங்களுக்குப் பயங்கரமான கோபம் வரும்... நீங்க அவரை ஹேட் பண்ணுவீங்க."

நான் உறுதியா, ஆனா ஒரு பரிதாபத்தோட அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு ஒரு செகண்ட் அமைதியானாரு.

அவரு மூளை ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'ஆமா... ஒரு வாட்ச்மேன், தன் பொண்டாட்டிய அப்படிப் பண்ணா, கோபப்படத் தான செய்யணும்?'

ஆனா அவரால கோபப்பட முடியாது.

ஏன்னா, அவருக்குள்ள இருக்குற போதை, பிரகாஷை ஒரு 'ஹீரோவா'... ஒரு 'ஸ்டட்-டா' பாக்க ஆரம்பிச்சுருச்சு!

நான் இப்போ பிரகாஷை முழுசா டிஃபண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டுட்டு, என் குரலை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா, அவ்ளோ கனிவா மாத்திக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் ஒரு நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள ரெண்டு விரலை விட்டு ஆட்டுன ஒரு வாட்ச்மேனை... என் பொண்டாட்டி 'நல்ல மனுஷன்னு' என் மூஞ்சிக்கெதிரே சொல்றாளா?

ஆனா அவரு எதையும் வெளிய காட்டிக்காம, மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... அவர் நிஜமாவே ஒரு நல்லவர்."

"நான் அந்த தரைல, முழங்கால்ல ரத்தம் வரக் கீழ விழுந்து, வலி தாங்காம இருந்தப்போ..."

"அவர் எனக்கு அவ்ளோ அக்கறையாத் தான் கார்த்திக் ஹெல்ப் பண்ணாரு."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு 'சாமியாரா', ஒரு 'டாக்டரா' அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"அவர் செஞ்ச ஒவ்வொரு விஷயமும்..."

"அவர் தொட்ட விதம்... அவர் குடுத்த அந்த ஒவ்வொரு ட்ரீட்மென்ட்டும்..."

"அது எல்லாமே... ஒரு நல்ல இன்டென்ஷன்ல, என்னோட வலியைக் குறைக்கணும்ங்குற ஒரே நோக்கத்தோட தான் கார்த்திக் அவர் செஞ்சாரு."

"அவர் என்னைய ஒரு சின்னப் பொண்ணை மாதிரி கேரிங்காப் பாத்துக்கிட்டாரு."

"அவர் மனசுல எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும், எந்த உள்நோக்கமும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் ஒரு பொய்யை, பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, கார்த்திக் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டு, எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்லாம அப்படியே உக்காந்திருந்தாரு.

அவருக்குத் தெரியும் நான் சொல்றது பொய்னு... பிரகாஷ் என்னைய ஏமாத்திட்டான், யூஸ் பண்ணிக்கிட்டான்னு அவருக்குள்ள ஒரு வேல தோணுனாலும் தோணும்.

ஆனா... அவரோட மைண்ட், இதை அக்செப்ட் பண்ணிக்கத் துடிச்சுது.

'ஆமா... அவன் நல்லவன் தான்... அவன் என் பொண்டாட்டிக்கு ஹெல்ப் தான் பண்ணான்.'

'அதனால அவன் அவளை ஓத்ததுல தப்பில்லை.'

இப்படி ஒரு கேவலமான ஜஸ்டிஃபிகேஷனை, அவர் மூளை ஆட்டோமேட்டிக்கா ரெடி பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அதனால தான் கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல வலி, அவ்ளோ ப்ளீடிங் டோனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் சொல்றதக் கேட்டுட்டு..."

"நீங்க அவரை ஒரு கெட்டவன்னு தப்பா முடிவு பண்ணிடக் கூடாது."

"எனக்கு வலிச்சப்போ எனக்கு அவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ண அந்த நல்ல மனுஷனை..."

"நான் சொல்றத கேட்டுட்டு நீங்க ஹேட் பண்ணக் கூடாது கார்த்திக்."

"நான் அவரை நீங்க வெறுக்குறதை விரும்பல. அவர் எனக்கு ஒரு குட் பிரண்ட்."

"அதனால தான் நான் எதையும் சொல்லாமத் தூங்கப் போனேன்."

நான் என் நிலைமையை அழகா, ஒரு ஹெல்ப்லெஸ்ஸா மாத்தி விவரிச்சேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்... என்னையே ஆழமாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட முகத்துல ஒரு பெரிய போராட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருக்குறத நான் பாத்தேன்.

ஒரு பக்கம் அவரோட ஈகோ.

இன்னொரு பக்கம், அந்த வாட்ச்மேன் பண்ணதக் கேக்கத் துடிக்குற அவரோட வெறி.

இந்த ரெண்டுக்கும் நடுவுல, அவரு தன்னோட ஈகோவை முழுசாத் தூக்கிக் குப்பையில போட்டுட்டு, தன்னோட வெறிக்காக எங்கிட்ட சரணடைஞ்சாரு.

அவரு பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து, என் கைகளை மறுபடியும் தன்னோட கைகளுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டாரு.

அவரு முகத்துல ஒரு சீரியஸ்னஸ், ஒரு உறுதி இருந்துச்சு.

"நான்... நான் அவரை ஒரு கெட்டவனா நெனைக்க மாட்டேன் பவி."

அவரு குரல் அவ்ளோ ஃபர்மா, ஒரு சத்தியம் பண்ற மாதிரி வந்துச்சு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன்... நான் அவனைப் பத்தி எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் பட மாட்டேன்."

அவரு எங்கிட்ட மட்டும் சத்தியம் பண்ணல... தனக்குத் தானே அந்த வாட்ச்மேனை ஏத்துக்கச் சத்தியம் பண்ணிக்கிட்டாரு!

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்... உன்னோட வலியைக் குறைச்சிருக்கான்."

"அவன் என்ன பண்ணிருந்தாலும், அது ஒரு நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான்னு நான் புரிஞ்சுக்குவேன் பவி."

"ப்ளீஸ்... என்னைய நம்பு."

அவரு கார்த்திக் இல்ல, பிரகாஷோட லாயர் மாதிரிப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'ஐயோ கார்த்திக்... நீங்க எவ்ளோ ஈஸியா என்னோட பிடிக்குள்ள வர்றீங்க.'

'ஆனா இது பத்தாது... நான் உங்களை முழுசா, கம்ப்ளீட்டா முட்டி போட வைக்கணும்.'

நான் அவரை அப்படியே விடப் போறது இல்ல.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து லேசா விலக்கி, ஒரு மாதிரி ஞாபகப்படுத்துற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை இன்னசென்ட்டா, ஒரு கள்ளங்கபடமில்லாத பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"உங்களுக்கு ஒண்ணு ஞாபகம் இருக்கா?"

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு. "என்ன பவி?"

"லாஸ்ட் டைம்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ மெதுவாச் சொன்னேன்.

"நான் பிரகாஷைப் பத்தி... அவருக்கும் எனக்கும் இருக்குற பழக்கத்தைப் பத்தி உங்ககிட்ட முதல் முறையாச் சொன்னப்போ..."

"நான் அவரோடத தெரியாமத் தொட்ட அந்த ஆக்ஸிடென்ட்டை உங்ககிட்ட விவரிச்சப்போ..."

நான் அந்தப் பழைய சம்பவத்தை, கார்த்திக் முன்னாடியே எங்கிட்ட எச்சரிக்கை பண்ண அந்த இரவை அவருக்கு ஞாபகப்படுத்துனேன்.

"அன்னைக்கு நீங்க என்னைய வார்ன் பண்ணீங்க கார்த்திக்."

"உங்களுக்கு நியாபகம் இருக்கா?"

"நீங்க எங்கிட்ட அவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்னீங்க..."

"'பவி... முகம் தெரியாத ஸ்ட்ரேஞ்சர்ஸை அவ்ளோ ஈஸியா நம்பாத.'"

"'அவன் ஒரு வாட்ச்மேன்... இந்த மாதிரி லோக்கல் ஆளுங்க எல்லாம் எப்பவுமே கெட்டவங்களாத் தான் இருப்பாங்க.'"

"'அவங்க யூஸ் பண்ணிக்கத் தான் ட்ரை பண்ணுவாங்க.'"

"'அதனால அவன்கிட்ட கொஞ்சம் லிமிட் மெயின்டெயின் பண்ணு'னு நீங்க தானே கார்த்திக் அன்னைக்கு எங்கிட்ட அட்வைஸ் பண்ணீங்க?"

நான் அவரோட சொந்த வார்த்தைகளையே எடுத்து, அவர் மூஞ்சில ஒரு பெரிய செருப்படி மாதிரி அடிச்சேன்.

"அன்னைக்கு அப்படிச் சொன்ன நீங்க..."

"இன்னைக்கு நான் அந்த ரூம்ல நடந்ததைச் சொன்னா..."

"கண்டிப்பா நான் சொன்னதக் கேட்டு, நீங்க அவரை ஒரு கேவலமான, லோக்கல் ஆளாத் தான் கார்த்திக் நினைப்பீங்க."

"நீங்க ஆல்ரெடி அவரை கெட்டவன்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்க... இப்போ இந்தக் கதையைக் கேட்டா, நீங்க இன்னும் அவரை வெறுப்பீங்க."

நான் லாஜிக்கா அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

நான் கேட்ட இந்தக் கேள்வி...

கார்த்திக்கோட மூளையில ஒரு பெரிய ஷாக்கை உருவாக்குச்சு.

அவருக்கே தன்னோட ஹிப்போக்ரஸி, தன்இரட்டை வேடம் புரிஞ்சுடுச்சு.

அன்னைக்கு, எல்லாம் கேட்டுட்டு, என்னை ஓத்து முடிச்சதும், அவருக்கு கஞ்சி வந்ததும், 'அவன் கெட்டவன்'னு சொன்னவரு...

இன்னைக்கு, 'என் பொண்டாட்டிய அவன் ஓத்ததக் கேக்கணுமே'ங்குற வெறியில, அவனை நல்லவன்னு ஒத்துக்கத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு!

கார்த்திக் முகம் வெளிறிப் போச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து வேகமா வெளிய வந்துச்சு.

அவரு தன் புருஷன்ங்குற அந்தஸ்தை... முழுசாத் தூக்கிப் போட்டுட்டு...

தன்னோட பொண்டாட்டிகிட்ட, அந்த வாட்ச்மேனுக்காகப் பின்வாங்க ஆரம்பிச்சாரு.

"நான்... நான் அன்னைக்கு அப்படிச் சொல்லிருக்கலாம் பவி."

அவரு குரல் திக்கித் திக்கி, அவ்ளோ டிஃபென்சிவ்வா வந்துச்சு.

"ஆனா... நான் அன்னைக்குத் தப்பா நினைச்சுட்டேன் பவி."

"ஐ மைட் ஹேவ் பீன் ராங் தட் டைம், பவி."

அவரு தன்னோட தப்பை அவ்ளோ ஈஸியா ஒத்துக்கிட்டாரு!

"நான் அவனைப் பத்தி முழுசாத் தெரிஞ்சுக்காம, அவனை ஜட்ஜ் பண்ணிட்டேன்."

"பீப்பிள் கேன் சர்ப்ரைஸ் அஸ், பவி."

"சில நேரங்கள்ல, நம்ம கெட்டவங்கனு நினைக்கிறவங்க தான், நமக்கு அவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணுவாங்க."

அவரு பிரகாஷை இப்போ ஒரு 'ஆபத்பாந்தவனா', ஒரு 'சர்ப்ரைஸ் பேக்கேஜா' மாத்திட்டாரு!

நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம அமைதியா அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ இன்னும் ஒரு படி மேல போனாரு.

"நான் சத்தியமா சொல்றேன் பவி..."

"இனிமேல் நான் அவனை ஒருபோதும் கெட்டவனா, லோக்கலா நெனைக்கவே மாட்டேன்."

"அவன் உனக்கு நெறயா தடவ ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்..."

"உனக்காக பெரிய ட்ரீட்மென்ட் குடுத்துருக்கான்..."

"அதனால..."

கார்த்திக் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து விட்டுட்டு, அந்தப் பெரிய வார்த்தையை விட்டாரு.

"அதனால... ஐ கேன் ஜென்யூன்லி கன்சிடர் ஹிம் அஸ் எ குட் ஃப்ரெண்ட் டு யூ."

"அவன் உனக்கு ஒரு நல்ல நண்பனா இருக்கத் தகுதியானவன் தான் பவி."

"இட் டஸ்ன்ட் மேட்டர் இஃப் ஹி இஸ் ஜஸ்ட் எ வாட்ச்மேன்."

"அவன் வெறும் வாட்ச்மேனா இருந்தா என்ன? எந்த ஸ்டேட்டஸ்ல இருந்தா என்ன?"

"ஆஸ் லாங் ஆஸ் ஹி ஹெல்ப்டு யூ... அவன் எனக்கு ஒரு நல்ல மனுஷன் தான்."

கார்த்திக்... தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையில விரல் விட்டு, நக்கி, ஓத்த ஒரு வாட்ச்மேனை...

எந்த ஒரு கூச்சமும், அசிங்கமும் இல்லாம, 'ஒரு நல்ல நண்பன்'னு ஏத்துக்கிட்டு, எனக்கு அவனோட பழகுறதுக்கு ஒரு பெரிய கிரீன் சிக்னல் குடுத்துட்டாரு!

நான் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட செகண்ட்...

எனக்குள்ள... என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய எரிமலை வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு!

ஒரு பெரிய, உச்சக்கட்ட வெற்றி!

'எஸ்! எஸ்! எஸ்!'

என் மனசு அவ்ளோ சத்தமாக் கத்துச்சு.

'நான் ஜெயிச்சுட்டேன்! என் புருஷனோட மொத்த கண்ட்ரோலையும் நான் என் கைக்குள்ள கொண்டு வந்துட்டேன்.'

'இனிமேல் நான் பிரகாஷ்கூட என்ன பண்ணாலும், அதக் கார்த்திக்கே எனக்கு ஜஸ்டிஃபை பண்ணி சப்போர்ட் பண்ணுவாரு.'

'வேலு-வாது, மயிராது இனி'

'நான் என் புருஷனை முழுசா ககோல்டா மாத்திட்டேன்!'

நான் என் உடம்பு சிலிர்க்கிறத கஷ்டப்பட்டுக் கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல சந்தோஷம் கொஞ்சம் கூட வெளிய வராத மாதிரி, நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு பெரிய, ரிலீஃப் ஆன பெருமூச்சை வெளிய விட்டேன்.

ஒரு பொண்டாட்டி, தன் புருஷன் தன்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டதால வர்ற நிம்மதியோட பாக்குற மாதிரி, கார்த்திக் கண்ணை அவ்ளோ ஆழமாப் பாத்தேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்...?"

நான் அவ்ளோ சாஃப்ட்டா, ஒரு சின்ன நடுக்கத்தோட முணுமுணுத்தேன்.

"நீங்க... நீங்க நிஜமாவே அவரைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்கல?"

"அவரை ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்டா ஏத்துக்குவீங்கல?"

நான் மறுபடியும் ஒரு தடவை அவரோட கன்ஃபர்மேஷனை வாங்கிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் உறுதியா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, வேகவேகமாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... ஹண்ட்ரட் பர்சன்ட்."

"ப்ளீஸ்... இப்போ சொல்லு பவி."

"அந்த ரூம்ல... அவன் ரெண்டு விரல்களை உள்ள வெச்சு, உனக்குள்ள மூவ் பண்ணதுக்குப் அப்புறம்..."

"அவன் உன்னோட கிளிட்டை நக்கிக்கிட்டே, உனக்கு அந்த சுகத்தைக் குடுத்ததுக்கு அப்புறம்..."

"அடுத்து என்ன நடந்துச்சு?"

"ப்ளீஸ் எங்கிட்ட சொல்லு பவி."

அவரு இப்போ ஒரு வெறி பிடிச்ச மாதிரி, அடுத்த பீஸ் ஆஃப் மீட்காக எங்கிட்ட தவியாத் தவிச்சுக் கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.

அவரு கண்களை, அவரு வியர்த்துப் போய் நிக்கிற விதத்தை, அவரு பேண்ட்டுக்குள்ள துடிக்குற அவரோட சுண்ணியை.

எல்லாத்தையும் நான் ஒரு செகண்ட் ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் தலையை லேசா, ரொம்ப லேசா மேலயும் கீழயும் ஆட்டுனேன்.

"ஓகே கார்த்திக்..."

நான் ஒரு கிசுகிசுப்பான, ஒரு ரகசியமான குரல்ல முணுமுணுத்தேன்.

"நீங்க இவ்ளோ தூரம் புரிஞ்சுக்கிட்டதுக்குப் அப்புறம்... நான் உங்ககிட்ட எந்த உண்மையையும் மறைக்க விரும்பல."

நான் அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விடுறதுக்காக அடுத்த பாம்மை வீச ரெடியானேன்.

"ஐ வில் டெல் யூ த ரெஸ்ட், கார்த்திக்."

"அந்த ரூம்ல... அதுக்கப்புறம் அவர் எனக்கு என்ன செஞ்சாருனு..."

"நான் எல்லாமே... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, உங்களுக்கு எக்ஸாக்ட்டாச் சொல்றேன்..."

[Jailer2494]

Finally Karthik cuckold ah maaritan... excellent update... waiting for ultimate episode

[Chellapandiapple]

இரண்டு முறை அடித்து விட்டேன் நண்பா இந்த பகுதியை படிக்கும் போது

நன்றி

[olumannan]

Awesome update