[jakash]

SUPER UPDATE. KEEP ROCKING

super update nanba black and white oru naal la mudiyathu nu thamanna ku theriyala

Thanks for the comments and support friends

[jakash]

சில நாட்கள் கழித்து.  
மதியம் நெருங்கும் நேரம். அரண்மனையின் உள் தோட்டத்தில் அவந்திகாவின் நான்கு வயது மகள் அன்னிகா விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவந்திகா சற்று தூரத்தில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

திடீரென, மரங்களின் நிழலில் இருந்து காலகேயன் மெல்ல வெளிப்படுகிறான். அவன் கையில் காட்டுப் பூக்களின் கொத்து.  

அன்னிகா அவனைப் பார்த்து ஆச்சரியத்துடன் பார்க்கிறாள். வீரன் மெதுவாக அருகில் சென்று, பூக்களை அவள் கையில் கொடுக்கிறான்.  
“இதோ… உனக்காக,” என்று சொல்லி, அவளுடன் சிறிது நேரம் விளையாடுகிறான் – பூக்களை எறிந்து பிடிக்கச் சொல்லி, அவளை சிரிக்க வைக்கிறான்.

பின்னர் அவள் காதில் மட்டும் கேட்கும்படி மெல்லச் சொல்கிறான்,  
“இன்னும் கொஞ்ச நாளில்… உனக்கு ஒரு கருப்புத் தம்பி தரப்போறேன்.”

விவரம் தெரியாத அன்னிகா மகிழ்ச்சியில் குதித்து,  
“அய்யோ! கருப்புத் தம்பி! சந்தோஷம்! சந்தோஷம்!” என்று சத்தமாகக் கத்துகிறாள்.

அப்போது அவந்திகா அருகில் வருகிறாள்.  
அன்னிகா ஓடிவந்து,  
“அம்மா! இந்த மாமா சொல்றாரு… கருப்புத் தம்பி வரப்போறாருன்னு!” என்று உற்சாகமாகச் சொல்கிறாள்.

அவந்திகாவின் முகம் மாறுகிறது. அவள் வீரனைப் பார்த்து,  
“குழந்தைகிட்ட என்ன பேசுற?” என்று கேட்கிறாள்.

வீரன் பதில் சொல்லாமல், திடீரென அவளது வெள்ளை இடையைத் தன் கருப்புக் கைகளால் இறுகப் பிடித்து இழுக்கிறான். அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்து, அவள் காதில் மட்டும்,  
“உண்மைதான் சொல்றேன், அரசி…” என்று முனகுகிறான்.

அவந்திகா பதற்றத்துடன், குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு, மெல்லிய குரலில்,  
“டேய்… குழந்தை இருக்கு…” என்று சொல்கிறாள்.

வீரன் உடனே அவளை விடுவிடுகிறான்.  
சிறிது தூரம் விலகி நின்று, அவளைப் பார்த்தபடி,  
“மேல் மதியம் போல முடிஞ்சா… காட்டுக்கு வாங்க. பகல்ல காடு தான் நல்லா இருக்கும்,” என்று சொல்கிறான்.

அவந்திகா உடனடியாக,  
“முடியாது,” என்று பொய்யாகச் சொல்கிறாள்.

வீரன் சிரித்தபடி,  
“அது நீங்களே வருவீங்க. பகல்ல காடு தான் நல்லா இருக்கும்,” என்று சொல்லிவிட்டு, மரங்களுக்குள் ஓடி மறைந்துவிடுகிறான்.

அவந்திகா நின்றபடி அவன் போன திசையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.  
அன்னிகா இன்னும் பூக்களைப் பிடித்துக்கொண்டு,  
“அம்மா… கருப்புத் தம்பி எப்போ வருவான்?” என்று கேட்க,  
அவந்திகா மெல்லிய குரலில்,  
“ஒன்னும் இல்ல… போ விளையாடு…” என்று சொல்லி, குழந்தையை அனுப்புகிறாள்.

ஆனால் அவளது கண்களில் ஒரு கலக்கம் தெரிகிறது.

[jakash]

*

மதிய வெயில் கொளுத்தும் நேரம்.  
அவந்திகா யாருக்கும் தெரியாமல், மெல்லிய உடையில் காட்டுக்குள் நுழைகிறாள். அவளது இதயம் வேகமாகத் துடிக்கிறது. முந்தைய சந்திப்புகளின் நினைவுகள் அவளை இழுக்கின்றன.

காட்டின் ஆழத்தில் வீரன் அவளை எதிர்பார்த்து நின்றிருக்கிறான். அவனைப் பார்த்ததும் அவந்திகா முதலில்,  
“இங்க பாரு… இப்படி எல்லாம் அடிக்கடி அரண்மனை வராதே. யாராவது பார்த்துவிட்டால்…” என்று கண்டிப்பாகச் சொல்கிறாள்.

வீரன் சிரித்தபடி அவளது கையைப் பிடித்துக்கொள்கிறான்.  
“இன்று நான் அரண்மனைக்கு வரவில்லை… நீங்களே வந்திருக்கிறீர்கள்,” என்று சொல்லி, மெல்ல அவளை குகைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறான்.

குகைக்குள் நுழைந்ததும் அவந்திகா ஆச்சரியப்படுகிறாள்.  
அங்கு அவளுக்காகவே புதிய மெத்தை விரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மெத்தையின் மீது காட்டு மலர்கள் சிதறவிடப்பட்டு, மணம் பரவியிருக்கிறது. மெல்லிய வெளிச்சம் குகைக்குள் விழுந்து, அந்த இடத்தை ஒரு ரகசிய அறைபோல மாற்றியிருக்கிறது.

“வாங்க… அவந்திகா,” என்று வீரன் மென்மையான குரலில் அழைக்கிறான்.

அவன் அவளை மெதுவாக மெத்தையில் படுக்க வைக்கிறான். அவளது வெள்ளை உடலை நிலவொளியைப் போன்ற மென்மையான வெளிச்சத்தில் பார்த்தபடி, அவன் முத்தமிடத் தொடங்குகிறான்.

முதலில் நெற்றியில்…  
பின்னர் கன்னங்களில்…  
கழுத்தில்…  
தோள்களில்…  

அவன் கருப்பு உதடுகள் அவளது வெள்ளைத் தோலில் மெதுவாகப் பயணிக்கின்றன. அவன் கைகள் அவளது உடையை ஒவ்வொன்றாகக் களைகின்றன. வெள்ளை உடல் முழுவதும் வெளிப்பட்டதும், வீரன் தன் கருப்பு உடலை அவளது உடலில் படுக்க வைக்கிறான்.

கருப்பு – வெள்ளை.  
கருப்பு – வெள்ளை.  

இரு உடல்களும் ஒன்றோடொன்று தேய்க்கின்றன. வீரன் அவளது மார்புகளை முத்தமிட்டுச் சுவைக்கிறான். அவளது இடையைத் தடவி, தொப்புளை முத்தமிட்டு, பின்னர் கீழே இறங்கி அவளது பெண் உறுப்பை மென்மையாகவும் ஆழமாகவும் சுவைக்கிறான்.

அவந்திகா “ஆ… ஆ… வீரா…” என்று முனகுகிறாள். அவள் கைகள் அவன் தலையைப் பிடித்துக்கொள்கின்றன.

சிறிது நேரம் கழித்து வீரன் மேலே வருகிறான்.  
தன் கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பில் மெதுவாக நுழைக்கிறான்.  

“ஆ… ஆ… ஆ…”  

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இருவரும் ஒரே மூச்சில் பெருமூச்சு விடுகிறார்கள். பின்னர் வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…  

கருப்பு உடல் வெள்ளை உடலை அழுத்தி, விலக்கி, மீண்டும் அழுத்தி…  
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”  

அவர்களின் உடல்கள் பின்னிப் பிணைகின்றன. மெத்தை அசைகிறது. மலர்கள் சிதறுகின்றன. அவந்திகாவின் கத்தல்கள் குகைக்குள் எதிரொலிக்கின்றன.  

“வீரா… ஆ… ஆ… இன்னும்…”  

காடு முழுவதும் அவர்களின் உணர்ச்சி ஒலிக்க, இருவரும் உச்சத்தை அடைகிறார்கள். வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்கிறான்.

**பின்னர்**  

இருவரும் மெத்தையில் படுத்திருக்கிறார்கள்.  
கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் இன்னும் ஒன்றாகப் பிணைந்திருக்கின்றன. மலர்களின் மணம் அவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு,  
“இந்தக் குகை இனி உனக்காகவே இருக்கும், அரசி,” என்று முனகுகிறான்.

அவந்திகா அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்து, மெல்லிய குரலில்,  
“இனி அடிக்கடி அரண்மனை வராதே… 

அப்படி என்றால் நீங்கள் அடிக்கடி இங்க வாருங்கள் அரசி என அவன் சொல்ல

[Partha8226]

unmaiyave karuppu thambi vandha avanthika nilamai oh my god nu agitum

[jakash]

unmaiyave karuppu thambi vandha avanthika nilamai oh my god nu agitum

Thanks for the comments bro

[jakash]

பாகுபலி போரில் இருந்து திரும்பிவிட்டான்.  
அன்று இரவு அவந்திகா  எல்லாம் மறந்து மகேந்திரனுக்கு ஆக தயார் ஆகி இருக்க அவனோ வந்த வேகத்தில் அவ புண்டைய மட்டும் ஒத்து விட்டு வேகமாக உறங்கிவிடுகிறான். அவளது உடலும் மனமும் அதில் எந்த சுகத்தையும் காணவில்லை. அவள் மனம் மீண்டும் காலகேயனை நாடுகிறது.

அடுத்த நாள் மதியம்.  
அரண்மனையின் புறத் தோட்டத்தில் அவந்திகாவின் மகள் அன்னிகா விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவந்திகா வேகமாக அங்கு வருகிறாள். நினைத்தபடியே காலகேயன் அங்கே இருக்கிறான்.

அன்னிகா அவளைப் பார்த்து உற்சாகமாக,  
“அம்மா! கருப்புத் தம்பி தரப்போற மாமா வந்துட்டாரு!” என்று சொல்கிறாள்.

வீரன் செல்லமாக அவளைத் தட்டி,  
“போ… இந்தப் பூப்பந்து வச்சு அறைக்குள்ள விளையாடு,” என்று சொல்லி அனுப்பிவிடுகிறான்.

குழந்தை உள்ளே சென்றதும் அவந்திகா கோபத்துடன்,  
“இப்படி எல்லாம் வரதே! யாராவது பார்த்தால் என்ன ஆகும்?!” என்று திட்டுகிறாள்.

வீரன் அமைதியாக,  
“ராணி… உங்களுக்குத் தெரியும். அரசர் வந்துவிட்டார். அதனால்தான் நீங்கள் வரவில்லை. ஆனால் என்னால் உங்களை விட முடியவில்லை,” என்று சொல்கிறான்.

அவந்திகா தலையை அசைத்து,  
“என்னால் வர முடியாது,” என்று உறுதியாகச் சொல்கிறாள்.

வீரன் அவளை ஆழமாகப் பார்த்து,  
“ராணியே… என்னைப் பற்றி உங்களுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை. இத்தனை பேர் இருக்கும்போதே உங்களை ஒத்துக் காட்டுகிறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, திடீரென அவளைத் தூக்கிக் கொள்கிறான்.

“ஹே! என்ன செய்ற?!” என்று அவந்திகா கேட்க, அவன் அவளை விடவில்லை.  

தோட்டத்தின் ஒரு மூலையில் அவன் ஏற்கனவே ஒரு பெரிய குழியைத் தோண்டி, புற்களால் மறைத்து வைத்திருக்கிறான். அதில் மெல்ல இறங்கி, அவளையும் இறக்கி வைக்கிறான். மேலே புற்களை மூடிவிடுகிறான். வெளியே இருந்து பார்த்தால் அங்கே எதுவும் இல்லை என்பது போலத் தெரிகிறது.

குழியின் உள்ளே இருட்டும் மென்மையான மண்ணும்.  
வீரன் அவளது உடைகளை ஒவ்வொன்றாகக் களைகிறான்.

[jakash]

குழியின் உள்ளே இருட்டும், மென்மையான மண்ணும், புற்களின் வாசமும் கலந்திருக்கிறது. மேலே மூடப்பட்ட புற்கள் வழியாகச் சிறிது வெளிச்சம் மட்டும் துளைத்து வருகிறது.

அவந்திகா உடனே கோபத்துடன்,  
“என்ன இது?! என்னை மேலே கொண்டு போ! இப்படி எல்லாம் செய்யக்கூடாது! யாராவது பார்த்தால் என்ன ஆகும்?! விடு என்னை!” என்று திட்டுகிறாள். அவள் அவன் கைகளைத் தள்ளி, மேலே ஏற முயல்கிறாள்.

வீரன் அவளை அனுமதிக்கவில்லை. அவன் மெதுவாக அவளது இரண்டு கைகளையும் பிடித்து, அவளை மீண்டும் கீழே அமர வைக்கிறான்.  
“ராணி… கொஞ்சம் மட்டும்…” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்லி, அவளது நெற்றியில் முதல் முத்தத்தை வைக்கிறான்.

அவந்திகா இன்னும் எதிர்க்கிறாள்.  
“வேண்டாம்… போ… மேலே கொண்டு போ…”  

ஆனால் வீரன் அவசரப்படவில்லை. அவன் மெதுவாக அவளது கன்னத்தில் முத்தமிடுகிறான். பிறகு மற்றொரு கன்னத்தில். அவன் உதடுகள் அவளது கழுத்தை நோக்கிச் செல்கின்றன. மென்மையான முத்தங்கள்… ஒவ்வொன்றும் மெல்லியதாக… நீண்டதாக…

“விடு… வீரா…” என்று அவந்திகா முனகுகிறாள். ஆனால் அவளது குரல் ஏற்கனவே சற்று தளர்ந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளது தோளில் முத்தமிடுகிறான். பின்னர் அவளது உடையின் கழுத்துப்பகுதியை மெதுவாக இழுத்து, அவளது தோளை வெளிப்படுத்தி முத்தமிடுகிறான். அவன் கைகள் அவளது இடையை மென்மையாகத் தடவுகின்றன.  

அவந்திகா இன்னும் “வேண்டாம்…” என்று சொல்கிறாள். ஆனால் அவள் அவனைத் தள்ளுவதில்லை. அவனது முத்தங்கள் தொடர்கின்றன – கழுத்து, தோள், மார்பின் மேல்பகுதி… ஒவ்வொரு முத்தமும் அவளை மெல்ல மெல்ல உருக்குகிறது.

சிறிது நேரத்தில் அவளது எதிர்ப்பு கரைகிறது.  
அவள் கண்களை மூடி, அவனது கழுத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள்.  
“வீரா…” என்று மட்டும் முனகுகிறாள். அப்படியே அவன் கருத்த உதடுகளை கவ்வி இருவரும் சிறிது நேரம் அப்படியே முத்தமிட்டு இருக்கிறார்கள்

வீரன் அப்போதுதான் அவளது உடைகளை ஒவ்வொன்றாகக் களைகிறான். துணி விலகும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது வெள்ளை உடல் வெளிப்படுகிறது. அவன் தன் கருப்பு உடலை அவளது உடலில் படுக்க வைக்கிறான். 

அவன் முதலில் அவளது மார்புகளைச் சுவைக்கிறான். ஒரு முலையைத் தன் வாயில் எடுத்து மென்மையாக உறிஞ்சுகிறான். நாக்கு சுற்றிச் சுற்றிச் சுவைக்க, அவந்திகா “ஆ…” என்று முனகுகிறாள். மற்றொரு முலையையும் அதேபோல் சுவைக்கிறான்.

பின்னர் அவன் கீழே இறங்குகிறான்.  
அவளது வெள்ளை இடையை இரு கைகளாலும் பிடித்து, நீண்ட நேரம் முத்தமிடுகிறான். தொப்புளைக் கண்டுபிடித்து, அதில் தன் உதடுகளை வைத்து மெதுவாக முத்தமிடுகிறான். நாக்கைச் சுழற்றித் தொப்புளுக்குள் மெல்ல நுழைத்துச் சுவைக்கிறான்.

இறுதியாக அவன் அவளது தொடைகளை மெதுவாகப் பிரித்து, அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பைத் தேடிச் செல்கிறான்.  
முதலில் அதன் மேல்பகுதியை மென்மையாக முத்தமிடுகிறான். பிறகு இரு உதடுகளையும் பிரித்து, உள்ளே இருக்கும் இளஞ்சிவப்பு பகுதியைப் பார்த்து, தன் கருப்பு உதடுகளை அதில் வைக்கிறான்.  

நாக்கு உள்ளே சென்று சுழல்கிறது. உறிஞ்சுகிறது. சுவைக்கிறது.  
அவந்திகா குழியின் மண்ணைப் பிடித்துக்கொண்டு “ஆ… ஆ… வீரா…” என்று முனகுகிறாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து வீரன் மேலே வருகிறான்.  
தன் நீண்ட கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை பெண் உறுப்பின் வாயில் வைத்து, மெதுவாக உள்ளே தள்ளுகிறான்.  

“ஆ… ஆ… ஆ…”  

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இருவரும் ஒரே மூச்சில் பெருமூச்சு விடுகிறார்கள்.  
பின்னர் வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…  

கருப்பு உடல் வெள்ளை உடலை அழுத்தி, விலக்கி, மீண்டும் அழுத்தி…  
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”  

குழியின் உள்ளே அவர்களின் உடல்கள் பின்னிப் பிணைகின்றன. மண் சிறிது அசைகிறது. மேலே உள்ள புற்கள் மெல்ல அசைகின்றன. வெளியே யாருக்கும் தெரியவில்லை.  

அவந்திகாவின் கைகள் அவன் முதுகைக் கீறுகின்றன. அவள் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்குகின்றன.  
“வீரா… ஆ… ஆ… இன்னும்…”  

இறுதியில் வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளுடன் சேர்ந்து உச்சத்தை அடைகிறான்.  
அவந்திகா “ஆ… ஆ… அம்மா…” என்று முனகியபடி அவன் கருப்பு மார்பில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொள்கிறாள்.

சிறிது நேரம் இருவரும் அப்படியே படுத்திருக்கிறார்கள்.  
குழியின் இருளில் கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் ஒன்றாகப் பிணைந்திருக்கின்றன. அவர்களின் மூச்சு மட்டும் அந்த ரகசிய இடத்தில் ஒலிக்கிறது.

தொடரும்

[jakash]

உச்சத்திற்குப் பிறகு இருவரும் குழியின் மென்மையான மண்ணில் படுத்திருக்கிறார்கள்.
வீரனின் கருப்பு உடல் அவந்திகாவின் வெள்ளை உடலுடன் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்களின் மூச்சு மெல்ல இயல்பு நிலைக்கு வருகிறது.

வீரன் மெதுவாக அவளது வெள்ளை இடையைத் தன் கையால் தடவுகிறான். அவளது கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, மெல்லிய குரலில் சொல்கிறான்,
“மண்ணுக்குள் வைத்து… உங்களுக்கு விதை போட்டுவிட்டேன், ராணி…”

அவனது கருப்பு விரல்கள் அவளது அடிவயிற்றை மென்மையாகத் தடவுகின்றன. அவன் தொடுதல் அவளது தொப்புளுக்குக் கீழே சுற்றி வருகிறது.

அவந்திகா உடனே அவன் கைகளைப் பிடித்து விலக்க முயல்கிறாள்.
“வேண்டாம் வீரா… போதும்… நம் உறவு இத்துடன் முடியட்டும்,” என்று சொல்கிறாள். அவளது குரலில் பயம் கலந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளை விடவில்லை. அவன் மெல்ல அவளது இடையை நோக்கிச் சென்று, அங்கே மென்மையாக முத்தமிடுகிறான். அவன் உதடுகள் அவளது வெள்ளைத் தோலில் படர்ந்து,
“ஏன் ராணி… உங்களை நான் கர்ப்பம் ஆக்கக் கூடாதா?” என்று கேட்கிறான்.

அவந்திகா அதிர்ச்சியுடன் எழுந்து உட்கார்கிறாள்.
“என்ன பேசுகிறாய் நீ?! இது எல்லாம் தவறு! போதும் நம் உறவு!” என்று உரத்த குரலில் சொல்லி, தன் உடைகளைத் தேடி அணிந்துகொள்கிறாள். அவளது கைகள் நடுங்குகின்றன.

வீரன் எதிர்க்காமல், மெதுவாக அவளுக்கு உதவுகிறான். அவளது உடையை சரியாக அணிவித்து, அவளை மேலே ஏற உதவுகிறான்.
புற்களை விலக்கி, இருவரும் குழியிலிருந்து வெளியே வருகிறார்கள்.

தோட்டத்தின் வெளிச்சத்தில் அவந்திகா அவனைப் பார்க்காமல்,
“இனி இப்படி வரவேண்டாம்,” என்று சொல்லிவிட்டு, விரைவாக அரண்மனைக்குள் செல்கிறாள்.

வீரன் அவள் போன திசையைப் பார்த்தபடி நின்றிருக்கிறான். அவன் கைகளில் இன்னும் அவளது உடலின் வெப்பம் எஞ்சியிருக்கிறது.

[jakash]

குழியிலிருந்து மேலே வந்ததும், தோட்டத்தின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் இருவரும் நின்றிருக்கிறார்கள். அவந்திகாவின் உடைகள் சற்று அழுக்காக, அவளது முடி சிதறியிருக்கிறது. அவள் போக முயல்கிறாள்.

வீரன் அவளது கையை மெதுவாகப் பிடித்து நிறுத்துகிறான்.
“சரி ராணி… அப்படி என்றால் கடைசியாக உங்களை ஒரு நாள் முழுக்க அனுபவிக்க வேண்டும். அதன் பின்னர் உங்கள் கண்ணிலே படமாட்டேன்,” என்று அமைதியாகச் சொல்கிறான்.

அவந்திகா உடனே தலையை அசைத்து,
“முடியாது… முடியாது வீரா…” என்று சொல்கிறாள். அவளது குரலில் பயமும் ஏக்கமும் கலந்திருக்கிறது.

வீரன் அவளை விடவில்லை. அவன் மெல்ல அவளருகே நெருங்கி, அவளது ஆடையின் கீழ் அவளது புண்டப் பகுதியை மென்மையாகத் தடவுகிறான். அவன் விரல்கள் அங்கே சுற்றி வரும்போது அவந்திகாவின் உடல் சிறிது நடுங்குகிறது.

“இங்கே… உங்கள் விருப்பம் இருந்தால் மட்டுமே என் விந்துவை விடுவேன். இல்லை என்றால் சரியாக எடுத்துவிடுவேன். தயவுசெய்து வாருங்கள், ராணி…” என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கேட்கிறான். அதே நேரம் அவளது உதடுகளில் முத்தமிடுகிறான்.

அவந்திகா அவன் முத்தத்தில் மூழ்கி, தன்னை மீறி,
“…சரி… நாளை வருகிறேன்,” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்கிறாள்.

வீரன் உடனே அவளை இழுத்து, நீண்ட, ஆழமான முத்தம் இடுகிறான். அவன் கருப்பு உதடுகள் அவளது உதடுகளைக் கவ்வி, அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்கிறான். அவந்திகாவும் அவனைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள்.

முத்தம் முடிந்ததும் வீரன் அவளை விடுவிடுகிறான்.
“நாளை காட்டுக்கு வாருங்கள்… நான் காத்திருக்கிறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, மரங்களுக்குள் மறைந்துவிடுகிறான்.

அவந்திகா நின்றபடி அவன் போன திசையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளது உதடுகளில் இன்னும் அவன் முத்தத்தின் வெப்பம் இருக்கிறது. அவள் மெல்ல பெருமூச்சு விட்டு, அரண்மனைக்குள் செல்கிறாள்.

[jakash]

காலகேயன் கிட்ட வருவதாகச் சொன்னாலும், அவந்திகா அடுத்த இரண்டு நாட்கள் காட்டுப்பக்கம் போகவே இல்லை. மகேந்திரன் அரண்மனையில் இருந்தான்.

தினமும் இரவு அவன் அவந்திகாவின் புண்டையில் மட்டும் ஒத்துவிட்டு, வேகமாக உறங்கிவிடுவான். அவளது உடலைத் தடவுவதோ, முத்தமிடுவதோ இல்லை. அவளுக்கு உடல் சுகம் சரியாகக் கிடைக்கவில்லை. அவளது மனமும் உடலும் காலகேயனை நாடித் தவிக்கிறது.

மூன்றாம் நாள் மகேந்திரன் வேறு ஒரு நண்பர் நாட்டுக்குச் செல்கிறான்.
அவந்திகா காலை முதலே காத்து, மதியம் யாருக்கும் தெரியாமல் காட்டுக்குள் நுழைகிறாள்.

குகை அருகே அவன் இல்லை. சிறிது நேரம் தேடிவிட்டு, “இன்று வரவில்லை போலிருக்கிறது…” என்று நினைத்துத் திரும்பப் போகும்போது,

திடீரென பின்னால் இருந்து கரடுமுரடான கைகள் அவளை இறுகக் கட்டி அணைக்கின்றன.
வீரனின் கருப்பு உதடுகள் அவளது கழுத்தில் விழுகின்றன.

“இரு நாள் காத்திருந்தேன், ராணி…” என்று முனகியபடி அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு குகைக்குள் செல்கிறான்.

குகைக்குள் புதிய மெத்தை இன்னும் இருக்கிறது.
இருவருக்கும் இரண்டு நாள் அடக்கிய வெறி கொப்பளிக்கிறது.

வீரன் அவளை மெத்தையில் படுக்க வைத்து, நீண்ட நேரம் முத்தமிடுகிறான். அவன் கருப்புக் கைகள் அவளது வெள்ளை உடலை முழுவதும் தடவுகின்றன – தோள்கள், முதுகு, இடை, தொடைகள்.

அவன் ஒவ்வொரு துணியாகக் கழற்றுகிறான்.
உடை விலகும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது வெள்ளை உடல் வெளிப்படுகிறது. அவன் அதை ரசித்து, முத்தமிடுகிறான்.

நெற்றி… கன்னங்கள்… கழுத்து… மார்புகள்…
இடை… தொப்புள்…

பின்னர் அவன் கீழே இறங்குகிறான்.
அவளது வெள்ளை நிற, இளஞ்சிவப்பு புண்டையை இரு கைகளாலும் பிரித்து, நீண்ட நேரம் பார்த்து, ரசித்து, நாக்கால் நக்கி எடுக்கிறான்.

அவந்திகா தாங்க முடியாமல்,
“ஆ… ஆ… அய்யோ… வீரா…” என்று காடே அலறும்படி கத்துகிறாள். அவள் தொடைகள் நடுங்கி, அவன் தலையை இறுக்கிப் பிடிக்கின்றன.

சிறிது நேரம் கழித்து வீரன் மேலே வந்து, அவளது முகத்தைப் பார்த்து,
“உள்ளே விடவா, ராணி?” என்று கேட்கிறான்.

அவந்திகா மூச்சு வாங்கியபடி,
“சரி…” என்று சொல்கிறாள்.

வீரன் தன் கருப்பு ஆண் உறுப்பை அவளது வெள்ளை புண்டையில் மெதுவாக நுழைக்கிறான்.
“ஆ… ஆ… ஆ…”

முழுமையாக உள்ளே சென்றதும் இரு உடல்களும் ஒன்றாகப் பின்னிப் பிணைகின்றன.
கருப்பு – வெள்ளை.
கருப்பு – வெள்ளை.

வீரன் அசைக்கத் தொடங்குகிறான். மெதுவாக… பிறகு வேகமாக…
“ஸதக்… ஸதக்… ஸதக்…”

அவந்திகாவின் கைகள் அவன் முதுகைக் கீறுகின்றன. அவள் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்குகின்றன.
குகை முழுவதும் அவர்களின் உணர்ச்சி ஒலிக்கிறது.

இறுதியில் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைகிறார்கள்.
வீரன் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, அவளை இறுக்கி அணைத்துக்கொள்கிறான்.

சிறிது நேரம் இருவரும் மெத்தையில் படுத்திருக்கிறார்கள்.
கருப்பு உடலும் வெள்ளை உடலும் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன.

வீரன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு,
“இரு நாள் காத்திருந்ததற்கு இது போதுமானதா?” என்று கேட்க,
அவந்திகா அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்து, மெல்லிய குரலில்,
“…இன்னும் கொஞ்சம்…” என்று முனகுகிறாள்.

[Partha8226]

Oh my god appo kutty kalakeyan coming soon ah

[jakash]

இருவரும் உச்சத்திற்குப் பிறகு சோர்வாக மெத்தையில் உறங்கியபடி படுத்திருக்கிறார்கள்.
குகைக்குள் அமைதி. வெளியே காட்டின் காற்று மட்டும் ஒலிக்கிறது.

அப்போது…

மகேந்திரன் நண்பன் நாட்டிலிருந்து திரும்பும் வழியில் வழி தவறி, தன் படை வீரர்களுடன் அந்தப் பக்கம் வருகிறான். இளைப்பாற நினைத்து குகைக்கு வெளியே உட்கார்ந்து, வீரர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

அவனது குரல் உள்ளே கேட்கிறது.

அவந்திகா அதிர்ச்சியில் கண்கள் விரிந்து, உடனே வீரனைத் தள்ளி,
“வேண்டாம்… வேண்டாம் வீரா… வெளியே அரசர்…” என்று மெல்லிய குரலில் பயத்துடன் சொல்கிறாள்.

வீரன் அவளை விடவில்லை. அவன் கண்களில் வெறி.
“வேணும்…” என்று முனகியபடி, அவளது வெள்ளை இடையைத் தடவி, மீண்டும் அவளது புண்டையை நக்கத் தொடங்குகிறான்.

அவந்திகா “ஆ… ஆ…” என்று மெல்ல முனங்குகிறாள். அவள் கைகளால் தன் வாயைப் பொத்திக்கொள்கிறாள்.

வெளியே மகேந்திரன் ஓய்வெடுக்க மரநிழலில் படுத்து உறங்க ஆரம்பிக்கிறான். வீரர்களும் சிறிது தூரத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள்.

உள்ளே வீரன் அவளை மீண்டும் ஒத்தத் தொடங்குகிறான்.
அவனது கருப்பு சுன்னி அவளது வெள்ளை புண்டையில் வேகமாக அசைகிறது.

“பட்… பட்… பட்…”
“ஸத்… ஸத்… ஸத்…”

சத்தம் தெளிவாகக் கேட்கிறது.

அவந்திகா பயத்தில் வாயை இரு கைகளாலும் இறுகப் பொத்தி, ஒலி வாங்க முயல்கிறாள். ஆனால் வீரன் வெறியுடன் ஓத்துக்கொண்டே இருக்கிறான். அவனது அசைவுகள் இன்னும் வேகமாகின்றன.

இறுதியில் அவந்திகா தன்னை மீறி,
“ஆ… ஆ… ஆ…” என்று உரக்கக் கத்துகிறாள்.

அந்தக் குரல் குகைக்கு வெளியே ஒலிக்கிறது.

மகேந்திரன் உடனே எழுந்து உட்கார்கிறான்.
படை வீரர்களும் எழுந்து, குகையை நோக்கிப் பார்க்கிறார்கள்.

“என்ன சத்தம்…?” என்று மகேந்திரன் கேட்க,
வீரர்கள் வாளை உருவி, குகை வாயிலை நோக்கி நகர்கிறார்கள்.

[jakash]

மகேந்திரன் குகையை நோக்கி ஒரு கணம் கவனித்துவிட்டு, திடீரென சிரித்துவிடுகிறான்.
“டேய் மடையன்களா… வாங்க டா போவோம். பாவம்… உள்ளே ஏதோ இரண்டு காதல் ஜோடிகள் சந்தோஷமாக இருக்கிறாங்க. தொந்தரவு பண்ணாதீங்க. வாங்க போவோம்,” என்று சொல்லி, படை வீரர்களை அழைத்துச் செல்கிறான்.

அவர்கள் நகரும்போதும் உள்ளே இருந்து ஒலிகள் தொடர்கின்றன.

அவந்திகாவின் புண்டையில் வீரனின் கருப்பு சுன்னி வேகமாக உரசும் சத்தம்
“பட்… பட்… தப்… தப்…”
அவந்திகா
“ஆ… ஆ… ஆ… மம்மா…” என்று கத்துவது

தெளிவாகக் கேட்கிறது.

ஒரு வீரன் சிரித்தபடி,
“யாரோ ஒருத்தி செமையா ஒல் வாங்குறா…” என்கிறான்.

மகேந்திரனும் சிரித்து,
“ஆமா டா… அவனும் செமையா ஓக்குறான்,” என்று சொல்லிக்கொண்டே நடந்து செல்கிறான்.

படை வீரர்களுடன் சிரித்தபடி அவர்கள் அந்த இடத்தை விட்டு விலகுகிறார்கள்.

**குகைக்குள்**

உள்ளே வீரன் இறுதிக் கட்டத்தில் அவளது உள்ளே ஆழமாக விதைத்து, உச்சத்தை அடைகிறான்.
அவந்திகாவும் ஒலி வாங்கி முடித்து, “சப்பா டா…” என்று நிம்மதியான பெருமூச்சு விடுகிறாள்.

ஒரு வினாடி மட்டும் அமைதி.

உடனே அவளுக்கு நினைவு வருகிறது.
“அய்யோ… அரசன்… அரண்மனைக்குச் செல்கிறான்… என்னை விடு! நான் செல்ல வேண்டும்!” என்று பயத்துடன் கத்துகிறாள்.

அவள் வேகமாக எழுந்து, உடைகளைத் தேடி அணிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறாள். அவளது கைகள் நடுங்குகின்றன.

வீரன் அவளைப் பார்த்தபடி, மெல்லிய குரலில்,
“ராணி… இன்னும் கொஞ்சம்…” என்று சொல்ல,
அவந்திகா அவனைத் தள்ளி,
“இல்லை… இப்போதே போகணும்…” என்று சொல்லி, குகை வாயிலை நோக்கி ஓடுகிறாள்.

[jakash]

அவந்திகா பயத்துடன் குகையை விட்டு வெளியேறி, அரண்மனையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகிறாள்.
“போச்சு… அவர் எனக்கு முன்னாடி போய்விட்டால்… என்ன நிலைமை ஆகும்…” என்று மனதில் முனகுகிறாள். அவளது கால்கள் நடுங்குகின்றன.

அப்போது காலகேயன் திடீரென அவளைத் தூக்கிக் கொள்கிறான்.
“ஹே! என்ன பண்ற?! இறக்கிவிடு!” என்று அவந்திகா கத்துகிறாள்.

வீரன் சிரித்தபடி, அவளை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடுகிறான். ஓடும்போதே செல்லமாக அவளது இடுப்பிலும், குண்டியிலும் சின்னஞ்சிறிய முத்தங்களை வைக்கிறான்.

“டேய்… விடு…!” என்று அவந்திகா முனகினாலும், அவன் வேகத்தைக் குறைக்கவில்லை.

குறுக்குப் பாதை வழியாக அவன் மிக வேகமாக ஓடி, அரண்மனையின் பின்புறம் கொண்டுவந்து விடுகிறான்.
அவளை மெதுவாக இறக்கி வைக்கிறான்.

அவந்திகா மூச்சு வாங்கியபடி அவனைப் பார்த்து,
“நன்றி…” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்கிறாள்.

வீரன் அவளருகே சாய்ந்து,
“இல்லை… எனக்கு வேறு விதமாக வேணும்,” என்று சொல்லி, அவளது உதடுகளை நோக்கிச் சாய்ந்தான்.

அவந்திகா ஒரு கணம் தயங்கி, பிறகு அவன் உதட்டில் “பட்” என்று சின்னதாக ஒரு முத்தம் வைத்துவிட்டு,
“போயிடு…” என்று சொல்லி, அந்தப்புரத்துக்குள் விரைந்து செல்கிறாள்.

வீரன் அவள் போன திசையைப் பார்த்தபடி நின்று, மெல்லிய புன்னகையுடன் காட்டுக்குள் மறைந்துவிடுகிறான்.

[Partha8226]

avandhika kalakeyan kooda irukkum pothu ava purishanukkum ethavathu side chick venum paavam avlo periya naatu raaja vidha vidhama kedaichurukkum

[rameshsurya84]

SEMMA UPDATE

[jakash]

Ithu actually periya story partha bro inimel than yekapatta character varuvanga ore matter aa than varum

[Arun_zuneh]

Ithu actually periya story partha bro inimel than yekapatta character varuvanga ore matter aa than varum

T**s** maami மாதிரியா நண்பா

[Vkdon]

Bro apdiye matha story kum update podunga

[jakash]

Bro apdiye matha story kum update podunga

Neenga kekkurathu puriyuthu bro antha old stories lam laptop la irukku athula poyi type panni adikka time and enaku thanimai Venum rendum ippo illa bro kandippa Nan try panren bro yentha story nu mattum sollunga athukku aachum try panren