[Vkdon]

Madhavi window gape la edukalam nu solli irupa illa room ulla poi olinji edukalam nu solli irupa.
Watchman ah tape thirakka solli pathu irupa

[mandothari]

really sorry bro you are making the story other line and showing all are mandothari & ravi's mother, ex lover & M.D's wife like slut so no interest like another so much story this type so i could not post comments that will decrease your writing skill and if others enjoying this type of stories not to disturb so leave it bro continue your story and i will read sometime no problem thanks for your message

[Tea_Kadai_Boy]

இந்த கதையை எப்படி தவறவிட்டேன்னு தெரியல. ஒரே மூச்சுல 22 பாகம் வரை படித்துவிட்டேன். You are an amazing great writer. Wow just wow. வித்தியாசமான கான்சப்ட். கொழுந்தனுக்கு கல்யாணம் நின்று போய்விட அண்ணி அவனுக்கு பொண்டாட்டியாகறன்னு ஒன் லைன் வெச்சு சினிமா மாதிரி திரைக்கதையே எழுதிட்டீங்க. ஓவ்வொரு வரியும் ஜெட் வேகத்துல வெண்ணெயை கிழிச்சி காமத்துல வழிக்கிட்டு போற மாதிரி எழுதியிருக்கீங்க. கற்பனை வேற லெவல் செஞ்சியிருக்கீங்க. எமோஷனாகவும் இருக்கு. மண்டோதரியின் மனசுல என்ன நினக்கிறாங்கன்னு நல்லா வந்துருக்கு. காமத்தை அள்ளி கொடுத்தீருக்கிங்க.
கதை இப்படித்தான் போகும்னு நினைக்கும்போது திருப்புமுனையா கொடுத்து அசத்தியிருக்கீங்க.
உங்க நுணக்கமான எழுத்து பல இடங்களில் பிரமிக்க வைக்கிறது.
கொழுந்தன் மண்டோதரியின் அக்குலை நக்கும் போது, அக்குலில் மடிப்பு இருக்கு அந்த மடிப்பையும் சேர்த்து நாக்கால் நக்குவதைச் சொல்வதும். மண்டோத்ரியின் முலைக்காம்பை சப்பி பால் குடித்து அப்படியே தூங்கிப் போன குழந்தை ஈளங்கோவை கொழுந்தன் தூக்கும்போது பளக் என்ற சத்தத்துடன் காம்பு விடுப்படுவதையும் காம்பிலிருந்து ஈளங்கோ வாயில் எச்சில் நூல் தொடர்ந்து வருவதும் தூரம் போனதும் விடுபடுவதும் என நுணக்கமாக எழுதியது பிரமிக்க வைக்கது. மண்டோத்ரி கற்பனை செய்யும் ஃப்ர்ஸ்ட் நைட் காட்சி காமத்தை தெறிக்க வைத்துவிட்டது.
இந்த கதையை கொடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்ஸ் நண்பரே. மீதி பாகத்தை படித்துவிட்டு மற்றவைகளை சொல்லுறேன்.

[ITdude]

Arumaiyana story namba..

[mandothari]

மனோகரி வீடு :

ஐயோ இவரா உங்க புருஷன் ? என்று அவரை பார்த்து அதிர்ந்தான் சந்தானம்

ஏன் ? என்ன ஆச்சி சந்தானம் ? இவரை உனக்கு முன்னாடியே தெரியுமா ? என்று கேட்டாள் மனோகரி

தெரியும் அக்கா தெரியும்

எப்படி தெரியும் ?

இவர் தான் என்னோட அப்பா என்றான் சந்தானம்

என்னது என் புருஷன் உன்னோட அப்பாவா ? என்ன சொல்ற சந்தானம் ? என்று அதிர்ச்சியாய் கேட்டாள் மனோகரி

ஆமாம் அக்கா ! இவர் என் அப்பா தான் ! இதை ஒரு சின்ன பிளாஷ் பேக் ல சொன்னா தான் உங்களுக்கு புரியும் என்றான் சந்தானம்

சரி சீக்கிரம் பிளாஷ் பேக்குக்கு போ சந்தானம் என்றாள் மனோகரி

டார்டாய்ஸ் கொசுவர்த்தி சுருள் போல டொய்ங் டொய்ங் டொய்ங் என்று பிளாஷ் பேக் சுழல ஆரம்பித்தது

கணேசன் வீடு

மனைவி சுமா இரண்டு மகள்கள் ஒரு மகன்

கணேசன் பெங்களூரில் ஒரு பெரிய போட்டோ ஸ்டூடியோவில் கேமராமேனாக வேலை செய்து கொண்டு இருந்தார்

அவர் குடும்பம் சென்னையில் இருந்தது

5 நாட்கள் பெங்களூர் ஸ்டுடியோவில் கேமராமேன் வேளையில் இருப்பார்

வாரநாட்கள் சனி ஞாயரில் சென்னையில் தன் குடும்பத்துடன் வீட்டில் இருப்பார்

மணிமேகலை + எம்.டி :

ரெக்க கட்டி பறக்குதடி அண்ணாமலை சைக்கிள் என்று வாய்க்குள்ளேயே முணுமுணுத்து கொண்டு எம் டி சைக்கிளை வேகவேகமாக மிதித்தார்

அவர் தொடைகள் ஒவ்வொரு முறையும் மேலே வரும் போதெல்லாம் மணிமேகலை குண்டிகள் அவர் தொடையில் பட்டு பட்டு அமுங்கியது

அவள் பெரிய குண்டிகள் செம சாப்ட்டாக இருந்தது

பம் பம் பம் என்று அவர் தொடைகளில் அழுத்த அழுத்த அவருக்கு சைக்கிள் ஓட்டி கொண்டு இருக்கும்போதே சுன்னி டெம்ப்பர் ஏறி விட்டது

நல்ல கும் இருட்டு நேரம் ! குளிர்ந்த காற்று

அவர் அவளை கட்டி அனைத்து குண்டிகளை அவர் தொடைகளால் தடவி தடவி சைக்கிள் ஓட்டும்போது இருவர் உடலும் கதகதப்பில் இதமாய் இருந்தது

சைக்கிள் நன்றாக தான் போய் கொண்டு இருந்தது

ஆனால் திடீர் என்று லேசாய் தூர ஆரம்பித்தது

சின்ன சின்ன துளிகளாய் அவர்கள் மேல் பட்டு சற்றென்று பெரும் மழையாய் மாறியது

எங்கேயாவது ஒதுங்கலாம் என்று நினைக்கும் முன்பா சரியான புயல் மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது

பலமான காற்று வேற அடித்து கொண்டே இருந்தது

அந்த புயல் மழையில் எம் டி யால் சைக்கிளை பேலன்ஸ் பண்ணி தொடர்ந்து ஓட்ட முடியவில்லை

பேலன்ஸ் தடுமாறி அப்படியே சைக்கிளோடு சேர்ந்து கீழே ரோட்டுக்கு அந்த பக்கம் போதக்கடீர் என்று அவர்கள் இருவரும் ஒரு சேற்று தண்ணீரில் விழுந்தார்கள்

சரியான மழை

மணிமேகலை கீழே விழும்போது கால்கள் இரண்டும் பரப்பி கொண்டு அவள் ஈர புடவை பாவாடை எல்லாம் அவள் வெள்ளை தொடைகள் வரை மேலே ஏறி பப்பரக்கா என்று கால்களை விரித்து கொண்டு கீழே விழுந்தாள்

மண்டோதரி அப்பார்ட்மெண்ட் :

மண்டோதரி பார்த்த பார்வை எனக்கு கொஞ்சம் வந்து ஹெல்ப் பண்ணு வாட்ச்மேன் என்று சொல்வது போல இருந்தது

மண்டோதரி பாத் ரூம் நோக்கி போனாள்

அவளுக்கு பின்னாடியே வாட்ச்மேன் நாய் போல நாக்கை தொங்க போட்டு கொண்டு போனான்

அவள் புடவையில் பின்புறம் குலுங்கும் பெரிய பெரிய குண்டிகளை ரசித்து கொண்டே போனான்

மண்டோதரி பாத் ரூம் உள்ளே போனாள்

உள்ள வா வாச்மேன் என்றாள்

அவ்ளோ தான் வாயெல்லாம் பல்லாக சிரித்தபடியே பாத் ரூம் உள்ளே சென்றான்

டேப்பை திறந்து விடு என்றாள் தன் கைகள் இரண்டையும் மருதாணி போட்ட கைகளை விரித்து வைத்து இருப்பது போல விரித்து கொண்டு சொன்னாள்

அவள் கை இரண்டிலும் மகேந்திரனின் ஒண்ணுக்கு ஒழுகி கொண்டு இருந்தது

வாட்ச்மேன் டேப்பை திறந்து விட்டான்

வாட்ச்மேன் அந்த செல்ப் ல இருக்க ஹேண்ட் வாஷ் கொஞ்சம் எடேன் என்றாள்

வாட்ச்மேன் எடுத்து நீட்டினான்

என் கை எல்லாம் அவரோட ஒண்ணுக்கா இருக்கு நீயே ஹேண்ட் வாஷ் எடுத்து என் கைல ஸ்ப்ரே பண்ணு என்றாள்

வாட்ச்மெண்ட் எடுத்து புஸ்ஸ்ஸ்ஸ் புஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்று அடித்தான்

ஆனால் ஹேண்ட் வாஷில் இருந்து வந்த லிகியூட் அவள் கையில் படாமல் தெரியாமல் அவள் முகத்திலும் கழுத்திலும் பீய்ச்சி அடித்து விட்டது

தொடரும் 146

[mandothari]

மாதவி + சஞ்சய் :

மாதவி தன்னுடைய கைப்பையை திறந்தாள்

அதில் இரண்டு வினோதமான உடைகள் இருந்தது

என்னக்கா இது ? என்று கேட்டான் சஞ்சய்

இது டிரான்ஸ்பரென்ட் மேஜிக் ட்ரெஸ்டா

இதை நம்ம போட்டுக்கிட்டா நம்ம யார் கண்ணுக்கும் தெரியமாட்டோம் என்றாள்

அட அதிசயமா இருக்கு ! உனக்கு எப்படிக்கா இது கிடைச்சது ? என்று ஆச்சரியமாக கேட்டான் சஞ்சய்

இது என் புருஷன் துபாய்ல இருந்து அனுப்புனாருடா என்றாள்

சரி சரி சீக்கிரம் இந்த ட்ரெஸை மாட்டிக்க என்றாள்

சஞ்சய் வாங்கி அந்த மேஜிக் ட்ரெஸ்ஸை மாட்டிக்கொண்டான்

அது ஒரு ரெயின்கோட் போல இருந்தது

அட என்ன ஆச்சரியம் ! அந்த மேஜிக் ட்ரெஸை போட்டதுமே சஞ்சய் உடம்பு முழுவதும் மறைந்து விட்டது

இருடா நானும் போட்டுக்குறேன் என்றாள் மாதவி

அக்கா நீங்களும் போட்டுக்கிட்டா அப்புறம் நம்ம ரெண்டு பேருமே மறைஞ்சிடுவோம்

நம்மளை நம்ம எப்படி கண்டு புடிச்சிக்கிறது ? என்று கேட்டான் சஞ்சய்

அதுக்கும் ஒரு ஐடியா இருக்குடா என்று அந்த ஐடியாவை சொன்னாள் மாதவி

கணேசன் பிளாஷ்பேக் :

கணேசன் இயற்கையிலேயே காம குணம் அதிகம் உள்ளவராய் இருந்தார்

ஆனால் ஏக பத்தினி விரதன்

தன் மனைவி சுமாவை தவிர வேற எந்த பெண்ணையும் அவர் ஏறெடுத்து பார்த்தது இல்லை ! அப்படி ஒரு பதிபக்தன்

ஸ்டூடியோவில் அவர் போட்டோ எடுக்கும்போது எத்தனையோ மாடலிங் பெண்களை போட்டோ எடுத்து இருக்கிறார்

சில விளம்பரங்களுக்கு கிளாமர் ஸ்டில்ஸ் எல்லாம் எடுப்பார்

பெண்கள் எல்லாம் அரைகுறை உடையுடன் வந்து நிற்பார்கள்

ஆனால் அப்போ கூட அவர் அந்த அந்நிய பெண்கள் மேல் சபலப்பட்டது இல்லை

அவர்களை எல்லாம் பார்க்கும் போது தன் மனைவி சுமாவின் நியாபகம் வந்துவிடும்

அந்த 5 நாட்கள் வெறியயை மொத்தமும் சென்னை வீட்டிற்கு போகும் போது சனி ஞாயிறு ரெண்டு நாளும் தன் மனைவி சுமாவிடம் தீர்த்து கொள்வார்

அப்படி பட்ட ஏகபத்தினி விரதனாய் இருந்தவருக்கு என்னமோ தெரியவில்லை மனோகரி ரூபத்தில் அவர் விரதத்துக்கு ஒரு தடை வந்தது

அவருடைய அசிஸ்டன்ட் கேமிராமேன் சிங்காரம் தான் அவளை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான்

ஒரு ஒயின் ஷாப் காலெண்டர் விளம்பரத்துக்கு மாடலாக வந்து இருந்தாள் மனோகரி

பார்க்க பக்கா குடும்ப பெண்ணாக இருந்தாள் மனோகரி

கணேசன் மனோகரியை பார்த்தார்

என்னப்பா சிங்காரம் பார்க்க பக்கா குடும்ப குத்து விளக்கு மாதிரி இருக்கா இவளா ஒயின் ஷாப் காலெண்டருக்கு மாடல் பண்ண போறா ? என்று தன் அஸிஸ்டன்டிடம் ஆச்சரியமாக கேட்டார்

மணிமேகலை + எம்.டி :

எம்.டி. மணிமேகலையோடு சேர்ந்து விழுந்ததால் இருவரும் கட்டி புரண்டபடி ரோட்டுக்கு அந்த பக்கம் மண் தரையில் சேற்றில் விழுந்தார்கள்

இருவரும் கட்டி அணைத்தபடியே 2-3 ரவுண்டு உருண்டு விட்டார்கள்

எம்.டி.யின் உடலும் மணிமேகலை உடலும் சும்மா பின்னி பிணைத்தபடி இறுக்க கட்டி அணைத்தபடியே உருண்டார்கள்

எம்.டி.யின் உதடுகள் மணிமேகலையின் கன்னத்தில் கழுத்தில் நெற்றியில் மூக்கில் காது மடல்களில் என எல்லா இடங்களிலும் பட்டது

இருவரும் சேற்றில் புரண்டாலும் கதகதப்பாக இருவரும் கட்டி அணைத்தபடியே உருண்டார்கள்

அப்படி கட்டி அணைத்தபடி உருண்ட போது இருவருக்குள்ளும் அதிகமான நெருக்கம் ஏற்பட்டு விட்டது

உடலளவிலும் சரி மனதளவிலும் சரி ரொம்ப நெருங்கி விட்டார்கள்

ஒருவழியாக அவர்கள் உருளும் காட்சி முடிவடைந்தது

இப்போது மணிமேகலை கீழே மல்லாக்க சேற்றில் படுத்து இருக்க அவள் மேல் முழு பாரத்துடன் எம்.டி படுத்து இருந்தார்

இருவருக்கும் பயங்கரமாக மூச்சு வாங்கியது

இருவர் உடலிலும் சேறும் சகதியுமாக இருந்தது

மழை வேறு கொட்டோகொட்டு என்று கொட்டி கொண்டு இருந்தது

இருவரும் அப்படியே அசையாமல் கட்டி அணைத்தபடி மழையில் சேற்றில் படுத்து இருந்தார்கள்

மணிமேகலை என்றார் எம்.டி மெல்லிய குரலில்

ம்ம் என்று மட்டும் முனகினாள் மணிமேகலை

கண்களை இறுக்கி மூடி இருந்தாள்

எம்.டி. மேல் சாரி சாரி எம்.டி கீழ் பயங்கரமான காதல் மயக்கத்தில் படுத்து இருந்தாள் மணிமேகலை

தொடரும் 147

[mandothari]

மண்டோதரி :

சாரி சாரி ! ரொம்ப சாரி மேடம் என்று பதறினான் வாட்ச்மேன்

எனக்கு இதெல்லாம் உபயோகித்து பழக்கம் இல்லை மேடம்

நான் என் வீட்ல கை கழுவ கல்லு சோப்புதான் யூஸ் பண்ணுவேன் மேடம் என்றான்

சரி சரி பரவாயில்லை வாட்ச்மேன் பாரு நீ பீய்ச்சி அடிச்சதுல என் மூஞ்சி கழுத்து எல்லாம் ஸ்பிரே ஆயிடுச்சி

என் கை மூத்திர கையா இருக்கு ! நீ கொஞ்சம் எனக்கு துடைச்சு விட்டேன் என்றாள் மண்டோதரி

ஆஹா அடிச்சதுடா லக்கு என்று நினைத்து கொண்டான் வாட்ச்மேன்

மண்டோதரி அருகில் சென்றான்

அப்படியே மெல்ல அவள் முகத்தில் இருந்த சோப்பு நுரையை துடைத்து விட்டான்

அவள் கன்னத்தில் அவன் கைப்பட்டதுமே அவன் உடல் சிலிர்த்தது

கீழே அவன் காக்கி பேண்ட்டில் உடனே ஒரு சின்ன கூடாரம் அடித்தது

ஆனால் மண்டோதரி எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டவில்லை

தன் புருஷன் மகேந்திரன் தன் மேல் மூத்திரம் அடித்து விட்டானே என்ற டென்க்ஷனில் மட்டும்தான் இருந்தாள்

வாட்ச்மேன் அவள் முகத்தில் இருந்த சோப்பு நுரையை அழுத்தி அழுத்தி துடைக்க ஆரம்பித்தான்

அப்படியே மெல்ல மெல்ல கழுத்து பக்கம் கைகளை கொண்டு வந்து துடைத்து விட்டான்

சோப்பு நுரை இன்னும் கீழே அவள் கழுத்துக்கு கீழே சில இடங்களில் பட்டு தெரித்து இருந்தது

அவன் கைகள் ஒரு சின்ன நடுக்கத்துடன் அவள் கழுத்துக்கு கீழ் நோக்கி போனது

மாதவி :

நம்ம தனி தனியா இந்த மேஜிக் ட்ரெஸ் போட்டுக்கிட்டா தானே நாம நம்மளை கண்டு புடிக்க முடியாது

உன்னோட ட்ரெஸ்குள்ள நானும் வந்துடறேன் என்று சொன்னாள் மாதவி

இந்த ஐடியா சூப்பர் ஐடியாவாக தோன்றியது

சூப்பர்க்கா என் ட்ரெஸ்குள்ள வாங்க என்று தன்னுடைய இரண்டு கைகளையும் திறந்து மாதவியை அழைத்தான் சஞ்சய்

அந்த மேஜிக் ட்ரெஸ் ஆல்ரெடி பெரிதாக ரெயின் கோட் போல இருந்தது

அதனால் மாதவியும் அவனுள்ளே சென்று அந்த ஒரே ட்ரெஸ்ஸில் புகுந்து கொண்டாள்

இப்போது வெளியே இருப்பவர் கண்களுக்குதான் அவர்கள் இருவரையும் தெரியாது

ஆனால் அந்த மேஜிக் கோட்டுக்குள் இருக்கும் அவர்கள் இருவருக்கும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொள்ளும் வசதி அந்த மேஜிக் கோட்டில் இருந்தது

அலைபாயுதே படத்தில் ஒரு பாடலில் மாதவன் ஷாலினி ஒரே உல்லன் சொட்டருக்குள் நெருக்கமாய் இறுக்கமாய் கட்டி அனைத்து கொண்டு இருப்பார்களே ! அது போல இப்போது மாதவியும் சஞ்சய்யும் இறுக்கமாய் நெருக்கமாய் கட்டி தழுவியபடி அந்த மேஜிக் கோட்டுக்குள் இருந்தார்கள்

இப்போ நான் சொல்ல சொல்ல ஒன்னு ஒண்ணா பண்ணு என்றாள் மாதவி அவனை கோட்டுக்குள் கட்டி அணைத்தபடி

ம்ம் சரிக்கா என்றான் அவனும் அவளை உள்ளே கட்டி அனைத்து பிடித்து இருந்தான்

முதல்ல ரிசெப்ஷனுக்கு போவோம் என்றாள் மாதவி

ஐயோ திரும்ப ரிசெப்ஷனுக்கா ? அங்கே எதுக்குக்கா ? அம்மாவை தானே வீடியோ எடுக்க போறோம் ! அவங்க ரூமுக்கு தானே போகணும் என்றான்

அட மடையா நான் சொல்றதை கேளுடா என்று சொல்லி அவன் காதில் அவர்கள் ஏன் கப்பல் ரிசெப்ஷனுக்கு மீண்டும் போகவேண்டும் என்று ரகசியமாய் சொன்னாள் மாதவி

மனோகரி :

சந்தானம் சொல்லி கொண்டு இருக்கும் கணேசன் குடும்பத்தார் பிளாஷ் பேக் ஒரு பக்கம் போய் கொண்டு இருக்கட்டும்

ஆனால் நம்ம மனோகரி சந்தானம் காம்பினேஷனை வீணடிக்க வேண்டாம்

மனோகரியும் சந்தனமும் கணேசன் படுத்து இருந்த அறைக்கு போவதற்கு முன்பு என்ன நடந்தது என்று இப்போது மீண்டும் ஒரு சின்ன ரீவைண்டு பண்ணி பார்க்கலாம்

மனோகரியை அவ்ளோ நெருக்கத்தில் உரசி உரசி உக்காந்து இருந்த சந்தானத்துக்கு உடல் சூடு ஏறியது

அக்கா பாத்ரூம் போகணும் என்றான்

அந்த பக்கம் இருக்கு பாரு போயிட்டு வா என்று எதிர் திசையில் கை காட்டினாள் மனோகரி

கணிப்பொறியில் இன்னும் கொஞ்சம் பாஸ்போர்ட்டில் மிச்ச வேலைகள் பினிஷிங் வேலைகள் இருந்தது

அதில் கவனம் செலுத்தி கரெக்ஷன் பண்ணி கொண்டு இருந்தாள்

சந்தானம் பாத்ரூம் போனான்

ஒண்ணுக்கு போகலாமா இல்ல கை அடித்து கொள்ளலாமா என்று ஒரே யோசனையாய் இருந்தது

டேப்பை திறந்து விட்டான்

ஆனால் அவன் கைவைத்ததுமே படக் என்று டேப் உடைந்து தண்ணீர் ஒரு பெரிய அருவி மாதிரி அவன் மேல் பீய்ச்சி அடித்தது

புஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்று பயர் சர்வீஸ் பைப்பில் பீய்ச்சி அடிப்பது போல ஒரு பெரிய சத்தம் வந்தது

என்னடா ஆச்சி ? என்று மனோகரி சிஸ்டம் ரூமில் இருந்து கத்தினாள்

டேப் உடைஞ்சிடுச்சுக்கா என்று இங்கே இருந்து தொப்பறையாய் ஈரமாய் நனைத்த நிலையில் பதில் கொடுத்து கத்தினான் சந்தானம்

தொடரும் 148

[Thendral64]

Hai mandothari. Summa கலக்குறீங்க. Unka kathai tourist family படித்துள்ளேன். Enakku பிடித்த கதைகளில்.ஒன்று.

[Thendral64]

அன்பு நண்பா
கதையை 11வது பக்கம் படித்து கொண்டிருக்கிறேன். நானும் கதாசிரியர் என்ற முறையில்  சில. திருத்தங்கள் பரிந்துரைக்கிறேன்.
மண்டோதரி மூத்த மருமகள் என்ற நிலையில் அவளை சொந்தங்கள்.அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கும்..அதனால்.மூத்த மகன் லவ் மேரேஜ் பண்ணியிருப்பது போலவும் முதல்.முறையாக உருக்கு வருவது போலவும் எழுதியிருக்கலாம்.

[supererode]

காவல்க்காரன் ஒரு கலவரம் பண்ண போறான் மண்டோதரிய, குடுத்து வைத்தவன்

[kingjack]

Story ah continue pannunga bro...

[samhot]

https://xossipy.com/thread-72558.html - support my story

[mandothari]

அண்ணி சொல்லும் ரகசியம்

• வசந்தி (35): தன்னம்பிக்கை நிறைந்தவள்; ரவியிடம் உரிமையுடன் பேசுபவள்.
  
• ரவி (18): வசந்தியை எப்போதும் “அண்ணி” என்று மரியாதையுடன் அழைப்பவன்; நகைச்சுவையாகப் பேசத் தெரிந்தவன்.
  
• முரளி (38): வசந்தியின் கணவர்; ரவியின் அண்ணன்.
  

காட்சி 1 — மதிய நேரம், வீட்டின் வரவேற்பறை

வீட்டில் வசந்தியும் ரவியும் மட்டும் இருக்கிறார்கள். வசந்தி சமையலறையிலிருந்து காபியுடன் வருகிறாள்.
வசந்தி: என்னடா ரவி, சோபையிலேயே ராஜா மாதிரி உட்கார்ந்திருக்க?
ரவி: அண்ணி, நீங்க இருக்கிற வீட்டில் எனக்கென்ன குறை?
வசந்தி: அடடா! பேச்சைப் பாரு. காபி குடிக்க வந்தியா, கவிதை சொல்ல வந்தியா?
ரவி: நீங்க சிரிச்சா கவிதை தானா வந்துடுது, அண்ணி.
வசந்தி: போடா, ரொம்பத்தான் வழியுது!
இருவரும் சிரிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய பேச்சில் சொல்லப்படாத ஓர் உணர்வு மெல்ல வெளிப்படுகிறது.

காட்சி 2 — சமையலறையில் ஒரு குறும்பு

வசந்தி காய்கறி நறுக்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். ரவி அருகில் வந்து நிற்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, நான் ஏதாவது உதவி செய்யட்டுமா?
வசந்தி: நீயா? முதல்ல உன் வேலையை ஒழுங்கா செய்றதைக் கத்துக்கோடா!
ரவி: ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்துப் பாருங்க அண்ணி.
வசந்தி: வாய்ப்பு கொடுத்தா அதைச் சரியா பயன்படுத்தத் தெரியணும்.
ரவி: அதுக்குத்தான் உங்ககிட்ட பயிற்சி எடுக்கலாம்னு பார்க்கிறேன்.
வசந்தி சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு அவனைப் பார்க்கிறாள்.
வசந்தி: உன் வாய் மட்டும் ரொம்ப வேகமா வேலை செய்யுதுடா!
ரவி: நீங்க கேட்கிற வரைக்கும் நிறுத்த மாட்டேன், அண்ணி.

காட்சி 3 — ஜன்னலோரப் பார்வை

மழை பெய்யத் தொடங்குகிறது. இருவரும் ஜன்னலருகே நிற்கிறார்கள்.
வசந்தி: மழை வந்ததும் உனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் போல?
ரவி: சில நேரம் மழை வந்தாதான் மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்லத் தைரியம் வரும், அண்ணி.
வசந்தி: அப்படியா? அப்போ சொல்லித் தொலைடா!
ரவி: எல்லாத்தையும் வார்த்தையில சொல்ல முடியாது.
வசந்தி: அப்போ?
ரவி: சில விஷயங்களைப் பார்வையிலேயே புரிஞ்சுக்கணும்.
வசந்தி ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்துவிட்டு, ஜன்னலுக்கு வெளியே திரும்புகிறாள்.
வசந்தி: ரொம்பப் பெரிய ஆளாயிட்டடா நீ!

காட்சி 4 — தொலைபேசி அழைப்பு

வசந்தியின் கைப்பேசி ஒலிக்கிறது. திரையில் “முரளி” என்று தெரிகிறது.
வசந்தி: ஹலோ, சொல்லுங்க.
முரளி (தொலைபேசியில்): என்ன பண்ற வசந்தி?
வசந்தி: ஒண்ணுமில்லைங்க, வீட்டில்தான் இருக்கேன்.
ரவி அருகிலிருக்கும் மேசையில் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துப் புரட்டுகிறான். வசந்தி அவனைப் பார்த்துச் சிரிப்பதை மறைத்துக்கொள்கிறாள்.
முரளி: ரவி வந்திருக்கானா?
வசந்தி: ஆமாங்க, இங்கேதான் இருக்கான்.
முரளி: சரி, அவன்கிட்டயும் பேசணும். கொடு போனை.
வசந்தி ரவியிடம் போனை நீட்டுகிறாள்.
வசந்தி (மெல்ல): ஒழுங்கா பேசுடா. உன் குறும்பெல்லாம் இங்கே வேண்டாம்!
ரவி: சரி அண்ணி.
அவன் போனை வாங்கும்போது இருவரும் பார்வையைப் பரிமாறிக்கொள்கிறார்கள்.

காட்சி 5 — அழைப்புக்குப் பிறகான அமைதி

பேசி முடித்த ரவி கைப்பேசியைத் திருப்பிக் கொடுக்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, அண்ணன் உங்களைப் பற்றி ரொம்ப அக்கறையா விசாரிக்கிறார்.
வசந்தி: அதிலென்ன ஆச்சரியம்? நான் அவர் மனைவி.
ரவி: உண்மைதான் அண்ணி.
வசந்தி: என்னடா, திடீர்னு அமைதியாகிட்ட?
ரவி: சில நேரம் பேசாம இருக்கிறதுதான் நல்லது.
வசந்தி: ஏன்? பேசினா ஏதாவது ரகசியம் வெளியே வந்துடுமா?
ரவி: அப்படியும் இருக்கலாம்.
வசந்தியின் முகத்தில் இருந்த குறும்புச் சிரிப்பு மெல்ல மறைகிறது. அவர்களுக்குள் சொல்லப்படாத உணர்வுகளின் பாரம் அதிகரிக்கிறது.

காட்சி 6 — மாடியில் மாலை நேரம்

இருவரும் மாடியில் தேநீர் குடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
வசந்தி: ரவி, உனக்கு என்னைப் பார்த்தா எப்பவுமே பயமா?
ரவி: பயமில்லை அண்ணி. மரியாதை.
வசந்தி: மரியாதை கொடுக்கிறதுக்கும், மனசுல இருக்கிறதை மறைக்கிறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு.
ரவி: நீங்க சொல்றது புரியுது அண்ணி.
வசந்தி: புரிஞ்சா போதும். எல்லாத்துக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.
ரவி தலையசைக்கிறான். இருவரும் தொலைவில் தெரியும் மாலை வானத்தைப் பார்க்கிறார்கள்.

காட்சி 7 — பழைய புகைப்படம்

வசந்தி அலமாரியைச் சுத்தம் செய்யும்போது ரவியின் சிறுவயதுப் புகைப்படம் கிடைக்கிறது.
வசந்தி: அடேய், இது நீதானா? இவ்வளவு சின்னப் பையனா இருந்திருக்க!
ரவி: அண்ணி, அந்தப் படத்தைப் பார்த்து என்னை ஓட்டாதீங்க.
வசந்தி: இப்ப மட்டும் என்ன பெரிய ஆளு? இன்னும் என் முன்னாடி அதே குறும்புக்காரப் பையன்தான்.
ரவி: ஆனா இப்ப நான் சொல்றதெல்லாம் நீங்க நம்ப மாட்டீங்க.
வசந்தி: நீ உண்மையா பேசினா நம்புவேன்டா.
அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு இருவரும் அமைதியாகிறார்கள்.

காட்சி 8 — இரவு உணவுக்கான ஏற்பாடு

வசந்தி மேசையைத் தயார் செய்கிறாள். ரவி பாத்திரங்களை எடுத்துவைக்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, உங்களுக்கு என்ன உதவி வேணும்?
வசந்தி: முதல்ல அந்தத் தட்டுகளை எடுத்துவை.
ரவி: உத்தரவு அப்படியே நிறைவேற்றப்படும்!
வசந்தி: அட, ராணுவ வீரன் மாதிரி பேசாதடா!
ரவி: நீங்க சொன்னா எதுவும் செய்யத் தயார், அண்ணி.
வசந்தி அவனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்.
வசந்தி: எல்லாத்துக்கும் எல்லை இருக்குடா. அதை மறந்துடாதே.
ரவி: மறக்க மாட்டேன் அண்ணி.
இந்த முறை அவனுடைய பதிலில் குறும்பைவிடப் பொறுப்புணர்வு அதிகமாக இருக்கிறது.

காட்சி 9 — மீண்டும் முரளியின் அழைப்பு

இரவு. வசந்தியின் கைப்பேசி மீண்டும் ஒலிக்கிறது.
வசந்தி: சொல்லுங்கங்க!
முரளி: நாளைக்கு கொஞ்சம் சீக்கிரம் வந்துடுவேன். ஏதாவது வாங்கிட்டு வரட்டுமா?
வசந்தி: வேண்டாங்க, எதுவும் வேண்டாம். நீங்க பத்திரமா வந்தா போதும்.
ரவி எதிரில் நின்றுகொண்டு அவளுடைய பேச்சைக் கேட்கிறான். வசந்தி அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரிக்கிறாள்.
முரளி: என்ன சிரிக்கிற?
வசந்தி: ஒண்ணுமில்லைங்க. ரவி ஏதோ வேடிக்கையா பேசினான்.
முரளி: சரி, அவன்கிட்ட சொல்லு. நாளைக்கு ஒரு வேலை இருக்கு.
வசந்தி: சரிங்க.
அழைப்பு முடிகிறது.
ரவி: அண்ணி, அண்ணன் உங்களை ரொம்ப நம்புறார்.
வசந்தி: நம்பிக்கைன்னா விளையாட்டல்லடா, ரவி.
அந்தச் சொற்கள் இருவருக்கும் இடையே புதிய சிந்தனையை ஏற்படுத்துகின்றன.

காட்சி 10 — சொல்லப்படாத வார்த்தைகள்

வீட்டின் வாசலில் ரவி கிளம்பத் தயாராகிறான்.
வசந்தி: ரவி!
ரவி: சொல்லுங்க அண்ணி.
வசந்தி: எவ்வளவு நெருக்கமா இருந்தாலும் சில உறவுகளுக்கு மரியாதைதான் அழகு. புரியுதா?
ரவி: புரியுது அண்ணி. உங்க மரியாதையை நான் எப்பவும் காப்பாத்துவேன்.
வசந்தி: சரி, போடா. நாளைக்கு வா.
ரவி: சரி அண்ணி. குட் நைட்.
ரவி வெளியேறுகிறான். வசந்தி கதவை மூடிவிட்டு சிறிது நேரம் அமைதியாக நிற்கிறாள். அவளுடைய முகத்தில் புன்னகையும் சிந்தனையும் கலந்திருக்கின்றன.
காட்சி முடிவு.

[Vkdon]

Welcome back nanba . Enna bro work ah rombanal achi web site ku vanthu . Idhu enna bro sambantham illama update pottu irukkinga . New story ah

[mandothari]

Welcome back nanba . Enna bro work ah rombanal achi web site ku vanthu . Idhu enna bro sambantham illama update pottu irukkinga . New story ah

s bro little busy

inime all stories thodarum bro

[Vkdon]

s bro little busy

inime all stories thodarum bro

Ok bro idhu enna new ah update pottu irukkinga

[mandothari]

வீட்டில் ஒரு ரகசியம்


வகை: குடும்ப ரொமான்ஸ் • உணர்ச்சிகரமான காதல் • இரட்டை அர்த்த வசனங்கள்

முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள்

• வசந்தி (32) — முரளியின் மனைவி. அழகான, நகைச்சுவை உணர்வு கொண்ட பெண்.
  
• ரவி (18) — முரளியின் தம்பி. கலகலப்பானவன், வசந்தியிடம் எப்போதும் கேலி செய்து பேசுபவன்.
  
• முரளி (38) — துபையில் வேலை பார்க்கும் வசந்தியின் கணவன்.
  

கதையின் மையம்: முரளி துபையில் இருப்பதால் வசந்தியும் ரவியும் ஒரே வீட்டில் இருக்கிறார்கள். இருவருக்குமிடையே ஏற்படும் நெருக்கம், குறும்பான பேச்சுகள், சொல்லப்படாத உணர்வுகள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட திரைக்கதை.

காட்சி 1 — காலை நேரம், சமையலறை
இடம்: வீட்டுச் சமையலறை நேரம்: காலை 8 மணி
வசந்தி காபி தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ரவி தூக்கக் கலக்கத்துடன் உள்ளே வருகிறான்.
ரவி: அண்ணி, எனக்கு ஒரு ஸ்ட்ராங்கான காபி வேண்டும்.
வசந்தி: காபி ஸ்ட்ராங்கா இருக்கணுமா, இல்ல அதைக் கொடுக்கிறவங்க ஸ்ட்ராங்கா இருக்கணுமா?
ரவி: இரண்டுமே இருந்தா காலையே சூப்பரா இருக்கும்!
வசந்தி சிரித்தபடி காபியைக் கொடுக்கிறாள்.
வசந்தி: உனக்கு வாய்தான் ரொம்ப நீளம்.
ரவி: நீங்க சிரிக்கிற வரைக்கும் அந்த நீளம் குறையாது அண்ணி!
இருவரும் சிரிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கிடையே ஒரு இயல்பான நெருக்கம் உருவாகத் தொடங்குகிறது.

காட்சி 2 — ஹாலில் மழை நேரம்
இடம்: வீட்டின் ஹால் நேரம்: மாலை
வெளியே மழை பெய்கிறது. மின்சாரம் தடைபடுகிறது. வசந்தி மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறாள்.
ரவி: அண்ணி, இந்த இருட்டுல வீடே வேற மாதிரி இருக்கு.
வசந்தி: வெளிச்சம் இல்லாதப்போதுதான் சில விஷயங்கள் தெளிவா தெரியும்.
ரவி: என்ன விஷயம்?
வசந்தி: யார் அமைதியா இருக்காங்க, யார் அதிகமா பேசுறாங்கன்னு!
ரவி சிரிக்கிறான்.
ரவி: அப்படின்னா நான் பேசாம இருந்தா உங்களுக்கு என்னை மிஸ் பண்ணுவீங்களா?
வசந்தி: முதல்ல ஐந்து நிமிஷம் பேசாம இரு. அப்புறம் பார்க்கலாம்!
இருவரும் சிரித்தபடி ஜன்னல் வழியாக மழையை ரசிக்கிறார்கள்.

காட்சி 3 — படுக்கையறை வாசலில்
இடம்: வசந்தியின் அறைக்கு வெளியே நேரம்: இரவு
அறையின் திரைச்சீலை சரியாகத் தொங்கவில்லை. அதைச் சரிசெய்ய ரவியை வசந்தி அழைக்கிறாள்.
வசந்தி: ரவி, இந்தத் திரையைச் சரி பண்ண முடியுமா?
ரவி: திரையைச் சரி பண்ணிடலாம் அண்ணி. ஆனா நீங்க இப்படி உத்தரவு போட்டா எனக்குப் பயமா இருக்கு!
வசந்தி: என்னைப் பார்த்துப் பயப்படுற அளவுக்கு நீ சின்னப் பையன் இல்லையே!
ரவி: வயசு வளர்ந்தாலும், அண்ணி முன்னாடி மட்டும் இன்னும் சின்னப் பையன்தான்!
வசந்தி புன்னகைக்கிறாள். ரவி திரையைச் சரிசெய்துவிட்டு வெளியேறுகிறான். அவள் அவனுடைய நகைச்சுவையை நினைத்துச் சிரிக்கிறாள்.

காட்சி 4 — சோபாவில் ஒரு திரைப்படம்
இடம்: ஹால் நேரம்: இரவு 9 மணி
இருவரும் தொலைக்காட்சியில் காதல் படம் பார்க்கிறார்கள். படத்தில் நாயகன் நாயகியிடம் காதலைச் சொல்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, படத்துல காதலைச் சொல்ல இவ்வளவு நேரம் எடுக்கிறானே!
வசந்தி: நிஜ வாழ்க்கையில சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லாமல் இருப்பவங்கதான் அதிகம்.
ரவி: சில விஷயங்களைச் சொன்னா உறவு மாறிடும்னு பயம்.
வசந்தி: சொல்லாம இருந்தாலும் சில உறவுகள் மாறிடும், ரவி.
இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். தொலைக்காட்சியின் ஒளி அவர்களின் முகங்களில் விழுகிறது. சொல்லப்படாத உணர்வுகளுடன் காட்சி முடிகிறது.

காட்சி 5 — சமையலறையில் குறும்பு
இடம்: சமையலறை நேரம்: மறுநாள் மதியம்
வசந்தி தோசை சுடுகிறாள். ரவி அருகில் நின்று சட்னியைச் சுவைக்கிறான்.
வசந்தி: என்னடா, சாப்பாடு தயாராகுறதுக்கு முன்னாடியே எல்லாத்தையும் காலி பண்ணிடுவியா?
ரவி: நல்லா இருக்கிறதைப் பார்த்தா காத்திருக்க முடியலையே அண்ணி!
வசந்தி: தோசையைப் பற்றித்தானே சொல்ற?
ரவி: நான் சொல்றது தோசைதான். நீங்க வேற எதையாவது நினைச்சா அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை!
வசந்தி சிரித்தபடி அவனைத் துரத்துகிறாள். ரவி ஓடுகிறான். இருவருக்கும் இடையே வீட்டை நிறைக்கும் சிரிப்பு.

[mandothari]

காட்சி 6 — மொட்டை மாடியில் நிலவொளி
இடம்: மொட்டை மாடி நேரம்: இரவு 10 மணி
இருவரும் நிலவொளியில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். துபையிலிருந்து முரளி அனுப்பிய செய்தியை வசந்தி படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.
ரவி: அண்ணி, அண்ணன் சீக்கிரம் வந்துடுவாரா?
வசந்தி: இன்னும் இரண்டு மாதம் ஆகும்னு சொல்றார்.
ரவி: இந்த வீடு உங்களுக்கு ரொம்ப அமைதியா இருக்குமே?
வசந்தி: அமைதிக்கும் தனிமைக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு, ரவி.
ரவி: அப்போ நான் பேசிக்கிட்டே இருக்கட்டுமா?
வசந்தி: நீ பேசுறது சில நேரம் தொல்லைதான். ஆனா நீ இல்லாதப்போ அந்தத் தொல்லையைக்கூட மிஸ் பண்ணுவேன் போல!
ரவி அமைதியாகிறான். அவளது வார்த்தைகளில் இருக்கும் பாசத்தை உணர்கிறான்.

காட்சி 7 — மழையில் எதிர்பாராத நெருக்கம்
இடம்: வீட்டின் முன்வாசல் நேரம்: மாலை
மழையில் நனைந்தபடி ரவி வீட்டுக்குள் ஓடி வருகிறான். வழுக்காமல் இருக்க வசந்தி அவனுடைய கையைப் பிடித்து உதவுகிறாள்.
ஒரு கணம் இருவரும் அருகருகே நிற்கிறார்கள்.
ரவி: அண்ணி, கையை விடலாமே!
வசந்தி: நீ விழுந்துடுவியோன்னு பிடிச்சேன்.
ரவி: நான் விழுந்தா தூக்கிவிடுவீங்களா?
வசந்தி: விழாம இருக்கிறதுதான் புத்திசாலித்தனம்.
ரவி: சில நேரம் ஒருத்தர் கையைப் பிடிச்சா பயமே போயிடும்.
வசந்தி அவன் கையை விடுகிறாள். இருவரும் புன்னகைக்கிறார்கள். அந்தச் சிறிய தொடுதல் அவர்களுக்குள் புதிய கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

காட்சி 8 — படுக்கையறையில் நள்ளிரவுத் தொலைபேசி
இடம்: வசந்தியின் படுக்கையறை நேரம்: நள்ளிரவு
முரளியுடன் வீடியோ அழைப்பை முடித்துவிட்டு வசந்தி அறையிலிருந்து வெளியே வருகிறாள். ஹாலில் தூங்காமல் அமர்ந்திருக்கும் ரவியைப் பார்க்கிறாள்.
வசந்தி: இன்னும் தூங்கலையா?
ரவி: தூக்கம் வரலை அண்ணி.
வசந்தி: மனசுல ஏதாவது இருந்தா தூக்கம் வராது.
ரவி: சில கேள்விகளுக்கு விடை தெரிஞ்சாலும் கேட்க முடியாது.
வசந்தி: சில பதில்களைச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வரும்வரை காத்திருக்கணும்.
இருவரும் சில நொடிகள் மௌனமாக இருக்கிறார்கள்.
ரவி: குட் நைட், அண்ணி.
வசந்தி: குட் நைட், ரவி.
அவர்கள் தனித்தனியாக அறைகளுக்குச் செல்கிறார்கள். இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி: இந்த நெருக்கத்திற்கு என்ன பெயர்?

காட்சி 9 — சொல்லப்படாத உண்மை
இடம்: ஹால் நேரம்: மறுநாள் மாலை
வசந்தி தனியாக அமர்ந்திருக்கிறாள். ரவி அவளுக்கு அருகில் வந்து அமர்கிறான்.
ரவி: அண்ணி, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ மாறியிருக்கிற மாதிரி தோணுது.
வசந்தி: சில உறவுகள்ல பாசம் அதிகமானா, அதைப் புரிஞ்சுக்கவே நேரம் தேவைப்படும்.
ரவி: அப்படின்னா நம்ம உறவு?
வசந்தி: அது என்னவாக இருந்தாலும், நம்ம வாழ்க்கையையும் நம்மை நம்புறவங்களையும் காயப்படுத்தக் கூடாது.
ரவி தலையசைக்கிறான்.
ரவி: உங்களை நான் மதிக்கிறேன், அண்ணி. அந்த மதிப்பை இழக்க விரும்பல.
வசந்தியின் கண்களில் நிம்மதி தெரிகிறது.
வசந்தி: அதுதான் ரவி, உண்மையான நெருக்கம்.

காட்சி 10 — முரளியின் வருகை
இடம்: வீட்டின் வாசல் நேரம்: இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, காலை
முரளி எதிர்பார்த்ததைவிட முன்பாக வீட்டிற்கு வருகிறான். வசந்தியும் ரவியும் அவனை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்கிறார்கள்.
முரளி: நான் இல்லாத இந்த இரண்டு மாதமும் வீட்டை நல்லா பார்த்துக்கிட்டீங்களா?
ரவி: வீட்டை மட்டும் இல்ல அண்ணா, உங்க அண்ணியோட சண்டையையும் சமாளிச்சேன்!
வசந்தி: இவன் சண்டையைச் சமாளிக்கிறதுக்கே தனியா ஒரு சம்பளம் கொடுக்கணும்!
முரளி சிரிக்கிறான். வசந்தியின் முகத்தில் நிம்மதி. ரவியின் முகத்தில் ஒரு முதிர்ச்சி.
முரளி வசந்தியின் கையைப் பிடிக்கிறான். ரவி அவர்களைப் பார்த்துவிட்டு சமையலறை நோக்கிச் செல்கிறான்.
வசந்தி (மனதிற்குள்): சில உணர்வுகள் நம்மை மாற்றும். ஆனால் எல்லா உணர்வுகளுக்கும் பின்னால் போக வேண்டிய அவசியமில்லை.
இறுதிக் காட்சி: மூவரும் ஒன்றாக உணவருந்துகிறார்கள். குடும்ப உறவுகளின் எல்லைகளையும் மனதின் குழப்பங்களையும் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு புதிய தொடக்கம்.
திரை மறைகிறது.

[mandothari]

“ஜட்டி வேட்டை”
முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள்

• வசந்தி அம்மா – 40 வயதுகளின் இறுதியில், தைரியமானவர்; கணவன் மீது இன்னும் காதல் கொண்டவர்.
  
• அப்பா – துபாயில் வேலை பார்க்கிறார்; மனைவியிடம் போனிலேயே ரொமான்ஸ் பேசுபவர்.
  
• குணா அண்ணன் – வீட்டின் மூத்த மகன்; தன்னைப் பெரிய துப்பறிவாளராக நினைப்பவர்.
  
• ரவி (ஹீரோ) – இளைய மகன்; புத்திசாலி, நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர்.
  
• சாமிக்கண்ணு தாத்தா – அனுபவசாலி; ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் பழைய கால அனுபவத்தைச் சொல்லி மாட்டிக்கொள்பவர்.
  
• குமார் – ரவியின் நண்பன்; வீட்டுக்கு வந்த நேரத்தில் விசாரணையில் சிக்கிக்கொள்பவர்.
  

காட்சி 1 – காணாமல் போன மர்மம்
இடம்: வீடு – காலை
வசந்தி துணிகளை மடித்துக் கொண்டிருக்கிறார். திடீரென முகம் மாறுகிறது. அலமாரி, துணிக்கூடை, கயிறு என எல்லா இடங்களிலும் தேடுகிறார்.
வசந்தி: ஐயையோ! என் ஜட்டி எங்கே?
குணா: என்னம்மா, காலையிலேயே வீட்டையே அதிர வைக்கிற?
வசந்தி: என் ஜட்டியை காணாம்டா குணா.. பின்ன எனக்கு கோபம் வராதா?
குணா: அம்மா, இவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்தை நேற்றே சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதானே!
வசந்தி: என்னடா சொல்ற? என் ஜட்டி காணாமல் போயிருக்கு. அதுக்காக வீட்டில் தண்டோரா போட முடியுமா?
ரவி உள்ளே வருகிறான்.
ரவி: என்னம்மா, வீட்டில் ஏதாவது காணாமப் போச்சா?
வசந்தி: ஆமாண்டா. என் ஜட்டி!
ரவி: அடடே! சின்ன விஷயம்னு நினைச்சேன். ஆனா இதைத் தேடுறதுக்கு பெரிய விசாரணை தேவைப்படும்போல!
குணா: இனிமேல் இந்த வீட்டில் யாரும் வெளியே போகக்கூடாது. ஜட்டி கிடைக்கிற வரைக்கும் எல்லாரும் சந்தேகப் பட்டியலில்!
வசந்தி: முதல்ல உன் தலையைத் தேடு. அதுக்குள்ள ஏதாவது அறிவு இருக்கான்னு பார்ப்போம்!

காட்சி 2 – துப்பறியும் குணா
இடம்: துணி துவைக்கும் பகுதி
குணா கையில் ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துடன் விசாரணையைத் தொடங்குகிறான்.
குணா: சம்பவம் நடந்த நேரம்?
வசந்தி: நேத்து மாலை துணி காயப் போட்டேன்.
குணா: கடைசியாக அதை எப்போ பார்த்தீங்க?
வசந்தி: காயப் போடும்போது பார்த்தேன்.
குணா: அதுக்கப்புறம்?
வசந்தி: அதுக்கப்புறம் அதைப் பார்க்க முடியலையே! அதான் உன்னை கூப்பிட்டேன்!
ரவி சிரிக்கிறான்.
குணா: சிரிக்காதடா. இது சாதாரண வழக்கல்ல. ஒரு துணி தன் இடத்தை விட்டு நகர்ந்திருக்கு.
ரவி: அண்ணா, துணிக்கு இடம் மாறியிருக்கலாம். ஆனா உனக்கு மூளை மாறவே மாட்டேங்குதே!
வசந்தி: இரண்டு பேரும் வாயை மூடுங்கடா. என் ஜட்டி கிடைக்கிற வரைக்கும் எனக்கு நிம்மதி இல்லை.
குணா: அம்மா, கவலைப்படாதீங்க. உங்க ஜட்டி இந்த வீட்டில் எந்த மூலையில் மறைந்திருந்தாலும் கண்டுபிடிச்சிடுவேன்.
ரவி: முதல்ல உன் அறையிலிருந்து ஆரம்பிக்கலாம். அங்கேதான் அதிக மர்மங்கள் இருக்கு!

காட்சி 3 – தாத்தாவின் பழைய அனுபவம்
இடம்: வரவேற்பறை
சாமிக்கண்ணு தாத்தா செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
குணா: தாத்தா, நேத்து மாலை நீங்க துணி காயப் போட்ட இடத்துக்குப் போனீங்களா?
தாத்தா: என்னடா, வயசானவனைப் பார்த்தா இப்படி சந்தேகப்படுவீங்களா?
ரவி: தாத்தா, இது குடும்ப மானப் பிரச்சினை!
தாத்தா: எங்க காலத்துல கோமணம் காணாமப் போனாகூட காற்றுதான் காரணம். இப்போ எல்லாத்துக்கும் விசாரணை, விசாரணைன்னு கிளம்பிடுறீங்க!
வசந்தி: மாமா காற்று அடிச்சிருந்தா மற்ற துணிகளும் போயிருக்கணுமே! அதெப்படி என் ஜட்டி மட்டும் மாயமா மறைஞ்சி இருக்கும்?
தாத்தா: அதுதான் மருமகளே சில பொருட்களுக்கு மட்டும் காற்று மேல தனிப் பாசம் இருக்கும்!
ரவி: தாத்தா, நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா காற்றுக்கே அம்மா ஜட்டி மேல காதல் வந்திருக்கும் போல!
தாத்தா: டேய், அனுபவம் பேசும்போது குறுக்கே பேசாதே. ஒரு பொருள் காணாமப் போனதும் அதைத் தேடுறவங்கதான் அதிகமா வியர்க்கிறாங்க!
குணா: தாத்தா, உங்களுக்கு ஏதாவது தெரிஞ்சா நேரடியா சொல்லுங்க.
தாத்தா: எனக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா இந்நேரம் இந்த வீட்டில் இவ்வளவு கூட்டம் சேர்ந்திருக்குமா?

காட்சி 4 – துபாய்க்குப் பறக்கும் போன்
இடம்: சமையலறை – மதியம்
வசந்தி மனவருத்தத்துடன் கணவருக்குப் போன் செய்கிறார்.
அப்பா (போனில்): என்ன வசந்தி, சாப்பிட்டியா? குரல் ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கு?
வசந்தி: சாப்பாடெல்லாம் இருக்கட்டும். எனக்கு ஒரு முக்கியமான பொருள் காணாமப் போயிடுச்சு.
அப்பா: என்ன காணோம்? பணமா? நகையா?
வசந்தி: அதையெல்லாம் இல்லைங்க. என் ஜட்டி காணோம்!
சில நொடிகள் அமைதி.
அப்பா: என்னது? உன் ஜட்டிய காணமா ?
வசந்தி: ஆமாம். வீட்டில் இருக்கிற எல்லாரும் தேடுறாங்க. இன்னும் கிடைக்கல.
அப்பா: வசந்தி, நீ பதற்றப்படாதே. முதல்ல எங்கே வச்சேன்னு நிதானமா யோசி.
வசந்தி: நான் வச்ச இடத்திலேயே இருந்திருந்தா உங்களுக்குப் போன் பண்ணியிருப்பேனா?
அப்பா: அது சரிதான். ஆனா நீ இல்லாத நேரத்தில் உன் நினைவு மட்டும் என்னைச் சுத்தி வருது. இப்போ உன் ஜட்டியையும் என்னைத் தேட வைக்குது!
வசந்தி சிரிப்பை அடக்குகிறார்.
வசந்தி: துபாயில இருந்துகிட்டே எனக்குக் காதல் வசனம் பேசுறதுக்கு மட்டும் குறைச்சல் இல்லை!
அப்பா: உன்கிட்ட பேசுறப்போ தூரம் குறையும். ஆனா உன் பக்கத்துல இல்லாத குறைதான் குறைய மாட்டேங்குது!
வசந்தியின் முகத்தில் வெட்கம் கலந்த புன்னகை.

காட்சி 5 – குமாரின் வருகை
இடம்: வீட்டு வாசல்
ரவி தனது நண்பன் குமாரை அழைத்து வருகிறான். வீட்டில் எல்லோரும் சந்தேகத்துடன் பார்க்கிறார்கள்.
குமார்: என்னடா ரவி, வீட்டில் ஏதோ திருவிழா மாதிரி இருக்கு?
ரவி: திருவிழா இல்லைடா. ஜட்டி வேட்டை!
குமார்: என்னடா சொல்ற?
குணா: நேத்து மாலை இந்த வீட்டுப் பக்கம் வந்தியா?
குமார்: ஆமா. ரவியைப் பார்க்க வந்தேன்.
குணா: அப்போ எங்கெங்க போன?
குமார்: வாசல், ஹால், அப்புறம் உங்க தம்பி ரூம். வேற எங்கயும் போகல.
தாத்தா: அப்படியா? அப்போ உன் கண்ணுக்கு எதுவும் படலையா?
குமார்: தாத்தா, நான் பார்க்க வந்தது ரவியை. வீட்டில் இருக்கிற எல்லாப் பொருட்களையும் கணக்கெடுக்க வரல!
ரவி: அண்ணா, என் நண்பனை விசாரிக்கிற வேகத்தைப் பார்த்தா, இவன் ஏதோ பெரிய குற்றவாளி மாதிரி இருக்கு!
குணா: குற்றவாளி யாருன்னு தெரியாது. ஆனா குற்றம் நடந்த இடத்துக்கு வந்தவன் எல்லாரும் பதில் சொல்லணும்!
குமார்: சரி, என்ன காணோம்?
அனைவரும் ஒரே குரலில்: “வசந்தி அம்மாவின் ஜட்டி!”
குமார் அதிர்ச்சியில் பின்னால் நகர்கிறான்.
குமார்: டேய்! உங்க வீட்டுக்கு வந்ததுக்கே எனக்கு இவ்வளவு பெரிய மரியாதையா?

காட்சி 6 – வீடியோ கால் விசாரணை
இடம்: ஹால் – மாலை
அப்பா வீடியோ காலில் இணைகிறார். எல்லோரும் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
அப்பா: சரி, எல்லாரும் அமைதியா இருங்க. இது ஒரு குடும்ப விசாரணை. குணா, நீ முதல்ல துணிக்கயிறைச் சோதிச்சியா?
குணா: சோதிச்சேன் அப்பா. அங்கே இல்லை.
அப்பா: துணிக்கூடை?
ரவி: அதையும் சோதிச்சாச்சு.
அப்பா: அலமாரி பின்னாடி?
தாத்தா: அதையும் பார்த்தாச்சு. இந்த வீட்டில் இப்போ தூசியைவிடத் தேடினவங்க அதிகம்!
அப்பா: வசந்தி, கடைசியா அதை எடுக்கும்போது பக்கத்துல வேற துணி இருந்ததா?
வசந்தி: இருந்தது. என்னோட புடவை, ஜாக்கெட் ப்ரா நைட்டி எல்லாமே இருந்தது.
அப்பா: அப்படின்னா, அது தனியா மறைந்திருக்க வாய்ப்பு குறைவு. வேற துணியோட சேர்ந்திருக்கலாம்.
ரவி: அப்பா, உங்க மூளை துபாயில இருந்தாலும் நம்ம வீட்டிலேயே வேலை செய்யுது!
அப்பா: டேய், நான் அங்கே சம்பாதிக்கிற பணத்தைவிட, இங்கே உங்க அம்மாவோட அன்புதான் எனக்கு முக்கியம்.
வசந்தி: அன்பெல்லாம் சரி. என் ஜட்டியைக் கண்டுபிடிக்கிற வழியைச் சொல்லுங்க!
அப்பா: அதுக்குத்தான் இவ்வளவு நேரம் யோசிக்கிறேன், வசந்தி!

காட்சி 7 – ரவியின் ரொமான்டிக் சந்தேகம்
இடம்: மொட்டை மாடி
ரவி தனியாக யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறான். குமார் அருகில் வருகிறான்.
குமார்: என்னடா, வீட்டில் எல்லாரும் ஜட்டியைத் தேடுறாங்க. நீ மட்டும் ஏதோ காதல் கதையை யோசிச்சுட்டு இருக்கே!
ரவி: குமார், ஒரு விஷயம் புரியலடா. வீட்டில் எல்லாரும் பதற்றப்படுறாங்க. ஆனா அம்மா அப்பாவிடம் பேசும்போது மட்டும் சிரிக்கிறாங்க.
குமார்: அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?
ரவி: அவங்க ரெண்டு பேருக்குள்ள இன்னும் அந்தப் பழைய காதல் இருக்கு. தூரம் இருந்தாலும் குறையாத காதல்.
குமார்: அடப்பாவி! ஜட்டி காணாமப் போன கதைக்குள்ள காதல் கதையையும் கண்டுபிடிச்சிட்டியா?
ரவி: சில நேரம் ஒரு பொருள் காணாமப் போனால்தான், நமக்கு முக்கியமான விஷயம் என்னன்னு தெரிய வரும்.
குமார்: சரி, தத்துவம் போதும். இப்போ உன் அம்மாவின் ஜட்டி எங்கே இருக்குன்னு கண்டுபிடி!
ரவி: கண்டுபிடிச்சிடுவோம். இந்த வீட்டில் யாரோ தவறுதலா வேற துணியோட சேர்த்து வச்சிருக்காங்கன்னு தோணுது.
இருவரும் கீழே இறங்குகிறார்கள்.

காட்சி 8 – வீட்டில் வெடிக்கும் காமெடி
இடம்: ஹால் – இரவு
குணா ஒவ்வொரு அறையிலும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான். தாத்தா நாற்காலியில் அமர்ந்து ஆலோசனை வழங்குகிறார்.
குணா: இந்த வீட்டில் எதுவும் ஒழுங்கா இருக்காது! பொருட்களை எங்கே வைக்கிறீங்கன்னே தெரியாது!
வசந்தி: வீட்டில் ஒழுங்கு இல்லன்னு பேசுறதுக்கு முன்னாடி உன் அறையைப் போய்ப் பாரு!
தாத்தா: குணா, ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா? சில நேரம் தேடுற பொருள் கண்ணுக்கு முன்னாடியே இருக்கும்.
குணா: தாத்தா, கண்ணுக்கு முன்னாடி இருந்தா நான் ஏன் தேடப் போறேன்?
தாத்தா: அதுதான் அனுபவம். கண்ணால் பார்க்கிறது வேறு, கவனித்துப் பார்க்கிறது வேறு!
ரவி: தாத்தா, உங்க அனுபவத்துக்கு ஒரு விருது கொடுக்கணும். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி ஜட்டியைக் கண்டுபிடிக்கணும்!
அப்போது அப்பா மீண்டும் போன் செய்கிறார்.
அப்பா: வசந்தி, சலவைத் துணிகளை யாராவது எடுத்துப் பிரிச்சாங்களா?
வசந்தி: காலையில நான் சில துணிகளை எடுத்தேன். அப்புறம் அவசரத்தில் அப்படியே வச்சிட்டேன்.
அப்பா: சரி. இன்னொரு முறை எல்லாத் துணிகளையும் தனித்தனியா பிரிச்சுப் பாருங்க.
குணா: அப்பா, இந்த வீட்டில் ஒவ்வொரு துணியையும் தனியா விசாரிக்கிற நிலைமை வந்துடுச்சு!
அப்பா: துணி விஷயத்தில் அவசரம் வேண்டாம், குணா. பொறுமையா பிரிச்சுப் பார்த்தா உண்மை வெளியே வரும்!
எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்கள்.

காட்சி 9 – மர்மம் விலகுகிறது
இடம்: பின்புறத் துணி காய வைக்கும் இடம் – மறுநாள் காலை
வசந்தி துவைத்த துணிகளை மீண்டும் பிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார். திடீரென ஒரு பெரிய படுக்கை விரிப்பை விரிக்கிறார். அதன் மடிப்புக்குள் காணாமல் போன ஜட்டி சிக்கியிருக்கிறது!
வசந்தி: அடடா! இங்கேதான் இருந்திருக்கா!
அனைவரும் ஓடி வருகிறார்கள்.
குணா: என்னம்மா? கிடைச்சிடுச்சா?
வசந்தி: ஆமாம்! படுக்கை விரிப்போட சேர்ந்து மடங்கிப் போயிருக்கு!
ரவி: அப்பாடா! இவ்வளவு பெரிய விசாரணைக்கு முடிவு கிடைச்சிடுச்சு!
குமார்: நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்தது ரவியைப் பார்க்க. ஆனா கடைசியில் ஒரு ஜட்டியை கண்டுபிடிக்கிற வரைக்கும் என்னை விடவே இல்லை!
தாத்தா: நான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன். சில பொருட்கள் கண்ணுக்கு முன்னாடியே இருக்கும்!
குணா: தாத்தா, இப்போ அதைச் சொல்லி என்ன பயன்? கண்டுபிடிச்சது அம்மாதானே!
வசந்தி: எல்லாரும் தேடினீங்க. ஆனா என் துணி எனக்குத்தான் கிடைச்சது!
அப்பாவுக்குப் போன் செய்கிறார்.
வசந்தி: கேட்டீங்களா? கிடைச்சிடுச்சு!
அப்பா: அப்பாடி! இப்போதான் எனக்கு நிம்மதி வந்தது.
வசந்தி: என்னங்க, இவ்வளவு பெரிய விஷயமா எடுத்துக்கிட்டீங்க?
அப்பா: உனக்கு வருத்தம் கொடுத்த விஷயம் எனக்கு எப்படிச் சின்ன விஷயமா இருக்கும், வசந்தி?
வசந்தியின் முகத்தில் காதல் புன்னகை.

காட்சி 10 – காதல் இன்னும் தொடர்கிறது
இடம்: வசந்தியின் அறை – இரவு
வீட்டில் எல்லோரும் தங்கள் வேலையைப் பார்க்கிறார்கள். வசந்தி கணவருடன் தனியாக வீடியோ காலில் பேசுகிறார்.
அப்பா: வசந்தி, இப்போதாவது நிம்மதியா இருக்கியா?
வசந்தி: இருக்கேன். ஆனா இந்தச் சின்ன விஷயத்துக்காக உங்களையெல்லாம் இவ்வளவு அலைய விட்டுட்டேனேன்னு நினைச்சா சிரிப்பா இருக்கு.
அப்பா: நீ ஒரு விஷயத்துக்காகக் கவலைப்பட்டா, அதைத் தீர்க்கிறதுதான் என் வேலை.
வசந்தி: துபாயில இருந்துகிட்டே இவ்வளவு அக்கறையா இருக்கீங்க. நேர்ல இருந்தா என்னை இன்னும் அதிகமா கவனிப்பீங்களோ?
அப்பா: அதுல என்ன சந்தேகம்? இத்தனை வருஷம் ஆனாலும் உன்னைப் பார்த்தா எனக்குப் பழைய காதல்தான் நினைவுக்கு வருது.
வசந்தி: அப்படியா? அப்போ சீக்கிரம் ஊருக்கு வாங்க. உங்க காதலை நேர்ல சோதிச்சுப் பார்க்கிறேன்!
அப்பா: டிக்கெட் எடுத்துட்டுத்தான் பேசுறேன். நீ தயாரா இரு!
வசந்தி: நான் எப்பவுமே தயார்தான். நீங்கதான் தாமதம் பண்ணுறீங்க!
அப்பா சிரிக்கிறார்.
அப்போது கதவுக்குப் பின்னால் ரவி, குணா, குமார் மூவரும் ஒட்டுக்கேட்கிறார்கள்.
ரவி: அண்ணா, ஜட்டி கிடைச்சாச்சு. ஆனா அப்பா ஊருக்கு வந்ததும் இன்னொரு ரொமான்ஸ் விசாரணை ஆரம்பிக்கப் போகுது!
குணா: அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை. இந்த முறை நீயே விசாரி!
தாத்தா பின்னாலிருந்து: டேய், அடுத்த முறை எது காணாமப் போனாலும் முதல்ல என்னைக் கேளுங்க. அனுபவம் இருக்குல்ல!
மூவரும் சிரிக்கிறார்கள்.
ஃப்ரீஸ் ஃபிரேம்.
திரையில்: “ஒரு துணி காணாமல் போனது… ஒரு குடும்பத்தின் காதல், பாசம், ஒற்றுமை எல்லாம் வெளியில் வந்தது!”
முடிவு.

[mandothari]

«கதவு மூடிய ரகசியம்»
வகை: காதல் நகைச்சுவை நாடகம்
முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள்
நிர்மலா: தன்னம்பிக்கையும் நகைச்சுவை உணர்வும் கொண்ட பெண்.
ரவி: குறும்புத்தனமும் காதல் வசனங்கள் பேசும் திறமையும் கொண்ட கணவன் கதாபாத்திரம்.
குரல் அறிவிப்பாளர்: காட்சிகளுக்கு இடையே நகைச்சுவையான அறிவிப்புகளை வழங்குபவர்.

காட்சி 1 — முதலிரவு அறிமுகம்
மேடை அமைப்பு: சிறிய படுக்கையறை, பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட படுக்கை, மங்கலான விளக்கு.
நிர்மலா: என்னங்க, வாசல்லேயே நின்னுட்டீங்க? உள்ளே வர இவ்வளவு யோசனையா?
ரவி: உள்ளே வர்றதுக்கு பயமில்லை. உள்ளே வந்த பிறகு என்ன பேசுறதுன்னுதான் பயம்!
நிர்மலா: பேசத் தெரியாதவரை யாரு கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொன்னது?
ரவி: பேசத் தெரியாதவன் இல்லைங்க. உங்களைப் பார்த்ததும் வார்த்தைகள் எல்லாம் விடுமுறைக்குப் போயிடுச்சு.
நிர்மலா: அப்படியா? அப்போ இந்த வீட்டுல இனிமேல் மௌன விரதம்தானா?
ரவி: நீங்க சிரிச்சுக்கிட்டே இருந்தா, நான் வாழ்நாள் முழுக்க மௌனமா இருக்கத் தயார்.
நிர்மலா: நல்லா சொல்றீங்க. ஆனா வாழ்க்கை முழுக்கப் பேச்சு மட்டும் போதாது. புரிதலும் வேணும்.
ரவி: அதுக்கு நான் தயார்தான். முதல்ல உங்க மனசைப் புரிஞ்சுக்கிறேன். அப்புறம் உங்க கோபத்துக்கான காரணத்தைப் புரிஞ்சுக்கிறேன்!
நிர்மலா: என்னங்க, கல்யாணமான முதல் நாளே கோபத்தைப் பத்திப் பேசுறீங்க?
ரவி: முன்னெச்சரிக்கைதான் மனைவியே!
(இருவரும் சிரிக்கிறார்கள்.)

காட்சி 2 — காலை காபி
மேடை அமைப்பு: படுக்கையறை மாறி சிறிய சமையலறை போன்ற அமைப்பு.
நிர்மலா: காபி எப்படி இருக்கு?
ரவி: சூடா இருக்கு.
நிர்மலா: சர்க்கரை சரியா போட்டிருக்கேனா?
ரவி: காபியில சர்க்கரை கொஞ்சம் குறைவு. ஆனா உங்க பேச்சில இனிப்பு அதிகம்.
நிர்மலா: தினமும் இப்படிப் பேசினா சர்க்கரை நோய் வந்துடும்!
ரவி: பரவாயில்லை. உங்க அன்பு மருந்தா இருந்தா எல்லாத்தையும் சமாளிச்சிடுவேன்.
நிர்மலா: சரி, காபி குடிச்சாச்சு. இப்போ கோப்பையை நீங்களே கழுவுங்க.
ரவி: காதல் ஆரம்பிக்கும்போது காபி நீங்க கொடுக்கிறீங்க. காதல் முடிஞ்சதும் கோப்பை நான் கழுவணுமா?
நிர்மலா: காதல் முடிஞ்சதுன்னு யார் சொன்னது? வீட்டு வேலைதான் ஆரம்பிச்சிருக்கு!
ரவி: புரிஞ்சிடுச்சு. இந்த வீட்டுல ரொமான்ஸுக்கு முன்னாடி பாத்திரம் தேய்க்கும் பயிற்சி அவசியம்!

காட்சி 3 — கதவு மூடியதும்
மேடை அமைப்பு: மாலை நேரப் படுக்கையறை. ஜன்னல் திரை அசைகிறது.
ரவி: நிர்மலா, கதவைச் சாத்தட்டுமா?
நிர்மலா: எதுக்கு?
ரவி: வெளியில சத்தம் அதிகமா இருக்கு.
நிர்மலா: கதவைச் சாத்தினா வெளியில சத்தம் நின்னுடுமா?
ரவி: வெளியில சத்தம் நிக்காது. ஆனா நம்ம பேச்சை யாரும் கேட்க மாட்டாங்க!
நிர்மலா: அப்படியென்ன ரகசியம் பேசப் போறீங்க?
ரவி: உங்க காதுல மட்டும் சொல்ல வேண்டிய விஷயம்.
நிர்மலா: சொல்லுங்க பார்ப்போம்.
(ரவி அருகில் வந்து மெதுவாக ஏதோ சொல்வதுபோல் நடிக்கிறான்.)
நிர்மலா: இதுக்குத்தானா இவ்வளவு பில்டப்?
ரவி: பெரிய விஷயத்தைச் சின்ன குரல்ல சொன்னா அதுக்கு மதிப்பு அதிகம்!
நிர்மலா: சரி, இப்போ என் ரகசியத்தைக் கேளுங்க.
ரவி: சொல்லுங்க.
நிர்மலா: நீங்க கதவைச் சாத்தினாலும், வீட்டு வேலைப் பட்டியலை நான் மறக்க மாட்டேன்!
ரவி: அய்யய்யோ! காதல் கதவுக்குப் பின்னால்கூட வேலைப் பட்டியல் காத்திருக்கே!

காட்சி 4 — ஊடலும் கூடலும்
நிர்மலா: நேத்து என்னைக் கூப்பிட்டீங்க. நான் பதில் சொன்னதும் போனை வச்சிட்டீங்க. ஏன்?
ரவி: உங்க குரல் கேட்டதும் பேச வேண்டியதெல்லாம் மறந்துடுச்சு.
நிர்மலா: பொய் சொல்றதுக்கும் ஒரு அளவு இருக்கு.
ரவி: உண்மையைத்தான் சொல்றேன்.
நிர்மலா: அப்படின்னா என் கோபம் உங்களுக்குப் புரியலையா?
ரவி: புரியுது. ஆனா உங்க கோபத்தைவிட உங்க சிரிப்பு எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.
நிர்மலா: அதுக்காக நான் கோபப்படவே கூடாதா?
ரவி: கோபப்படுங்க. ஆனால் கடைசியில் என்னோட பேசாம மட்டும் இருக்காதீங்க.
நிர்மலா: அப்படியென்றால் ஒரு நிபந்தனை.
ரவி: சொல்லுங்க.
நிர்மலா: இனிமேல் என்னைச் சமாதானப்படுத்தப் பொய்யான காதல் வசனம் பேசக்கூடாது.
ரவி: சரி. உண்மையான காதலை மட்டும் பேசுறேன்.
நிர்மலா: அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.
(இருவரும் கைகோர்த்து அமர்கிறார்கள்.)

காட்சி 5 — மழையும் மனசும்
மேடை அமைப்பு: மழைச் சத்தம். ஜன்னல் அருகே இருவரும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
ரவி: வெளியில மழை பெய்யுது. உள்ளேயும் ஏதோ பெய்யுது.
நிர்மலா: என்ன பெய்யுது?
ரவி: உங்களைப் பார்த்ததும் என் மனசுல காதல் மழை.
நிர்மலா: குடை எடுத்துக்கிட்டுப் போங்க. இல்லேன்னா சளி பிடிச்சிடும்!
ரவி: இந்த மழைக்கு மருந்து நீங்கதான்.
நிர்மலா: எல்லா நோய்க்கும் மனைவிதான் மருந்தா?
ரவி: சில நோய்களுக்கு மனைவி மருந்து. சில நோய்களுக்கு மனைவியே காரணம்!
நிர்மலா: என்ன சொன்னீங்க?
ரவி: காதல் நோய்க்குக் காரணமும் நீங்கதான். மருந்தும் நீங்கதான்.
நிர்மலா: தப்பிச்சீங்க! இன்னொரு வார்த்தை தவறாகப் பேசினாலும் மழையிலேயே வெளியே நிறுத்திடுவேன்.
ரவி: அப்படின்னா மழை நிக்கிற வரைக்கும் நல்ல பிள்ளையா இருக்கிறேன்!

காட்சி 6 — விடுமுறை நாள்
நிர்மலா: இன்னைக்கு எங்காவது வெளியே போகலாமா?
ரவி: போகலாம். எங்கே போகணும்?
நிர்மலா: நீங்களே முடிவு பண்ணுங்க.
ரவி: கடற்கரை போகலாமா?
நிர்மலா: கூட்டம் அதிகமா இருக்கும்.
ரவி: பூங்காவுக்குப் போகலாமா?
நிர்மலா: வெயில் அதிகமா இருக்கும்.
ரவி: அப்படின்னா வீட்டிலேயே இருக்கலாமா?
நிர்மலா: அதுதான் நல்ல யோசனை!
ரவி: சரி, வீட்டில என்ன பண்ணலாம்?
நிர்மலா: சேர்ந்து சமைக்கலாம், படம் பார்க்கலாம், பேசலாம்.
ரவி: இவ்வளவுதானா?
நிர்மலா: அன்பா நேரம் செலவிடுறது சின்ன விஷயமா?
ரவி: இல்லை. உங்களோட இருக்கிற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் எனக்கு விடுமுறைதான்.
நிர்மலா: இந்த வசனத்துக்காக இன்னைக்கு பாத்திரம் தேய்க்க வேண்டாம்.
ரவி: காதல் வெற்றி! வீட்டு வேலைக்கு இன்று விடுமுறை!

காட்சி 7 — பொறாமையின் பின்னணி
நிர்மலா: இன்னைக்கு யாரோட போன்ல இவ்வளவு நேரம் பேசினீங்க?
ரவி: என் நண்பனோட.
நிர்மலா: நண்பனா? இல்ல நண்பியா?
ரவி: சந்தேகத்துக்கு நீங்க கொடுக்கிற முக்கியத்துவத்தை எனக்குக் கொடுத்திருந்தா, நம்ம வாழ்க்கை இன்னும் இனிமையா இருந்திருக்கும்!
நிர்மலா: பேச்சை மாற்றாதீங்க.
ரவி: சரி, கேளுங்க. நான் யாரோட பேசினாலும், வீட்டுக்கு வந்ததும் உங்ககிட்டதான் என் நாளைப் பகிர்ந்துக்கிறேன்.
நிர்மலா: அதுதான் எனக்குத் தேவை.
ரவி: அப்போ சந்தேகத்தை விட்டுட்டு என் கையைப் பிடிக்கிறீங்களா?
நிர்மலா: கையைப் பிடிக்கிறேன். ஆனா போனை மட்டும் காட்டுங்க!
ரவி: காதலுக்கு நம்பிக்கை தேவை. ஆனா திருமண வாழ்க்கைக்கு போன் சார்ஜரும் தேவை போல!
(இருவரும் சிரிக்கிறார்கள்.)

காட்சி 8 — மெழுகுவர்த்தி இரவு
மேடை அமைப்பு: மங்கலான வெளிச்சம். மேசையில் மெழுகுவர்த்தி, இரண்டு கோப்பைகள்.
ரவி: இன்னைக்கு வீடு ரொம்ப அழகா இருக்கு.
நிர்மலா: விளக்கு அணைஞ்சதாலா?
ரவி: இல்லை. நீங்க என் பக்கத்துல இருக்கிறதால.
நிர்மலா: இந்த வெளிச்சத்துல என் முகம் தெரியுதா?
ரவி: உங்க முகம் தெரியலன்னாலும், உங்க சிரிப்பு தெரியுது.
நிர்மலா: சிரிப்பை வைத்தே காதலிக்க முடியுமா?
ரவி: காதல் ஆரம்பிக்க முகம் உதவும். ஆனால் நீடிக்க மனசுதான் உதவும்.
நிர்மலா: இன்னைக்கு நல்லா பேசுறீங்க.
ரவி: இன்னைக்கு மட்டும் இல்ல. நீங்க கேட்கும்போதெல்லாம் இப்படித்தான் பேசுவேன்.
நிர்மலா: அப்போ இன்றைய இரவுக்கு ஒரு பரிசு.
ரவி: என்ன பரிசு?
நிர்மலா: என் கையால் செய்த இனிப்பு!
ரவி: காதல் கவிதையிலிருந்து இனிப்புக்கு வந்துட்டோமே!
நிர்மலா: காதல் வயிற்றையும் கவனிக்கணும், கணவரே!

காட்சி 9 — எதிர்பாராத விருந்தினர்
மேடை அமைப்பு: படுக்கையறை வாசல். கதவைத் தட்டும் சத்தம்.
ரவி: யாரு இந்த நேரத்துல?
நிர்மலா: முதல்ல கதவைத் திறந்து பாருங்க.
(ரவி கதவைத் திறப்பதுபோல் நடிக்கிறான். வெளியிலிருந்து குரல் அறிவிப்பாளர் பேசுகிறார்.)
குரல் அறிவிப்பாளர்: வீட்டில் காதல் அதிகமா இருக்கிறதாம். ஆனால் இரவு உணவு இன்னும் தயாராகவில்லையாம்!
ரவி: யாரு எங்க வீட்டுச் செய்தியை வெளியே சொன்னது?
நிர்மலா: காதல் ரகசியமா இருக்கலாம். சமையல் ரகசியம் அப்படியில்லை!
ரவி: அப்போ இன்றைய திட்டம் ரத்து!
நிர்மலா: ஏன்?
ரவி: முதல்ல சாப்பாடு. அப்புறம் சினிமா. அதுக்கப்புறம் நம்ம காதல் கதை!
நிர்மலா: வரிசை சரிதான். ஆனால் சமையல் மட்டும் உங்க பொறுப்பு.
ரவி: இதுதான் திருமண வாழ்க்கையில வர்ற உண்மையான திருப்பம்!

காட்சி 10 — காதல் தொடர்கிறது
மேடை அமைப்பு: முதல் காட்சியில் இருந்த படுக்கையறை. இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
நிர்மலா: நம்ம வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்னு நினைச்சீங்க?
ரவி: தினமும் காதல் வசனம், ரோஜாப்பூ, மெழுகுவர்த்தி என்று நினைச்சேன்.
நிர்மலா: இப்போ?
ரவி: சில நாள் சண்டை. சில நாள் சிரிப்பு. சில நாள் சமையல். சில நாள் சமாதானம்.
நிர்மலா: அப்படின்னா காதல் குறைஞ்சிடுச்சா?
ரவி: இல்லை. காதல் வசனத்திலிருந்து வாழ்க்கைக்குள்ள வந்துடுச்சு.
நிர்மலா: எனக்கு ஒரு வாக்குறுதி கொடுங்க.
ரவி: என்ன வாக்குறுதி?
நிர்மலா: நம்ம இருவருக்கும் இடையில எவ்வளவு பிரச்சினை வந்தாலும் பேசுவதை நிறுத்தக்கூடாது.
ரவி: சரி. கோபம் வந்தாலும் பேசுவேன். சந்தோஷம் வந்தாலும் பேசுவேன். வயசானாலும் உங்ககிட்டக் காதல் பேசுவேன்.
நிர்மலா: அப்போ கடைசியாக ஒரு கேள்வி.
ரவி: கேளுங்க, மனைவியே.
நிர்மலா: இந்த வீட்டுல உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த இடம் எது?
ரவி: நீங்க இருக்கிற இடம்தான்.
நிர்மலா: அப்படின்னா இங்கேயே இருங்க!
(இருவரும் கைகோர்த்துக்கொள்கிறார்கள். விளக்குகள் மெதுவாக மங்குகின்றன.)
குரல் அறிவிப்பாளர்: கணவன் மனைவிக்குள் இருக்கும் காதல் என்பது கதவு மூடிய அறையில் மட்டும் இல்லை; கதவைத் திறந்து சேர்ந்து வாழும் ஒவ்வொரு நாளிலும் இருக்கிறது!
(திரை மூடுகிறது.)

முற்றும் !