Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 289: 
-------------

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்... முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போயிருந்துச்சு.

அவரு கண்கள் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவன்..."

அவரு குரல், நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"அவன்... உன்னோட... உன்னோட பிரைவேட் பார்ட்ஸை..."

"நேராப் பாத்தானா?"

அவரு தொண்டைக்குழி கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... பயங்கரமான அதிர்ச்சியும், அதே சமயம் வெறித்தனமான போதையும் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையை... ஒரு வாட்ச்மேன் பாத்துருக்கான்ங்குற அந்த ரியலைசேஷன்!

அந்த எண்ணம், அவரோட மூளை நரம்புகளைத் துண்டு துண்டா அறுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் உடனே என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை குற்ற உணர்ச்சியோட, அவமானப்பட்டுப் போன ஒரு பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கைகளால முகத்தை மூடிக்கிட்டு, அழுகுற மாதிரி ஒரு பெரிய சீன் போட்டேன்.

"கார்த்திக்... ப்ளீஸ்..."

நான் கேவிக்கேவி, வார்த்தைகளை முழுங்குற மாதிரிப் பேசுனேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இத நினைச்சாலே அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் நிஜமாவே இத உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு நெனைக்கவே இல்லைங்க."

"இது கேக்குறதுக்கு தப்பா... கேவலமா இருக்கு."

"நான்... நான் இதோட நிறுத்திக்கவா கார்த்திக்?"

"ப்ளீஸ்... நம்ம இதப் பத்திப் பேசவே வேணாம்... என்னால முடியல."

நான் தவிப்போட, என் கதையை நிப்பாட்டப் போற மாதிரி நடிச்சேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் டக்குனு பதறிப் போயிட்டாரு.

கதையப் பாதியில நிறுத்துனா, அவரோட உச்சக்கட்ட கியூரியாசிட்டி என்ன ஆகுறது?

அவரு உடனே, என் முகத்தை மூடியிருந்த என் கைகளை மெதுவா விலக்குனாரு.

அவரு என்னையத் தன்பக்கம் லேசா இழுத்து, என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

"இல்ல பவி... நோ..."

அவரு குரல்ல பிடிவாதம், தவிப்பு இருந்துச்சு.

"நீ பாதியில நிறுத்தக் கூடாது."

"எனக்குத் தெரியணும் பவி... எனக்கு எல்லாமே தெரியணும்."

"நீ எதைப் பத்தியும் கூச்சப்படாத... நான் உன் புருஷன், எங்கிட்ட எதையும் மறைக்காத."

"நீ சொல்லு... அவன் உன்னை அப்படிப் பாத்தப்போ... அப்புறம் என்ன நடந்துச்சு?"

"அவன் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் வற்புறுத்துனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள கள்ளச் சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'என் புண்டையை அவன் பாத்தாங்குறது, உங்களுக்கு இவ்ளோ போதையக் குடுக்குதா?'

'சரி... நீங்களே கேக்குறீங்க... நான் ஏன் நிப்பாட்டணும்?'

நான் என் கண்களை லேசாத் துடைச்சுக்கிட்டு, பரிதாபமா அவர்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான்... நான் அவ்ளோ பேனிக்ல இருந்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கிச் சொன்னேன்.

"அவர் என்னோட கைகளை விலக்கி, என் வயித்துக்கு மேல வெச்சு அமுக்கிப் பிடிச்ச உடனே..."

"என் பிரைவேட் பார்ட் முழுசா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி எக்ஸ்போஸ் ஆகிடுச்சுனு எனக்குத் தெரிஞ்சதும்..."

"எனக்கு உசுரே போயிருச்சுங்க."

"நான் என் கைகளை எப்படியாச்சும் அவர்கிட்ட இருந்து உருவிட்டு, மறுபடியும் என்னைய மறைச்சுக்கணும்னு தான் அவ்ளோ ட்ரை பண்ணேன்."

நான் என் போராட்டத்தை தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"நான் என் கைகளை ஃபோர்ஸா இழுத்துப் பாத்தேன் கார்த்திக்."

"ஆனா... அவர் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருந்தாரு."

"என்னோட அந்த ரெண்டு மணிக்கட்டையும்... அவர் தன்னோட ஒரே ஒரு கையால..."

"ஒரே கையால டைட்டா லாக் பண்ணி, என் வயித்து மேல வெச்சு அமுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தன் பற்களை லேசாக் கடிக்கிறதை நான் பாத்தேன்.

"அவரோட பிடி... இரும்பு மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"என்னால ஒரு இன்ச் கூட என் கைகளை அசைக்க முடியல."

"நான் அவ்ளோ ஹெல்ப்லெஸ்ஸா, என் கைகளை ரிலீஸ் பண்ண முடியாமத் தவிச்சேன்."

"நான் அப்படித் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

நான் ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குற மாதிரி, லேசா மூச்சு வாங்குனேன்.

கார்த்திக் தன் கண்களை இமைக்காம, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் என்னோட கைகளைத் தன்னோட ஒரு கையால பிடிச்சுக்கிட்டாருல?"

"அவரோட இன்னொரு கை ஃப்ரீயா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'இன்னொரு கை ஃப்ரீயா இருந்துச்சு'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சு விடுறது நின்னு போச்சு.

"அந்த ஃப்ரீயா இருந்த கை..."

"மெதுவா... நேரா என்னோட அந்த குரோயின் போன்... அந்த சென்டர் பகுதியை நோக்கி... கிட்ட வந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் உடம்பு ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்துச்சு.

"கை... கை அங்க வந்துச்சா?" கார்த்திக் கேட்டாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆனா கார்த்திக்... அவர் என்னையத் தொடல."

நான் மறுபடியும் பிரகாஷை டிஃபண்ட் பண்ணேன்.

"அவர் கை கிட்ட வந்ததும், நான் பயத்துல கத்தப் போனேன்..."

"ஆனா அவர் என் உடம்பைத் தொடாம..."

"சடார்னு, தன்னோட பாக்கெட்ல இருந்த மொபைல் ஃபோனை எடுத்தாருங்க."

அவன் போன்லாம் எடுக்கவே இல்ல, ஆனா அது, இங்க கரெக்ட்டா இருக்கும்னு, நான் அந்த ஃபோன்-ன இப்போ உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு. "ஃபோனா? எதுக்கு ஃபோன்?"

"அதான் கார்த்திக்... அந்த ரூம் இருட்டா இருந்துச்சுல?"

"அந்த இருட்டுல, என்னோட பெல்விக் பகுதியில ஏதாச்சும் வீக்கமோ, இல்ல காயமோ இருக்கானு அவருக்குக் கிளியராத் தெரியல."

"அதனால..."

"அவர் தன் ஃபோனை எடுத்து... அதோட ஃபிளாஷ்-லைட்டை ஆன் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட், கார்த்திக் கண்கள் அகலமா விரிஞ்சுது.

"ஃபிளாஷ் லைட் ஆன் பண்ணதும்..."

"அவரோட ஒரு கை என் கைகளைப் பிடிச்சுருக்கு... இன்னொரு கையால செக் பண்ணனும்..."

"அதனால, அந்த ஃபோனைப் பிடிக்கிறதுக்கு அவருக்குக் கை ஃப்ரீயா இல்ல கார்த்திக்."

"சோ அவர் என்ன பண்ணாருனா..."

"அந்த ஃபிளாஷ்-லைட் ஆன்ல இருக்குற ஃபோனை..."

"அப்படியே தன்னோட வாய்க்குள்ள வெச்சு... பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க!"

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக் ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல், அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விட்டிருக்கும்!

தன்னோட பொண்டாட்டி, காலை விரிச்சுப் படுத்துக்கிடக்க...

அவளோட கைகள் லாக் ஆகியிருக்க...

ஒரு வாட்ச்மேன், தன் வாயில ஃபிளாஷ்-லைட்டைக் கவ்விக்கிட்டு, அவ தொடைகளுக்கு நடுவுல உக்காந்துருக்கான்!

"அந்த ஃபோன்ல இருந்து வந்த வெளிச்சம்..."

நான் என் குரலை தாழ்த்தி, ஒரு நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அந்தப் பிரகாசமான லைட்..."

"நேரா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட் மேல... அப்படியே பளீச்னு அடிச்சுது கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை பச்சையா, ஆனா டீசண்டான வார்த்தைகள்ல விவரிச்சேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட பயமா, கூச்சமாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்..

கார்த்திக் இப்போ பைத்தியம் பிடிக்கிற நிலைமைக்கு வந்துட்டாரு.

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ ஒரு இரும்புத் தூண் மாதிரி ஆகி, என் தொடையில அவ்ளோ பலமா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு கண்கள் செவந்து போயிருந்துச்சு.

"அ... அப்புறம்?" கார்த்திக் கஷ்டப்பட்டு வார்த்தையை வெளிய தள்ளுனாரு.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல... அவர் அப்படியே குனிஞ்சு..."

"என்னோட அந்த சென்டர் பகுதியை கூர்மையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்."

"நான் அவமானத்துல என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்."

"அப்போ..."

"அவர் திடீர்னு செக் பண்றதை நிப்பாட்டிட்டு..."

"என்கிட்ட ரொம்ப ரொம்பப் பர்சனலான, ஒரு கூச்சப்படுற மாதிரியான கேள்வியைக் கேட்டாரு கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் நெற்றி சுருங்குச்சு. "என்ன கேள்வி?"

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ மடியைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால பெட்ஷீட்டைக் கசக்கிக்கிட்டே, அவ்ளோ தயக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அவர்... அந்த லைட் வெளிச்சத்துல என் பிரைவேட் பார்ட்டைப் பாத்துக்கிட்டே..."

"'மேடம்... உங்க பிரைவேட் பார்ட்ஸை நீங்க எவ்ளோ கிளீனா மெயின்டைன் பண்றீங்க...'"

"'நீங்க ரெகுலரா ஃபுல்லா ஷேவ் பண்ணிடுவீங்களா?'னு கேட்டாருங்க."

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன செகண்ட்!

அந்த பெட்ரூம்ல ஒரு பாம் வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு!

கார்த்திக் முகம் ஃப்ரீஸ் ஆகி, அடுத்த செகண்ட் கோபத்துல சிவந்து போச்சு.

அவரு ஈகோ, பெரிய அடி வாங்கிடுச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட ஷேவிங் ஹாபிட்டைப் பத்தி, ஒரு வாட்ச்மேன் அவகிட்டயே கேக்குறானா?

அதுவும் அவளோட புண்டையை, ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல பாத்துக்கிட்டே!

"வாட்?"

கார்த்திக் சத்தமா, கோபமாச் சீறுனாரு.

அவரு உடம்பு டென்ஷன்ல அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு.

"அவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய தைரியம்?"

"ஒரு வாட்ச்மேன்... அவன் எப்படி உன்கிட்ட அப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேக்கலாம்?"

அவரு நிஜமாவே கொந்தளிச்சுப் போயிட்டாரு.

"அவன் ஹெல்ப் பண்றங்கற போர்வைல தப்பா நடப்பான் போல? அவன் ஹெல்ப் பன்றானா? இல்ல உன்னைய சைட் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தானா?"

"நான் அவனைச் சும்மா விடமாட்டேன் பவி!"

கார்த்திக் கண்கள் கோபத்துல சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அவரு நெனச்சது கரெக்ட் தான்... பிரகாஷ் என்னைய சைட் தான் அடிச்சான், அதான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்.

"கார்த்திக்! கார்த்திக்! ப்ளீஸ்... என்ன பண்றீங்க?"

நான் இப்போ என் முகத்துல ஏமாற்றத்தையும், கோபத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

நான் பயப்படுற மாதிரி நடிக்கல... பதிலா, அவர் மேல எனக்கு கோபம் இருக்குற மாதிரி ஸ்ட்ராங்காப் பேசுனேன்.

"நீங்க இப்படி பண்ணுன... அதுக்கு அப்புறம் நான் உங்ககிட்ட எந்த விஷயத்தையும் ஷேர் பண்ணவே மாட்டேன் கார்த்திக்!"

நான் கண்டிப்பா, அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

என் குரல்ல இருந்த அழுத்தம், கார்த்திக்கை அப்படியே ஒரு செகண்ட் ஃப்ரீஸ் ஆக்கிடுச்சு.

அவரு ஆச்சரியமா என்னைப் பாத்தாரு.

"என்ன பவி சொல்ற? அவன் அப்படி தப்பாப் பேசி இருக்கான்... நான் கோபப்படக் கூடாதா?"

"இல்ல கார்த்திக்! நீங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிறீங்க!"

நான் என் கண்களை விரிச்சு, எமோஷனலாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நீங்க அந்த ஒரு வார்த்தையை மட்டும் வெச்சுக்கிட்டு, அவர் மேல தப்பா ஜட்ஜ் பண்றீங்க!"

"ஆனா அங்க என்ன சிச்சுவேஷன் இருந்துச்சுனு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க கார்த்திக்!"

"நான் அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"என் டிரஸ் இல்லாம... கம்ப்ளீட்டா எக்ஸ்போஸ் ஆகி, ஒரு மாதிரிப் படுத்துக் கிடந்தேன்!"

கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு. அவர் கோபம் லேசாத் தயக்கமா மாறுச்சு.

"உங்களுக்குத் தெரியுமா கார்த்திக்... அந்த நேரத்துல நான் எவ்ளோ ஹெல்ப்லெஸ்ஸா இருந்தேன்னு?"

"அவர் நெனச்சிருந்தா..."

"அந்த இருட்டுல, அவர் என்னைய என்ன வேணாலும் பண்ணியிருக்கலாம் கார்த்திக்!"

நான் வார்த்தைகளை அழுத்தமா, அவர் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"அவர் என்னைய மிஸ்யூஸ் பண்ணியிருக்கலாம்!"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சு காத்து வேகமா வந்துச்சு.

அவரோட ஈகோ, நான் சொல்ற லாஜிக்கை மெதுவா உணர்ந்துச்சு.

"ஆனா... அவர் அப்படி எதுவுமே பண்ணல கார்த்திக்!"

நான் அவ்ளோ உறுதியா, பிரகாஷுக்கு ஒரு பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவர் என்னை, எனக்கு ஏதும் பெருசா அடிபட்டுருக்க கூடாதுனு சொல்லி... அவ்ளோ பத்திரமா ஹேண்டில் பண்ணாரு."

"அவர் என்னையத் தப்பான பார்வையில ஒரு செகண்ட் கூடப் பாக்கல."

"அவர் காலைத் தொடைச்சு விட்டாரு..."

"என் காயத்துக்கு மருந்து போட்டாரு."

"எனக்கு மூச்சு திணறுனப்போ, என்னைக் காப்பாத்துனாரு."

"அப்படிப்பட்ட மனுஷனை... நீங்க எப்படிச் சந்தேகப்படலாம்?"

நான் கோபமா, என் புருஷனையே கேள்வி கேட்டேன்.

"ஆனா பவி... அவன் கேட்ட கேள்வி..." கார்த்திக் லேசாத் தயங்குனாரு.

"அவர் கேட்ட கேள்வியில எந்தத் தப்பும் இல்ல கார்த்திக்!"

நான் அவர் பேச்சை வெட்டிட்டு, ஸ்ட்ராங்காப் பேசுனேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல கார்த்திக்?"

"நான் ஜஸ்ட் ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி தான்... முழுசா ஷேவ் பண்ணியிருந்தேன்."

நான் அந்த 'முழுசா ஷேவ் பண்ணியிருந்தேன்'ங்குற டீடைலை அவரோட மைண்டுக்கு மறுபடியும் கொண்டு வந்தேன்.

அந்த வார்த்தை கேட்டதும், கார்த்திக்கோட கோபத்துக்கு நடுவுலயும் விறைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமானதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"அங்க ஒரு முடி கூட இல்லாம... கம்ப்ளீட்டா பால்டா, க்ளீனா இருந்துச்சுங்க."

"அந்த நிலைமையில, அவர் ஃபிளாஷ்-லைட் அடிச்சுப் பாக்கும்போது..."

"நான் எக்ஸ்போஸ்டா, அவமானமா ஃபீல் பண்ணேன் கார்த்திக்."

"அவர் இப்படிக் கேட்டதும்... நான் அவ்ளோ பெரிய சத்தம் போட்டேன்."

"'உங்களுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா எங்கிட்ட இப்படியொரு கேள்வியைக் கேப்பீங்க?'னு நான் அவரைத் திட்டினேன் கார்த்திக்."

நான் டீசண்டான பொண்ணா என் ரியாக்‌ஷனைச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, "அப்புறம்? அவன் என்ன சொன்னான்?"னு கேட்டாரு.

"நான் அப்படித் திட்டுனதும்..."

"அவர் உடனே தன் வாயில இருந்த ஃபோனை எடுத்துட்டு..."

"'சாரி மேடம்... சாரி! நான் எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷன்லயும் கேக்கல'னு அவ்ளோ பதட்டமா மன்னிப்புக் கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் அப்பாவி ஆக்கினேன்.

"அவர் எவ்ளோ பயந்துட்டாரு தெரியுமா?"

"அவர் கை எல்லாம் நடுங்குச்சு கார்த்திக்."

"நான் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டேனேனு அவர் அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணாரு."

"அவர் என்ன சொன்னாருனா..."

"'மேடம், நான் உங்ககிட்ட தப்ப கேக்கணும்னு அப்படிச் சொல்லல.'"

"'நீங்க விழுந்த இம்பாக்ட்ல, உங்க குரோயின் ஏரியாவுல ஏதாச்சும் ஸ்கின் கிழிஞ்சுருக்கா, இல்ல உள்ளுக்குள்ள இன்டெர்னல் ப்ரூஸிங் ஆகி ரத்தம் கட்டியிருக்கானு பாக்கத் தான் நான் லைட் அடிச்சேன்.'"

"'பொதுவா அந்த இடத்துல நிறைய முடி இருந்தா, அந்தச் சின்னச் சின்னக் காயங்களையோ, ரத்தம் கட்டியிருக்கிறதையோ அவ்ளோ சீக்கிரம் கண்டுபிடிக்க முடியாது.'"

"'ஆனா நீங்க அவ்ளோ கிளீனா ஷேவ் பண்ணி வெச்சுருக்கிறதால... எனக்கு அந்த இடத்தை எக்ஸாமின் பண்றதுக்கு ரொம்ப ஈஸியா இருக்கு.'"

"'முடி மறைக்காம, ஸ்கின் கிளியராத் தெரியுறதால... என்னால எந்த டேமேஜும் இல்லனு கரெக்ட்டா, ஈஸியாச் சொல்ல முடியுது.'"

"'அதை ஒரு ரிலீஃப்ல தான் நான் அப்படி எதார்த்தமாச் சொல்லிட்டேன் மேடம்... என்னை தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க'னு அவர் அவ்ளோ விளக்கமா, லாஜிக்கோட சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பொய்யை பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்த குறையும் இல்லாம கார்த்திக் மண்டைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"அவர் சொன்ன ரீசன் எவ்ளோ கரெக்ட்னு நீங்களே யோசிச்சுப் பாருங்க கார்த்திக்!"

"அவர் ஒரு மாதிரி தான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாரு."

நான் எமோஷனலா, என் புருஷன் முன்னாடி அவனுக்காக வாதிட்டேன்.

"ஆனா நீங்க... அவர் எவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணிருக்காருங்குறத மறந்துட்டு..."

"ஏதோ ஒரு வார்த்தையை தப்பாப் புடிச்சுக்கிட்டு, இப்படி பேசுறீங்க!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் அப்படியே அமைதியாகிட்டாரு.

"நாளைக்கு நீங்க போய் அவரைச் சத்தம் போட்டா..."

"அவர் என்ன நெனைப்பாரு? 'ஒரு பொண்ணுக்கு உதவி பண்ணோமே, ஆனா அவங்க புருஷன்கிட்ட என்னைத் தப்பாச் சொல்லிட்டாளே'னு அவர் கஷ்டப்பட மாட்டாரா?"

நான் கண்ணீர் மல்க, எமோஷனல் பிளாக்மெயில் பண்ணேன்."

"அவர் பண்ணுனது நூறு சதவிகிதம் உதவி மட்டும் தான்."

"அவர் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல... அவர் ரொம்ப நல்லவர் கார்த்திக்."

நான் ஸ்ட்ராங்கா, எந்த தயக்கமும் இல்லாம பிரகாஷுக்கு பேக்-அப் குடுத்தேன்.

கார்த்திக்கோட கோபத்தை முழுசாத் தணிச்சுருச்சு.

நான் பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணுனது, அவருக்குள்ள சின்னப் பொறாமையக் குடுத்தாலும்...

பிரகாஷ் ப்ரோஃபஷனல், பெரிய ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் எக்ஸ்பர்ட் மாதிரி நான் அவனைக் கன்ஸ்ட்ரக்ட் பண்ணேன் பாத்தீங்களா?

கார்த்திக்... நான் சொன்ன இந்த லாஜிக்கைக் கேட்டுக்கிட்டு, அப்படியே அமைதியா உக்காந்திருந்தாரு.

'ஓ... காயத்தைப் பாக்குறதுக்கு முடி தடையா இருக்கும்... ஷேவ் பண்ணியிருந்தா ஈஸியாத் தெரியும்.'

'அது  ஃபேக்ட் தான?'

'அவன் ஹெல்பிங் மைண்ட்ல, ஒரு நர்ஸ் மாதிரி தான் யோசிச்சுருக்கான்... இதுல தப்பில்ல.'

அவரு என்னைப் பாத்து ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"ம்ம்ம்... சரி பவி..."

"நீ சொல்றதும் கரெக்ட் தான்... நான் தான் கொஞ்சம் எமோஷனல் ஆகிட்டேன்."

"அவன் சொன்னதுலயும் லாஜிக் இருக்கு."

"ஹெல்ப் பண்றத பாக்கும்போது, முடி இல்லாம இருந்தா தான் ஸ்கின் கண்டிஷனை கரெக்ட்டாப் பாக்க முடியும்."

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்... நான் அவனைத் தப்பா நெனச்சிருக்கக் கூடாது."

"சரி... விடு... அவன் ஏதோ பதற்றத்துல எதார்த்தமாச் சொல்லிருக்கான்."

அவரு பிரகாஷை அப்படி சொன்னதை மன்னிச்சுட்டாரு!

என் மனசுக்குள்ள நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அடக் கடவுளே... உங்க பொண்டாட்டியோட ஷேவ் பண்ண புண்டைய அவன் ரசிச்சுப் பாத்ததை...'

'நீங்க ஹெல்ப், லாஜிக்னு சொல்லி அக்செப்ட் பண்ணிக்கிறீங்களே!'

நான் என் சிரிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப அமைதியாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... நானும் அதைத் தான் ஃபீல் பண்ணேன்."

"அப்புறம்"

"அவர் தன் ரெண்டு கை விரல்களை வெச்சு..."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளுக்கும் மேல... அந்த வி-லைன் இருக்குல?"

"அந்த குரோயின் போன்ஸ்... அதுக்கு மேல ஆழமாப் பதிச்சுப் பிரஸ் பண்ணாரு கார்த்திக்."

"அவர் அவ்ளோ ஃபோர்ஸா எலும்பைப் பிரஸ் பண்ணும்போது எனக்கு ரொம்ப வலிச்சுது."

"ஆனா அவர் ரொம்ப கேர்ஃபுல்லா, எலும்புல ஏதாச்சும் வீக்கம் இருக்கானு செக் பண்ணாரு."

"பைனலா அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு..."

"'உங்க குரோயின் போன்ஸ் எல்லாம் பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கு மேடம்... எந்த ஃபிராக்சரும், வீக்கமும் இல்லை'னு உறுதியாச் சொன்னாருங்க."

நான் அந்த ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் செஷனை ஒரு வழியா முடிச்சு வெச்சேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக் ஒரு நிம்மதிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"அப்பாடா..."

"எந்த ஃபிராக்சரும் இல்லனு அவன் சொல்லிட்டான்ல?"

அவரு முகம் ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

"தட்ஸ் ஆல்?"

கார்த்திக் எதார்த்தமா, அந்தப் பிரச்சனை முடிஞ்சுடுச்சுங்குற ஒரு டோன்ல கேட்டாரு.

"அவன் எல்லாம் ஃபைன்-னு சொல்லிட்டான்... அப்புறம் நீ ஃப்ரீ ஆகிட்ட... அவ்ளோ தான?"

"அவன் உன்னை எந்திரிக்க விட்டுட்டானா?"

அவரு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே கூர்மையாப் பாத்தேன்.

அவரு வார்த்தையில ஒரு நிம்மதி இருந்துச்சு... ஆனா...

அவரோட கண்கள்ல?

அங்க... ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் இருக்கிறதை நான் அவ்ளோ தெளிவாப் படிச்சேன்.

'அவ்ளோ தானா? முடிஞ்சுடுச்சா?'

'என் பொண்டாட்டியோட புண்டையப் பாத்தான்... ஆனா தொடாமலேயே அனுப்பிட்டானா?'

இந்த ஏமாற்றம், அவரோட ஃபேண்டஸியில ஒரு பெரிய பிரேக் போட்ட மாதிரி அவருக்கு ஃபீல் ஆச்சு.

அந்த ரூம்ல, இன்னும் ஏதாச்சும் நடந்திருக்கக் கூடாதாங்குற ஒரு ஏக்கம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

இவரு என்ன நெனைக்கிறாருனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'ஒரு வாட்ச்மேன் என் புண்டையத் தொட்டிருக்கணும்னு உங்க மனசு தவிக்குதா?'

'சரி... உங்க தவிப்பை நான் ஏன் வீணாக்கணும்?'

'உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ, அதை நான் தர்றேன்.'

நான் என் முகத்தை மறுபடியும் சீரியஸா, ஒரு மாதிரிப் பயத்தோட மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் எந்திரிச்சு வீட்டுக்கு வந்தேன்னு சொல்லப் போறதா அவரு எதிர்பார்த்தாரு.

ஆனா... நான் மெதுவா, என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டுனேன்.

என் கண்களை அகலமா விரிச்சு, இன்னசென்ட்டா அவரைப் பாத்தேன்.

"நோ கார்த்திக்..."

நான் சாஃப்ட்டா, முணுமுணுப்பு மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அந்த 'நோ'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பு மறுபடியும் விறைச்சுப் போச்சு!

அவரோட கியூரியாசிட்டி, அந்த செக்ஸுவல் ஸ்பார்க், மறுபடியும் பத்து மடங்கு வேகமாப் பத்திக்கிச்சு.

"வாட்?"

அவரு குரல் தவிப்போட, நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"நோ-னா? என்ன மீன் பண்ற பவி?"

"அவன் உன்னை விடலயா? அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய வெறித்தனமாப் பாத்துக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட குரோயின் போன்ஸை செக் பண்ணிட்டு இருக்கும்போது..."

"அந்த ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல..."

"அவர் திடீர்னு, ஏதோ ஒரு விஷயத்தை நோட் பண்ணிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் சஸ்பென்ஸை அவ்ளோ பில்ட் பண்ணேன்.

"என்ன? எதை நோட் பண்ணான்?" கார்த்திக் பொறுமையிழந்து கேட்டாரு.

"அவர்... அவரோட முகத்தை... என்னோட சென்டருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட கொண்டு போனாருங்க."

"அவரோட கண்கள், என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட்டை க்ளோஸாப் பாத்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை அவ்ளோ ஜூம் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

"அவர் முகம் திடீர்னு சுருங்குச்சு... அவரு நெற்றியில ஒரு பெரிய குழப்பம்."

"அவர் நேரா என் கண்ணைப் பாத்து..."

"'மேடம்... உங்களோட அந்த இதழ்கள்...'"

நான் 'அந்த இதழ்கள்'ங்குற வார்த்தையை கேஷுவலா சொன்னேன்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், கார்த்திக் பெருமூச்சை உள்ள இழுத்தாரு!

"'உங்க இதழ்கள்... வீங்கிப் போய், சிவப்பா, ரணமா இருக்கு மேடம்'னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக்கோட கண்கள் அப்படியே பிதுங்கிடுச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டை இதழ்களைப் பத்தி, ஒரு வாட்ச்மேன் அவகிட்டயே கமெண்ட் பண்றானா?

"வீங்கியிருக்கா?" கார்த்திக், அதிர்ச்சியோட முணுமுணுத்தாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் சொன்னாரு, 'நீங்க அந்த தரைல வழுக்கிட்டு போய் விழுந்தீங்கல?'"

"'அந்த ஃப்ரிக்‌ஷன், அந்த உரசல்ல... உங்க ஸ்கின் டேமேஜ் ஆகிருக்கு போல.'"

"'அந்த அதிர்வுல, உங்க இதழ்கள் அவ்ளோ வீங்கி, ரத்தம் கட்டுன மாதிரிச் சிவப்பா இருக்கு'னு அவர் பதட்டமாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் மைண்டுக்குள்ள ஒரு சின்ன அலாரம் அடிச்சுது.

நான் ரொம்பக் கேர்ஃபுல்லா என் வார்த்தைகளை சூஸ் பண்ண வேண்டிய இடம் இது.

ஏன்னா... கார்த்திக்குக்கு என்னோட உடம்பு நல்லாத் தெரியும்.

கார்த்திக் என்னைப் பாக்காம, கவனிக்காம இருக்கலாம்.

ஆனா என்னோட அந்தரங்க உறுப்பு எப்படி இருக்கும்னு அவருக்கு தெளிவாவே தெரியும்.

என்னோட புண்டை சாஃப்ட்டா, ஒரு ரோஸ் கலர்ல, நேச்சுரலாவே கொஞ்சம் பிங்கிஷா இருக்கும்.

அந்த இதழ்கள் எப்பவுமே புடைச்சுக்கிட்டு, ஒரு அழகான பஃப்-னெஸ்ஸோட தான் இருக்கும்.

நான் இப்போ கார்த்திக் கிட்ட, 'ஆமாங்க, நான் தரைல விழுந்ததால என் புண்டை வீங்கிடுச்சு'னு பொய் சொன்னா?

கார்த்திக்கோட மைண்ட் உடனே வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுடும்.

'ஒரு சின்னச் சறுக்கலுக்குப் போய், அது எப்படி அவ்ளோ வீங்கும்?'னு அவருக்குச் சந்தேகம் வந்துரும்.

இல்லனா, 'காமி, எப்படி வீங்கியிருக்குனு நான் பாக்குறேன்'னு செக் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவாரு.

அதனால... நான் அந்த கேமை ஸ்மார்ட்டா மாத்தி விளையாட ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ், என்னோட நேச்சுரலான அழகையே ஒரு காயம்னு தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்ங்குற மாதிரிப் கதையைத் திருப்புனேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் அவர் முகத்தை ஆழமாப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல கார்த்திக்?"

"என்னோட அந்த இடம்... எப்போவுமே... இயல்பாவே கொஞ்சம் பிங்கிஷா... லேசான ஒரு புடைப்போட, சாஃப்ட்டா தான இருக்கும்?"

நான் என்னோட புண்டை அழகை, என் புருஷன்கிட்டயே அவ்ளோ டீடைலா வர்ணிச்சேன்.

இதைக் கேட்டதும்... கார்த்திக்கோட கண்கள் இருண்டுச்சு.

தன் பொண்டாட்டி, அவ பிரைவேட் பார்ட் எப்படி இருக்கும்னு அவளுக்கே உரித்தான ஒரு கூச்சத்தோட, ஆனா வெளிப்படையாச் சொல்றது...

அவருக்குள்ள இருந்த ஆசையா அப்படியே உசுப்பி விட்டுருச்சு.

அவரு என்னையப் பாத்துக்கிட்டே, மெதுவா... ஒரு போதையில தலையாட்டுனாரு.

"ம்ம்ம்..."னு ஒரு முனகல் மட்டும் அவர் தொண்டையில இருந்து வந்துச்சு.

"அது என்னோட நேச்சுரலான ஷேப்... என்னோட ஸ்கின் கலரே அதுதான்னு உங்களுக்குத் தெரியும்..."

நான் இன்னசென்ட்டாத் தொடர்ந்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்... அவருக்கு அது எப்படித் தெரியும்?"

"அவர் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன்... அவருக்கு என் உடம்பைப் பத்தியோ, என் நேச்சுரலான அழகைப் பத்தியோ என்ன தெரியும் சொல்லுங்க?"

"அவர் இதுக்கு முன்னாடி எந்தப் பொண்ணுக்காவது அப்படிப் பாத்துருப்பாரானு கூடத் தெரியல."

நான் பிரகாஷை விவரம் தெரியாத மாதிரி கார்த்திக் மைண்டுல பில்ட் பண்ணேன்.

"அவர் அந்த இருட்டுல... ஃபிளாஷ் லைட் வெளிச்சத்துல..."

"என்னோட அந்த பிங்கிஷான கலரையும், அந்த நேச்சுரலான பஃப்-னெஸையும் பாத்துட்டு..."

"அது நிஜமாவே அடிபட்டு, ரத்தம் கட்டி வீங்கியிருக்குனு தப்பா நெனச்சுட்டாருங்க!"

நான் இதைச் சொன்னதும்... கார்த்திக் முகத்துல ஷாக், அதோட சேர்ந்து ரிலீஃப் வந்துச்சு.

'ஓ... இவளுக்கு ஒன்னும் அடிபடல... அந்த வாட்ச்மேன் இவளோட நேச்சுரல் அழகைப் பாத்துட்டு காயம்னு பயந்துட்டான்!'

இந்த தாட், கார்த்திக்கோட ஈகோவுக்கும், அவரோட ஃபேண்டஸிக்கும் அவ்ளோ பெரிய தீனியைப் போட்டுச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன், என் புண்டையோட கலரையும், ஷேப்பையும் உன்னிப்பாப் பாத்து, அதைப் பத்தி ஆராய்ச்சி பண்ணிருக்கான்ங்குற அந்த எண்ணம்...

கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சு வேகமா வந்துச்சு.

என் தொடையில இடிச்சுக்கிட்டு இருந்த அவரோட சுண்ணி, இப்போ இரும்பு மாதிரி விறைச்சுத் துடிச்சுது.

"அவர் சீரியஸாச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல நிஜமான ஒரு எரிச்சலைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம், இந்த வீக்கம் சாதாரணமாத் தெரியல.'"

"'இத நான் இப்படியே விட்டா... இந்த வீக்கம் இன்னும் அதிகமாகி, அந்த இடத்துல ரத்த ஓட்டமே முழுசாப் பிளாக் ஆகிடும்.'"

"'ரத்த ஓட்டம் நின்னுபோச்சுனா... ஏதாது எமர்ஜென்சி ஆகிடும்'னு அவர் அவ்ளோ பயமுறுத்துனாருங்க."

நான் அவனை, இப்போ ஏதோ சர்ஜன் லெவலுக்கு ஆக்ட் பண்ண மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு அப்படியே இருந்தாரு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான், பிரகாஷ் 'ஷேவ் பண்ணிருக்கீங்க'னு கேட்டதுக்குக் கார்த்திக் கோபப்பட்டாருல?

அப்போ நான் அவரை அவ்ளோ திட்டி, 'நீங்க முழுசா கேக்காம கோபப்படாதீங்க'னு அடக்கி வெச்சுருந்தேன்.

அதனால... இப்போ கார்த்திக் வாயே திறக்கல.

எப்படியும் இதுக்கு ஒரு லாஜிக் இருக்கும், இல்லனா பவித்ராவே அந்த வாட்ச்மேனைத் திட்டியிருப்பாங்குற ஒரு நம்பிக்கையில...

அவரு அவ்ளோ அமைதியா, ஒரு நல்ல லிசனர் மாதிரி எல்லாமே கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான் அவ்ளோ பயந்துட்டேன் கார்த்திக்... அதே சமயம் எனக்கு கோபமும் வந்துச்சு."

நான் என் முகத்துல நிஜமான ஒரு தவிப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்குத் தெரியும் அது எந்தக் காயமும் இல்ல... அது என்னோட நார்மல் பாடினு."

"ஆனா அவர் ஏதோ நான் பெரிய டேஞ்சர்ல இருக்கிற மாதிரிச் சீன் போட்டதும்... நான் கத்துனேன்."

"'நோ! நோ! அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல, எனக்கு எந்த வலியும் இல்ல... அது எப்போவும் அப்படித் தான் நார்மலா இருக்கும்... ப்ளீஸ் அதை விடுங்க'னு நான் கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

நான் என்னைய இன்னசென்ட்டா, என்னோட நார்மல் ஷேப் அதுதான்னு அவர்கிட்ட ஆர்கியூ பண்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் அவர்கிட்ட கிளியராப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன் கார்த்திக்."

"'அய்யோ, எனக்கு அங்க எந்த அடியும் படல... என் ஸ்கின் கலரே அப்படித் தான்'னு நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு அவர்கிட்ட எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்."

"ஆனாலும் அவர் ஹெல்பிங் மைண்ட்செட்ல... ஏதோ பெரிய ஆபத்துல இருந்து என்னைக் காப்பாத்துற மாதிரி நினைச்சுக்கிட்டாரு."

"நான் அவரைத் தடுத்து நிறுத்த, என் கைகளை இழுக்க அவ்ளோ ட்ரை பண்ணேன்."

"நான் மறுபடியும் தரைல இருந்து எந்திரிக்கப் போராடுனேன்."

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக்கோட கண்கள் என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற எண்ணம் எப்படி இருக்கும்னு என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

தன்னோட பொண்டாட்டி, தன் புண்டையோட கலரையும் ஷேப்பையும் பத்தி ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட ஆர்கியூ பண்றா...

அவனோ, அவ புண்டையில லைட் அடிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு, 'இல்ல இது வீக்கம் தான்'னு அவகிட்டயே டிபேட் பண்றான்.

இந்தக் கேவலமான, ஆனா ஹாட்டான சிச்சுவேஷன்... கார்த்திக்கோட கண்ட்ரோலை மொத்தமா உடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் மூச்சை வேகமா இழுத்து விட்டேன்.

என் பார்வையை, நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள ஆழமா லாக் பண்ணேன்.

நான் பெட்ல, கார்த்திக் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்ல?

இப்போ அவர் காதுக்கு கிட்டப் போய், என் உதடுகள் அவர் காதுல உரசும் அளவுக்கு நெருங்கி, மெதுவா... முணுமுணுப்பாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா... கார்த்திக்..."

"அவர்... நான் சொல்ற எதையுமே காதுல வாங்கிக்கல."

"இது எமர்ஜென்சி... நான் உடனே ஆக்ட் பண்ணியாகணும்னு சொன்னாரு."

"நான்... நான் அடுத்த வார்த்தையைப் பேசி, அவரைத் தடுத்து நிறுத்துறதுக்குள்ள..."

"என் உடம்பை முறுக்கி, அவரைப் பிடிச்சுத் தள்ளி விடுறதுக்குள்ள..."

கார்த்திக்கோட உடம்பு விறைச்சு, என் தொடையில அவரோட சுண்ணி துடிக்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"அவரோட... அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்களும்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அவ்வளவு ஸ்லோவாச் சொன்னேன்.

"நேரா..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட இதழ்கள் மேல..."

"அழுத்தமா..."

"டைரக்டா... பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்!"

[yazhiniram]

-------------
Part 290: 
-------------

"டைரக்டா... பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த வார்த்தைகளை என் வாயில இருந்து வெளிய விட்ட செகண்ட்...

எங்க பெட்ரூம்ல அமைதி.

அங்க எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

கார்த்திக்... அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

ஒரு கல்லு மாதிரி இருந்தாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில... அதிர்ச்சி, ஷாக், கோபம், பொறாமை...

இது எல்லாத்தையும் தாண்டி, ஒரு பயங்கரமான போதை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட, புண்டை இதழ்கள் மேல...

ஒரு வாட்ச்மேனோட விரல்கள் டைரக்டா, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமப் பதிஞ்சுருச்சு!

இந்த விசுவல், அவரோட மூளையை அப்படியே சுக்குநூறா உடைச்சு, அதே சமயம் அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட தொண்டைக்குழி, கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட ஒரு செகண்ட் நின்னு போச்சு.

அவரு கை என் இடுப்புல இருந்துச்சுல?

அந்தக் கைகள் இப்போ அவ்ளோ இறுக்கமா, என் சதையில விரல் பதியுற அளவுக்கு டைட் ஆச்சு.

நான் அவர் கண்களை ஆழமா, ஊடுருவிப் பாத்தேன்.

என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து ஒரு இன்ச் கூட நான் விலக்கல.

அவரோட எமோஷனல் அட்டென்ஷனை நான் முழுசா என் கண்ட்ரோல்ல வெச்சிருந்தேன்.

நான் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கி, ஒரு நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்களும்..."

"என்னோட அந்த சென்டர்ல பட்ட அந்த எக்ஸாக்ட் நிமிஷம்..."

"எனக்குள்ள என்ன ஆச்சுனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்."

"என் முதுகுத்தண்டு வழியா..."

"ஒரு பெரிய... எலக்ட்ரிக் ஷாக் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சுங்க."

நான் அந்த 'எலக்ட்ரிக் ஷாக்'ங்குற வார்த்தையை தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் இப்போ மூச்சை அவ்ளோ வேகமா உள்ளிழுத்து விட்டாரு.

'ஹூப்...'

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ ஒரு இரும்புத் தூண் மாதிரி ஆகி, என் தொடையில அவ்ளோ பலமா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"கார்த்திக்..."

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் குரல்ல அவ்ளோ இன்னசென்ஸைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்கு இப்போ இருபத்தி ஆறு வயசு ஆகுதுல கார்த்திக்."

"என்னோட இந்த முழு வாழ்க்கையிலயும்..."

"நீங்க... நீங்க மட்டும் தான் கார்த்திக் என்னைய அந்த இடத்துல தொட்டுருக்கீங்க."

"உங்களைத் தவிர வேற எந்த ஒரு ஆம்பளையும் என்னைய அவ்ளோ நெருக்கமாப் பாத்ததோ, தொட்டதோ இல்ல கார்த்திக்."

"ஏன்... எனக்கு உடம்பு சரியில்லனா கூட, நான் ஒரு லேடி டாக்டர்கிட்ட தான் போயிருக்கேனே தவிர..."

"ஒரு மேல் டாக்டர் கிட்ட கூட நான் என்னை அப்படிப் பாக்க அனுமதிச்சது இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த எக்ஸ்க்ளூஸிவிட்டியை அவ்ளோ ஆழமா அவர் மனசுல பதிய வெச்சேன்.

'நீங்க மட்டும் தான் தொட்டுருக்கீங்க... ஆனா இப்போ இன்னொருத்தன் தொட்டுட்டான்'ங்குற அந்த உண்மையை, அவர் மூளையில ஒரு ஆணி மாதிரி அறைஞ்சேன்.

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தன் பற்களை லேசாக் கடிக்கிறதை நான் பாத்தேன்.

அவரோட தாடை நரம்புகள் அப்படியே புடைச்சுக்கிட்டுத் துடிச்சுது.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"திடீர்னு... கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காம..."

"அவரோட விரல்கள்..."

"நேரா... என்னோட பர்சனலான, மோஸ்ட் பிரைவேட் பிளேஸ் மேல..."

"அப்படிப் பதிஞ்சப்போ..."

"எனக்கு உசுரே போயிருச்சு கார்த்திக்."

நான் ஒரு விக்டிம் மாதிரி, ஹெல்ப்லெஸ்ஸா என் ரியாக்‌ஷனைச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசல.

அவரால பேச முடியலங்குறது தான் உண்மை.

அவரோட மூளை இந்த வார்த்தைகளை ப்ராசஸ் பண்றதுக்கே அவ்ளோ திணறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நான் அவ்ளோ பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் என்னோட பயத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"அவரோட ஒரு கை... நான் சொன்னேன்ல?"

"இன்னும் என்னோட ரெண்டு மணிக்கட்டையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து... என் வயித்துக்கு மேல அவ்ளோ டைட்டா அமுக்கிப் பிடிச்சுருந்துச்சு."

"அவரோட இன்னொரு கை விரல்கள் தான்... என் சென்டர்ல இருந்துச்சு."

"நான் என் கண்களை அகலமா விரிச்சு, பயத்துல அவரைப் பாத்தேன்."

"என் கண்ணுல இருந்து கண்ணீர் அப்படியே கொட்டுச்சு கார்த்திக்."

"நான் அழுதேன்... நான் அவ்ளோ பரிதாபமா அவர்கிட்ட கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல நிஜமான அழுகையைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'ப்ளீஸ்... ப்ளீஸ், என் கைகளை விடுங்க... என்னைய விடுங்க'னு நான் கெஞ்சுனேங்க."

நான் என்னைய வீக்கான ஒரு பொண்ணா, ஏதோ மாட்டிக்கிட்ட மாதிரி அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"அண்ட் யூ நோ வாட் கார்த்திக்?"

நான் திடீர்னு ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"அவர்... அவர் நிஜமாவே நான் கெஞ்சுனதைக் காதுல வாங்கிக்கிட்டாரு கார்த்திக்."

"நான் அப்படி அழுது கெஞ்சுனதும்..."

"அவர் உடனே... எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்லாம..."

"என் மணிக்கட்டை இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்த அவரோட கைகளை..."

"அப்படியே ரிலீஸ் பண்ணிட்டாரு கார்த்திக்."

"என்னோட கைகளை அவர் விட்டுட்டாரு."

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக் முகத்துல ரிலீஃப் வந்துச்சு.

ஆனா அந்த ரிலீஃப்புக்கு நடுவுலயும்... ஒரு பயங்கரமான கியூரியாசிட்டி அவர் கண்ணுல இருந்துச்சு.

"அப்போ..."

"உன் கைகளை அவன் விட்டதும்..."

"நீ உடனே... உன் கைகளால மறுபடியும் உன்னை மறைச்சுக்கிட்டியா பவி?"

அவரு கேட்ட இந்தக் கேள்வி!

இந்தக் கேள்வியில... ஒரு புருஷனோட எதிர்பார்ப்பு இருந்துச்சு.

'என் பொண்டாட்டி கை ஃப்ரீ ஆனதும், உடனே தன் மானத்தைக் காப்பாத்திக்க மறைச்சிருப்பா'ங்குற ஒரு டெஸ்பரேட்டான ஆசை இருந்துச்சு.

ஆனா... அவரோட கண்களுக்குள்ள?

'அவ மறைக்காம இருந்திருந்தா எப்படி இருக்கும்?'ங்குற ஒரு ஏக்கம் ஒளிஞ்சுருக்கிறதை நான் தெளிவாப் படிச்சேன்.

நான் அவரைப் பாத்து, மனசுக்குள்ள பெரிய கள்ளச் சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ... அதைத் தான் நான் இப்போ குடுக்கப் போறேன் கார்த்திக்.'

நான் உடனே பதில் சொல்லல.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, மெதுவா கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை குற்ற உணர்ச்சியில, அவமானத்துல கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் என் தலையை... ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா, இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டினேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் சாஃப்ட்டா, ஒரு தப்பை ஒத்துக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தேன்.

நான் அந்த 'இல்ல'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பு மறுபடியும் அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு!

"இல்லயா...?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் திரும்பச் சொன்னப்போ, அவரோட மூச்சுக்காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

"நான்... நான் என்னோட பிரைவேட் பார்ட்டை மறைக்க ட்ரை பண்ணவே இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த உண்மையை, எந்த தயக்கமும் இல்லாம, அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

தன் பொண்டாட்டி... கை ஃப்ரீ ஆகியும்... ஒரு வாட்ச்மேன் முன்னாடி தன் புண்டையை மறைக்க ட்ரை பண்ணல!

ஏன்? ஏன் அவ மறைக்கல?

இந்தக் கேள்வி கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்குற மாதிரி ஆக்கிடுச்சு.

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்து, என்னோட ரீசனைச் சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அப்போ ஒரு விஷயம் தெளிவாப் புரிஞ்சுது கார்த்திக்."

"நான் கத்திப் பாத்தேன்... தடுத்துப் பாத்தேன்."

"ஆனா அவர் நான் சொல்ற எதையுமே கேக்குற நிலைமையில இல்ல."

"அவர் அந்த வீக்கத்தை... அது ஏதோ எமர்ஜென்சி... அதைச் செக் பண்ணியே ஆகணும்ங்குறதுல பிடிவாதமா இருந்தாரு."

"நான் என்ன சொன்னாலும் அவர் நிப்பாட்டப் போறது இல்லனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சுங்க."

நான் என் நிலைமையை ஹெல்ப்லெஸ்ஸா மாத்துனேன்.

"அது மட்டுமில்ல கார்த்திக்..."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா..."

நான் என் பார்வையை மறுபடியும் லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் உறைஞ்சு போயிருந்தேன் கார்த்திக்..."

"எனக்குள்ளயும்... எனக்குள்ளயும் ஒரு மூலைல..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"ஒரு சின்னக் கியூரியாசிட்டி... ஒரு குழப்பம் வந்துருச்சு கார்த்திக்."

"அவர் அவ்ளோ சீரியஸாச் சொல்றாரே..."

"நிஜமாவே அவர் எப்படித் தான் அந்த வீக்கத்தைச் செக் பண்ணப் போறாரு?"

"அதுக்கு அவர் என்ன பண்ணப் போறாருனு பாக்கலாம்ங்குற ஒரு கியூரியாசிட்டி... எனக்கே தெரியாம எனக்குள்ள வந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் இந்த உண்மையைச் சொன்னதும்!

கார்த்திக் மூச்சு விடுறது நின்னு, 'ஹூப்'னு ஒரு சத்தத்தோட காத்தை உள்ள இழுத்தாரு.

அவரு கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சுது.

தன்னோட பொண்டாட்டிக்கே... அந்த வாட்ச்மேன் தன் புண்டையில என்ன பண்ணப் போறான்னு பாக்குற கியூரியாசிட்டி வந்துருச்சா?

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கோட ஈகோவை சுக்குநூறா உடைச்சு, அவரோட செக்ஸுவல் போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் எந்த ஒரு இடைவெளியும் விடாம, அடுத்த கட்டத்துக்குப் போனேன்.

"என் கைகள் ஃப்ரீ ஆனதும்..."

"நான் அமைதியா இருந்ததைப் பாத்துட்டு..."

"அவர் ஒரு கிரேஸியா... கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயத்தைப் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெரிய சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, "என்ன... என்ன பண்ணான்?"னு பதற்றமாக் கேட்டாரு.

"நான் சொன்னேன்ல கார்த்திக்?"

"அவர் அந்த ஃபோன் ஃபிளாஷ்-லைட்டை... தன் வாயில கவ்விப் பிடிச்சுருந்தாருனு?"

"என் கை ஃப்ரீ ஆனதும்..."

"அவர் தன் வாயில இருந்த அந்த ஃபோனை எடுத்து... மறுபடியும் தன் கையிலயே பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தெளிவா விவரிச்சேன்.

"இப்போ... அவரோட ஒரு கையில அந்தப் பிரகாசமான ஃபிளாஷ்-லைட்."

"அவர் அந்த ஃபோனை... என்னோட சென்டருக்கு அவ்ளோ கிட்டக் கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

"அந்தப் பிரகாசமான லைட்..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, முழுசாத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட பிரைவேட் பார்ட் மேல..."

"க்ளோஸ்ல... அப்படியே பளீச்னு அடிச்சுது கார்த்திக்!"

நான் அந்த லைட் அடிக்கிற சீனை, பச்சையா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சு காட்டுனேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா ஒரு ஸ்டேட்டுக்குப் போயிட்டாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல்!

அந்த இருட்டான ரூம்ல...

அந்தப் பிரகாசமான ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல...

தன் பொண்டாட்டியோட, ஒரு முடி கூட இல்லாமக் கிளீனா ஷேவ் பண்ணியிருக்க அவளோட புண்டைய...

அந்த வாட்ச்மேன் கண்ணுக்கு எவ்ளோ கிளியரா, எவ்ளோ பளிச்சுனு தெரிஞ்சிருக்கும்!

இந்த நெனப்பு கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கிச்சு.

அவரோட சுண்ணி, என் தொடையில இப்போ அவ்ளோ வயலன்ட்டா, ஒரு சுத்தியல் மாதிரி இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல..."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கி, முணுமுணுப்பாப் பேசுனேன்.

"அவர் என்னைய எக்ஸாமின் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

"அவரோட இன்னொரு ஃப்ரீயா இருந்த கையோட விரல்கள்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அவ்வளவு ஸ்லோவாச் சொன்னேன்.

"என் சென்டர்ல பட்டுச்சு கார்த்திக்."

"அவரோட விரல்கள்... என்னோட இதழ்கள் மேல..."

"ஆக்டிவ்வா விளையாட ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் அந்த 'விளையாட ஆரம்பிச்சுது'ங்குற வார்த்தையை கேஷுவலா சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போச்சு.

"விளையாட... ஆரம்பிச்சுதா?" கார்த்திக், நடுக்கத்தோட கேட்டாரு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் தன் விரல்களால... என்னோட இதழ்களை..."

"மெதுவா... விலக்கிப் பாத்தாருங்க."

நான் அந்த 'விலக்கிப் பாத்தாரு'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பே ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன், தன் பொண்டாட்டியோட புண்டை இதழ்களைத் தன் விரல்களால விலக்கிப் பாக்குறான்!

"அவர் அந்த இதழ்களை விலக்கி..."

"அந்த வீங்கியிருந்த ஓரங்கள்ல எல்லாம்... அவ்ளோ அழுத்தமாப் பிரஸ் பண்ணிப் பாத்தாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பிரஷரை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல, அவர் கூர்மையாப் பாத்துக்கிட்டே, என் இதழ்களைப் பிசைஞ்சு செக் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது... அது எவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வான இடம் கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ வலியையும், கூச்சத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

"அந்த இடத்துல... பெரிய பிரஷர்..."

"ஒரு ஆம்பளையோட விரல்கள், அவ்ளோ அழுத்தமா என் இதழ்களைப் பிரஸ் பண்ணும்போது..."

"எனக்கு என்ன ஆச்சுனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்."

"நான் எந்தப் தப்பும் பண்ணல..."

"ஆனா... எனக்கே தெரியாம..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"எனக்கே தெரியாம... என்னோட தொண்டையில இருந்து... ஒரு சத்தம் வெளிய வந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

"சத்தமா? என்ன சத்தம்?" அவரு பதற்றமாகக் கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கி, அவ்ளோ கூச்சப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நான்... நான் சத்தமா முனகிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த உண்மையை, எந்த ஒளிவுமறைவும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

"அந்த எம்டியான ரூம்க்குள்ள..."

"என் முனகல் சத்தம்... சத்தமா, எக்கோ ஆகுற மாதிரி கேட்டுச்சுங்க."

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்!

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

"நீ... நீ முனகினியா?"

அவரு குரல், ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியிலயும், வெறியிலயும் வந்துச்சு.

"உனக்கு... அவன் தொட்டது... அவ்ளோ...?"

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்ல முடியாமத் திணறுனாரு.

நான் உடனே பதறிப்போய், அவரைத் தடுத்தேன்.

நான் அவரை முழுசாத் தப்பா நெனைக்க விட்டுடக் கூடாது.

நான் உடனே என்னோட லாஜிக்கை, பயாலஜிக்கல் லாஜிக்கை எடுத்து விட்டேன்.

"கார்த்திக்... ப்ளீஸ், நீங்க தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க!"

"நான் வேணும்னு முனகல கார்த்திக்... என்னால அதைக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல!"

"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி அது எந்தத் தப்பான ஃபீலிங்கும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ இன்னசென்ஸைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவர்... அவர் தன்னோட விரல்களை அழுத்தமா, டைரக்டா என் நரம்புகள் மேல பிரஸ் பண்ணும்போது..."

"என் உடம்புக்குள்ள ஒரு ஷார்ப்பான ஜோல்ட்... ஒரு எலக்ட்ரிக் கரண்ட் பாஸ் ஆச்சு கார்த்திக்."

"அது... அது வெறும் நேச்சுரலான, பயாலஜிக்கல் ரியாக்‌ஷன் கார்த்திக்!"

"உங்களுக்கே தெரியும்ல... அந்த இடம் எவ்ளோ இன்க்ரெடிப்லி சென்சிட்டிவ்னு?"

"அங்க அப்படி ஒரு பிரஷர் குடுக்கும்போது, எந்த ஒரு பொண்ணா இருந்தாலும், உடம்பு தானா ரியாக்ட் பண்ணத் தான கார்த்திக் செய்யும்?"

நான் என் முனகலை, சயின்டிஃபிக்கா, லாஜிக்கா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூளை அந்த லாஜிக்கை மெதுவாப் ப்ராசஸ் பண்ணுச்சு.

அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

'ஓகே... அது ரிஃப்ளெக்ஸ் ஆக்‌ஷன்... அவ வேணும்னு பண்ணல'ங்குற ஒரு நிம்மதி அவருக்குள்ள வந்துச்சு.

ஆனா... அந்த நிம்மதிக்கு நடுவுலயும், தன் பொண்டாட்டி ஒரு வாட்ச்மேன் தொட்டதுக்கு முனகிருக்காங்குற நெனப்பு...

அவரோட போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர்... அவர் நிஜமாவே நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் கார்த்திக் ஆக்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு நல்லவன் ஆக்கினேன்.

"என் முனகல் சத்தம் கேட்டதும்... அவர் செக் பண்றதை நிப்பாட்டிட்டாரு."

"அவர் சீரியஸா என் முகத்தைப் பாத்துச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... வீக்கம் அதிகமா இருக்கு.'"

"'இது இப்படியே இருந்தா சரிப்பட்டு வராது...'"

"'உங்க முழங்காலுக்கு நான் என்ன கூலிங் ட்ரீட்மென்ட் குடுத்தேனோ... அதே ட்ரீட்மென்ட்டை இங்கயும் குடுத்துப் பாக்குறேன்.'"

"'அப்பதான் இந்த எரிச்சலும், வீக்கமும் கொஞ்சம் குறையும்'னு அவர் சீரியஸாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு.

அவரு யோசிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"கூலிங் ட்ரீட்மென்ட்டா? அப்படின்னா?"

"அந்த ரூம்ல தான் தண்ணி இல்லயே... அப்புறம் எப்படி அவன்...?"

கார்த்திக் வார்த்தைகளை நிப்பாட்டிட்டு, அப்படியே ஷாக் ஆகி என்னைப் பாத்தாரு.

அவருக்கு இப்போ ஒரு பெரிய ஸ்பார்க் அடிச்சுருச்சு!

'முழங்காலுக்கு என்ன கூலிங் ட்ரீட்மென்ட் குடுத்தான்? எச்சிலத் தடவுனான்!'

'அப்போ... இப்போ... என்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டையில...?'

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

நான் அவர் கண்ணை ஆழமாப் பாத்து, மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"நான் அவர் என்ன சொல்றாருனு புரிஞ்சுக்கிறதுக்குள்ளயோ..."

"இல்ல 'நோ'னு சொல்லி அவரைத் தடுக்குறதுக்குள்ளயோ..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் தன் தொண்டையில இருந்து எச்சிலைக் கூட்டி..."

"தன் உள்ளங்கையிலயே பலமாத் துப்புனாருங்க."

நான் அந்த அருவருப்பான விஷயத்தை அவ்ளோ தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவரோட அந்த எச்சிலை..."

"நேரா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட அது மேல... டைரக்டா அப்ளை பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் முகம் ஷாக்லயும், ஒரு பயங்கரமான வெறியிலயும் செவந்து போச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையில, ஒரு வாட்ச்மேன் தன் எச்சிலைத் தடவுறான்!

"அவர்... அவர் தன்னோட அந்த ஈரமான விரல்களை வெச்சு..."

"என்னோட அந்த சென்டர் முழுக்க... என் இதழ்கள் மேல..."

"அவ்ளோ அழுத்தமா, சுத்திச் சுத்தி ரப் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த ஃபீலிங்கை, அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவரோட அந்த எச்சில்... என்னோட அந்த இடத்தையே அவ்ளோ ஈரமா..."

"அவ்ளோ ஸ்லிப்பரியா, வழுவழுனு ஆக்கிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'ஸ்லிப்பரியா, வெட்டா ஆக்கிடுச்சு'ங்குற வார்த்தைகளை பச்சையா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா பைத்தியம் பிடிச்ச நிலைமைக்கு வந்துட்டாரு.

அவரோட கை என் இடுப்பைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர் அப்படித் தடவிக்கிட்டே... தன் முகத்தை நிமிர்த்தி என் கண்ணைப் பாத்தாரு கார்த்திக்."

"பாத்துட்டு, 'இப்போ பரவால்லயா மேடம்? அந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் குறையுதா?'னு அக்கறையாக் கேட்டாருங்க."

நான் அந்த வாட்ச்மேனோட 'அக்கறையை' அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் மூச்சை கஷ்டப்பட்டு இழுத்து விட்டுட்டு, கேட்டாரு.

"நீ... நீ என்ன சொன்ன பவி?"

அவரு குரல் அவ்ளோ தவிப்பா இருந்துச்சு.

"நீ என்ன பதில் சொன்ன அவனுக்கு?"

நான் என் உடம்பை ஒரு மாதிரிச் சிலிர்க்க வெச்சு, அந்த மெமரியில இருந்து இன்னும் வெளிய வராத மாதிரி நடிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

"அவர் அக்கறையோட, என்னோட 'காயத்தை' எப்படி சரி பண்றதுனு தன் பெஸ்ட்டைக் குடுத்து ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு."

"ஆனா... அங்க எந்தக் காயமுமே இல்லையே கார்த்திக்?"

"அது எனக்குத் தான் தெரியும். நான் சொல்லியும் அவருக்கு புரியல..."

"நான் அவ்ளோ ஷாக்ல இருந்தேன்..."

"என் உடம்பு வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"என்னால என் வாயைத் திறக்கக் கூட முடியல கார்த்திக்."

"நான் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம, அப்படியே அமைதியாப் படுத்துக்கிடந்தேன்."

"நான் அவருக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லல கார்த்திக்... நான் கம்ப்ளீட்டா, ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாம சைலண்டா இருந்தேன்."

நான் என்னோட சைலன்ஸை, இன்னசென்ட்டா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டு, லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

'அவ ஷாக்ல இருந்திருக்கா... அதான் பேசல'ங்குற லாஜிக்கை அவரு அக்செப்ட் பண்ணிக்கிட்டாரு.

ஆனா... நான் இதோட நிப்பாட்டப் போறது இல்ல.

"ஆனா... என்னோட அந்த சைலன்ஸ் தான்... சிச்சுவேஷனை இன்னும் மோசமாக்கிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் என் குரலை அவ்ளோ மெதுவாக்கி, ஒரு ரகசியம் சொல்ற மாதிரி முணுமுணுத்தேன்.

"அவர் கேட்டதுக்கு நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாததால..."

"அவர் இன்னும் அதிகமாப் பயந்துட்டாருங்க."

"அவர் அவ்ளோ சீரியஸா, டென்ஷனா என்கிட்ட சொன்னாரு..."

"'மேடம்... நான் எவ்ளோ பிரஷர் குடுத்தும், நீங்க எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டலனா...'"

"'அந்த வீக்கத்தால, உள்ள நரம்பெல்லாம் முழுசா மரத்துப் போச்சுனு அர்த்தம் மேடம்.'"

"'இது ரொம்ப ரொம்ப டேஞ்சரஸான சைன்.'"

"'நான் இதை விட இன்னும் ஆழமா செக் பண்ணி, உள்ள என்ன பிரச்சனைனு கண்டுபிடிச்சாகணும்.'"

"'இதுக்கு... இன்னும் இன்டென்ஸான ஒரு ட்ரீட்மென்ட் தேவைப்படுது'னு அவர் உறுதியாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த வாட்ச்மேனோட கன்குளூஷனை சீரியஸா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

"என்ன..."

அவரு குரல், அடித் தொண்டையில இருந்து ஒரு மாதிரி மூச்சுத் திணறலோட வந்துச்சு.

"என்ன... என்ன பண்ணான் அவன்?"

அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

நான் ஒரு செகண்ட் கூட என் பார்வையை விலக்கல.

"அவர்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா, அவரோட நரம்புகளை அறுக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர்... எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம..."

"சடார்னு..."

"தன்னோட முகத்தை... என்னோட தொடைகளுக்கு நடுவுல..."

"இன்னும்... இன்னும் அவ்ளோ கிட்டக் கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட உடம்பு டென்ஷன்ல அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு.

"அவரோட முகம்... என் சென்டருக்கு அவ்ளோ நெருக்கமா வந்துச்சு."

"அவரோட அந்தச் சூடான மூச்சுக்காத்து... என் இதழ்கள் மேல படுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டுக் காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அடுத்த செகண்ட்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ தாழ்த்தி, முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

"அவரோட... அவரோட வாய்..."

"நேரா வந்து..."

"என்னோட சென்டர் மேல..."

"அப்படியே..."

"பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்."

[intrested]

கார்த்திக்கு இன்னுமா ஊத்தாம இருக்கு..
டேய் சீக்கிரம் பணியாரம்ல வாய் வச்சி மீதி இருக்கிற கஞ்சி குடிச்சிட்டு பொழப்பு பாரு.. போ போ

[Jailer2494]

OMG...This is on another level tease...u r a legend Yazhiniram. And Thank you so much for back to back updates.

[fuckandforget]

Super update.
Rendu nimishathula oothura pottaiku eppadi sunni ivlo neram nikkum.
Indha thevidiya payyan pondatti pundaya monthu kooda parthathilla. Adhu sivappa karuppa nu kooda indha naiku theriyathu. Avan viral pottukitte nakki enaku uchatha koduthan. Nee kooda Enakku avlo sugam tharala nu solli seruppala adicha mathiri feel panna vaikanum.

[Joseph Rayman]

Very good update

[sakurasan]

Is this the Mother of all slow burn stories.
Really wonderful story and narration.

[Thangaraasu]

Miga arumai

[chellaporukki]

Ithana varusathula purusan avaloda pundaya thottatho muthamittatho naaku pottatho illa. Athellam asingam nu nenakiravan Avan. Eppavum foreplay ethuvum seyyama kaala virichi naaku kuthu kuthi oothittu kuppara paduthu thoonguravan ivan. Athanala than iva aduthavanukku kaala virichi kittu suthura. Ippo ennamo rendu perum romba anyonamana couple mathiri ungalukku en pundaya pathi nalla theriyum nu pesurathu comedy ya Iruku.

[BigboobsRasigan]

இங்கே இந்த கதைக்கு கருத்து தெரிவிக்கும் அன்பு வாசகர்களே.. மூடிட்டு கம்முனு கதையை படிச்சோமா கையடிச்சோமா னு போங்கடா.. நீங்க எதையாவது எழுதி தொலைச்சி.. அவன் கதையை continue பன்னாம போயிற போறான்.. யாழினி ராம்.. You Please continue and Update ?