Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[intrested]

Update pls

[Jailer2494]

Waiting for your updates...

[NovelNavel]

Waiting

[intrested]

Pavithra enna solla poraaaaaaaa

[Jailer2494]

Pavithra enna solla poraaaaaaaa

Antha oru episode update mattum pothum Yazhiniram for today

[Prakash47]

Please update....

[intrested]

இதோடு 30முறை அப்டேட் செக் பண்ணி இருப்பேன்..

அவ்ளோ ஆர்வமா இருக்கு..

ப்ளீஸ்

[yazhiniram]

--------------
Part 285: 
--------------

நான் நிஜமாவே ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போயிட்டேன்.

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குள்ள வந்து, 'டப்... டப்... டப்...'னு வேகமா அடிச்சுது.

அந்த பெட்ரூம் ஏசி காத்துலயும், என் முதுகு பயத்துல உறைஞ்சு போச்சு.

என் கை கால் எல்லாம் ஒரு செகண்ட் விறைச்சுப் போயிருச்சு.

கார்த்திக்கிட்ட இருந்து இப்படி ஒரு 'டீடைல்டான' கேள்வியை நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல.

நான் என்னவோ, ஒரு சின்ன கேம் விளையாடலாம்னு தான் ஆரம்பிச்சேன்.

எனக்குள்ள இருந்த... அந்தத் திமிர்.

தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் இருட்டுல தொட்டான், முத்தம் குடுத்தான்னு தெரிஞ்சா, இவரு எப்படித் துடிப்பாருனு பாக்க ஆசைப்பட்டேன்.

ஒரு சின்னத் தீப்பொறியை மட்டும் பத்த வெச்சு, அதுல அவரு ஏத்தி விட்டு அத, பாத்துக் குளிர்காயலாம்னு நெனச்சேன்.

ஆனா... நான் விளையாண்டது எவ்ளோ பெரிய நெருப்புனு இப்போ தான் எனக்குச் சுரீர்னு உறைக்குது!

நான் நினைச்சதை விட, இந்த கேம் இப்போ ரொம்ப ரொம்ப டேஞ்சரஸா மாறிக்கிட்டு இருக்கு.

நானே என்னோட கழுத்துக்கு ஒரு பெரிய சுருக்குக் கயிறை மாட்டிக்கிட்ட மாதிரி ஃபீல் பண்றேன்.

கார்த்திக்கோட மூளை எவ்ளோ ஷார்ப்பா வேலை செய்யுதுனு எனக்கு இப்போதான் நிஜமாவே புரியுது.

இவ்ளோ நேரம், நான் சொல்றதெல்லாம் கேட்டு ஒரு போதையில இருக்காருனு தான் நெனச்சேன்.

அவரோட ஆச அவரோட கண்ணை மறைச்சுடும்னு நான் ரொம்ப ஓவர் கான்ஃபிடென்ட்டா இருந்துட்டேன்.

ஆனா அவரு ஒரு மேனேஜர் இப்போ..

லாஜிக்கா யோசிக்கிறது அவரோட ரத்தத்துலயே ஊறுன விஷயம்.

எப்பவுமே ஒரு விஷயத்தை லாஜிக்கா, ஸ்டெப்-பை-ஸ்டெப்பா, யோசிக்கிறவரு.

நான் என் கதையில இவ்ளோ பெரிய ஓட்டை வைப்பேன்னு, நான் எதிர்பாக்கல, அத அவரு ஈஸியா கண்டுபிடிச்சுட்டாரு!

நான் என்ன நெனச்சேன்?

'பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசிட்டான்'னு சொன்னா... அவரு அந்த ஷாக்லேயே அப்படியே உறைஞ்சு போயிடுவாருனு நெனச்சேன்.

அவரோட மூளை, அந்தப் பேண்ட் கழட்டுன விசுவலோடயே ஸ்டாப் ஆகி, தள்ளாடும்னு தப்புக் கணக்குப் போட்டுட்டேன்.

ஆனா, அவர் மூளை என்னையத் தாண்டி அடுத்த லாஜிக்கைத் தேடிப் போயிருச்சு!

'பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனா... அடுத்து உள்ள இருக்குற துணி தான கண்ணுக்குத் தெரியணும்?'

'ஒரு வாட்ச்மேன், என் பொண்டாட்டியோட பேண்ட்டியப் பாத்துருப்பானே?'

இந்த லாஜிக்கை அவரு கரெக்ட்டா, ஷார்ப்பா பிடிச்சுட்டாரு!

எனக்கு என்னைய நினைச்சாவே கோபமா வந்துச்சு.

'அடி முட்டாள் பவி... அடி லூசு சிறுக்கி...'னு என் மனசு என்னையவே பளார் பளார்னு அறைஞ்சுது.

நான் ஏன் இந்த டாபிக்கை அவர்கிட்ட ஆரம்பிக்கணும்?

அவரு அக்கறையா முழங்காலைப் பாத்து மருந்து போடும்போதே, நான் அமைதியா இருந்துருக்கலாம்ல?

'அவர் தூக்கி விட்டாரு, நான் உடனே எந்திரிச்சு வந்துட்டேன்'னு சிம்பிளா ஒரே வரியில கதையை முடிச்சுருக்கலாமே?

அப்படிச் சொல்லிருந்தா, இப்போ நிம்மதியாப் படுத்துத் தூங்கிருக்கலாம்ல?

இல்லனா, அவன் எனக்கு  முத்தம் குடுத்துட்டு அனுப்பி விட்டுட்டான்னு சொல்லி, என் வேலையப் பாத்துட்டு இருந்துருக்கலாம்ல?

ஆனா எனக்குத் தான் அந்தத் திமிரு அடங்கலையே!

அவருக்கே தெரியாம, டபுள் மீனிங்ல, இவரை ஏத்தி விடலாம்னு நெனச்சேன்.

என் ஆசையை, நான் பண்ணத, ஒரு கதையாச் சொல்லி இவர்கிட்டயே ரசிக்கலாம்னு தப்புக் கணக்குப் போட்டுட்டேன்.

என் ஓவர்-ஸ்மார்ட்னெஸ் இப்போ என் கழுத்துக்கே பெரிய சுருக்கா வந்து நிக்குது.

நான் லேசாத் தூண்டில் போட்டேன்... ஆனா இப்போ நானே அந்தத் தூண்டில்ல மாட்டி, துடிக்குறேன்.

இந்தக் கேள்விக்கு நான் இப்போ எப்படிப் பதில் சொல்ல முடியும்?

நான் உள்ள ஒண்ணுமே போடாமத் தான் வெளிய போனேன்ங்குற உண்மையை, ஒரு புருஷன் எப்படிக் கேஷுவலா ஏத்துக்குவான்?

அதுவும் ராத்திரி ஒம்பது மணிக்கு மேல... இருட்டுல!

இவரு என்னைப் பத்தி என்ன நெனைப்பாரு?

இத்தனை வருஷமா இவர்கிட்ட நான் கட்டிப் காப்பாத்தி வெச்சுருந்த இமேஜ், ஒரே செகண்ட்ல சுக்குநூறா உடைஞ்சுடாதா?

'நீ ஏன் ஏதும் போடாமப் போன?'

'யாருக்குக் காட்டுறதுக்காக அப்படிப் போன?'

'உனக்கு அடங்கலையா? வெளிய ஆள் தேட ஆரம்பிச்சுட்டியா?'

'நீயாத் தான் பிளான் பண்ணி, அவனை பாக்கப் போனியா?'

இப்படி ஆயிரம் கேள்விகள் இவருக்குள்ள வந்துட்டா... என் நிலைமை என்ன ஆகுறது?

ஐயோ... நெனைக்கும்போதே என் அடிவயிறு கலங்குது.

என் தொடை இடுக்குல வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போகுது.

அந்த வாட்ச்மேன் என்னையப் பாத்தான்ங்குறதை விட, நான் ஏன் அப்படிப் போனேன்ங்குறது தான் இங்க பெரிய பிரச்சனை.

அதை நான் எப்படி ஜஸ்டிஃபை பண்ணப் போறேன்?

எனக்குள்ள இருக்கிற வெறி, இப்போ என் குடும்பத்தையே அழிக்கப் போகுதா?

நான் கொஞ்சம் ஸ்லிப் ஆனாலும், என் வாழ்க்கை மொத்தமும் கவுந்துரும்.

இது தெரிஞ்சா, அப்புறம் பிரகாஷ் என்னைய ஓத்தது... நான் அவன் கஞ்சியைக் குடிச்சது...

எல்லாமே ஒண்ணு பின்னாடி ஒண்ணா இவருக்குத் தெரிய வந்துரும்!

என் புருஷன் என்னைய அசிங்கமாத் தூக்கிப் போட்டு மிதிப்பாரு.

நான் இப்போ ஒரு மலையோட நுனியில, ஒத்தக் கால்ல நிக்கிற மாதிரி ஃபீல் பண்ணேன்.

கீழ விழுந்தா அதலபாதாளம்... தப்பிக்கவே முடியாது.

என் தொண்டை அப்படியே வறண்டு போச்சு.

நாக்கு ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் எச்சிலைக் கூட முழுங்க முடியாம தவிச்சேன்.

இந்தக் கேமை ஆரம்பிச்சதுக்கு, எனக்கு நானே நூறு தடவை செருப்பால அடிச்சுக்கணும் போல இருந்துச்சு.

என் அரிப்புக்கு, என் புருஷனையே நான் பகடைக்காயா மாத்துனது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு இப்போ புரியுது.

என் வாய் கொழுப்பு தான் இப்போ என்னைய இவ்ளோ பெரிய குழியில தள்ளி விட்டுருக்கு.

நான் இந்த உண்மையை எப்படிச் சொல்லப் போறேன்னு நெனைக்கும்போதே, எனக்கு மயக்கமே வந்துடும் போல இருந்துச்சு.

ஆனா... நான் இப்போ பேனிக் ஆகக் கூடாது.

நான் தோத்துப்போகக் கூடாது பவி!

நீ செட் பண்ணுன இந்த கேம்ல, நீயே அவுட் ஆக முடியாது.

இது அவ்ளோ ஈஸியா முடியக் கூடாது.

இவர்கிட்ட இருந்து நீ எதிர்பார்க்குற ரியாக்‌ஷனை, நீ வாங்கியே ஆகணும்.

ஆனா அதுக்கு, நான் ரொம்ப ரொம்பக் கவனமா அடுத்த காயை நகர்த்தணும்.

நான் ஒரு தப்புப் பண்ணிட்டேன்... நான் மாட்டிக்கிட்டேன்...

ஆனா அந்தத் தப்பையே ஒரு பெரிய ஆயுதமா மாத்தணும்.

எனக்குள்ள இருக்குற ஆசையை, இவரு கண்ணுக்கு விபத்தா காட்டணும்.

என் மூளை இப்போ ஒரு சூப்பர் கம்ப்யூட்டர் மாதிரி, பல மடங்கு ஸ்பீடா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

இத்தனை வருஷமா நான் கத்துக்கிட்ட டீசன்ஸி, என் புத்திசாலித்தனம் எல்லாமே இப்போ முழு வீச்சுல ஆக்டிவேட் ஆச்சு.

ஒரு அப்பாவி, ஏமாந்து போன, அவமானப்பட்ட பொண்ணோட முகமூடியை நான் இப்போ ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா மாட்டிக்கணும்.

என் கண்ணுல நிஜமான பயத்தைக் கொண்டு வரணும்.

அதை வெச்சுத் தான் இவரோட, சந்தேகத்தை நான் அடக்க முடியும்.

அது மட்டும்தான் என்னைக் காப்பாத்தும்.

என் புருஷனோட அக்கறையை, அன்பை நான் இப்போ முழுசா மிஸ்யூஸ் பண்ணியாகணும்.

வேற வழியே இல்ல... நான் தப்பிக்க இது ஒண்ணுதான் ரூட்.

'இப்போ நான் என்ன பதில் சொல்றது?'

நான் ஏதாவது தப்பா உளறிட்டா...

சோ எதிர்பாராம நடந்த ஒரு விபத்துல, என்னோட மானம் போயிடுச்சுங்குற ஒரு நிலைமையை நான் இப்போ உருவாக்கணும்.

அதுக்கு நான் பெரிய லெவல்ல நடிக்கணும்.

நான் டக்குனு என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை சோகமா, ஒரு மாதிரி குற்ற உணர்ச்சியில கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் குனிஞ்சு, என் மடியில இருந்த பெட்ஷீட்டை வெறிச்சுப் பாத்தேன்.

என் விரல்கள் லேசா நடுங்குற மாதிரி, அந்தப் பெட்ஷீட்டைக் கசக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, தொண்டைக்குள்ளயே முணுமுணுத்தேன்.

"ப்ளீஸ்... வேண்டாம் கார்த்திக்..."

"நம்ம இதோட விட்டுடலாம்... எனக்கு இதைப் பத்திப் பேசவே கூச்சமா இருக்குங்க."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ வலியைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான்... நான் அந்த ரூம்க்குள்ள அனுபவிச்ச எதிர்பாராத ஒண்ண..."

"என் வாயால சொல்றதுக்கே எனக்கு அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் நிஜமாவே உடைஞ்சு போன ஒரு பொண்ணு மாதிரி, என் முகத்தை டிஸ்கம்ஃபர்ட்டா வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா... கார்த்திக் இதோட விடுற நிலைமையில இல்ல.

அவரோட ஆர்வம், இப்போ உச்சக்கட்டத்துல இருந்துச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட ஜட்டிக்கு என்ன ஆச்சுங்குறத தெரிஞ்சுக்காம, அவரால இனிமே நிம்மதியா மூச்சு கூட விட முடியாது.

அவரு என் இடுப்புல போட்டிருந்த கையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கினாரு.

என்னைய அப்படியே லேசாத் தன்பக்கம் இழுத்து, அவர் நெஞ்சோட சேர்த்து அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு குரல் இப்போ சாஃப்ட்டா, ஆனா உறுதியா இருந்துச்சு.

"என்கிட்ட இருந்து உன் முகத்தைத் திருப்பாத பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் ரிலாக்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

நான் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரித் தலையைத் தூக்கி அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

அவரு கண்கள்ல அவ்ளோ எதிர்பார்ப்பு!

"பவி... நீ கீழ விழுந்துட்ட... உனக்கு அடிபட்டுருச்சு."

"இது ஒரு எதிர்பாராத விபத்து... அவ்ளோ தான்."

"நீ என்னோட பவி..."

"அந்த ரூம்க்குள்ள என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி..."

"உன் நிலைமை எவ்ளோ மோசமா இருந்திருந்தாலும் சரி..."

"நான் உன்னை ஒரு பர்சன்ட் கூடத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"நான் உன்னை ஜட்ஜ் பண்ணவே மாட்டேன் பவி...."

அவரு அவ்ளோ ஆழமா, என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாரு.

"உனக்கு என்ன நடந்துச்சுனு தெரிஞ்சுக்கத் தான் நான் இங்க இருக்கேன்."

"சோ பவி... எதையும் மறைக்காம, தயங்காம என்கிட்ட சொல்லு."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் அஷூரன்ஸ் பண்ணாரு.

அவரு கொடுக்கிற இந்த அஷூரன்ஸ் தான் எனக்கு இப்போ வேணும்!

'நீங்க என்னை ஜட்ஜ் பண்ண மாட்டீங்கல? ஓகே... இப்போ பாருங்க நான் என்ன குண்டு போடப் போறேன்னு.'

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் கண்ணுல இருந்து ஒரு பொய்யான கண்ணீரை வர வெச்சேன்.

அந்த ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர், என் கண்ணோரமா அப்படித் தேங்கி நிக்குது.

நான் என் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டு, ரொம்பப் பரிதாபமாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

"எனக்கு இதச் சொல்றது அவ்ளோ ஈஸி இல்லைங்க..."

"நான் இப்போ சொல்லப் போற விஷயம்..."

"அது கேக்குறதுக்கு தப்பாத் தெரியும்... ரொம்ப ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்."

"ஆனா ப்ளீஸ்... என்னை நம்புங்க கார்த்திக்."

"நீங்க என்னோட சிச்சுவேஷனைப் புரிஞ்சுக்கணும்... நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணல."

நான் மறுபடியும் மறுபடியும் என்னைய ஒரு அப்பாவிப் பொண்ணா எஸ்டாப்ளிஷ் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தேன்.

கார்த்திக் ரொம்ப அக்கறையாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட இழுத்து, என் தோள்பட்டையை லேசாத் தடவிக்கொடுத்தாரு.

"எனக்குப் புரியுது பவி... எனக்குப் புரியுது."

"நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்... நீ சொல்லு, என்ன நடந்துச்சு?"

அவரு என்னைய அவ்ளோ என்கரேஜ் பண்ணாரு.

நான் என் கண்களை லேசாத் துடைச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப இன்னசென்ட்டா அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

நான் இப்போ ஒரு பெரிய மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக் ப்ளே பண்ணப் போறேன்.

நான் ஒரு விஷயத்தை மறைக்கணும்னா... இன்னொரு விஷயத்தைப் பெருசா காட்டணும்.

"நீங்க முதல்ல எனக்கு ஒரு பிராமிஸ் பண்ணுங்க கார்த்திக்..."

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"என்னைப் பத்தியும் சரி... அந்தப் பிரகாஷைப் பத்தியும் சரி..."

"நீங்க கொஞ்சம் கூடத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது."

நான் பிரகாஷை இங்க மறுபடியும் உள்ள இழுத்தேன்.

"அவர்... அவர் நிஜமாவே ரொம்ப நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."

"அவருக்கு எதுவுமே தெரியாது... அவர் எந்தத் தப்பான எண்ணத்துலயும் அதப் பண்ணல."

நான் பிரகாஷுக்கு பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவருக்கு என் மேல அக்கறை..."

"என் காயத்துல இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிடும்ங்குற அந்தப் பயத்துல தான்..."

"அவர் அவ்ளோ ஃபாஸ்ட்டா, முரட்டுத்தனமா என் பேண்ட்டைக் கழட்டுனாரு."

"அவரோட நோக்கம் எனக்கு எதுவும் ஆயிடக் கூடாதுங்கிறது மட்டும்தான்..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு நான் சொல்றதக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் என்னைய ஹெல்ப் பண்ணனும்னு தான் நெனச்சாரு..."

"ஆனா..."

"அவர்... என்னைய அந்த நிலைமையில பாப்பேன்னு... அவர் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையை அழுத்தி, ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக்கோட புருவங்கள் அப்படியே சுருங்குச்சு.

அவரு முகம் ஒரு செகண்ட் குழப்பத்துல உறைஞ்சுது.

ஆனா அவர் குரல் ரொம்ப அமைதியாத் தான் இருந்துச்சு.

"அந்த நிலைமையில பாப்பான்னு எதிர்பார்க்கலயா?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் திரும்பச் சொன்னாரு.

"என்ன சொல்ற பவி?"

"என்ன நிலைமை? நீ என்ன சொல்ல வர்ற?"

"அவன் உன்னை எதைப் பாப்பேன்னு எதிர்பார்க்கல?"

அவரு அவ்ளோ கியூரியாசிட்டியோட, ஆனா கொஞ்சம் டென்ஷனா கேட்டாரு.

நான் மறுபடியும் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

இந்த சஸ்பென்ஸ் அவ்ளோ சீக்கிரம் உடையக் கூடாது. அது அவர் மூளையில ஊறிக்கிட்டே இருக்கணும்.

நான் இப்போ சொல்லப் போற உண்மையை, ஒரு பெரிய கூச்சத்தோட, அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வெளிய கொண்டு வர்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ தாழ்த்தி, ஒரு ரகசியம் சொல்ற மாதிரி, முணுமுணுக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான்... நான் சும்மா ஒரு பத்து நிமிஷம் வாக்கிங் போயிட்டு வந்துரலாம்னு தாங்க நெனச்சேன்."

நான் என்னோட அந்த வாக்கிங் டைமை சுருக்கிச் சொன்னேன்.

"அதுவும் ராத்திரி நேரம்..."

"யாரும் அவ்ளோ வெளிய இருக்க மாட்டாங்கனு ஒரு தைரியம்..."

"அதுமில்லாம... நான் போட்டுருந்த அந்த ட்ராக் பேண்ட்..."

நான் என் ட்ராக் பேண்ட்டோட குவாலிட்டியைப் பத்தி இப்போ பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அந்த ட்ராக் பேண்ட் அவ்ளோ திக்கான மெட்டீரியல் கார்த்திக்..."

"அது மொத்தமா, உடம்போட ஒட்டி ரொம்ப டைட்டா இருந்துச்சு."

"அதான்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ இழுத்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ என்னைய அவ்ளோ நெருக்கமா, மூச்சு விடாமப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

அவரோட கண்கள் என்னோட உதட்டையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அதான் கார்த்திக்..."

"நான்... நான் உள்ள..."

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையை சாஃப்ட்டா, ஒரு தப்பை ஒத்துக்கிட்ட மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்...

அந்தப் பெட்ரூம்ல ஒரு பயங்கரமான, மயான அமைதி வந்துச்சு.

அங்க எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

கார்த்திக்... அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு!

ஒரு சிலை மாதிரி, எந்த அசைவும் இல்லாமப் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

நான் சொன்ன அந்த வார்த்தை...

'உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல...'

இந்த ஒரு வாக்கியம், கார்த்திக்கோட மூளையில ஒரு ஆட்டம் பாம் மாதிரி வெடிச்சுது!

அவரோட முகம் அப்படியே வெளிறிப் போச்சு.

அவரு கண்கள் அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியில வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு தொண்டைக்குழி, ஏதோ ஒரு பெரிய பாறையை முழுங்குற மாதிரி கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரோட மூளை, இப்போ எல்லா டீடெயிலையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து ஒரு பெரிய விசுவலை உருவாக்கிருச்சு.

'ஒரு இருட்டான சர்வீஸ் ரூம்...'

'தன் பொண்டாட்டி... எவ்ளோ பாதுகாப்பா வளர்க்கப்பட்ட பொண்டாட்டி...'

'அவளோட பேண்ட்டை... ஒரு வாட்ச்மேன் முரட்டுத்தனமா இழுத்துக் கழட்டுறான்.'

'அந்தப் பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனதும்...'

'உள்ள... எந்த ஒரு உள்ளாடையும் இல்லாம...'

'தன் பொண்டாட்டியோட அந்தரங்கமான பகுதி...'

'அவளோட இடுப்புக்குக் கீழ... அவ முழு நிர்வாணமா...'

'முழுசா, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம...'

'அந்த வாட்ச்மேனோட கண்ணுக்கு முன்னாடி, பச்சையாத் தெரிஞ்சுருக்கு!'

இந்த விசுவல்!

இந்த அதிர்ச்சியான விசுவல்... ஒரு பெரிய ஷாக்-வேவ்  மாதிரி கார்த்திக்கோட உடம்பு முழுக்கப் பரவிச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட நிர்வாணத்தை... இன்னொரு ஆம்பளை... அதுவும் ஒரு வாட்ச்மேன் அவ்ளோ முழுசாப் பாத்துருக்கான்!

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கை அப்படியே ஒரு நிமிஷம் பைத்தியம் பிடிக்கிற நிலைமைக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

அவரு கை என் இடுப்புல இருந்துச்சு... ஆனா அதுல இப்போ ஒரு நடுக்கம் இருந்துச்சு.

அவரு என்னைய பாத்துக்கிட்டு, என்ன சொல்றதுனு தெரியாம, அந்த ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போய் இருந்தாரு.

[yazhiniram]

--------------
Part 286:
--------------
 
அவரு என்னைய வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு, என்ன சொல்றதுனு தெரியாம, அந்த ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்திருந்தாரு.

நான் சொன்ன அந்த வார்த்தை... 'நான் உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல கார்த்திக்.'

இந்த ஒரு வாக்கியம், அவரோட உலகத்தையே  ஒரு செகண்ட் இருட்டடிச்ச மாதிரி ஆக்கிடுச்சு.

அவரு அப்படியே பிளாங்க் ஆகிட்டாரு.

என் தொப்புளை ஆசையாத் தடவிக்கிட்டு இருந்த விரல்கள்...

இப்போ எந்த அசைவும் இல்லாம, என் வயித்து மேலயே அப்படியே கிடந்துச்சு.

அந்த விரல்கள்ல இருந்த சூடும் குறைஞ்சு, நடுக்கம் வர்றதை நான் என் ஸ்கின் மூலமா ஃபீல் பண்ணேன்.

அஞ்சாறு செகண்ட் அவர் எதுமே பேசல.

ஏசி சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

அப்புறம்... மெதுவா, கார்த்திக்கோட கண்கள் அசைய ஆரம்பிச்சுது.

அவரு பார்வை, என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்குச்சு.

நான் அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு, பாதிப் படுத்த நிலையில தான இருந்தேன்?

என் உடம்புல இருந்த நைட்டி...

அவரு கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தொப்புளைத் தடவுறதுக்காக, என் இடுப்பு வரைக்கும் சுருட்டி விட்டுருந்தாரு.

அதனால... என் அடிவயிறு, என் தொடைகள்...

அப்புறம் என் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருக்கிற என் அந்தரங்கப் பகுதி...

எல்லாமே இப்போ எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, வெளிய தெரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் இப்போவும் பேண்ட்டி போடாம தான் பெட்ல படுத்துருக்கேன்.

கார்த்திக்கோட பார்வை... நேரா என் புண்டை மேல போய் நின்னுச்சு.

அவரு கண்கள் விரிஞ்சு, அப்படியே அதையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவருக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெள்ளத் தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

இப்போ... இதே பெட்ரூம்ல... அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி நான் எப்படி எந்த உள்ளாடையும் இல்லாம, முழுசாத் திறந்து கிடக்கறேனோ...

இதே மாதிரி...

அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள...

அந்த வாட்ச்மேன் என் பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனப்போ...

நான் அவனுக்கு முன்னாடி எப்படி அப்பட்டமா, நிர்வாணமா நின்னுருப்பேன்ங்குற அந்த எண்ணம்...

கார்த்திக் இப்போ என் உடம்பைப் பாத்து அப்படியே தத்ரூபமா இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு!

தன் பொண்டாட்டியோட, அவர் மட்டுமே பாக்க வேண்டிய ரகசியமான பகுதியை...

ஒரு வாட்ச்மேன்... அவனோட கைகளால பேண்ட்டை உருவி, பச்சையாப் பாத்துருக்கான்!

இந்த நெனப்பு, கார்த்திக்கோட ஈகோவை சுக்குநூறா உடைச்சு, அதே சமயம் அவரோட போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நீ..."

அவரு குரல் ஸ்ட்ரெயின் ஆகி, காத்து மாதிரி வெளிய வந்துச்சு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்கிட்டு, மறுபடியும் பேச ட்ரை பண்ணாரு.

"நீ... நிஜமாவே..."

"உள்ள... உள்ள எதுவுமே போடலயா பவி?"

"கம்ப்ளீட்டா... ஒண்ணுமேஇல்லாம... இருந்தியா?"

அவரு கேட்ட அந்த விதம், அவ்ளோ ஷாக்லயும், ஏதோ ஒரு தவிப்புலதான் வந்துச்சு.

அவரு வார்த்தைகள் ஒவ்வொண்ணும் நடுங்குச்சு.

நான் உடனே அவர் கண்ணைப் பாக்கல.

நான் என் பார்வையை லேசா விலக்கி, என்னோட முகத்தை அவர் நெஞ்சுக்கு நேராத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

அவரோட அந்த ஷர்ட்ட பாத்துக்கிட்டே... நான் குற்றவாளி மாதிரி, அவமானப்பட்டு, கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி ஒரு சீன் போட்டேன்.

நான் என் முகத்துல அத்தனை சோகத்தையும், நடுக்கத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

ரொம்ப மெதுவா... தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்டி, 'ஆமா'னு சம்மதம் சொன்னேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

என் குரல் பரிதாபமா, உடைந்த மாதிரி வந்துச்சு.

நான் அடுத்த கட்ட நடிப்புக்கு ரெடியானேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அப்போ என்ன பண்றதுனே தெரியலைங்க..."

"அவர் என் பேண்ட்டை உருவி வீசுனதும்..."

"அப்போ இருந்த இரவு நேர சில்லுனு காத்து..."

"நேரா வந்து... என் உடம்புல பட்டப்போ..."

"நான் எந்த மறைவும் இல்லாம, நிர்வாணமா நிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரிஞ்சப்போ..."

"என் மொத்த உடம்பும் அப்படியே ஷாக் ஆகி ஃப்ரீஸ் ஆகிடுச்சுங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அது... அது எனக்கு நைட்-மேர் மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"எனக்கு அவ்ளோ அவமானமாப் போச்சு."

"ஒரு ஆம்பளைக்கு முன்னாடி... அதுவும் ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு முன்னாடி..."

"நான் இப்படிப் பேண்ட்டி கூட இல்லாம நிக்குறேனேங்குற அந்த நெனப்பே..."

"என்னை அப்படியே கூனிக்குறுக வெச்சுடுச்சுங்க."

நான் என் வார்த்தைகள்ல டீசன்ஸியை, கூச்சத்தை நிரப்பிச் சொன்னேன்.

"நான் சுதாரிச்ச அடுத்த செகண்ட்..."

"நான் உடனே... என் கைகளை வெச்சு மறைச்சு, என்னோட ரெண்டு தொடைகளையும் அவ்ளோ டைட்டா ஒண்ணாச் சேர்த்து இடுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்."

நான் பெட்ல படுத்துருக்கும்போதே, என்னோட அந்த ரெண்டு தொடைகளையும் இப்போ டைட்டா ஒண்ணாச் சேர்த்து மூடினேன்.

என்னோட ரியாக்‌ஷன், கார்த்திக்கை இன்னும் அதிகமாத் தூண்டுச்சு.

"நான் என் தொடைகளை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு... என் கைகளை முன்னாடி வெச்சு மறைக்க ட்ரை பண்ணேங்க."

"எனக்கு அவ்ளோ அழுகையா வந்துச்சு..."

"அந்தத் தரை அப்படியே ரெண்டா வெடிச்சு, என்னைய உள்ள இழுத்துக்காதானு தோணுச்சு கார்த்திக்."

"என் மானமே போயிடுச்சுனு நான் அவ்ளோ பதறிப் போயிட்டேன்."

நான் என் கற்பனையில ஒரு டீசண்டான, மானஸ்தியான பொண்ணா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி காட்டுனேன்.

கார்த்திக் இதை அப்படியே நம்புனாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல்...

தன்னோட பொண்டாட்டி...

ஒரு இருட்டான ரூம்ல, நிர்வாணமா, குளிரில நடுங்கிக்கிட்டு...

தன் மானத்தைக் காப்பாத்திக்க, தன் தொடைகளை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கண்ணீரோட நிக்குறா.

இந்த விசுவல், அவரோட ஈகோவுக்கு ஒரு ஆறுதலைக் குடுத்துச்சு.

'என் பொண்டாட்டி தப்பு பண்ணல, அவ மறைக்கத் தான் ட்ரை பண்ணிருக்கா'ங்குற நெனப்பு, அவரை லேசா ரிலாக்ஸ் பண்ணுச்சு.

ஆனா அதே சமயம்... அந்த நடுக்கமும், என் நிர்வாணமும் அவரோட செக்ஸுவல் ஃபேண்டஸியை வெறித்தனமா எகிற வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட சுன்னி பகுதி மறுபடியும் ரொம்ப விறைச்சு, என் தொடையில பலமா இடிச்சுது.

"அப்புறம்..."

கார்த்திக் தொண்டையைக் கனைச்சுக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"

அவரு குரல் இப்போ ரொம்பத் தவிப்பா இருந்துச்சு.

"நீ அப்படி நின்னுக்கிட்டு இருந்தப்போ... அவன் என்ன பண்ணான்?"

"உன்... உன் டிரஸ்ஸைத் திருப்பிக் குடுத்துட்டானா?"

அவரு தவிப்போட, 'அவன் மறைக்கச் சொல்லிருப்பான்'னு எதிர்பார்த்துக் கேட்டாரு.

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ நிஜமாவே அழுகுற மாதிரி, என் கண்ணுல இருந்து கரெக்ட்டா ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரை தள்ளுனேன்.

அது, என் கண்ணோரமா வழிஞ்சு, என் கன்னத்துல இறங்குச்சு.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் சோகமாத் தலையாட்டுனேன்.

"நான் அழுதேன்... நான் அவர்கிட்ட கெஞ்சுனேன்."

"ப்ளீஸ்... என் பேண்ட்டை எங்கிட்ட குடுங்க, நான் முதல்ல அதைப் போட்டுக்கிறேன்... என்னையக் அப்படி பாக்காதீங்கனு நான் கெஞ்சுனேங்க."

"ஆனா அவர் தர மறுத்துட்டாரு."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மூஞ்சு மறுபடியும் இறுக்கமாச்சு.

"அவர் என்ன சொன்னாருனா..."

"மேடம், உங்களை இந்த நிலைமையில பாக்குற எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் எனக்கு இல்லை."

"எனக்கு உங்களோட காயமும், உங்களுக்கு ஏதாது இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிறுக்கா பாக்குறது தான் முக்கியம்."

"இப்போ நீங்க டிரஸ் போட்டா, நான் எப்படி உங்களைப் செக் பண்ண முடியும்னு கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு டாக்டர் ரேஞ்சுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட இப்படி ஒரு முட்டாள்தனமான, ஆனா லாஜிக்கான பொய்யைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள?

நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அதுமட்டும் இல்ல கார்த்திக்..."

நான் கார்த்திக்கோட அடுத்த பயத்தையும் போக்க நெனச்சேன்.

"அவர் என்னையத் தப்பான பார்வையில பாக்கவே இல்லங்க."

நான் என் குரலை இன்னசென்ட்டா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"நான் அப்படி அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி, பேண்ட் இல்லாம நின்னுக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"எனக்கு பயமா, கூச்சமா இருந்துச்சு."

"ஆனா அவர், என் முகத்தை மட்டும் தான் கார்த்திக் பாத்தாரு."

"என்னோட பிரண்ட் சைடை... அவர் ஒரு செகண்ட் கூடக் கீழே குனிஞ்சு பாக்கல கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷுக்கு மறுபடியும் சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவருக்கு என் மேல எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் இருந்த மாதிரி எனக்குத் தெரியல."

"அவரோட ஃபோகஸ் முழுக்க, எனக்கு என்ன அடிபட்டுருக்கு, என் காயத்தோட ஆழம் என்னங்குறதுல தான் இருந்துச்சு."

"நான் அப்படித் தடுக்கி விழுந்தப்போ... என் தண்டுவடத்துல ஏதாச்சும் இடிபட்டுருக்கானு அவர் ரொம்பப் பயந்துட்டாரு."

"அதனால தான்..."

"அவர் அவ்ளோ வேகமா ரிமூவ் பண்ணுனாருனு நெனைக்கிறேன் கார்த்திக். என்னை தொட கூட இல்ல."

நான் 'தொடக் கூட இல்லை'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்கோட நெஞ்சுல இருக்கிற பாரம் கொஞ்சம் குறையணும்னு நான் அப்படிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு உடம்புல இருந்த டென்ஷன், அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா ரிலாக்ஸ் ஆகுறதை என்னால பாக்க முடிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம், இப்போ நார்மலாச்சு.

அவரு ஒரு பெரிய மூச்சை, 'ஹப்பா'னு வெளிய விட்டாரு.

அவரு மைண்ட் இப்போ ஒரு கன்குளூஷனுக்கு வந்துருச்சு போல.

'ஓகே... அவன் பேண்ட்டைக் கழட்டிட்டான்... ஆனா கீழ பாக்கல.'

'அவளுக்கு ஏதாது அடிபட்டு இருக்கானு பாக்குறதுல தான் அவன் கவனமா இருந்துருக்கான்.'

'இதுல எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷனும் இல்ல.'

இந்த லாஜிக் கார்த்திக்கை அமைதிப்படுத்துச்சு.

அவரு முகத்துல இருந்த இறுக்கம், அந்த ஷாக் எல்லாம் இப்போ மறைஞ்சு போச்சு.

ஆனா, நான் இதோட விடப் போறது இல்ல.

இவ்ளோ நேரம் அவர் என்னையக் கேள்வி கேட்டாருல?

அவருக்கு என்னையப் பத்தி சந்தேகம் வந்துச்சுல?

அதுக்காக, நான் அவரை ஒரு பெரிய குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ள தள்ளப் போறேன்.

நான் இப்போ கேமை என் பக்கம் திருப்பணும்.

நான் அவரைப் பாத்து, சிணுங்குற மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அதனால தாங்க... நான் இதை உங்ககிட்ட சொல்லவே தயங்குனேன்."

நான் என் குரல்ல கோபத்தையும், அதே சமயம் ஒரு வருத்தத்தையும் கலந்தேன்.

"நான் முதலேயே சொன்னேன்ல? இது கேக்குறதுக்கு ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்னு?"

"நீங்க முதலேயே சொன்னீங்க... என்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்னு."

"நான் எந்தச் சிச்சுவேஷன்ல அங்க நின்னேன்னு என்னைப் புரிஞ்சுக்குவேன்னு சொன்னீங்க."

"ஆனா இப்போ பாருங்க..."

நான் என் கண்களை லேசா விரிச்சு, அவர்கிட்ட ஒரு சண்டைக்குப் போற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"நீங்க இப்போ எங்கிட்ட கேள்வி கேட்ட விதமும்..."

"உங்க முகத்தைப் பாத்தாலே எனக்குத் தெரியுது... நீங்க என்னைய சீப்பா ஜட்ஜ் பண்றீங்கனு."

நான் வார்த்தைகளை ஷார்ப்பா, அவர் மனசுல குத்துற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நீங்க கண்டிப்பா என்னைத் தப்பாதான் நெனைக்கிறீங்க கார்த்திக்."

"நான் உள்ள எதுமே போடாம வாக்கிங் போனது என் தப்பு தான்... நான் இல்லைனு சொல்லல."

"ஆனா... அதுக்காக நான் வேணும்னே இதெல்லாம் பண்ண மாதிரி..."

"நான் ஏதோ கேவலமான பொண்ணு மாதிரி, நீங்க என்னைப் பாக்குறீங்க."

"எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே...

என் இடுப்புல சுருண்டு கிடந்த அந்த நைட்டியை, கோபமா இழுத்துக் கீழ விட்டு, என் தொடைகளை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் குற்றவாளி இல்ல, நான் ஒரு விக்டிம்!

நான் பெர்ஃபெக்ட்டா ஆக்ட் பண்ணேன்.

நான் அப்படி கோபமா நைட்டியை இழுத்ததும்...

கார்த்திக் டக்குனு பதறிப் போயிட்டாரு.

அவரு நெனச்சது வேற, இப்போ நடக்கிறது வேற.

அவரு உடனே முன்னாடி வந்து, தன் ரெண்டு கைகளாலயும் என் கைகளைப் பிடிச்சுத் தடுத்தாரு.

அவரு என்னைய அப்படியே இறுக்கமா, தன்பக்கம் இழுத்து நெஞ்சோட நெஞ்சா அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... இல்ல பவி... ப்ளீஸ்."

அவரு குரல்ல இப்போ ஒரு பெரிய பதற்றம், ஒரு குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"நீ ஏன் அப்படி நெனைக்கிற?"

"நான் உன்னை ஒரு செகண்ட் கூடத் தப்பா நெனைக்கல பவி... என் மேல சத்தியமா, நான் நெனைக்கல."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

அவரு என் தலையைத் தடவிக்கொடுத்துக்கிட்டே, ரொம்ப சாஃப்ட்டா, தவிப்போட சொன்னாரு.

"நான் ஏன் உன்னை ஜட்ஜ் பண்ணப் போறேன் பவி?"

"எனக்குத் தெரியாதா நீ யாருனு?"

"நீ எவ்ளோ நல்லவ...னு எனக்குப் புரியாதா?"

"நீ என்னைக்குமே அப்படிலாம் கிடையாது பவி."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் புகழ்ந்து, எனக்கு ஒரு நல்ல சர்டிஃபிகேட் குடுத்தாரு.

"அது ஒரு எமர்ஜென்சி சிச்சுவேஷன்... அவன் உன்னைக் காப்பாத்தத் தான் அப்படிப் பண்ணியிருக்கான்னு எனக்கு நல்லாப் புரியுது."

"உனக்கு அடிபட்டுருக்குங்குற பதற்றத்துல, அவன் டிரஸ்ஸைக் கழட்டியிருக்கான்."

"நான் கொஞ்சம் ஷாக் ஆகிட்டேன்... அவ்ளோ தானாம்மா."

"உனக்கு இப்படி ஒரு தர்மசங்கடமான நிலைமையாங்குற அந்த ஷாக் தான் எனக்கு... "

"மத்தபடி உன் மேல எனக்கு எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்லை பவி."

அவரு என் தோள்பட்டையை வருடிக்கிட்டே, எனக்கு அவ்ளோ பெரிய அஷூரன்ஸ் குடுத்தாரு.

"நான் உன்னைச் சந்தேகப்பட்டு அந்த கேள்வியைக் கேக்கல பவி."

"ஜஸ்ட்... அங்க என்ன நடந்துச்சு, அவன் உன்னை எப்படிக் கையாண்டான்னு ஒரு கிளாரிட்டி வேணும்..."

"அதுக்காகத் தான் நான் கேட்டேன்... மத்தபடி எந்த டவுட்டும் எனக்கு உன் மேல இல்ல."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் சமாதானப்படுத்துனாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல சாஞ்சுக்கிட்டு, எந்த ஒரு சத்தமும் இல்லாம அமைதியா இருந்தேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள அவ்ளோ பெருமையாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'என் மேல இருந்த தப்பை எல்லாம்... இப்போ எப்படி உங்க தலையில கட்டி, உங்களையே சாரி கேக்க வெச்சுட்டேன் பாத்தீங்களா?'

'நீங்க என்னையச் சந்தேகப்படவே மாட்டிங்களா கார்த்திக்? எவ்ளோ குருட்டு நம்பிக்கை உங்களுக்கு?'

நான் மனசுக்குள்ள அவரை கிண்டல் பண்ணிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் என் நெத்தியில மென்மையா, ஒரு அன்பா முத்தம் குடுத்தாரு.

"பீல் பண்ணாத பவி... நான் உன்னைப் முழுசாப் புரிஞ்சுக்குவேன்."

"எனக்கு உன் மேல நூறு சதவீதம் நம்பிக்கை இருக்கு."

"சரி... சொல்லு... அவன் என்ன பண்ணுனான்?"

"அப்புறம் என்ன பண்ணான்? எப்படி சரி பண்ணுனான்?"

அவரு இப்போ எந்த ஒரு கோபமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா, ஆனா அதே அளவு கியூரியாசிட்டியோட அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்து லேசா நிமிர்ந்து, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

என் கண்கள்ல இன்னும் அந்தப் பொய்யான சோகத்தை வெச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"நான்... நான் நிஜமாவே எல்லாத்தையும் ஓப்பனாச் சொல்லணுமா கார்த்திக்?"

நான் மறுபடியும் ஒரு சின்னத் தயக்கத்தைக் காட்டுனேன்.

"எனக்குத் தயக்கமா இருக்கு... அவர் செக் பண்ண விதம்..."

"நான் சொன்னா நீங்க மறுபடியும் என்னைத் தப்பா நெனச்சுப்பீங்களோனு எனக்குப் பயமா இருக்குங்க."

நான் பாதியில என் வார்த்தைகளை நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் ரொம்ப சீரியஸாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு என் முகத்தை ரெண்டு கையாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ஆமா பவி... எனக்கு எல்லாம் தெரியணும்."

"நீ எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம, எதையும் மறைக்காம என்கிட்ட சொல்லு."

"உன் மேல சத்தியமா... நான் இதை வச்சு உன்னைக் கொஞ்சம்கூடச் சந்தேகப்பட மாட்டேன்."

"நீ என்ன சொன்னாலும், நான் அதைத் தப்பாவும் நெனைக்க மாட்டேன்."

"நீ என் பொண்டாட்டி... எனக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தான் தெரியணும்.

"எனக்கு அது மட்டும் போதும்."

அவரு உறுதியா, எந்த ஒரு டவுட்டும் இல்லாம எனக்கு சொன்னாரு.

"சொல்லு பவி... கண்டினியூ பண்ணு."

அவரு என்னைய வற்புறுத்துனாரு.

[yazhiniram]

--------------
Part 287: 
--------------

நான் கார்த்திக்கோட ஆர்வமான, கியூரியாசிட்டி கலந்த கண்களையே பாத்தேன்.

அவரோட பார்வை, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேங்குற தவிப்புல லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

அவரு எவ்ளோ தூரம் இந்த ஸ்டோரியைக் கேக்க வெறியா இருக்காருனு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி கார்த்திக்... நீங்க இவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்க... நான் சொல்றேன்."

நான் என் குரலை சாஃப்ட்டா, குழந்தை மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் சொல்லப் போற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அவர் எப்படி யோசிக்க போறாருனு எனக்குத் தெரியும்.

"நான்... அந்த இருட்டான சர்வீஸ் ரூம்க்கு நடுவுல நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்..."

நான் காட்சியைக் கண் முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

"என் பேண்ட்டை அவர் உருவி வீசுனதும்..."

"எனக்கு ரொம்ப குளிருச்சு... அதுமில்லாம பெரிய பயம் வேற."

"நான் உள்ள எதுவும், நிக்கிறேங்குற அந்த ஷாக்..."

நான் அடுத்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போது, என் பார்வையை கீழ இறக்கி, அவ்ளோ கூச்சப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"என் பிரைவேட் பார்ட்டை... அவர் கண்ணுல பட்டுடக் கூடாதுனு... என் ரெண்டு கைகளாலயும் இறுக்கமாப் பொத்தி மறைச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் நான் சொல்றதை அவ்ளோ கவனமாக் கேட்டுக்கிட்டு, தன் தலையை வேகவேகமா ஆட்டுனாரு.

அவரு மனசுல இப்போ... நான் கைகளால என் புண்டையை மறைச்சுக்கிட்டு, வெட்கத்துலயும் பயத்துலயும் கூனிக்குறுகி நிக்குற விசுவல் ஓடிக்கிட்டு இருக்கு!

நான் தொடர்ந்து பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர் நேரா என் முன்னாடி வந்தாரு..."

"வந்து... என் காலுக்குக் கீழ, அந்த தரைல மண்டியிட்டு உக்காந்துட்டாருங்க."

"அவர் என்கிட்ட சொன்னாரு... 'மேடம், முதல்ல உங்க முழங்கால்ல எவ்ளோ ஆழமாத் தோல் உரிஞ்சுருக்குனு நான் பாக்கணும்... இம்பாக்ட் எவ்ளோனு தெரியணும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

இந்த இடத்துல தான், என்னோட 'எக்ஸ்பிளனேஷன்' ஆரம்பிக்குதுனு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா...

திடீர்னு!

கார்த்திக்கோட நெற்றி லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவரு என் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தவரு, டக்குனு தன் பார்வையைக் கூர்மையாக்கினாரு.

அவரு முகத்துல குழப்பம் வந்துச்சு.

அவரு கை, என்னோட இடுப்புல இருந்த பிடியை லேசாத் தளர்த்துச்சு.

"வெயிட்... ஒரு நிமிஷம் பவி..."

அவரு குரல், என்னை அப்படியே பாதியிலயே நிறுத்துச்சு.

"ஒரு நிமிஷம்..."

அவரு எதையோ ப்ராசஸ் பண்ற மாதிரி, கண்களைச் சுருக்கிக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"நீ இப்போ தான, கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சொன்ன?"

"அவன் உன் பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனதும்..."

"உன் டெயில் போன்ல இம்பாக்ட் இருக்கானு, ஸ்பைனைச் செக் பண்ணனும்னு சொல்லி..."

"உடனே உன்னையத் தூக்கி, அந்த தரைல குப்புற, ஃபிளாட்டாப் படுக்க வெச்சான்னு சொன்ன?"

"அதுனால தான அவன் உன்னோட பிரண்ட் சைடைப் பாக்கல, பின்னாடி மட்டும் தான் பாத்தான்னு நீ சொன்ன?"

அவரு ஷார்ப்பா, நான் முன்னாடி சொன்ன பொய்யை இப்போ நான் சொல்றதோட லிங்க் பண்ணிக் கேட்டாரு!

"ஆனா... இப்போ என்னடானா..."

"நீ பேண்ட்டைக் கழட்டுனதும், உன் கைகளால மறைச்சுக்கிட்டு நின்னனு சொல்ற?"

"அவன் உன் முன்னாடி தரைல மண்டியிட்டு உக்காந்து, உன் முழங்காலை செக் பண்ணான்னு சொல்ற?"

"இது எப்படி பவி?"

"குப்புறப் படுத்தியா? இல்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தியா?"

அவரு கேட்ட கேள்வி...

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஈட்டிய எறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு!

'அடக் கடவுளே... வசமா மாட்டிக்கிட்டேனே!'

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குள்ள வந்து 'டப் டப்'னு அடிச்சுது.

நான் முன்னாடி சொன்ன பொய்யை, இப்போ சொன்ன பொய் முரண்பாடா ஆக்கிடுச்சு!

அவரோட மூளை, எவ்ளோ தெளிவா ஒவ்வொரு சீக்வன்ஸையும் ஞாபகம் வெச்சு, லாஜிக் மிஸ் ஆகுறதக் கண்டுபிடிச்சுடுச்சு.

எனக்கு அப்படியே வேர்த்து விறுவிறுத்துருச்சு.

நான் இப்போ லேசாப் பதறுனா கூட...

அவரு என்னைய சந்தேகப்பட ஆரம்பிச்சுடுவாரு.

'நீ பொய் சொல்ற... நீ ஏதோ பெரிய தப்பை மறைக்கப் பாக்குற'னு அவரு ஈஸியா கண்டுபிடிச்சுடுவாரு.

நான் பதறக் கூடாது.

நான் டிஃபன்ஸ்க்கு போகக் கூடாது... பதிலா, அஃபென்ஸ்க்கு போகணும்!

என் தப்பை அவர் மேல திருப்பி விடணும்!

நான் உடனே என் முகத்தை டென்ஷனா, ஒரு மாதிரி காயப்பட்ட பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை விரிச்சு, அவர் கைகளை வெடுக்கின்னு தட்டி விட்டேன்.

நான் பெட்ல இருந்து லேசா விலகினேன்.

"பாத்தீங்களா...?"

நான் என் குரலை உயர்த்தி, கோபமா, அழுகை கலந்த குரல்ல கத்துனேன்.

"இதைத்தான் நான் முதலிலேயே சொன்னேன்!"

"நான் உங்ககிட்ட இதைப் பத்திப் பேசவே கூடாதுனு நெனச்சதுக்குக் காரணமே இதுதான்!"

நான் அவரைப் பாத்துக் கை நீட்டிக் குற்றம் சாட்டுனேன்.

கார்த்திக் என் ரியாக்‌ஷனைப் பாத்து அப்படியே ஷாக் ஆகிட்டாரு.

"நான் எவ்ளோ பெரிய ட்ரா-வு-மாவுல இருந்து வெளிய வந்துருக்கேன்..."

"அந்த ரூம்க்குள்ள, என் ட்ரெஸ் இல்லாம, நான் முழுசா எக்ஸ்போஸ் ஆகி நின்னுக்கிட்டு இருந்த ஒரு சம்பவத்தை..."

"என் மானம் போயிருச்சோங்குற பயத்துல நான் செத்துக்கிட்டு இருந்த ஒரு நெமிஷத்தை..."

"நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, என் மனசைப் கல்லாக்கிக்கிட்டு... உங்களை நம்பி, உங்களுக்குத் தெரியணும்னு ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்!"

நான் என் தொண்டையை கரகரப்பாக்கி, அவ்ளோ எமோஷனலாப் பேசுனேன்.

"ஆனா நீங்க?"

"நீங்க இங்க ஒரு ஜட்ஜ் மாதிரி உக்காந்துகிட்டு... என்னையக் குறுக்கு விசாரணை பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க!"

"நான் குப்புறப் படுத்தேனா? இல்ல நின்னேனா? இது இப்போ அவ்ளோ பெரிய விஷயமா கார்த்திக்?"

நான் அவரை அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ள தள்ளுற மாதிரி வார்த்தைகளை விட்டேன்.

"அந்தப் பயத்துல, அந்தப் பேனிக்ல...  எனக்கு எவ்ளோ பிளாங்க் ஆகியிருக்கும்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா?"

"எந்தச் சம்பவம் முதல்ல நடந்துச்சு, எது ரெண்டாவது நடந்துச்சுனு எனக்குக் கூடச் சரியா ஞாபகம் இல்ல!"

"ஆனா நீங்க என்னைய எப்படிப் பாக்குறீங்க?"

"நான் ஏதோ உங்ககிட்ட மறைக்கிறதுக்காக உங்ககிட்ட பொய் கதைய சொல்ற மாதிரி தான நீங்க என்னையப் பாக்குறீங்க?"

"நான் ஏதோ பெரிய தப்பப் பண்ணிட்டேன்னு தான கார்த்திக் நீங்க நெனைக்கிறீங்க?"

நான் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரை என் கண்ணோரமா வர வெச்சு, தத்ரூபமா அழுதேன்.

"உங்களுக்கு என் மேல ஒரு துளி கூட நம்பிக்கை இல்ல!"

"நீங்க என்னைய தப்பா தான நெனைக்கிறீங்க?"

"சரி கார்த்திக்... நான் இதுக்கு மேல ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல."

"நான் இதோட நிறுத்திக்கிறேன்... நீங்க என்ன தப்பா வேணாலும் நெனச்சுக்கோங்க!"

நான் அப்படிச் சொல்லிட்டு, என் முகத்தை வெடுக்கின்னு திருப்பி, போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டுப் படுக்கப் போனேன்.

நான் எவ்ளோ பெரிய மாஸ்டர் மைண்ட் பிளே பண்ணியிருக்கேன் பாத்தீங்களா?

என் மேல இருந்த தப்பை, லாஜிக் ஓட்டையை... அப்படியே அவரோட சந்தேகம்ங்குற குற்ற உணர்ச்சியா மாத்தி அவர் தலையிலயே கட்டிட்டேன்!

நான் அப்படி கோபமாப் படுக்கப் போனதும்...

கார்த்திக்கோட முகம் அப்படியே தொங்கிப் போச்சு.

அவரு தான் ஏதோ பெரிய தப்பப் பண்ணிட்ட மாதிரி, பதறிப் போயிட்டாரு.

"நோ... நோ... பவி! ப்ளீஸ்!"

அவரு உடனே பெட்ல இருந்து என் பக்கம் வந்து, என் ரெண்டு தோள்பட்டையையும் கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு பவி... ப்ளீஸ்!"

அவரு குரல்ல அவ்ளோ கெஞ்சல், அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சி இருந்துச்சு.

"நான் அப்படி நெனைக்கல பவி... சத்தியமா நான் உன்னையச் சந்தேகப்படல!"

அவரு என்னையத் தடுத்து நிறுத்தி, என் முகத்தைத் தன்பக்கம் திருப்புனாரு.

"ஐ ஆம் சாரி... ஐ ஆம் ரியலி ரியலி சாரி பவி!"

அவரு கஷ்டப்பட்டு மன்னிப்புக் கேட்டாரு.

நான் என் முகத்தை இன்னும் கோபமா, அவர் கண்ணைப் பாக்காமத் திருப்பி வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ."

"நீ சொல்றதை எல்லாம்... எனக்குள்ள ஒரு சீக்வன்ஸா இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டே வரேன்."

"அதுல ஒரு சின்னப் பிரேக் வந்ததும்... நான் எதார்த்தமா கேட்டுட்டேன்."

"மத்தபடி உன்னைச் சந்தேகப்பட்டு, உன்னைக் கேள்வி கேக்கணும்னு நான் கேக்கல பவி."

"நீ எவ்ளோ பெரிய ட்ரா-வு-மாவுல இருந்து வந்திருக்கனு எனக்குப் புரியுது... அந்தப் பதற்றத்துல சீக்வன்ஸ் மாறலாம்... அது எதார்த்தம் தான்."

அவரு அழகா, என்னோட பொய்க்கு அவரே ஒரு நியாயம் கற்பிச்சு, என்னையச் சமாதானப்படுத்துனாரு பாத்தீங்களா?

"ப்ளீஸ் பவி... என்னைய மன்னிச்சுரு."

"இனிமேல் நீ சொல்லும்போது, நான் நடுவுல ஒரு வார்த்தை கூடக் கேக்க மாட்டேன்."

"நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்கல... எனக்கு உன் மேல முழு நம்பிக்கை இருக்கு."

"கண்டினியூ பண்ணு பவி... என்ன நடந்துச்சுனு சொல்லு."

அவரு என் கைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டு கெஞ்சுனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'அட லூசு புருஷா... நீங்க எவ்ளோ ஈஸியா என் வலையில விழுந்துட்டீங்க!'

'நீங்க கேட்டது கரெக்ட்டு தான்... ஆனா நான் உங்களையே அதுக்காக, மன்னிப்புக் கேக்க வெச்சுட்டேன் பாத்தீங்களா?'

நான் என் சிரிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு...

வெளிய டீசண்டா, பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் கண்களைத் துடைச்சுக்கிட்டு, கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நீங்க... நீங்க இனிமேல் இப்படி நடுவுல நடுவுல கேட்டு என்னையச் சந்தேகப்படக் கூடாது கார்த்திக்."

நான் ஒரு சின்னக் கண்டிப்போட சொன்னேன்.

"இல்ல பவி... கண்டிப்பா கேக்க மாட்டேன். நீ சொல்லு." கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

நான் மறுபடியும் என் கதையை, நான் விட்ட இடத்துல இருந்து ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் சொன்னேன்ல கார்த்திக்..."

"நான் அந்த ரூம்க்கு நடுவுல, என் கைகளால என் பிரைவேட் பார்ட்டை மறைச்சுக்கிட்டு நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்."

நான் மறுபடியும் அந்த நின்னுக்கிட்டு இருக்குற சீனுக்கே வந்தேன்.

"அந்தப் பிரகாஷ்..."

"என் காலுக்கு நேரா, அந்தத் தரைல மண்டியிட்டு உக்காந்துக்கிட்டாரூ."

"அவரோட கண்கள்..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன். கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"அவரோட கண்கள் முழுக்க, என்னோட முழங்கால் மேல மட்டும் தான் கார்த்திக் போக்கஸ் ஆகியிருந்துச்சு."

"அவர் ஒரு தடவை கூட... தன் தலையை நிமிர்த்தி..."

"என்னோட தொடைகளையோ... இல்ல நான் கைகளால மறைச்சு வெச்சுருந்த பகுதியையோ... ஒரு செகண்ட் கூட நிமிர்ந்து பாக்கலங்க."

"அவருக்கு என்னோட முழங்கால் காயத்து மேல மட்டும்தான் அக்கறையா இருந்துச்சு."

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும், அவர் முகத்துல ரிலீஃப்.

'அப்பாடா... வாட்ச்மேன் என் பொண்டாட்டிய பாக்கல'ங்குற அந்த நிம்மதி அவர் முகத்துல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"அவர் என்ன பண்ணாரு கார்த்திக்..."

"ரொம்ப மென்மையா, என்னோட அந்த முழங்கால் காயத்தை, தன் விரல்களால லேசாத் தொட்டுப் பாத்தாருங்க."

"அவர் தொட்டதும், எனக்குச் சுளீர்னு வலிச்சுது."

"அவர் காயத்தைப் பாத்துட்டு, 'ஒண்ணுமில்ல மேடம்... இது வெறும் மேலோட்டமான காயம் தான்... அந்த தரைல உரசுனதுனால, மேல இருக்குற தோல் மட்டும் தான் உரிஞ்சுருக்கு'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த ரிப்போர்ட்டை அவ்ளோ தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அப்படிச் சொல்லிட்டு..."

"அவர் தன் முகத்தை லேசா நிமிர்த்தி... என் முகத்தைப் பாத்தாருங்க."

"பாத்துட்டு, 'மேடம்... உங்களுக்கு எரியுதா?'னு கேட்டாரு."

"நான் என் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டு, ஆமான்னு தலையாட்டுனேன் கார்த்திக்."

நான் இப்படிச் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப இன்வால்வ் ஆகிக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அப்புறம் என்ன பண்ணான்?" கார்த்திக் எதார்த்தமாகக் கேட்டாரு.

"அதான் பிரச்சனை கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை லேசாத் தாழ்த்திச் சொன்னேன்.

"அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள..."

"ஒரு சின்னத் துணியோ... இல்ல காயத்துல ஊத்துறதுக்கு ஒரு சொட்டுத் தண்ணியோ... இல்ல ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பாக்ஸோ... எதுவுமே இல்ல கார்த்திக்."

"முழுக்க முழுக்க எம்டியான ஒரு குடோன் மாதிரி தான் அந்த ரூம் இருந்துச்சு."

நான் அந்த சிச்சுவேஷனோட சீரியஸ்னெஸ்ஸை அவருக்குக் கன்வே பண்ணேன்.

"அப்போ எப்படி அவன் அந்த காயத்தைத் துடைச்சான்?" கார்த்திக் குழப்பமாகக் கேட்டாரு.

"அவர் உடனே... அந்த இருட்டுல சுத்திப் பாத்தாருங்க."

"எதுவுமே இல்லாததால..."

"அவர் நேரா அந்த மூலையில போய்... அவர் கழட்டி வீசுனார்ல? என்னோட பேண்ட்..."

"அதை எடுத்தாருங்க."

"அந்தப் பேண்ட் தரைல கிடந்து, வெளிய ஃபுல்லா அழுக்காகி இருந்துச்சுல?"

"அதனால, அவர் அந்தப் பேண்ட்டை உல்டாவாத் திருப்பி..."

"உள்ள இருக்குற சுத்தமான துணிப் பகுதியை எடுத்தாருங்க."

"அதை வெச்சு, என் முழங்கால்ல இருந்த அந்தச் சிமெண்ட் தூசியை எல்லாம், ஒத்தி ஒத்தித் துடைச்சு எடுத்தாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"ஓகே... அது பரவால்ல... நல்ல பிரசன்ஸ் ஆஃப் மைண்ட் தான்." கார்த்திக் முணுமுணுத்தாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் டக்குனு என் பேச்சை நிறுத்துனேன்.

என் முகத்தை அவ்ளோ அருவருப்பா, ஒரு மாதிரி முகம் சுளிக்கிற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"அதுக்கப்புறம்... அவர் பண்ண ஒரு விஷயம்..."

"நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கவே இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த சஸ்பென்ஸை பில்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் கண்கள் விரிஞ்சுது. "என்ன? என்ன பண்ணான்?"

"அவர்... அவர்..."

நான் வார்த்தைகளை இழுத்து, என் தொண்டைக்குள்ளேயே முழுங்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

"அவர்... அந்த ரூம்ல தண்ணி இல்லாததால..."

"திடீர்னு... தன் வாய்க்குள்ள இருந்த எச்சிலை..."

நான் அந்த 'எச்சிலை'ங்குற வார்த்தையை அவ்ளோ அருவருப்பாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் அப்படியே ஒரு செகண்ட் ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

"அவர் தன் எச்சிலைக் கூட்டி... நேராத் தன்னோட உள்ளங்கையிலயே... துப்புனாருங்க."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு.

"துப்பிட்டு... தன் விரல்களால அந்த எச்சிலைத் தடவி..."

"அப்படியே... நேரா என்னோட காயத்து மேல... அவரோட அந்த எச்சிலைத் தடவுனாருங்க கார்த்திக்!"

நான் சொல்லும்போதே என் உடம்பை ஒரு மாதிரிச் சிலிர்க்க வெச்சு, அவ்ளோ 'Gross' ஆ ஃபீல் பண்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அவ்ளோ 'ச்சீ'னு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"எவ்ளோ அசிங்கமான விஷயம்..."

"ஒரு ஆம்பளையோட எச்சில்..."

"அது நேரா வந்து என் தோல்ல, என்னோட ஓபன் வூண்ட்-ல படும்போது..."

"எனக்கு அவ்ளோ அன்-ஹைஜீனிக்கா, அவ்ளோ அருவருப்பா இருந்துச்சுங்க."

நான் என் புருஷன் முன்னாடி, அத எவ்ளோ அசிங்கப்படுத்த முடியுமோ, அவ்ளோ தூரம் அசிங்கப்படுத்திச் சொன்னேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட அருவருப்பா முகத்தை வெச்சுக்கிட்டுச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்...

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள, எனக்கு தெரியும் அவன் என்னென்ன பண்ணுனானு.

நான் இப்போ கார்த்திக்கிட்ட, 'எனக்கு எச்சிலப் பாத்தாலே அருவருப்பா இருக்கு'னு பவ்வியமாப் பொய் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

கார்த்திக்... நான் சொன்னதைக் கேட்டுக்கிட்டு, கொஞ்ச நேரம் அமைதியா யோசிச்சாரு.

அவரு முகம் கொஞ்சம் சீரியஸாச்சு.

அவரு என்னையப் பாத்து, என்னையச் சமாதானப்படுத்துற மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"பவி... நீ ஃபீல் பண்றது எனக்குப் புரியுது..."

அவரு குரல் மெச்சூர்டா, ஒரு எக்ஸ்பிளனேஷனோட வந்துச்சு.

"சாதாரணமாப் பாக்கும்போது, இன்னொருத்தங்க எச்சில் நம்ம மேல படுறது அருவருப்பாத் தான் இருக்கும்."

"ஆனா பவி... சயின்டிஃபிக்கா, மெடிக்கலாப் பாத்தா..."

அவரு இப்போ ஒரு சயின்ஸ் கிளாஸ் எடுக்க ஆரம்பிச்சாரு!

"ஹியூமன் சலைவாவுல,... இயற்கையாவே நிறைய ஆன்டி-பாக்டீரியல் (Anti-bacterial) ப்ராபர்ட்டீஸ் இருக்கு."

"அது ஒரு நேச்சுரல்  ஹீலிங் ஏஜென்ட் மாதிரிய வேலை செய்யும்."

அவரு இங்கிலீஷ் வார்த்தைகளாப் போட்டுக் காரியத்தை எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

"நீயே யோசிச்சுப் பாரு... அந்த ரூம்ல தண்ணி இல்ல."

"உன் காயம் எரிச்சலா இருக்குனு நீ சொல்ற."

"அந்த நேரத்துல, அந்த எமர்ஜென்சியில... வேற ஆப்ஷன் இல்லாதப்போ..."

"அவன் பண்ணது, ரொம்பச் சரியான ஒரு ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் மெத்தட் தான் பவி."

"கிராமங்கள்ல எல்லாம், சின்னதா அடிபட்டு ரத்தம் வந்தா, உடனே எச்சிலத் துப்பித் தடவிப்பாங்க... அது காயத்தை ஆத்தும், வெளிய இருந்து கிருமி போகாமத் தடுக்கும்."

அவரு பிரகாஷோட  செயலுக்கு அவ்ளோ பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்து, அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுனாரு!

"அதனால, நீ இத நெனச்சு அருவருப்பா ஃபீல் பண்ணாத."

"அவன் தன்னோட குயிக் இன்ஸ்டிங்க்ட்ல, உனக்கு இன்பெக்ஷன் ஆகா கூடாதுங்கிற நல்ல எண்ணத்துல தான் அதைச் செஞ்சிருக்கான்."

"அவன் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல... அவன் பண்ணது நல்ல விஷயம் தான்."

அவரு அவ்ளோ ஆணித்தரமா, அந்த வாட்ச்மேனை டிஃபண்ட் பண்ணிப் பேசுனாரு!

நான் இதைக் கேட்டு... மனசுக்குள்ள அடக்கமுடியாம சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.

'அட லூசு!'

'உங்க பொண்டாட்டிய, அவனோட எச்சிலால குளிப்பாட்டி, அவனோட நாக்கால என் உடம்பு முழுக்க நக்கி எடுத்த ஒருத்தனை...'

'நீங்க இங்க உக்காந்துகிட்டு, பெரிய சயின்டிஸ்ட் மாதிரி டிஃபண்ட் பண்ணிட்டு இருக்கீங்களே!'

'நீங்க எப்பேர்ப்பட்ட ஏமாளி!'

என் மனசுக்குள்ள நான் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவரோட லாஜிக்கை முழுசா ஏத்துக்கிட்ட மாதிரி, என் முகத்துல இருந்த அருவருப்பைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாத்திக்கிட்டேன்.

"ஓ... அப்படியா கார்த்திக்?"

நான் சாஃப்ட்டா, புதுசா ஒரு விஷயத்தைக் கத்துக்கிட்ட மாதிரி கேட்டேன்.

"எனக்கு இதெல்லாம் தெரியாதுங்க... நான் சும்மா அருவருப்பா ஃபீல் பண்ணிட்டேன்."

"நீங்க சொல்றதப் பாத்தா... ஒருவேளை நீங்க சொல்றது தான் கரெக்ட்டோனு தோணுது."

"ஆமாங்க... அவர் அந்த எச்சிலைத் தடவுனதுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்கு அந்த முழங்கால்ல இருந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி தான் இருந்துச்சுங்க."

நான் அவரோட லாஜிக்கை அப்படியே வழிமொழிஞ்சு, பிரகாஷை இன்னும் 'நல்லவன்' ஆக்கினேன்.

கார்த்திக் திருப்தியாத் தலையாட்டுனாரு. "ம்ம்ம்... பாத்தியா? நான் சொன்னது கரெக்ட் தான?"

"சரி, காயம் துடைச்சாச்சு... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?" கார்த்திக் அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு.

நான் இப்போ என் கதையோட அடுத்த, ரொம்ப முக்கியமான... வல்னரபிள் ஆன கட்டத்துக்குப் போக ரெடியானேன்.

என் கண்களை நேரா அவர் கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

"அவர் அந்த எச்சிலைத் தடவி, என் காயத்துல இருந்த தூசியை எல்லாம் கிளீன் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"அவர் தரைல மண்டியிட்டு தான கார்த்திக் இருந்தாரு?"

"அவர் ரொம்பக் கிட்ட இருந்து செக் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"ஒரு விஷயத்தை ஏதோ கூர்மையா நோட் பண்ணிட்டாருங்க."

நான் ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

கார்த்திக் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டு, "எதை நோட் பண்ணான்?"னு கேட்டாரு.

"என்னோட கால்கள்... என்னோட தொடைகள்..."

"அந்த அடிபட்ட ஷாக்ல... எனக்குள்ள இருந்த பயத்துல..."

"என் கால்கள் ரெண்டும் வேகமா, வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தத அவர் பாத்துட்டாருங்க."

நான் என் நடுக்கத்தை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"என் நடுக்கத்தைப் பாத்ததும்... அவர் முகம் அப்படியே சீரியஸ் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்."

"அவர் தன் கையை என் முழங்கால்ல இருந்து எடுத்துட்டு, என்ன நிமிர்ந்து பாத்தாரு."

"பாத்துட்டு, சீரியஸா என்கிட்ட சொன்னாரு..."

நான் மறுபடியும் 'எக்ஸ்பர்ட்' பிரகாஷை உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம்... உங்க முழங்கால்ல அடிபட்ட அந்த இம்பாக்ட்... அது சாதாரணமா இல்ல.'"

"'அந்த அதிர்வு, நேரா உங்க முழங்கால் எலும்பு வழியா... மேல ஏறி...'"

"'உங்க தொடை எலும்பையும்... அதோட சேர்ந்து உங்க பெல்விக் ஜாயிண்ட்ஸையும் தாக்கியிருக்கும் போலயே'னு அவர் சொன்னாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல கார்த்திக்கோட முகம் இறுக்கமாச்சு.

"அவர் அவ்ளோ டென்ஷனாச் சொன்னாரு..."

"'உங்க கால்கள் நடுங்குறதைப் பாத்தா... எனக்குச் சந்தேகமா இருக்கு மேடம்.'"

"'உங்க தொடை எலும்புலயோ, இல்ல பெல்விக் போன்லயோ ஏதாச்சும் சின்ன ஃபிராக்சர் ஆகிருக்கானு நான் இப்போவே செக் பண்ணியாகணும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த 'செக் பண்ணியாகணும்'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

"அப்படிச் சொல்லிட்டு தான் கார்த்திக்..."

நான் இப்போ கார்த்திக்கோட கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

"அந்த தொடை எலும்பையும், பெல்விக் பகுதியையும் சரியாச் செக் பண்ணனும்னா..."

"நீங்க இப்படி நின்னுக்கிட்டு இருந்தா என்னால செக் பண்ண முடியாது மேடம்..."

"நீங்க நேரா... இந்தத் தரைல... மல்லாக்கப் படுத்துப் பாருங்க..."

"அப்பதான் என்னால உங்க அப்பர் லெக்ஸ் பகுதியைப் பிரஸ் பண்ணிச் செக் பண்ண முடியும்னு சொன்னாருங்க."

நான் இந்த வார்த்தைகளை அவர்கிட்ட சொன்னப்போ...

கார்த்திக்கோட கண்கள் விரிஞ்சுது.

"நான் அவர் அப்படிச் சொன்னதும், அப்படியே ஷாக் ஆகி நின்னுட்டேன் கார்த்திக்."

"என்னது... தரைல படுக்கணுமா?"

"அதுவும்... என் பேண்ட்டை உருவி வீசுனதுக்கு அப்புறம்... நான் உள்ள எதுவும் இல்லாம..."

"எப்படி மல்லாக்கப் படுக்க முடியும்?"

"நான் கூச்சப்பட்டுக்கிட்டு, என் ரெண்டு கையாலயும் என் உடம்பை இன்னும் இறுக்கமா மறைச்சுக்கிட்டு நின்னேன்."

"நான் என்ன பண்றது, எப்படி மறுக்கிறதுனு எனக்குள்ள ஒரு பெரிய குழப்பம் கார்த்திக்."

"நான் பயத்துல வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு, என் மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவெடுக்க ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்..."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் பார்வையை கீழ இறக்கி, என் உதட்டைப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... நான் யோசிக்கிறதுக்கோ, சம்மதம் சொல்றதுக்கோ... ஒரு செகண்ட் கூட டைம் குடுக்கல."

"நான் தயங்கி நிக்கிறதைப் பாத்துட்டு..."

"அவர் திடீர்னு, என் பக்கத்துல அவ்ளோ நெருக்கமா வந்தாருங்க."

கார்த்திக்கோட கை, என் இடுப்புல லேசா இறுக்கமாச்சு.

"அவர் அவ்ளோ கிட்ட வந்ததும், எனக்கு உசுரே போயிடுச்சு."

"அவர் எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாம..."

"தன்னோட ஒரு கையை... நேரா என்னோட முதுகுக்குப் பின்னாடி குடுத்துப் பிடிச்சாருங்க."

"அவரோட இன்னொரு கையை..."

நான் வார்த்தையை மெதுவா இழுத்தேன்.

என் முகத்துல அவ்ளோ அவமானம் இருக்கிற மாதிரி ஒரு நடிப்பு.

"அவரோட இன்னொரு கையை... கீழ..."

"என்னோட புட்டத்துக்கு மேல... அவ்ளோ அழுத்தமாப் பதிச்சாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'புட்டத்துக்கு மேல'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக்கோட மூச்சுக்காத்து நின்னு போச்சு.

அவரு முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட பின்-அழகை... ஒரு வாட்ச்மேன் தன் கைகளால அழுத்திப் பிடிச்சான்ங்குற விசுவல் அவரைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

நான் உடனே, அவரு எதையும் தப்பா நெனச்சுடக் கூடாதுனு, என் மெடிக்கல் எக்ஸ்பிளனேஷனை அவசர அவசரமா அவிழ்த்து விட்டேன்.

"கார்த்திக்... கார்த்திக்... ப்ளீஸ், நீங்க தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க!"

"அவர் எந்தத் தப்பான எண்ணத்துலயும் என் மேல கை வைக்கல."

"அந்த நிமிஷத்துல... அவர் செஞ்சது கேக்குறதுக்கு முரட்டுத்தனமா, ரொம்ப போர்ஸ்டா தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுது."

"நான் கூடப் பயந்துட்டேன்..."

"ஆனா அவர் உடனே சொன்னாரு..."

"'மேடம், நீங்களா உக்காந்து, முழங்காலை மடக்கி மல்லாக்கப் படுக்க ட்ரை பண்ணீங்கனா...'"

"'உங்க பெல்விக் போன்லயும், தொடை எலும்புலயும் முழு வெயிட்டும் இறங்கி, ஒருவேளை ஃபிராக்சர் இருந்தா அது இன்னும் பெருசாகிடும்.'"

"'உடம்புல அடிபட்டுருக்கிறப்போ, எந்த ஒரு ஸ்ட்ரெயினும் உங்களுக்குக் குடுக்கக் கூடாது...'"

"'அதனால, எந்த அசைவும் இல்லாம, நானே உங்களைச் சேஃபா படுக்க வெக்க ட்ரை பண்றேன்'னு சொன்னாருங்க."

நான் பிரகாஷை பாராமெடிக்கல் ஸ்டாஃப் மாதிரி கார்த்திக் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிறுத்துனேன்.

"அவர் அவ்ளோ நல்ல எண்ணத்துல, ஒரு எமர்ஜென்சி சிச்சுவேஷன்ல கையாளுற மாதிரி தான் கார்த்திக் என்னையப் பிடிச்சாரு."

"அவர் என் முதுகுலயும், என் பின்னாடியும் கையை வெச்சு..."

"என்னைய அப்படியே ஒரு பொம்மை மாதிரி லேசாத் தூக்கி..."

"அந்த தரைல..."

"என்னை மெதுவா... மல்லாக்கப் படுக்க வெச்சாருங்க."

நான் என் கதையை லாஜிக்கா, எந்த ஒரு தப்பும் இல்லாத மாதிரிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட டீசண்டா, ஒரு மெடிக்கல் ரீசன் சொல்லிப் பேசிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள?

நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் என் முகத்துல எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம, கார்த்திக்கோட ரியாக்‌ஷனைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் சொன்ன இந்தப் புதுக் கதையை...

இந்த 'மல்லாக்கப் படுக்க வெச்சான்', 'குண்டியில கை வெச்சுத் தூக்குனான்'ங்குற உண்மையான கதையோட...

எவ்ளோ லாஜிக்கா, எந்த ஒரு ஓட்டையும் இல்லாம, ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டா இணைச்சுட்டேன் பாத்தீங்களா?

கார்த்திக் இப்போ எதையும் குறுக்குக் கேள்வி கேக்க முடியாது!

அவரு நான் சொன்னதைக் கேட்டுட்டு, அப்படியே உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட மனசுல...

தன் பொண்டாட்டியோட தொடைகளையும், அவளோட பெல்விக் பகுதியை...

ஒரு வாட்ச்மேன்  என்ன செக் பண்ணப் போறான்ங்குற அந்தப் பச்சையான எண்ணம்...

இப்போ முழுசாப் பிளே ஆக ஆரம்பிச்சுடுச்சு!

[Ahimsai Arasan]

Very good. Ippadi oru adi muttal naya Avan company la manager post kuduthu irukkanga. Indha potta thevidiya payyana aduthavan pillaiku appana aakurathu romba easy ivalukku.

[Vasanthan]

Very good. Ippadi oru adi muttal naya Avan company la manager post kuduthu irukkanga. Indha potta thevidiya payyana aduthavan pillaiku appana aakurathu romba easy ivalukku.

Sariya sonna bro

[intrested]

உண்மையில் கார்த்தி கக் தான் போல..

பவி இன்னும் வெறி கொண்டு டீஸ் பண்ணலாம்..

வெறி வேற லெவல் ஏறுது..

சூப்பர்

[intrested]

பொண்டாட்டி பணியாரம் இன்னொருத்தன் பார்த்துட்டான்னு தெரிந்தும் புடைக்குதுனா அவன் செம கக் பீஸ்..

வச்சி செய்ய வேண்டும்

[UngalNaan]

Super tease