5 hours ago
--------------
Part 282:
--------------
எங்க பெட்ரூம்ல ஏசி காத்து சத்தம் மட்டும்தான் இப்போ கேட்டுச்சு.
நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஒரு ரெண்டு செகண்ட்... எந்த ஒரு வார்த்தையும் அவர் வாய்ல இருந்து வரல.
அவரு கண்கள் என் முகத்தை, முக்கியமா என் உதடுகளை கூர்மையா ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.
திடீர்னு, அவரு தன் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.
"எவ்ளோ நேரம்..."
அவரு குரல் ஒரு மாதிரி தவிப்போட வந்துச்சு.
"எவ்ளோ நேரம் பவி... அவன் அப்படி ஹெல்ப் பண்ணுனான்? எவ்ளோ நேரம் நடந்துச்சு?"
அவரு கேட்ட கேள்வி, எனக்குள்ள சிலிர்ப்பைக் குடுத்துச்சு.
ஒரு புருஷனுக்கு, தன் பொண்டாட்டிக்கு வேற ஒருத்தன் முத்தம் குடுத்தான்னா... 'ஏன் குடுத்தான்? எப்படி குடுக்கலாம்?'னு கோபம் தான் முதல்ல வரணும்.
ஆனா இவரு... 'எவ்ளோ நேரம் நடந்துச்சு?'னு அதோட டியூரேஷனைக் கேக்குறாரு!
அவரோட கியூரியாசிட்டி, எனக்குள்ள ஒரு சந்தோஷத்தைக் குடுத்துச்சு.
நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, இன்னசென்ட்டா யோசிக்கிற மாதிரி நடிச்சேன்.
"எனக்கு... எனக்கு சரியாத் தெரியல கார்த்திக்..."
நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, இழுத்துச் சொன்னேன்.
"நான் பயத்துல, பேனிக்ல இருந்தேனா..."
"அவர் என்னைய அவ்ளோ டைட்டா கட்டிப் பிடிச்சிருந்தாரு..."
"அவரோட கைகள் என் இடுப்பைச் சுத்தி இறுக்கமா லாக் ஆகியிருந்துச்சு..."
"என்னால ஒரு இன்ச் கூட நகர முடியலங்க."
நான் அந்தப் பிடிய எவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சுனு அவருக்குப் புரிய வெச்சேன்.
"அவர் விடாம... என் வாய்க்குள்ள சூடான காத்தைப் பம்ப் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தாரு."
இப்போ என் கைய விட்டுட்டு, கார்த்திக் தன் கையால பெட்சீட்டை பிடிச்சுக்கிட்டாரு.
"வேற... வேற என்ன ஆச்சு, நீ ஏதாது ஃபீல் பண்ணியா?"
அவரு என்னைய விடாம கேட்டாரு.
"காத்து ஊதுனது மட்டும்தானா? வேற ஏதும்... வேற ஏதும் பண்ணானா அவன்?"
அவரு 'அவன்'னு சொல்லும்போது, அவர் குரல்ல ஒரு பயங்கரமான எதிர்பார்ப்பு இருந்துச்சு.
நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
'சரி... உங்களுக்கு இவ்ளோ ஆசை இருக்கும்போது, நான் இன்னும் கொஞ்சம் உண்மையைச் சொல்றேன்...'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.
"எனக்கு சரியா ஞாபகம் இல்ல கார்த்திக்... ஆனா..."
நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.
கார்த்திக் முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.
"என்ன பவி... சரியா ஞாபகம் இல்லனு சொல்ற?"
அவரு என்னைய விடாப்பிடியா கேட்டாரு.
நான் என் பார்வையைத் தவிர்த்து, கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.
"எனக்கு நிஜமாவே தெரியலைங்க..."
"நான்தான் அவ்ளோ பெரிய பேனிக்ல இருந்தேனா..."
"என் உடம்பெல்லாம் நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."
"அதனால அந்த நிமிஷம் என்ன நடந்துச்சுனு எனக்குக் கிளியரா மெமரில இல்ல கார்த்திக்."
நான் இன்னசென்ட்டா, எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி சொன்னேன்.
ஆனா கார்த்திக் அதை ஏத்துக்கத் தயாரா இல்ல.
"பவி... என்னைப் பாரு."
அவரு குரல், அக்கறையா வந்துச்சு.
நான் மெதுவாத் தலையைத் தூக்கி அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.
"நீ ரிலாக்ஸா யோசிச்சுப் பாரு..."
"கண்டிப்பா உனக்கு ஞாபகம் வரும்."
"நீ நல்லா நெனச்சுப் பாரு பவி...."
அவரு கண்கள்ல இருந்த தவிப்பு, அந்த ஆர்வம் எனக்கு தெளிவாப் புரிஞ்சுது.
தன் பொண்டாட்டிக்கு வேற ஒருத்தன் பண்ணுனதை, ஒரு இன்ச் விடாமத் தெரிஞ்சுக்கணும்ங்குற வக்கிரம் அது!
நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்? இருங்க... உங்களுக்கு வேணுங்குறத நான் சொல்றேன்.'
நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டேன்.
ஏதோ கஷ்டப்பட்டு, ஞாபகப்படுத்துற மாதிரி ஒரு பெரிய சீன் போட்டேன்.
என் நெத்தியில ஒரு சின்னச் சுருக்கம் விழ வெச்சேன்.
"ம்ம்ம்... நான் ட்ரை பண்றேங்க..."
"அவர் ஊதும்போது..."
நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"அவரோட முகம்... என் முகத்துல முழுசா ஒட்டியிருந்துச்சுங்க."
"அவரோட நாக்கு..."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் கண்கள் விரிஞ்சுது.
"நாக்கா?"
அவரு குரல் மெதுவா, ஆனா ஷாக்கிங்கா வந்துச்சு.
"ஆமாங்க..."
"அவர் என் வாய்க்குள்ள காத்து ஊதும்போது..."
"அவரோட நாக்கு... என் உதடுகளைத் தாண்டி உள்ள வந்ததை நான் ஃபீல் பண்ணேங்க."
நான் கூச்சப்படுற மாதிரி, என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.
"எனக்கு இப்போ நெனச்சுப் பாத்தா அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."
"ஆனா... அவர் காத்து ஊதுற ஃபோர்ஸ்ல... அவர் நாக்கு என் வாய்க்குள்ள வந்துடுச்சுங்க."
"அவர் என்னோட நாக்கோடு நாக்கு உரசின மாதிரி இருந்துச்சு."
கார்த்திக், என்னையேவே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவரோட, நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், வீடியோ மாதிரி உள்ள ஓட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.
"ஒரு கட்டத்துல... அவர் காத்து ஊதுறத நிப்பாட்டிட்டு..."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நிதானமா, அவரு மனசுல பதியுற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"என் வாய்க்குள்ள..."
"ஒரு மாதிரி உறிஞ்சுற மாதிரி..."
"அவரு ஏதோ குடிக்கிற மாதிரி..."
"என் நாக்கை லேசா சப்புற மாதிரி எனக்கு ஒரு ஃபீலிங் இருந்துச்சுங்க."
"அவரோட மூச்சுக்காத்து, ஏதோ ஈரமா ஒன்னு... எல்லாமே என் வாய்க்குள்ள வந்துச்சுங்க."
நான் அவனோட பிரெஞ்ச் கிஸ்ஸை, பவ்வியமா, எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.
அது ஏதோ ஒரு CPR ப்ராசஸ் மாதிரி, ஆனா தப்பா நடந்துட்ட மாதிரி ஒரு பில்டப் குடுத்தேன்.
"அது... எவ்ளோ நேரம் பவி?"
கார்த்திக் மறுபடியும் கேட்டாரு.
"எவ்ளோ நேரம் அவன் அப்படி... பண்ணுனான்?"
அவரு குரல்ல அவ்ளோ கியூரியாசிட்டி.
"எனக்கு டைம்லாம் சரியாத் தெரியல கார்த்திக்."
"ஆனா... அது ஒரு நிமிஷம், ரெண்டு நிமிஷம் இல்ல..."
நான் மறுபடியும் ஒரு கேப் விட்டேன்.
"எனக்குத் தெரிஞ்சு... ஒரு மூணுல இருந்து நாலு நிமிஷம் வரைக்கும்... அது நடந்திருக்கலாம் கார்த்திக்."
நான் அந்த டைமிங்கைப் பெருசாக்கிச் சொன்னேன்.
"மூணு நாலு நிமிஷமா?"
'மூணு நிமிஷம் ஒருத்தன் தன் பொண்டாட்டிக்கு அப்படி பண்ணிருக்கான்'ங்குறது அவருக்கு ஷாக்கா இருந்துச்சு.
"ஆமாங்க..."
"நான் வேற பேனிக்ல இருந்தேனா... எனக்கு நார்மல் ஆகுறதுக்கு டைம் ஆச்சுங்க."
"அவர் விடாம... என் வாய்க்குள்ள அப்படி பண்ணிகிட்டே, என்னையக் கம்ஃபர்ட் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தாரு."
"ஆனா அவர் அப்படிப் பண்ணதாலதான்... எனக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் நார்மல் ஆச்சு."
"என் நடுக்கம் நின்னு, நான் ப்ரி-யா மூச்சு வாங்குறது ஃபீல் ஆச்சு."
நான் தத்ரூபமா, எனக்கு பேனிக் அட்டாக் நின்ன மாதிரிச் சொன்னேன்.
"நான் மெதுவா மூச்சு விட ஆரம்பிச்சேன்."
"என் உடம்புல இருந்த விறைப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் தளர்ந்துச்சு."
நான் என்னோட பேனிக் கண்டிஷன் சரியாகுற மாதிரி சொன்னேன்.
"அப்போ..."
நான் என் குரலை கொஞ்சம் மாத்தி, ஒரு மரியாதையான டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"அவர்... பிரகாஷ் இருக்காருல?"
"அவருக்கு நான் மூச்சு விடுறது நார்மல் ஆகிடுச்சுனு ஃபீல் ஆகிடுச்சுங்க."
"நான் மூச்சு வாங்குறது சீரான உடனே..."
"அவர் தானா..."
"ஜென்டிலா, மெதுவா என் வாயில இருந்து அவர் நாக்கையும், உதடுகளை விலக்கிக்கிட்டாரு கார்த்திக்."
நான் பிரகாஷை மறுபடியும், ஒரு ஜென்டில்மேன் மாதிரி சொன்னேன்.
"என் பிரீத்திங் நார்மல் ஆன அடுத்த செகண்ட், அவர் என்னைய விட்டு விலகினாரு."
"என்னோட இடுப்பைச் சுத்திப் பிடிச்சிருந்த அவரோட கைகளை..."
"சாஃப்ட்டா, என்னைய ஹர்ட் பண்ணாம ரிலீஸ் பண்ணாருங்க."
"அவர் உடனே ஒரு ஸ்டெப் பின்னாடி எடுத்து வெச்சு, என்கிட்ட இருந்து விலகி நின்னாருங்க."
நான் இப்போ, என்னைய ஒரு டீசண்டான, ஏதோ அவன் பண்ணுனதுளம் தப்பா, அந்த நேரத்துல புரிஞ்சுக்கிட்டுப் பதறுற பொண்ணு மாதிரி காமிக்க நெனச்சன்.
நான் கார்த்திக் கிட்ட சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.
"அவர் விலகுனதும்... நான் கண்ணைத் தொடைச்சுக்கிட்டேன்."
"'நான் இப்போ பரவால்ல... எனக்கு மூச்சு வருது... விடுங்க என்னை'னு நான் அவர்கிட்ட கொஞ்சம் கோபமா, ஆனா பயத்தோட சொன்னேங்க."
நான் அவர் மேல தப்பு இல்லாத மாதிரியும், ஆனா நான் அவர் அப்படி பண்ணதுக்கு பயந்துட்ட மாதிரியும் சீன் போட்டேன்.
நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும், கார்த்திக் ஒரு பெருமூச்சை இழுத்து விட்டாரு.
'ஹூப்...'
அவரு தன் பொண்டாட்டியோட வாய்க்குள்ள இன்னொருத்தன் நாக்கு போன, நிகழ்வை...
அந்த மூணு நாலு நிமிஷ முத்தத்தை...
ஒரு வழியா முழுங்குன மாதிரி பண்ணுனாரு.
அவரு தலையை மேலயும் கீழயும் லேசா ஆட்டுனாரு.
அவரு முகத்துல ரிலீஃப், ஆனா அதே சமயம் ஏமாற்றமும் கலந்து இருந்துச்சு.
"சரி... விடு..."
அவரு குரல் இப்போ கொஞ்சம் எதார்த்தத்துக்கு வந்துருச்சு.
"ஆனா, உனக்கு இப்போ எப்படி இருக்கு?"
"அவன் அப்படி... மூச்சு விட, மூச்சு பயிற்சி... குடுத்ததுக்கு அப்புறம், நீ கம்ப்ளீட் நார்மல் ஆயிட்டியா?"
"பயம், மூச்சுத் திணறல் எல்லாம் முழுசாப் போயிடுச்சா?"
அவரு என் ஹெல்த் மேல அக்கறை காட்டுற மாதிரி இந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு.
நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து, ரொம்ப அமைதியாத் தலையாட்டுனேன்.
"ஆமா கார்த்திக்..."
"நிஜமாவே... அதுக்கு அப்புறம்..."
"எனக்குள்ள இருந்த பேனிக், நடுக்கம் எல்லாமே அடங்கிடுச்சு."
"என் உடம்புல இருந்த அந்த இறுக்கம்லாம் போய், ரிலாக்ஸா ஃபீல் பண்ணேன்."
நான் சொன்ன வார்த்தைகள் அத்தனையும் உண்மை, ஆனா வேற மாதிரி இவர்கிட்ட சொல்றேன்!
என் மனசுக்குள்ள சிரிப்புதான் வந்துச்சு.
'நான் எவ்ளோ பெரிய உண்மையை, சாதுரியமா மறைச்சுச் சொல்றேன்'னு எனக்குள்ள ஒரு பெருமை.
"எனக்கு ஒரு சின்னக் கிளாரிட்டி கிடைச்சுது கார்த்திக்."
நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.
"நான் அவருகிட்ட சொன்னேன்... 'எனக்கு இப்போ பரவால்ல, தேங்க்ஸ்... நான் வீட்டுக்குப் போகணும்'னு சொன்னேங்க."
நான் என்னோட டீசன்ஸியை மறுபடியும் இங்க எஸ்டாப்ளிஷ் பண்ணேன்.
நான் வீட்டுக்கு வரத் துடிச்ச மாதிரி ஒரு சீன் போட்டேன்.
கார்த்திக் கேட்டதும், சீரியஸாத் தலையாட்டுனாரு.
"ஆமா பவி... நீ உடனே மேல வந்துருக்கணும்."
"இவ்ளோ நடந்திருக்கு... நீ எப்படி அவ்ளோ நேரம் அங்க இருந்த?"
"நீ உடனே மேல வந்துருந்தா, நான் உன்னைப் பாத்துருப்பேன்ல?"
"தேவைப்பட்டா, நம்ம உடனே ஒரு டாக்டர்கிட்ட கூடப் போயிருக்கலாம்ல?"
அவரு அக்கறையா, ஒரு உரிமையோட பேசுனாரு.
"இப்போ உனக்கு எப்படி இருக்கு? முழங்கால்ல வேற அடிபட்டுருக்கே?"
"நம்ம இப்போ டாக்டர்கிட்ட போலாமா? வலி ஏதும் இருக்கா?"
அவரு தவிப்போட, என் கையப் பிடிச்சுக்கிட்டுக் கேட்டாரு.
ஆனா... அவரோட இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பின்னாடி...
அவரோட முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் இருக்கிறதை என்னால தெளிவாப் படிக்க முடிஞ்சுது.
'அவ்ளோ தானா? முடிஞ்சுடுச்சா?'ங்குற ஒரு ஏமாற்றம் அது.
தன்னோட பொண்டாட்டிக்கு அந்த வாட்ச்மேன் முத்தம் குடுத்தான், அதுக்கு அப்புறம் அவ மேல வந்துட்டா... அவ்ளோ தானா?
இதுக்கு மேல எதுவும் நடக்கலயாங்குற அந்தச் சின்ன ஏமாற்றம் அவரோட கண்கள்ல எட்டிப் பாத்துச்சு.
நான் அதை ரொம்பச் சரியா நோட் பண்ணேன்.
'உங்களுக்கு போதுமா கார்த்திக்? பத்தாது, இருங்க... கதையை நான் இப்போ அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு போறேன்.'
நான் என் முகத்தை, ரொம்பப் பரிதாபமா இருக்குற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.
"இல்ல கார்த்திக்... இப்போ அவ்ளோ வலி இல்ல..."
நான் சாஃப்ட்டா, அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.
"நம்ம இப்போ இந்நேரத்துல ஹாஸ்பிடல் போகணும்னு அவசியம் இல்லங்க."
அவர் புருவங்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.
"ஏன் பவி? சிராய்ப்பா இருக்கே... இன்ஃபெக்ஷன் ஆகிடப் போகுது. டீடீ இன்ஜெக்ஷன் ஆது போடலாம்ல"
அவரு அக்கறையாச் சொன்னாரு.
"அது... அது வந்துங்க..."
நான் வார்த்தையை லேசா இழுத்தேன்.
"அவரு அந்த ரூம்ல வெச்சு... எனக்கு `அந்த ஹெல்ப்` பண்ணாருங்க?"
நான் அந்த 'ஹெல்ப்'ங்குற வார்த்தைக்கு லேசா அழுத்தம் குடுத்தேன்.
"அவர் பண்ண ட்ரீட்மென்ட்..."
"அந்த... ஆழமான கவனிப்பு..."
"அதுனால தான் நான் இப்போ நார்மலா, ரிலாக்ஸா இருக்கேன்."
"ஒருவேளை அவர் மட்டும் அப்படி ஹெல்ப் பண்ணாம இருந்திருந்தா..."
"கண்டிப்பா நான் வலியில துடிச்சுப் போயிருப்பேன்... இந்நேரத்துல உங்கள கூட்டிட்டு, நாம உடனே டாக்டர்கிட்ட ஓடியிருக்கணும்ங்க."
நான் எதார்த்தமா, ஆனா அந்த வார்த்தைகளுக்குள்ள ஆயிரம் அர்த்தங்களை ஒளிச்சு வெச்சுப் பேசுனேன்.
நான் இப்படிச் சொன்னதும்...
கார்த்திக்கோட முகத்துல ஒரு செகண்ட் ஒரு பெரிய மாற்றம் தெரிஞ்சுது.
அவரோட அந்த ஏமாற்றம் காத்துல கரைஞ்சு போச்சு.
அவரு கண்ணுல மறுபடியும் ஆர்வம், அந்தத் தேடல் பளீச்னு வந்துச்சு.
'அவன் பண்ண `அந்த ஹெல்ப்`-ஆ?'
'வாயோட வாயை வெச்சி ஊதுனது மட்டும் இல்லாம, வேற ஏதோ பண்ணிருக்கான் போலயே!'ங்கிற மாதிரி யோசிப்பாரு போல.
அவர் மனசு இப்போ ஏகப்பட்ட ஃபேண்டஸிகளோட வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருச்சுனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.
ஆனா, தன் மனசுக்குள்ள ஓடுற அந்த ஆர்வத்தை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு அவரு உஷாரா இருந்தாரு.
ஒரு நல்ல புருஷன் மாதிரித் தன் டோனை டக்குனு மாத்திக்கிட்டாரு.
அவரு லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டு, கேஷுவலா, அக்கறையா கேக்குற மாதிரி கேட்டாரு.
"ஓஹோ... அப்படியா?"
"சரி சரி... நல்ல வேளை அவன் கரெக்ட் டைம்க்கு உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணான்."
"அவன் மட்டும் இல்லனா நீ கஷ்டப்பட்டிருப்ப."
அவரு பிரகாஷை நல்லவன் மாதிரி சொன்னாரு.
எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு தாங்கல.
"அப்புறம்... பவி..."
அவரு குரல் சாஃப்ட்டா, எதார்த்தமா இருந்துச்சு.
"உனக்கு நார்மல் ஆனதும்..."
"நீ நேரா மேல வந்துட்டியா?"
அவரு புத்திசாலித்தனமா, எனக்கே தெரியாத மாதிரி இந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு!
'நீ உடனே வந்துட்டியா? இல்ல அவன் உன்னைய வேற ஏதும் பண்ணானா?' - இதுதான் அவர் நிஜமாகக் கேக்க நெனச்ச கேள்வி.
தன் பொண்டாட்டிகிட்ட உண்மையை கறக்க, அவரு எவ்ளோ டீசண்டா கேக்குறாருனு நான் ரசிச்சேன்.
நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.
நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.
இன்னசென்ட்டா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"நான் வீட்டுக்கு வரத் தாங்க ட்ரை பண்ணேன்..."
நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, ஒரு மாதிரி ஹெல்ப்லெஸ்ஸாச் சொன்னேன்.
"எனக்கு நார்மல் ஆனதும்..."
"நான் எந்திரிச்சு நடக்கலாம்னு தான் பாத்தேன்..."
"நான் உடனே மேல வந்துரணும்னு தாங்க நெனச்சேன்."
"ஆனா... அவரு என்னைய விடலங்க..."
நான் அந்த 'அவரு என்னைய விடல'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...
"விடலயா?"
அவரு குரல் லேசா உயர்ந்துச்சு.
"என்ன சொல்ற பவி?"
"அவன் உன்னைய தடுத்தானா? ஏன்?"
அவரு கியூரியாசிட்டியோட கேட்டாரு.
நான் நிதானமா, ஆனா முகத்துல பயத்தோட அவர்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"அவர் என்னை வேணும்னு தடுக்கல கார்த்திக்..."
நான் முதல்ல பிரகாஷ் நல்லவன்னு காமிக்கிறதுக்காக, அவனோட இன்டென்ஷனை க்ளியர் பண்ணேன்.
"அவர் என்னோட நிலைமையைப் பாத்துத் தான் தடுத்தாரு."
"அந்த இருட்டு ரூம்ல, இருந்த கொஞ்ச வெளிச்சத்துல... அவர் என் டிரஸ்ஸைப் பாத்துட்டு ,அவர் ஷாக் ஆகிட்டாரு."
"என் பேண்ட் ஃபுல்லா... அங்க தரைல கிடந்த தூசு, குப்பை, மண்ணுனு அழுக்கா இருந்துச்சுங்க."
நான் என்னோட உண்மையான நிலைமையை, ஆனா வேற ஒரு காரணத்துக்காக இங்க யூஸ் பண்ணேன்.
"அவர் சொன்னாரு... 'மேடம், நீங்க இந்தக் கோலத்துல நடக்கக் கூடாது'னு சொன்னாருங்க."
"'ஏன்?'னு நான் கேட்டப்போ..."
"'உங்க முழங்கால்ல தோல் உரிஞ்சு, ரத்தம் வர்ற மாதிரி இருக்கு'"
"'இந்தத் தரை அசுத்தமானது... அதுல ஒருவேளை ஏகப்பட்ட கிருமிகள் இருக்குலாம்'"
"'அதுமில்லாம, மண்ணு, தூசிலாம், ஃபுல்லா உங்க பேண்ட்ல ஒட்டியிருக்கு'"
"'நீங்க இப்போ இப்படியே நடந்து போனீங்கனா... அந்த பேண்ட் துணி உரச உரச...'"
"'அது எல்லாம் உங்க காயத்துல பட்டு, பெரிய இன்ஃபெக்ஷன் ஆகிடும்'னு சீரியஸாச் சொன்னாருங்க."
நான் பெரிய மெடிக்கல், ஆங்கில,டெர்மினாலஜிய எல்லாம் பிரகாஷ் சொன்ன மாதிரி, கார்த்திக்கிட்ட சொன்னேன்.
"அவர் சொல்றதக் கேட்டதும்... எனக்கே ரொம்பப் பயமாப் போச்சு கார்த்திக்."
"நிஜமாவே, என் முழங்கால்ல அந்தப் பேண்ட் உரசும்போதெல்லாம் எனக்கு எரிச்சலா, வலியா இருந்துச்சுங்க."
நான் என் லாஜிக்கை ஸ்ட்ராங்கா பில்ட் பண்ணேன்.
கார்த்திக் நான் சொல்றத அவ்ளோ கவனமா, கண்ணிமைக்காமக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவரு முகத்துல இப்போ ஒரு குழப்பம்.
"அவனுக்கு இதெல்லாம் எப்படித் தெரியும்?"
அவரு லாஜிக்கா இந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு.
"ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, கிருமி, இன்ஃபெக்ஷன்... இதெல்லாம் பத்தி அவ்ளோ டீடெயிலா எப்படிப் பவி தெரியும்?"
அவரு என்னைய ஒரு மாதிரி சந்தேகமாப் பாத்தாரு.
நான் உடனே எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.
"எனக்கும் தெரியல கார்த்திக்..."
"ஒருவேளை... நான் சொன்னேன்ல? அவர் மிலிட்டரிக்கு ட்ரை பண்ணாருனு?"
நான் மறுபடியும் அந்த மிலிட்டரி கார்டை வெளிய எடுத்தேன்.
"அப்போ ஒரு வேல, ஃபர்ஸ்ட் எய்ட், வூண்ட் மேனேஜ்மென்ட்லாம் கத்துக் குடுத்துருப்பாங்க போல."
"அதனால தான் அவர் கரெக்ட்டா, கான்ஃபிடென்ட்டா சொன்னாருனு நெனைக்கிறேன்."
"எனக்கு அப்போ இருந்த நிலைமையில, அவர் சொல்றது லாஜிக்காவும், எனக்கான அக்கறையாவும் தான் பட்டுச்சு."
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சாரு.
அவரு மூளநான் சொல்ற லாஜிக்கை அக்செப்ட் பண்ணிக்க ட்ரை பண்ணுச்சு.
அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.
"ம்ம்ம்... சரி... இருக்கலாம்."
"அவன் சொன்னதுல லாஜிக் இருக்கு... அந்த மாதிரித் தரைல விழுந்தா இன்ஃபெக்ஷன் ஆகச் சான்ஸ் இருக்கு தான்."
அவரு பிரகாஷோட 'அட்வைஸை' நம்பிட்டாரு.
என் மனசுக்குள்ள நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.
"அப்புறம்?"
கார்த்திக் அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு.
அவரு குரல்ல இப்போ தவிப்பு, ஆர்வம் மறுபடியும் வந்துருச்சு.
"அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"
"அவன் உன்னைய நடக்கக் கூடாதுனு சொல்லிட்டான்... சரி."
"அப்போ அடுத்து என்ன பண்ணான்? எப்போதான் வீட்டுக்கு அனுப்புனான்?"
அவரு என்னைய விடாமத் துருவித் துருவிக் கேட்டாரு.
நான் இந்த இடத்துல தான், கதையோட ரொம்ப முக்கியமான கட்டத்துக்கு வரப் போறேன்.
நான் டக்குனு பேச ஆரம்பிக்கல.
நான் மறுபடியும் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.
என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து விலக்கி, கீழ என் மடியில இறக்கிக்கிட்டேன்.
என் விரல்களால, நான் போட்டுருந்த நைட்டியோட ஓரத்தை லேசாப் பிசைஞ்சேன்.
நான் பெட்ல உக்காந்திருந்த பொசிஷனை லேசா மாத்திக்கிட்டேன்.
நான் அப்படி அசையும்போது, அந்த நைட்டி இன்னும் கொஞ்சம் மேல ஏறி...
என்னோட வலது தொடையையும், அந்தச் சிவப்பான முழங்கால் காயத்தையும் அப்பட்டமா அவருக்குக் காமிச்சுது.
நான் எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசாம, அமைதியா உக்காந்திருந்தேன்.
அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்த அமைதி, கார்த்திக்கோட பொறுமையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவரு என் தொடையையும், அந்தக் காயத்தையும் ஒரு நிமிஷம் வெறிச்சுப் பாத்தாரு.
அப்புறம் தன் முகத்தைத் தூக்கி, என் முகத்தைப் பாத்தாரு.
"பவி..."
அவரு குரல் இப்போ தவிப்பாவும், டென்ஷனாவும் இருந்துச்சு.
"ஏன் பாதியிலயே நிறுத்திட்ட?"
"ஏன் அமைதியா இருக்க?"
"சொல்லு பவி... என்ன நடந்துச்சு?"
அவரு என்னைய வற்புறுத்துனாரு.
நான் என் முகத்தை டென்ஷனான, கூச்சப்படுற ஒரு பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.
என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கொஞ்சம் மூச்சு வாங்குற மாதிரி நடிச்சேன்.
"எனக்கு... எனக்கு பயமா இருக்கு கார்த்திக்..."
நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு வெளிய கொண்டு வர்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"நான் இப்போ சொல்லப் போற விஷயம்..."
"அது... நீங்க கேக்குறப்போ ரொம்ப ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்."
"நீங்க என்னையத் தப்பா நெனச்சுப்பீங்களோனு எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்குங்க."
நான் என் நிலைமையை, பரிதாபமா அவர்கிட்ட எக்ஸ்பிரஸ் பண்ணேன்.
நான் இப்படிப் பில்டப் குடுக்கக் குடுக்க... கார்த்திக்கோட நிலைமை என்ன ஆகுதுனு நான் ஓரக்கண்ணால நோட் பண்ணேன்.
அவரு பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.
அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் இப்போ வேகமா இருந்துச்சு.
முக்கியமா... என்னோட பார்வை, லேசா அவரோட இடுப்புப் பகுதிக்குப் போச்சு.
அவரு போட்டுருந்த டிராக் பேண்ட்டுக்குள்ள...
அவரோட சுண்ணி... இப்போ விறைச்சுப் போய், பேண்ட்டை லேசாத் தூக்கிக்கிட்டு டென்ட் அடிச்சுருக்கிறத என்னால தெளிவாப் பாக்க முடிஞ்சுது!
என் புருஷனுக்கு, தன்னோட பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் இருட்டுல என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுல இவ்ளோ பெரிய செக்ஸுவல் எக்சைட்மென்ட்!
இவரு என்னையத் தப்பு சொல்லவே முடியாது... ஏன்னா இவரே என் கதையக் கேட்டு ஆசையோட இருக்காரு!
கார்த்திக் தன் கையை நீட்டி, என் கையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.
"பவி... என்னைப் பாரு."
"நான் தான் உன்கிட்ட முதலேயே சொன்னேன்ல?"
"நான் உன்னை கொஞ்சம் கூடத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."
"நீ எந்தத் தப்பும் பண்ணல... அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ற சிச்சுவேஷன்ல நீ இருந்த, அவ்ளோ தான்."
"அதனால, நீ எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம, என்ன நடந்துச்சுனு மட்டும் முழுசாச் சொல்லு."
அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.
நான் ஒரு சின்னக் குழந்த மாதிரி, கண்களைச் சிமிட்டிக்கிட்டுக் கேட்டேன்.
"நிஜமாவா கார்த்திக்?"
"அது கேக்குறதுக்கு அசிங்கமா இருக்கும்... ஆனா அவரோட இன்டென்ஷன் தப்பு இல்லனு எனக்குத் தோணுச்சு..."
"ஆனா நீங்க அதைக் கேக்கும்போது..."
நான் மறுபடியும் இழுத்தேன்.
"பரவால்ல பவி... நீ சொல்லு!"
அவரு இப்போ பொறுமையிழந்து, கொஞ்சம் அதிகாரமாகவே கத்துனாரு.
"நீ எதையும் மறைக்காத.., எனக்குத் தெரியணும்."
"நீ நிஜமாவே சொல்லணும்னு நெனைக்குறீங்களா, கார்த்திக்?"
நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விட்டேன்.
"ஆமா பவி! எனக்குத் தெரியணும்... சொல்லு!"
அவரு கண்கள்ல இருந்த அந்த வெறியைப் பாத்ததும், நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.
"சரிங்க... நான் சொல்றேன்."
"ஆனா, நீங்க இத எப்படி எடுத்துக்கப் போறீங்கனு எனக்குத் தெரியல..."
நான் மெதுவா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அடுக்கி, என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.
"நான் சொன்னேன்ல... அந்த சர்வீஸ் ரூம் ரொம்ப டல்லா, இருட்டா இருந்துச்சுனு?"
நான் லொகேஷனோட அட்மாஸ்பியரை மறுபடியும் அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.
கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.
"அந்த இருட்டுல..."
"என் முழங்கால்ல எவ்ளோ ஆழமாத் தோல் உரிஞ்சுருக்கு..."
"எவ்ளோ ரத்தம் வருது... உள்ள ஏதாச்சும் கல்லு, மண்ணு மாட்டிருக்கானு அவருக்குத் தெரியல."
"அவர் அந்த காயத்தைப் பாக்கணும்னு நெனச்சாருங்க."
"அப்பதான் அதுக்கு என்ன ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் பண்றதுனு அவருக்குத் தெரியும்ல?"
நான் லாஜிக்கா, மெடிக்கலா அதைக் கொண்டு போனேன்.
"ஆனா... நான் போட்டுருந்தது என்னோட டைட்டான ட்ராக் பேண்ட் கார்த்திக்."
நான் என்னோட டிரஸ்ஸை பத்தி ஞாபகப்படுத்துனேன்.
"அந்த பேண்ட் டைட்டா இருந்ததால..."
"அதை என் முழங்கால் வரைக்கும் மேல சுருட்டி விடவே முடியல."
"அப்படிச் சுருட்டி விட்டா, அந்தத் துணி மறுபடியும் என் காயத்துல உரசும்..."
"அது எனக்கு இன்னும் அதிகமான வலியைக் குடுக்கும்னு அவர் நெனச்சாரு."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய விசுவல் ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
'பேண்ட்டை மேல சுருட்ட முடியலனா... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?'
இந்தக் கேள்வி கார்த்திக்கோட முகத்துல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.
"அதனால..."
நான் வார்த்தையை ஸ்லோவா, ஒவ்வொரு இன்ச்-ஆ இழுத்தேன்.
"நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயத்தை..."
"அவர் அந்த இருட்டுல பண்ணாரு கார்த்திக்."
நான் சொல்லி முடிச்சதும்... எங்க பெட்ரூம்ல மறுபடியும் ஒரு பெரிய நிசப்தம்.
கார்த்திக்கோட உடம்பு விறைச்சுப் போச்சு.
அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் மட்டும் 'ஹூப்... ஹூப்...'னு காத்து மாதிரி வந்துச்சு.
அவரு தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குச்சு.
அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ இன்னும் அதிகமா, அப்பட்டமா வெளிய தெரிஞ்சுது.
தன் பொண்டாட்டிக்கு, இருட்டுல அந்த வாட்ச்மேன் என்ன பண்ணான்ங்குறத தெரிஞ்சுக்கிற ஆர்வம்!
அவரு கண்களைப் பெருசா விரிச்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு...
"என்ன நடந்துச்சுனு சொல்லு..."
அவரு குரல், ஒரு தவிப்போட, வெறியோட வந்துச்சு.
"எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட சொல்லு பவி."
Part 282:
--------------
எங்க பெட்ரூம்ல ஏசி காத்து சத்தம் மட்டும்தான் இப்போ கேட்டுச்சு.
நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஒரு ரெண்டு செகண்ட்... எந்த ஒரு வார்த்தையும் அவர் வாய்ல இருந்து வரல.
அவரு கண்கள் என் முகத்தை, முக்கியமா என் உதடுகளை கூர்மையா ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.
திடீர்னு, அவரு தன் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.
"எவ்ளோ நேரம்..."
அவரு குரல் ஒரு மாதிரி தவிப்போட வந்துச்சு.
"எவ்ளோ நேரம் பவி... அவன் அப்படி ஹெல்ப் பண்ணுனான்? எவ்ளோ நேரம் நடந்துச்சு?"
அவரு கேட்ட கேள்வி, எனக்குள்ள சிலிர்ப்பைக் குடுத்துச்சு.
ஒரு புருஷனுக்கு, தன் பொண்டாட்டிக்கு வேற ஒருத்தன் முத்தம் குடுத்தான்னா... 'ஏன் குடுத்தான்? எப்படி குடுக்கலாம்?'னு கோபம் தான் முதல்ல வரணும்.
ஆனா இவரு... 'எவ்ளோ நேரம் நடந்துச்சு?'னு அதோட டியூரேஷனைக் கேக்குறாரு!
அவரோட கியூரியாசிட்டி, எனக்குள்ள ஒரு சந்தோஷத்தைக் குடுத்துச்சு.
நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, இன்னசென்ட்டா யோசிக்கிற மாதிரி நடிச்சேன்.
"எனக்கு... எனக்கு சரியாத் தெரியல கார்த்திக்..."
நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, இழுத்துச் சொன்னேன்.
"நான் பயத்துல, பேனிக்ல இருந்தேனா..."
"அவர் என்னைய அவ்ளோ டைட்டா கட்டிப் பிடிச்சிருந்தாரு..."
"அவரோட கைகள் என் இடுப்பைச் சுத்தி இறுக்கமா லாக் ஆகியிருந்துச்சு..."
"என்னால ஒரு இன்ச் கூட நகர முடியலங்க."
நான் அந்தப் பிடிய எவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சுனு அவருக்குப் புரிய வெச்சேன்.
"அவர் விடாம... என் வாய்க்குள்ள சூடான காத்தைப் பம்ப் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தாரு."
இப்போ என் கைய விட்டுட்டு, கார்த்திக் தன் கையால பெட்சீட்டை பிடிச்சுக்கிட்டாரு.
"வேற... வேற என்ன ஆச்சு, நீ ஏதாது ஃபீல் பண்ணியா?"
அவரு என்னைய விடாம கேட்டாரு.
"காத்து ஊதுனது மட்டும்தானா? வேற ஏதும்... வேற ஏதும் பண்ணானா அவன்?"
அவரு 'அவன்'னு சொல்லும்போது, அவர் குரல்ல ஒரு பயங்கரமான எதிர்பார்ப்பு இருந்துச்சு.
நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
'சரி... உங்களுக்கு இவ்ளோ ஆசை இருக்கும்போது, நான் இன்னும் கொஞ்சம் உண்மையைச் சொல்றேன்...'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.
"எனக்கு சரியா ஞாபகம் இல்ல கார்த்திக்... ஆனா..."
நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.
கார்த்திக் முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.
"என்ன பவி... சரியா ஞாபகம் இல்லனு சொல்ற?"
அவரு என்னைய விடாப்பிடியா கேட்டாரு.
நான் என் பார்வையைத் தவிர்த்து, கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.
"எனக்கு நிஜமாவே தெரியலைங்க..."
"நான்தான் அவ்ளோ பெரிய பேனிக்ல இருந்தேனா..."
"என் உடம்பெல்லாம் நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."
"அதனால அந்த நிமிஷம் என்ன நடந்துச்சுனு எனக்குக் கிளியரா மெமரில இல்ல கார்த்திக்."
நான் இன்னசென்ட்டா, எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி சொன்னேன்.
ஆனா கார்த்திக் அதை ஏத்துக்கத் தயாரா இல்ல.
"பவி... என்னைப் பாரு."
அவரு குரல், அக்கறையா வந்துச்சு.
நான் மெதுவாத் தலையைத் தூக்கி அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.
"நீ ரிலாக்ஸா யோசிச்சுப் பாரு..."
"கண்டிப்பா உனக்கு ஞாபகம் வரும்."
"நீ நல்லா நெனச்சுப் பாரு பவி...."
அவரு கண்கள்ல இருந்த தவிப்பு, அந்த ஆர்வம் எனக்கு தெளிவாப் புரிஞ்சுது.
தன் பொண்டாட்டிக்கு வேற ஒருத்தன் பண்ணுனதை, ஒரு இன்ச் விடாமத் தெரிஞ்சுக்கணும்ங்குற வக்கிரம் அது!
நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்? இருங்க... உங்களுக்கு வேணுங்குறத நான் சொல்றேன்.'
நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டேன்.
ஏதோ கஷ்டப்பட்டு, ஞாபகப்படுத்துற மாதிரி ஒரு பெரிய சீன் போட்டேன்.
என் நெத்தியில ஒரு சின்னச் சுருக்கம் விழ வெச்சேன்.
"ம்ம்ம்... நான் ட்ரை பண்றேங்க..."
"அவர் ஊதும்போது..."
நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"அவரோட முகம்... என் முகத்துல முழுசா ஒட்டியிருந்துச்சுங்க."
"அவரோட நாக்கு..."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் கண்கள் விரிஞ்சுது.
"நாக்கா?"
அவரு குரல் மெதுவா, ஆனா ஷாக்கிங்கா வந்துச்சு.
"ஆமாங்க..."
"அவர் என் வாய்க்குள்ள காத்து ஊதும்போது..."
"அவரோட நாக்கு... என் உதடுகளைத் தாண்டி உள்ள வந்ததை நான் ஃபீல் பண்ணேங்க."
நான் கூச்சப்படுற மாதிரி, என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.
"எனக்கு இப்போ நெனச்சுப் பாத்தா அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."
"ஆனா... அவர் காத்து ஊதுற ஃபோர்ஸ்ல... அவர் நாக்கு என் வாய்க்குள்ள வந்துடுச்சுங்க."
"அவர் என்னோட நாக்கோடு நாக்கு உரசின மாதிரி இருந்துச்சு."
கார்த்திக், என்னையேவே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவரோட, நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், வீடியோ மாதிரி உள்ள ஓட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.
"ஒரு கட்டத்துல... அவர் காத்து ஊதுறத நிப்பாட்டிட்டு..."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நிதானமா, அவரு மனசுல பதியுற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"என் வாய்க்குள்ள..."
"ஒரு மாதிரி உறிஞ்சுற மாதிரி..."
"அவரு ஏதோ குடிக்கிற மாதிரி..."
"என் நாக்கை லேசா சப்புற மாதிரி எனக்கு ஒரு ஃபீலிங் இருந்துச்சுங்க."
"அவரோட மூச்சுக்காத்து, ஏதோ ஈரமா ஒன்னு... எல்லாமே என் வாய்க்குள்ள வந்துச்சுங்க."
நான் அவனோட பிரெஞ்ச் கிஸ்ஸை, பவ்வியமா, எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.
அது ஏதோ ஒரு CPR ப்ராசஸ் மாதிரி, ஆனா தப்பா நடந்துட்ட மாதிரி ஒரு பில்டப் குடுத்தேன்.
"அது... எவ்ளோ நேரம் பவி?"
கார்த்திக் மறுபடியும் கேட்டாரு.
"எவ்ளோ நேரம் அவன் அப்படி... பண்ணுனான்?"
அவரு குரல்ல அவ்ளோ கியூரியாசிட்டி.
"எனக்கு டைம்லாம் சரியாத் தெரியல கார்த்திக்."
"ஆனா... அது ஒரு நிமிஷம், ரெண்டு நிமிஷம் இல்ல..."
நான் மறுபடியும் ஒரு கேப் விட்டேன்.
"எனக்குத் தெரிஞ்சு... ஒரு மூணுல இருந்து நாலு நிமிஷம் வரைக்கும்... அது நடந்திருக்கலாம் கார்த்திக்."
நான் அந்த டைமிங்கைப் பெருசாக்கிச் சொன்னேன்.
"மூணு நாலு நிமிஷமா?"
'மூணு நிமிஷம் ஒருத்தன் தன் பொண்டாட்டிக்கு அப்படி பண்ணிருக்கான்'ங்குறது அவருக்கு ஷாக்கா இருந்துச்சு.
"ஆமாங்க..."
"நான் வேற பேனிக்ல இருந்தேனா... எனக்கு நார்மல் ஆகுறதுக்கு டைம் ஆச்சுங்க."
"அவர் விடாம... என் வாய்க்குள்ள அப்படி பண்ணிகிட்டே, என்னையக் கம்ஃபர்ட் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தாரு."
"ஆனா அவர் அப்படிப் பண்ணதாலதான்... எனக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் நார்மல் ஆச்சு."
"என் நடுக்கம் நின்னு, நான் ப்ரி-யா மூச்சு வாங்குறது ஃபீல் ஆச்சு."
நான் தத்ரூபமா, எனக்கு பேனிக் அட்டாக் நின்ன மாதிரிச் சொன்னேன்.
"நான் மெதுவா மூச்சு விட ஆரம்பிச்சேன்."
"என் உடம்புல இருந்த விறைப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் தளர்ந்துச்சு."
நான் என்னோட பேனிக் கண்டிஷன் சரியாகுற மாதிரி சொன்னேன்.
"அப்போ..."
நான் என் குரலை கொஞ்சம் மாத்தி, ஒரு மரியாதையான டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"அவர்... பிரகாஷ் இருக்காருல?"
"அவருக்கு நான் மூச்சு விடுறது நார்மல் ஆகிடுச்சுனு ஃபீல் ஆகிடுச்சுங்க."
"நான் மூச்சு வாங்குறது சீரான உடனே..."
"அவர் தானா..."
"ஜென்டிலா, மெதுவா என் வாயில இருந்து அவர் நாக்கையும், உதடுகளை விலக்கிக்கிட்டாரு கார்த்திக்."
நான் பிரகாஷை மறுபடியும், ஒரு ஜென்டில்மேன் மாதிரி சொன்னேன்.
"என் பிரீத்திங் நார்மல் ஆன அடுத்த செகண்ட், அவர் என்னைய விட்டு விலகினாரு."
"என்னோட இடுப்பைச் சுத்திப் பிடிச்சிருந்த அவரோட கைகளை..."
"சாஃப்ட்டா, என்னைய ஹர்ட் பண்ணாம ரிலீஸ் பண்ணாருங்க."
"அவர் உடனே ஒரு ஸ்டெப் பின்னாடி எடுத்து வெச்சு, என்கிட்ட இருந்து விலகி நின்னாருங்க."
நான் இப்போ, என்னைய ஒரு டீசண்டான, ஏதோ அவன் பண்ணுனதுளம் தப்பா, அந்த நேரத்துல புரிஞ்சுக்கிட்டுப் பதறுற பொண்ணு மாதிரி காமிக்க நெனச்சன்.
நான் கார்த்திக் கிட்ட சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.
"அவர் விலகுனதும்... நான் கண்ணைத் தொடைச்சுக்கிட்டேன்."
"'நான் இப்போ பரவால்ல... எனக்கு மூச்சு வருது... விடுங்க என்னை'னு நான் அவர்கிட்ட கொஞ்சம் கோபமா, ஆனா பயத்தோட சொன்னேங்க."
நான் அவர் மேல தப்பு இல்லாத மாதிரியும், ஆனா நான் அவர் அப்படி பண்ணதுக்கு பயந்துட்ட மாதிரியும் சீன் போட்டேன்.
நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும், கார்த்திக் ஒரு பெருமூச்சை இழுத்து விட்டாரு.
'ஹூப்...'
அவரு தன் பொண்டாட்டியோட வாய்க்குள்ள இன்னொருத்தன் நாக்கு போன, நிகழ்வை...
அந்த மூணு நாலு நிமிஷ முத்தத்தை...
ஒரு வழியா முழுங்குன மாதிரி பண்ணுனாரு.
அவரு தலையை மேலயும் கீழயும் லேசா ஆட்டுனாரு.
அவரு முகத்துல ரிலீஃப், ஆனா அதே சமயம் ஏமாற்றமும் கலந்து இருந்துச்சு.
"சரி... விடு..."
அவரு குரல் இப்போ கொஞ்சம் எதார்த்தத்துக்கு வந்துருச்சு.
"ஆனா, உனக்கு இப்போ எப்படி இருக்கு?"
"அவன் அப்படி... மூச்சு விட, மூச்சு பயிற்சி... குடுத்ததுக்கு அப்புறம், நீ கம்ப்ளீட் நார்மல் ஆயிட்டியா?"
"பயம், மூச்சுத் திணறல் எல்லாம் முழுசாப் போயிடுச்சா?"
அவரு என் ஹெல்த் மேல அக்கறை காட்டுற மாதிரி இந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு.
நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து, ரொம்ப அமைதியாத் தலையாட்டுனேன்.
"ஆமா கார்த்திக்..."
"நிஜமாவே... அதுக்கு அப்புறம்..."
"எனக்குள்ள இருந்த பேனிக், நடுக்கம் எல்லாமே அடங்கிடுச்சு."
"என் உடம்புல இருந்த அந்த இறுக்கம்லாம் போய், ரிலாக்ஸா ஃபீல் பண்ணேன்."
நான் சொன்ன வார்த்தைகள் அத்தனையும் உண்மை, ஆனா வேற மாதிரி இவர்கிட்ட சொல்றேன்!
என் மனசுக்குள்ள சிரிப்புதான் வந்துச்சு.
'நான் எவ்ளோ பெரிய உண்மையை, சாதுரியமா மறைச்சுச் சொல்றேன்'னு எனக்குள்ள ஒரு பெருமை.
"எனக்கு ஒரு சின்னக் கிளாரிட்டி கிடைச்சுது கார்த்திக்."
நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.
"நான் அவருகிட்ட சொன்னேன்... 'எனக்கு இப்போ பரவால்ல, தேங்க்ஸ்... நான் வீட்டுக்குப் போகணும்'னு சொன்னேங்க."
நான் என்னோட டீசன்ஸியை மறுபடியும் இங்க எஸ்டாப்ளிஷ் பண்ணேன்.
நான் வீட்டுக்கு வரத் துடிச்ச மாதிரி ஒரு சீன் போட்டேன்.
கார்த்திக் கேட்டதும், சீரியஸாத் தலையாட்டுனாரு.
"ஆமா பவி... நீ உடனே மேல வந்துருக்கணும்."
"இவ்ளோ நடந்திருக்கு... நீ எப்படி அவ்ளோ நேரம் அங்க இருந்த?"
"நீ உடனே மேல வந்துருந்தா, நான் உன்னைப் பாத்துருப்பேன்ல?"
"தேவைப்பட்டா, நம்ம உடனே ஒரு டாக்டர்கிட்ட கூடப் போயிருக்கலாம்ல?"
அவரு அக்கறையா, ஒரு உரிமையோட பேசுனாரு.
"இப்போ உனக்கு எப்படி இருக்கு? முழங்கால்ல வேற அடிபட்டுருக்கே?"
"நம்ம இப்போ டாக்டர்கிட்ட போலாமா? வலி ஏதும் இருக்கா?"
அவரு தவிப்போட, என் கையப் பிடிச்சுக்கிட்டுக் கேட்டாரு.
ஆனா... அவரோட இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பின்னாடி...
அவரோட முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் இருக்கிறதை என்னால தெளிவாப் படிக்க முடிஞ்சுது.
'அவ்ளோ தானா? முடிஞ்சுடுச்சா?'ங்குற ஒரு ஏமாற்றம் அது.
தன்னோட பொண்டாட்டிக்கு அந்த வாட்ச்மேன் முத்தம் குடுத்தான், அதுக்கு அப்புறம் அவ மேல வந்துட்டா... அவ்ளோ தானா?
இதுக்கு மேல எதுவும் நடக்கலயாங்குற அந்தச் சின்ன ஏமாற்றம் அவரோட கண்கள்ல எட்டிப் பாத்துச்சு.
நான் அதை ரொம்பச் சரியா நோட் பண்ணேன்.
'உங்களுக்கு போதுமா கார்த்திக்? பத்தாது, இருங்க... கதையை நான் இப்போ அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு போறேன்.'
நான் என் முகத்தை, ரொம்பப் பரிதாபமா இருக்குற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.
"இல்ல கார்த்திக்... இப்போ அவ்ளோ வலி இல்ல..."
நான் சாஃப்ட்டா, அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.
"நம்ம இப்போ இந்நேரத்துல ஹாஸ்பிடல் போகணும்னு அவசியம் இல்லங்க."
அவர் புருவங்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.
"ஏன் பவி? சிராய்ப்பா இருக்கே... இன்ஃபெக்ஷன் ஆகிடப் போகுது. டீடீ இன்ஜெக்ஷன் ஆது போடலாம்ல"
அவரு அக்கறையாச் சொன்னாரு.
"அது... அது வந்துங்க..."
நான் வார்த்தையை லேசா இழுத்தேன்.
"அவரு அந்த ரூம்ல வெச்சு... எனக்கு `அந்த ஹெல்ப்` பண்ணாருங்க?"
நான் அந்த 'ஹெல்ப்'ங்குற வார்த்தைக்கு லேசா அழுத்தம் குடுத்தேன்.
"அவர் பண்ண ட்ரீட்மென்ட்..."
"அந்த... ஆழமான கவனிப்பு..."
"அதுனால தான் நான் இப்போ நார்மலா, ரிலாக்ஸா இருக்கேன்."
"ஒருவேளை அவர் மட்டும் அப்படி ஹெல்ப் பண்ணாம இருந்திருந்தா..."
"கண்டிப்பா நான் வலியில துடிச்சுப் போயிருப்பேன்... இந்நேரத்துல உங்கள கூட்டிட்டு, நாம உடனே டாக்டர்கிட்ட ஓடியிருக்கணும்ங்க."
நான் எதார்த்தமா, ஆனா அந்த வார்த்தைகளுக்குள்ள ஆயிரம் அர்த்தங்களை ஒளிச்சு வெச்சுப் பேசுனேன்.
நான் இப்படிச் சொன்னதும்...
கார்த்திக்கோட முகத்துல ஒரு செகண்ட் ஒரு பெரிய மாற்றம் தெரிஞ்சுது.
அவரோட அந்த ஏமாற்றம் காத்துல கரைஞ்சு போச்சு.
அவரு கண்ணுல மறுபடியும் ஆர்வம், அந்தத் தேடல் பளீச்னு வந்துச்சு.
'அவன் பண்ண `அந்த ஹெல்ப்`-ஆ?'
'வாயோட வாயை வெச்சி ஊதுனது மட்டும் இல்லாம, வேற ஏதோ பண்ணிருக்கான் போலயே!'ங்கிற மாதிரி யோசிப்பாரு போல.
அவர் மனசு இப்போ ஏகப்பட்ட ஃபேண்டஸிகளோட வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருச்சுனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.
ஆனா, தன் மனசுக்குள்ள ஓடுற அந்த ஆர்வத்தை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு அவரு உஷாரா இருந்தாரு.
ஒரு நல்ல புருஷன் மாதிரித் தன் டோனை டக்குனு மாத்திக்கிட்டாரு.
அவரு லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டு, கேஷுவலா, அக்கறையா கேக்குற மாதிரி கேட்டாரு.
"ஓஹோ... அப்படியா?"
"சரி சரி... நல்ல வேளை அவன் கரெக்ட் டைம்க்கு உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணான்."
"அவன் மட்டும் இல்லனா நீ கஷ்டப்பட்டிருப்ப."
அவரு பிரகாஷை நல்லவன் மாதிரி சொன்னாரு.
எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு தாங்கல.
"அப்புறம்... பவி..."
அவரு குரல் சாஃப்ட்டா, எதார்த்தமா இருந்துச்சு.
"உனக்கு நார்மல் ஆனதும்..."
"நீ நேரா மேல வந்துட்டியா?"
அவரு புத்திசாலித்தனமா, எனக்கே தெரியாத மாதிரி இந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு!
'நீ உடனே வந்துட்டியா? இல்ல அவன் உன்னைய வேற ஏதும் பண்ணானா?' - இதுதான் அவர் நிஜமாகக் கேக்க நெனச்ச கேள்வி.
தன் பொண்டாட்டிகிட்ட உண்மையை கறக்க, அவரு எவ்ளோ டீசண்டா கேக்குறாருனு நான் ரசிச்சேன்.
நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.
நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.
இன்னசென்ட்டா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"நான் வீட்டுக்கு வரத் தாங்க ட்ரை பண்ணேன்..."
நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, ஒரு மாதிரி ஹெல்ப்லெஸ்ஸாச் சொன்னேன்.
"எனக்கு நார்மல் ஆனதும்..."
"நான் எந்திரிச்சு நடக்கலாம்னு தான் பாத்தேன்..."
"நான் உடனே மேல வந்துரணும்னு தாங்க நெனச்சேன்."
"ஆனா... அவரு என்னைய விடலங்க..."
நான் அந்த 'அவரு என்னைய விடல'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...
"விடலயா?"
அவரு குரல் லேசா உயர்ந்துச்சு.
"என்ன சொல்ற பவி?"
"அவன் உன்னைய தடுத்தானா? ஏன்?"
அவரு கியூரியாசிட்டியோட கேட்டாரு.
நான் நிதானமா, ஆனா முகத்துல பயத்தோட அவர்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"அவர் என்னை வேணும்னு தடுக்கல கார்த்திக்..."
நான் முதல்ல பிரகாஷ் நல்லவன்னு காமிக்கிறதுக்காக, அவனோட இன்டென்ஷனை க்ளியர் பண்ணேன்.
"அவர் என்னோட நிலைமையைப் பாத்துத் தான் தடுத்தாரு."
"அந்த இருட்டு ரூம்ல, இருந்த கொஞ்ச வெளிச்சத்துல... அவர் என் டிரஸ்ஸைப் பாத்துட்டு ,அவர் ஷாக் ஆகிட்டாரு."
"என் பேண்ட் ஃபுல்லா... அங்க தரைல கிடந்த தூசு, குப்பை, மண்ணுனு அழுக்கா இருந்துச்சுங்க."
நான் என்னோட உண்மையான நிலைமையை, ஆனா வேற ஒரு காரணத்துக்காக இங்க யூஸ் பண்ணேன்.
"அவர் சொன்னாரு... 'மேடம், நீங்க இந்தக் கோலத்துல நடக்கக் கூடாது'னு சொன்னாருங்க."
"'ஏன்?'னு நான் கேட்டப்போ..."
"'உங்க முழங்கால்ல தோல் உரிஞ்சு, ரத்தம் வர்ற மாதிரி இருக்கு'"
"'இந்தத் தரை அசுத்தமானது... அதுல ஒருவேளை ஏகப்பட்ட கிருமிகள் இருக்குலாம்'"
"'அதுமில்லாம, மண்ணு, தூசிலாம், ஃபுல்லா உங்க பேண்ட்ல ஒட்டியிருக்கு'"
"'நீங்க இப்போ இப்படியே நடந்து போனீங்கனா... அந்த பேண்ட் துணி உரச உரச...'"
"'அது எல்லாம் உங்க காயத்துல பட்டு, பெரிய இன்ஃபெக்ஷன் ஆகிடும்'னு சீரியஸாச் சொன்னாருங்க."
நான் பெரிய மெடிக்கல், ஆங்கில,டெர்மினாலஜிய எல்லாம் பிரகாஷ் சொன்ன மாதிரி, கார்த்திக்கிட்ட சொன்னேன்.
"அவர் சொல்றதக் கேட்டதும்... எனக்கே ரொம்பப் பயமாப் போச்சு கார்த்திக்."
"நிஜமாவே, என் முழங்கால்ல அந்தப் பேண்ட் உரசும்போதெல்லாம் எனக்கு எரிச்சலா, வலியா இருந்துச்சுங்க."
நான் என் லாஜிக்கை ஸ்ட்ராங்கா பில்ட் பண்ணேன்.
கார்த்திக் நான் சொல்றத அவ்ளோ கவனமா, கண்ணிமைக்காமக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவரு முகத்துல இப்போ ஒரு குழப்பம்.
"அவனுக்கு இதெல்லாம் எப்படித் தெரியும்?"
அவரு லாஜிக்கா இந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு.
"ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, கிருமி, இன்ஃபெக்ஷன்... இதெல்லாம் பத்தி அவ்ளோ டீடெயிலா எப்படிப் பவி தெரியும்?"
அவரு என்னைய ஒரு மாதிரி சந்தேகமாப் பாத்தாரு.
நான் உடனே எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.
"எனக்கும் தெரியல கார்த்திக்..."
"ஒருவேளை... நான் சொன்னேன்ல? அவர் மிலிட்டரிக்கு ட்ரை பண்ணாருனு?"
நான் மறுபடியும் அந்த மிலிட்டரி கார்டை வெளிய எடுத்தேன்.
"அப்போ ஒரு வேல, ஃபர்ஸ்ட் எய்ட், வூண்ட் மேனேஜ்மென்ட்லாம் கத்துக் குடுத்துருப்பாங்க போல."
"அதனால தான் அவர் கரெக்ட்டா, கான்ஃபிடென்ட்டா சொன்னாருனு நெனைக்கிறேன்."
"எனக்கு அப்போ இருந்த நிலைமையில, அவர் சொல்றது லாஜிக்காவும், எனக்கான அக்கறையாவும் தான் பட்டுச்சு."
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சாரு.
அவரு மூளநான் சொல்ற லாஜிக்கை அக்செப்ட் பண்ணிக்க ட்ரை பண்ணுச்சு.
அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.
"ம்ம்ம்... சரி... இருக்கலாம்."
"அவன் சொன்னதுல லாஜிக் இருக்கு... அந்த மாதிரித் தரைல விழுந்தா இன்ஃபெக்ஷன் ஆகச் சான்ஸ் இருக்கு தான்."
அவரு பிரகாஷோட 'அட்வைஸை' நம்பிட்டாரு.
என் மனசுக்குள்ள நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.
"அப்புறம்?"
கார்த்திக் அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு.
அவரு குரல்ல இப்போ தவிப்பு, ஆர்வம் மறுபடியும் வந்துருச்சு.
"அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"
"அவன் உன்னைய நடக்கக் கூடாதுனு சொல்லிட்டான்... சரி."
"அப்போ அடுத்து என்ன பண்ணான்? எப்போதான் வீட்டுக்கு அனுப்புனான்?"
அவரு என்னைய விடாமத் துருவித் துருவிக் கேட்டாரு.
நான் இந்த இடத்துல தான், கதையோட ரொம்ப முக்கியமான கட்டத்துக்கு வரப் போறேன்.
நான் டக்குனு பேச ஆரம்பிக்கல.
நான் மறுபடியும் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.
என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து விலக்கி, கீழ என் மடியில இறக்கிக்கிட்டேன்.
என் விரல்களால, நான் போட்டுருந்த நைட்டியோட ஓரத்தை லேசாப் பிசைஞ்சேன்.
நான் பெட்ல உக்காந்திருந்த பொசிஷனை லேசா மாத்திக்கிட்டேன்.
நான் அப்படி அசையும்போது, அந்த நைட்டி இன்னும் கொஞ்சம் மேல ஏறி...
என்னோட வலது தொடையையும், அந்தச் சிவப்பான முழங்கால் காயத்தையும் அப்பட்டமா அவருக்குக் காமிச்சுது.
நான் எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசாம, அமைதியா உக்காந்திருந்தேன்.
அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்த அமைதி, கார்த்திக்கோட பொறுமையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவரு என் தொடையையும், அந்தக் காயத்தையும் ஒரு நிமிஷம் வெறிச்சுப் பாத்தாரு.
அப்புறம் தன் முகத்தைத் தூக்கி, என் முகத்தைப் பாத்தாரு.
"பவி..."
அவரு குரல் இப்போ தவிப்பாவும், டென்ஷனாவும் இருந்துச்சு.
"ஏன் பாதியிலயே நிறுத்திட்ட?"
"ஏன் அமைதியா இருக்க?"
"சொல்லு பவி... என்ன நடந்துச்சு?"
அவரு என்னைய வற்புறுத்துனாரு.
நான் என் முகத்தை டென்ஷனான, கூச்சப்படுற ஒரு பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.
என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கொஞ்சம் மூச்சு வாங்குற மாதிரி நடிச்சேன்.
"எனக்கு... எனக்கு பயமா இருக்கு கார்த்திக்..."
நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு வெளிய கொண்டு வர்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"நான் இப்போ சொல்லப் போற விஷயம்..."
"அது... நீங்க கேக்குறப்போ ரொம்ப ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்."
"நீங்க என்னையத் தப்பா நெனச்சுப்பீங்களோனு எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்குங்க."
நான் என் நிலைமையை, பரிதாபமா அவர்கிட்ட எக்ஸ்பிரஸ் பண்ணேன்.
நான் இப்படிப் பில்டப் குடுக்கக் குடுக்க... கார்த்திக்கோட நிலைமை என்ன ஆகுதுனு நான் ஓரக்கண்ணால நோட் பண்ணேன்.
அவரு பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.
அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் இப்போ வேகமா இருந்துச்சு.
முக்கியமா... என்னோட பார்வை, லேசா அவரோட இடுப்புப் பகுதிக்குப் போச்சு.
அவரு போட்டுருந்த டிராக் பேண்ட்டுக்குள்ள...
அவரோட சுண்ணி... இப்போ விறைச்சுப் போய், பேண்ட்டை லேசாத் தூக்கிக்கிட்டு டென்ட் அடிச்சுருக்கிறத என்னால தெளிவாப் பாக்க முடிஞ்சுது!
என் புருஷனுக்கு, தன்னோட பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் இருட்டுல என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுல இவ்ளோ பெரிய செக்ஸுவல் எக்சைட்மென்ட்!
இவரு என்னையத் தப்பு சொல்லவே முடியாது... ஏன்னா இவரே என் கதையக் கேட்டு ஆசையோட இருக்காரு!
கார்த்திக் தன் கையை நீட்டி, என் கையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.
"பவி... என்னைப் பாரு."
"நான் தான் உன்கிட்ட முதலேயே சொன்னேன்ல?"
"நான் உன்னை கொஞ்சம் கூடத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."
"நீ எந்தத் தப்பும் பண்ணல... அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ற சிச்சுவேஷன்ல நீ இருந்த, அவ்ளோ தான்."
"அதனால, நீ எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம, என்ன நடந்துச்சுனு மட்டும் முழுசாச் சொல்லு."
அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.
நான் ஒரு சின்னக் குழந்த மாதிரி, கண்களைச் சிமிட்டிக்கிட்டுக் கேட்டேன்.
"நிஜமாவா கார்த்திக்?"
"அது கேக்குறதுக்கு அசிங்கமா இருக்கும்... ஆனா அவரோட இன்டென்ஷன் தப்பு இல்லனு எனக்குத் தோணுச்சு..."
"ஆனா நீங்க அதைக் கேக்கும்போது..."
நான் மறுபடியும் இழுத்தேன்.
"பரவால்ல பவி... நீ சொல்லு!"
அவரு இப்போ பொறுமையிழந்து, கொஞ்சம் அதிகாரமாகவே கத்துனாரு.
"நீ எதையும் மறைக்காத.., எனக்குத் தெரியணும்."
"நீ நிஜமாவே சொல்லணும்னு நெனைக்குறீங்களா, கார்த்திக்?"
நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விட்டேன்.
"ஆமா பவி! எனக்குத் தெரியணும்... சொல்லு!"
அவரு கண்கள்ல இருந்த அந்த வெறியைப் பாத்ததும், நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.
"சரிங்க... நான் சொல்றேன்."
"ஆனா, நீங்க இத எப்படி எடுத்துக்கப் போறீங்கனு எனக்குத் தெரியல..."
நான் மெதுவா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அடுக்கி, என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.
"நான் சொன்னேன்ல... அந்த சர்வீஸ் ரூம் ரொம்ப டல்லா, இருட்டா இருந்துச்சுனு?"
நான் லொகேஷனோட அட்மாஸ்பியரை மறுபடியும் அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.
கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.
"அந்த இருட்டுல..."
"என் முழங்கால்ல எவ்ளோ ஆழமாத் தோல் உரிஞ்சுருக்கு..."
"எவ்ளோ ரத்தம் வருது... உள்ள ஏதாச்சும் கல்லு, மண்ணு மாட்டிருக்கானு அவருக்குத் தெரியல."
"அவர் அந்த காயத்தைப் பாக்கணும்னு நெனச்சாருங்க."
"அப்பதான் அதுக்கு என்ன ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் பண்றதுனு அவருக்குத் தெரியும்ல?"
நான் லாஜிக்கா, மெடிக்கலா அதைக் கொண்டு போனேன்.
"ஆனா... நான் போட்டுருந்தது என்னோட டைட்டான ட்ராக் பேண்ட் கார்த்திக்."
நான் என்னோட டிரஸ்ஸை பத்தி ஞாபகப்படுத்துனேன்.
"அந்த பேண்ட் டைட்டா இருந்ததால..."
"அதை என் முழங்கால் வரைக்கும் மேல சுருட்டி விடவே முடியல."
"அப்படிச் சுருட்டி விட்டா, அந்தத் துணி மறுபடியும் என் காயத்துல உரசும்..."
"அது எனக்கு இன்னும் அதிகமான வலியைக் குடுக்கும்னு அவர் நெனச்சாரு."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய விசுவல் ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
'பேண்ட்டை மேல சுருட்ட முடியலனா... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?'
இந்தக் கேள்வி கார்த்திக்கோட முகத்துல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.
"அதனால..."
நான் வார்த்தையை ஸ்லோவா, ஒவ்வொரு இன்ச்-ஆ இழுத்தேன்.
"நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயத்தை..."
"அவர் அந்த இருட்டுல பண்ணாரு கார்த்திக்."
நான் சொல்லி முடிச்சதும்... எங்க பெட்ரூம்ல மறுபடியும் ஒரு பெரிய நிசப்தம்.
கார்த்திக்கோட உடம்பு விறைச்சுப் போச்சு.
அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் மட்டும் 'ஹூப்... ஹூப்...'னு காத்து மாதிரி வந்துச்சு.
அவரு தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குச்சு.
அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ இன்னும் அதிகமா, அப்பட்டமா வெளிய தெரிஞ்சுது.
தன் பொண்டாட்டிக்கு, இருட்டுல அந்த வாட்ச்மேன் என்ன பண்ணான்ங்குறத தெரிஞ்சுக்கிற ஆர்வம்!
அவரு கண்களைப் பெருசா விரிச்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு...
"என்ன நடந்துச்சுனு சொல்லு..."
அவரு குரல், ஒரு தவிப்போட, வெறியோட வந்துச்சு.
"எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட சொல்லு பவி."
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)