Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Gilmalover]

I like this story because it project the main character as pudhumai pen. These days woman divorce their husbands for not satisfying them not spending time with them and fully at work. Whereas the men are thinking only about the family future. This story has a great moral and tells the woman should be in extra marital affairs and enjoy multiple sex partners they like to have without disturbing husband work at the same time enjoy the weath of the husband too. The husband will be always kept in dark as fool in his lifetime. No other stories exploited this genre. Great writing skills.

[kangaani]

Yov story ya vida Unnoda comments than overa irukku. Ithoda niruthiko. Ellathukum essay eluthura mathiri or reply koduthu sagadikatha. Story ya first page la vaikirathuku ippadi oru vazhi Iruku pola.

[kangaani]

I like this story because it project the main character as pudhumai pen. These days woman divorce their husbands for not satisfying them not spending time with them and fully at work. Whereas the men are thinking only about the family future. This  story has a great moral and tells the woman should be in extra marital affairs and enjoy multiple sex partners they like to have without disturbing husband work at the same time enjoy the weath of the husband too. The husband will be always kept in dark as fool in his lifetime. No other stories exploited this genre. Great writing skills.

Inimel vakkil ellam fees vangittu kalla thodarbu vachikka ookuvikkanum appo than divorce case kurayum penganum pala per kooda othu happy ya iruppanga. Adhu than avungala kalyanam pannina potta purusa naingalukku sariyana punishment. Valkai mulukka oru thevidiyavuku naai mathiri ulachi aduthavan pillaiku appana valnthu saagurthu. 

[UngalNaan]

Yov story ya vida Unnoda comments than overa irukku. Ithoda niruthiko. Ellathukum essay eluthura mathiri or reply koduthu sagadikatha. Story ya first page la vaikirathuku ippadi oru vazhi Iruku pola.

Athey than Sajith எனும் comments Spam Maker... comment பண்றனு spam பண்ணிட்டு இருக்காரு... யாழினி ராம் இது குறித்து பேசனும்

[Sankamithira]

Karthik vilakku pudikkalam, shajith sombu thookalam

[Thangaraasu]

Miga arumai. Ipovachum adha potta purusana pavi pundaya nakki prakash kanjiya kudikka vainga

[yazhiniram]

கதையைப் படிச்சோமா, அதுக்கு கையடிச்சோமா, அப்படியே போயிட்டே இருக்க வேண்டியதுதானே! அதைவிட்டுட்டு இங்க வந்து இது சொத்தை, அது சொத்தைன்னு எதுக்குய்யா புலம்பிக்கிட்டு இருக்கீங்க? பிடிக்கலன்னா வேற கதையைப் படிங்க. இங்க வந்து ஆராய்ச்சி பண்ண வேண்டியது எதுக்கு?

Shajith bro, நீங்களும் ரொம்ப முட்டுக் கொடுக்கிறீங்க. அதுவும் வேண்டாம். அவங்க அவங்க கருத்தை அவங்களே பாத்துக்கட்டும். நீங்க ஒவ்வொரு தடவையும் முட்டுக் கொடுத்து, தேவையில்லாத விவாதத்தை வளர்க்க வேண்டாம். Please avoid it.

முதல்ல ஒண்ணு புரிஞ்சுக்கோங்க. **இது ஒரு பிட்டு ஸ்டோரி ஃபோரம். அவ்ளோதான்!** பிடிச்சா படிங்க, கையடிங்க. பிடிக்கலன்னா வேற கதையைப் படிக்கப் போங்க, அங்க போய் கையடிங்க. அத விட்டுட்டு, MC-ய எவன்கூட ஓடணும், யார் யாரைக் கொல்லணும், இவன்கூட சேரணும், அவன்கூட சேரணும்னு உங்க இஷ்டத்துக்கு ஆர்டர் போடாதீங்கப்பா!

என்னோட kink-க்காக நான் கதை எழுதுறேன். உங்களைத் திருப்திப்படுத்துறதுக்காக இல்லை. விமர்சனம் பண்ணணும்னு அவ்ளோ ஆசையா இருக்கா? உண்மையான விமர்சனமா இருந்தா தாராளமா பண்ணுங்கய்யா. அதுக்கு நான் reply பண்ணுறேன். ஆனா, அத விட்டுட்டு எப்பப் பாத்தாலும் இது சொத்தை, அது சொத்தைன்னு புலம்பிக்கிட்டே இருக்காதீங்கய்யா. விமர்சனம் வேற, சும்மா புலம்புறது வேற. தமிழ்ல வர்ற எத்தனையோ மொக்கைப் படங்களைப் போய்ப் பாருங்க; அதையெல்லாம் வச்சு அங்க போய், பொலம்புங்க போங்க.

Porn story forum-க்கு வந்துட்டு கண்ணியம், தர்மம், நியாயம், சூத்து, கூதி, உப்பு, சப்புன்னு ஒழுக்கப் பாடம் எடுக்க வேண்டியது! அடேயப்பா, கையடிக்கிற வரைக்கும் கதை நல்லா இருக்கு; கையடிச்சு முடிச்சதுக்கப்புறம்தான் உங்களுக்கு தர்மமும் நியாயமும் ஞாபகத்துக்கு வருதா? அப்போ வரைக்கும் உங்க மனசாட்சி எங்கப்பா போயிருந்துச்சு? ?

அத விட்டுட்டு, comments வர்றதுக்கெல்லாம் இன்னொருத்தன் வந்து, “இது என்னோட trick. Story-ய first page-லயோ top-லயோ வச்சிரு, அப்போதான் காசு வரும்ங்கிற மாதிரி”னு சொல்றான். WTF bro, என்னய்யா பேசுற? நான் காசுக்காகத்தான் இதை எழுதுறேன்னு சொன்னேனா?

Admin சார்ஜி, நீங்க இங்க story எழுதுற authors-க்கு காசு கொடுக்கிறீங்களா? நான் மட்டும்தான் காசு வாங்காம எழுதுறேனா? நானா வந்து, “சார், என் story-க்கு comment போடுங்க, first page-ல கொண்டு வாங்க, என்னை famous ஆக்குங்க”னு யார்கிட்டயாவது கெஞ்சுனேனா?

இது என்னோட timepass. நேரம் கிடைக்கும்போது எழுதுறேன், தோணும்போது post போடுறேன். இந்தக் கதை ஏன் first page-ல வருதுன்னே எனக்குத் தெரியாது. Porn story writer-ஆ famous ஆகணும்னு எனக்கு ஆசையும் கிடையாது. இது என்னோட kink; அவ்ளோதான். First page-ல வர்றதுல பிரச்சினை இருந்தா admin கிட்ட complaint பண்ணுங்க. எனக்கு ஒரு மயிரும் கவலை இல்லை. ஆனா உங்க கற்பனையை என் மேல திணிக்காதீங்கடா!

உண்மையைச் சொல்லணும்னா, இந்த forum-ல இருக்கிற பல கதைகளைப் படிச்சு எனக்கே ஏற்கெனவே frustration ஆயிடுச்சு. Sex scenes-ஐ இன்னும் ஆழமா, detail-ஆ, நல்லா build பண்ணி எழுதுற கதைகள் ரொம்பக் குறைவு. ஏதோ அவசர அவசரமா scene-க்குள்ள போய், அடுத்தடுத்து என்னவோ நடக்கிற மாதிரி எழுதுறாங்க. அதுல பெண்களோட perspective, அவங்க மனசுல என்ன ஓடுது, அவங்க எப்படி அந்த நிலைமைக்கு வர்றாங்க, அவங்களோட hesitation, desire, emotions இதையெல்லாம் ஆழமா develop பண்ணி, நம்புற மாதிரி எழுதுறது ரொம்பக் குறைவு.

அதனாலதான், எனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி, நான் எதிர்பார்க்கிற detail-ல, அந்த அளவு depth-ஓட ஒரு கதையை நானே எழுத ஆரம்பிச்சேன். நான் எழுதுறது உங்களுக்காக இல்லைப்பா, எனக்காக! என்னோட kink-ஐ நான் எதிர்பார்க்கிற மாதிரி முழுமையா எழுதிப் பார்க்கணும்னுதான் எழுதுறேன். உங்களுக்குப் பிடிக்குதா, இல்லையா என்பது வேற விஷயம். நான் எதுக்கு எழுத ஆரம்பிச்சேன்னு புரிஞ்சுக்காம, காசு, fame, first page strategy-ன்னு உங்க இஷ்டத்துக்கு ஏதாவது உளறாதீங்க.

என் கதையோட அளவைப் பார்த்தாலே தெரியும். ஏற்கெனவே 260 pages-ல 2 லட்சம் lines-ஐத் தாண்டியிருக்கு. இந்த forum-ல வேற எந்தக் கதையாவது இந்த அளவுக்கு detail-ஆ, depth-ஓட develop ஆகியிருக்கான்னு பாருங்க. இவ்வளவு நேரமும் போட்டு எழுதுறது, யாரோ எனக்குக் காசு கொடுக்கிறதால இல்லை; எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு, எனக்குத் தேவையான மாதிரி எழுதணும்னுதான். என் ஆசை பூர்த்தி ஆகுது.

எனக்குப் பிடிச்சதை, எனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி எழுதுறேன். இதுல காசு சம்பாதிக்கவோ, porn story writer-ஆ பேரெடுக்கவோ நான் உட்காரல. அதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுங்க. அதைவிட்டுட்டு ஏதோ தெரிஞ்ச மாதிரி காசு, trick, strategy-ன்னு nonsense பேசிக்கிட்டு இருக்காதீங்கப்பா!

இன்னொரு விஷயம். அடுத்த 50–70 parts பல பேருக்கு மொக்கையாத்தான் இருக்கும். ஒரே theme-ஐச் சுத்தி, பெரும்பாலும் ரெண்டு பேரோட interaction மட்டும்தான் இருக்கும். பெரிய திருப்பங்கள், அடுத்தடுத்து சம்பவங்கள்னு எதையும் எதிர்பார்க்காதீங்க. போர் அடிக்கும்னு இப்பவே சொல்லிட்டேன். **The fuck off and get out!** பிடிக்கலன்னா வேற கதையைப் படிங்க.

எனக்கு எல்லா comments-க்கும் பதில் சொல்ல நேரமும் இல்லை, இப்படிப்பட்ட கமெண்ட்ஸ்க்கு பதில் சொல்ல விருப்பமும் இல்லை. நான் எப்போ update போடணும்னு தோணுதோ அப்போ போடுவேன். ஒவ்வொரு update-லயும் part number இருக்கும்; heading-ல part name இருக்கும். அதைப் பார்த்துப் படிங்க.

மத்த வாசகர்களுக்கு நன்றி. உண்மையா கதையை ரசிச்சுப் படிக்கிறவங்களுக்கு இந்தப் பதிவு கிடையாது. தேவையில்லாம வந்து கதையை ஆராய்ச்சி பண்ணி, ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் சண்டை போடுற சில பேருக்கு மட்டும்தான்.

**என் கதை, என் kink, என் timepass. உங்களுக்கும் பிடிச்சிருந்தா படிங்க, கையடிங்க. இல்லன்னா உங்களுக்கு செட் ஆகுற கதையைப் போய்ப் படிங்க. அவ்ளோதான்!**

[harry9944]

Well said, Author. I 100% agree with you. Dear reviewers, let him think freely and express his ideas in his own way. This is not a novel, comic, or movie that requires your opinions and directions at every step. It is simply a story that we all enjoy because of his excellent writing skills. So please give him the freedom and space to breathe

[donald65]

Ungal ishtam pol kadhai yeludhungal nanba yaar sol pechaiyum kekarthigala

[sexyrock006]

wow, semmmma. dark house la potu kilichutanae. next episode semma twist.

[manithanhere]

என்னய்யா இது.. கதைதான் ஜவ்வு மாதிரி இழுக்குதுன்னா கமெண்ட்டும் வளவளன்னு எழுதித் தள்ளுறீங்க...

[Kannaki]

நான் பாத்ததிலேயே ரொம்பக் குப்பையான கமெண்ட் section இதுதான்.
கதையைக்கூட ஒழுங்காப் படிக்க முடியாம, அனத்திட்டு கெடக்கானுக...

You said it yourself that you're writing only for your kink. Then there's no need to respond to any of the comments, whether they're positive or negative.

கதை முடிஞ்ச பின்னாடி, "எல்லாருக்கும் நன்றி" அப்படின்னு ஒரு செய்தி போட்டா போதும்.

[NityaSakti]

நான் பாத்ததிலேயே ரொம்பக் குப்பையான கமெண்ட் section இதுதான்.
கதையைக்கூட ஒழுங்காப் படிக்க முடியாம, அனத்திட்டு கெடக்கானுக...

You said it yourself that you're writing only for your kink. Then there's no need to respond to any of the comments, whether they're positive or negative.

கதை முடிஞ்ச பின்னாடி, "எல்லாருக்கும் நன்றி" அப்படின்னு ஒரு செய்தி போட்டா போதும்.

Yeppa kannagiyoda cousin sister sollittanga kettukonga

[yazhiniram]

--------------
Part 277:
--------------

என் உடம்புல இருந்த பயம் எல்லாம் இப்போ ஒரு பெரிய எரிச்சலா மாறி, இவன் மேல பாய்ஞ்சுது.

"என்னடா பாத்துப்ப? என்ன பாத்துப்ப நீ?"

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் அடக்கி, ஆனா அவ்ளோ கோபத்துல சீறுனேன்.

"ஒரு சின்ன விஷயத்தை உருப்படியா செக் பண்ணத் தெரியல உனக்கு."

"அவர் அங்கயே தான்டா உக்காந்துருக்காரு... நீ ஒழுங்கா பாத்துருந்தா, அவர் உக்காந்துருக்கிறது உனக்குத் தெரிஞ்சுருக்கும்ல?"

"அவர் கிளம்பிட்டான்னு நீயே ஒரு குருட்டு நம்பிக்கையில, என்னைய வர  சொல்லிட்ட..."

"உன்ன நம்பித் தானடா நான் வந்தேன்?"

"இப்போ பாரு... நான் அவர் கண்ணுல நேருக்கு நேரா மாட்டிட்டேன்."

நான் பேசப் பேச, எனக்கு அழுகையும் கோபமும் ஒண்ணா சேர்ந்து வந்துச்சு.

"உனக்கு என்னடா..."

"நாளைக்கு எதாச்சும் பிரச்சனைனா, உனக்கு ஒண்ணுமில்ல."

"ஆனா நான்? என் வாழ்க்கை...?"

"அவன் யாரதுகிட்ட எதாச்சும் போட்டு குடுத்துட்டா... நான் என்னடா பண்ணுவேன்!"

நான் எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்ல இருக்கேன்னு அவனுக்குப் புரிய வைக்க, தவிப்போட கத்துனேன்.

ஆனா, அந்தப் பக்கம் அவன்... இன்னும் அதே கூலான டோன்ல தான் பேசுனான்.

"அட... நீ ஏன் தேவையில்லாம இவ்ளோ கோவப்படுற?"

"அவருக்கு ஒன்னும் தெரியாது... நான் பாத்துக்கிறேன்னு சொல்றேன்ல?"

"நீ எதையும் யோசிக்காம, நிம்மதியாத் தூங்குடி."

அவன் அசால்ட்டா சொன்னதும், எனக்குப் பைத்தியமே பிடிச்சுடும் போல இருந்துச்சு.

'இவன்கிட்ட போய் இதெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேனே.., இவனுக்கு எதுவும் தலைல ஏறாது'னு எனக்கு முழுசாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

இதுக்கு மேல இவன்கிட்ட ஆர்கியூமென்ட் பண்ணி எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்ல.

இப்போதைக்கு அவன் அந்த ரூமை விட்டு வெளிய வராமத் தடுக்கணும், அவ்ளோ தான்.

நான் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து விட்டுட்டு, என் கோபத்தைக் கொஞ்சம் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

நான் ஒரு அதிகாரமான டோனுக்கு மாறினேன்.

"பிரகாஷ்... நான் சொல்றதை மட்டும் நல்லா கேட்டுக்கோ."

"நீ இப்போ... எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும், அந்த சர்வீஸ் ரூம் பின்வாசல் வழியா வெளிய வரவே கூடாது."

நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, ஒரு ஆர்டர் போடுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"வேலு காரிடாரைத் தான் வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு."

"நீ அந்த வழியா வந்தா, கண்டிப்பா அவரோட கண்ணுல படுவ."

"அதனால... நீ அந்த ரூம்க்குள்ளயே கொஞ்ச நேரம் வெயிட் பண்ணு."

"அப்புறமா... அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்து கம்யூனிட்டி ஹாலுக்குப் போற உள்-கதவு இருக்குல?"

"அந்தக் கதவைத் திறந்து, கம்யூனிட்டி ஹாலுக்குள்ள போ."

"அங்க இருந்து, காரிடார் வழியா வராம... அந்தப் பின்னாடி இருக்கிற வழியா போயிடு."

"ஆனா வேலு கண்ணுல மட்டும் நீ பட்டுடக் கூடாது... புரிஞ்சுதா?"

நான் அவனுக்கு அவ்ளோ தெளிவா, ரூட் மேப் போட்டுக் குடுத்தேன்.

நான் இவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்னதும், அவனுக்கும் கொஞ்சம் நிலைமை புரிஞ்சுது போல.

"சரிடி... சரிடி... நீ டென்ஷன் ஆகாத."

அவன் குரல் கொஞ்சம் இறங்கி வந்துச்சு.

"நீ சொல்ற மாதிரியே நான் அந்தப் பின் வாசல் வழியாவே போய்க்கிறேன்."

"ஆனா நீ நெனைக்கிற மாதிரி, அவருக்கு ஒண்ணும் தெரிஞ்சுருக்காது... கவலைப்படாத."

"நான் கிளம்பிடுறேன்... நீ போய் ரெஸ்ட் எடு."

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள இருந்த பதற்றம்... லேசாத் தணிஞ்சுது.

'அப்பாடா... இவன் அந்த வழியா வர மாட்டான்.'

நான் பெருமூச்சு விட்டேன். என் தோள்பட்டை லேசாத் தளர்ந்துச்சு.

"சரி... போனை வை."

நான் ரொம்ப ட்ரையா, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

நான் காலைக் கட் பண்ணப் போனேன்...

அப்போ...

"பவி..."

அவன் மென்மையா, ஒரு போதையான குரல்ல கூப்பிட்டான்.

நான் போனை எடுக்காம, அப்படியே காதுல வெச்சுக்கிட்டு அமைதியா இருந்தேன்.

"லவ் யூ பொண்டாட்டி..."

அவன் அந்த வார்த்தைகளை ரொமான்டிக்கா, காதலோட சொன்னான்.

நான் அவ்ளோ டென்ஷன்ல, என் உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டு நிக்கிறேன்...

ஆனா இவனுக்கு பாரு, இந்த நேரத்துலயும் ரொமான்ஸ் கேக்குது!

ஆனா... அவன் அந்த 'லவ் யூ பொண்டாட்டி'னு சொன்னப்போ...

என் கோபத்துக்கு நடுவுலயும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னச் சிலிர்ப்பு ஓடுனத என்னால மறுக்க முடியல.

ஆனா இப்போ அதெல்லாம் ஃபீல் பண்ற நிலைமையில நான் இல்ல.

"ச்சீ... போன வைடா!"

நான் கடுப்பா, செல்லமா ஒரு திட்டுத் திட்டிட்டு... டக்குனு காலைக் கட் பண்ணேன்.

போன் ஸ்க்ரீன் ஆஃப் ஆச்சு.

நான் அந்தப் போனை என் நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்டு, ஹால்ல அப்படியே நின்னேன்.

ஹப்பா... எவ்ளோ பெரிய காரியம் இது.

நான் மெதுவா என் பார்வையைத் திருப்பி, கார்த்திக்கோட வொர்க் ரூமைப் பாத்தேன்.

கதவு இன்னும் மூடியே தான் இருந்துச்சு.

எனக்கு இப்போ ரெண்டாவது நிம்மதி.

ஆனா... இன்னும் முடியல.

என் உடம்பு... என்னோட நிலைமை...

அது நான் தப்பிச்சுட்டேன்னு சொல்லல.

நான் நிக்கிற இடத்துல இருந்தே, என் உடம்புல இருந்து வர்ற அந்த வாசனை எனக்கே அடிச்சுது.

வேர்வை, அந்த ரூமோட தூசு வாசம்...

அதுக்கு மேல... அவனோட அந்த ராவான, அப்பட்டமான நெடி.

நான் இப்போ உடனே என்னைய க்ளீன் பண்ணியே ஆகணும்.

ஒருவேளை கார்த்திக் வெளிய வந்து, என்னை இந்தக் கோலத்துல பாத்தார்னா...

எல்லாமே முடிஞ்சுடும்!

நான் ஒரு செகண்ட் கூட வெயிட் பண்ணல.

வேகமா, ஆனா சத்தம் வராமப் பூனை மாதிரி நடந்து, நேரா பெட்ரூம் பாத்ரூம்க்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

பாத்ரூம் கதவைச் சாத்தி, தாழ்ப்பாள் போட்டேன்.

'க்ளிக்...'

அந்த லாக் சத்தம் கேட்டதும் தான், நான் முழுசா, நூறு சதவீதம் பாதுகாப்பா இருக்கேன்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

பாத்ரூம்க்குள்ள இருந்த பிரைட்டான லைட், என் கண்ணைக் கூசுச்சு.

நான் நேராப் போய், வாஷ் பேசின் மேல இருந்த பெரிய கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பாத்தேன்.

என் தலைமுடி எல்லாம் பறந்து, ஒரு மாதிரிச் சிக்குப் பிடிச்சுப் போயிருந்துச்சு.

என் நெத்தியில, கழுத்துல எல்லாம் வேர்வை ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கண்களுக்குக் கீழ லேசான சோர்வு.

என் உதடுகள்! அது வீங்கிப் போய், சிவந்து போயிருந்துச்சு.

என் கீழ் உதட்டுல லேசான ரத்தக்கட்டு தெரிஞ்சுது.

அந்த முகத்தைப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள அருவருப்பும், அதே சமயம் ஒரு பயங்கரமான கிளுகிளுப்பும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து வந்துச்சு.

'நான் எவ்ளோ தூரம் போயிட்டேன்...'

நான் என் பார்வையை கண்ணாடியில இருந்து விலக்கிக்கிட்டு, என் ட்ரெஸ்ஸைக் கழட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

முதல்ல என் டீ-ஷர்ட்டைப் பிடிச்சு, தலை வழியா மேல இழுத்தேன்.

அந்தத் துணி என் உடம்பை விட்டு விலகும்போது... என் முலைக்காம்புகள்ல சுளீர்னு ஒரு வலி!

நான் அப்படியே நின்னுட்டேன்.

"ஆஹ்..."

என் ரெண்டு முலைகளும் இப்போ காத்துல ஃப்ரீயாத் தொங்குச்சு.

நான் குனிஞ்சு என் முலைகளைப் பாத்தேன்.

அது அவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வா, லேசாச் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அவன் ஒரு வெறி பிடிச்ச நாய் மாதிரி, என் காம்புகளைத் தன் வாய்க்குள்ள இழுத்து வெச்சுக் கடிச்சதும், சப்புனதும் எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவனோட எச்சில் பட்டுப் பட்டு, அந்த இடம் அவ்ளோ ராவா மாறிடுச்சு.

அடுத்தது... என் பேண்ட்.

நான் அந்த ட்ராக் பேண்ட்டோட எலாஸ்டிக்கைப் பிடிச்சுக் கீழ இழுத்தேன்.

அது சாதாரணமா கீழ இறங்கல...

என் தொடை இடுக்குல, என் புண்டைக்கிட்ட அது அவ்ளோ ஈரமா... பிசுபிசுனு என் தோலோட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்சம் பலம் குடுத்து, அந்தத் துணியைப் பிரிச்சு எடுத்தேன்.

'ச்வக்...'னு அந்தத் துணி என் சதையில இருந்து விலகுன சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவன் கஞ்சியும், என்னோட ஜூஸும் சேர்ந்து ஒரு பசை மாதிரி ஆகி, என் தொடையிலயும் என் புண்டைல லேசா வளந்து இருந்த முடிகள்லயும் காஞ்சு ஒட்டியிருந்துச்சு.

அந்த நெடி இப்போ இன்னும் ஸ்ட்ராங்கா என் மூக்கைத் தாக்குச்சு.

நான் பேண்ட்டை கழட்டி, அப்படியே அழுக்கு கூடைல தூக்கிப் போட்டேன்.

நான் மெதுவா நடந்து, ஷவருக்குக் கீழ போய் நின்னேன்.

ஷவர் நாபை, 'ஹாட் வாட்டர்' பக்கம் திருப்பி, ஆன் பண்ணேன்.

'ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்...'

சுடச்சுட தண்ணி, ஷவர்ல இருந்து ஸ்பீடா வந்து என் தலை மேல கொட்ட ஆரம்பிச்சுது.

அந்தச் சூடான தண்ணி என் உடம்புல பட்டதும்...

"ஹப்பாஆஆ..."

என் உடம்புல இருந்த அத்தனை நரம்புகளும் அப்படியே ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

நான் என் கண்களை இறுக்க மூடிக்கிட்டு, தலையை லேசாப் பின்னாடி சாய்த்து...

அந்தச் சூடான தண்ணியை என் முகம், கழுத்து, நெஞ்சுனு முழுசா வாங்கிக்கிட்டேன்.

அந்தத் தண்ணி, என் உடம்புல இருந்த வேர்வையையும், அந்த சிமெண்ட் தூசியையும் மெதுவா அடிச்சுக்கிட்டுக் கீழ போச்சு.

ஆனா... தண்ணி உடம்புல படப் பட...

அவன் எனக்குக் குடுத்த முரட்டுத்தனமான சுகத்தோட வலிகள் ஒவ்வொண்ணா எனக்கு உறைக்க ஆரம்பிச்சுது.

முதல்ல... என்னோட முழங்கால்!

அந்தச் சூடான தண்ணி, என் முழங்கால் வழியா வழிஞ்சு ஓடும்போது...

சுளீர்னு... ஒரு பயங்கரமான எரிச்சல்!

"ஆஆஹ்... அம்மா..."

நான் வலில டக்குனு குனிஞ்சு, என் முழங்காலைப் பாத்தேன்.

ரெண்டு முழங்கால்லயும்... தோல் முழுசா உரிஞ்சு, ரத்தம் கசியுற அளவுக்குச் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அந்த மொரமொரப்பான சிமெண்ட் தரை... எந்த ஒரு மேட்டும் இல்லாம...

அவன் என்னைய ஒரு நாய மாதிரிப் பின்னாடி இருந்து ஓக்கும்போது, நான் அந்தத் தரைல முட்டி போட்டுத் தேய்ச்ச தேய்ப்பு.

என் முழங்காலே ரணமாப் போயிருந்துச்சு.

நான் என் கைகளால அந்த இடத்துல லேசாத் தண்ணியத் தொட்டுத் தடவுனேன்... அவ்ளோ எரிச்சல்!

இது ஒரு நாள்ல ஆறாது... ரெண்டு மூணு நாளைக்காவது நான் நடக்கும்போது நொண்டிக்கிட்டு தான் நடக்கணும்.

'மபரதேசி நாய்... கொஞ்சம் கூட இரக்கமே இல்லாம இப்படி போட்டுத் தேய்ச்சுட்டானே...'னு என் மனசு அவனைத் திட்டுச்சு.

ஆனா அந்தத் திட்டுல கூட, ஒரு விதமான செக்ஸியான சிலிர்ப்பு தான் இருந்துச்சு.

நான் சோப்பை எடுத்து, என் கைகள்ல நல்லாத் தேய்ச்சு நுரை வர வெச்சேன்.

முதல்ல என் கழுத்து, என் தோள்பட்டை...

அவன் எந்தெந்த இடத்துல எல்லாம் முத்தம் குடுத்தானோ, அந்த இடத்தை எல்லாம் அழுத்தித் தேய்ச்சுக் கழுவுனேன்.

அடுத்து என் முலைகள்.

நான் சோப்பு நுரையோட என் முலைகளைத் தொட்டப்போ...

என் காம்புகள்ல மறுபடியும் ஒரு வலி.

அவ்ளோ நேரம் அவனோட எச்சில்லயும், அவனோட கடிலயும் இருந்த என் காம்புகள்...

இப்போ என் கைகள் படும்போதே அவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வாத் துடிச்சுது.

நான் ரொம்ப மென்மையா, அந்த இடத்தை வாஷ் பண்ணேன்.

அடுத்து என் வயிறு...

என் அடிவயிற்றுல, அவன் கைகளை வெச்சு அவ்ளோ பலமாப் பிடிச்சிருந்தான்.

அவன் பிடிச்ச இடத்துல, அவனோட விரல்களோட தடம் லேசாகச் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... இவன் இவ்ளோ வெறித்தனமாவா என்னையப் பிடிச்சான்?'

அடுத்தது... என் தொடைகள்.

நான் கொஞ்சம் குனிஞ்சு, என் தொடைகளுக்கு நடுவுல சோப்பைக் கொண்டு போனேன்.

என் தொடை இடுக்குல, காஞ்சு போய் ஒட்டியிருந்த அவனோட கஞ்சிய... தண்ணி ஊத்தி, தேய்ச்சுக் கழுவுனேன்.

அந்தக் கஞ்சி அவ்ளோ ஈஸியாப் போகல. அது ஒரு பசை மாதிரி என் முடிகள்ல சிக்கியிருந்துச்சு.

நான் என் விரல்களால, அதப் பிடிச்சு இழுத்து, சோப்புப் போட்டுக் கிளீன் பண்ணேன்.

நான் என் புண்டைக்குள்ள என் விரல்களை லேசா விட்டேன்.

'ச்ஷ்ஷ்...'

அங்கேயும் ஒரு பயங்கரமான வலி!

அது ஒரு சின்ன எரிச்சல் இல்லை... என் புண்டையோட உள்ள எல்லாமே வீங்கிப் போய், ரணமா இருந்துச்சு.

அவனோட 'மான்ஸ்டர்' சுண்ணி... அதோட சைஸ்...

அது என் புண்டைக்குள்ள அவ்ளோ முரட்டுத்தனமா, எந்த ஒரு கருணையும் இல்லாம இடிச்சு இடிச்சு உள்ள போனது...

என் புண்டையையே ரெண்டா கிழிச்ச மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

நான் நடக்கும்போதே என் கால்கள் லேசா அகண்டு தான் இருந்துச்சு.

அவவ்ந்த ஓல்... என் லைஃப்ல நான் அனுபவிக்காத ஒரு வலி கலந்த சுகம்.

நான் அந்த இடத்தை ரொம்பச் சாஃப்ட்டாத் தண்ணி ஊத்திக் கழுவுனேன்.

அவனோட ஒவ்வொரு இடியும், என் உடம்புக்குள்ள இன்னும் அதிர்ந்துக்கிட்டே இருக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

அடுத்து...

என் கை மெதுவாப் பின்னாடி போச்சு.

என்னோட குண்டிச் சதைகளுக்கு நடுவுல...

நான் என் விரல்களால அந்த இடத்தை லேசாத் தொட்டேன்.

அந்த இடம்... என்னோட அந்தச் சின்ன ஓட்டை...

அதுவும் இப்போ லேசா வீங்கி, அவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வா இருந்துச்சு!

நான் தொட்டதும், எனக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சின்ன ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன்... அவன் தன்னோட எச்சில் நாக்கால அந்த இடத்தை எப்படி நக்குனான்!

அவன் நாக்கு அவ்ளோ சூடா, கூர்மையா அந்த ஓட்டைக்குள்ள சுழலுன அந்த மெமரி...

நான் ஷவருக்குக் கீழ நின்னுக்கிட்டு இருக்கும்போதே, என் அடிவயிற்றை மறுபடியும் ஒரு தடவை சூடாக்குச்சு.

'அது அசிங்கம் இல்ல பவி... அது என்னோட உரிமை'னு அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் காதுக்குள்ள கேட்டுச்சு.

அவன் என் ஓட்டையைத் தன் கைகளால முரட்டுத்தனமா விரிச்சு, அந்த இடத்துல முத்தம் குடுத்தான்.

அவனோட வாய் பட பட, அந்த இடத்துல இருந்த என்னோட எல்லாத் தயக்கங்களும், கூச்சங்களும் செத்துப் போயிருந்துச்சு.

நான் சோப்பை எடுத்து, அந்த இடத்தை நல்லாத் தேய்ச்சுக் கழுவுனேன்.

உடம்புல இருக்குற அழுக்கை, வேர்வையைத் தண்ணி கழுவிடுச்சு.

ஆனா... அவன் என் உடம்புக்குள்ள குடுத்த அந்த மெமரிஸை?

அதை எந்தச் சோப்புப் போட்டாலும் கழுவவே முடியாதுனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் முழுசா வாஷ் பண்ணி முடிச்சேன்.

என் உடம்புல இப்போ பிரகாஷோட எந்த ஒரு அடையாளமும் இல்ல. அவனோட வாசம் இல்ல, அவனோட கஞ்சி இல்ல.

நான் மறுபடியும், சுத்தமான, பளபளப்பான பவித்ராவா மாறிட்டேன்.

ஆனா, என் உள்ளுக்குள்ள... நான் முழுசா மாறிப் போயிருந்தேன்.

நான் ஷவரை ஆஃப் பண்ணல.

அந்தச் சூடான தண்ணி, என் தலைல இருந்து கால் வரைக்கும் தொடர்ந்து ஊத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

தண்ணி என் உடம்புல பட்டு, காலுக்குக் கீழ ஓடி, அந்த ட்ரெயின் ஹோல்க்குள்ள சுழண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் சுவத்துல ஊன்றி, தலையைக் குனிஞ்சு...

அந்தத் தண்ணிக்குக் கீழ, எந்த அசைவும் இல்லாம அப்படியே நின்னேன்.

என் மனசு, இப்போ முழுசா ஒரு அமைதிக்கு வந்திருந்துச்சு.

எல்லாமே முடிஞ்சுது. நான் என் வாழ்க்கையோட எல்லையைத் தாண்டிட்டேன்.

இனிமேல், இது தான் என் வாழ்க்கை.

அந்தச் சூடான தண்ணியில, என் உடம்போட வலிகளை நான் மெதுவா ரசிச்சுக்கிட்டே...

ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.


--------------
Part 278:
--------------

அந்தச் சூடான தண்ணி என் உடம்பை விட்டு முழுசா வடிஞ்சதும், நான் மெதுவா ஷவரை ஆஃப் பண்ணேன்.

நான் சுவத்துல மாட்டியிருந்த டவலை எடுத்தேன்.

டவல் துணி என் உடம்புல பட்டதும், என் சதைகள்ல இருந்த வலி எனக்கு தெரிய ஆரம்பிச்சுது.

முக்கியமா என் முலைல.

அவன் கடிச்சி வெச்ச காம்புகள்ல, டவல் லேசா உரசுனதுமே சுளீர்னு ஒரு வலி.

நான் மென்மையா, ஒத்தி ஒத்தித் துடைச்சேன்.

என் கழுத்து, என் முதுகு, என் வயிறுனு எல்லா இடத்துலயும் இருந்த ஈரத்தை அவசர அவசரமாத் துடைச்சுக்கிட்டேன்.

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல தான் என் கை ரொம்பத் தயக்கத்தோட போச்சு.

என் புண்டை இதழ்கள் எல்லாம் வீங்கி, சென்சிட்டிவ்வா இருந்துச்சு.

நான் டவலை வெச்சு லேசா ஒத்தினேன்.

அந்த வலிக்கு நடுவுலயும், அந்த ஓல் ஞாபகம் வந்து ஒரு சின்னச் சிலிர்ப்பைக் குடுத்துச்சு.

ஆனா இப்போ அதையெல்லாம் நெனச்சுப் பாக்குற டைம் இல்ல.

நான் வெளிய போகணும்... கார்த்திக்கை வேற இப்போ ஃபேஸ் பண்ணணும்.

நான் டவலை என் முலைகளுக்கு மேல சுத்தி, இறுக்கமா ஒரு முடிச்சுப் போட்டுக்கிட்டேன்.

டவல் என் முழங்கால் வரைக்கும் தொங்குச்சு.

நான் வாஷ் பேசின் கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பாத்தேன்.

இப்போ நான் கொஞ்சம் நார்மலாத் தெரிஞ்சேன்.

முடியை எல்லாம் ஒண்ணாச் சேர்த்து, ஒரு கிளிப் போட்டுக்கிட்டேன்.

முகத்துல இருந்த களைப்பு, இப்போ குளியல்ல கொஞ்சம் மறைஞ்சு, ஒரு ஃப்ரெஷ்ஷான லுக்குக்கு மாறியிருந்துச்சு.

'ஓகே பவி... நீ இப்போ பரவால்ல.'

'வாக்கிங் போயிட்டு வந்து, குளிச்சுட்டு வெளிய போற மாதிரிதான் இருக்க .'

நான் எனக்கு நானே மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் பாத்ரூம் கதவைத் திறந்துக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

பாத்ரூம்ல இருந்த சூடான காத்துக்கும், வெளிய ஏசி போட்டு ரூம் சில்லுனு இருந்துச்சு.

அந்த ஏசி காத்து என் ஈர உடம்புல பட்டதும், எனக்குள்ள ஒரு சின்ன நடுக்கம் வந்துச்சு.

அங்க... நான் எதிர்பாக்காத ஒன்னு.

கார்த்திக் ஆல்ரெடி  வேலையெல்லாம் முடிச்சுட்டு, இப்போ பெட்ரூம்க்கு வந்துட்டாரு.

அவரு பெட்ல, ரெண்டு தலையணையைக் முதுகுக்குப் பின்னாடி வெச்சு, ரிலாக்ஸாச் சாஞ்சு உக்காந்திருந்தாரு.

கையில அவரோட மொபைல் இருந்துச்சு... ஏதோ நியூஸ் இல்ல வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு போல.

அவரோட முகத்துல அமைதி, அந்த நாளோட வேலை முடிஞ்ச ரிலாக்ஸேஷன் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் காலடிச் சத்தம் கேட்டு, அவரு மொபைல்ல இருந்து கண்களைத் தூக்கி என்னைப் பாத்தாரு.

அவரு என்னைப் பாத்த அந்த முதல் செகண்ட்... எனக்கு ஒரு குற்ற உணர்ச்சி.

'என் முகம் என்னையக் காட்டிக் குடுத்துடுமா? என் கண்ணுல இருக்குற தப்பு செஞ்ச குற்ற உணர்ச்சியை அவரு கண்டுபிடிச்சுருவாரா?'

நான் அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.

ஆனா... கார்த்திக் முகத்துல எந்த ஒரு சந்தேகமோ, கோபமோ, கேள்வியோ இல்ல.

மாறாக, எதார்த்தமான, கேஷுவலான பார்வை தான் இருந்துச்சு.

அவரு என்னை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு பார்வை பாத்தாரு.

நான் டவல் கட்டிக்கிட்டு, தலையில ஈரம் சொட்டச் சொட்ட நிக்கிறதைப் பாத்துட்டு சிரிச்சாரு.

"என்னம்மா... வாக்கிங்லாம் நல்லா போச்சா?"

அவரு கேஷுவலா, எந்த உள்நோக்கமும் இல்லாம, ரொம்ப இயல்பா அந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு.

அவரு அப்படி கேட்ட விதம்... அது எனக்குள்ள பெரிய நிம்மதியைக் குடுத்துச்சு.

'அப்பாடா... அவரு எதுவுமே சந்தேகப்படல!'

அவரு என்னைப் பாத்த பார்வையில ஒரு சின்னக் கேள்வி கூட இல்லை.

அவரு நிஜமாவே நான் வாக்கிங் தான் போயிட்டு வந்தேன்னு நம்பியிருக்காரு.

அவரோட உலகத்துல, நான் ரொம்ப நல்ல, அடக்கமான, டீசண்டான குடும்பப் பொண்ணு.

ஆனா... அவரோட அந்த பொண்டாட்டி இப்போ எங்க இருந்து, என்ன பண்ணிட்டு வர்றானு அவருக்குத் தெரியவே தெரியாது.

கீழ ஏதோ ரூம்க்குள்ள... சிமெண்ட் தரைல...

என்னோட உடம்பை முழுசா இன்னொருத்தன்கிட்ட குடுத்துட்டு...

அவன் ஒரு மிருகம் மாதிரி என்னையப் போட்டுப் புரட்டி எடுத்ததை அனுபவிச்சுட்டு வந்து நிக்கிறேன்.

அவனோட எச்சிலையும், அவனோட கஞ்சியையும் என் உடம்பெல்லாம் பூசிக்கிட்டு வந்திருக்கேங்குற எந்த ஒரு சின்ன ஐடியாவும் அவருக்கு இல்ல.

என் தொடை இடுக்குலயும், என் புண்டைலயும் இன்னொரு ஆம்பளையோட அடையாளம் இன்னும் காயாமப் பிசுபிசுனு ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கு.

இதை நினைக்கும்போதே என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

அவரோட அந்த இன்னசென்ஸைப் பாக்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு பக்கம் பெரிய ரிலீஃப் இருந்தாலும்...

இன்னொரு பக்கம் என் மனசை ஏதோ ஒண்ணு சுருக்குனு குத்துச்சு.

அது குற்ற உணர்ச்சி!

'கடவுளே... நான் இப்படி ஏமாத்திட்டுருக்கேன்னே!'னு என் மனசாட்சி என்னையக் கேட்டுச்சு.

அவரு என் மேல குருட்டு நம்பிக்கை வெச்சுருக்காரு.

அந்த நம்பிக்கையை நான் உடைச்சுட்டேனேங்குற அந்த கில்ட், என்னைய ஒரு செகண்ட் கூனிக்குறுக வெச்சுது.

அவரோட முகத்தைப் பாக்கவே எனக்குக் கூச்சமா, அவமானமா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு சீட்டிங் ஒய்ஃப்னு என் மனசு அலறுச்சு.

ஆனா...

அந்த அவமானம் ரொம்ப நேரம் என் மனசுல நிக்கல.

அடுத்த செகண்டே, எனக்குள்ள இருந்த 'ஏன் இப்படி பண்ணுனேன்'ங்கிற  எண்ணம் வந்துடுச்சு.

'நான் ஏன் இந்தத் தப்பப் பண்ணேன்? இதுக்கு நான் மட்டுமே காரணமா?'னு என் மனசு என்னையக் குறுக்குக் கேள்வி கேட்டுச்சு.

கண்டிப்பா இல்லை!

இவரு... இவரு எப்பவாச்சும் என்னைய ஒரு பொண்ணா பாத்துருக்காரா?

என் உடம்பு என்ன கேக்குது, என் மனசுக்கு என்ன ஏக்கம் இருக்குனு இவரு என்னைக்காவது யோசிச்சுருக்காரா?

வேலை, மீட்டிங்... இது தான் அவரோட உலகம்.

பொண்டாட்டி அழகா, கும்முனு பக்கத்துலயே படுத்துக் கிடந்தாலும், இவருக்குத் திரும்பிப் பாக்கக் கூட டைம் இல்லை.

ஏதோ கடமைக்காக, பொம்மை மாதிரி யூஸ் பண்ணிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துத் தூங்குற இவருக்காக... நான் ஏன்டி ஃபீல் பண்ணனும்?

இந்தக் குற்ற உணர்ச்சி எனக்குத் தேவையே இல்லை!

உண்மையச் சொல்லணும்னா... நான் பிரகாஷ்கிட்ட என் உடம்பைக் குடுத்தது...

கார்த்திக்குக்கு நான் குடுக்குற ஒரு தண்டனை!

ஆமா... என்னையச் சரியாக் கவனிக்காத, என் உணர்வுகளை மதிக்காத என் புருஷனுக்கு... நான் குடுக்குற ஒரு பச்சையான, கேவலமான தண்டனை தான் இது!

இவரு என்னையக் கவனிக்கல... அதனால என்னோட அழகை ரசிக்கத் தெரிஞ்ச ஆம்பளைகிட்ட நான் போனேன்.

'நீ என்னைய வேணாம்னு சொன்னா என்ன'ங்குற என்னோட திமிர் தான் இது.

அதுல என்ன தப்பு இருக்கு? இவரு இதை அனுபவிச்சு தான் ஆகணும்.

இந்த லாஜிக் என் மனசுக்குள்ள வந்ததும்... அந்தக் குற்ற உணர்ச்சி அப்படியே காத்துல பறந்து போச்சு.

அதுக்குப் பதிலா... எனக்குள்ள த்ரில் தான் வந்துச்சு.

நான் தப்புப் பண்றேன்... ஆனா அந்தத் தப்புல ஏதோ போதை இருந்துச்சு!

'என் புருஷன் கண்ணு முன்னாடியே எல்லாம் பண்ணிட்டு மறைக்குறேன்'ங்குற த்ரில்.

நான் என் முகத்துல இருந்த அந்தப் பதற்றத்தை எல்லாம் ஒரு செகண்ட்ல மாத்தி, இயல்பான ஒரு சிரிச்சேன்.

நான் இன்னொரு டவலை எடுத்து, என் ஈர முடியைத் துடைச்சுக்கிட்டே பேசுனேன்.

"ஆமாங்க... ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு."

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் எதார்த்தமா, வெச்சுக்கிட்டேன்.

"இன்னைக்குக் கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ராவே நடந்துட்டேன்..."

நான் சொல்லிக்கிட்டே, டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

"அப்படியா? எவ்ளோ நேரம் நடந்த?"

அவரு மொபைலை பெட் மேல வெச்சுட்டு, என் பக்கம் திரும்பி ஆர்வமாக் கேட்டாரு.

நான் முடியைத் துடைக்கிறதை நிறுத்திட்டு, கண்ணாடியில தெரிஞ்ச அவரோட பிம்பத்தைப் பாத்துக்கிட்டே பேசினேன்.

"கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணி நேரம் நடந்துருப்பேன்ங்க..."

நான் என் பொய்யை இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங் ஆக்குறதுக்காக, அளவுகளைக் கூட்டிக் குறைச்சுப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்ட்டை சுத்தி... ஒரு இருபது ரவுண்டு வந்திருப்பேன்."

நான் கூலா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம பொய்யைச் சொன்னேன்.

இருபது ரவுண்டு காம்பவுண்ட்டை சுத்துனதா நான் சொல்றேன்...

"அடேங்கப்பா... இருபது ரவுண்டா?"

கார்த்திக் ஆச்சரியமாப் புருவத்தை உயர்த்துனாரு.

"பரவால்லையே... இன்னைக்கு என்ன புதுசா அவ்ளோ நேரம் வாக்கிங்லாம் போயிருக்க?"

அவரு சிரிப்போட என்னைக் கிண்டல் பண்ற மாதிரி கேட்டாரு.

"சும்மா தாங்க... மைண்ட் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு... அந்த நைட் காத்து நல்லா சில்லுனு இருந்துச்சா..."

"அப்படியே நடந்துகிட்டே இருந்தேன்... டைம் போனதே தெரியல."

நான் எதார்த்தமா சொல்ற மாதிரிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

அவரு லேசாத் தலையை ஆட்டி, "ம்ம்ம்... குட் குட்..."னு சொல்லிட்டு, மறுபடியும் தன் போனை எடுத்தாரு.

நான் கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே, என் கழுத்துல இருந்த ஈரத்தை மெதுவாத் துடைச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஹப்பா... தப்பிச்சோம்.'

எனக்குள்ள ஏதோ வெற்றி உணர்வு.

நான் எவ்ளோ பெரிய விஷயத்தை, ஈஸியா மறைச்சுட்டேன்!

அவரு என் மேல எந்த ஒரு சந்தேகமும் படாம, நான் சொன்னதை அப்படியே நம்பிட்டாரு.

இனிமேல் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல, நிம்மதியாத் தூங்கலாம்னு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா...

அந்த நிம்மதி, ரொம்ப நேரம் நீடிக்கல.

நான் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு, டவலைத் துடைச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது...

கார்த்திக், போன்ல இருந்து தன் பார்வையை விலக்கி, மறுபடியும் என்னைப் பாத்தாரு.

இந்தத் தடவை அவரோட பார்வை, என்னோட முகத்துல இல்ல.

அவரோட கண்கள், என்னோட உடம்பை... கீழ இருந்து மேல பாத்துச்சு.

நான் கட்டி இருந்த டவல், என் முழங்கால் வரைக்கும் தான் இருந்துச்சு.

அதுக்குக் கீழ என்னோட கால்கள் முழுசாத் திறந்தபடி, பெட்ரூம் வெளிச்சத்துல பளிச்சுனு தெரிஞ்சுது.

நான் ரொம்பக் கேஷுவலா நிக்கும்போது, என் கால்கள்ல எந்த ஒரு அசைவும் இல்ல.

திடீர்னு...

கார்த்திக்கோட பார்வை, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்துல போய் அப்படியே 'ஸ்டக்' ஆகி நின்னுச்சு!

அவரோட கண்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவரு முகத்துல இருந்த பாவனை மாறி, ஒரு குழப்பம் வந்துச்சு.

அவரு உடனே பெட்ல இருந்து லேசா முன்னாடி சாஞ்சு, உத்து, கூர்மையாப் பாக்க ஆரம்பிச்சாரு.

நான் கண்ணாடியில அவரோட பிம்பத்தைப் பாத்துக்கிட்டு தான் இருந்தேன்.

அவரு இப்படித் திடீர்னு உத்துப் பாக்குறதைப் பாத்ததும், என் ஹார்ட்பீட் ஒரு செகண்ட் நின்னு போச்சு.

'அவரு எதைப் பாக்குறாரு?'

நான் அவசரமா என் பார்வையை, அவரோட பார்வை போற திசையில... கீழ இறக்குனேன்.

அவரு பாத்துக்கிட்டு இருந்தது...

என்னோட முழங்கால்களை!

அடக் கடவுளே!!!

என் முழங்கால்கள்!

பெட்ரூம் லைட் வெளிச்சத்துல... என்னோட ரெண்டு முழங்கால்களும் அவ்ளோ அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

கால்கள்ல, முழங்கால் பகுதி மட்டும்...

ரணமாச் சிவந்து போயிருந்துச்சு!

அங்க இருந்த தோல் லைட்டா உரிஞ்சு, ஒரு மாதிரி ரத்தக்கட்டோட, வீங்கிப் போயிருந்துச்சு!

அதை பாத்த அடுத்த செகண்ட்... என் மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய சைரன் அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'ஐயோ... என்ன கேக்கபோறாரோ!'

நான் வாக்கிங் போனதா சொன்னேன்... ஆனா வாக்கிங் போனா, முழங்கால்ல இப்படி ஒரு காயம் எப்படி வரும்?

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.

கார்த்திக் பெட்ல இருந்து தன் வலது கையை நீட்டி, என்னோட முழங்காலைக் காட்டினாரு.

"பவி... முழங்கால்ல என்ன அது?"

அவரோட குரல்ல இப்போ ஒரு தெளிவான கேள்வியும், ஒரு பதற்றமும் இருந்துச்சு.

"ரெண்டு கால்லயும் தோல் அப்படி உரிஞ்சு போயிருக்கே... என்னாச்சு?"

அவரு புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டு, என் கண்ணை நேராப் பாத்துக் கேட்டாரு.

அந்தக் கேள்வி, சம்மட்டியால என் தலையில அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு அப்படியே வேர்த்துக் கொட்ட ஆரம்பிச்சுது.

'நான் இப்போ என்ன சொல்றது?'

'நான் சிமெண்ட் தரைல முட்டி போட்டு, வாட்ச்மேன்கிட்ட ஓலு வாங்கினேன்னு சொல்ல முடியுமா?'

'இல்ல, வேற ஏதாச்சும் சொல்லணுமா?'

என் மூளை ஒரு செகண்டுக்குள்ள ஆயிரம் கிலோமீட்டர் வேகத்துல ஓடுச்சு.

நான் பதற்றத்தைக் காட்டிக்கக் கூடாதுனு, கஷ்டப்பட்டு என்னையக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

நான் உடனே என் முகத்த சோகமா மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, உதட்டைப் பிதுக்கிக்கிட்டு, ஒரு குழந்தை மாதிரிப் பரிதாபமா ஒரு எக்ஸ்பிரஷன் குடுத்தேன்.

நான் லேசா என் முழங்காலைத் தொட்டுப் பாக்குற மாதிரி குனிஞ்சேன்.

"அது... கீழ விழுந்துட்டேன்ங்க..."

நான் என் குரலை சாஃப்ட்டா, ஒரு வலிக்குற மாதிரி டோன்ல மாத்திச் சொன்னேன்.

என் வாய்ல இருந்து பொய் எவ்ளோ நேக்கா, எவ்ளோ இயல்பா வந்துச்சுனு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"கீழ விழுந்துட்டியா?!"

கார்த்திக் உடனே பதறிப் போய் கேட்டாரு.

அவரு பெட்ல இருந்து பாதி எந்திரிக்கிற மாதிரி முன்னாடி வந்தாரு.

"எப்படி விழுந்த? எங்க விழுந்த?"

அவரோட குரல்ல இப்போ ஒரு உண்மையான புருஷனோட அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு எவ்ளோ நல்லவரு... நான் சொல்ற பொய்யை நம்பி, எனக்காக பரிதவிக்குறாரேனு எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சி எட்டிப் பாத்துச்சு.

ஆனா இப்போ அதெல்லாம் ஃபீல் பண்ண டைம் இல்லை. நான் தப்பிச்சாகணும்.

நான் என் முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் சோகமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அது... நம்ம காம்பவுண்ட்டுக்குப் பின்னாடி வாக்கிங் ட்ராக் இருக்குலங்க..."

நான் மெதுவா, ஒரு கதையை உருவாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"அங்க கொஞ்சம் இருட்டா இருந்துச்சா..."

"நான் பாட்டுக்கு வேகமா நடந்துக்கிட்டு இருந்தேன்..."

"அங்க தரைல ஒரு பெரிய கல்லு கிடந்துருக்கு... நான் அதை சரியாப் பாக்கல..."

நான் சொல்லச் சொல்ல, என் கைகளால அந்தச் சம்பவத்தை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"கால் பட்டுத் தடுக்கி... அப்படியே பேலன்ஸ் இல்லாம முன்னாடி சடார்னு விழுந்துட்டேன்ங்க."

"விழும்போதே ரெண்டு முழங்காலும் சிமெண்ட் தரைல பலமா உரசிக் கிழிச்சுக்கிச்சு..."

நான் அந்த 'சிமெண்ட் தரை'ங்குற வார்த்தையை மட்டும் உண்மையாச் சொன்னேன். ஏன்னா, காயத்தோட ஆழம் அதத் தான் காட்டுச்சு.

நான் சொல்லி முடிச்சுட்டு, நிஜமாவே வலிக்கிற மாதிரி, "ஸ்ஸ்ஸ்... அப்போ அவ்ளோ வலிச்சுது தெரியுமா?"னு ஒரு சின்ன குரல்ல சொன்னேன்.

நான் இப்படி நடிச்சு முடிச்சதும்...

கார்த்திக் முகத்துல இருந்த சந்தேகம் எல்லாம் போயி, அக்கறை மட்டும் தான் மிச்சம் இருந்துச்சு.

அவரு ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"அச்சச்சோ... பாத்து நடக்க மாட்டியா பவி?"

அவரு ரொம்பக் கண்டிப்பா, ஆனா அன்பா என்னைத் திட்டுனாரு.

"ராத்திரி நேரத்துல, இருட்டுல நடக்கும்போது எவ்ளோ கேர்ஃபுல்லா இருக்கணும்?"

"கண்டிப்பா போன் நோண்டிக்கிட்டே நடந்துருப்ப... அதான?"

அவரு என்னைய ஒரு சின்னப் பொண்ணைத் திட்டுற மாதிரி, ரொம்ப எதார்த்தமாகக் கேட்டாரு.

நான் உடனே லேசாத் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டு, "இல்லங்க... போன்லாம் பாக்கல... இருட்டுல கல்லு தெரியல..."னு ஒரு மாதிரிச் சிணுங்குனேன்.

கார்த்திக் தலையில அடிச்சுக்கிட்டாரு.

"சரி சரி... ரொம்ப அடிபட்டுருக்கா? ஆழமாத் தோல் உரிஞ்சுருக்கா?"

அவரு மறுபடியும் என் காலை உத்துப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டாரு.

"ரொம்ப வலிக்குதா இப்போ?"

அவரு அந்த 'ரொம்ப வலிக்குதா'னு கேட்டப்போ...

என் மனசுக்குள்ள வேற என்னமோ ஓடுச்சு.

அவருக்குத் தெரியாது... என் முழங்கால்ல இருக்குற வலியை விட...

என் புண்டைலயம், என்முலையுலயும் எவ்ளோ வலியும், சுகமும் கலந்து கிடக்குதுனு!

ஒரு ஆம்பளை, என்னைய அனிமல் மாதிரித் தூக்கிப் போட்டு ஓத்தப்போ வந்த வலி இதுனு அவருக்குத் தெரியாது.

அவரு தன் பொண்டாட்டி ஒரு சின்னக் கல்லுல தடுக்கி விழுந்துட்டாளேனு பரிதாபப்படுறாரு.

நான் அந்த உண்மையை மனசுக்குள்ளேயே வெச்சுக்கிட்டு...

வெளிய கார்த்திக்கைப் பாத்து, சாஃப்ட்டான, அழகான, புன்னகைச்சேன்.

நான் என் தலையை லேசா ஆட்டி...

"இல்லங்க... இப்போ அவ்ளோலாம் வலிக்கல... பரவால்ல... இட்ஸ் ஃபைன்."

நான் சொன்னேன்.

[yazhiniram]

-------------
Part 279: 
-------------

அவரு அதை நம்பிட்டாரு.

எந்த சந்தேகமும் அவர் முகத்துல இல்லை.

அவரு உடனே பெட்ல எழுந்துருச்சாரு.

"இரு இரு... அப்படியே உக்காரு..."

"நான் போய் ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பாக்ஸ் எடுத்துட்டு வர்றேன்."

அவரு அக்கறையா சொல்லிட்டு, கப்போர்டை நோக்கிப் போனாரு.

நான் பெட்டோட ஓரத்துல உக்காந்தேன்.

என் உடம்புல கட்டியிருந்த அந்த டவல், லேசா விலகி என் தொடைகளை அப்பட்டமா காட்டுச்சு.

நான் உக்காந்த அந்த செகண்ட்... என் புண்டைல லைட்டா வலி சுருக்குனு உறைச்சுது.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பாக்ஸோட வந்தாரு.

என் காலுக்குக் கீழ உக்காந்தாரு.

அவரு ஆயின்மென்ட் டியூபை எடுத்தாரு.

மூடியைத் திறந்து, லேசாத் தன் விரல்ல அந்த க்ரீமை பிரஸ் பண்ணி எடுத்தாரு.

அவரு, என் காலை தூக்கி, தன் மடியில வெச்சுக்கிட்டாரு.

அவரு என் வலது முழங்காலை உத்துப் பாத்தாரு.

அப்புறம் என் இடது முழங்காலைப் பாத்தாரு.

திடீர்னு அவர் முகத்துல ஒரு யோசனை.

ஏதோ லாஜிக்கா யோசிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரு முகத்துல இருந்த அக்கறை, டக்குனு ஒரு கேள்வியா மாறுச்சு.

அவரு தன் தலையை நிமிர்த்தி, என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

"பவி..."

"நீ கல்லுல இடிச்சு விழுந்தேன்னு சொன்னியே..."

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன்.

"சாதாரணமா அப்படித் தடுக்கி விழும்போது, ஒரு முழங்கால்ல தான விழணும்?"

"அப்படிப் பாத்தா, ஒரு முழங்கால்ல தான காயம் அதிகமா இருக்கணும்?"

"இல்லனா, ஒரு கால்ல பெருசாவும், இன்னொரு கால்ல சின்ன காயமாவும் இருக்கணும்."

"ஆனா..."

அவரு என் ரெண்டு முழங்கால்களையும் கைகாட்டிச் சொன்னாரு.

"ரெண்டு பக்கமும், ஒரே மாதிரி, எக்ஸாக்ட்டா... தோல் உரிஞ்சுருக்கே?"

"இது எப்படி பவி?"

"நீ எப்படி விழுந்த?"

அவரு எதார்த்தமா கேட்ட இந்தக் கேள்வி...

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஈட்டிய எறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

'டப்... டப்... டப்...'னு என் இதயம் வேகமா துடிக்க ஆரம்பிச்சது.

நான் இதை எதிர்பார்க்கல.

இவரு இப்படி டீடெயில்லா நோட் பண்ணுவாருனு நான் நெனைக்கவே இல்லை.

என் கை விரல்கள், டவலோட ஓரத்தை  இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

'அய்யோ... மாட்டிக்குவேனோ?'

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.

ஆனா, நான் இப்போ பயப்படக்கூடாது.

நான் சுதாரிச்சாகணும்.

சோ, அவர் கண்ணை பாத்து, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ஏதோ ஒன்னு தெளிவா சொல்லணும்னு நெனச்சேன்.

"அது... அது வந்துங்க..."

நான் இயல்பாப் பேசுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நான் ஸ்பீடா வாக்கிங் போயிட்டு இருந்தேன்ல..."

"கல்லுல கால் பட்டதும், என்னால பேலன்ஸ் பண்ணவே முடியலங்க."

"என் உடம்பு மொத்தமும் அப்படியே முன்னாடி சாய்ஞ்சுடுச்சு."

"நான் ரெண்டு கைகளையும் முன்னாடி நீட்டுறதுக்குள்ள..."

"என் ரெண்டு முழங்கால்களும் ஒண்ணாத் தரையில பலமா இடிச்சுக்கிச்சு."

"அப்படி ரெண்டு முழங்காலையும் ஒண்ணா ஊனித்தான் நான் விழுந்தேன்."

நான் என் கைகளை வெச்சு, ஆக்‌ஷனை அவருக்குச் செஞ்சு காட்டுனேன்.

அவரு கவனமா நான் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அது மட்டும் இல்லங்க..."

நான் என் பொய்யை இன்னும் ஸ்ட்ராங் ஆக்க நெனச்சேன்.

"நான் ரொம்ப ஸ்பீடா நடந்துட்டு இருந்தேனா..."

"விழுந்த வேகத்துல... அப்படியே அந்த இடத்துலயே என்னால நிக்க முடியல."

"அந்த தரைல..."

"என் ரெண்டு முழங்கால்களும், தரையோட தரையா கொஞ்ச தூரம் அப்படியே தேய்ச்சுக்கிட்டே, இழுத்துக்கிட்டே போச்சுங்க."

"ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அப்படியே தரைல தேய்ச்சுக்கிட்டே போய் தான் நான் நின்னேன்."

"அதான் ரெண்டு கால்லயும் தோல் உரிஞ்சுருச்சு கொஞ்சம் ஆழமா."

நான் சொல்லி முடிச்சதும், ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான் வெளிய டீசண்டா, லாஜிக்கா ஒரு பொய்யைச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள?

எனக்குள்ள, இவரு கேட்ட கேள்விக்கு உண்மையான பதில், வீடியோ மாதிரி ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த சர்வீஸ் ரூம்.

அந்தச் சொரசொரப்பான சிமெண்ட் தரை.

நான் நிர்வாணமா, டாக்-ஸ்டைல்ல.

என் ரெண்டு கைகளையும், முழங்கால்களையும் தரைல ஊன்றி,  மாதிரி நிக்குறேன்.

பிரகாஷ்... என் பின்னாடி.

அவனோட கை, என் இடுப்பை டைட்டா, நகம் பதியுற அளவுக்குப் பிடிச்சுருக்கு.

அவனோட சுண்ணி... மொத்தமும், என் புண்டைக்குள்ள முழுசா இறங்கி இருக்கு.

அவன் எந்த கருணையும் இல்லாம, ஒரு மிருகம் மாதிரி என்னைய ஓத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் இடிக்க இடிக்க..

என் உடம்பு அவனோட ஃபோர்ஸைத் தாங்க முடியாம.

அந்த சிமெண்ட் தரைல...

என் ரெண்டு முழங்கால்களும்...

அவன் குத்துற ஒவ்வொரு குத்துக்கும், முன்னாடியும் பின்னாடியும், தேய்ச்சு தேய்ச்சு!

என் முழங்கால்ல இருந்த தோல் உரிஞ்சது கூட எனக்கு தெரியல.

ஏன்னா, அவன் குடுத்துக்கிட்டு இருந்த சுகம், என்னோட எல்லா வலிகளையும் மறக்கடிச்சுருந்துச்சு.

அது தான் உண்மை!

இந்த உண்மையை என் மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டு, நான் கார்த்திக்கை பாத்து பவ்வியமாப் பொய் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக்... என்னோட எக்ஸ்பிளனேஷனைக் கேட்டதும்...

அவரு முகத்துல இருந்த சந்தேகம் முழுசா மறைஞ்சு போச்சு.

"அச்சச்சோ... நீ ஒண்ணுமில்லனு சொன்ன, எவ்ளோ பெருசா நடந்துருக்கு போல..."

அவரு ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னாரு.

அவரு தன் விரல்ல இருந்த அந்த ஆயின்மென்ட்டை, என் முழங்கால்ல மெதுவா...

ஒரு பட்டுப் துணியைத் தொடுற மாதிரி சாஃப்ட்டாத் தடவ ஆரம்பிச்சாரு.

அவரோட விரல்கள் என் காயத்து மேல படும்போது, எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சி எட்டிப் பாத்துச்சு.

'நல்ல மனுஷன் இவரு...'

'என் காயத்தைப் பாத்து இவ்ளோ துடிக்குறாரு...'

'ஆனா நான் இவருக்கு பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டு உக்காந்துருக்கேன்.'

அவரு விரல்கள் என் இடது முழங்கால்ல க்ரீம் தடவப் போச்சு.

அவரு மென்மையா, எனக்கு வலிச்சுடக் கூடாதுனு  கவனமாத் தடவுனாரு.

அப்போ அவரு முகத்துல மறுபடியும் கவலை வந்துச்சு.

அவரு தடவிக்கிட்டே, என்னை நிமிர்ந்து பாத்து, கொஞ்சம் கோபமாவும் அக்கறையாகவும் கேட்டாரு.

"இவ்ளோ அடிபட்டுருக்கே..."

"அந்த நேரத்துல நீ எப்படிப் பவி தனியா எந்திரிச்ச?"

"உனக்கு நடக்குறதுக்கே கஷ்டமா இருந்துருக்கும்ல?"

"யாராச்சும் ஹெல்ப் பண்ணாங்களா? இல்ல நீயே தான் கஷ்டப்பட்டு எந்திரிச்சு வந்தியா?"

அவரு ஒவ்வொரு கேள்வியா பதற்றத்தோட கேட்டாரு.

"உடனே நீ எனக்கு ஒரு கால் பண்ணியிருக்கலாம்ல பவி?"

"நான் வந்து உன்னையக் கூட்டிட்டு வந்துருப்பேன்ல?"

"நீ ஏன் எனக்குக் கால் பண்ணல? இது என்ன, சின்ன விஷயமா நெனச்சுட்டியா இதை?"

அவரு என்னைய திட்டுனாரு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரு கேக்குற கேள்விகள் எல்லாம், ஒரு அக்கறையான கேள்விகள்.

ஆனா... என்னோட மனசு, இப்போ ஒரு வேற டைரக்‌ஷன்ல வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

எனக்குள்ள இருந்த குற்ற உணர்ச்சி கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சு...

ஒரு லூசுத்தனமான, குரூரமான, ஆனா த்ரில்லிங்கான ஒரு ஐடியா எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் ஏன் இவர்கிட்ட இருந்து எல்லாத்தையும் மறைக்கணும்னு நெனச்சேன்.

ஆனா... ஏன் மறைக்கணும்?

உண்மைய சொல்லாம... ஆனா என்ன நடந்துச்சோ அத அப்படியே...

இவருக்கே புரியாத மாதிரி, இவர்கிட்டயே சொன்னா என்ன?

அன்னிக்கு கூட...

பிரகாஷ் சுன்னிய புடிச்சத கூட சொன்னேன்ல?

அதை நான் இவர்கிட்ட மறைக்கல.

அதுக்குப் பதிலா, 'நான் தற்செயலா, பாதுகாப்புக்கு தொட்டுட்டேன்'ங்குற மாதிரி, சொன்னேன்ல.

அப்போ இவரு ரியாக்ட் பண்ண விதம் எனக்கு இன்னும் ஞாபகம் இருக்கு.

ஆனா, இவரு, அத கேட்டு எவ்ளோ எக்சைட் ஆனாரு.

இவரு அவ்ளோ நேரம் என்ன ஒத்தது அன்னிக்குத்தான் முதல் தடவ.

இவருக்கு... தன் பொண்டாட்டிய இன்னொருத்தன் தொடுறதக் கேக்குறதுல, ஏதோ ஆசை இருக்குனு எனக்கு அப்போவே புரிஞ்சுடுச்சு.

அந்த மாதிரி...

இன்னைக்கு நடந்த செஷனை...

அந்த ஓலை...

இவர்கிட்ட, ஒரு கதையா... அவருக்குச் சந்தேகம் வராத மாதிரிச் சொன்னா எப்படி இருக்கும்?

இவரோட ரியாக்‌ஷன் எப்படி இருக்கும்?

இந்த நெனப்பு வந்ததும், என் தொண்டை லேசா வறண்டுச்சு.

என் அடிவயிறு, த்ரில்ல சில்லுனு ஆச்சு.

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டு, எதார்த்தமாப் பேசுற மாதிரி ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் உங்களுக்குக் கால் பண்ணலாம்னு தான் நெனச்சேங்க..."

நான் என் குரலை சாஃப்ட்டா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா, நீங்க மீட்டிங்ல ரொம்ப பிஸியா இருப்பீங்க..."

"நான் கால் பண்ணி, உங்களோட அந்த இம்பார்ட்டண்ட் மீட்டிங்கைக் கெடுக்கக் கூடாதுனு நெனச்சேன்."

"அதுமில்லாம, இது அவ்ளோ பெரிய காயம் இல்லைங்க... அதான் கூப்பிடல."

நான் முதல்ல அவரை என கூப்பிடலைனு சொன்னேன்.

அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

நான் அடுத்த ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா..."

நான் அந்த வார்த்தையை லேசா இழுத்தேன்.

"நான் இருட்டுல, தரைல கீழ விழுந்து கிடந்தப்போ..."

"நான் தனியா இல்லங்க."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மருந்து தடவுறதை லேசா நிறுத்திட்டு, என் முகத்தைப் பாத்தாரு.

"தனியா இல்லையா? வேற யாரு அங்க இருந்தா?"

அவரு புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

என் ஹார்ட் இப்போ வேகமா அடிச்சுது. நான் கேம் விளையாட ஆரம்பிச்சுட்டேன்.

"ஒருத்தர் இருந்தாருங்க... ஒருத்தர் பாத்துட்டாரு..."

நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கி, வெட்கப்படுற மாதிரி, ஆனா சீரியஸாச் சொன்னேன்.

"யார் அது?" கார்த்திக் உடனே கேட்டாரு.

"அந்தப் பிரகாஷ்... நான் முன்னாடி சொல்லிருக்கேன்ல?"

நான் அவன் பேரை, என் புருஷன் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னேன்.

பிரகாஷ்ங்குற பேரைச் சொல்லும்போதே, எனக்கு ஓரு மாதிரி இருந்துச்சு.

"அந்த வாட்ச்மேன்... எப்பவுமே எனக்கு ஏதாச்சும் ஹெல்ப் பண்ணுவாருல... அவர்தான்."

நான் அவனை டீசண்டா அறிமுகப்படுத்துனேன்.

கார்த்திக் முகத்துல கோபம் இல்ல. ஆனா ஒரு ஆர்வம் மட்டும் தெரிஞ்சுது.

"ஓ... அந்த வாட்ச்மேனா? அவன் அந்த நேரத்துல எப்படி அங்க வந்தான்?"

அவரு எதார்த்தமாக் கேட்டாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள, அவன்தாங்க, என்ன பாக்கணும்னு வர சொன்னதேனு நெனச்சுகிட்டே... பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர்... நைட் ரவுண்ட்ஸ் வந்துட்டு இருந்தார் போலங்க... அந்த ஏரியால"

"நான் தடுக்கி... இருட்டுல... விழுந்து கிடக்கறத அவர் பாத்துட்டாரு."

நான் 'விழுந்து கிடக்கறத'னு சொல்லும்போது, வார்த்தையை லேசா அழுத்திச் சொன்னேன்.

"பாத்த உடனே... அவர் அப்படியே பதறிப் போய் ஓடி வந்தாரு..."

"ஓடி வந்து... நான் எந்திரிக்கிறதுக்கு கூட அவருதான் ஹெல்ப் பண்ணாரு."

"நான் தரைல கிடக்கறத பாத்துட்டு, ரொம்ப அக்கறையா வந்து தூக்கி விட்டாருங்க."

நான் சொல்லி முடிக்கும்போது, கார்த்திக்கோட முகத்தை உன்னிப்பா வாட்ச் பண்ணேன்.

நான் பிரகாஷ் பேரைச் சொன்னதும்...

அவரு மருந்து தடவுற வேகம் லேசா ஸ்லோ ஆச்சு.

அவரு முகத்துல ஒரு செகண்ட் ஒரு அமைதி.

அவரு கண்கள் விரிஞ்சு, ஒரு மாதிரி யோசனைக்குள்ள போச்சு.

அவரு தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே, அந்த ஆயின்மென்ட் டியூபை மூடுனாரு.

அப்புறம்... என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

அவரோட பார்வையில இப்போ ஒரு மாதிரி எக்ஸ்பிரஷன்.

அது கோபமா? இல்ல சந்தேகமா? இல்ல... வேற ஏதாவதா?

"அப்புறம்..."

அவரு குரல் தாழ்வா, ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

"உன்... அவன்... உனக்குக் கொஞ்சம் நல்ல ஃப்ரெண்ட்னு சொன்னியே..."

அவரு அந்த 'நல்ல ஃப்ரெண்ட்'ங்குற வார்த்தையை ஒரு மாதிரி அழுத்தி, ஒரு தயக்கத்தோட கேட்டாரு.

"அவனா?"

அவரு என் கண்ணையே துளைக்குற மாதிரி பாத்துக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

அந்தக் கேள்வி, அந்த பார்வை... அதுக்குள்ள அவ்ளோ அர்த்தங்கள் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, மெதுவா...

ஒரு புன்னகையோட...

என் தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்டி... 'ஆமா'னு சொன்னேன்.

[venkygeethu]

இப்படி நெகடிவ் கமெண்ட் கொடுத்து கதையின் போக்கை நிறுத்தி அதில் சுகம் காணும் சில ஜென்மங்கள் இருக்க தான் செய்கின்றனர் அதுகளை எந்த லிஸ்ட்டில் சேர்ப்பது என்றே தெரியவில்லை முடிந்தால் லைக் போடுங்க இல்ல பாராட்டுங்க இல்ல உங்க வேலையை பாருங்க கதை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று கதை ஆசிரியருக்கு தெரியும் நீங்கள் விரும்பும் படி எழுத அவர் நீங்க ஒன்னும் அவருக்கு காசு கொடுக்கலை

அப்படியே நீங்க விரும்பி கதை அப்படி போகணும்னு நினைத்தால் நீங்களே உங்ககதை எழுதுங்கள் உங்களால் முடிந்தால் அதில் நாங்க கமன்ட் கொடுக்குறோம்

[yazhiniram]

--------------
Part 280: 
--------------

கார்த்திக் என்னை ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.

அவரோட பார்வையில, நான் எதிர்பார்த்த அந்த ஆர்வம் எட்டிப் பாக்குறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் புருஷனுக்கு, தன் பொண்டாட்டிக்கி இன்னொருத்தன் எப்படி ஹெல்ப் பண்ணான்ங்குறத கேக்குறதுல ஏதோ ஒன்னு இருக்கு.

அதை நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்.

இது எவ்ளோ தேவையில்லாத வேல, அது என்னையே சுடக்கூடிய தீ-னு எனக்குத் தெரியும்... 

ஆனா அந்த நெருப்புல குளிர் காயுறது எனக்கு பிடிச்சுருந்துச்சு.

நான் என் தொண்டையை கனைச்சுக்கிட்டு, பரிதாபமா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி அடுத்த வரியை ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் அப்படித் தடுக்கி... அந்த இருட்டுல, சிமெண்ட் தரைல குப்புற விழுந்து கிடந்தேனா..."

நான் என் வார்த்தைகளை நிறுத்தி, நிதானமா, ஒவ்வொரு காட்சியையும் அவர் மனசுக்குள்ள உருவாக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அந்தக் கல்லுல இடிச்ச வேகத்துலயும், தரைல தேய்ச்சுக்கிட்டுப் போனதுலயும்..."

"எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணுமே புரியலங்க... அப்படியே பிளாங்க் ஆகிடுச்சு."

"நான் தரைல குப்புறப் படுத்துக்கிட்டே, கஷ்டப்பட்டு எந்திரிக்க ட்ரை பண்ணேன்..."

நான் என் கைகளால தரைல ஊன்றி எந்திரிக்கிற மாதிரி ஒரு ஆக்‌ஷன் செஞ்சுக் காட்டுனேன்.

கார்த்திக் என் முகத்தையே ஆர்வமா பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நல்ல வேளைங்க... கடவுள் புண்ணியத்துல, அவர் அந்த நேரத்துல கரெக்ட்டா அங்க இருந்தாரு..."

நான் பிரகாஷை ஒரு கடவுள் மாதிரி, ஒரு காப்பாத்த வந்த ஹீரோ மாதிரி பில்டப் குடுத்தேன்.

"அவர் ஓடி வந்து, என் ரெண்டு தோள்பட்டையையும் பிடிச்சு, என்னையத் தரைல இருந்து மெதுவாத் தூக்கி விட்டாரு."

"அவர் என்னையத் தூக்கி விட்டதும் தான், நான் என் நிலைமையையே பாத்தேன்..."

நான் சோகமா முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"என் பேண்ட்... என் டாப்ஸ் எல்லாமே... அழுக்காகி, ஒரே தூசா இருந்துச்சுங்க."

"அந்த தரைல விழுந்ததுல, ட்ரெஸ்லாம் ஒரு மாதிரி கசங்கி, அசிங்கமா ஆகிடுச்சு..."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு குழப்பம், கோபம் வந்துச்சு.

அவரு தன் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டு, சீரியஸாகக் கேட்டாரு.

"பவி... இவ்ளோ நடந்துருக்கு..."

"உன் ட்ரெஸ்லாம் அழுக்காகி, உனக்கு நடக்க முடியாம அடிபட்டுருக்கு..."

"நீ உடனே எனக்கு ஒரு கால் பண்ணிருக்கலாம்ல?"

"நீ கால் பண்ணிருந்தா, நான் உடனே கீழ ஓடி வந்து உன்னையக் கூட்டிட்டுப் போயிருப்பேன்ல?"

அவரு தன் பொண்டாட்டி மேல இருக்குற உரிமையில, அக்கறையில மறுபடியும் அதே கேள்வியக் கேட்டாரு.

"நீ ஏன் எனக்குப் போன் பண்ணல? அவன் வந்து ஹெல்ப் பண்ற வரைக்கும் ஏன் அமைதியா இருந்த?"

அவரு குரல்ல ஒரு சந்தேகம் எட்டிப் பாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் பதற்றப்படல.

இந்தக் கேள்வி வரும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

நான் இயல்பா, ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டுச் சொன்னேன்.

"நான் உங்களுக்குக் கால் பண்ணலாம்னு தாங்க நெனச்சேன்..."

"என் ட்ரெஸ்லாம் கிழிஞ்சு, அழுக்காகி, முழங்கால்ல சிராய்ப்ப பாத்ததும் நான் அப்படியே ஷாக் ஆகிட்டேன்."

"நான் என் பாக்கெட்டுல இருந்த போனை எடுக்குறதுக்குள்ளயே..."

"அவர் ஓடி வந்து என்னையப் பிடிச்சுத் தூக்கிட்டாருங்க."

"அவர் ஆல்ரெடி, ஹெல்ப் பண்ணும்போது... நான் எப்படிங்க உங்களுக்குக் கால் பண்றது?"

"அதுவும் நீங்க மீட்டிங்ல இருக்கீங்கனு எனக்குத் தெரியுமல... அதான் கால் பண்ணி உங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ண வேணாம்னு நெனச்சுட்டேன்... சாரிங்க..."

நான் ஸ்வீட்டா, என் தப்பை ஒத்துக்குற மாதிரிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

கார்த்திக் அமைதியானாரு.

அவரு லேசாத் தலையை ஆட்டி, என்னையப் புரிஞ்சுக்கிட்ட மாதிரி ஒரு ரியாக்ஷன் குடுத்தாரு.

"சரி சரி... பரவால்ல... விடு."

"அப்புறம் என்னாச்சு? அவர் தூக்கி விட்டதும், நீ உடனே வந்துட்டியா?"

அவரு கேட்டாரு.

இந்தக் கேள்வி தான், நான் அவர்கிட்ட சொல்லப்போறதோட முக்கியமான கட்டம்.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த த்ரில், ஒரு மாதிரி போதை ஏறுச்சு.

"இல்லங்க..."

நான் வார்த்தையை லேசா இழுத்தேன்.

"நான் தரைல இருந்து எந்திரிச்சு நின்னப்போ... என்னால சரியா நிக்கக் கூட முடியல."

"என் முழங்கால்ல அவ்ளோ வலி... என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"என்னால ஒரு அடி கூடத் தனியா எடுத்து வைக்க முடியல..."

நான் என் வலியை தத்ரூபமாச் சொன்னேன்.

"அதனால..."

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

"அவரு உடனே... என் இடுப்பைச் சுத்தித் தன் கையை விட்டு..."

நான் 'இடுப்பைச் சுத்தித் தன் கையை விட்டு'னு சொன்னப்போ, கார்த்திக்கோட கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது!

"என்னைய ஸ்ட்ராங்கா சப்போர்ட் பண்ணிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."

"அவர் என்னைய அப்படியே தாங்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு..."

"அங்க பக்கத்துல இருந்த, கம்யூனிட்டி ஹாலுக்குப் பின்னாடி இருக்குற... அந்த எம்டியான சர்வீஸ் ரூம் இருக்குல?"

நான் அந்த லொகேஷனை தெளிவா சொன்னேன்.

"அந்த ரூமுக்குள்ள... என்னைக் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுக்க வைக்கிறதுக்காகக் கூட்டிட்டுப் போனாருங்க."

நான் சொல்லி முடிச்சதும்... எங்க ரூம்ல ஒரு அமைதி.

கார்த்திக்கோட முகத்துல ஒரு சுருக்கம் விழுந்துச்சு.

அவரு முகம் சீரியஸா மாறுச்சு.

அவரு தன் கைகளை கட்டிக்கிட்டு, லாஜிக்கா, கொஞ்சம் சந்தேகத்தோட கேட்டாரு.

"சர்வீஸ் ரூமா?"

அவரு குரல்ல ஒரு அழுத்தம் இருந்துச்சு.

"உனக்கு அடிபட்டுருக்கு, நடக்க முடியலனா..."

"அவன் உன்ன, நேரா மெயின் லாபில இருக்குற லிஃப்டுக்குத் தான கூட்டிட்டு வந்திருக்கணும்?"

"நம்ம லிஃப்ட் தான பக்கம்?"

"லிஃப்ட் வழியா வந்தா, நீ வீட்டுக்கு வந்துருக்கலாம்ல?"

"அதை விட்டுட்டு..."

"அந்த ரூமுக்குள்ள..."

"அவன் ஏன் உன்னையக் கூட்டிட்டுப் போனான்?"

கார்த்திக் கேட்ட கேள்வி, லாஜிக்கான கேள்வி.

எந்த ஒரு சாதாரண மனுஷனுக்கும் இந்தக் டவுட் வரத் தான் செய்யும்.

ஏன்னா, யாரதுக்கு இருட்டுல அடிபட்டா அவங்கள வெளிச்சமான, பாதுகாப்பான இடத்துக்குத் தான் கூட்டிட்டுப் போவாங்க.

ஆனா இவன், என்னைய யாருமே இல்லாத இருட்டுக்குள்ள கூட்டிட்டுப் போனான்.

அந்த ரூம்க்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய அமைதி.

என் ஹார்ட்பீட் உள்ளுக்குள்ள 'டப் டப்'னு வேகமா அடிச்சுது.

இப்போ நான் சொல்ற பதில்ல ஒரு சின்ன லாஜிக் மிஸ் ஆனா கூட...

கார்த்திக் என்னைக் குறுக்குக் கேள்வி கேட்டு அவருக்கு டவுட் வந்துடுமோ, எதுக்கு நானே இந்த பேச்ச எடுத்து மாட்டிக்குவானோனு தோணுச்சு.

நான் என்னைய அறியாமலே ஒரு தடவை எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.

நான் என் முகத்துல எந்தப் பதற்றமும் காட்டக் கூடாதுனு உறுதியா இருந்தேன்.

நான் ஒரு சின்ன, பரிதாபமான புன்னகையோட, அவர் கண்ணை நேராப் பாத்துச் சொன்னேன்.

"நீங்க கேக்குறது கரெக்ட் தாங்க..."

நான் முதல்ல அவரோட சந்தேகத்தை மறுக்கல.

மாறாக அதைய முழுசா ஆமோதிச்சேன்.

அப்படிப் பண்ணா தான் அவரோட சந்தேக உணர்வு கொஞ்சம் குறையும்னு எனக்குத் தெரியும்.

"நானும் கீழ விழுந்தப்போ முதல்ல அப்படித்தான் நெனச்சேன்."

"எப்படியாச்சும் கஷ்டப்பட்டு நடந்தாச்சும் நேரா லிஃப்டுக்குப் போயிடலாம்னு தான் நெனச்சேன்."

"ஆனா... என் நிலைமையை ஒரு நிமிஷம் நீங்க நெனச்சுப் பாருங்க..."

நான் என் வார்த்தைகள்ல எமோஷனைச் சேர்த்தேன்.

என் கண்களை லேசாச் சுருக்கி, பரிதாபமான ஒரு எக்ஸ்பிரஷன் குடுத்தேன்.

"நான் வேகமா நடந்து வந்து, தரைல பலமா கீழ விழுந்து..."

"அடி பட்டு, வலியில துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்."

"என் ட்ரெஸ்ஸை ஒரு நிமிஷம் இமேஜின் பண்ணிப் பாருங்க."

"நீங்களே பாத்தா முகம் சுளிப்பீங்க... அவ்ளோ அழுக்கு."

"என் டீ-ஷர்ட் எல்லாம் கசங்கிப் போய், ஒரு மாதிரி அசிங்கமா இருந்துச்சு."

"என் ட்ராக் பேண்ட் முழுக்க தூசு... பாக்கவே கேவலமா இருந்துச்சு."

"அந்த தரைல தேய்ச்சுக்கிட்டே போனதுல, பேண்ட் வேற லேசாக் கிழிஞ்சுருச்சு."

"அது மட்டும் இல்லங்க..."

"என் ரெண்டு முழங்கால்லயும் ரத்தம் வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு."

நான் என் நிலைமையை பரிதாபமா, ஒரு படம் போட்டுக் காட்டுற மாதிரி விவரிச்சேன்.

"இந்தக் கோலத்துல..."

"நான் அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு, லிஃப்ட் வழியா வந்திருந்தா என்ன ஆகியிருக்கும்?"

"நம்ம லிஃப்ட் கீழ வர்றதுக்கு குறைஞ்சது ரெண்டு நிமிஷமாச்சும் ஆகும்ல?"

"அந்த ரெண்டு நிமிஷம், நான் மெயின் லாபியில அவரோட சப்போர்ட்ல நின்னாகணும்."

"அந்த நேரத்துல... யாராச்சும் வெளிய வந்துருந்தா, என்ன நெனச்சுருப்பாங்க?"

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ஆளுங்க எப்படிப் பேசுவாங்கனு உங்களுக்குத் தெரியும்ல?"

"நான் ஒரு வாட்ச்மேன் தோள் மேல கை போட்டு சாஞ்சுக்கிட்டு நிக்கிறதப் பாத்து..."

"என் ட்ரெஸ்லாம் இப்படி அசிங்கமா கசங்கிப் போய் இருக்கறதப் பாத்து..."

"நம்ம மானம் என்னங்க ஆகுறது?"

நான் 'மானம்'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்குக்கு ஸ்டேட்டஸ் ரொம்ப முக்கியம்..

"எல்லாரும் ஒரு மாதிரி பாத்துருப்பாங்கல?"

"அதை நெனச்சுத் தான் நான் பயந்தேன்..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.

கார்த்திக் கவனமா நான் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரு முகத்துல இருந்த இறுக்கம் இப்போ தளர்ந்துச்சு.

'ஸ்டேட்டஸ்'ங்குற பாயிண்ட் அவரு மனசுல சரியா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருச்சு.

"அந்தப் பிரகாஷுக்கு, அவருக்கு ஏதோ பெரிய பிரசன்ஸ் ஆஃப் மைண்ட் இருக்குங்க!"

நான் பிரகாஷை புத்திசாலி மாதிரி, ஒரு ஹீரோ மாதிரி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"நான் இப்படி ட்ரெஸ்ஸைப் பாத்துட்டு கூச்சப்படுறதப் பாத்துட்டு தான்..."

"அவர் தான் எனக்கு ஒரு விஷயத்தைப் புரிய வெச்சாரு."

"'மேடம், நீங்க உங்க ட்ரேஸ்லாம் ரொம்ப அழுக்கா இருக்கு...னு முதல்ல, அவர் சொன்னாரு"

"அப்புறம்"

"'மேடம், உங்க ரெண்டு முழங்கால்ல கிட்ட துணி வேற கிழிஞ்சுருக்கு...'"

"'நீங்க இப்போ இன்னும் நடந்தீங்கன்னா, ரத்தம் வந்தாலும் வந்துடும்...'"

"'அதுல மண்ணு, தூசுலாம் வேற பட்டுருக்கு, உடனே இன்பெக்ஷன் ஆகிடும்...'"

"'அதனால வாங்க, இங்க ஒரு ரூம் இருக்கு...'"

"'வாங்க அங்க, எவ்ளோ அடிபட்டுருக்குனு பாக்குறேன். ஒன்னும் பெருசா இல்லனா, நீங்க 
ஜஸ்ட் ரெஸ்ட் எடுங்க, சரி ஆயிடும். அப்புறம் போலாம்'"

"'அந்த மண்ணு, தூசு அழுக்கைத் துடைச்சு எடுத்துட்டா, இன்பெக்ட்ஷன் ஆகாது...'"

"'நீங்களும் பத்து நிமிஷம் அங்க ரெஸ்ட் எடுத்துக்கிட்டே, உங்க ட்ரெஸ்ஸைச் சரி பண்ணிக்கலாம்...'"

"'இந்த காயத்தையும், அழுக்கையும் சரி பண்ணிட்டு அப்புறம் போகலாம்'னு அவர் சொன்னாருங்க."

நான் ஒரு வாட்ச்மேன், என் மானத்தையம், என் மேல அக்கறையோட, எனக்கு ஆனா காயத்தை, பஸ்ட்-எயிட் பண்ண எவ்ளோ யோசிச்சுருக்காங்குற மாதிரி ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்குனேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் சிரிப்பாவும், ஒரு பக்கம் பயமாவும் இருந்துச்சு.

'கடவுளே... நான் பொய்யை, எவ்ளோ கூலா சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்!'னு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"எனக்கு உடனே ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பண்ணி சரி பண்ணணும்னு நெனச்சு தான்..."

"அவர் என்னை அந்த ரூமுக்குள்ள கூட்டிட்டுப் போனாரு."

"அவர் அப்படி ஹெல்ப் பண்ணதுனால தான்..."

"இந்த காயம் பெருசா இல்லிங்க, இது இன்பெக்ஷன்-ம் ஆகல"

"அவர் பண்ணது பெரிய ஹெல்ப்ங்க."

நான் இவ்ளோ பெரிய விளக்கத்தைக் குடுத்ததும்...

கார்த்திக் முகத்துல இருந்த இறுக்கம், சந்தேகம் எல்லாம் அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா உருகிப் போச்சு.

ஒரு பொண்டாட்டியோட காயம், எங்களோட ஸ்டேட்டஸ், மத்தவங்க என்ன நெனைப்பாங்கங்குற பயம்... இது கார்த்திக்குக்கு சரியாப்பட்டுச்சு.

அவரு லேசாத் தலையை ஆட்டி, அப்ரிஷியேட் பண்ற மாதிரிச் சொன்னாரு.

"ம்ம்ம்... கரெக்ட் தான் பவி."

"அவன் பண்ணது சரியான விஷயம் தான்."

"பரவால்ல... அவன் ரொம்ப நல்லவனா இருக்கான்."

அவரு பிரகாஷை 'நல்லவன்'னு சொன்னப்போ, எனக்குள்ள சிரிப்பு தாங்க முடியல.

'கடவுளே... இவரு ரொம்ப இன்னசென்ட்!'

'அவன் என் மானத்தைக் காப்பாத்துனானா?'

'அவன் தான் இந்த காயத்துக்கு காரணம்ங்கிறது, இவருக்கு எங்க தெரியப் போகுது?'

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டே, அடுத்த கட்டத்துக்குப் போனேன்.

இப்போ நான் சொல்லப் போற விஷயம், கார்த்திக்கோட நரம்புகளைத் தூண்டப் போகுதுனு எனக்குத் தெரியும்.

"ஆமாங்க... அவர் ரொம்ப நல்லவர் தான்."

நான் என் குரலை தாழ்த்தி, ஒரு மாதிரியான டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நாங்க அந்த சர்வீஸ் ரூமுக்குள்ள போனதும்..."

நான் சொல்லும்போதே, கார்த்திக்கோட கண்கள் என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு கவனமா கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள இருட்டுங்க..."

"அதுவும் நைட் நேரம் வேறயா... காத்து வேற சில்லுனு இருந்துச்சு."

"எனக்கு ஒரு பக்கம் முழங்கால்ல வலி..."

"இன்னொரு பக்கம், கீழ விழுந்து அடிபட்ட ஷாக்."

"என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே வெடவெடனு நடுங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சுங்க..."

"என் ட்ரெஸ் வேற கிழிஞ்சு, அழுக்காகி இருந்ததப் பாத்து..."

"எனக்கு என்னவோ உடனே கண்ணுல இருந்து தண்ணியா கொட்ட ஆரம்பிச்சுடுச்சு."

நான் எமோஷனலா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு பயந்துபோய் நிக்கிற மாதிரி என் நடுக்கத்தைப் பத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் தன் கையில இருந்த ஆயின்மென்ட் டியூபை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நான் அழுதுக்கிட்டே... உங்கள நெனச்சேன்."

நான் என் குரலை சாஃப்ட்டா, பரிதாபமா மாத்திக்கிட்டேன்.

"எனக்கு பயமா இருந்துச்சு... உடனே என் போனை எடுத்து உங்களுக்குக் கால் பண்ணலாம்னு தாங்க நெனச்சேன்."

"அங்க இருந்து, நேரா நம்ம வீட்டுக்கு வந்தரலாம்னு என் மனசு துடிச்சுது."

நான் சொன்னதும், கார்த்திக் உடனே தலையாட்டுனாரு.

"பின்ன என்ன பவி? நீ உடனே எனக்குப் போன் பண்ணிருக்க வேண்டியது தான?"

அவரு குரல்ல ஆதங்கம் இருந்துச்சு.

"நான் போனை எடுக்க என் பாக்கெட்டுல கையை விட்டேங்க..."

"ஆனா... அப்போதான் எனக்கு நீங்க சொன்னது ஞாபகம் வந்துச்சு."

நான் சென்டிமென்ட்டா, அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

"நீங்க இப்போ, இம்பார்ட்டன்ட்டான கிளைன்ட் மீட்டிங்ல இருக்குனு சொன்னீங்கல?"

"நான் பாட்டுக்கு இதுல உங்களுக்குக் கால் பண்ணி..."

"உங்களோட முக்கியமான வேலையை... கெடுத்துடக் கூடாதுனு நெனச்சேங்க."

"இதுக்காக நான் உங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ணா, நீங்க டென்ஷன் ஆவீங்கனு எனக்குத் தெரியும்."

"அதான்... நான் என் போனை எடுக்காம அப்படியே நின்னுட்டேன்."

நான் அக்கறையான, அவரோட வேலைக்காக என் வலியைக் கூடப் பொறுத்துக்கிட்டதா ஒரு பெரிய பில்டப் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் முகத்துல குற்ற உணர்ச்சி வந்துச்சு.

நான் எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுருக்கானு நெனச்சு அவரு ரொம்ப ஃபீல் பண்ணாரு.

"அய்யோ பவி... மீட்டிங்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமா?"

"உனக்கு அடிபட்டுருக்கு... நீ என்னையத் தாராளமா டிஸ்டர்ப் பண்ணிருக்கலாம்."

அவரு உருக்கமாச் சொன்னாரு.

"பரவால்லங்க... ஆனா அப்போ எனக்கு அப்படித் தான் தோணுச்சு."

நான் மெதுவா என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.

"நான் போனை எடுக்காம... அந்த வலியில, பயத்துல அப்படியே நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்."

"எனக்கு பயத்துல அழுகை கண்ட்ரோலே ஆகலங்க... நான் விக்கி அழ ஆரம்பிச்சுட்டேன்."

நான் அழுதுகிட்டே நின்னதாச் சொன்னப்போ, கார்த்திக் சீரியஸா என்னைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ்..."

நான் அவன் பேரைச் சொல்லும்போதே, கார்த்திக்கோட கண் பார்வை இன்னும் கூர்மையாச்சு.

"அவர் என் கூடத் தான் அந்த ரூம்ல இருந்தாரு."

"ஆனா... அவர் ரொம்ப டீசண்டான ஆளுங்க."

நான் பிரகாஷுக்கு ஒரு நல்ல சர்டிபிகேட் குடுத்தேன்.

"நான் அப்படி நின்னுகிட்டு அழுததப் பாத்து, அவர் தள்ளி... ஒரு ஓரமா-தான் நின்னுக்கிட்டு இருந்தாரு."

"அவர் அங்க இருந்துகிட்டே... 'மேடம் அழாதீங்க மேடம்... சின்னக் காயம் தான்... ரெஸ்ட் எடுங்க சரி ஆயிடும்,.. நான் வேணா போய் ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பாக்ஸ் எடுத்துட்டு வரவா?, இல்லனா சார்கிட்ட சொல்லி கூட்டிட்டு வரவனு'னு பவ்வியமாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு."

நான் பிரகாஷை நல்லவனா கார்த்திக் மனசுல பதிய வெச்சேன். 

அவன் கார்த்திகை போய் கூட்டிட்டு வரட்டான்னு கேட்டானு சொன்னதுமே, கார்த்திக் முகம் ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

நான் இன்னும் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர் சொல்லச் சொல்ல... எனக்கு இன்னும் அழுகை அதிகமாச்சுங்க."

"என் உடம்பு அவ்ளோ நடுங்குச்சு."

"ஒரு கட்டத்துல..."

நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு, ஒரு பெரிய தப்பைச் செஞ்ச மாதிரி என் தலையைக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"என் முழங்கால் வலி தாங்க முடியாம..."

"நான் அப்படியே பேலன்ஸ் இழந்து... கீழ விழப் போனேங்க."

நான் கீழ விழப் போனதாச் சொன்னதும், கார்த்திக் பதறிப் போய், "அச்சச்சோ... அப்புறம்?"னு கேட்டாரு.

"நான் கீழ விழப் போன வேகத்துல..."

"பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்த அவர்கிட்ட..."

"அதாவது... அந்தப் பிரகாஷ் மேல..."

நான் வார்த்தைகளை ரொம்பத் தயங்கித் தயங்கி, மென்னு முழுங்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் என்னைய அறியாமலே... பேலன்ஸ் தப்பி..."

"அவர் மேல அப்படியே சாஞ்சுட்டேங்க."

நான் 'சாஞ்சுட்டேன்'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக்கோட உடம்புல ஒரு லேசான அதிர்வு ஏற்பட்டதை நான் தெளிவாப் பாத்தேன்!

அவரோட கண்கள் டக்குனு விரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டி, வேற ஒரு ஆம்பளை மேல... விழுந்துட்டாங்கறது ஏதோ ஒரு நரம்பைத் சுண்டி விட்டுருக்கு.

அவரு ஒரு மாதிரி எக்சைட்டடா என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் இன்னசென்ட்டா, பயந்துபோய் நடுங்குற மாதிரி எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"அது... அது என் தப்பு தாங்க."

"நான் கீழ விழாம இருக்க, வேற வழியே இல்லாம... என்னையே அறியாம அவர் மேல விழுந்துட்டேன்."

"என் தலை அப்படியே அவர் நெஞ்சுல பட்டுடுச்சு."

"ஆனா... அவர் எவ்ளோ நல்லவர் தெரியுமாங்க?"

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் நல்லவன் மாதிரி போர்ட்ரெ பண்ணுனேன்.

"நான் அப்படித் தற்செயலா அவர் மேல சாஞ்சதும்..."

"அவர் அப்படியே ஷாக் ஆகி, சிலை மாதிரி நின்னுட்டாருங்க."

"அவர் என்னையத் பிடிக்க கூடப் பயந்தாரு."

"அவரும் பயந்துட்டாரு போல? ஆனா எனக்கு ரொம்ப ரெஸ்பெக்ட் குடுத்தாரு தெரியுமா?"

நான் பிரகாஷோட அந்த (பொய்யான) டீசன்ஸியை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் அதைக் கேட்டதும், கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆனாரு.

ஆனா அவர் கண்ணுல இருந்த ஆர்வம் இன்னும் குறையல.

"ஆனா... நான் அவர் மேல சாஞ்சுகிட்டு, வலியில லேசா அழுதேனா..."

"என் உடம்பெல்லாம் நடுங்குறத அவர் பாத்தாரு."

"ஏதோ குழந்தை பயந்து போயிருந்தா, எப்படிப் பாதுகாப்பா அணைச்சுப்பாங்க?"

"நான் அவ்ளோ உடைஞ்சு போய் நின்னதப் பாத்துட்டு..."

"அவரோட அந்த தயக்கம், பயம்லாம், நான் இப்படி நிக்கறத பாத்துட்டு, அவர் மாத்திக்கிட்டாருனு நெனைக்குறேன்ங்க"

"அவர் ஒரு மனிதாபிமானத்தோட..."

"அவரோட ரெண்டு கைகளாலயும்..., சாஃப்ட்டா... எந்த தப்பான எண்ணமும் இல்லாம..."

"என் பயத்தைப் போக்குறதுக்காக, என்னைக் கம்ஃபர்ட் பண்றதுக்காகத் தான்..."

"அவர் என்னைய அப்படியே மெதுவா அணைச்சுக்கிட்டாருங்க."

நான் அதை ஒரு தூய்மையான, சரியான காரணத்தோட கார்த்திக்குக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

"அது ஒரு என் அழுகைய, சமாதான படுத்த, கட்டிப் பிடிக்குற மாதிரி..."

"அவர் என்னையத் தன் நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சு, என் முதுகுல டீசண்டாத் தட்டிக் குடுத்தாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசல.

ஆனா, ஒரு மாதிரி எண்ணத்தோட, என் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

தன் பொண்டாட்டிய, இருட்டான ரூம்க்குள்ள, ஒரு வாட்ச்மேன் அவளோட சம்மதத்தோட கட்டிப் பிடிச்சிருக்கான்...

அவ அவன் நெஞ்சுல சாஞ்சு அழுதுருக்கா...

இந்த விசுவல், அவருக்குள்ள ஒரு கிளர்ச்சியை, ஒரு கற்பனையை உண்டு பண்ணிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

"அவர் என்னைய அப்படி நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்டதும்..."

"அவரோட சூடு... அந்த நடுக்கத்துல எனக்குப் பெரிய ஆறுதலா இருந்துச்சுங்க."

"என் நடுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் குறைஞ்சுது."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது, என் குரல்ல ஒரு லேசான, மயக்கமான டோனைச் சேர்த்துக்கிட்டேன்.

கார்த்திக்கோட தொண்டை லேசா ஏறி இறங்குச்சு. அவரு எச்சிலை முழுங்குனாரு.

நான் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட டீசண்டா, சாஃப்ட்டா, லாஜிக்கோட ஒரு கதையைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா... என்னோட மனசுக்குள்ள?

அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள நிஜமாவே என்ன நடந்துச்சு?

அவன் என்னையக் கட்டிப் பிடிச்சது... ஒரு பாதுகாப்பான, மனிதாபிமானமான அணைப்பா?

'மை ஃபூட்!'

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்துக்கிட்டே, என் மனசுக்குள்ள உண்மையான காட்சிய ஓட விட்டேன்.

அவன் பண்ணுனதெல்லாம் மனசுக்குள்ள நெனச்சுப் பாக்கும்போதே...

என் அடிவயிறு லேசாச் சுருங்கி விரிஞ்சுது.

என் புண்டைக்குள்ள மறுபடியும் அரிப்பு வந்து, மதனநீர் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

கார்ட்டிக்கிடயே, கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி, என்னை போர்ஸ் பண்ணி ஓத்து அனுப்பி வெச்சவன, நல்லவனாச் சொல்லி, அவரை எக்சைட் பண்ண வைக்கிற இந்த கேம்... எனக்குப் போதையா இருந்துச்சு.

நான் என் மூச்சை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டு, கார்த்திக்கைப் பாத்து என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.

"அவர் என்னைய அப்படி அணைச்சுப் பிடிச்சுக்கிட்டே..."

நான் என் குரலை ரொம்ப மென்மையாக்கிச் சொன்னேன்.

"என் கண்ணை நேராப் பாத்தாருங்க."

"அவர் கண்ணுல அக்கறை இருந்துச்சு."

"அவர் என் தலையை லேசாத் தடவிக்கொடுத்துக்கிட்டே, ஒன்னு சொன்னாருங்க..."

நான் பிரகாஷ் சொன்ன வார்த்தைகளை, ஆனா டோனை மட்டும் மாத்திச் சொன்னேன்.

"'மேடம்... நீங்க பயப்படாதீங்க...'னு சொன்னாருங்க."

"'எனக்கு ஜஸ்ட் ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் மட்டும் குடுங்க...'"

"'உங்க வலியை எல்லாம் நான் சரி பண்ணி, உங்களைப் பத்திரமா வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்கிறேன்'னு நம்பிக்கையாச் சொன்னாருங்க."

நான் அந்த டயலாக்கை எமோஷனலா கார்த்திக்கிட்ட சொன்னேன்.

கார்த்திக் அதைக் கேட்டதும், அவர் முகத்துல ஒரு ரிலீஃப், ஒரு மாதிரி நன்றியுணர்வு தெரிஞ்சுது.

ஒரு வாட்ச்மேன், தன் பொண்டாட்டிய கட்டிபிடிச்சுருக்காங்கிரத, மறந்துட்டாரு, ஆனா அவன் பாதுகாப்பா, தைரியம் சொல்லி ஆசுவாசப்படுத்திருக்கானேங்குற நிம்மதி கார்த்திக்குக்கு வந்துச்சு.

ஆனா... எனக்கு?

'எனக்கு ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் குடுங்க, எல்லாம் சரி பண்றேன்'னு அவன் சொன்னது... என் வலிக்காக இல்ல!

என்னை மடக்கி ஓக்குறதுக்காக அவன் கேட்ட டைம் அது!

அந்த அர்த்தம், எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.

ஆனா, என் புருஷனுக்கு...

இது ஒரு வாட்ச்மேன், பயந்து போயிருக்கிற ஒரு பொண்ணுக்குக் குடுத்த தைரியமான ஆறுதல் வார்த்தை!

நான் கார்த்திக் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு, ஒரு புன்னகையோடு... அமைதியா உக்காந்திருந்தேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 281: 
--------------

அவரோட பார்வை இப்போ என் காயத்துல இருந்து விலகி, என் முகத்துல நிலைச்சு இருந்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில ஒரு விதமான ஆர்வம் இருந்துச்சு.

நான் சொன்ன கதையை, அவரோட மூளை இப்போ முழுசா ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு போல.

ஒரு வாட்ச்மேன்... ராத்திரி நேரத்துல... என் பொண்டாட்டிய சர்வீஸ் ரூமுக்குள்ள கூட்டிட்டுப் போய், கட்டிப் பிடிச்சு ஆறுதல் சொல்லிருக்கான்.

இந்த நெனப்பு, கார்த்திக்குள்ள ஏதோ ஒண்ண தூண்டி விட்டுருக்குனு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம் அதிகரிச்சுருந்துச்சு.

அவரு என்னை இன்னும் கூர்மையாப் பாத்தாரு.

"அப்புறம்?"

"அப்புறம் என்ன நடந்துச்சு பவி?"

நான் எதார்த்தமா, நடக்காத மாதிரி என் தோள்பட்டையை லேசா உலுக்கினேன்.

"அப்புறம் என்னங்க... அவர் ஹெல்ப் பண்ணாரு."

"நான் கொஞ்ச நேரம் உக்காந்துருந்தேன்... அப்புறம் எந்திரிச்சு, லிஃப்ட்ல ஏறி வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்."

நான் என் கதையை சிம்பிளா, ஒரு முற்றுப்புள்ளி வெச்சு முடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக் அதை ஏத்துக்கத் தயாரா இல்லை.

எனக்கு தெரியும், அவருக்கு இன்னும் வேணும்னு, அதான் நான் வேணும்னே அவ்ளோதான்னு நிறுத்துனேன்.

அவரோட கண்கள் இன்னும் சுருங்கி, என்னையே துளைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவ்ளோ தானா?"

அவரு குரல்ல ஏமாற்றம், ஒரு சந்தேகம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"நிஜமாவே அவ்ளோ தானா பவி?"

"நீ என்கிட்ட எதையோ மறைக்கிறியா."

"சொல்லு... அங்க வேற என்ன நடந்துச்சு?"

அவரு என்னைய விடாப்பிடியா கேட்டாரு.

இந்தக் கேள்வியத் தான் நான் எதிர்பாத்தேன்!

அவரு எந்த அளவுக்கு இதத் தெரிஞ்சுக்க ஆர்வமா இருக்காருனு பாக்கத் தான், நான் கதையைப் பாதியில நிறுத்துனேன்.

நான் இப்போ ஒரு பயந்த சுபாவம் உள்ள, இன்னசென்ட்டா மாறினேன்.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால, என் மடியில இருந்த டவலோட ஓரத்தை லேசாப் பிசைஞ்சேன்.

"அது... அது வந்துங்க..."

நான் என் குரலை தயக்கத்தோட, இழுத்து இழுத்துப் பேசுனேன்.

"எனக்கு உங்ககிட்ட இதச் சொல்லவே ஒரு மாதிரி இருக்குங்க."

"நான் இதச் சொன்னா... நீங்க தப்பா நெனச்சுப்பீங்களோனு எனக்குப் பயமா இருக்கு."

நான் ஒரு சின்னக் கேப் விட்டேன்.

"அவரு... அவரு எனக்கு ஹெல்ப் தாங்க பண்ணாரு."

"நான் அன்னைக்கே உங்ககிட்ட சொன்னேன்ல? அவரு மிலிட்டரிக்கு செலக்ட் ஆகுறதுக்காக ரொம்ப வருஷமா ட்ரை பண்ணாருனு?"

நான் அந்த பாயிண்ட்டை கரெக்ட்டா, சாதுரியமா உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"அதனால... அவருக்கு ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் நாலெட்ஜ்லாம் கொஞ்சம் இருக்கு போலங்க."

"அந்த நாலெட்ஜ்ஜை யூஸ் பண்ணி தான் அவரு எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாரு..."

"ஆனா... அதை உங்ககிட்ட எப்படி ஒவ்வொண்ணா விவரமா சொல்றதுனு எனக்குத் தெரியல... எனக்குக் ஒரு மாதிரி இருக்குங்க... சாரி."

நான் பவ்வியமா, முகம் குனிஞ்சு, என் கூச்சத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட ஆர்வம் இன்னும் பல மடங்கு எகிறிடுச்சு.

அவரு இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு மென்மையா, ஆனா உறுதியாச் சொன்னாரு.

நான் மெதுவாத் தலையைத் தூக்கி, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"பரவால்ல பவி... நீ சொல்லு."

"நான் தப்பாலாம் நெனைக்க மாட்டேன்... நீ தான் சொல்றல, அவன் உனக்கு ஹெல்ப் தான் பண்ணானு?"

"அப்புறம் என்ன? என்ன நடந்துச்சுனு முழுசாச் சொல்லு."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் வற்புறுத்துனாரு.

அவரோட கண்களைப் பாக்கும்போது... எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான கிளுகிளுப்பு.

தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒரு ஆம்பளை என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுல, இவருக்கு அவ்ளோ ஒரு ஆர்வம்!

'சரி... நீங்க இவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்கல? உங்களுக்கு இன்னைக்கு ஒரு பெரிய ட்ரீட் இருக்குங்க.'

நான் மனசுக்குள்ள சிரிப்போட நெனச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா, இந்த ஸ்டோரியை நான் இப்படியே டவல் கட்டிக்கிட்டுச் சொல்லக் கூடாது.

அவரு மூளையில மட்டும் இல்ல... அவரு உடம்புலயும் அந்த சூடு ஏறணும்.

"நான் சொல்றேங்க..."

"ஆனா... எனக்கு ஒரு மாதிரி அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா இருக்கு."

"நான் முதல்ல டிரஸ்ஸை மாத்திட்டு வந்துடுறேனே? மாத்திட்டு வந்து, ரிலாக்ஸா படுத்துட்டே சொல்றேன்."

நான் அப்படிச் சொல்லிட்டு, அவர் பதிலை கூட எதிர்பாக்காம, பெட்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.

நான் நேரா கப்போர்டுக்கிட்ட போனேன்.

கார்த்திக்கோட பார்வை என் முதுகுக்குப் பின்னாடி, என்னையே ஃபாலோ பண்றத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

நான் கப்போர்டைத் திறந்து, என்னோட நைட் ட்ரெஸ்ஸைத் தேடுனேன்.

சாதாரணமா நான் போடுற நீளமான காட்டன் நைட்டியை என் கை தொடல.

அதுக்குப் பதிலா...

உள்ளே மடிச்சு வெச்சுருந்த, அந்தச் சின்ன... ஷார்ட்டான சாட்டின் நைட்டியை எடுத்தேன்.

அது ஒரு டார்க் மெரூன் கலர் நைட்டி.

முழங்காலுக்கு மேல, பாதித் தொடை வரைக்கும் தான் அந்த நைட்டியோட நீளமே இருக்கும்.

அதோட நெக் டீப்பா, என் முன்னழகு லேசா வெளிய தெரியுற மாதிரி இருக்கும்.

அது ட்ரான்ஸ்பரண்டா வேற இருக்கும்.

படிக்குற உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கா, அன்னிக்கு முதல்தடவை, பிரகாஷ் கூட மார்க்கெட் போயிட்டு வந்தப்போ இதைத்தான் போட்ருந்தேன்.

நான் அந்த நைட்டியைக் கையில எடுத்துக்கிட்டு, கார்த்திக்குக்குப் முதுகு காட்டி நின்னுகிட்டே...

என் உடம்புல கட்டியிருந்த அந்த டவலை லேசா அவுத்து விட்டேன்.

'த்ரப்...'னு அந்த டவல் கீழ தரைல விழுந்துச்சு.

அந்த ஒரு செகண்ட், நான் நிர்வாணமா, கார்த்திக்குக்கு தெரியுற மாதிரி நின்னேன்.

நான் எந்த அவசரமும் இல்லாம, ஸ்லோ-மோஷன்ல...

அந்தச் ஷார்ட்டான சாட்டின் நைட்டியைத் தலை வழியா உள்ள மாட்டி, கீழ இழுத்து விட்டேன்.

அந்தப் பட்டுத் துணி, என் உடம்புல பட்டதும் ஒரு சிலிர்ப்பு.

முக்கியமா, பிரகாஷ் கடிச்சு வெச்சுருந்த என் காம்புகள் மேல அந்தச் சாட்டின் துணி உரசியப்போ...

எனக்குள்ள ஒரு சுருக்குன்ற சுகமான வலி வந்துச்சு.

நான் நைட்டியைப் போட்டுக்கிட்டு, முடியை லேசா முன்னாடி தூக்கிப் போட்டுக்கிட்டு...

திரும்பி கார்த்திக்கைப் பாத்தேன்.

அவரு கண்கள், என்னையே ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தச் நைட்டியில, என்னோட ரெண்டு தொடைகளும் தெளிவா தெரிஞ்சுது.

அதுவும் அந்த முழங்கால்ல இருந்த காயம்... அது என் 'வெள்ளையான' தொடைகளுக்கு நடுவுல, ஒரு மாதிரி சிவப்பா, ஆனா ஒரு அழகோட தெரிஞ்சுது.

நான் பெட்டோட ஓரத்துல, கார்த்திக்குக்குப் பக்கத்துல உக்காந்தேன்.

நான் உக்காந்ததும், அந்த நைட்டி இன்னும் மேல ஏறி, என் தொடையோட மேல் பகுதி வரைக்கும் எக்ஸ்போஸ் ஆச்சு.

என் ரெண்டு தொடைகளையும் நான் லேசா ஒட்டி வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா அந்த நைட்டியோட கேப்ல, என் காயங்கள் ரெண்டும் அப்பட்டமா அவருக்குப் காட்சி குடுத்துச்சு.

கார்த்திக்கோட பார்வை, என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்கி... நேரா என் தொடைகளுக்கும், காயத்துக்கும் போச்சு.

அவரு தொண்டைக்குழி லேசா ஏறி இறங்குனத நான் பாத்தேன்.

ஒரு மெடிக்கல் எமர்ஜென்சி மாதிரி ஆரம்பிச்ச இந்தக் காயம்...

இப்போ, ஒரு ஷார்ட் நைட்டியோட செக்ஸியான விசுவலா அவரோட கண்ணுக்கு முன்னாடி மாறிடுச்சு.

அட்மாஸ்பியர் இப்போ முழுசா மாறிடுச்சு.

அவரு பார்வையில ஒரு விதமான ஹீட் ஏறுறத என்னால பாக்க முடிஞ்சுது.

அவரு தன் கையை நீட்டி, பெட் மேல இருந்த என் கையை சாஃப்ட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"சொல்லு பவி..."

அவரு குரல் இப்போ இன்னும் சாஃப்ட்டா, ஒரு தவிப்போட இருந்துச்சு.

"நீ எதையும் மறைக்காமச் சொல்லு... நான் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

நான் அவரைப் பாத்து, இன்னசென்ட்டா ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.

"நிஜமாவா? நிஜமாவே தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்களா?"

"அவரு எனக்கு ஹெல்ப் தான் பண்ணாரு... வேற எந்தத் தப்பும் இல்லை."

"ஆனா இப்போ யோசிச்சுப் பாக்கும்போது, நான் உடனே உங்களுக்குக் கால் பண்ணிருக்கணும்னு தோணுது."

"இல்லனா, அப்படியே கஷ்டப்பட்டாவது வீட்டுக்கு வந்துருக்கணும்."

நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணாத மாதிரி, என் முகத்தை சோகமா வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"இல்ல பவி... நான் ஒன்னும் நெனச்சுக்க மாட்டேன், நீ தப்பு பன்னிருக்க மாட்ட."

"நீ சொல்லு, என்ன நடந்துச்சு? அவன் என்ன ஹெல்ப் பண்ணான்? அவன் என்ன பண்ணான்?"

அவரு அந்த 'அவன் என்ன பண்ணான்'னு மாத்தி கேட்டப்போ, அவர் குரல்ல இருந்த ஆர்வம் என்னையவே ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.

நான் கதையை ஆரம்பிச்சேன்.

"நாங்க அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்தப்போ..."

நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"எனக்கு அவ்ளோ குளிர் கார்த்திக்..."

"அந்த அடிபட்ட ஷாக்... அந்த இரவு நேர காத்து..."

"என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே தூக்கித் தூக்கிப் போட்டுச்சுங்க."

"என் பல்லெல்லாம் 'கொட கொட'னு ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"எனக்கு ஒரு கட்டத்துல, மூச்சு விடக் கூட கஷ்டமா இருந்துச்சு."

"என் நெஞ்செல்லாம் அடைக்குற மாதிரி, என்னால காத்தை உள்ள இழுக்கவே முடியல."

நான் ஒரு பேனிக் அட்டாக் வந்த மாதிரி, தத்ரூபமா என் நிலைமையை விவரிச்சேன்.

"அந்த நேரத்துல..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன். கார்த்திக் என் கையை லேசா வருடிக்கிட்டே, நான் சொல்றதக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நாங்க ரெண்டு பேரும்..."

"நெருக்கமா, கட்டிப் பிடிச்ச பொசிஷன்ல தான் இருந்தோம்."

நான் அந்த 'கட்டிப் பிடிச்ச பொசிஷன்'னு சொன்னப்போ, கார்த்திக்கோட கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

நான் என் வார்த்தைகளை கேர்ஃபுல்லா, எமோஷனலா அடுக்குறேன்னு எனக்கே பெருமையா இருந்துச்சு.

நான் வெளிய இப்படி ஒரு 'பரிதாபமான' கதையைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்...

ஆனா என் மனசுக்குள்ள?

'கட்டிப் பிடிச்ச பொசிஷனா?'

என் மனசு என்னைப் பாத்துப் பச்சையாச் சிரிச்சுது.

அவன் என்னையக் கட்டிப் பிடிக்கல... அவன் என்னைய நசுக்கிக்கிட்டு இருந்தான்!

அவனோட கைகள் என் இடுப்பை டைட்டாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மூச்சு விடக் கஷ்டப்பட்டேன்... ஆனா அது பேனிக் அட்டாக்னால இல்லை!

அவனோட மான்ஸ்டர் சுண்ணி, பேண்ட்டுக்குள்ளயே விறைச்சுப் போய்...

என் அடிவயிற்றுல ஹார்டா, எந்த கேப்பும் இல்லாம இடிச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ...

அந்தச் சுகத்துலதான் நான் மூச்சு விடத் திணறுனேன்!

ஆனா... கார்த்திக்குக்கு இது ஒரு 'பரிதாபமான வாட்ச்மேனோட ஆறுதல் அணைப்பு'.

"அப்புறம்... அப்புறம் என்னாச்சு?"

கார்த்திக் தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாத்தேன். அவர் கண்கள்ல இப்போ ஒரு பயங்கரமான எதிர்பார்ப்பு.

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டு, ஏதோ ரொம்பக் கூச்சப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"அது... எனக்கு இப்போ சொல்றதுக்கே ஒரு மாதிரி இருக்குங்க..."

"அது கேக்குறதுக்கு ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்... ஆனா அந்தச் சிச்சுவேஷன்ல, அவர் வேற வழி இல்லாம தான் பண்ணாரு."

நான் அவனை சுத்தி ஒரு பெரிய பில்டப் பண்ணுனேன்.

"நான் அப்படி மூச்சு விடத் திணறுனதை அவர் பாத்தாரு..."

"நான் காத்துக்காகவும், மூச்சு வாங்க கஷ்டப்படுறத அவர் உணர்ந்துட்டாரு."

"உடனே அவரு... 'மேடம், உங்களுக்குப் ஏதோ பேனிக் அட்டாக் வந்துருச்சுனு நெனைக்கிறேன்... நீங்க முதல்ல உங்க பிரீத்திங்க ரெகுலேட் பண்ணனும்'னு அவசரமா சொன்னாரு."

நான் பிரகாஷ்க்கே தெரியாத, டீசண்டான இங்கிலீஷ் வார்த்தைகளை எல்லாம் அவன் வாயில இருந்து வந்த மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர் மிலிட்டரிக்கு ட்ரை பண்ணப்போ இதெல்லாம் எங்கோ படிச்சிருக்காரு போலங்க..."

"எனக்கு மூச்சு திணறுறதப் பாத்துட்டு... என்னை நார்மல் ஆக்கணும்ங்கிற நோக்கத்துல..."

நான் இப்போ என் வார்த்தைகளை நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அழுத்திச் சொன்னேன்.

"அவர்... தன் முகத்தை..."

"என் முகத்துக்கு ரொம்ப கிட்ட கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட வந்தாரு.

அவரு உடம்புல இருந்த அந்த ஒரு விதமான பதற்றம், இப்போ என்னையும் தொத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

கார்த்திக் தன் இன்னொரு கையாலயும் சேர்த்து என்னோட கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட பிடியில ஒரு அழுத்தம் இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம் இப்போ ரொம்ப அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

அவரு கண்கள்ல இருந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பு... அது என்னைய ரொம்பவே ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டிய, ஒரு வாட்ச்மேன் இருட்டு ரூம்க்குள்ள என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுல இவருக்கு அவ்ளோ ஆர்வம்!

இந்த ஆம்பளைங்களோட எண்ணமே ரொம்ப விசித்திரமானது தான் போல.

நான் மெதுவா, ஒரு குழந்த மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர், என்னை இன்னும் கொஞ்சம் டயிட்டா கட்டிபிடிச்சுக்கிட்டே..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு, டக்குனு என் பேச்சை நிறுத்துனேன்.

என் வார்த்தைகளை அப்படியே பாதியில முழுங்கிட்டு, என் முகத்தை லேசாத் திருப்புனேன்.

என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து விலக்கி, கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

நான் வேணும்னே தான் அப்படிப் பண்ணேன்.

அவரோட தவிப்பை இன்னும் கொஞ்சம் ஏத்தணும்னு நெனச்சேன்.

நான் எதிர்பாத்த மாதிரியே... கார்த்திக் உடனே ரியாக்ட் பண்ணாரு.

"பவி..."

அவரு தவிப்போட இருந்துச்சு.

"பவி... என்னாச்சு? ஏன் நிறுத்திட்ட?"

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது வந்துங்க..."

"நான் இத எப்படி உங்ககிட்ட சொல்றதுனு தெரியல..."

"எனக்கு ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் இதச் சொன்னா, நீங்க தப்பா நெனச்சுப்பீங்க... அது கேக்குறதுக்கே ரொம்பத் தப்பா இருக்கும்."

நான் இன்னசென்ட்டா, பயப்படுற மாதிரி சீன் போட்டேன்.

என் குரல்ல லேசா நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"இல்ல பவி... என்னைப் பாரு."

நான் மெதுவாத் தலையைத் தூக்கி, மறுபடியும் அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"நீ சொல்லு பவி... நான் தப்பாலாம் நெனைக்க மாட்டேன்."

"அந்த சிச்சுவேஷன்ல, அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணத் தான ட்ரை பண்ணான்?"

"அவன் என்ன பண்ணான்னு மறைக்காமச் சொல்லு."

"பவி... சொல்லு."

அவரு கிட்டத்தட்ட என்கிட்ட கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டாரு.

ஒரு புருஷன், தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் என்ன பண்ணான்னு தெரிஞ்சுக்க தவிக்கிறது...

அது எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான த்ரில்லக் குடுத்துச்சு.

'சரி... நீ ங்கஇவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்கல... அனுபவிங்க.'

நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டே, மெதுவா என் உதட்டைத் திறந்தேன்.

நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

"அவர்... அவரோட உதட்டை..."

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல பயம் கலந்த வெட்கம் இருக்கிற மாதிரி காட்டிக்கிட்டேன்.

"என் உதட்டுக்கு மேல... அழுத்தமா வெச்சாருங்க."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்...

எங்க பெட்ரூம்ல மயான அமைதி.

கார்த்திக்கோட கண்கள் அப்படியே அகலமா விரிஞ்சுது.

அவரோட உடம்பு ஒரு செகண்ட் அப்படியே சிலையாய் உறைஞ்சு போச்சு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட நின்னு போன மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரு முகத்துல ஒரே நேரத்துல ஷாக், குழப்பம், அதிர்ச்சி... அப்புறம் ஒரு பயங்கரமான கியூரியாசிட்டி எல்லாமே ஒண்ணாச் சேர்ந்து வந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட உதடுகளை, இன்னொரு ஆம்பளை... அதுவும் ஒரு வாட்ச்மேன் முத்தமிட்டான்!

அந்த விசுவல், கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள ஒரு புயலையே கிளப்பி விட்டுருச்சுனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அவரு என்னை ஏதோ ஒரு புதுசாப் பாக்குற மாதிரி உத்துப் பாத்தாரு.

அவரு பார்வை, நேரா என்னோட உதடுகளை நோக்கி இறங்குச்சு.

அந்தப் பார்வையில, வாட்ச்மேனோட முத்தம் என் உதட்டுல எப்படிப் பதிஞ்சுருக்கும்னு கற்பனை பண்ற ஒரு வெறி இருந்துச்சு.

நான் டக்குனு, அவர் எதையும் தப்பா நெனச்சுக்கக் கூடாதுங்குற மாதிரி அவசர அவசரமாத் தொடர்ந்தேன்.

"அவரு... எனக்கு மவுத்-டு-மவுத் CPR மாதிரி குடுத்தாருங்க."

நான் அந்த 'CPR' டெக்னிக்கை பச்சையா, ஆனா டீசண்டான வார்த்தையில சொன்னேன்.

"அது தப்பான அர்த்ததுல பண்ணுன மாதிரி  இல்ல கார்த்திக்... அவரு என்னைய ரிலாக்ஸ் பண்ணத்தான் அப்படிப் பண்ணாரு."

"எனக்கு பேனிக் அட்டாக் வந்து மூச்சு விட முடியலனு சொன்னேன்ல?"

"அந்த மாதிரி நேரத்துல, வேற ஏதும் பெருசா ஆகிட கூடாதுனு அவர் பதறிப் போயிட்டாரு."

"என் வாய்க்குள்ள... அவரோட வாயில இருந்து... காத்தை ஃபோர்ஸா ஊதுனாருங்க."

"எனக்கு ஒரு நிமிஷம் என்ன நடக்குதுன்னே புரியல..."

"அது அக்ரஸிவ்வா, முரட்டுத்தனமா தான் இருந்துச்சு..."

"அவரோட உதடுகள், என் உதட்டை பலமா அமுக்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு."

"ஆனா, என் நடுக்கத்தை நிறுத்தவும், என் மூச்சைக் கொண்டு வரவும் அது ஒண்ணு தான் வழி, வேற ஆப்ஷன் இல்லனு அவர் பண்ணாருங்க."

நான் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட அவ்ளோ காரணங்களைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

அந்த முத்தம், எவ்ளோ தூய்மையானது,  பேனிக் அட்டாக்ல இருந்து காப்பாத்த குடுத்ததுனு பில்டப் குடுத்தேன்.

நான் ஒரு டாக்டரோட இடத்துல பிரகாஷை உக்கார வெச்சேன்.

ஆனா... என் மூளைக்குள்ள இப்போ வேற ஒரு வேர்சன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் குடுத்தது மவுத்-டு-மவுத்தா இல்ல CPR-ஆ?

என் மனசு சிரிச்சுது.

'ஆமா... அவன் மவுத்-டு-மவுத் தான் குடுத்தான்... ஆனா காத்தை ஊதல!'

உள்ள நடந்தது வேற!

அவன் என்னைய அமுக்கி...

எந்த ஒரு பெர்மிஷனும் இல்லாம...

என் உதடுகளைக் கவ்விப் பிடிச்சான்!

அவனோட உதடுகள் என் உதட்டைக் கசக்கிப் பிழிஞ்சுது.

அவனோட நாக்கை... ஒரு பாம்பு மாதிரி என் வாய்க்குள்ள ஆழமாத் திணிச்சான்!

அது ஒரு ஃப்ரெஞ்ச் கிஸ்!

என் தொண்டை வரைக்கும் அவன் நாக்கு உள்ள போய்த் துழாவுன ஃபீலிங்...

அந்த லிப்-லாக்ல... அது எனக்குக் குடுத்த சுகம்.

அதைத்தான் நான் இப்போ கார்த்திக்கிட்ட, 'காப்பாத்துறதுக்காகக் குடுத்த CPR'னு ஸ்வீட்டாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

நான் இதையெல்லாம் மனசுக்குள்ள நெனச்சுப் பாக்கும்போதே...

என் புண்டை சுருங்கி விரிஞ்சு, மதனநீர் துளியைக் கசிய விட்டுச்சு.

நான் இவ்ளோ நேரம் குளிச்சு, க்ளீன் பண்ணிட்டு வந்தேன்.

ஆனா, இப்போ அந்த முத்தத்தை நெனச்ச அடுத்த செகண்ட், என் தொடை இடுக்குல மறுபடியும் ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் கார்த்திக்கோட முகத்தை உன்னிப்பா வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரு அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்திருந்தாரு.

நான் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும்...

'உதட்டுக்கு மேல உதட்டை வெச்சான்', 'வாய்க்குள்ள சூடான காத்தை ஊதுனான்', 'அக்ரஸிவ்வா பண்ணான்'.

இந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் கார்த்திக்குள்ள ஒரு புயலை உருவாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சுனு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு தன் பொண்டாட்டியோட உதடுகளைப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

அவரு முத்தம் குடுக்கும்போது, எவ்ளோ சாஃப்ட்டா, அடக்கமா குடுப்பாரோ...

அதே உதட்டுல...

ஒரு வாட்ச்மேன்... தன் உதடுகளை வெச்சு, அதிகாரமா அழுத்தியிருக்கான்!

தன் பொண்டாட்டி வாய்க்குள்ள, அவனோட மூச்சுக்காத்து ஆழமாப் போயிருக்கு!

இது ஒரு உதவியா இருந்தாலும்...

அது கார்த்திக்குக்கு பெரிய ஷாக்.

ஆனா அந்த ஷாக்குக்குப் பின்னாடி...

கார்த்திக்கோட ஈகோவை, அவரோட ஃபேண்டஸியை முழுசாத் தட்டி எழுப்பிருச்சு.

அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் இப்போ என் காதுக்குத் தெளிவா கேட்டுச்சு.

'ஹூப்... ஹூப்...'னு காத்தை வேகமா உள்ள இழுத்து வெளிய விட்டாரு.

அவரோட நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு கண்கள் என் உதட்டையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே, இன்னசென்ட்டா ஒரு பார்வையப் பாத்தேன்.

அடுத்த செகண்ட்...

கார்த்திக் தன் கஷ்டப்பட்டு, எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்குனாரு.

'க்ளக்...'

அவரோட தொண்டைக்குழி... அந்த ஆடம்ஸ் ஆப்பிள்...

அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, ஒரு பெரிய பாறையை முழுங்குற மாதிரி மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

அவர் அப்படி பண்ணது, அவர் மனசுக்குள்ள எவ்ளோ பெரிய போராட்டத்தை நடக்குதுனு எனக்குப் புரிய வெச்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட உதடுகளை, இன்னொரு ஆம்பளை சீல் பண்ண அந்த நெனப்பை...

அவரு மூளை ப்ராசஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

[yazhiniram]

--------------
Part 282: 
--------------

எங்க பெட்ரூம்ல ஏசி காத்து சத்தம் மட்டும்தான் இப்போ கேட்டுச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்... எந்த ஒரு வார்த்தையும் அவர் வாய்ல இருந்து வரல.

அவரு கண்கள் என் முகத்தை, முக்கியமா என் உதடுகளை கூர்மையா ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

திடீர்னு, அவரு தன் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.

"எவ்ளோ நேரம்..."

அவரு குரல் ஒரு மாதிரி தவிப்போட வந்துச்சு.

"எவ்ளோ நேரம் பவி... அவன் அப்படி ஹெல்ப் பண்ணுனான்? எவ்ளோ நேரம் நடந்துச்சு?"

அவரு கேட்ட கேள்வி, எனக்குள்ள சிலிர்ப்பைக் குடுத்துச்சு.

ஒரு புருஷனுக்கு, தன் பொண்டாட்டிக்கு வேற ஒருத்தன் முத்தம் குடுத்தான்னா... 'ஏன் குடுத்தான்? எப்படி குடுக்கலாம்?'னு கோபம் தான் முதல்ல வரணும்.

ஆனா இவரு... 'எவ்ளோ நேரம் நடந்துச்சு?'னு அதோட டியூரேஷனைக் கேக்குறாரு!

அவரோட கியூரியாசிட்டி, எனக்குள்ள ஒரு சந்தோஷத்தைக் குடுத்துச்சு.

நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, இன்னசென்ட்டா யோசிக்கிற மாதிரி நடிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு சரியாத் தெரியல கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"நான் பயத்துல, பேனிக்ல இருந்தேனா..."

"அவர் என்னைய அவ்ளோ டைட்டா கட்டிப் பிடிச்சிருந்தாரு..."

"அவரோட கைகள் என் இடுப்பைச் சுத்தி இறுக்கமா லாக் ஆகியிருந்துச்சு..."

"என்னால ஒரு இன்ச் கூட நகர முடியலங்க."

நான் அந்தப் பிடிய எவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சுனு அவருக்குப் புரிய வெச்சேன்.

"அவர் விடாம... என் வாய்க்குள்ள சூடான காத்தைப் பம்ப் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தாரு."

இப்போ என் கைய விட்டுட்டு, கார்த்திக் தன் கையால பெட்சீட்டை பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"வேற... வேற என்ன ஆச்சு, நீ ஏதாது ஃபீல் பண்ணியா?"

அவரு என்னைய விடாம கேட்டாரு.

"காத்து ஊதுனது மட்டும்தானா? வேற ஏதும்... வேற ஏதும் பண்ணானா அவன்?"

அவரு 'அவன்'னு சொல்லும்போது, அவர் குரல்ல ஒரு பயங்கரமான எதிர்பார்ப்பு இருந்துச்சு.

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

'சரி... உங்களுக்கு இவ்ளோ ஆசை இருக்கும்போது, நான் இன்னும் கொஞ்சம் உண்மையைச் சொல்றேன்...'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.

"எனக்கு சரியா ஞாபகம் இல்ல கார்த்திக்... ஆனா..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.

கார்த்திக் முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.

"என்ன பவி... சரியா ஞாபகம் இல்லனு சொல்ற?"

அவரு என்னைய விடாப்பிடியா கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையைத் தவிர்த்து, கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"எனக்கு நிஜமாவே தெரியலைங்க..."

"நான்தான் அவ்ளோ பெரிய பேனிக்ல இருந்தேனா..."

"என் உடம்பெல்லாம் நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"அதனால அந்த நிமிஷம் என்ன நடந்துச்சுனு எனக்குக் கிளியரா மெமரில இல்ல கார்த்திக்."

நான் இன்னசென்ட்டா, எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி சொன்னேன்.

ஆனா கார்த்திக் அதை ஏத்துக்கத் தயாரா இல்ல.

"பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு குரல், அக்கறையா வந்துச்சு.

நான் மெதுவாத் தலையைத் தூக்கி அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"நீ ரிலாக்ஸா யோசிச்சுப் பாரு..."

"கண்டிப்பா உனக்கு ஞாபகம் வரும்."

"நீ நல்லா நெனச்சுப் பாரு பவி...."

அவரு கண்கள்ல இருந்த தவிப்பு, அந்த ஆர்வம் எனக்கு தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டிக்கு வேற ஒருத்தன் பண்ணுனதை, ஒரு இன்ச் விடாமத் தெரிஞ்சுக்கணும்ங்குற வக்கிரம் அது!

நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்? இருங்க... உங்களுக்கு வேணுங்குறத நான் சொல்றேன்.'

நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டேன்.

ஏதோ கஷ்டப்பட்டு, ஞாபகப்படுத்துற மாதிரி ஒரு பெரிய சீன் போட்டேன்.

என் நெத்தியில ஒரு சின்னச் சுருக்கம் விழ வெச்சேன்.

"ம்ம்ம்... நான் ட்ரை பண்றேங்க..."

"அவர் ஊதும்போது..."

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவரோட முகம்... என் முகத்துல முழுசா ஒட்டியிருந்துச்சுங்க."

"அவரோட நாக்கு..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் கண்கள் விரிஞ்சுது.

"நாக்கா?"

அவரு குரல் மெதுவா, ஆனா ஷாக்கிங்கா வந்துச்சு.

"ஆமாங்க..."

"அவர் என் வாய்க்குள்ள காத்து ஊதும்போது..."

"அவரோட நாக்கு... என் உதடுகளைத் தாண்டி உள்ள வந்ததை நான் ஃபீல் பண்ணேங்க."

நான் கூச்சப்படுற மாதிரி, என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

"எனக்கு இப்போ நெனச்சுப் பாத்தா அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

"ஆனா... அவர் காத்து ஊதுற ஃபோர்ஸ்ல... அவர் நாக்கு என் வாய்க்குள்ள வந்துடுச்சுங்க."

"அவர் என்னோட நாக்கோடு நாக்கு உரசின மாதிரி இருந்துச்சு."

கார்த்திக், என்னையேவே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட, நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், வீடியோ மாதிரி உள்ள ஓட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.

"ஒரு கட்டத்துல... அவர் காத்து ஊதுறத நிப்பாட்டிட்டு..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நிதானமா, அவரு மனசுல பதியுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"என் வாய்க்குள்ள..."

"ஒரு மாதிரி உறிஞ்சுற மாதிரி..."

"அவரு ஏதோ குடிக்கிற மாதிரி..."

"என் நாக்கை லேசா சப்புற மாதிரி எனக்கு ஒரு ஃபீலிங் இருந்துச்சுங்க."

"அவரோட மூச்சுக்காத்து, ஏதோ ஈரமா ஒன்னு... எல்லாமே என் வாய்க்குள்ள வந்துச்சுங்க."

நான் அவனோட பிரெஞ்ச் கிஸ்ஸை, பவ்வியமா, எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

அது ஏதோ ஒரு CPR ப்ராசஸ் மாதிரி, ஆனா தப்பா நடந்துட்ட மாதிரி ஒரு பில்டப் குடுத்தேன்.

"அது... எவ்ளோ நேரம் பவி?"

கார்த்திக் மறுபடியும் கேட்டாரு.

"எவ்ளோ நேரம் அவன் அப்படி... பண்ணுனான்?"

அவரு குரல்ல அவ்ளோ கியூரியாசிட்டி.

"எனக்கு டைம்லாம் சரியாத் தெரியல கார்த்திக்."

"ஆனா... அது ஒரு நிமிஷம், ரெண்டு நிமிஷம் இல்ல..."

நான் மறுபடியும் ஒரு கேப் விட்டேன்.

"எனக்குத் தெரிஞ்சு... ஒரு மூணுல இருந்து நாலு நிமிஷம் வரைக்கும்... அது நடந்திருக்கலாம் கார்த்திக்."

நான் அந்த டைமிங்கைப் பெருசாக்கிச் சொன்னேன்.

"மூணு நாலு நிமிஷமா?"

'மூணு நிமிஷம் ஒருத்தன் தன் பொண்டாட்டிக்கு அப்படி பண்ணிருக்கான்'ங்குறது அவருக்கு ஷாக்கா இருந்துச்சு.

"ஆமாங்க..."

"நான் வேற பேனிக்ல இருந்தேனா... எனக்கு நார்மல் ஆகுறதுக்கு  டைம் ஆச்சுங்க."

"அவர் விடாம... என் வாய்க்குள்ள அப்படி பண்ணிகிட்டே, என்னையக் கம்ஃபர்ட் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தாரு."

"ஆனா அவர் அப்படிப் பண்ணதாலதான்... எனக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் நார்மல் ஆச்சு."

"என் நடுக்கம் நின்னு, நான் ப்ரி-யா மூச்சு வாங்குறது ஃபீல் ஆச்சு."

நான் தத்ரூபமா, எனக்கு பேனிக் அட்டாக் நின்ன மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் மெதுவா மூச்சு விட ஆரம்பிச்சேன்."

"என் உடம்புல இருந்த விறைப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் தளர்ந்துச்சு."

நான் என்னோட பேனிக் கண்டிஷன் சரியாகுற மாதிரி சொன்னேன்.

"அப்போ..."

நான் என் குரலை கொஞ்சம் மாத்தி, ஒரு மரியாதையான டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர்... பிரகாஷ் இருக்காருல?"

"அவருக்கு நான் மூச்சு விடுறது நார்மல் ஆகிடுச்சுனு ஃபீல் ஆகிடுச்சுங்க."

"நான் மூச்சு வாங்குறது சீரான உடனே..."

"அவர் தானா..."

"ஜென்டிலா, மெதுவா என் வாயில இருந்து அவர் நாக்கையும், உதடுகளை விலக்கிக்கிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும், ஒரு ஜென்டில்மேன் மாதிரி சொன்னேன்.

"என் பிரீத்திங் நார்மல் ஆன அடுத்த செகண்ட், அவர் என்னைய விட்டு விலகினாரு."

"என்னோட இடுப்பைச் சுத்திப் பிடிச்சிருந்த அவரோட கைகளை..."

"சாஃப்ட்டா, என்னைய ஹர்ட் பண்ணாம ரிலீஸ் பண்ணாருங்க."

"அவர் உடனே ஒரு ஸ்டெப் பின்னாடி எடுத்து வெச்சு, என்கிட்ட இருந்து விலகி நின்னாருங்க."

நான் இப்போ, என்னைய ஒரு டீசண்டான, ஏதோ அவன் பண்ணுனதுளம் தப்பா, அந்த நேரத்துல புரிஞ்சுக்கிட்டுப் பதறுற பொண்ணு மாதிரி காமிக்க நெனச்சன்.

நான் கார்த்திக் கிட்ட சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர் விலகுனதும்... நான் கண்ணைத் தொடைச்சுக்கிட்டேன்."

"'நான் இப்போ பரவால்ல... எனக்கு மூச்சு வருது... விடுங்க என்னை'னு நான் அவர்கிட்ட கொஞ்சம் கோபமா, ஆனா பயத்தோட சொன்னேங்க."

நான் அவர் மேல தப்பு இல்லாத மாதிரியும், ஆனா நான் அவர் அப்படி பண்ணதுக்கு பயந்துட்ட மாதிரியும் சீன் போட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும், கார்த்திக் ஒரு பெருமூச்சை இழுத்து விட்டாரு.

'ஹூப்...'

அவரு தன் பொண்டாட்டியோட வாய்க்குள்ள இன்னொருத்தன் நாக்கு போன, நிகழ்வை...

அந்த மூணு நாலு நிமிஷ முத்தத்தை...

ஒரு வழியா முழுங்குன மாதிரி பண்ணுனாரு.

அவரு தலையை மேலயும் கீழயும் லேசா ஆட்டுனாரு.

அவரு முகத்துல ரிலீஃப், ஆனா அதே சமயம் ஏமாற்றமும் கலந்து இருந்துச்சு.

"சரி... விடு..."

அவரு குரல் இப்போ கொஞ்சம் எதார்த்தத்துக்கு வந்துருச்சு.

"ஆனா, உனக்கு இப்போ எப்படி இருக்கு?"

"அவன் அப்படி... மூச்சு விட, மூச்சு பயிற்சி... குடுத்ததுக்கு அப்புறம், நீ கம்ப்ளீட் நார்மல் ஆயிட்டியா?"

"பயம், மூச்சுத் திணறல் எல்லாம் முழுசாப் போயிடுச்சா?"

அவரு என் ஹெல்த் மேல அக்கறை காட்டுற மாதிரி இந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு.

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து, ரொம்ப அமைதியாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"நிஜமாவே... அதுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்குள்ள இருந்த பேனிக், நடுக்கம் எல்லாமே அடங்கிடுச்சு."

"என் உடம்புல இருந்த அந்த இறுக்கம்லாம் போய், ரிலாக்ஸா ஃபீல் பண்ணேன்."

நான் சொன்ன வார்த்தைகள் அத்தனையும் உண்மை, ஆனா வேற மாதிரி இவர்கிட்ட சொல்றேன்!

என் மனசுக்குள்ள சிரிப்புதான் வந்துச்சு.

'நான் எவ்ளோ பெரிய உண்மையை, சாதுரியமா மறைச்சுச் சொல்றேன்'னு எனக்குள்ள ஒரு பெருமை.

"எனக்கு ஒரு சின்னக் கிளாரிட்டி கிடைச்சுது கார்த்திக்."

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் அவருகிட்ட சொன்னேன்... 'எனக்கு இப்போ பரவால்ல, தேங்க்ஸ்... நான் வீட்டுக்குப் போகணும்'னு சொன்னேங்க."

நான் என்னோட டீசன்ஸியை மறுபடியும் இங்க எஸ்டாப்ளிஷ் பண்ணேன்.

நான் வீட்டுக்கு வரத் துடிச்ச மாதிரி ஒரு சீன் போட்டேன்.

கார்த்திக் கேட்டதும், சீரியஸாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... நீ உடனே மேல வந்துருக்கணும்."

"இவ்ளோ நடந்திருக்கு... நீ எப்படி அவ்ளோ நேரம் அங்க இருந்த?"

"நீ உடனே மேல வந்துருந்தா, நான் உன்னைப் பாத்துருப்பேன்ல?"

"தேவைப்பட்டா, நம்ம உடனே ஒரு டாக்டர்கிட்ட கூடப் போயிருக்கலாம்ல?"

அவரு அக்கறையா, ஒரு உரிமையோட பேசுனாரு.

"இப்போ உனக்கு எப்படி இருக்கு? முழங்கால்ல வேற அடிபட்டுருக்கே?"

"நம்ம இப்போ டாக்டர்கிட்ட போலாமா? வலி ஏதும் இருக்கா?"

அவரு தவிப்போட, என் கையப் பிடிச்சுக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

ஆனா... அவரோட இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பின்னாடி...

அவரோட முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் இருக்கிறதை என்னால தெளிவாப் படிக்க முடிஞ்சுது.

'அவ்ளோ தானா? முடிஞ்சுடுச்சா?'ங்குற ஒரு ஏமாற்றம் அது.

தன்னோட பொண்டாட்டிக்கு அந்த வாட்ச்மேன் முத்தம் குடுத்தான், அதுக்கு அப்புறம் அவ மேல வந்துட்டா... அவ்ளோ தானா?

இதுக்கு மேல எதுவும் நடக்கலயாங்குற அந்தச் சின்ன ஏமாற்றம் அவரோட கண்கள்ல எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் அதை ரொம்பச் சரியா நோட் பண்ணேன்.

'உங்களுக்கு போதுமா கார்த்திக்? பத்தாது, இருங்க... கதையை நான் இப்போ அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு போறேன்.'

நான் என் முகத்தை, ரொம்பப் பரிதாபமா இருக்குற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"இல்ல கார்த்திக்... இப்போ அவ்ளோ வலி இல்ல..."

நான் சாஃப்ட்டா, அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

"நம்ம இப்போ இந்நேரத்துல ஹாஸ்பிடல் போகணும்னு அவசியம் இல்லங்க."

அவர் புருவங்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"ஏன் பவி? சிராய்ப்பா இருக்கே... இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிடப் போகுது. டீடீ இன்ஜெக்ஷன் ஆது போடலாம்ல"

அவரு அக்கறையாச் சொன்னாரு.

"அது... அது வந்துங்க..."

நான் வார்த்தையை லேசா இழுத்தேன்.

"அவரு அந்த ரூம்ல வெச்சு... எனக்கு `அந்த ஹெல்ப்` பண்ணாருங்க?"

நான் அந்த 'ஹெல்ப்'ங்குற வார்த்தைக்கு லேசா அழுத்தம் குடுத்தேன்.

"அவர் பண்ண ட்ரீட்மென்ட்..."

"அந்த... ஆழமான கவனிப்பு..."

"அதுனால தான் நான் இப்போ நார்மலா, ரிலாக்ஸா இருக்கேன்."

"ஒருவேளை அவர் மட்டும் அப்படி ஹெல்ப் பண்ணாம இருந்திருந்தா..."

"கண்டிப்பா நான் வலியில துடிச்சுப் போயிருப்பேன்... இந்நேரத்துல உங்கள கூட்டிட்டு, நாம உடனே டாக்டர்கிட்ட ஓடியிருக்கணும்ங்க."

நான் எதார்த்தமா, ஆனா அந்த வார்த்தைகளுக்குள்ள ஆயிரம் அர்த்தங்களை ஒளிச்சு வெச்சுப் பேசுனேன்.

நான் இப்படிச் சொன்னதும்...

கார்த்திக்கோட முகத்துல ஒரு செகண்ட் ஒரு பெரிய மாற்றம் தெரிஞ்சுது.

அவரோட அந்த ஏமாற்றம் காத்துல கரைஞ்சு போச்சு.

அவரு கண்ணுல மறுபடியும் ஆர்வம், அந்தத் தேடல் பளீச்னு வந்துச்சு.

'அவன் பண்ண `அந்த ஹெல்ப்`-ஆ?'

'வாயோட வாயை வெச்சி ஊதுனது மட்டும் இல்லாம, வேற ஏதோ பண்ணிருக்கான் போலயே!'ங்கிற மாதிரி யோசிப்பாரு போல.

அவர் மனசு இப்போ ஏகப்பட்ட ஃபேண்டஸிகளோட வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருச்சுனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

ஆனா, தன் மனசுக்குள்ள ஓடுற அந்த ஆர்வத்தை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு அவரு உஷாரா இருந்தாரு.

ஒரு நல்ல புருஷன் மாதிரித் தன் டோனை டக்குனு மாத்திக்கிட்டாரு.

அவரு லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டு, கேஷுவலா, அக்கறையா கேக்குற மாதிரி கேட்டாரு.

"ஓஹோ... அப்படியா?"

"சரி சரி... நல்ல வேளை அவன் கரெக்ட் டைம்க்கு உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணான்."

"அவன் மட்டும் இல்லனா நீ கஷ்டப்பட்டிருப்ப."

அவரு பிரகாஷை நல்லவன் மாதிரி சொன்னாரு.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு தாங்கல.

"அப்புறம்... பவி..."

அவரு குரல் சாஃப்ட்டா, எதார்த்தமா இருந்துச்சு.

"உனக்கு நார்மல் ஆனதும்..."

"நீ நேரா மேல வந்துட்டியா?"

அவரு புத்திசாலித்தனமா, எனக்கே தெரியாத மாதிரி இந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு!

'நீ உடனே வந்துட்டியா? இல்ல அவன் உன்னைய வேற ஏதும் பண்ணானா?' - இதுதான் அவர் நிஜமாகக் கேக்க நெனச்ச கேள்வி.

தன் பொண்டாட்டிகிட்ட உண்மையை கறக்க, அவரு எவ்ளோ டீசண்டா கேக்குறாருனு நான் ரசிச்சேன்.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

இன்னசென்ட்டா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் வீட்டுக்கு வரத் தாங்க ட்ரை பண்ணேன்..."

நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, ஒரு மாதிரி ஹெல்ப்லெஸ்ஸாச் சொன்னேன்.

"எனக்கு நார்மல் ஆனதும்..."

"நான் எந்திரிச்சு நடக்கலாம்னு தான் பாத்தேன்..."

"நான் உடனே மேல வந்துரணும்னு தாங்க நெனச்சேன்."

"ஆனா... அவரு என்னைய விடலங்க..."

நான் அந்த 'அவரு என்னைய விடல'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...

"விடலயா?"

அவரு குரல் லேசா உயர்ந்துச்சு.

"என்ன சொல்ற பவி?"

"அவன் உன்னைய தடுத்தானா? ஏன்?"

அவரு கியூரியாசிட்டியோட கேட்டாரு.

நான் நிதானமா, ஆனா முகத்துல பயத்தோட அவர்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர் என்னை வேணும்னு தடுக்கல கார்த்திக்..."

நான் முதல்ல பிரகாஷ் நல்லவன்னு காமிக்கிறதுக்காக, அவனோட இன்டென்ஷனை க்ளியர் பண்ணேன்.

"அவர் என்னோட நிலைமையைப் பாத்துத் தான் தடுத்தாரு."

"அந்த இருட்டு ரூம்ல, இருந்த கொஞ்ச வெளிச்சத்துல... அவர் என் டிரஸ்ஸைப் பாத்துட்டு ,அவர் ஷாக் ஆகிட்டாரு."

"என் பேண்ட் ஃபுல்லா... அங்க தரைல கிடந்த தூசு, குப்பை, மண்ணுனு அழுக்கா இருந்துச்சுங்க."

நான் என்னோட உண்மையான நிலைமையை, ஆனா வேற ஒரு காரணத்துக்காக இங்க யூஸ் பண்ணேன்.

"அவர் சொன்னாரு... 'மேடம், நீங்க இந்தக் கோலத்துல நடக்கக் கூடாது'னு சொன்னாருங்க."

"'ஏன்?'னு நான் கேட்டப்போ..."

"'உங்க முழங்கால்ல தோல் உரிஞ்சு, ரத்தம் வர்ற மாதிரி இருக்கு'"

"'இந்தத் தரை அசுத்தமானது... அதுல ஒருவேளை ஏகப்பட்ட கிருமிகள் இருக்குலாம்'"

"'அதுமில்லாம, மண்ணு, தூசிலாம், ஃபுல்லா உங்க பேண்ட்ல ஒட்டியிருக்கு'"

"'நீங்க இப்போ இப்படியே நடந்து போனீங்கனா... அந்த பேண்ட் துணி உரச உரச...'"

"'அது எல்லாம் உங்க காயத்துல பட்டு, பெரிய இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிடும்'னு சீரியஸாச் சொன்னாருங்க."

நான் பெரிய மெடிக்கல், ஆங்கில,டெர்மினாலஜிய எல்லாம் பிரகாஷ் சொன்ன மாதிரி, கார்த்திக்கிட்ட சொன்னேன்.

"அவர் சொல்றதக் கேட்டதும்... எனக்கே ரொம்பப் பயமாப் போச்சு கார்த்திக்."

"நிஜமாவே, என் முழங்கால்ல அந்தப் பேண்ட் உரசும்போதெல்லாம் எனக்கு எரிச்சலா, வலியா இருந்துச்சுங்க."

நான் என்  லாஜிக்கை  ஸ்ட்ராங்கா பில்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் நான் சொல்றத அவ்ளோ கவனமா, கண்ணிமைக்காமக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரு முகத்துல இப்போ ஒரு குழப்பம்.

"அவனுக்கு இதெல்லாம் எப்படித் தெரியும்?"

அவரு லாஜிக்கா இந்தக் கேள்வியக் கேட்டாரு.

"ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, கிருமி, இன்ஃபெக்‌ஷன்... இதெல்லாம் பத்தி அவ்ளோ டீடெயிலா எப்படிப் பவி தெரியும்?"

அவரு என்னைய ஒரு மாதிரி சந்தேகமாப் பாத்தாரு.

நான் உடனே எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.

"எனக்கும் தெரியல கார்த்திக்..."

"ஒருவேளை... நான் சொன்னேன்ல? அவர் மிலிட்டரிக்கு ட்ரை பண்ணாருனு?"

நான் மறுபடியும் அந்த மிலிட்டரி கார்டை வெளிய எடுத்தேன்.

"அப்போ ஒரு வேல, ஃபர்ஸ்ட் எய்ட், வூண்ட் மேனேஜ்மென்ட்லாம் கத்துக் குடுத்துருப்பாங்க போல."

"அதனால தான் அவர் கரெக்ட்டா, கான்ஃபிடென்ட்டா சொன்னாருனு நெனைக்கிறேன்."

"எனக்கு அப்போ இருந்த நிலைமையில, அவர் சொல்றது லாஜிக்காவும், எனக்கான அக்கறையாவும் தான் பட்டுச்சு."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சாரு.

அவரு மூளநான் சொல்ற லாஜிக்கை அக்செப்ட் பண்ணிக்க ட்ரை பண்ணுச்சு.

அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

"ம்ம்ம்... சரி... இருக்கலாம்."

"அவன் சொன்னதுல லாஜிக் இருக்கு... அந்த மாதிரித் தரைல விழுந்தா இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகச் சான்ஸ் இருக்கு தான்."

அவரு பிரகாஷோட 'அட்வைஸை' நம்பிட்டாரு.

என் மனசுக்குள்ள நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

"அப்புறம்?"

கார்த்திக் அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு.

அவரு குரல்ல இப்போ தவிப்பு, ஆர்வம் மறுபடியும் வந்துருச்சு.

"அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"

"அவன் உன்னைய நடக்கக் கூடாதுனு சொல்லிட்டான்... சரி."

"அப்போ அடுத்து என்ன பண்ணான்? எப்போதான் வீட்டுக்கு அனுப்புனான்?"

அவரு என்னைய விடாமத் துருவித் துருவிக் கேட்டாரு.

நான் இந்த இடத்துல தான், கதையோட ரொம்ப முக்கியமான கட்டத்துக்கு வரப் போறேன்.

நான் டக்குனு பேச ஆரம்பிக்கல.

நான் மறுபடியும் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து விலக்கி, கீழ என் மடியில இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால, நான் போட்டுருந்த நைட்டியோட ஓரத்தை லேசாப் பிசைஞ்சேன்.

நான் பெட்ல உக்காந்திருந்த பொசிஷனை லேசா மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் அப்படி அசையும்போது, அந்த நைட்டி இன்னும் கொஞ்சம் மேல ஏறி...

என்னோட வலது தொடையையும், அந்தச் சிவப்பான முழங்கால் காயத்தையும் அப்பட்டமா அவருக்குக் காமிச்சுது.

நான் எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசாம, அமைதியா உக்காந்திருந்தேன்.

அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்த அமைதி, கார்த்திக்கோட பொறுமையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு என் தொடையையும், அந்தக் காயத்தையும் ஒரு நிமிஷம் வெறிச்சுப் பாத்தாரு.

அப்புறம் தன் முகத்தைத் தூக்கி, என் முகத்தைப் பாத்தாரு.

"பவி..."

அவரு குரல் இப்போ தவிப்பாவும், டென்ஷனாவும் இருந்துச்சு.

"ஏன் பாதியிலயே நிறுத்திட்ட?"

"ஏன் அமைதியா இருக்க?"

"சொல்லு பவி... என்ன நடந்துச்சு?"

அவரு என்னைய வற்புறுத்துனாரு.

நான் என் முகத்தை டென்ஷனான, கூச்சப்படுற ஒரு பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கொஞ்சம் மூச்சு வாங்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு பயமா இருக்கு கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு வெளிய கொண்டு வர்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் இப்போ சொல்லப் போற விஷயம்..."

"அது... நீங்க கேக்குறப்போ ரொம்ப ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்."

"நீங்க என்னையத் தப்பா நெனச்சுப்பீங்களோனு எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்குங்க."

நான் என் நிலைமையை, பரிதாபமா அவர்கிட்ட எக்ஸ்பிரஸ் பண்ணேன்.

நான் இப்படிப் பில்டப் குடுக்கக் குடுக்க... கார்த்திக்கோட நிலைமை என்ன ஆகுதுனு நான் ஓரக்கண்ணால நோட் பண்ணேன்.

அவரு பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.

அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் இப்போ வேகமா இருந்துச்சு.

முக்கியமா... என்னோட பார்வை, லேசா அவரோட இடுப்புப் பகுதிக்குப் போச்சு.

அவரு போட்டுருந்த டிராக் பேண்ட்டுக்குள்ள...

அவரோட சுண்ணி... இப்போ விறைச்சுப் போய், பேண்ட்டை லேசாத் தூக்கிக்கிட்டு டென்ட் அடிச்சுருக்கிறத என்னால தெளிவாப் பாக்க முடிஞ்சுது!

என் புருஷனுக்கு, தன்னோட பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் இருட்டுல என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுல இவ்ளோ பெரிய செக்ஸுவல் எக்சைட்மென்ட்!

இவரு என்னையத் தப்பு சொல்லவே முடியாது... ஏன்னா இவரே என் கதையக் கேட்டு ஆசையோட இருக்காரு!

கார்த்திக் தன் கையை நீட்டி, என் கையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

"நான் தான் உன்கிட்ட முதலேயே சொன்னேன்ல?"

"நான் உன்னை கொஞ்சம் கூடத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"நீ எந்தத் தப்பும் பண்ணல... அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ற சிச்சுவேஷன்ல நீ இருந்த, அவ்ளோ தான்."

"அதனால, நீ எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம, என்ன நடந்துச்சுனு மட்டும் முழுசாச் சொல்லு."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

நான் ஒரு சின்னக் குழந்த மாதிரி, கண்களைச் சிமிட்டிக்கிட்டுக் கேட்டேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்?"

"அது கேக்குறதுக்கு அசிங்கமா இருக்கும்... ஆனா அவரோட இன்டென்ஷன் தப்பு இல்லனு எனக்குத் தோணுச்சு..."

"ஆனா நீங்க அதைக் கேக்கும்போது..."

நான் மறுபடியும் இழுத்தேன்.

"பரவால்ல பவி... நீ சொல்லு!"

அவரு இப்போ பொறுமையிழந்து, கொஞ்சம் அதிகாரமாகவே கத்துனாரு.

"நீ எதையும் மறைக்காத.., எனக்குத் தெரியணும்."

"நீ நிஜமாவே சொல்லணும்னு நெனைக்குறீங்களா, கார்த்திக்?"

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விட்டேன்.

"ஆமா பவி! எனக்குத் தெரியணும்... சொல்லு!"

அவரு கண்கள்ல இருந்த அந்த வெறியைப் பாத்ததும், நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரிங்க... நான் சொல்றேன்."

"ஆனா, நீங்க இத எப்படி எடுத்துக்கப் போறீங்கனு எனக்குத் தெரியல..."

நான் மெதுவா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அடுக்கி, என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.

"நான் சொன்னேன்ல... அந்த சர்வீஸ் ரூம் ரொம்ப டல்லா, இருட்டா இருந்துச்சுனு?"

நான் லொகேஷனோட அட்மாஸ்பியரை மறுபடியும் அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"அந்த இருட்டுல..."

"என் முழங்கால்ல எவ்ளோ ஆழமாத் தோல் உரிஞ்சுருக்கு..."

"எவ்ளோ ரத்தம் வருது... உள்ள ஏதாச்சும் கல்லு, மண்ணு மாட்டிருக்கானு அவருக்குத் தெரியல."

"அவர் அந்த காயத்தைப் பாக்கணும்னு நெனச்சாருங்க."

"அப்பதான் அதுக்கு என்ன ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் பண்றதுனு அவருக்குத் தெரியும்ல?"

நான் லாஜிக்கா, மெடிக்கலா அதைக் கொண்டு போனேன்.

"ஆனா... நான் போட்டுருந்தது என்னோட டைட்டான ட்ராக் பேண்ட் கார்த்திக்."

நான் என்னோட டிரஸ்ஸை பத்தி ஞாபகப்படுத்துனேன்.

"அந்த பேண்ட் டைட்டா இருந்ததால..."

"அதை என் முழங்கால் வரைக்கும் மேல சுருட்டி விடவே முடியல."

"அப்படிச் சுருட்டி விட்டா, அந்தத் துணி மறுபடியும் என் காயத்துல உரசும்..."

"அது எனக்கு இன்னும் அதிகமான வலியைக் குடுக்கும்னு அவர் நெனச்சாரு."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய விசுவல் ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

'பேண்ட்டை மேல சுருட்ட முடியலனா... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?'

இந்தக் கேள்வி கார்த்திக்கோட முகத்துல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

"அதனால..."

நான் வார்த்தையை ஸ்லோவா, ஒவ்வொரு இன்ச்-ஆ இழுத்தேன்.

"நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயத்தை..."

"அவர் அந்த இருட்டுல பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் சொல்லி முடிச்சதும்... எங்க பெட்ரூம்ல மறுபடியும் ஒரு பெரிய நிசப்தம்.

கார்த்திக்கோட உடம்பு விறைச்சுப் போச்சு.

அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் மட்டும் 'ஹூப்... ஹூப்...'னு காத்து மாதிரி வந்துச்சு.

அவரு தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குச்சு.

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ இன்னும் அதிகமா, அப்பட்டமா வெளிய தெரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டிக்கு, இருட்டுல அந்த வாட்ச்மேன் என்ன பண்ணான்ங்குறத தெரிஞ்சுக்கிற ஆர்வம்!

அவரு கண்களைப் பெருசா விரிச்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு...

"என்ன நடந்துச்சுனு சொல்லு..."

அவரு குரல், ஒரு தவிப்போட, வெறியோட வந்துச்சு.

"எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட சொல்லு பவி."

[yazhiniram]

---------------
Part 283: 
---------------

"எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட சொல்லு பவி."

அவரு குரல் ஒரு தவிப்போட, வெறியோட வந்துச்சு.

அவரோட எதிர்பார்ப்பைப் பாத்ததும், எனக்குள்ள ஒரு பெரிய தைரியம் வந்துச்சு.

'சரி... நீங்க இவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்க... உங்களுக்கு உண்மையோட ஒரு சின்னப் பகுதியை, நீங்க தாங்குற அளவுக்குச் சொல்றேன்'னு நான் முடிவு பண்ணேன்.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, பரிதாபமாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர்... அவர் எங்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூடக் கேக்கல கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"என் சம்மதத்தையோ, இல்ல நான் என்ன நெனைக்கிறேன்னோ அவர் யோசிக்கவே இல்ல..."

"திடீர்னு... என் இடுப்புக்கு கீழ, பேண்ட்டோட எலாஸ்டிக்கை பலமாப் பிடிச்சாருங்க..."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக்கோட கண்கள் அகலமா விரிஞ்சுது.

"பிடிச்சு... நான் சுதாரிக்குறதுக்குள்ள... என் பேண்ட்டை அப்படியே முரட்டுத்தனமாகக் கீழ உருவி..."

"என் கால்ல இருந்து முழுசா உருவி எடுத்து... அந்த இருட்டு ரூமோட மூலையில தூக்கிப் போட்டுட்டாருங்க."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்...

அந்தப் பெட்ரூம்ல பயங்கரமான, மயான அமைதி வந்துச்சு.

அங்க எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

கார்த்திக்... அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவரோட உடம்புல ஒரு சின்ன அசைவு கூட இல்லை. ஒரு கல்லு மாதிரிச் உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட கண்கள், என்னோட முகத்தையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில... அதிர்ச்சி, ஷாக், குழப்பம், கோபம்... எல்லாம் ஒண்ணாச் சேர்ந்து புயல் மாதிரி அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட பேண்ட்டை... ஒரு வாட்ச்மேன் முரட்டுத்தனமா கழட்டி வீசிட்டான்!

இந்த விசுவலை அவரோட மூளை ப்ராசஸ் பண்றதுக்கு அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுச்சு போல.

ஒரு அஞ்சாறு செகண்ட்... அந்த ரூம்ல யாருமே பேசல.

அப்புறம்... கார்த்திக் தன் தொண்டையைக் கஷ்டப்பட்டுச் செருமுனாரு.

அவரு தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குச்சு.

"உன்... உன் பேண்ட்டை..."

அவரு குரல் ஸ்ட்ரெயின் ஆகி, நடுக்கத்தோட, அடித் தொண்டையில இருந்து பிசுபிசுனு வந்துச்சு.

"உன் பேண்ட்டைக் கழட்டுனானா?"

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... அதுல ஒரு வலியும் இருந்துச்சு, அதே சமயம் ஒரு விசித்திரமான ஆர்வமும் இருந்துச்சு.

நான் உடனே எந்த பதற்றமும் இல்லாம, இன்னசென்ட்டா... ஒரு பாதிக்கப் பட்ட பொண்ணு மாதிரித் தலையாட்டுனேன்.

என் கண்களை அகலமாத் திறந்து, பரிதாபமா அவரைப் பாத்தேன்.

நான் ஒரு குற்றவாளி இல்ல... நான் ஒரு விக்டிம்ங்குறத என் முகம் அப்பட்டமாக் காட்டுச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"எனக்கு ஒரு நிமிஷம் உசுரே போயிருச்சுங்க."

"நான் பதறிப் போயிட்டேன்..."

"நான் உடனே அவரை பாத்து கத்துனேன் கார்த்திக்."

நான் டீசண்டான பொண்ணுங்குறத எஸ்டாப்ளிஷ் பண்ணத் தொடங்குனேன்.

"என்ன பண்றீங்க நீங்க? எங்கிட்ட கேக்காம எப்படி என் ட்ரெஸ்ஸைக் கழட்டலாம்? உங்களுக்கு எவ்ளோ தைரியம்னு நான் சத்தம் போட்டேங்க."

"நான் என் ட்ரெஸ்ஸை எடுக்கப் போனேன்... ஆனா அவர் என்னை விடல."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.

"விடலயா? அப்புறம் என்ன சொன்னான் அவன்?"

கார்த்திக் இப்போ முழுசா என் கதைக்குள்ள மூழ்கிட்டாரு.

"அவர் சீரியஸா, என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாருங்க..."

"'பொறுங்க மேடம்... கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க'னு சொன்னாரு."

"'நான் எந்தத் தப்பான எண்ணத்துலயும் இதப் பண்ணல... இது ரொம்ப ரொம்ப இம்பார்ட்டண்ட் மேடம்'னு உறுதியாச் சொன்னாருங்க."

நான் பிரகாஷோட பண்ணுனதை, கார்த்திக்கிட்ட நல்ல எண்ணத்தோட ஹெல்ப்தான்ங்கிற மாதிரி, சீரியஸா கன்வே பண்ணேன்.

"அவர் சொன்னாரு... 'உங்க காயத்துல அந்த அழுக்கான பேண்ட் உரசினா, உடனே இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிடும்.'"

"'அதனால தான் நான், ஃபாஸ்ட்டா ஆக்ட் பண்ண வேண்டியதா போச்சு'னு சொன்னாருங்க."

"'இந்த மாதிரி எமர்ஜென்சி சிச்சுவேஷன்ல, கூச்சப்பட்டுக்கிட்டு இருந்தா, அது பெரிய காயம் மாதிரி  ஆகிரும் மேடம்'னு அவர் சொன்னப்போ..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.

"அவர் சீரியஸா, 'இம்பார்ட்டண்ட்'னு சொன்னதும்..."

"எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

"நான் பெரிய ஷாக்ல இருந்தேனா... அவர் சொல்றது தான் கரெக்ட்டோனு எனக்குத் தோணுச்சு."

"அவரோட அந்தத் தொனியில எந்த ஒரு தப்பான எண்ணம் இல்ல, அதுல ஒரு அக்கறை இருந்த மாதிரி எனக்குப் பட்டுச்சுங்க."

"அதான்... நான் என்ன சொல்றதுனு தெரியாம... அப்படியே அமைதியா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்."

நான் என் கதையை லாஜிக்கா, ஒரு நியாயமான காரணத்தோட முடிச்சேன்.

கார்த்திக் இதை அமைதியாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர், நான் சொல்ற அந்த 'இன்ஃபெக்‌ஷன்', 'எமர்ஜென்சி'ங்குற வார்த்தைகளைத் தீவிரமா அனலைஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு போல .

ஒரு பொண்டாட்டி பேண்ட் இல்லாம நிக்குறாங்குறத...

இந்த காரணம் கொஞ்சம் கூல் டவுன் பண்ணுச்சு.

ஆனா, அவரோட ஆர்வம் மட்டும் கொஞ்சம் கூடக் குறையல.

அவரு தன் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டாரு.

"சரி... அப்புறம்?"

கோவப்படாம, இன்னும் அப்புறம்ன்னு கேக்கறாருனு தோணுச்சு எனக்கு.

அவரு குரல் இப்போ இன்னும் கரகரப்பா, ஆழமா இருந்துச்சு.

"பேண்ட்டைக் கழட்டுனதுக்கு அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய விடாமக் கேள்வியக் கேட்டாரு.

நான் இப்போ சொல்லப் போற விஷயம், அவரோட நரம்புகளை இன்னும் எப்படி முறுக்கேத்தப் போகுதுனு எனக்குத் தெரியும்.

நான் என் பார்வையை லேசாத் தாழ்த்திக்கிட்டு, என் விரல்களைப் பிசைஞ்சுகிட்டே பேசுனேன்.

"அவரு... அவரு என்னைய ஒரு பொம்மை மாதிரித் தூக்குனாருங்க கார்த்திக்..."

நான் அந்த 'பொம்மை மாதிரி'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்கோட கண்கள் டக்குனு விரிஞ்சுது.

"அவரோட ரெண்டு கைகளையும்..."

"என் ரெண்டு தொடைகளுக்கும் நடுவுல... அழுத்தமாப் பதிச்சாருங்க."

நான் என் தொடைகளைக் கைகாட்டி, அவர் எங்க தொட்டாங்குறதத் தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

நான் பேண்ட் இல்லாம நிக்கும்போது...

அவன் கைகள் என் வெற்றுத் தொடைகள்ல பட்டதை நான் சொல்லும்போதே...

கார்த்திக்கோட விறைப்பு, இன்னும் கொஞ்சம் பெரிசானதை என்னால தெளிவாப் பாக்க முடிஞ்சுது!

"அவர் என்னைய அப்படியே தூக்கி..."

"அந்த ரூமோட சிமெண்ட் தரைல..."

"என்னை அப்படியே... குப்புற... ஃபிளாட்டாப் படுக்க வெச்சாருங்க."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, மெதுவாச் சொன்னேன்.

"என் உடம்பு முழுசா அந்தத் தரைல படுற மாதிரி... எந்த அசைவும் இல்லாம என்னைப் படுக்க வெச்சாருங்க."

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சுட்டு, என் முகத்தை இன்னசென்ட்டா, ஒரு பாதிக்கப்பட்ட மாதிரி வெச்சுக்கிட்டேன்.

நான் வெளிய என் புருஷன்கிட்ட இப்படி ஒரு பரிதாபமான கதையைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள?

'குப்புறப் படுக்க வெச்சானா?'

என் மனசு வெறித்தனமாச் சிரிச்சுது.

அந்த இருட்டான சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள நிஜமாவே என்ன நடந்துச்சுங்குற விசுவல் என் மனசுக்குள்ள வந்துச்சு...

அந்த நினைப்பு வந்ததும்... 

நான் பெட்ல உக்காந்திருந்த பொசிஷன்லயே... என் புண்டை சுருங்கி விரிஞ்சுது.

நான் அந்த வெறித்தனமான மெமரியை என் மனசுக்குள்ள ஆழமாப் புதைச்சுக்கிட்டு...

வெளிய... கார்த்திக்கை இன்னசென்ட்டா, கண்கள் விரியப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் கண்கள்ல ஒரு பயம், ஒரு நடுக்கம் இருக்கிற மாதிரி ரொம்பத் தத்ரூபமா நடிச்சேன்.

நான் எதுவும் பேசாம, அமைதியா அவர் முகத்தையே வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக்...

அவரோட நிலைமை இப்போ ரொம்ப மோசமா இருந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டி...

பேண்ட் இல்லாம, தொடைகள் முழுசா வெளிய தெரிய...

ஒரு வாட்ச்மேனோட கைகளால தூக்கப்பட்டு, அந்தச் சிமெண்ட் தரைல குப்புறப் படுக்க வெக்கப்பட்டிருக்கா.

இது, கார்த்திக்கோட ஈகோவுக்கும், அவரோட ஃபேண்டஸிக்கும் நடுவுல ஒரு பெரிய போரை உருவாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு போல.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம் இப்போ ரொம்ப அதிகமா இருந்துச்சு.

அவரோட தொண்டைக்குழி... 

வேகமா, பல தடவை மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு கண்கள்... என்னோட முகத்துல இருந்து விலகி, என்னோட தொடைகளைப் பாத்துச்சு.

நான் போட்டுருந்த நைட்டிக்குக் கீழ...

என்னோட அந்த வெள்ளையான தொடைகள், அந்த முழங்கால் காயம்...

இதையெல்லாம் பாக்கும்போது, அவருக்குள்ள அந்த சர்வீஸ் ரூம் சீன் இன்னும் தத்ரூபமா ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் எந்த அசைவும் இல்லாம, கார்த்திக்கோட ரியாக்‌ஷனை, ரசனையோட பாத்துக்கிட்டு உக்காந்திருந்தேன்.




--------------
Part 284: 
--------------

அவரு கொஞ்ச நேரம் அப்படியே உக்காந்திருந்தாரு.

அப்புறம், திடீர்னு... அவரு பெட்ல இருந்து இன்னும் கொஞ்சம் என் பக்கம் நகர்ந்து வந்தாரு.

அவரு தன் ரெண்டு கைகளையும் நீட்டி, என்னோட இடுப்பைப் பிடிச்சு...

என்னைய அப்படியே பெட்டோட சாய்த்து, அவர் மேல இழுத்துப் படுக்க வெச்சுக்கிட்டாரு.

நான் இப்போ முழுசா பெட்ல படுத்துக்கிட்டு இருக்கேன்... கார்த்திக் என் பக்கத்துல, என்னைய ஒட்டிப் படுத்துருக்காரு.

அவரோட ஒரு கை என் முதுகுக்கு அடியிலயும், இன்னொரு கை என் இடுப்புலயும் இருந்துச்சு.

அவரு என்னைய டைட்டா ஹக் பண்ணிக்கிட்டாரு.

அவரோட உடம்போட சூடு, நைட்டி வழியா எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

நான் அவர் நெஞ்சுல என் முகத்தைச் சாய்ச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா, அவரோட மனசு இப்போ வேற ஏதோ ஒரு ட்ராக்ல ரொம்ப வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவரு நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

திடீர்னு, அவரு என்னை லேசாத் தள்ளி வெச்சு, என் முகத்தைப் பாத்தாரு.

"பவி..."

அவரு குரல் தாழ்வா, ஒரு மாதிரி சந்தேகமும் குழப்பமும் கலந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

"எனக்கு ஒரு விஷயம் புரியல."

"அவன் உன்னைய ஏன் குப்புறப் படுக்க வெச்சான்?"

அவரு கேட்ட இந்தக் கேள்வி, ரொம்ப லாஜிக்கான ஒரு கேள்வி!

"உனக்கு அடிபட்டுருக்கிறது... ரெண்டு முழங்கால்ல!"

"முழங்கால்ல காயத்துக்கு ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் பண்ணனும்னா, உன்னைய மல்லாக்கத் தான படுக்க வெச்சுருக்கணும்?"

"நேராப் படுக்க வெச்சா தான முழங்காலைக் கரெக்ட்டாப் பாக்க முடியும்? மருந்து போட முடியும்?"

"அதை விட்டுட்டு... உன்னைய ஏன் அவன் தரைல குப்புறப் படுக்க வெச்சான்?"

கார்த்திக்கோட மூளை, இப்போ தெளிவா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருக்கு!

அவரு கண்கள் என்னைய ஊடுருவிப் பாத்துச்சு.

நான் ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போயிட்டேன்.

'ஐயோ... கரெக்ட்டா புடிச்சுட்டாரே!'

'குப்புற ஏன் படுக்க வெச்சான்? என்னோட குண்டியைப் பாக்குறதுக்குத் தான்னு நான் எப்படிச் சொல்ல முடியும்?'

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குள்ள வந்து 'டப் டப்'னு அடிச்சுது.

நான் எந்த பதற்றமும் முகத்துல காட்டிக்காம, ரொம்ப எதார்த்தமா நடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"எனக்கும்... எனக்கும் ஆரம்பத்துல அப்படித்தாங்க குழப்பமா இருந்துச்சு."

நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, இன்னசென்ட்டாப் பதில் சொன்னேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

கார்த்திக்கோட வலது கை, என் இடுப்புல இருந்து மெதுவா முன்னாடி வந்துச்சு.

அவரு... நான் போட்டுருந்த நைட்டியோட ஓரத்தைப் பிடிச்சாரு.

பிடிச்சு... மெதுவா, கொஞ்சம் கொஞ்சமா மேல தூக்க ஆரம்பிச்சாரு!

நான் அப்படியே ஷாக் ஆகிட்டேன்.

எங்க கல்யாணம் ஆகி இவ்ளோ வருஷத்துல... கார்த்திக் இப்படிப் பண்ணதே இல்ல!

அவரு எப்பவுமே ரொமான்ஸை சீக்கிரமா, பேசிட்டு இருக்கும்போதே ஆரம்பிக்க மாட்டாரு.

ஆனா இப்போ... அவரோட கைகள் நைட்டியை என் தொடைக்கு மேல... என் இடுப்பு வரைக்கும் தூக்கி விட்டுருச்சு.

என்னோட அடிவயிறு இப்போ முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அடுத்த செகண்ட்... அவரோட சூடான விரல்கள், என்னோட வெறும் வயித்துல பட்டுச்சு!

அவரோட விரல்கள் சாஃப்ட்டா, என்னோட தொப்புளைச் சுத்தி மெதுவாத் தடவ ஆரம்பிச்சுது.

'ஆஹ்...'

எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு!

அவரு இப்படிப் பண்றது எனக்கு புதுசா, இன்டிமேட்டா இருந்துச்சு.

அவரோட கை என் தொப்புளை வருடிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் நைட்டி மேல ஏறி இருந்ததால...

என்னோட புண்டை இப்போ முழுசா ஓபன்ல இருந்துச்சு.

அந்த பெட்ரூம் ஏசியோட காத்து...

நேரா... என் ரெண்டு தொடைகளுக்கும் நடுவுல... என் புண்டைல வந்து பட்டுச்சு!

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் பிரகாஷ் என்னைய வெறித்தனமா ஓத்துருந்தான்.

என் புண்டை இதழ்கள் எல்லாம் வீங்கிப் போய், ஒரு மாதிரி ரணமா, சூடா இருந்துச்சு.

அந்த வீங்குன சதை மேல... ஏசியோட காத்து பட்டதும்...

என் உசுரே ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்து அடங்குச்சு!

அந்தச் சிலிர்ப்புல, என் புண்டை தானா லேசாச் சுருங்கி விரிஞ்சுது.

எனக்குள்ள மதனநீர் லேசாக் கசியுறது எனக்கே ஃபீல் ஆச்சு.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, கார்த்திக் முகத்தைப் பாத்தேன்.

அவரு என்னோட தொப்புளை ரசனையாத் தடவிக்கிட்டே... நான் என்ன பதில் சொல்லப் போறேன்னு காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

'குப்புற ஏன் படுக்க வெச்சான்?'

இந்தக் கேள்விக்கு நான் இப்போ ஒரு சரியான பதில் சொல்லியாகணும்.

நான் என் மூளையைக் கசக்குனேன்.

எனக்குத் திடீர்னு, நான் காலேஜ்ல படிக்கும்போது படிச்ச ஒரு சின்ன விஷயம் ஞாபகம் வந்துச்சு.

நான் கல்யாணத்துக்காகக் காலேஜ் டிராப்-அவுட் ஆகுறதுக்கு முன்னாடி, சயின்ஸ்ல படிச்ச ஏதோ ஒரு மெடிக்கல் டெர்ம்...

அதை வெச்சு இப்போ ஒரு பொய்யை ரெடி பண்ணேன்.

நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்து, சீரியஸாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் அவர்கிட்ட கேட்டேங்க கார்த்திக்..."

"எதுக்கு என்னையக் குப்புறப் படுக்க வைக்குறீங்கனு நான் பதற்றமாப் கேட்டேன்."

"அதுக்கு அவர் சொன்ன ரீசன் கேட்டு... நான் ஆடிப்போயிட்டேன்."

நான் ஒரு சின்ன பில்டப் குடுத்தேன். கார்த்திக் தன் விரல்களால என் தொப்புளைத் தடவுறதை நிறுத்தாம, கவனமாக் கேட்டாரு.

"அவர் சொன்னாரு... 'மேடம், நீங்க ஸ்பீடா வந்து, இடிச்சு, முழங்கால்ல விழுந்துருக்கீங்க.'"

"'அந்த இடிச்ச இம்பாக்ட்... வெறும் முழங்காலோட நிக்காது.'"

"'அந்த ஷாக், நேரா உங்க கால் எலும்பு வழியா மேல ஏறி... உங்க பெல்விக் போன் வரைக்கும் போயிருக்கும்.'"

"'முக்கியமா, உங்களோட ஸ்பைனல் கார்டோட எண்ட்-ல இருக்குற அந்த டெயில் போன்.. அதுல பெரிய அதிர்வு நடந்திருக்கும்.'"

நான் அவ்ளோ இங்கிலீஷ் வார்த்தைகளை, மெடிக்கல் வார்த்தைகளை எல்லாம் யூஸ் பண்ணிப் பேசுனேன்.

பிரகாஷுக்கு இந்த வார்த்தைகளோட ஸ்பெல்லிங் கூடத் தெரியாதுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

ஆனா கார்த்திக் முன்னாடி, அவன மெடிக்கல் எக்ஸ்பர்ட் மாதிரி நான் காட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அவர் சீரியஸாச் சொன்னாருங்க..."

"'இந்த நேரத்துல... உங்களை நான் மல்லாக்கப் படுக்க வெச்சா...'"

"'அந்த தரைல... உங்க டெயில் போன் பட்டு, அது இன்னும் கம்ப்ரஸ் ஆகிடும்.'"

"'அந்த அதிர்வுல உங்க நரம்பு ஏதாச்சும் டேமேஜ் ஆனா, அது லைஃப் லாங் உங்களுக்குப் பிரச்சனையா மாறிடும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

அவர் படிச்சவரு... இந்த மாதிரி லாஜிக்கான, சயின்டிஃபிக்கான வார்த்தைகள் சொன்னா ஈஸியா நம்பிடுவாருனு எனக்குத் தெரியும்.

"அதனால தான்..."

"அவர் சொன்னாரு, 'உங்க ஸ்பைனைக் கொஞ்சம் டீ-கம்ப்ரஸ் பண்ணனும்...'"

"'அதுக்கு நீங்க குப்புறப் படுக்கிறது தான் சேஃப்.'னு சொல்லித் தான்..."

"என்னைய ஸ்ட்ரிக்ட்டா, குப்புறப் படுக்க வெச்சாருங்க."

நான் என் கதையை பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்த ஒரு ஓட்டையும் இல்லாமச் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் சொல்லி முடிச்சதும், கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

கார்த்திக் என் தொப்புளைத் தடவிக்கிட்டு இருந்த அவரு கை... அப்படியே ஒரு ரிதம்ல சுழண்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

திடீர்னு, அந்த விரல்களோட வேகம் லேசா குறைஞ்சுது.

என் ஹார்ட்பீட் மறுபடியும் ஒரு செகண்ட் 'டப்'னு நின்னு அடிச்சுது.

'ஐயோ... இப்போ என்ன டவுட் இவருக்கு?'

அவரு தன் முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட கொண்டு வந்து, என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

"ஒரு நிமிஷம் பவி..."

அவரு குரல்ல இப்போ ஒரு தெளிவான சந்தேகம் இருந்துச்சு.

"அந்தப் பிரகாஷ்... அவன் ஒரு சாதாரண வாட்ச்மேன் தான?"

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன். "ஆமாங்க..."

"பின்ன அவனுக்கு எப்டி இந்தப் பெல்விக் போன், டெயில் போன், ஸ்பைனல் டீ-கம்ப்ரஷன்னு அவ்ளோ மெடிக்கல் டெர்ம்ஸ்லாம் அவ்ளோ கரெக்ட்டாத் தெரியும்?"

அவரு கேட்ட கேள்வி ரொம்பச் சரியான கேள்வி!

"ஒரு எம்பிபிஎஸ் படிச்ச டாக்டர் சொல்ற மாதிரி,  டெக்னிக்கலா ஒரு வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி உனக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணுவான்?"

அவரு கண்கள் என்னையத் துளைக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள இடி விழுந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

'அடப் பாவி... நான் ஓவரா இங்கிலீஷ்ல ரீசன் சொல்லிட்டேனோ?'

'பிரகாஷுக்கு ஏபிசிடி கூட முழுசாத் தெரியாதுனு இவருக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகுறது?'

ஆனா, நான் எந்தப் பதற்றத்தையும் வெளிய காட்டிக்கல.

நான் ரொம்ப கேஷுவலா, என் உதட்டை லேசாப் பிதுக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.

"நீங்க கேக்குறது கரெக்ட் தாங்க கார்த்திக்..."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா... எனக்கே அவர் அப்படிச் சொன்னப்போ ரொம்ப ஆச்சரியமாத் தான் இருந்துச்சு."

நான் என் தப்பை, எனக்கே வந்த ஒரு டவுட் மாதிரி மாத்தி அவர் மேலேயே தூக்கிப் போட்டேன்.

"நான் கூட, 'இவருக்கு எப்படி இதெல்லாம்  தெளிவாத் தெரிஞ்சிருக்கு'னு ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சேன்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக்கோட பார்வை கொஞ்சம் சாஃப்ட் ஆச்சு.

'ஓ... பவிக்கே இந்த டவுட் வந்துருக்கா'னு அவர் மனசு கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

நான் அடுத்த அஸ்திரத்தை ரொம்ப மெதுவா, கரெக்ட்டா இறக்குனேன்.

"ஆனா... நான் ஏற்கனவே உங்ககிட்ட சொல்லிருக்கேன்ல கார்த்திக்?"

நான் அவர் கையை என் கைகளால சாஃப்ட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர் மிலிட்டரி செலக்‌ஷனுக்கு ரொம்ப வருஷமா ட்ரை பண்ணாருனு?"

கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு. "ம்ம்ம்... ஆமா, சொன்ன..."

"அதான் கார்த்திக்... எனக்கு என்ன தோணுதுனா..."

"அந்த மிலிட்டரி ட்ரைனிங், கேம்ப்ல எல்லாம், இந்த மாதிரி எமர்ஜென்சி ட்ராமா சிச்சுவேஷனை எப்படிக் ஹேண்டில் பண்றதுனு சொல்லிக் குடுத்துருப்பாங்கனு நெனைக்கிறேன்."

"கீழ விழுந்து அடிபட்டா, ஸ்பைனல் கார்டை எப்படிப் பாதுகாக்குறது, எப்படிப் படுக்க வைக்கிறதுனு அவங்களுக்கு ஸ்ட்ரிக்ட்டா ட்ரைனிங் குடுத்துருப்பாங்க போல."

நான் லாஜிக்கா, ஒரு பொய்யை எப்படி உண்மையாக்குறதுனு பிஹெச்டி பண்ண மாதிரிப் பேசுனேன்.

"அங்க கத்துக்கிட்ட நாலெட்ஜ்ஜை வெச்சுத் தான்... அவர் எனக்கு கரெக்ட்டா, கான்பிடன்ட்டா ஹெல்ப் பண்ணாருனு நான் நெனைக்கிறேன்."

"வேற எங்க அவருக்கு இதெல்லாம் தெரியப் போகுது சொல்லுங்க?"

நான் இன்னசென்ட்டா, எதார்த்தமா அவர் முகத்தைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டே, கொஞ்சம் யோசனையில இருந்தாரு.

அவரு மூளை, 'மிலிட்டரி ட்ரைனிங்'ங்குற அந்தப் பாயிண்ட்டை வெச்சு அனலைஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா, அவருக்குள்ள இன்னும் ஒரு சின்னத் தயக்கம் இருக்கிறத நான் பாத்தேன்.

'இது பத்தாது... இவரை முழுசா நம்ப வைக்க, நான் இன்னும் ஒரு பெரிய கேம் ஆடணும்.'

நான் டக்குனு என் முகத்துல ஒரு பெரிய ஆர்வத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை கொஞ்சம் உயர்த்தி, ரொம்ப எக்சைட்டடாப் பேசுனேன்.

"நீங்க இப்போ கேக்கும்போது தான்... எனக்கும் அதைத் தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆர்வமா இருக்கு!"

"நிஜமாவே அவருக்கு இதெல்லாம் எப்படித் தெரியும்னு தெரிஞ்சுக்கணும்ல?"

நான் ஓப்பனா, எந்த ஒளிவுமறைவும் இல்லாத மாதிரி பேசுனேன்.

"நாளைக்கோ, இல்ல அடுத்த தடவையோ நான் அவரை பாக்கும்போது..."

"கண்டிப்பா நான் அவங்ககிட்ட இதைக் கேக்குறேங்க!"

"நீங்க எப்படி இவ்ளோ மெடிக்கல் டேர்ம்ஸ்லாம்  கரெக்ட்டா சொல்றீங்க? உங்களுக்கு இதெல்லாம் எப்படித் தெரியும்னு நான் நேரா அவங்ககிட்டயே கேட்டுடுறேன்."

"கேட்டுட்டு... அவர் என்ன சொல்றாருனு நான் கண்டிப்பா உங்களுக்கு வந்து சொல்றேன்... ஓகேவா?"

நான் ஸ்வீட்டா, ஒரு சின்னப் புன்னகையோட அவர்கிட்ட கேட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக்கோட முகத்துல இருந்த அந்தச் சின்னச் சந்தேக ரேகை கூட... அப்படியே முழுசா அழிஞ்சு போச்சு!

தன் பொண்டாட்டி, எதையும் மறைக்காம, 'நானே அவன்கிட்ட கேட்டு உங்ககிட்ட சொல்றேன்'னு இவ்ளோ ஓப்பனாச் சொல்லும்போது...

எந்தப் புருஷனுக்குத் தான் சந்தேகம் வரும்?

அவரு என்னைய முழுசா நம்பிட்டாரு.

என் மனசுக்குள்ள, அடக்க முடியாத சிரிப்பு வந்துச்சு.

ஆனா வெளிய... நான்  பவ்வியமா அவர் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஒரு பெரிய ரிலீஃப் வந்துச்சு.

அவரு என்னைச் சந்தேகப்பட்டதே தப்புங்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

அவரு லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, என் கையை வருடிக்கொடுத்தாரு.

"சரி பவி... விடு... நீ கேக்கணும்னு அவசியமில்ல."

"நீ சொல்றதும் கரெக்ட் தான். ட்ரைனிங்ல இதெல்லாம் பேசிக்கா சொல்லிக் குடுத்துருப்பாங்க."

"அதனால தான் அவனுக்குத் தெரிஞ்சுருக்கு..."

அவரு அவரே அவருக்கு ஒரு கன்க்ளூஷன் குடுத்துக்கிட்டாரு.

அவரு என் தொப்புளைத் தடவுறதை நிப்பாட்டியிருந்தாருல?

இப்போ மறுபடியும், சாஃப்ட்டா, ஒரு ரிதமா என் தொப்புளைச் சுத்தி விரலால தடவ ஆரம்பிச்சாரு.

அவரு மூளை, நான் சொன்ன இந்த லாஜிக்கை முழுசாப் ப்ராசஸ் பண்ணுச்சு.

அவரு லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு.

"ம்ம்ம்... ஓகே... மேக்ஸ் சென்ஸ்..."

அவரு ரொம்ப மெதுவாத் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தாரு.

"அவன் சொல்றதுல ஒரு லாஜிக் இருக்கு... இம்பாக்ட் ஸ்பைனுக்குப் போயிருக்கலாம் தான்."

அவரு முழுசா அதை நம்பிட்டாரு!

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன்.

'அப்பாடா... தப்பிச்சோம்டா சாமி.'

நான் சொன்ன பொய்யை அவரு அப்படியே அக்செப்ட் பண்ணிக்கிட்டாரு.

ஆனா...

அடுத்த செகண்ட், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய மாற்றம் வர்றத நான் கவனிச்சேன்.

அவரு லாஜிக்கை நம்பிட்டாரு... ஆனா அவரோட மூளை இப்போ வேற ஒரு டைரக்‌ஷன்ல போக ஆரம்பிச்சுது.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம், முன்ன விட இப்போ ரெண்டு மடங்கு அதிகமாச்சு!

'ஹூப்... ஹூப்...'னு அவரு காத்தை வேகமா உள்ள இழுத்து வெளிய விட்டாரு.

அவரோட கண்கள் லேசாச் செவந்து, ஒரு மாதிரி லுக்குக்கு மாறுச்சு.

அவரு என் தொப்புளைத் தடவிக்கிட்டு இருந்த விரல்கள்... இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தம் குடுத்து, கீழ இறங்கத் துடிச்சுது.

எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு!

அவரு மூளை இப்போ எதை விசுவலைஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெள்ளத் தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் பேண்ட் இல்லாம... என்னோட தொடைகள் முழுசா வெளிய தெரிய...

ஒரு இருட்டான ரூம்க்குள்ள, சில்லுன்ற தரைல...

குப்புறப் படுத்துக்கிடக்குறேன்!

குப்புறப் படுத்தா... என்னோட குண்டி ஷேப்... தூக்கலா, அப்பட்டமா அந்த வாட்ச்மேன் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்!

அவன் என் பின்னாடி நின்னுக்கிட்டு, என்னோட குண்டியை... அந்த வளைவை...

எவ்ளோ ரசனையா, எவ்ளோ பச்சையாப் பாத்துருப்பான்!

இந்த விசுவல்!

இந்த விசுவல் தான் இப்போ கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள வீடியோ மாதிரி ஓடிக்கிட்டு இருக்கு!

தன்னோட பொண்டாட்டியோட பின்-அழகை... இன்னொருத்தன் ஆழமா, எந்த ஒரு தடையும் இல்லாம ரசிச்சுருக்கான்ங்குற அந்த நெனப்பு...

கார்த்திக்கோட ஈகோவைத் தாண்டி, அவரோட ஃபேண்டஸியை முழுசாத் தூண்டி விட்டுருச்சு.

எனக்கு அது எப்படி  உறுதியாத் தெரியும்னா...

அவரு என் பக்கத்துல படுத்துருக்கும்போது... அவரோட இடுப்புப் பகுதி என் தொடையில லேசா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அங்க... அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள...

அவர் சுண்ணி... இப்போ இரும்பாட்டமா விறைச்சுப் போய், என் தொடையில ஹார்டா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்ததை என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது!

இப்போ நான் வாய் வார்த்தையாப் பேசுனது மட்டும்தான்.

ஆனா அதுவே அவருக்கு இவ்ளோ பெரிய உச்சக்கட்ட போதைய குடுத்துருக்கு.

நான் அவரைப் பாத்து, மனசுக்குள்ள, கள்ளத்தனமான சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு இது அவ்ளோ பிடிச்சுருக்கா கார்த்திக்?'

'என் குண்டியை அவன் பாத்தாங்குற நெனப்பே உங்களுக்கு இவ்ளோ சூடேத்துதா?'

'அவன் பாக்க மட்டும் செய்யலங்க... அந்த தரைல என்ன முட்டி போட வெச்சு... என் குண்டியைப் பிசைஞ்சு, என்னைய ஒரு மிருகம் மாதிரி ஓத்துத் தள்ளுனான்!'

'அந்த உண்மையை நான் சொன்னா... நீங்க என்ன ஆவிங்க?'

நான் இதை நினைக்கும்போதே, என் உடம்பும் தானா ஹீட் ஆச்சு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு, என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக்கோட விரல்கள் என் வயித்துல இன்னும் கொஞ்சம் கிறுக்குத்தனமாத் தடவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த ரூமோட அட்மாஸ்பியரே இப்போ முழுசா செக்ஸுவலான, த்ரில்லிங்கான மூடுக்கு மாறிடுச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகப் போறோம்னு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா...

திடீர்னு...

என் தொப்புளை ஆசையாத் தடவிக்கிட்டு இருந்த கார்த்திக்கோட விரல்கள்...

நின்னு போச்சு!

'ஸ்டாப்.'

எந்த அசைவும் இல்ல..

அந்தப் பெட்ரூம்ல இருந்த ரொமான்டிக் மூட், ஒரு கண்ணாடி டம்ளர் கீழ விழுந்து உடையுற மாதிரி உடைஞ்சு போச்சு.

நான் குழப்பமா அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

அவரு கண்கள்... என்னோட தொப்புளைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்த கண்கள்...

மெதுவா மேல ஏறி, நேரா என் கண்களை வந்து சந்திச்சுது.

அந்தப் பார்வையில... இப்போ போதை இல்ல, ஆசை இல்ல.

மாறாக... ஒரு பயங்கரமான ரியலைசேஷன்!.

ஒரு உண்மை, இப்போ தான் அவரோட மூளைக்குள்ள ஸ்பார்க் ஆகியிருக்கு!

அவரு தொண்டைக்குழி ஒரு தடவை பலமா ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு என்னையே துளைக்குற மாதிரி பாத்துக்கிட்டு...

"பவி... ஒரு நிமிஷம்..."

அவரு குரல் இப்போ சீரியஸா, ஒரு மாதிரி ஆழமா இறங்கிடுச்சு.

"நீ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ஒண்ணு சொன்ன..."

அவரு வார்த்தைகளை அளந்து, நிறுத்தி நிதானமாப் பேசுனாரு.

"அவன்... உன்னோட ட்ராக் பேண்ட்டை..."

"எந்தப் பர்மிஷனும் கேக்காம, இழுத்து... கழட்டி அந்த ரூமோட மூலையில வீசிட்டான்னு சொன்னியே..."

நான் லேசாத் தலையாட்டுனேன். என் ஹார்ட்பீட் மறுபடியும் எகிற ஆரம்பிச்சுது.

"ஆமா கார்த்திக்... சொன்னேன்..." நான் பயத்தோட முணுமுணுத்தேன்.

கார்த்திக் தன் கண்களை இன்னும் கொஞ்சம் சுருக்கிக்கிட்டாரு.

அவரோட மூளை, இப்போ எல்லா டீடெயிலையும் ஒண்ணு சேர்க்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

அவரு பெட்ல இருந்து லேசா முன்னாடி சாஞ்சு, என் முகத்துக்கு கிட்ட வந்தாரு.

"பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசிட்டான்... ஓகே."

அவரு குரல் இப்போ ஒரு நடுக்கத்தோட வந்துச்சு.

"ஆனா பவி..."

"உன்னோட இன்னர்-வேர்? உன்னோடது உள்ள?"

"அது... அது என்ன ஆச்சு?"

அவரு கேட்ட கேள்வி...

என் தலையில ஒரு பெரிய இடியை இறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு!