04-10-2026, 03:32 PM
மீண்டும் மீரா நிகழ்காலத்தில்
Adultery தலைப்பு: குடும்பப் பெண்களும் காமமும்Running
04-10-2026, 04:41 PM
### **நீதியின் விலை - அதிகாரத்தின் காம ஆதிக்கம் (விரிவான பதிப்பு)**
#: மீராவின் வசீகரமும் லட்சியமும்**
மீரா வெறும் வழக்கறிஞர் மட்டுமல்ல, அவள் அழகு தேவதை, உடலின் ஒவ்வொரு அங்கங்களும் செதுக்கப்பட்டிருந்தனர்
அவளுடைய மார்பகங்கள் சரியான அளவில், உறுதியாக இருந்தன. அவள் மூச்சு விடும்போது அந்தச் சட்டையின் பட்டன்கள் அவளுடைய மார்பகங்களின் அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் இழுக்கப்பட்டன. அவளுடைய கால்கள் நீண்டதாகவும், மென்மையாகவும் இருந்தன. அவள் அணியும் ஹை-ஹீல்ஸ் காலணிகள் அவளுடைய இடுப்பை இன்னும் அழகாக ஆட்டியும் அதிர்ந்தும் காட்டியது.
அவள் ஒரு காமக் கனவு. அவளுடைய நடை உடை அலங்காரம் அவளைச் சுற்றி ஒரு காந்த சக்தியை உருவாக்கியது. நீதிமன்றத்தில் அவள் அணியும் அந்த கறுப்பு நிற மேலாடை (Blazer), அவளுடைய இடுப்பின் வளைவுகளை மிக அழகாகக் காட்டியது. அவள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், வாதாடும்போது அவளுடைய குரலில் இருக்கும் அந்தத் தீவிரம், எதிர்தரப்பு ஆண்களைக் கவர்வது மட்டுமல்லாமல், அவர்களைக் கிறுகிரப்ப வைத்தது.
அவளுடைய அறிவு, வாதத் திறன் மற்றும் நேர்மை அவளை மிகக் குறுகிய காலத்தில் நீதிமன்றங்களில் புகழ்பெற்றவளாக மாற்றியது. அவளுக்கு நீதியின் மீது தீராத காதல் இருந்தது. அவளுடைய வசீகரமான தோற்றம், கூர்மையான கண்கள் மற்றும் கம்பீரமான நடை அவளைப் பார்க்கும் அனைவரையும் ஈர்க்கும். அவள் அணிந்திருக்கும் கறுப்பு நிற வழக்கறிஞர் உடை அவளுடைய அழகை இன்னும் கூட்டியது
அவளுக்கு ஒரு வழக்கு வந்தது. அதை மட்டும் அவள் வெற்றி பெற்றால் ஒரு உயரிய இடத்திற்கு செல்லலாம்
சமூகத்தின் உச்சத்தில் இருக்கும் தொழிலதிபர் ரகுநாத் மீது தொடரப்பட்ட பாலியல் துன்புறுத்தல் வழக்கு அவளுக்குக் கிடைத்தது. ரகுநாத் ஒரு காமவெறி பிடித்தவர். தனது அதிகாரத்தால் பல பெண்களின் வாழ்க்கையை அழித்தவர். மீரா அந்தப் பெண்ணுக்கு நீதியைப் பெற்றுத் தர வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.அந்த வழக்கை விசாரிக்க சிறப்பு விசாரணைக் குழு (SIT) நீதிமன்றத்தால் அமைக்கப்பட்டது.
சிறப்பு குழு விசாரணை தொடங்கி பல்வேறு ஆதாரங்களை சேகரித்து வைத்திருந்தது ஆனால் ரகுநாத் பணம் மட்டும் தன் அரசியல் செல்வாக்கால் அதை வெளிக்கொண்டு வராமல் மறைக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்
அவளுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய வாய்ப்பு கிடைத்தது. மீரா அந்தப் பெண்ணிற்கு ஆதரவாகவும், அந்தத் தொழிலதிபரைச் சிறையிலடைவதற்காகவும் வழக்கை ஏற்றுக்கொண்டாள்.
#அதிகாரிகளின் காமக் கண்கள்**
சிறப்பு விசாரணைக் குழுவின் தலைவர் விக்ரம், மற்றும் அவனது உதவியாளர்கள் ரகு மற்றும் சூர்யா. இவர்கள் மூவரும் அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் இருந்தனர். அவர்கள் ரகுநாத்தின் வீட்டில் இருந்து திரட்டிய ஆதாரங்கள் மிகவும் வலுவானவை. ஆனால், விக்ரமிற்கு ரகுநாத்தின் பணத்தை விட, மீராவின் உடலை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை அதிகம்.
மீரா ஒவ்வொரு முறை ஆதாரங்களைச் சரிபார்க்க வருவதும், அவளுடைய உடலின் வளைவுகளைப் பார்ப்பதும் விக்ரமுக்கு ஒருவிதமான மின்சார அதிர்வை ஏற்படுத்தியது. மீராவின் அந்தத் தைரியமான பார்வை, அவளுடைய மார்பகங்களின் மேடு பள்ளங்கள், அவளுடைய இதழ்களின் சிவந்து போயிருந்த தோற்றம் ஆகியவை அவர்களைத் தூண்டியது.
"இந்தப் பெண்ணை நாம் அப்படியே ஆக்கிரமிக்க வேண்டும். அவள் நேர்மையைப் பற்றிப் பேசும் போது, அவளுடைய உடல் நம் ஆண்மைக்குக் கீழே கிடக்க வேண்டும்," என்று விக்ரம் ரகசியமாகக் கூறினான். அவர்கள் ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டினர். ஆதாரங்களை அழித்துத் தருவதாகக் கூறி, அவளைத் தனது காமப் படுக்கைக்கு அழைக்க முடிவு செய்தனர்.
ஆனால், அந்தத் தொழிலதிபரின் பணம் அதிகாரிகளுக்குள் நுழைந்தது. அவர் தனது பணத்தால் அந்தக் குழுவின் தலைவரை வாங்கினார். ஆதாரங்களை அழிக்க முடிவு செய்த குழுவினர், மீராவைப் பார்த்தபோது அவர்களுக்குள் ஒரு காமத் தீப் பொறி ignited ஆனது. மீராவின் அந்தத் தைரியமான பேச்சு, அவளுடைய உடலின் வளைவுகள் மற்றும் அவளுடைய கம்பீரம் அவர்களைக் கிறுகிரப்ப வைத்தது.
அவர்கள் ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டினர். ஆதாரங்களை அழித்துவிட்டு வழக்கை முடித்துவிட்டால், தொழிலதிபர் தப்பித்துவிடுவார். ஆனால், மீராவைத் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தால், அவளையும் தனது காமப் பசிக்கு இரையாக்கலாம் என்று அவர்கள் நினைத்தனர்.
#### **பகுதி 3: சாத்தான்களின் ரகசிய அறை**
ஒரு மழை பெய்த மாலை நேரம். விக்ரம் மீராவைத் தனது ரகசிய அலுவலகத்திற்கு அழைத்தார். அந்த அறை முழுவதும் அடர்ந்த திரைச்சீலைகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. அறையில் மங்கலான சிவப்பு நிற வெளிச்சம் இருந்தது. மதுவின் மணம் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தது.
மீரா உள்ளே நுழைந்தபோது, விக்ரம், ரகு மற்றும் சூர்யா ஆகிய மூவரும் மது அருந்திக் கொண்டு அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் பார்வையில் ஒருவிதமான வேட்டைக்காரன் போன்ற காமம் இருந்தது.
"மீரா, உனக்கு இந்த வழக்கில் வெற்றி பெற வேண்டும், இல்லையா? ஆனால், ஆதாரங்கள் அனைத்தும் எங்களிடம் உள்ளன. அவற்றை நாங்கள் உனக்குத் தந்தாள் உன் கட்சி ஆளு வெற்றி பெறுவார்ஆனால் நீ ஒரு மிகப்பெரிய வெற்றியை அடைவாய்," என்றார் விக்ரம்.
மீரா குழப்பத்துடன், "அதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.
விக்ரம் மெதுவாக எழுந்து அவளை நெருங்கினார். அவளுடைய இடுப்பைப் பற்றிக்கொண்டு, அவளுடைய காதுக்கு அருகில், "உன் நேர்மை எங்களுக்குத் தேவையில்லை மீரா... உன் உடல் மட்டுமே எங்களுக்குத் தேவை. இன்று இரவு நீ எங்கள் மூவரின் உடலுறவுக்கு உன்னை அர்ப்பணித்தால், இந்த வழக்கை உனக்குச் சாதகமாக மாற்றித் தருகிறோம்," என்று ஆபாசமாகக் கூறினார்.
#: உடலின் வெப்பமும் மனப் போராட்டமும்**
மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். ஆனால், அதே சமயம் அவளுடைய உடலுக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது. அவள் இதுவரை ஆண்களுடன் உறவு கொண்டிருந்தாலும், ஒரே நேரத்தில் மூன்று அதிகாரிகளுடன் ஈடுபடுவது அவளுக்குப் பயத்தையும், ஒருவிதமான ஆவேசத்தையும் தந்தது.
மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். அவள் ஒரு நேர்மையான வழக்கறிஞர், ஆனால் அவளுடைய லட்சியம் அவளுக்குப் பெரிய அழுத்தத்தைத் தந்தது. இந்த வழக்கில் வெற்றி பெறாவிட்டால் அவளுடைய எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாகும்
அவளுடைய இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவளுடைய மூச்சுக் காற்று சீரற்றதாக மாறியது. அவளுடைய உள்ளாடைக்குள் அவளுடைய ரகசிய மலர் தேன் துளிகளால் ஈரணமாகத் தொடங்கியது. அந்த ஆபாசமான பேச்சும், அவர்களைச் சுற்றி இருந்த அந்த மர்மமான சூழலும் அவளுடைய காமத்தைத் தூண்டியது.
"சரி... நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்," என்று மெல்லிய குரலில் கூறினாள் மீரா. அந்த வார்த்தை விழுந்த அடுத்த நொடி, அந்த அறையில் காமப் போர் தொடங்கியது.
ஆடைகளின் வீழ்ச்சி - முதல் தீண்டல் (விரிவான விவரிப்பு)
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், மூன்று அதிகாரிகளின் கண்களிலும் காம வெறி தாண்டவமாடியது.
விக்ரம் அவளுடைய கறுப்பு நிற மேலாடையை மெதுவாகக் களைந்தார். மீராவின் வெள்ளை நிறச் சட்டை அவளுடைய மார்பகங்களின் அழுத்தத்தால் இறுக்கமாக இருந்தது. ரகு அவளுடைய பின்னால் வந்து அவளுடைய கழுத்தை ஆவேசமாக முத்தமிட்டார். அவளுடைய தோள்களில் அவன் பதித்த முத்தங்கள் மீராவை நடுங்க வைத்தது.
விக்ரம் அவளுடைய சட்டையின் பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாகக் களைந்தார். ஒவ்வொரு பட்டன் திறக்கும்போதும், பிரா போடு இருந்த அவள் மார்பு வெளியே வந்தது மெதுவாக bra வை கழட்டினார் மீ ராவின் பால் போன்ற வெண்மையான மார்பகங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிவந்தன. முழுமையாகச் சட்டை விலகியபோது, அவளுடைய மார்பகங்கள் ஆசையினால் விரைத்துப் protruding ஆகி இருந்தன.
விக்ரம் தனது நாவால் அவளுடைய இடது மார்பக நுனியை (nipple) மெதுவாக வருடி, பிறகு ஆழமாகப் பருகினார். ஆஹ்... வேண்டாம்..." என்று மீரா சொல்ல முயன்றாலும், அவளுடைய உடல் அந்த இன்பத்திற்கு வசப்பட்டது. "ஆஹ்... ஆஹ்...!" என்று மீரா முதல்முறையாக இன்பத்தில் கதறினாள். அதே சமயம் ரகு அவளுடைய வலது மார்பகத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, அதைத் தனது கைகளால் பிசைந்து, முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார். இரு ஆண்களின் நாவுகள் அவளுடைய மார்பகங்களில் நடனமாடியது மீராவின் இரத்தத்தில் காமப் போதையை ஊட்டியது.
####: ரகசிய மலரின் ஆக்கிரமிப்பு**
இப்போது சூர்யா அவளுடைய பாவாடையை மெதுவாகக் களைந்தார். அவளுடைய அழகிய கால்களும், அந்த ஈரமான ரகசிய மலரும் வெளிவந்தன. சூர்யா அவளைப் படுக்கையில் சாய்த்து, அவளுடைய கால்களை அகலப்படுத்தினார்.
அவளுடைய அழகிய கால்களும், அந்த ரகசிய மலரும் வெளிவந்தன. அவர் தனது நாவால் அவளுடைய அந்த ஈரமான பகுதியை ஆக்கிரமித்தார். நாவால் வருடும் அந்த உணர்ச்சி மீராவை உச்சக்கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. அவள் தனது கைகளால் அவரது தலைமுடியைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அவளுடைய அந்த ஈரமான மலரைத் தனது நாவால் வருடினார் சூர்யா. நாவால் வருடப்படும் அந்த உணர்ச்சி மீராவை உச்சக்கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. அவள் தனது கைகளால் சூர்யாவின் தலைமுடியைப் பற்றிக்கொண்டு, இடுப்பை வில்லாக வளைத்தாள். "ஆஹ்... இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக..." என்று அவள் மூச்சிறைக்கக் கேட்டாள்.
இப்போது மீரா அந்த அறையின் நடுவில் ஆடையற்ற நிலையில் நின்றாள். மூன்று ஆண்களின் பார்வைகள் அவளுடைய உடலின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் ஆக்கிரமித்தன
சூர்யா அவளுடைய மார்பகங்களைப் பிசைந்து கொண்டிருந்தார். மூன்று பக்கமும் ஆண்களின் தீண்டல்கள் அவளைக் கிறுகிரப்ப வைத்தன. மீரா இதுவரை உணராத ஒரு பெரும் காமப் போதையில் மூழ்கினாள்
விக்ரம் இப்போது தனது ஆண்மையை விரைத்தெழுந்து, அவளுடைய ரகசிய மலருக்கு முன்னால் வைத்தார். அவனது ஆண்மை மிகப் பெரியதாகவும், உறுதியாகவும் இருந்தது.
#: மூன்று ஆண்களின் ஆதிக்கம் (உச்சக்கட்டக் காட்சி)**
விக்ரம் தனது ஆண்மையை ஆவேசமாகவும், வலுக்கட்டாயமாகவும் மீராவின் ரகசிய மலருக்குள் நுழைத்தார். "ஆஹ்... ஆஹ்...!" என்று மீரா ஒரு பெரும் அதிர்ச்சியில் கதறினாள். முதல்முறை இவ்வளவு ஆழமான ஊடுருவலை அவள் உணர்ந்தாள். விக்ரம் வேகமாகவும் அழுத்தமாகவும் அவளை உந்தித் தள்ளினார்.
அப்போது ரகு அவளுடைய முகத்திற்கு முன்னால் வந்து, தனது ஆண்மையை அவளுடைய வாய்க்குள் நுழைத்தார். மீரா ஒரே நேரத்தில் இரண்டு ஆண்களின் ஆண்மையை உணர்ந்தாள். ஒருபுறம் வாயில் ரகுவின் ஆண்மையும், மறுபுறம் இடுப்பில் விக்ரமின் வேகமான உந்தலும் அவளைக் கிறுகிரப்ப வைத்தது.
சூர்யா அவளுடைய பின்புறத்தில் (anal) தனது ஆண்மையை நுழைக்க முயன்றார். மீரா பயந்தாலும், காமத்தின் உச்சத்தில் இருந்ததால் அதை அனுமதித்தாள். இப்போது மூன்று ஆண்களும் அவளுடைய உடலின் மூன்று வெவ்வேறு வழிகளில் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
இப்போது மூன்று ஆண்களும் அவளுடைய உடலை வெவ்வேறு வழிகளில் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
அவளுடைய உடல் ஒரு காமக் களமாக மாறியது. முனகல்களும், மூச்சுக் காற்றும் அந்த அறையை நிரப்பின. மூன்று ஆண்களும் மாறி மாறி அவளுடைய உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் பருகினார்
###எல்லையற்ற காம விளையாட்டுகள்**
அவர்கள் அவளைப் பல்வேறு நிலைகளில் (positions) வைத்து உறவு கொண்டனர். ஒருமுறை அவளைக் குப்புறப் படுக்க வைத்து, பின்னால் இருந்து விக்ரம் உந்தித் தள்ள, ரகு அவளுடைய மார்பகங்களைப் பருகினார். மற்றொரு முறை அவளைத் தலைகீழாக வைத்து, சூர்யா அவளுடைய ரகசிய மலரை ஆக்கிரமித்தார்.
அந்த அறை முழுவதும் அவர்களின் மூச்சுக் காற்றும், முனகல்களும் நிறைந்திருந்தன. மீரா ஒரு காம அடிமையாக மாறியிருந்தாள். அதிகாரிகளின் ஆதிக்கமும், அவர்களின் ஆக்ரோஷமான உடலுறவும் அவளுக்கு இதுவரை இல்லாத ஒரு இன்பத்தைத் தந்தது.
"உன் நீதியைப் பார் மீரா... இப்போது நீ எங்கள் காம அடிமை!" என்று கூறி விக்ரம் அவளை மேலும் ஆழமாக உந்தித் தள்ளினார். மீராவின் உடல் அதிர்வுகளால் நடுங்கியது.
#உச்சக்கட்ட விழிப்புணர்வு**
நீண்ட நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, மூன்று ஆண்களும் ஒரே நேரத்தில் உச்சக்கட்டத்தை (orgasm) அடைந்தனர். மீராவின் உடலின் உள்ளேயும் வெளியும் அவர்களின் வித்தைகள் உதிரப்பட்டன. மீரா ஒரு பெரும் அதிர்வோடு உச்சத்தை அடைந்தாள். அவளுடைய கண்கள் மறைந்தன, உடல் நடுங்கியது.
அவள் ஒருவிதமான மனச்சோர்வோடு இருந்தாலும், உடலோ மிகப்பெரிய திருப்தியை உணர்ந்தது. அந்தப் படுக்கை இப்போது வித்தைகளால் ஈரமாகி இருந்தது.
#ஒப்பந்தமும் ரகசிய அடிமைத்தனமும்**
உடலுறவு முடிந்த பிறகு, அதிகாரிகள் தங்கள் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றினர். அவர்கள் திரட்டியிருந்த அனைத்து ஆதாரங்களையும் . தந்தனர் மீரா நீதிமன்றத்தில் வாதாடி அந்தத் தொழிலதிபரை சிறையில் அடைத்தாள்
வெளிப்படையாக அவள் வெற்றி பெற்றாள்; அவள் புகழடைந்தாள். ஆனால், அவளுடைய மனதிற்குள் அந்த மூன்று ஆண்களின் தீண்டல் இன்னும் நீங்கவில்லை. அவள் இப்போது நேர்மையின் அடையாளமாகத் தெரிந்தாலும், ரகசியமாக அந்த அதிகாரிகளின் காம வேட்டைக்கு அடிமையானிருந்தாள்.
நீதி போராடியவர் தன் உடலை தந்து நீதி பெற்று தருகிறாள்
#: மீராவின் வசீகரமும் லட்சியமும்**
மீரா வெறும் வழக்கறிஞர் மட்டுமல்ல, அவள் அழகு தேவதை, உடலின் ஒவ்வொரு அங்கங்களும் செதுக்கப்பட்டிருந்தனர்
அவளுடைய மார்பகங்கள் சரியான அளவில், உறுதியாக இருந்தன. அவள் மூச்சு விடும்போது அந்தச் சட்டையின் பட்டன்கள் அவளுடைய மார்பகங்களின் அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் இழுக்கப்பட்டன. அவளுடைய கால்கள் நீண்டதாகவும், மென்மையாகவும் இருந்தன. அவள் அணியும் ஹை-ஹீல்ஸ் காலணிகள் அவளுடைய இடுப்பை இன்னும் அழகாக ஆட்டியும் அதிர்ந்தும் காட்டியது.
அவள் ஒரு காமக் கனவு. அவளுடைய நடை உடை அலங்காரம் அவளைச் சுற்றி ஒரு காந்த சக்தியை உருவாக்கியது. நீதிமன்றத்தில் அவள் அணியும் அந்த கறுப்பு நிற மேலாடை (Blazer), அவளுடைய இடுப்பின் வளைவுகளை மிக அழகாகக் காட்டியது. அவள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், வாதாடும்போது அவளுடைய குரலில் இருக்கும் அந்தத் தீவிரம், எதிர்தரப்பு ஆண்களைக் கவர்வது மட்டுமல்லாமல், அவர்களைக் கிறுகிரப்ப வைத்தது.
அவளுடைய அறிவு, வாதத் திறன் மற்றும் நேர்மை அவளை மிகக் குறுகிய காலத்தில் நீதிமன்றங்களில் புகழ்பெற்றவளாக மாற்றியது. அவளுக்கு நீதியின் மீது தீராத காதல் இருந்தது. அவளுடைய வசீகரமான தோற்றம், கூர்மையான கண்கள் மற்றும் கம்பீரமான நடை அவளைப் பார்க்கும் அனைவரையும் ஈர்க்கும். அவள் அணிந்திருக்கும் கறுப்பு நிற வழக்கறிஞர் உடை அவளுடைய அழகை இன்னும் கூட்டியது
அவளுக்கு ஒரு வழக்கு வந்தது. அதை மட்டும் அவள் வெற்றி பெற்றால் ஒரு உயரிய இடத்திற்கு செல்லலாம்
சமூகத்தின் உச்சத்தில் இருக்கும் தொழிலதிபர் ரகுநாத் மீது தொடரப்பட்ட பாலியல் துன்புறுத்தல் வழக்கு அவளுக்குக் கிடைத்தது. ரகுநாத் ஒரு காமவெறி பிடித்தவர். தனது அதிகாரத்தால் பல பெண்களின் வாழ்க்கையை அழித்தவர். மீரா அந்தப் பெண்ணுக்கு நீதியைப் பெற்றுத் தர வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.அந்த வழக்கை விசாரிக்க சிறப்பு விசாரணைக் குழு (SIT) நீதிமன்றத்தால் அமைக்கப்பட்டது.
சிறப்பு குழு விசாரணை தொடங்கி பல்வேறு ஆதாரங்களை சேகரித்து வைத்திருந்தது ஆனால் ரகுநாத் பணம் மட்டும் தன் அரசியல் செல்வாக்கால் அதை வெளிக்கொண்டு வராமல் மறைக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்
அவளுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய வாய்ப்பு கிடைத்தது. மீரா அந்தப் பெண்ணிற்கு ஆதரவாகவும், அந்தத் தொழிலதிபரைச் சிறையிலடைவதற்காகவும் வழக்கை ஏற்றுக்கொண்டாள்.
#அதிகாரிகளின் காமக் கண்கள்**
சிறப்பு விசாரணைக் குழுவின் தலைவர் விக்ரம், மற்றும் அவனது உதவியாளர்கள் ரகு மற்றும் சூர்யா. இவர்கள் மூவரும் அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் இருந்தனர். அவர்கள் ரகுநாத்தின் வீட்டில் இருந்து திரட்டிய ஆதாரங்கள் மிகவும் வலுவானவை. ஆனால், விக்ரமிற்கு ரகுநாத்தின் பணத்தை விட, மீராவின் உடலை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை அதிகம்.
மீரா ஒவ்வொரு முறை ஆதாரங்களைச் சரிபார்க்க வருவதும், அவளுடைய உடலின் வளைவுகளைப் பார்ப்பதும் விக்ரமுக்கு ஒருவிதமான மின்சார அதிர்வை ஏற்படுத்தியது. மீராவின் அந்தத் தைரியமான பார்வை, அவளுடைய மார்பகங்களின் மேடு பள்ளங்கள், அவளுடைய இதழ்களின் சிவந்து போயிருந்த தோற்றம் ஆகியவை அவர்களைத் தூண்டியது.
"இந்தப் பெண்ணை நாம் அப்படியே ஆக்கிரமிக்க வேண்டும். அவள் நேர்மையைப் பற்றிப் பேசும் போது, அவளுடைய உடல் நம் ஆண்மைக்குக் கீழே கிடக்க வேண்டும்," என்று விக்ரம் ரகசியமாகக் கூறினான். அவர்கள் ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டினர். ஆதாரங்களை அழித்துத் தருவதாகக் கூறி, அவளைத் தனது காமப் படுக்கைக்கு அழைக்க முடிவு செய்தனர்.
ஆனால், அந்தத் தொழிலதிபரின் பணம் அதிகாரிகளுக்குள் நுழைந்தது. அவர் தனது பணத்தால் அந்தக் குழுவின் தலைவரை வாங்கினார். ஆதாரங்களை அழிக்க முடிவு செய்த குழுவினர், மீராவைப் பார்த்தபோது அவர்களுக்குள் ஒரு காமத் தீப் பொறி ignited ஆனது. மீராவின் அந்தத் தைரியமான பேச்சு, அவளுடைய உடலின் வளைவுகள் மற்றும் அவளுடைய கம்பீரம் அவர்களைக் கிறுகிரப்ப வைத்தது.
அவர்கள் ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டினர். ஆதாரங்களை அழித்துவிட்டு வழக்கை முடித்துவிட்டால், தொழிலதிபர் தப்பித்துவிடுவார். ஆனால், மீராவைத் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தால், அவளையும் தனது காமப் பசிக்கு இரையாக்கலாம் என்று அவர்கள் நினைத்தனர்.
#### **பகுதி 3: சாத்தான்களின் ரகசிய அறை**
ஒரு மழை பெய்த மாலை நேரம். விக்ரம் மீராவைத் தனது ரகசிய அலுவலகத்திற்கு அழைத்தார். அந்த அறை முழுவதும் அடர்ந்த திரைச்சீலைகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. அறையில் மங்கலான சிவப்பு நிற வெளிச்சம் இருந்தது. மதுவின் மணம் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தது.
மீரா உள்ளே நுழைந்தபோது, விக்ரம், ரகு மற்றும் சூர்யா ஆகிய மூவரும் மது அருந்திக் கொண்டு அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் பார்வையில் ஒருவிதமான வேட்டைக்காரன் போன்ற காமம் இருந்தது.
"மீரா, உனக்கு இந்த வழக்கில் வெற்றி பெற வேண்டும், இல்லையா? ஆனால், ஆதாரங்கள் அனைத்தும் எங்களிடம் உள்ளன. அவற்றை நாங்கள் உனக்குத் தந்தாள் உன் கட்சி ஆளு வெற்றி பெறுவார்ஆனால் நீ ஒரு மிகப்பெரிய வெற்றியை அடைவாய்," என்றார் விக்ரம்.
மீரா குழப்பத்துடன், "அதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.
விக்ரம் மெதுவாக எழுந்து அவளை நெருங்கினார். அவளுடைய இடுப்பைப் பற்றிக்கொண்டு, அவளுடைய காதுக்கு அருகில், "உன் நேர்மை எங்களுக்குத் தேவையில்லை மீரா... உன் உடல் மட்டுமே எங்களுக்குத் தேவை. இன்று இரவு நீ எங்கள் மூவரின் உடலுறவுக்கு உன்னை அர்ப்பணித்தால், இந்த வழக்கை உனக்குச் சாதகமாக மாற்றித் தருகிறோம்," என்று ஆபாசமாகக் கூறினார்.
#: உடலின் வெப்பமும் மனப் போராட்டமும்**
மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். ஆனால், அதே சமயம் அவளுடைய உடலுக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது. அவள் இதுவரை ஆண்களுடன் உறவு கொண்டிருந்தாலும், ஒரே நேரத்தில் மூன்று அதிகாரிகளுடன் ஈடுபடுவது அவளுக்குப் பயத்தையும், ஒருவிதமான ஆவேசத்தையும் தந்தது.
மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். அவள் ஒரு நேர்மையான வழக்கறிஞர், ஆனால் அவளுடைய லட்சியம் அவளுக்குப் பெரிய அழுத்தத்தைத் தந்தது. இந்த வழக்கில் வெற்றி பெறாவிட்டால் அவளுடைய எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாகும்
அவளுடைய இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவளுடைய மூச்சுக் காற்று சீரற்றதாக மாறியது. அவளுடைய உள்ளாடைக்குள் அவளுடைய ரகசிய மலர் தேன் துளிகளால் ஈரணமாகத் தொடங்கியது. அந்த ஆபாசமான பேச்சும், அவர்களைச் சுற்றி இருந்த அந்த மர்மமான சூழலும் அவளுடைய காமத்தைத் தூண்டியது.
"சரி... நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்," என்று மெல்லிய குரலில் கூறினாள் மீரா. அந்த வார்த்தை விழுந்த அடுத்த நொடி, அந்த அறையில் காமப் போர் தொடங்கியது.
ஆடைகளின் வீழ்ச்சி - முதல் தீண்டல் (விரிவான விவரிப்பு)
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், மூன்று அதிகாரிகளின் கண்களிலும் காம வெறி தாண்டவமாடியது.
விக்ரம் அவளுடைய கறுப்பு நிற மேலாடையை மெதுவாகக் களைந்தார். மீராவின் வெள்ளை நிறச் சட்டை அவளுடைய மார்பகங்களின் அழுத்தத்தால் இறுக்கமாக இருந்தது. ரகு அவளுடைய பின்னால் வந்து அவளுடைய கழுத்தை ஆவேசமாக முத்தமிட்டார். அவளுடைய தோள்களில் அவன் பதித்த முத்தங்கள் மீராவை நடுங்க வைத்தது.
விக்ரம் அவளுடைய சட்டையின் பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாகக் களைந்தார். ஒவ்வொரு பட்டன் திறக்கும்போதும், பிரா போடு இருந்த அவள் மார்பு வெளியே வந்தது மெதுவாக bra வை கழட்டினார் மீ ராவின் பால் போன்ற வெண்மையான மார்பகங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிவந்தன. முழுமையாகச் சட்டை விலகியபோது, அவளுடைய மார்பகங்கள் ஆசையினால் விரைத்துப் protruding ஆகி இருந்தன.
விக்ரம் தனது நாவால் அவளுடைய இடது மார்பக நுனியை (nipple) மெதுவாக வருடி, பிறகு ஆழமாகப் பருகினார். ஆஹ்... வேண்டாம்..." என்று மீரா சொல்ல முயன்றாலும், அவளுடைய உடல் அந்த இன்பத்திற்கு வசப்பட்டது. "ஆஹ்... ஆஹ்...!" என்று மீரா முதல்முறையாக இன்பத்தில் கதறினாள். அதே சமயம் ரகு அவளுடைய வலது மார்பகத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, அதைத் தனது கைகளால் பிசைந்து, முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார். இரு ஆண்களின் நாவுகள் அவளுடைய மார்பகங்களில் நடனமாடியது மீராவின் இரத்தத்தில் காமப் போதையை ஊட்டியது.
####: ரகசிய மலரின் ஆக்கிரமிப்பு**
இப்போது சூர்யா அவளுடைய பாவாடையை மெதுவாகக் களைந்தார். அவளுடைய அழகிய கால்களும், அந்த ஈரமான ரகசிய மலரும் வெளிவந்தன. சூர்யா அவளைப் படுக்கையில் சாய்த்து, அவளுடைய கால்களை அகலப்படுத்தினார்.
அவளுடைய அழகிய கால்களும், அந்த ரகசிய மலரும் வெளிவந்தன. அவர் தனது நாவால் அவளுடைய அந்த ஈரமான பகுதியை ஆக்கிரமித்தார். நாவால் வருடும் அந்த உணர்ச்சி மீராவை உச்சக்கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. அவள் தனது கைகளால் அவரது தலைமுடியைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அவளுடைய அந்த ஈரமான மலரைத் தனது நாவால் வருடினார் சூர்யா. நாவால் வருடப்படும் அந்த உணர்ச்சி மீராவை உச்சக்கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. அவள் தனது கைகளால் சூர்யாவின் தலைமுடியைப் பற்றிக்கொண்டு, இடுப்பை வில்லாக வளைத்தாள். "ஆஹ்... இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக..." என்று அவள் மூச்சிறைக்கக் கேட்டாள்.
இப்போது மீரா அந்த அறையின் நடுவில் ஆடையற்ற நிலையில் நின்றாள். மூன்று ஆண்களின் பார்வைகள் அவளுடைய உடலின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் ஆக்கிரமித்தன
சூர்யா அவளுடைய மார்பகங்களைப் பிசைந்து கொண்டிருந்தார். மூன்று பக்கமும் ஆண்களின் தீண்டல்கள் அவளைக் கிறுகிரப்ப வைத்தன. மீரா இதுவரை உணராத ஒரு பெரும் காமப் போதையில் மூழ்கினாள்
விக்ரம் இப்போது தனது ஆண்மையை விரைத்தெழுந்து, அவளுடைய ரகசிய மலருக்கு முன்னால் வைத்தார். அவனது ஆண்மை மிகப் பெரியதாகவும், உறுதியாகவும் இருந்தது.
#: மூன்று ஆண்களின் ஆதிக்கம் (உச்சக்கட்டக் காட்சி)**
விக்ரம் தனது ஆண்மையை ஆவேசமாகவும், வலுக்கட்டாயமாகவும் மீராவின் ரகசிய மலருக்குள் நுழைத்தார். "ஆஹ்... ஆஹ்...!" என்று மீரா ஒரு பெரும் அதிர்ச்சியில் கதறினாள். முதல்முறை இவ்வளவு ஆழமான ஊடுருவலை அவள் உணர்ந்தாள். விக்ரம் வேகமாகவும் அழுத்தமாகவும் அவளை உந்தித் தள்ளினார்.
அப்போது ரகு அவளுடைய முகத்திற்கு முன்னால் வந்து, தனது ஆண்மையை அவளுடைய வாய்க்குள் நுழைத்தார். மீரா ஒரே நேரத்தில் இரண்டு ஆண்களின் ஆண்மையை உணர்ந்தாள். ஒருபுறம் வாயில் ரகுவின் ஆண்மையும், மறுபுறம் இடுப்பில் விக்ரமின் வேகமான உந்தலும் அவளைக் கிறுகிரப்ப வைத்தது.
சூர்யா அவளுடைய பின்புறத்தில் (anal) தனது ஆண்மையை நுழைக்க முயன்றார். மீரா பயந்தாலும், காமத்தின் உச்சத்தில் இருந்ததால் அதை அனுமதித்தாள். இப்போது மூன்று ஆண்களும் அவளுடைய உடலின் மூன்று வெவ்வேறு வழிகளில் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
இப்போது மூன்று ஆண்களும் அவளுடைய உடலை வெவ்வேறு வழிகளில் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
அவளுடைய உடல் ஒரு காமக் களமாக மாறியது. முனகல்களும், மூச்சுக் காற்றும் அந்த அறையை நிரப்பின. மூன்று ஆண்களும் மாறி மாறி அவளுடைய உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் பருகினார்
###எல்லையற்ற காம விளையாட்டுகள்**
அவர்கள் அவளைப் பல்வேறு நிலைகளில் (positions) வைத்து உறவு கொண்டனர். ஒருமுறை அவளைக் குப்புறப் படுக்க வைத்து, பின்னால் இருந்து விக்ரம் உந்தித் தள்ள, ரகு அவளுடைய மார்பகங்களைப் பருகினார். மற்றொரு முறை அவளைத் தலைகீழாக வைத்து, சூர்யா அவளுடைய ரகசிய மலரை ஆக்கிரமித்தார்.
அந்த அறை முழுவதும் அவர்களின் மூச்சுக் காற்றும், முனகல்களும் நிறைந்திருந்தன. மீரா ஒரு காம அடிமையாக மாறியிருந்தாள். அதிகாரிகளின் ஆதிக்கமும், அவர்களின் ஆக்ரோஷமான உடலுறவும் அவளுக்கு இதுவரை இல்லாத ஒரு இன்பத்தைத் தந்தது.
"உன் நீதியைப் பார் மீரா... இப்போது நீ எங்கள் காம அடிமை!" என்று கூறி விக்ரம் அவளை மேலும் ஆழமாக உந்தித் தள்ளினார். மீராவின் உடல் அதிர்வுகளால் நடுங்கியது.
#உச்சக்கட்ட விழிப்புணர்வு**
நீண்ட நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, மூன்று ஆண்களும் ஒரே நேரத்தில் உச்சக்கட்டத்தை (orgasm) அடைந்தனர். மீராவின் உடலின் உள்ளேயும் வெளியும் அவர்களின் வித்தைகள் உதிரப்பட்டன. மீரா ஒரு பெரும் அதிர்வோடு உச்சத்தை அடைந்தாள். அவளுடைய கண்கள் மறைந்தன, உடல் நடுங்கியது.
அவள் ஒருவிதமான மனச்சோர்வோடு இருந்தாலும், உடலோ மிகப்பெரிய திருப்தியை உணர்ந்தது. அந்தப் படுக்கை இப்போது வித்தைகளால் ஈரமாகி இருந்தது.
#ஒப்பந்தமும் ரகசிய அடிமைத்தனமும்**
உடலுறவு முடிந்த பிறகு, அதிகாரிகள் தங்கள் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றினர். அவர்கள் திரட்டியிருந்த அனைத்து ஆதாரங்களையும் . தந்தனர் மீரா நீதிமன்றத்தில் வாதாடி அந்தத் தொழிலதிபரை சிறையில் அடைத்தாள்
வெளிப்படையாக அவள் வெற்றி பெற்றாள்; அவள் புகழடைந்தாள். ஆனால், அவளுடைய மனதிற்குள் அந்த மூன்று ஆண்களின் தீண்டல் இன்னும் நீங்கவில்லை. அவள் இப்போது நேர்மையின் அடையாளமாகத் தெரிந்தாலும், ரகசியமாக அந்த அதிகாரிகளின் காம வேட்டைக்கு அடிமையானிருந்தாள்.
நீதி போராடியவர் தன் உடலை தந்து நீதி பெற்று தருகிறாள்
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
![[Image: images.jpg]](https://i.ibb.co/tTRQvWzY/images.jpg)
04-10-2026, 07:43 PM
(03-10-2026, 12:01 PM)Shajith Wrote: “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பே ஆரம்பத்திலிருந்து ஒரு எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது. நீதிமன்றம், சட்டம், வாதம், மனித உறவுகள், காதல், மனசாட்சி—இவை எல்லாமே ஒன்றோடொன்று கலந்த ஒரு கதைக்களமாக இந்தப் பயணம் நகர்கிறது. கதையை வாசிக்கும்போது சில இடங்களில் “அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது?” என்ற ஆர்வத்தை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள்; சில இடங்களில் எதிர்பார்க்காத திருப்பங்களும் வந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக ஆரம்பத்தில் இருந்த நீதிமன்றச் சூழலும், கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான உரையாடல்களும் கதைக்கு ஒரு தனியான அடித்தளத்தை கொடுத்திருக்கிறது.
ஒரு பழமொழி சொல்வது போல, “கதை ஓடும் பாதையை விட, அது எங்கே திரும்புகிறது என்பதுதான் வாசகனை நினைவில் நிறுத்தும்.” அந்த வகையில் இந்தக் கதையில் சில இடங்களில் திருப்புமுனைகள் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் ஒரு சாதாரண சம்பவமாகத் தோன்றிய சில விஷயங்கள் பின்னால் வேறு அர்த்தத்தை எடுத்துக்கொள்ளும்போது ஒரு நல்ல “twist” உணர்வு வருகிறது. சில இடங்களில் “இது இவ்வளவு தூரம் போகுமென்று நினைக்கவே இல்லை” என்ற உணர்வும் வந்தது. அந்த எதிர்பாராத தன்மையை இன்னும் கொஞ்சம் கட்டுப்பாட்டோடு பயன்படுத்தியிருந்தால் கதையின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாகியிருக்கும்.
மீரா–அர்ஜுன் கதாபாத்திரங்களின் பயணமும் அப்படித்தான். ஆரம்பத்தில் இருந்த தொழில்முறை எதிரெதிர்ப்பு, பின்னர் உருவாகும் நெருக்கம், அதற்குள் வரும் தயக்கம், புரிதல் என அவர்களுடைய உறவு ஒரே நேர்கோட்டில் செல்லாமல் பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது. குறிப்பாக நீதிமன்றத்தில் இருக்கும் மனிதர்களும், நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே இருக்கும் அதே மனிதர்களும் இரு வேறு முகங்களுடன் தோன்றுவது கதையின் நல்ல அம்சம். “வெளியில் தெரியும் முகம் வேறு; உள்ளுக்குள் இருக்கும் மனம் வேறு” என்ற மனித இயல்பை சில காட்சிகள் நன்றாகக் காட்டுகின்றன.
ஆனால் சில இடங்களில் உணர்ச்சியை இன்னும் கொஞ்சம் அளவாக வைத்திருக்கலாம். ஒரு காட்சியில் உணர்ச்சியை தொடர்ந்து உயர்த்திக் கொண்டே சென்றதால், அடுத்த காட்சியில் வர வேண்டிய உணர்ச்சிக்கான இடம் சற்றுக் குறைந்துவிட்டது போல தோன்றியது. அதற்கு மாறாக சில முக்கியமான தருணங்களில் இன்னும் இரண்டு மூன்று வரிகள் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை ஆழமாகக் காட்டியிருந்தால் அந்தக் காட்சி வாசகரின் மனதில் இன்னும் நீண்ட நேரம் நின்றிருக்கும். “அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு” என்பதுபோல, உணர்ச்சிக்கும் ஒரு அளவு இருக்கிறது; சரியான இடத்தில் உயர்த்தி, சரியான இடத்தில் அமைதியாக விட்டால் அதன் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கும்.
உரையாடல்களிலும் இதே விஷயம். சில இடங்களில் உரையாடல் இயல்பாகவும் கதாபாத்திரத்துக்கு ஏற்றதாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் சில இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் இயல்பான பேச்சு மொழியை கொண்டு வந்திருக்கலாம். குறிப்பாக வயது, சூழ்நிலை, கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப வார்த்தைகளின் அழுத்தத்தை மாற்றியிருந்தால் உரையாடல்கள் இன்னும் உயிரோட்டமாக இருந்திருக்கும். சில பெரியவர் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான நெருக்கமான காட்சிகளில், காட்சியை நேரடியாகச் சொல்லுவதைக் காட்டிலும் உரையாடலின் மூலம் உணர்வை வெளிப்படுத்தியிருந்தால் வாசகரின் கற்பனைக்கு இன்னும் அதிக இடம் கிடைத்திருக்கும். அந்த இடங்களில் தேவையான அளவு முதிர்ச்சியான/வல்கரான பேச்சு இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் அது காட்சியின் உணர்ச்சியை தூக்குவதற்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால் இன்னும் இயல்பாக இருந்திருக்கும்.
அதே நேரத்தில், சில இடங்களில் உணர்ச்சியை கொஞ்சம் குறைத்திருக்கலாம். ஒவ்வொரு காட்சியும் உச்சக்கட்ட உணர்ச்சியிலேயே இருந்தால், உண்மையான உச்சக்கட்ட காட்சியின் தாக்கம் குறைந்து விடும். “மௌனம் பேசும் இடத்தில் வார்த்தைகள் அதிகமானால் உணர்வு குறையும்” என்பதுபோல, சில இடங்களில் கதாபாத்திரங்கள் பேசாமல் இருப்பதே அந்தக் காட்சிக்கு அதிக வலிமை கொடுத்திருக்கும்.
கதையின் மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை மட்டும் ஆசிரியரிடம் குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டும். சிறார்களை இந்த மாதிரியான பெரியவர்களுக்கான கதைச்சூழலுக்குள் கொண்டு வந்த பகுதியை முழுமையாகத் தவிர்த்திருக்கலாம். குறிப்பாக சிறார்களைச் சார்ந்த எந்தவிதமான பாலியல் அல்லது ஆபாசமான சித்தரிப்பும் கதையில் இடம்பெறாத வகையில் ஆசிரியர் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அந்தப் பகுதியை விமர்சிப்பதற்குப் பதிலாக, எதிர்காலக் கதைகளில் சிறார்களை இப்படிப்பட்ட பெரியவர் சார்ந்த சூழல்களிலிருந்து முற்றிலுமாக விலக்கி வைப்பதே பாதுகாப்பானதும் கதையின் தரத்திற்கும் ஏற்றதுமான அணுகுமுறையாக இருக்கும். ஒரு கதைக்கு எல்லை இருப்பது அதன் சுதந்திரத்தைக் குறைப்பதல்ல; சில எல்லைகள்தான் அந்தப் படைப்பின் பொறுப்பையும் தரத்தையும் காப்பாற்றும்.
மேலும், கதையின் ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்ட நீதிமன்றப் பின்னணி இன்னும் கொஞ்சம் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்புக்கும் கதையின் பின்னர் வரும் பகுதிகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு இன்னும் வலுவாக இருந்திருக்கும். நீதிமன்றம் வெறும் ஒரு இடமாக இல்லாமல், ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையிலும் நடக்கும் ஒரு “மனசாட்சியின் நீதிமன்றம்” போல உருவெடுத்திருக்கலாம். யார் சரி, யார் தவறு என்பதைக் காட்டிலும், ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் தீர்ப்புதான் கதையின் இன்னொரு அடுக்காக மாறியிருக்கலாம்.
மொத்தத்தில், இந்தக் கதையில் கற்பனை இருக்கிறது, கதாபாத்திரங்களை நகர்த்தும் திறன் இருக்கிறது, எதிர்பாராத திருப்பங்களை உருவாக்கும் முயற்சி இருக்கிறது. சில இடங்களில் வேகம் நன்றாக இருந்தது; சில இடங்களில் சற்று நீளமாக உணர்ந்தது. சில காட்சிகளில் உணர்ச்சியை இன்னும் உயர்த்தியிருக்கலாம்; சில இடங்களில் குறைத்திருந்தால் தாக்கம் கூடியிருக்கும். சில உரையாடல்களை இயல்பாக்கியிருந்தால் கதாபாத்திரங்கள் இன்னும் நிஜமான மனிதர்களாகத் தோன்றியிருப்பார்கள்.
“கல்லைச் செதுக்கினால்தான் சிலை; கதையைச் செதுக்கினால்தான் இலக்கியம்.” அந்த வகையில் இந்தக் கதையில் ஏற்கனவே ஒரு நல்ல அடித்தளம் இருக்கிறது. தேவையில்லாத நீளங்களை கொஞ்சம் குறைத்து, முக்கியமான தருணங்களுக்கு இன்னும் ஆழம் கொடுத்து, கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை அதிகமாக வெளிப்படுத்தி, குறிப்பாக சிறார்களைச் சார்ந்த பொருத்தமற்ற பகுதிகளை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து, கதை நகர்வை இன்னும் கட்டுப்பாட்டுடன் கொண்டு சென்றால் “தி கோர்ட்” இன்னும் வலிமையான படைப்பாக மாறியிருக்கும்.
கதையின் பல இடங்களில் வாசகரை அடுத்த பக்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் ஆர்வத்தை உருவாக்கியதற்காகவும், இத்தனை நீளமான கதையை தொடர்ந்து கொண்டு சென்றதற்காகவும் கதாசிரியர் Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறைகளைக் குறிப்பிடுவது கதையை குறை சொல்லுவதற்காக அல்ல; இன்னும் சிறப்பாக வளரக்கூடிய இடங்களை ஒரு வாசகரின் பார்வையில் பகிர்வதற்காகத்தான். இந்தக் கதையில் இருக்கும் கற்பனைக்கும் முயற்சிக்கும் பாராட்டுகள். இன்னும் ஆழமான கதாபாத்திரங்களுடனும், கட்டுப்பட்ட கதை ஓட்டத்துடனும், வலுவான திருப்பங்களுடனும் அடுத்த படைப்புகள் இன்னும் சிறப்பாக அமைய வாழ்த்துகள்.
தங்கள் கருத்துக்களுக்கு மிகவும் நன்றி. இனி வரும் பதிவுகளில் குறைகள் சரி செய்யப்படும் நண்பா
![[Image: HRUn-EO3b0-AE26rm.webp]](https://i.ibb.co/V0682JQy/HRUn-EO3b0-AE26rm.webp)
06-10-2026, 12:47 PM
வெற்றியின் மறுபக்கம்
ரகுநாத்தின் வழக்கில் கிடைத்த வெற்றி, மீராவின் வாழ்க்கையை இரண்டாகப் பிரித்தது.
அதற்கு முன்பு, நீதிமன்ற வளாகத்தில் ஒரு சிறிய அறையை வாடகைக்கு எடுத்து இயங்கிய வழக்கறிஞர் அவள். அதற்குப் பிறகு, அவளைச் சந்திப்பதற்கே முன்னதாக நேரம் வாங்க வேண்டியிருந்தது.
முப்பத்திரண்டு வயதில், நகரின் மையத்தில் கண்ணாடிச் சுவர்களால் சூழப்பட்ட அலுவலகம். வாசலில் பளபளக்கும் எழுத்துகளில் மீரா அசோசியேட்ஸ். பதினெட்டு வழக்கறிஞர்கள், தனி ஆராய்ச்சிக் குழு, ஊடகத் தொடர்புகளைக் கவனிக்க ஒருவர்.
தொழிலதிபர்களும் அரசியல்வாதிகளும் அவளுடைய வாடிக்கையாளர்களாக வந்தார்கள். நீதிமன்றத்தில் அவள் எழுந்து நின்றாலே எதிர்த்தரப்பு தங்கள் ஆவணங்களை இன்னொரு முறை சரிபார்த்துக்கொண்டது.
அந்த மரியாதையை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தனது பிறப்புரிமை என்று நினைக்கத் தொடங்கினாள் மீரா.
“இந்தக் குறிப்பை யார் தயாரித்தது?”
ஒருநாள் கூட்டத்தில் அவள் கேட்டபோது, இளம் வழக்கறிஞர் ஒருவர் தயக்கத்துடன் எழுந்தார்.
“நான்தான், மேடம்.”
அவள் கோப்பை மேசையில் தள்ளினாள்.
“நான் சரிபார்க்க வேண்டியிருந்தால், உங்களுக்கு எதற்குச் சம்பளம்?”
அறையில் அமைதி விழுந்தது. முன்பு அந்த அமைதி அவளை வருத்தியிருக்கும். இப்போது அது தனது அதிகாரத்தின் அடையாளமாகத் தோன்றியது.
சஞ்சய் அவளைச் சந்திக்க வந்தது அப்படிப்பட்ட ஒரு காலையில்தான்.
முப்பத்தாறு வயதான அவனுடைய தந்தை, இரண்டாயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான தொழில் நிறுவனங்களையும் சொத்துகளையும் விட்டுவிட்டு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு இறந்திருந்தார். அதற்குப் பிறகு, சஞ்சய்க்கும் அவனுடைய இரண்டு சகோதரர்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடு நீதிமன்றத்தை எட்டியிருந்தது.
“எனக்குச் சேர வேண்டிய பங்கைத்தான் கேட்கிறேன்,” என்றான் அவன்.
மீரா அவனைப் பார்க்காமல் ஆவணங்களைப் புரட்டினாள்.
“உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்பது புரிகிறது. அதை நிரூபிக்க என்ன இருக்கிறது என்பதைத்தான் இப்போது பார்க்க வேண்டும்.”
அடுத்த சில மாதங்கள், அவளுடைய குழு பழைய நிறுவனப் பதிவுகள், பங்கு மாற்றங்கள், வங்கிப் பரிவர்த்தனைகள் என்று ஆராய்ந்தது. இறுதி விசாரணையில் எதிர்த்தரப்பு முன்வைத்த முக்கிய ஆவணத்திலிருந்த முரண்பாட்டை மீரா வெளிக்கொணர்ந்தபோது, வழக்கின் திசையே மாறியது.
தீர்ப்பு சஞ்சய்க்குச் சாதகமாக வந்தது.
நீதிமன்றப் படிக்கட்டுகளில் அவன் அவளிடம் கைகொடுத்தான்.
“உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வதென்று தெரியவில்லை.”
“எங்கள் கணக்குப் பிரிவுக்குத் தெரியும்,” என்றாள் மீரா.
அவள் சிரித்ததால், அவனும் அதை நகைச்சுவையாக எடுத்துக்கொண்டான்.
வெற்றிவிழா கடற்கரையோர நட்சத்திர விடுதியில் நடந்தது.
மென்மையான விளக்குகள், நேரடி இசை, நீண்ட விருந்து மேசைகள். மீரா தனது குழுவுடன் வந்தபோது, சஞ்சய் வாசலுக்கே வந்து வரவேற்றான்.
அந்த மாலை அவளுக்காகவே அமைக்கப்பட்டிருந்ததுபோல் தோன்றியது. மேடையில் அவளுடைய பெயர் ஒலித்தது. விருந்தினர்கள் அவளுடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டார்கள். அவளுடைய வாதத்திறமையைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.
சஞ்சய் மதுக்கோப்பையை நீட்டியபோது அவள் முதலில் மறுத்தாள்.
“நாளை வேலை இருக்கிறது.”
“ஒரே ஒரு கோப்பை. நம்முடைய வெற்றிக்காக.”
அவள் வாங்கிக்கொண்டாள்.
பேச்சு, இசை, பாராட்டுகள்—அவற்றுக்கு நடுவில் கோப்பை எத்தனை முறை நிரப்பப்பட்டது என்பதை அவள் கவனிக்கவில்லை.
அவளுடைய மூத்த சக வழக்கறிஞர் நந்தினி அருகில் வந்து, “கிளம்பலாமா, மீரா?” என்று கேட்டபோது, அவள் எரிச்சலுடன் திரும்பினாள்.
“எப்போது கிளம்ப வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும்.”
ஆனால் சிறிது நேரத்தில் எழுந்து நிற்க முயன்றபோது, மேசையின் விளிம்பைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
சஞ்சய் அவளைத் தாங்கினான். அவனும் குடித்திருந்தான்; அவனுடைய குரலிலும் தடுமாற்றம் இருந்தது.
“மேலே ஓய்வெடுக்க அறை இருக்கிறது,” என்றான்.
அவன் விடுதி ஊழியரை அழைக்க முயன்றபோது, நந்தினி மீண்டும் அருகில் வந்தாள்.
“நானும் வருகிறேன்.”
அறைக்குள் சென்றதும் மீரா படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள். காலணியைக் கழற்றக்கூட அவளால் சரியாக முடியவில்லை.
சஞ்சய் அருகில் குனிந்தபோது, அவள் அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.
“எல்லோரும் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“இப்போது யாரும் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை,” என்றான் அவன்.
அவன் அங்கேயே அமர விரும்பினான். ஆனால் மீராவால் அவனுடைய கேள்விகளுக்குக் கூடத் தெளிவாகப் பதிலளிக்க முடியவில்லை.
அவன் மெதுவாகத் தன் கையை விடுவித்துக்கொண்டு எழுந்தான்.
“நந்தினி, நீங்கள் அவளுடன் இருங்கள். ஏதாவது தேவையென்றால் வரவேற்பறைக்குச் சொல்லுங்கள்.”
நந்தினி தலையசைத்தாள். மீராவின் நிலையைச் சரிபார்க்க விடுதியின் மருத்துவ உதவியையும் அழைத்தாள்.
சஞ்சய் வெளியேறியதும் கதவு மூடப்பட்டது.
காலையில் மீரா விழித்தபோது, திரைச்சீலைகளின் இடைவெளியில் கடல் தெரிந்தது.
நந்தினி சோபாவில் அமர்ந்து மின்னஞ்சல்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
மீரா நெற்றியை அழுத்திக்கொண்டாள்.
“நேற்று நான்…”
“நிறையக் குடித்துவிட்டீர்கள். இப்போது எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
சில நொடிகள் கழித்து மீரா கேட்டாள்:
“சஞ்சய்?”
“கீழே இருக்கிறார். நீங்கள் விழித்ததும் சொல்லச் சொன்னார்.”
அவளுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட நந்தினி, “நேற்று உங்களை இங்கே விட்டுவிட்டு அவர் சென்றுவிட்டார். நான் இரவு முழுவதும் இங்கேதான் இருந்தேன்,” என்றாள்.
மீரா நீண்ட மூச்சை வெளியே விட்டாள்.
காலை உணவகத்தில் சஞ்சயைச் சந்தித்தபோது, இருவரும் உடனே பேசவில்லை.
“நீங்கள் வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகு நான் வற்புறுத்தியிருக்கக் கூடாது,” என்றான் அவன் இறுதியில்.
மீரா கோப்பையின் கைப்பிடியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“நந்தினி உதவ வந்தபோது நான் அவளை அவமானப்படுத்திவிட்டேன்.”
“நேற்று நடந்ததைப் பற்றி—”
“நந்தினி சொன்னாள்.”
அவன் தலையசைத்தான். அவர்களுக்கிடையே இருந்த ஈர்ப்பு மறைந்துவிடவில்லை. ஆனால் அதைத் தொடர்வதற்கான தருணம் அது இல்லை.
“நாம் வேறொரு நாள் பேசலாம்,” என்றாள் மீரா. “தெளிவாக.”
அப்போது அவளுடைய கைப்பேசி ஒளிர்ந்தது.
வழக்குப் பணிக்காக முன்பே ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டிருந்த இருபது கோடி ரூபாய் கட்டணம் நிறுவனக் கணக்கில் வரவு வைக்கப்பட்டிருந்தது.
வழக்கமாக அந்த எண்ணைப் பார்த்தவுடன் கணக்கிடத் தொடங்கியிருப்பாள்—புதிய அலுவலகத் தளம், புதிய வாகனம், இன்னும் பெரிய விளம்பரம்.
இம்முறை கைப்பேசியைத் திருப்பி வைத்தாள்.
“கட்டணம் வந்துவிட்டது,” என்றாள்.
“அது உங்கள் குழுவின் உழைப்புக்கானது,” என்றான் சஞ்சய்.
அந்தச் சொல்லில் அவள் கவனம் நின்றது.
அலுவலகத்திற்குத் திரும்பியதும் நந்தினியை அழைத்தாள்.
நந்தினி வழக்கம்போல் குறிப்பேட்டுடன் வந்து நின்றாள்.
“நேற்று உன்னிடம் பேசிய விதம் தவறு,” என்றாள் மீரா. “மன்னித்துவிடு.”
நந்தினி ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தாள். பிறகு மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
அப்போது நேற்று நடந்தது எதுவும் தங்களுக்கு நினைவில் இல்லையா என்று கூறி நேற்று இருவருக்கும் இடையில் அறையில் நடந்தவற்றை விளக்கும் முயற்சியில் நந்தினி ஈடுபட்டிருந்தால்
06-10-2026, 06:08 PM
கதை சீராக தன் இலக்கு நோக்கி செல்கிறது ! மீரா வுக்கும் சஞ்சய் க்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல்கள், மற்றும் உணர்வுகள் நந்தினிக்கும் தெரியும் !
அடுத்த பாகத்தில் மேலும் விளக்கங்கள் வரும் என எதிர்பார்க்கிறேன். கதையை தொடருங்க
அடுத்த பாகத்தில் மேலும் விளக்கங்கள் வரும் என எதிர்பார்க்கிறேன். கதையை தொடருங்க
07-10-2026, 12:34 PM
நந்தினி தலையசைத்துவிட்டு உடனே வெளியேறவில்லை.
கையில் இருந்த குறிப்பேட்டை மூடினாள். கதவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, மீராவுக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.
“மன்னிப்புக் கேட்டது சரி. ஆனால் நேற்று நடந்ததைப் பற்றி நாம் கொஞ்சம் பேச வேண்டும்.”
மீராவின் முகத்தில் மீண்டும் தயக்கம் படர்ந்தது.
“எனக்கு எல்லாமே துண்டு துண்டாகத்தான் நினைவிருக்கிறது.”
“அறைக்குப் போனது?”
“கொஞ்சம்.”
“மருத்துவர் வந்தது?”
மீரா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“அது நினைவில்லை.”
நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“நீங்கள் எழுந்து நிற்கக்கூட முடியாத நிலையில் இருந்தீர்கள், மீரா. யார் என்ன கேட்கிறார்கள் என்று புரிந்துகொண்டு பதில் சொல்லவும் முடியவில்லை. மருத்துவர் வந்து பார்த்த பிறகுதான் எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி வந்தது.”
மீரா மேசைமீது இருந்த பேனாவை விரல்களுக்கிடையில் உருட்டினாள்.
“இவ்வளவு மோசமாக இருந்தேனா?”
“ஆமாம்.”
அந்த நேரடியான பதில் அவளுக்குச் சங்கடமாக இருந்தது.
நந்தினி குரலை உயர்த்தவில்லை.
“குடித்தது மட்டும்தான் பிரச்சினை என்று நான் சொல்லவில்லை, மீரா. உங்களுக்கு முடியவில்லை என்று தெரிந்தும், உதவ வந்தவர்களை விலக்கிவிட்டீர்கள். அதுதான் எனக்குப் பயமாக இருந்தது.”
நந்தினியின் குரலில் கோபத்தைவிட அக்கறை அதிகமாக இருந்தது.
மீரா பேனாவை மேசையில் வைத்தாள்.
“எனக்கு எல்லாமே கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பதாக நினைத்தேன்.”
“நீதிமன்றத்தில் இருக்கலாம். எல்லா இடத்திலும் அப்படி இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”
அந்தப் பதிலைக் கேட்டதும் மீரா தலைநிமிர்ந்தாள். முன்பாக இருந்தால் இதைத் தனக்கான அவமதிப்பாக எடுத்திருப்பாள். இப்போது நந்தினியின் கண்களுக்குக் கீழே தெரிந்த தூக்கமின்மையைப் பார்த்தாள்.
“என்னால் உனக்கும் இரவு முழுவதும் கஷ்டம்.”
“அதைப் பற்றியில்லை.” நந்தினி சற்றுத் தயங்கினாள். “இன்னொரு விஷயம் நடந்தது. நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க, நானே சொல்கிறேன்.”
மீராவின் விரல்கள் அசைவற்று நின்றன.
“சஞ்சய் மீண்டும் வந்தார்.”
“அறைக்கா?”
“ஆமாம். மருத்துவர் உங்களைப் பார்த்துவிட்டுப் போன பிறகு. நீங்கள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தீர்கள். உங்களிடம் பேச வேண்டும் என்றார். நாளைக்குப் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று சொன்னேன்.”
“அதற்குப் பிறகு?”
“அவரும் நிறையக் குடித்திருந்தார். அவரை அந்த நிலையில் தனியாக அனுப்ப மனமில்லை. உங்கள் படுக்கைக்கு அருகில் வரவிடாமல், வாசலையொட்டியிருந்த இருக்கையில் உட்காரச் சொன்னேன்.”
நந்தினி அந்த இரவை நினைத்தாள்.
சஞ்சய் முதலில் சிரித்துக்கொண்டுதான் பேசினான்.
“உங்கள் மேடம் பெரிய ஆள். என்னுடைய அண்ணன்கள் எல்லாரும் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்தார்கள். ஆனால் அவங்க…”
வாக்கியத்தை முடிக்காமல் தலையசைத்தான்.
கொஞ்சம் வார்த்தை திக்கியது
நந்தினி அவனுக்கு ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலைத் திறந்து கொடுத்தாள்.
“கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள். மற்றதை நாளைக்குப் பேசிக்கொள்ளலாம்.”
நந்தினி நீட்டிய பாட்டிலை வாங்கிக்கொண்ட சஞ்சய், அதைத் திறக்காமல் சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வெளியே கடலின் இரைச்சல் கேட்டது. அறைக்குள் மங்கலான விளக்கொளியில் மீரா ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
“இன்றைக்கு எல்லோரும் என்னை அதிர்ஷ்டசாலி என்று சொன்னார்கள்,” என்றான் அவன்.
நந்தினி பதிலளிக்காமல் எதிரே அமர்ந்தாள்.
“வழக்கு ஜெயித்துவிட்டேன். சொத்து கிடைத்துவிட்டது. இனிமேல் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டியதுதானே என்று…”
அவன் சிரிக்க முயன்றான். அந்தச் சிரிப்பு பாதியிலேயே நின்றது.
“ஆனால் இதெல்லாம் கிடைத்திருக்கிறது என்று சொல்ல வேண்டிய ஒருத்தி இப்போது இல்லை.”
நந்தினியின் முகம் மாறியது.
“உங்களுக்குப் பிடித்தவரா?”
சஞ்சய் தலையசைத்தான்.
“அவள் பெயர் காவ்யா.”
பெயரைச் சொன்னதும் அவன் கண்கள் கலங்கின. திடீரென்று குனிந்து, முகத்தை உள்ளங்கைகளுக்குள் மறைத்துக்கொண்டான்.
நந்தினி அருகிலிருந்த காகிதத் துடைப்பான்களை எடுத்து அவன் முன் வைத்தாள். அவசரமாக ஆறுதல் சொல்லவில்லை.
![[Image: file-00000000fc1082108e441ddc6b5eca22.png]](https://i.ibb.co/8gYg8PnY/file-00000000fc1082108e441ddc6b5eca22.png)
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு சஞ்சய் முகத்தை நிமிர்த்தினான். அவன் கையில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலின் மூடி இன்னும் திறக்கப்படாமலேயே இருந்தது.
நந்தினி அதை வாங்கித் திறந்து மீண்டும் கொடுத்தாள்.
“அவசரமில்லை. முதலில் கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள்.”
இரண்டு மிடறுகள் குடித்துவிட்டு, பாட்டிலைத் தரையில் வைத்தான்.
“காவ்யாவுக்கு மழை என்றால் பிடிக்கும்,” என்றான் திடீரென்று. “காரில் போகும்போதுகூட கண்ணாடியை இறக்கிவிட்டுவிடுவாள். இருக்கை நனைந்துவிடும் என்று நான் சொன்னால், ‘அது காய்ந்துவிடும், சஞ்சய்’ என்பாள்.”
அவன் பார்வை ஜன்னலுக்கு வெளியே நிலைத்திருந்தது.
“ஒரு புத்தகக் கடையில்தான் முதலில் பார்த்தேன். நான் தேடிக்கொண்டிருந்த புத்தகம் அவள் கையில் இருந்தது. கடையில் அது கடைசிப் பிரதி. எனக்கு வேண்டும் என்று சொன்னதும், ‘முதலில் எடுத்தது நான்தானே’ என்று சண்டை போட்டாள்.”
நினைவுக்குள் ஒரு கணம் புன்னகைத்தவன், அடுத்த கணமே கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டான்.
காவ்யா ஒரு தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியையாக வேலை செய்திருந்தாள். அவளுடைய தந்தை ஓய்வுபெற்ற அரசு ஊழியர். தாயார் வீட்டிலேயே தையல் வேலை பார்த்தார். சஞ்சய்யின் குடும்பச் செல்வத்தை அறிந்த பிறகும் அவள் அவனிடம் பழகிய விதம் மாறவில்லை.
அதுவே அவனை அவளிடம் இன்னும் நெருங்கச் செய்திருந்தது.
“என் வீட்டில் நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்று கேட்பதற்கு முன்பே, எனக்கு என்ன வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிடுவார்கள். அவள் மட்டும்தான் என்னிடம் கேட்பாள்.”
அவர்களுடைய உறவைப் பற்றி அறிந்ததும் சஞ்சய்யின் தந்தை கடுமையாக எதிர்த்திருந்தார். ஆரம்பத்தில் மகனிடம் கோபப்பட்டவர், பின்னர் காவ்யாவின் குடும்பத்தினரையும் சந்தித்துப் பேசியிருந்தார்.
“அது பேச்சு இல்லை,” என்றான் சஞ்சய். “மிரட்டல்.”
அவளுடைய தந்தையின் அமைதியான வாழ்க்கையையும், அவள் வேலை செய்த பள்ளியையும், குடும்பத்தின் மரியாதையையும் தன்னால் பாதிக்க முடியும் என்று கூறியிருந்தார்.
அப்போது சஞ்சய் தொழில் தொடர்பாக வெளியூரில் இருந்தான். காவ்யா தொலைபேசியில் பேசும்போது வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருந்ததை அவன் கவனித்திருந்தாலும், அதன் பின்னால் இருந்த பயத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
“நான் வந்த பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன்.”
அவனுடைய குரல் உடைந்தது.
“பிறகு அவள் தற்கொலை செய்துகொண்ட செய்திதான் வந்தது.”
நந்தினி எதுவும் சொல்லவில்லை. அருகிலிருந்த காகிதத் துடைப்பான்களை அவன் கைக்கு எட்டும் இடத்தில் நகர்த்தினாள்.
அந்த மரணத்தை ஒரே காரணத்தால் விளக்கிவிட முடியாது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். ஆனால் அந்த இரவில் சஞ்சய்யின் மனதில் இருந்தது தந்தையின் மிரட்டலும், தான் அருகில் இல்லாமல் போன குற்றவுணர்வும்தான்.
“நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்.”
அவன் அந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் சொன்னான்.
நந்தினி மெதுவாகக் குறுக்கிட்டாள்.
“சஞ்சய், இப்போது நீங்கள் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறீர்கள். இதை முழுவதும் இன்றிரவே சொல்லி முடிக்க வேண்டியதில்லை.”
“யாரிடமும் இப்படி பேசியதில்லை.”
“அப்படியென்றால் நாளை, தெளிவாக இருக்கும்போது, நம்பிக்கையான ஒருவரிடம் பேசுங்கள். தேவையானால் உதவியும் பெறுங்கள். இதைத் தனியாகச் சுமந்துகொண்டிருக்க வேண்டாம்.”
அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் பரிதாபமாகப் பார்க்கவில்லை. பதற்றப்பட்டு கேள்விகளை அடுக்கவும் இல்லை. தன்னை உடனே சரிசெய்ய வேண்டிய ஒரு பிரச்சினையாக அவள் நடத்தாதது அவனுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி தந்தது.
சிறிது நேரத்தில் நந்தினி வரவேற்பறையை அழைத்தாள். சஞ்சய்க்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு அவனை அழைத்துச் செல்ல உதவி கேட்டாள். அவனுடன் வந்திருந்த நம்பிக்கையான உதவியாளருக்கும் தகவல் தெரிவித்தாள்.
புறப்படுவதற்கு முன் சஞ்சய் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“நான் அதிகமாகப் பேசிவிட்டேனா?”
“இல்லை. இப்போது ஓய்வெடுங்கள்.”
கதவு மூடியதும் நந்தினி மீராவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, சோபாவில் அமர்ந்தாள். வெளியே கொண்டாட்டத்தின் இசை நின்றுவிட்டிருந்தது.
அலுவலகத்தில் மறுநாள் இதைச் சொல்லி முடித்த நந்தினி, சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“அவர் தன்னுடைய பழைய இழப்பைப் பற்றிப் பேசினார். மிகவும் வருத்தத்தில் இருந்தார். அதனால்தான் அவரையும் தனியாக அனுப்பவில்லை.”
மீரா மேலும் விவரம் கேட்கவில்லை.
“இரவு முழுவதும் எங்கள் இரண்டு பேரையும் நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய்.”
“அந்த நேரத்தில் யார் இருந்தாலும் அதைத்தான் செய்திருப்பார்கள்.”
“நான் செய்திருப்பேனா என்று தெரியவில்லை,” என்றாள் மீரா.
அந்த நேர்மையான பதிலைக் கேட்டு நந்தினி அவளைப் பார்த்தாள்.
மீரா சற்றுக் குனிந்து அமர்ந்திருந்தாள். வழக்கமாக மேசையின் மறுபுறம் இருந்தவர்களை அளவிடும் அவளுடைய பார்வையில் அன்று களைப்பு மட்டுமே இருந்தது.
“நேற்று உன்னிடம் பேசியதற்கும், இதற்கு முன்பு பல முறை உன்னை ஒரு சக வழக்கறிஞராக நடத்தாமல் வேலை செய்கிற ஒருத்தியாக மட்டும் நடத்தியதற்கும் மன்னித்துவிடு.”
நந்தினியின் முகம் மெதுவாகத் தளர்ந்தது.
“சரி. ஆனால் இனிமேல் எனக்கு ஏதாவது தவறாகத் தோன்றினால் சொல்வேன்.”
“சொல்.”
“கேட்பீர்களா?”
மீரா சிறிது சிரித்தாள்.
“முயற்சி செய்கிறேன்.”
அவர்களுடைய நட்பு அந்தச் சிறிய பதிலிலிருந்துதான் ஆரம்பித்தது.
@#ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு#@
மழை பெய்துகொண்டிருந்த ஒரு புதன்கிழமை மாலை, நகரின் நட்சத்திர விடுதி ஒன்றின் வரவேற்பறையில் நந்தினி நின்றிருந்தாள்.
ஒரு நிறுவனச் சட்டக் கருத்தரங்கு முடிந்திருந்தது. அவள் அழைத்திருந்த வாகனம் போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கியிருந்தது.
“நந்தினி?”
திரும்பியவள் சஞ்சய்யைப் பார்த்தாள்.
அந்த இரவில் பார்த்த மனிதனைவிட அவன் தெளிவாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தான். கையில் மடிக்கணினிப் பை. சட்டையின் கைகள் முழங்கைவரை மடிக்கப்பட்டிருந்தன.
“நீங்களா? எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
“நன்றாக இருக்கிறேன். நீங்கள்?”
“வேலை நிறைய. மற்றபடி நன்றாகத்தான்.”
சஞ்சய் வெளியே பெய்த மழையைப் பார்த்தான்.
“கார் வருவதற்குள் ஒரு தேநீர் குடிக்கலாமா?”
நந்தினி கைப்பேசியில் நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டுத் தலையசைத்தாள்.
உணவகத்தின் ஜன்னலோர மேசையில் அமர்ந்ததும், சில நொடிகள் இருவரும் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் இருந்தார்கள்.
முதலில் சஞ்சய்தான் பேசினான்.
“அன்றைக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.”
“சொல்லிவிட்டீர்களே.”
“இல்லை. அன்றைக்கு என்ன சொன்னேன் என்பதே சரியாக நினைவில்லை.”
“அப்படியென்றால் இப்போது சொன்னதாக வைத்துக்கொள்கிறேன்.”
அவள் புன்னகைத்ததும் அவனுடைய தயக்கம் குறைந்தது.
“நான் இப்போது ஆலோசகரைச் சந்திக்கிறேன்,” என்றான் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு. “ஆரம்பத்தில் பேசவே கடினமாக இருந்தது. இப்போது கொஞ்சம் எளிதாக இருக்கிறது.”
“நல்லது.”
அவள் தேவையற்ற கேள்விகள் கேட்கவில்லை. அதற்காகவே அவளிடம் இன்னும் பேச வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
தேநீர் வந்தது.
“சர்க்கரை?”
“பாதி தேக்கரண்டி போதும்.”
“இவ்வளவு துல்லியமாகவா?”
“வழக்கறிஞர். தெளிவில்லாத ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட மாட்டேன்.”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
அதன்பிறகு உரையாடல் இயல்பாக நகர்ந்தது. அவன் புதிய நிர்வாகப் பொறுப்புகளைப் பற்றிச் சொன்னான். அவள் அலுவலகத்தில் நடந்த மாற்றங்களைப் பற்றிப் பேசினாள்.
“மீரா இப்போது கூட்டத்தில் மற்றவர்களை முழுமையாகப் பேசவிடுகிறார்,” என்றாள் நந்தினி.
“அது பெரிய மாற்றம்தான் போல.”
“ஆமாம். சில சமயம் அவருக்கே பொறுமை போய்விடும். ஆனாலும் காத்திருப்பார்.”
சஞ்சய் அவள் பேசுவதைக் கவனித்தான். வேலை பற்றிப் பேசும்போது
![[Image: file-000000004a088210a40c0294c28e9e53.png]](https://i.ibb.co/mCvQmRLZ/file-000000004a088210a40c0294c28e9e53.png)
சஞ்சய் அவள் பேசுவதைக் கவனித்தான். வேலை பற்றிப் பேசும்போது நந்தினியின் முகத்தில் ஒரு தனி உற்சாகம் வந்தது. வழக்கமாக அளந்து பேசுகிறவள், தனக்குப் பிடித்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது கைகளையும் சேர்த்து அசைத்தாள்.
அவளுடைய தேநீர் ஆறிக்கொண்டிருந்தது.
“உங்களிடம் ஒரு குறை இருக்கிறது,” என்றான் சஞ்சய்.
பேச்சை நிறுத்திய நந்தினி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.
“ஆறு மாதங்கள் கழித்துச் சந்தித்திருக்கிறோம். அதற்குள் குறையா?”
“உங்கள் வேலையைப் பற்றிப் பேசும்போது மட்டும் சிரிக்கிறீர்கள்.”
“அப்படியா?”
“இப்போது கவனித்தேன்.”
நந்தினி கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டாள்.
“மற்ற விஷயங்களில் சிரிக்கக் கொஞ்சம் காரணம் தேவைப்படுகிறது.”
அவள் அதைச் சாதாரணமாகச் சொன்னாலும், பின்னால் ஏதோ இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். உடனே விசாரிக்கவில்லை.
“அப்படியென்றால் அடுத்த முறை நல்ல நகைச்சுவை ஒன்றைத் தயார் செய்துகொண்டு வருகிறேன்.”
“மோசமாக இருந்தால் பாதியில் எழுந்து போய்விடுவேன்.”
“வாய்ப்புக் கொடுப்பதிலேயே இவ்வளவு நிபந்தனைகளா?”
“வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன.”
![[Image: file-000000006c488210b1c11b1cbd040f7d.png]](https://i.ibb.co/0Rvvbs7M/file-000000006c488210b1c11b1cbd040f7d.png)
இருவரும் சிரித்தார்கள்
அந்தச் சிரிப்பிற்குப் பிறகு, அவர்களுக்கிடையில் இருந்த மரியாதையான இடைவெளி கொஞ்சம் குறைந்தது. சஞ்சய் தனது கைக்கடிகாரத்தைக் கழற்றி மேசையில் வைத்தான். இன்னொரு சந்திப்புக்காக அவசரப்படாமல், அங்கே அமர்ந்திருக்க விரும்புகிறான் என்பதை அந்தச் சிறிய செயல் நந்தினிக்குப் புரியவைத்தது.
“உங்களுக்கு அடுத்த கூட்டம் இல்லையா?” என்று கேட்டாள்.
“இருந்தது. முடிந்துவிட்டது.”
எனக்காக நேரம் மாற்றியிருந்தால் சொல்லிவிடுங்கள்.
பிறகு அதற்கும் கட்டணம் கேட்கக்கூடாது.”
நந்தினி சொல்லி முடித்ததும் சஞ்சய் சிரித்தான்.
“கட்டணம் கேட்பது உங்கள் தொழில். நான் ஏன் போட்டிக்கு வரப்போகிறேன்?”
“நல்லது. எல்லைகள் தெளிவாக இருக்கட்டும்.”
அவள் கோப்பையை உதட்டருகே எடுத்துச் சென்றாள். தேநீர் ஆறிவிட்டிருந்தது. முதல் மிடறிலேயே அவள் முகம் சுருங்கியதை அவன் கவனித்தான்.
“இன்னொரு தேநீர் சொல்லட்டுமா?”
“வேண்டாம். வீட்டிற்குப் போனதும் அம்மா கொடுப்பார்.”
“அப்படியென்றால் வீட்டுத் தேநீருடன் போட்டி போட முடியாது,” என்றான் சஞ்சய்.
“நிச்சயமாக முடியாது. இந்தக் கோப்பையின் விலைக்கு எங்கள் வீட்டில் ஒரு வாரம் தேநீர் குடிக்கலாம்.”
சஞ்சய் சிரித்தான். நந்தினியும் அவனுடன் சேர்ந்து சிரித்துவிட்டு, ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள். மழை ஓரளவு குறைந்திருந்தது. விடுதியின் வாசலில் நின்றிருந்த பணியாளர் ஒருவர் குடையை விரித்துக்கொண்டு காரை நோக்கி ஓடினார்.
அவளுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.
“அம்மா… கிளம்பப்போகிறேன். கார் இன்னும் வரவில்லை.”
மறுமுனையில் சொல்லப்பட்டதைக் கேட்டதும் அவள் முகத்தில் சிறிய புன்னகை தோன்றியது.
“சாப்பிடாமல் காத்திருக்க வேண்டாம் என்று காலையிலேயே சொன்னேனே… சரி, வந்துவிடுகிறேன்.”
அழைப்பை முடித்தவள் கைப்பேசியைப் பைக்குள் வைத்தாள்.
“காத்திருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டான் சஞ்சய்.
“காத்திருக்கவில்லை என்பார். ஆனால் நான் போன பிறகுதான் சாப்பிடுவார்.”
அவன் தலையசைத்தான்.
“அப்படிக் காத்திருக்கும் ஒருவர் வீட்டில் இருப்பது நல்ல விஷயம்.”
அவன் சொன்ன விதத்தில் ஏக்கம் இருந்தது. நந்தினி அதைக் கவனித்தாள்; ஆனால் உரையாடலை மீண்டும் அவனுடைய தனிமைக்குள் இழுத்துச் செல்லவில்லை.
“நீங்கள் இப்போது நேரத்திற்கு சாப்பிடுகிறீர்களா?”
“பெரும்பாலும்.”
“அது நம்பும்படியான பதிலாக இல்லை.”
“என்னுடைய மருத்துவரும் இதைத்தான் சொல்கிறார்.”
“அப்படியென்றால் அவராவது சொல்வதைக் கேளுங்கள்.”
அவன் சிரித்தபடி தலையசைத்தான்.
அப்போது அவளுடைய வாகன ஓட்டுநரிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. போக்குவரத்து நெரிசலால் இன்னும் இருபது நிமிடங்கள் ஆகும் என்றார்.
“நான் உங்களை அழைத்துச் செல்லட்டுமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான். “
“உங்களுக்கு வசதியாக இருந்தால் மட்டும்.”
நந்தினி கைப்பேசியில் வாகனம் இருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தாள். திரையில் சிறிய கார் குறியீடு இன்னும் அதே சாலையில்தான் நின்றிருந்தது.
“உங்களுக்கு எதிர்த்திசையாக இருக்குமே?”
“இன்று அவசரமான வேலை எதுவும் இல்லை.”
அவள் ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டுத் தலையசைத்தாள்.
“சரி. ஆனால் வழியில் முக்கியமான தொலைபேசி அழைப்பு வந்தால் காரை நிறுத்திவிட்டுப் பேச வேண்டும்.”
![[Image: file-00000000436c81f494cfadec42af1b98.png]](https://i.ibb.co/wN5vMbX7/file-00000000436c81f494cfadec42af1b98.png)
“சரி. ஆனால் வழியில் முக்கியமான தொலைபேசி அழைப்பு வந்தால் காரை நிறுத்திவிட்டுப் பேச வேண்டும்.”
சஞ்சய் தனது கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டான்.
“இன்னும் ஏதாவது நிபந்தனை இருக்கிறதா?”
நந்தினி யோசிப்பதுபோல முகத்தை வைத்துக்கொண்டாள்.
“வேகமாக ஓட்டக்கூடாது. சோகமான பாடல்களைப் போடக்கூடாது.
. வீட்டில் அம்மா காத்திருக்கிறார்.”
“இவ்வளவையும் எழுதி கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுக்க வேண்டுமா?
“இப்போதைக்கு வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்,” என்று நந்தினி முடித்தாள்.
“நல்லவேளை. கையெழுத்துப் போடுவதற்கு முன்பு படித்துப் பார்க்கச் சொல்வார்களே, அதற்கு இன்று நேரம் இருக்காது என்று நினைத்தேன்.”
“நீங்கள் படிக்காமல் கையெழுத்துப் போடுகிறவரா?”
“சில சமயங்களில் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில்—”
“அந்தப் பழக்கத்தை முதலில் மாற்றுங்கள்.”
அவள் உடனே குறுக்கிட்ட விதத்தில் சஞ்சய் சிரித்துவிட்டான்.
“சரி, வழக்கறிஞரே. முதலில் வீட்டிற்குப் போகலாம்.”
மேசையில் இருந்த கைக்கடிகாரத்தை அணிந்துகொண்டு அவன் எழுந்தான். நந்தினி தனது பையையும் கோப்புகள் இருந்த துணிப்பையையும் எடுத்தாள். இரண்டையும் ஒரே தோளில் மாட்ட முயன்றபோது, கோப்பின் ஓரம் மேசையில் இடித்தது.
“ஒன்றை என்னிடம் கொடுக்கலாமே.”
“பரவாயில்லை. எடுத்துக்கொள்வேன்.”
சஞ்சய் கையை நீட்டியபடியே நின்றான். வற்புறுத்தவில்லை.
சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகு கோப்புப்பையை மட்டும் அவனிடம் கொடுத்தாள்.
“இதற்குள் முக்கியமான ஆவணங்கள் இருக்கின்றன.”
“அப்படியென்றால் இதை உங்களைவிடப் பத்திரமாக அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.”
“அதுதான் சரியான முன்னுரிமை.”
அவர்கள் வாசலை அடைந்தபோது மழை மீண்டும் தூறத் தொடங்கியிருந்தது. சாலையோர விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் விழும் துளிகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. நனைந்த உடையுடன் ஒரு சிறுவன் தனது தாயின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு விரைவாக நடந்து சென்றான். அவனைப் பார்த்த நந்தினி சற்று ஒதுங்கி வழிவிட்டாள்.
“நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள். காரை அருகில் கொண்டு வருகிறேன்,” என்றான் சஞ்சய்.
அவன் ஓடிச் செல்லும்போது, கையில் வைத்திருந்த அவளுடைய கோப்புப்பையைத் தனது சட்டைக்குள் மழை படாதபடி மறைத்துக்கொண்டான்.
நந்தினி அதைப் பார்த்தாள்.
சில விஷயங்களைப் பற்றிப் பெரிதாகப் பேச வேண்டியதில்லை என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. அவற்றைக் கவனித்தால் போதும்.
காருக்குள் மெல்லிய குளிர் இருந்தது. அவள் அமர்ந்ததும் சஞ்சய் குளிர்சாதனத்தின் வேகத்தைக் குறைத்தான்.
“இது சரியா?”
“சரி.”
அவன் கோப்புப்பையைப் பின்புற இருக்கையில் வைத்துவிட்டு, அவள் சொன்ன முகவரியை வழிகாட்டியில் பதிவு செய்தான். வானொலியில் பழைய பாடல் ஒன்று ஒலித்தது.
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“இது சோகப்பாடல் இல்லை,” என்று அவன் உடனே சொன்னான்.
“நான் இன்னும் ஒன்றும் சொல்லவில்லையே.”
“முன்னெச்சரிக்கை.”
அவள் சிரித்தபடி இருக்கையில் சாய்ந்தாள்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை. கண்ணாடியில் விழுந்த மழைத்துளிகளைத் துடைப்பான் ஒரே சீராக அகற்றிக்கொண்டிருந்தது. சிக்னலில் நின்றபோது அருகிலிருந்த இருசக்கர வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண், முன்னால் இருந்த குழந்தையின் தலையைத் தனது சேலையால் மூடினாள். நந்தினியின் பார்வை அங்கேயே நின்றது.
“இன்று நீதிமன்றத்தில் கடினமான நாளா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.
“கடினமான நாள் என்று சொல்ல முடியாது. காத்திருக்கும் நாள்.”
“வேறுபாடு இருக்கிறதா?”
“நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும்,
![[Image: file-0000000085a482109de150d2c7f0e021.png]](https://i.ibb.co/tpCQQwLL/file-0000000085a482109de150d2c7f0e021.png)
தொடரும்...
கையில் இருந்த குறிப்பேட்டை மூடினாள். கதவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, மீராவுக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.
“மன்னிப்புக் கேட்டது சரி. ஆனால் நேற்று நடந்ததைப் பற்றி நாம் கொஞ்சம் பேச வேண்டும்.”
மீராவின் முகத்தில் மீண்டும் தயக்கம் படர்ந்தது.
“எனக்கு எல்லாமே துண்டு துண்டாகத்தான் நினைவிருக்கிறது.”
“அறைக்குப் போனது?”
“கொஞ்சம்.”
“மருத்துவர் வந்தது?”
மீரா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“அது நினைவில்லை.”
நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“நீங்கள் எழுந்து நிற்கக்கூட முடியாத நிலையில் இருந்தீர்கள், மீரா. யார் என்ன கேட்கிறார்கள் என்று புரிந்துகொண்டு பதில் சொல்லவும் முடியவில்லை. மருத்துவர் வந்து பார்த்த பிறகுதான் எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி வந்தது.”
மீரா மேசைமீது இருந்த பேனாவை விரல்களுக்கிடையில் உருட்டினாள்.
“இவ்வளவு மோசமாக இருந்தேனா?”
“ஆமாம்.”
அந்த நேரடியான பதில் அவளுக்குச் சங்கடமாக இருந்தது.
நந்தினி குரலை உயர்த்தவில்லை.
“குடித்தது மட்டும்தான் பிரச்சினை என்று நான் சொல்லவில்லை, மீரா. உங்களுக்கு முடியவில்லை என்று தெரிந்தும், உதவ வந்தவர்களை விலக்கிவிட்டீர்கள். அதுதான் எனக்குப் பயமாக இருந்தது.”
நந்தினியின் குரலில் கோபத்தைவிட அக்கறை அதிகமாக இருந்தது.
மீரா பேனாவை மேசையில் வைத்தாள்.
“எனக்கு எல்லாமே கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பதாக நினைத்தேன்.”
“நீதிமன்றத்தில் இருக்கலாம். எல்லா இடத்திலும் அப்படி இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”
அந்தப் பதிலைக் கேட்டதும் மீரா தலைநிமிர்ந்தாள். முன்பாக இருந்தால் இதைத் தனக்கான அவமதிப்பாக எடுத்திருப்பாள். இப்போது நந்தினியின் கண்களுக்குக் கீழே தெரிந்த தூக்கமின்மையைப் பார்த்தாள்.
“என்னால் உனக்கும் இரவு முழுவதும் கஷ்டம்.”
“அதைப் பற்றியில்லை.” நந்தினி சற்றுத் தயங்கினாள். “இன்னொரு விஷயம் நடந்தது. நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க, நானே சொல்கிறேன்.”
மீராவின் விரல்கள் அசைவற்று நின்றன.
“சஞ்சய் மீண்டும் வந்தார்.”
“அறைக்கா?”
“ஆமாம். மருத்துவர் உங்களைப் பார்த்துவிட்டுப் போன பிறகு. நீங்கள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தீர்கள். உங்களிடம் பேச வேண்டும் என்றார். நாளைக்குப் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று சொன்னேன்.”
“அதற்குப் பிறகு?”
“அவரும் நிறையக் குடித்திருந்தார். அவரை அந்த நிலையில் தனியாக அனுப்ப மனமில்லை. உங்கள் படுக்கைக்கு அருகில் வரவிடாமல், வாசலையொட்டியிருந்த இருக்கையில் உட்காரச் சொன்னேன்.”
நந்தினி அந்த இரவை நினைத்தாள்.
சஞ்சய் முதலில் சிரித்துக்கொண்டுதான் பேசினான்.
“உங்கள் மேடம் பெரிய ஆள். என்னுடைய அண்ணன்கள் எல்லாரும் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்தார்கள். ஆனால் அவங்க…”
வாக்கியத்தை முடிக்காமல் தலையசைத்தான்.
கொஞ்சம் வார்த்தை திக்கியது
நந்தினி அவனுக்கு ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலைத் திறந்து கொடுத்தாள்.
“கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள். மற்றதை நாளைக்குப் பேசிக்கொள்ளலாம்.”
நந்தினி நீட்டிய பாட்டிலை வாங்கிக்கொண்ட சஞ்சய், அதைத் திறக்காமல் சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வெளியே கடலின் இரைச்சல் கேட்டது. அறைக்குள் மங்கலான விளக்கொளியில் மீரா ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
“இன்றைக்கு எல்லோரும் என்னை அதிர்ஷ்டசாலி என்று சொன்னார்கள்,” என்றான் அவன்.
நந்தினி பதிலளிக்காமல் எதிரே அமர்ந்தாள்.
“வழக்கு ஜெயித்துவிட்டேன். சொத்து கிடைத்துவிட்டது. இனிமேல் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டியதுதானே என்று…”
அவன் சிரிக்க முயன்றான். அந்தச் சிரிப்பு பாதியிலேயே நின்றது.
“ஆனால் இதெல்லாம் கிடைத்திருக்கிறது என்று சொல்ல வேண்டிய ஒருத்தி இப்போது இல்லை.”
நந்தினியின் முகம் மாறியது.
“உங்களுக்குப் பிடித்தவரா?”
சஞ்சய் தலையசைத்தான்.
“அவள் பெயர் காவ்யா.”
பெயரைச் சொன்னதும் அவன் கண்கள் கலங்கின. திடீரென்று குனிந்து, முகத்தை உள்ளங்கைகளுக்குள் மறைத்துக்கொண்டான்.
நந்தினி அருகிலிருந்த காகிதத் துடைப்பான்களை எடுத்து அவன் முன் வைத்தாள். அவசரமாக ஆறுதல் சொல்லவில்லை.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு சஞ்சய் முகத்தை நிமிர்த்தினான். அவன் கையில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலின் மூடி இன்னும் திறக்கப்படாமலேயே இருந்தது.
நந்தினி அதை வாங்கித் திறந்து மீண்டும் கொடுத்தாள்.
“அவசரமில்லை. முதலில் கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள்.”
இரண்டு மிடறுகள் குடித்துவிட்டு, பாட்டிலைத் தரையில் வைத்தான்.
“காவ்யாவுக்கு மழை என்றால் பிடிக்கும்,” என்றான் திடீரென்று. “காரில் போகும்போதுகூட கண்ணாடியை இறக்கிவிட்டுவிடுவாள். இருக்கை நனைந்துவிடும் என்று நான் சொன்னால், ‘அது காய்ந்துவிடும், சஞ்சய்’ என்பாள்.”
அவன் பார்வை ஜன்னலுக்கு வெளியே நிலைத்திருந்தது.
“ஒரு புத்தகக் கடையில்தான் முதலில் பார்த்தேன். நான் தேடிக்கொண்டிருந்த புத்தகம் அவள் கையில் இருந்தது. கடையில் அது கடைசிப் பிரதி. எனக்கு வேண்டும் என்று சொன்னதும், ‘முதலில் எடுத்தது நான்தானே’ என்று சண்டை போட்டாள்.”
நினைவுக்குள் ஒரு கணம் புன்னகைத்தவன், அடுத்த கணமே கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டான்.
காவ்யா ஒரு தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியையாக வேலை செய்திருந்தாள். அவளுடைய தந்தை ஓய்வுபெற்ற அரசு ஊழியர். தாயார் வீட்டிலேயே தையல் வேலை பார்த்தார். சஞ்சய்யின் குடும்பச் செல்வத்தை அறிந்த பிறகும் அவள் அவனிடம் பழகிய விதம் மாறவில்லை.
அதுவே அவனை அவளிடம் இன்னும் நெருங்கச் செய்திருந்தது.
“என் வீட்டில் நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்று கேட்பதற்கு முன்பே, எனக்கு என்ன வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிடுவார்கள். அவள் மட்டும்தான் என்னிடம் கேட்பாள்.”
அவர்களுடைய உறவைப் பற்றி அறிந்ததும் சஞ்சய்யின் தந்தை கடுமையாக எதிர்த்திருந்தார். ஆரம்பத்தில் மகனிடம் கோபப்பட்டவர், பின்னர் காவ்யாவின் குடும்பத்தினரையும் சந்தித்துப் பேசியிருந்தார்.
“அது பேச்சு இல்லை,” என்றான் சஞ்சய். “மிரட்டல்.”
அவளுடைய தந்தையின் அமைதியான வாழ்க்கையையும், அவள் வேலை செய்த பள்ளியையும், குடும்பத்தின் மரியாதையையும் தன்னால் பாதிக்க முடியும் என்று கூறியிருந்தார்.
அப்போது சஞ்சய் தொழில் தொடர்பாக வெளியூரில் இருந்தான். காவ்யா தொலைபேசியில் பேசும்போது வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருந்ததை அவன் கவனித்திருந்தாலும், அதன் பின்னால் இருந்த பயத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
“நான் வந்த பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன்.”
அவனுடைய குரல் உடைந்தது.
“பிறகு அவள் தற்கொலை செய்துகொண்ட செய்திதான் வந்தது.”
நந்தினி எதுவும் சொல்லவில்லை. அருகிலிருந்த காகிதத் துடைப்பான்களை அவன் கைக்கு எட்டும் இடத்தில் நகர்த்தினாள்.
அந்த மரணத்தை ஒரே காரணத்தால் விளக்கிவிட முடியாது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். ஆனால் அந்த இரவில் சஞ்சய்யின் மனதில் இருந்தது தந்தையின் மிரட்டலும், தான் அருகில் இல்லாமல் போன குற்றவுணர்வும்தான்.
“நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்.”
அவன் அந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் சொன்னான்.
நந்தினி மெதுவாகக் குறுக்கிட்டாள்.
“சஞ்சய், இப்போது நீங்கள் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறீர்கள். இதை முழுவதும் இன்றிரவே சொல்லி முடிக்க வேண்டியதில்லை.”
“யாரிடமும் இப்படி பேசியதில்லை.”
“அப்படியென்றால் நாளை, தெளிவாக இருக்கும்போது, நம்பிக்கையான ஒருவரிடம் பேசுங்கள். தேவையானால் உதவியும் பெறுங்கள். இதைத் தனியாகச் சுமந்துகொண்டிருக்க வேண்டாம்.”
அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் பரிதாபமாகப் பார்க்கவில்லை. பதற்றப்பட்டு கேள்விகளை அடுக்கவும் இல்லை. தன்னை உடனே சரிசெய்ய வேண்டிய ஒரு பிரச்சினையாக அவள் நடத்தாதது அவனுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி தந்தது.
சிறிது நேரத்தில் நந்தினி வரவேற்பறையை அழைத்தாள். சஞ்சய்க்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு அவனை அழைத்துச் செல்ல உதவி கேட்டாள். அவனுடன் வந்திருந்த நம்பிக்கையான உதவியாளருக்கும் தகவல் தெரிவித்தாள்.
புறப்படுவதற்கு முன் சஞ்சய் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“நான் அதிகமாகப் பேசிவிட்டேனா?”
“இல்லை. இப்போது ஓய்வெடுங்கள்.”
கதவு மூடியதும் நந்தினி மீராவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, சோபாவில் அமர்ந்தாள். வெளியே கொண்டாட்டத்தின் இசை நின்றுவிட்டிருந்தது.
அலுவலகத்தில் மறுநாள் இதைச் சொல்லி முடித்த நந்தினி, சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“அவர் தன்னுடைய பழைய இழப்பைப் பற்றிப் பேசினார். மிகவும் வருத்தத்தில் இருந்தார். அதனால்தான் அவரையும் தனியாக அனுப்பவில்லை.”
மீரா மேலும் விவரம் கேட்கவில்லை.
“இரவு முழுவதும் எங்கள் இரண்டு பேரையும் நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய்.”
“அந்த நேரத்தில் யார் இருந்தாலும் அதைத்தான் செய்திருப்பார்கள்.”
“நான் செய்திருப்பேனா என்று தெரியவில்லை,” என்றாள் மீரா.
அந்த நேர்மையான பதிலைக் கேட்டு நந்தினி அவளைப் பார்த்தாள்.
மீரா சற்றுக் குனிந்து அமர்ந்திருந்தாள். வழக்கமாக மேசையின் மறுபுறம் இருந்தவர்களை அளவிடும் அவளுடைய பார்வையில் அன்று களைப்பு மட்டுமே இருந்தது.
“நேற்று உன்னிடம் பேசியதற்கும், இதற்கு முன்பு பல முறை உன்னை ஒரு சக வழக்கறிஞராக நடத்தாமல் வேலை செய்கிற ஒருத்தியாக மட்டும் நடத்தியதற்கும் மன்னித்துவிடு.”
நந்தினியின் முகம் மெதுவாகத் தளர்ந்தது.
“சரி. ஆனால் இனிமேல் எனக்கு ஏதாவது தவறாகத் தோன்றினால் சொல்வேன்.”
“சொல்.”
“கேட்பீர்களா?”
மீரா சிறிது சிரித்தாள்.
“முயற்சி செய்கிறேன்.”
அவர்களுடைய நட்பு அந்தச் சிறிய பதிலிலிருந்துதான் ஆரம்பித்தது.
@#ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு#@
மழை பெய்துகொண்டிருந்த ஒரு புதன்கிழமை மாலை, நகரின் நட்சத்திர விடுதி ஒன்றின் வரவேற்பறையில் நந்தினி நின்றிருந்தாள்.
ஒரு நிறுவனச் சட்டக் கருத்தரங்கு முடிந்திருந்தது. அவள் அழைத்திருந்த வாகனம் போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கியிருந்தது.
“நந்தினி?”
திரும்பியவள் சஞ்சய்யைப் பார்த்தாள்.
அந்த இரவில் பார்த்த மனிதனைவிட அவன் தெளிவாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தான். கையில் மடிக்கணினிப் பை. சட்டையின் கைகள் முழங்கைவரை மடிக்கப்பட்டிருந்தன.
“நீங்களா? எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
“நன்றாக இருக்கிறேன். நீங்கள்?”
“வேலை நிறைய. மற்றபடி நன்றாகத்தான்.”
சஞ்சய் வெளியே பெய்த மழையைப் பார்த்தான்.
“கார் வருவதற்குள் ஒரு தேநீர் குடிக்கலாமா?”
நந்தினி கைப்பேசியில் நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டுத் தலையசைத்தாள்.
உணவகத்தின் ஜன்னலோர மேசையில் அமர்ந்ததும், சில நொடிகள் இருவரும் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் இருந்தார்கள்.
முதலில் சஞ்சய்தான் பேசினான்.
“அன்றைக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.”
“சொல்லிவிட்டீர்களே.”
“இல்லை. அன்றைக்கு என்ன சொன்னேன் என்பதே சரியாக நினைவில்லை.”
“அப்படியென்றால் இப்போது சொன்னதாக வைத்துக்கொள்கிறேன்.”
அவள் புன்னகைத்ததும் அவனுடைய தயக்கம் குறைந்தது.
“நான் இப்போது ஆலோசகரைச் சந்திக்கிறேன்,” என்றான் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு. “ஆரம்பத்தில் பேசவே கடினமாக இருந்தது. இப்போது கொஞ்சம் எளிதாக இருக்கிறது.”
“நல்லது.”
அவள் தேவையற்ற கேள்விகள் கேட்கவில்லை. அதற்காகவே அவளிடம் இன்னும் பேச வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
தேநீர் வந்தது.
“சர்க்கரை?”
“பாதி தேக்கரண்டி போதும்.”
“இவ்வளவு துல்லியமாகவா?”
“வழக்கறிஞர். தெளிவில்லாத ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட மாட்டேன்.”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
அதன்பிறகு உரையாடல் இயல்பாக நகர்ந்தது. அவன் புதிய நிர்வாகப் பொறுப்புகளைப் பற்றிச் சொன்னான். அவள் அலுவலகத்தில் நடந்த மாற்றங்களைப் பற்றிப் பேசினாள்.
“மீரா இப்போது கூட்டத்தில் மற்றவர்களை முழுமையாகப் பேசவிடுகிறார்,” என்றாள் நந்தினி.
“அது பெரிய மாற்றம்தான் போல.”
“ஆமாம். சில சமயம் அவருக்கே பொறுமை போய்விடும். ஆனாலும் காத்திருப்பார்.”
சஞ்சய் அவள் பேசுவதைக் கவனித்தான். வேலை பற்றிப் பேசும்போது
சஞ்சய் அவள் பேசுவதைக் கவனித்தான். வேலை பற்றிப் பேசும்போது நந்தினியின் முகத்தில் ஒரு தனி உற்சாகம் வந்தது. வழக்கமாக அளந்து பேசுகிறவள், தனக்குப் பிடித்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது கைகளையும் சேர்த்து அசைத்தாள்.
அவளுடைய தேநீர் ஆறிக்கொண்டிருந்தது.
“உங்களிடம் ஒரு குறை இருக்கிறது,” என்றான் சஞ்சய்.
பேச்சை நிறுத்திய நந்தினி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.
“ஆறு மாதங்கள் கழித்துச் சந்தித்திருக்கிறோம். அதற்குள் குறையா?”
“உங்கள் வேலையைப் பற்றிப் பேசும்போது மட்டும் சிரிக்கிறீர்கள்.”
“அப்படியா?”
“இப்போது கவனித்தேன்.”
நந்தினி கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டாள்.
“மற்ற விஷயங்களில் சிரிக்கக் கொஞ்சம் காரணம் தேவைப்படுகிறது.”
அவள் அதைச் சாதாரணமாகச் சொன்னாலும், பின்னால் ஏதோ இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். உடனே விசாரிக்கவில்லை.
“அப்படியென்றால் அடுத்த முறை நல்ல நகைச்சுவை ஒன்றைத் தயார் செய்துகொண்டு வருகிறேன்.”
“மோசமாக இருந்தால் பாதியில் எழுந்து போய்விடுவேன்.”
“வாய்ப்புக் கொடுப்பதிலேயே இவ்வளவு நிபந்தனைகளா?”
“வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன.”
இருவரும் சிரித்தார்கள்
அந்தச் சிரிப்பிற்குப் பிறகு, அவர்களுக்கிடையில் இருந்த மரியாதையான இடைவெளி கொஞ்சம் குறைந்தது. சஞ்சய் தனது கைக்கடிகாரத்தைக் கழற்றி மேசையில் வைத்தான். இன்னொரு சந்திப்புக்காக அவசரப்படாமல், அங்கே அமர்ந்திருக்க விரும்புகிறான் என்பதை அந்தச் சிறிய செயல் நந்தினிக்குப் புரியவைத்தது.
“உங்களுக்கு அடுத்த கூட்டம் இல்லையா?” என்று கேட்டாள்.
“இருந்தது. முடிந்துவிட்டது.”
எனக்காக நேரம் மாற்றியிருந்தால் சொல்லிவிடுங்கள்.
பிறகு அதற்கும் கட்டணம் கேட்கக்கூடாது.”
நந்தினி சொல்லி முடித்ததும் சஞ்சய் சிரித்தான்.
“கட்டணம் கேட்பது உங்கள் தொழில். நான் ஏன் போட்டிக்கு வரப்போகிறேன்?”
“நல்லது. எல்லைகள் தெளிவாக இருக்கட்டும்.”
அவள் கோப்பையை உதட்டருகே எடுத்துச் சென்றாள். தேநீர் ஆறிவிட்டிருந்தது. முதல் மிடறிலேயே அவள் முகம் சுருங்கியதை அவன் கவனித்தான்.
“இன்னொரு தேநீர் சொல்லட்டுமா?”
“வேண்டாம். வீட்டிற்குப் போனதும் அம்மா கொடுப்பார்.”
“அப்படியென்றால் வீட்டுத் தேநீருடன் போட்டி போட முடியாது,” என்றான் சஞ்சய்.
“நிச்சயமாக முடியாது. இந்தக் கோப்பையின் விலைக்கு எங்கள் வீட்டில் ஒரு வாரம் தேநீர் குடிக்கலாம்.”
சஞ்சய் சிரித்தான். நந்தினியும் அவனுடன் சேர்ந்து சிரித்துவிட்டு, ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள். மழை ஓரளவு குறைந்திருந்தது. விடுதியின் வாசலில் நின்றிருந்த பணியாளர் ஒருவர் குடையை விரித்துக்கொண்டு காரை நோக்கி ஓடினார்.
அவளுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.
“அம்மா… கிளம்பப்போகிறேன். கார் இன்னும் வரவில்லை.”
மறுமுனையில் சொல்லப்பட்டதைக் கேட்டதும் அவள் முகத்தில் சிறிய புன்னகை தோன்றியது.
“சாப்பிடாமல் காத்திருக்க வேண்டாம் என்று காலையிலேயே சொன்னேனே… சரி, வந்துவிடுகிறேன்.”
அழைப்பை முடித்தவள் கைப்பேசியைப் பைக்குள் வைத்தாள்.
“காத்திருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டான் சஞ்சய்.
“காத்திருக்கவில்லை என்பார். ஆனால் நான் போன பிறகுதான் சாப்பிடுவார்.”
அவன் தலையசைத்தான்.
“அப்படிக் காத்திருக்கும் ஒருவர் வீட்டில் இருப்பது நல்ல விஷயம்.”
அவன் சொன்ன விதத்தில் ஏக்கம் இருந்தது. நந்தினி அதைக் கவனித்தாள்; ஆனால் உரையாடலை மீண்டும் அவனுடைய தனிமைக்குள் இழுத்துச் செல்லவில்லை.
“நீங்கள் இப்போது நேரத்திற்கு சாப்பிடுகிறீர்களா?”
“பெரும்பாலும்.”
“அது நம்பும்படியான பதிலாக இல்லை.”
“என்னுடைய மருத்துவரும் இதைத்தான் சொல்கிறார்.”
“அப்படியென்றால் அவராவது சொல்வதைக் கேளுங்கள்.”
அவன் சிரித்தபடி தலையசைத்தான்.
அப்போது அவளுடைய வாகன ஓட்டுநரிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. போக்குவரத்து நெரிசலால் இன்னும் இருபது நிமிடங்கள் ஆகும் என்றார்.
“நான் உங்களை அழைத்துச் செல்லட்டுமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான். “
“உங்களுக்கு வசதியாக இருந்தால் மட்டும்.”
நந்தினி கைப்பேசியில் வாகனம் இருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தாள். திரையில் சிறிய கார் குறியீடு இன்னும் அதே சாலையில்தான் நின்றிருந்தது.
“உங்களுக்கு எதிர்த்திசையாக இருக்குமே?”
“இன்று அவசரமான வேலை எதுவும் இல்லை.”
அவள் ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டுத் தலையசைத்தாள்.
“சரி. ஆனால் வழியில் முக்கியமான தொலைபேசி அழைப்பு வந்தால் காரை நிறுத்திவிட்டுப் பேச வேண்டும்.”
“சரி. ஆனால் வழியில் முக்கியமான தொலைபேசி அழைப்பு வந்தால் காரை நிறுத்திவிட்டுப் பேச வேண்டும்.”
சஞ்சய் தனது கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டான்.
“இன்னும் ஏதாவது நிபந்தனை இருக்கிறதா?”
நந்தினி யோசிப்பதுபோல முகத்தை வைத்துக்கொண்டாள்.
“வேகமாக ஓட்டக்கூடாது. சோகமான பாடல்களைப் போடக்கூடாது.
. வீட்டில் அம்மா காத்திருக்கிறார்.”
“இவ்வளவையும் எழுதி கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுக்க வேண்டுமா?
“இப்போதைக்கு வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்,” என்று நந்தினி முடித்தாள்.
“நல்லவேளை. கையெழுத்துப் போடுவதற்கு முன்பு படித்துப் பார்க்கச் சொல்வார்களே, அதற்கு இன்று நேரம் இருக்காது என்று நினைத்தேன்.”
“நீங்கள் படிக்காமல் கையெழுத்துப் போடுகிறவரா?”
“சில சமயங்களில் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில்—”
“அந்தப் பழக்கத்தை முதலில் மாற்றுங்கள்.”
அவள் உடனே குறுக்கிட்ட விதத்தில் சஞ்சய் சிரித்துவிட்டான்.
“சரி, வழக்கறிஞரே. முதலில் வீட்டிற்குப் போகலாம்.”
மேசையில் இருந்த கைக்கடிகாரத்தை அணிந்துகொண்டு அவன் எழுந்தான். நந்தினி தனது பையையும் கோப்புகள் இருந்த துணிப்பையையும் எடுத்தாள். இரண்டையும் ஒரே தோளில் மாட்ட முயன்றபோது, கோப்பின் ஓரம் மேசையில் இடித்தது.
“ஒன்றை என்னிடம் கொடுக்கலாமே.”
“பரவாயில்லை. எடுத்துக்கொள்வேன்.”
சஞ்சய் கையை நீட்டியபடியே நின்றான். வற்புறுத்தவில்லை.
சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகு கோப்புப்பையை மட்டும் அவனிடம் கொடுத்தாள்.
“இதற்குள் முக்கியமான ஆவணங்கள் இருக்கின்றன.”
“அப்படியென்றால் இதை உங்களைவிடப் பத்திரமாக அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.”
“அதுதான் சரியான முன்னுரிமை.”
அவர்கள் வாசலை அடைந்தபோது மழை மீண்டும் தூறத் தொடங்கியிருந்தது. சாலையோர விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் விழும் துளிகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. நனைந்த உடையுடன் ஒரு சிறுவன் தனது தாயின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு விரைவாக நடந்து சென்றான். அவனைப் பார்த்த நந்தினி சற்று ஒதுங்கி வழிவிட்டாள்.
“நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள். காரை அருகில் கொண்டு வருகிறேன்,” என்றான் சஞ்சய்.
அவன் ஓடிச் செல்லும்போது, கையில் வைத்திருந்த அவளுடைய கோப்புப்பையைத் தனது சட்டைக்குள் மழை படாதபடி மறைத்துக்கொண்டான்.
நந்தினி அதைப் பார்த்தாள்.
சில விஷயங்களைப் பற்றிப் பெரிதாகப் பேச வேண்டியதில்லை என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. அவற்றைக் கவனித்தால் போதும்.
காருக்குள் மெல்லிய குளிர் இருந்தது. அவள் அமர்ந்ததும் சஞ்சய் குளிர்சாதனத்தின் வேகத்தைக் குறைத்தான்.
“இது சரியா?”
“சரி.”
அவன் கோப்புப்பையைப் பின்புற இருக்கையில் வைத்துவிட்டு, அவள் சொன்ன முகவரியை வழிகாட்டியில் பதிவு செய்தான். வானொலியில் பழைய பாடல் ஒன்று ஒலித்தது.
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“இது சோகப்பாடல் இல்லை,” என்று அவன் உடனே சொன்னான்.
“நான் இன்னும் ஒன்றும் சொல்லவில்லையே.”
“முன்னெச்சரிக்கை.”
அவள் சிரித்தபடி இருக்கையில் சாய்ந்தாள்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை. கண்ணாடியில் விழுந்த மழைத்துளிகளைத் துடைப்பான் ஒரே சீராக அகற்றிக்கொண்டிருந்தது. சிக்னலில் நின்றபோது அருகிலிருந்த இருசக்கர வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண், முன்னால் இருந்த குழந்தையின் தலையைத் தனது சேலையால் மூடினாள். நந்தினியின் பார்வை அங்கேயே நின்றது.
“இன்று நீதிமன்றத்தில் கடினமான நாளா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.
“கடினமான நாள் என்று சொல்ல முடியாது. காத்திருக்கும் நாள்.”
“வேறுபாடு இருக்கிறதா?”
“நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும்,
தொடரும்...
07-10-2026, 03:26 PM
தொடர்ச்சி
"நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும், குறுக்குக் கேள்வி இருக்கும், ஆவணங்கள் இருக்கும். ஆனால் காத்திருக்கும் நாளில்... உங்கள் திருவிளக்கு எரிந்துகொண்டே இருக்கும். எதிர்வாதி தன் ஆவணங்களைத் தயாரிக்கிறார். நீங்கள் ஒரு கேள்வியைத் தயாரிக்கிறீர்கள். நீதிபதி அறையின் மற்றொரு வழக்கை விசாரிக்கிறார். எல்லோரும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் உங்கள் வழக்கு இன்னும் அதே இடத்தில் தான் இருக்கிறது. அது ஒருவிதத்தில் சோகமானது."
அவள் கூறிய விதத்தில், ஒரு தொழில் நிபுணரின் அனுபவக் கசப்பும், அதேசமயம் ஒரு சாதாரண மனிதரின் களைப்பும் ஒலித்தன. சஞ்சய் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வாகனத்தை மெதுவாக இயக்கிக் கொண்டிருந்தான், அவள் பேச முடிந்த வரை.
"உங்கள் வழக்கு இன்று காத்திருக்கும் நாளில் இருந்ததா?" என்று அவன் கேட்டான்.
"இருந்தது. இன்னும் மூன்று தேதிகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேதிக்கும் நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம், ஆனால் நீதிமன்றத்திற்கு நேரம் இருக்கிறதோ இல்லையோ என்பது வேறு விஷயம்."
"அதற்காக நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமா?"
"காத்திருக்க வேண்டும். கட்டணம் வாங்குவதற்காக கூட."
அவள் கடைசி வரியைச் சொல்லும்போது அவள் குரலில் நகைச்சுவை தொனித்தது. சஞ்சய் சிரித்தான்.
"காத்திருப்பதற்கும் கட்டணம் வாங்கலாமா?"
"காத்திருப்பதற்கு எனக்குக் கட்டணம் வாங்க முடியும். ஆனால் என் வாடிக்கையாளருக்கு மனசாட்சி வரும்."
"அது நல்ல விஷயம்."
"நிச்சயமாக. வாடிக்கையாளர்கள் இல்லாவிட்டால், நான் யாருக்காக வழக்காடுவேன்?"
"உங்களுக்காக."
அவன் சொன்னது எதிர்பாராததாக இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் வீதியை உற்றுப் பார்த்தவாறே வாகனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவன் வாய் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை இருந்தது.
"நான் எனக்காக வழக்காடுவதில்லை," என்று அவள் கூறினாள், அவளது குரல் மென்மையாக இருந்தது. "நான் மற்றவர்களுக்காக வழக்காடுகிறேன். அவர்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கிறேன். அவர்களின் சொந்த வார்த்தைகளைக் கூட சரியாகச் சொல்ல முடியாத நிலையில், நான் அவர்களுக்காகப் பேசுகிறேன். அது என்னுடைய வேலை."
"அதுவும் சரிதான். ஆனால் உங்கள் வேலை உங்களை வரையறுக்கிறதா?"
அவள் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வானொலியில் ஒலித்த பழைய பாடல் முடிந்து, விளம்பரம் வந்தது. ஒரு புதிய மொபைல் போனின் அம்சங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன. இருவரும் கவனிக்கவில்லை.
"என்னை வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன," என்று அவள் இறுதியாகக் கூறினாள். "என் வேலை அதில் ஒன்றுதான்."
"மற்றவை?"
"என் குடும்பம். என் நண்பர்கள். நான் விரும்பும் புத்தகங்கள். வார இறுதியில் அம்மா செய்யும் பாயசம்."
அவள் இவற்றைச் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒரு வெளிப்படையான அன்பும், பெருமையும் கலந்திருந்தன. சஞ்சய் அதைக் கவனித்தான். அவனுக்கு ஒரு கணம் அவளுக்கு முன்பாகத் தனது சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றியது. காலியான அறை, காலணியில் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்ட காலணிகள், ஃபிரிட்ஜில் அரை நிரம்பிய தண்ணீர் பாட்டில். அவன் அந்த எண்ணத்தை விரட்டிவிட்டான்.
"நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி," என்று அவன் சொன்னான்.
"எப்படி?"
"உங்களைச் சுற்றி வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அது நல்லது."
அவன் சொன்ன விதத்தில் சிறிது வெறுமையின் சாயல் இருந்தது. நந்தினி அதை உணர்ந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவனது கைகள் வாகனப் பிடியில் இருந்தன, அவனது முகபாவம் கவனமாக இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் ஒரு சோகம் தெரிந்தது, அது அவனுக்குத் தெரியாமலே வெளிப்பட்டது.
"நீங்கள்?" என்று அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்.
"நான்?"
"உங்களை வரையறுக்கும் விஷயங்கள்?"
சஞ்சய் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வாகனம் ஒரு சிக்னலை நெருங்கியது. அவன் அதில் நின்றான். மழை இப்போது மெல்லிய தூறலாக மாறியிருந்தது. முன்பக்க கண்ணாடியில் விழும் துளிகள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் முத்துக்கள்போல் மின்னின.
"என் வேலை," என்று அவன் இறுதியாகக் கூறினான். "என் கார். என் அறை. என் வாடகைக்காரர். என் வங்கிக் கணக்கு."
அவன் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டே போனான், ஒரு பட்டியலைப் படிப்பதுபோல. ஒவ்வொரு பெயரும் காற்றில் தொங்கியது, பின்னர் மழையில் கரைந்தது.
நந்தினி கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள், அவனது சுயவிவரம் விளக்கு வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவன் ஒரு வெற்றிகரமான மனிதன். அவனிடம் பணம் இருந்தது, புகழ் இருந்தது, ஒரு தொழில் இருந்தது. ஆனால் அவன் பட்டியலிட்ட விஷயங்களில், மனிதர்கள் இல்லை. உறவுகள் இல்லை. அன்பு இல்லை.
அவளுக்கு ஒரு கணம் பரிதாபம் வந்தது. ஆனால் அது விரைவில் மறைந்துவிட்டது. பரிதாபம் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவனுக்குத் தேவை...
அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
"அது போதுமானதாக இல்லை," என்று அவள் மென்மையாகக் கூறினாள்.
"என்ன?"
"அந்தப் பட்டியல். உங்களை வரையறுப்பதற்கு அது போதுமானதாக இல்லை."
சஞ்சய் சிரித்தான், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் உண்மையான மகிழ்ச்சி இல்லை.
"நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் இப்போதைக்கு அது தான் உள்ளது."
சிக்னல் பச்சை மாறியது. அவன் வாகனத்தை முன்னோக்கி நகர்த்தினான். மழை மீண்டும் கனத்துக் கொண்டிருந்தது. தெரு விளக்குகள் ஒளி மங்கலான வட்டங்களை உருவாக்கின.
"இங்கே வலதுபுறம் திரும்பவேண்டும்," என்று நந்தினி கூறினாள்.
அவள் சொன்ன திசையில் அவன் திரும்பினான். சாலை குறுகலாகி, மரங்கள் அதிகமாக இருப்பதை அவர்கள் காண முடிந்தது. பழைய வீடுகள், சிறிய கடைகள். இது அவனது பகுதி இல்லை. இது நந்தினியின் உலகம்.
"இந்தத் தெருவில் மூன்றாவது வீடு," என்று அவள் கூறினாள்.
அவன் வாகனத்தை மெதுவாக நிறுத்தினான். வீட்டின் முன்புறம் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. வாசலில் ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது, அதன் வெளிச்சம் ஈரமான இலைகளில் பிரதிபலித்தது. வீட்டிற்குள் ஒருவர் நடமாட்டம் இருப்பதைக் காண முடிந்தது.
"இங்கே தான்," என்று நந்தினி கூறினாள். அவள் பையை எடுத்துக் கொண்டாள். "கோப்புப்பையைத் தருகிறீர்களா?"
சஞ்சய் பின்புற இருக்கையில் இருந்து அதை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்.
"நன்றி," என்று அவள் கூறினாள்.
"பரவாயில்லை."
அவள் கதவைத் திறக்கப் போனாள், பிறகு திரும்பிப் பார்த்தாள்.
"நீங்கள்... உள்ளே வருகிறீர்களா? குளிர்ச்சியாக ஒரு தேநீர் அருந்தலாம்."
அவள் அழைப்பு எதிர்பாராததாக இருந்தது. சஞ்சய் தயங்கினான். அவன் வீட்டிற்குள் இருந்த நடமாட்டத்தைப் பார்த்தான். ஒரு குடும்பம். ஒரு வீடு. அவனுக்குச் சொந்தமானது அல்ல.
"வேண்டாம்," என்று அவன் கூறினான். "உங்கள் அம்மா காத்திருப்பார். நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை."
"அவர் தொந்தரவு படமாட்டார்."
"இன்னும்... நன்றி."
அவள் அவனது மறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆனால் அவள் கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பாக, அவள் மீண்டும் திரும்பினாள்.
"சஞ்சய்," என்று அவள் கூறினாள், அவனது பெயரை முதல் முறையாகச் சொல்வது போல. "அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை என்று நான் சொன்னேன். அதை மாற்ற முடியும்."
அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் வாசல் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் மென்மையாக ஒளிர்ந்தன.
"எப்படி?" என்று அவன் கேட்டான்.
"புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்."
"என்னவாக?"
"நண்பர்கள். உறவுகள். ஒரு வீட்டில் சாப்பிடும் சாப்பாடு. வார இறுதியில் செய்யும் பாயசம்."
அவள் புன்னகைத்தாள்.
"அவை எல்லாம் கட்டணம் செலுத்த வேண்டியவை அல்ல."
சஞ்சய் பதிலளிக்க முடியவில்லை. அவனது தொண்டை சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. அவன் தலையை அசைத்தான்.
"நன்றி," என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கூறினான்.
"பரவாயில்லை. நன்றி, என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்கு."
"பரவாயில்லை."
நந்தினி கதவைத் திறந்து வெளியேறினாள். மழை இன்னும் தூறிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவள் வீட்டை நோக்கி ஓடவில்லை. அவள் நடந்தாள், அவளது உயரமான குதிகால் செருப்புகள் ஈரமான பாதையில் லேசான ஒலியை எழுப்பின.
வாசலில் சென்றதும், அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் கையை உயர்த்தி அசைத்தாள்.
சஞ்சயும் கையை உயர்த்தினான்.
பிறகு அவள் உள்ளே சென்றாள். வீட்டின் கதவு திறந்து, மூடப்பட்டது. விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது, பிறகு மறைந்தது.
சஞ்சய் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்தான். மழை அவனது காரின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தது. வானொலி இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவன் அதைக் கேட்கவில்லை.
அவன் நந்தினி சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.
அவன் தனது வாகனத்தை இயக்கத் தொடங்கினான். மழையில் மெதுவாக முன்னேறிய அவனது கார், வெளியேற்றப்பட்ட வாயுக்களின் மங்கலான நிறத்தை விட்டுச் சென்றது.
வீட்டிற்குள், நந்தினி தனது செருப்புகளைக் கழற்றி வைத்தாள். அவளது தாய் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.
"யாருடன் வந்தாய்?" என்று கேட்டாள்.
"ஒரு நண்பர்," என்று நந்தினி கூறினாள்.
அவள் சாளரத்திற்கு அருகில் சென்று பார்த்தாள். வெளியே, மழையில், ஒரு காரின் பின்புற விளக்குகள் தொலைவில் மங்கலான சிவப்புப் புள்ளிகளாக மாறி மறைந்தன.
அவள் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.
பிறகு திரும்பி, சாப்பாட்டு மேசையை நோக்கி நடந்தாள்.
வீட்டில், சூடான உணவின் மணம் நிறைந்திருந்தது. அது ஒரு வரையறை. அது போதுமானது என்று அவள் நினைத்தாள்.
வெளியே, மழை தொடர்ந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது.
"நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும், குறுக்குக் கேள்வி இருக்கும், ஆவணங்கள் இருக்கும். ஆனால் காத்திருக்கும் நாளில்... உங்கள் திருவிளக்கு எரிந்துகொண்டே இருக்கும். எதிர்வாதி தன் ஆவணங்களைத் தயாரிக்கிறார். நீங்கள் ஒரு கேள்வியைத் தயாரிக்கிறீர்கள். நீதிபதி அறையின் மற்றொரு வழக்கை விசாரிக்கிறார். எல்லோரும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் உங்கள் வழக்கு இன்னும் அதே இடத்தில் தான் இருக்கிறது. அது ஒருவிதத்தில் சோகமானது."
அவள் கூறிய விதத்தில், ஒரு தொழில் நிபுணரின் அனுபவக் கசப்பும், அதேசமயம் ஒரு சாதாரண மனிதரின் களைப்பும் ஒலித்தன. சஞ்சய் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வாகனத்தை மெதுவாக இயக்கிக் கொண்டிருந்தான், அவள் பேச முடிந்த வரை.
"உங்கள் வழக்கு இன்று காத்திருக்கும் நாளில் இருந்ததா?" என்று அவன் கேட்டான்.
"இருந்தது. இன்னும் மூன்று தேதிகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேதிக்கும் நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம், ஆனால் நீதிமன்றத்திற்கு நேரம் இருக்கிறதோ இல்லையோ என்பது வேறு விஷயம்."
"அதற்காக நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமா?"
"காத்திருக்க வேண்டும். கட்டணம் வாங்குவதற்காக கூட."
அவள் கடைசி வரியைச் சொல்லும்போது அவள் குரலில் நகைச்சுவை தொனித்தது. சஞ்சய் சிரித்தான்.
"காத்திருப்பதற்கும் கட்டணம் வாங்கலாமா?"
"காத்திருப்பதற்கு எனக்குக் கட்டணம் வாங்க முடியும். ஆனால் என் வாடிக்கையாளருக்கு மனசாட்சி வரும்."
"அது நல்ல விஷயம்."
"நிச்சயமாக. வாடிக்கையாளர்கள் இல்லாவிட்டால், நான் யாருக்காக வழக்காடுவேன்?"
"உங்களுக்காக."
அவன் சொன்னது எதிர்பாராததாக இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் வீதியை உற்றுப் பார்த்தவாறே வாகனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவன் வாய் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை இருந்தது.
"நான் எனக்காக வழக்காடுவதில்லை," என்று அவள் கூறினாள், அவளது குரல் மென்மையாக இருந்தது. "நான் மற்றவர்களுக்காக வழக்காடுகிறேன். அவர்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கிறேன். அவர்களின் சொந்த வார்த்தைகளைக் கூட சரியாகச் சொல்ல முடியாத நிலையில், நான் அவர்களுக்காகப் பேசுகிறேன். அது என்னுடைய வேலை."
"அதுவும் சரிதான். ஆனால் உங்கள் வேலை உங்களை வரையறுக்கிறதா?"
அவள் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வானொலியில் ஒலித்த பழைய பாடல் முடிந்து, விளம்பரம் வந்தது. ஒரு புதிய மொபைல் போனின் அம்சங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன. இருவரும் கவனிக்கவில்லை.
"என்னை வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன," என்று அவள் இறுதியாகக் கூறினாள். "என் வேலை அதில் ஒன்றுதான்."
"மற்றவை?"
"என் குடும்பம். என் நண்பர்கள். நான் விரும்பும் புத்தகங்கள். வார இறுதியில் அம்மா செய்யும் பாயசம்."
அவள் இவற்றைச் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒரு வெளிப்படையான அன்பும், பெருமையும் கலந்திருந்தன. சஞ்சய் அதைக் கவனித்தான். அவனுக்கு ஒரு கணம் அவளுக்கு முன்பாகத் தனது சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றியது. காலியான அறை, காலணியில் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்ட காலணிகள், ஃபிரிட்ஜில் அரை நிரம்பிய தண்ணீர் பாட்டில். அவன் அந்த எண்ணத்தை விரட்டிவிட்டான்.
"நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி," என்று அவன் சொன்னான்.
"எப்படி?"
"உங்களைச் சுற்றி வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அது நல்லது."
அவன் சொன்ன விதத்தில் சிறிது வெறுமையின் சாயல் இருந்தது. நந்தினி அதை உணர்ந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவனது கைகள் வாகனப் பிடியில் இருந்தன, அவனது முகபாவம் கவனமாக இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் ஒரு சோகம் தெரிந்தது, அது அவனுக்குத் தெரியாமலே வெளிப்பட்டது.
"நீங்கள்?" என்று அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்.
"நான்?"
"உங்களை வரையறுக்கும் விஷயங்கள்?"
சஞ்சய் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வாகனம் ஒரு சிக்னலை நெருங்கியது. அவன் அதில் நின்றான். மழை இப்போது மெல்லிய தூறலாக மாறியிருந்தது. முன்பக்க கண்ணாடியில் விழும் துளிகள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் முத்துக்கள்போல் மின்னின.
"என் வேலை," என்று அவன் இறுதியாகக் கூறினான். "என் கார். என் அறை. என் வாடகைக்காரர். என் வங்கிக் கணக்கு."
அவன் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டே போனான், ஒரு பட்டியலைப் படிப்பதுபோல. ஒவ்வொரு பெயரும் காற்றில் தொங்கியது, பின்னர் மழையில் கரைந்தது.
நந்தினி கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள், அவனது சுயவிவரம் விளக்கு வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவன் ஒரு வெற்றிகரமான மனிதன். அவனிடம் பணம் இருந்தது, புகழ் இருந்தது, ஒரு தொழில் இருந்தது. ஆனால் அவன் பட்டியலிட்ட விஷயங்களில், மனிதர்கள் இல்லை. உறவுகள் இல்லை. அன்பு இல்லை.
அவளுக்கு ஒரு கணம் பரிதாபம் வந்தது. ஆனால் அது விரைவில் மறைந்துவிட்டது. பரிதாபம் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவனுக்குத் தேவை...
அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
"அது போதுமானதாக இல்லை," என்று அவள் மென்மையாகக் கூறினாள்.
"என்ன?"
"அந்தப் பட்டியல். உங்களை வரையறுப்பதற்கு அது போதுமானதாக இல்லை."
சஞ்சய் சிரித்தான், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் உண்மையான மகிழ்ச்சி இல்லை.
"நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் இப்போதைக்கு அது தான் உள்ளது."
சிக்னல் பச்சை மாறியது. அவன் வாகனத்தை முன்னோக்கி நகர்த்தினான். மழை மீண்டும் கனத்துக் கொண்டிருந்தது. தெரு விளக்குகள் ஒளி மங்கலான வட்டங்களை உருவாக்கின.
"இங்கே வலதுபுறம் திரும்பவேண்டும்," என்று நந்தினி கூறினாள்.
அவள் சொன்ன திசையில் அவன் திரும்பினான். சாலை குறுகலாகி, மரங்கள் அதிகமாக இருப்பதை அவர்கள் காண முடிந்தது. பழைய வீடுகள், சிறிய கடைகள். இது அவனது பகுதி இல்லை. இது நந்தினியின் உலகம்.
"இந்தத் தெருவில் மூன்றாவது வீடு," என்று அவள் கூறினாள்.
அவன் வாகனத்தை மெதுவாக நிறுத்தினான். வீட்டின் முன்புறம் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. வாசலில் ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது, அதன் வெளிச்சம் ஈரமான இலைகளில் பிரதிபலித்தது. வீட்டிற்குள் ஒருவர் நடமாட்டம் இருப்பதைக் காண முடிந்தது.
"இங்கே தான்," என்று நந்தினி கூறினாள். அவள் பையை எடுத்துக் கொண்டாள். "கோப்புப்பையைத் தருகிறீர்களா?"
சஞ்சய் பின்புற இருக்கையில் இருந்து அதை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்.
"நன்றி," என்று அவள் கூறினாள்.
"பரவாயில்லை."
அவள் கதவைத் திறக்கப் போனாள், பிறகு திரும்பிப் பார்த்தாள்.
"நீங்கள்... உள்ளே வருகிறீர்களா? குளிர்ச்சியாக ஒரு தேநீர் அருந்தலாம்."
அவள் அழைப்பு எதிர்பாராததாக இருந்தது. சஞ்சய் தயங்கினான். அவன் வீட்டிற்குள் இருந்த நடமாட்டத்தைப் பார்த்தான். ஒரு குடும்பம். ஒரு வீடு. அவனுக்குச் சொந்தமானது அல்ல.
"வேண்டாம்," என்று அவன் கூறினான். "உங்கள் அம்மா காத்திருப்பார். நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை."
"அவர் தொந்தரவு படமாட்டார்."
"இன்னும்... நன்றி."
அவள் அவனது மறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆனால் அவள் கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பாக, அவள் மீண்டும் திரும்பினாள்.
"சஞ்சய்," என்று அவள் கூறினாள், அவனது பெயரை முதல் முறையாகச் சொல்வது போல. "அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை என்று நான் சொன்னேன். அதை மாற்ற முடியும்."
அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் வாசல் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் மென்மையாக ஒளிர்ந்தன.
"எப்படி?" என்று அவன் கேட்டான்.
"புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்."
"என்னவாக?"
"நண்பர்கள். உறவுகள். ஒரு வீட்டில் சாப்பிடும் சாப்பாடு. வார இறுதியில் செய்யும் பாயசம்."
அவள் புன்னகைத்தாள்.
"அவை எல்லாம் கட்டணம் செலுத்த வேண்டியவை அல்ல."
சஞ்சய் பதிலளிக்க முடியவில்லை. அவனது தொண்டை சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. அவன் தலையை அசைத்தான்.
"நன்றி," என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கூறினான்.
"பரவாயில்லை. நன்றி, என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்கு."
"பரவாயில்லை."
நந்தினி கதவைத் திறந்து வெளியேறினாள். மழை இன்னும் தூறிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவள் வீட்டை நோக்கி ஓடவில்லை. அவள் நடந்தாள், அவளது உயரமான குதிகால் செருப்புகள் ஈரமான பாதையில் லேசான ஒலியை எழுப்பின.
வாசலில் சென்றதும், அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் கையை உயர்த்தி அசைத்தாள்.
சஞ்சயும் கையை உயர்த்தினான்.
பிறகு அவள் உள்ளே சென்றாள். வீட்டின் கதவு திறந்து, மூடப்பட்டது. விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது, பிறகு மறைந்தது.
சஞ்சய் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்தான். மழை அவனது காரின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தது. வானொலி இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவன் அதைக் கேட்கவில்லை.
அவன் நந்தினி சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.
அவன் தனது வாகனத்தை இயக்கத் தொடங்கினான். மழையில் மெதுவாக முன்னேறிய அவனது கார், வெளியேற்றப்பட்ட வாயுக்களின் மங்கலான நிறத்தை விட்டுச் சென்றது.
வீட்டிற்குள், நந்தினி தனது செருப்புகளைக் கழற்றி வைத்தாள். அவளது தாய் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.
"யாருடன் வந்தாய்?" என்று கேட்டாள்.
"ஒரு நண்பர்," என்று நந்தினி கூறினாள்.
அவள் சாளரத்திற்கு அருகில் சென்று பார்த்தாள். வெளியே, மழையில், ஒரு காரின் பின்புற விளக்குகள் தொலைவில் மங்கலான சிவப்புப் புள்ளிகளாக மாறி மறைந்தன.
அவள் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.
பிறகு திரும்பி, சாப்பாட்டு மேசையை நோக்கி நடந்தாள்.
வீட்டில், சூடான உணவின் மணம் நிறைந்திருந்தது. அது ஒரு வரையறை. அது போதுமானது என்று அவள் நினைத்தாள்.
வெளியே, மழை தொடர்ந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது.
![[Image: file-0000000009f881f8ac39732d501274cf.png]](https://i.ibb.co/h1rLpJhJ/file-0000000009f881f8ac39732d501274cf.png)
07-10-2026, 05:44 PM
நந்தினியும் சஞ்சய் யும் நெருங்கி பழகுகிறார்கள். அடுத்து எப்படி நகர்கிறது என்று பார்ப்போம். தொடர்ந்து அடுத்த பாகத்தை போடுங்க
07-10-2026, 11:10 PM
“தி கோர்ட்” — Sandy2009 அவர்களின் கதையில், இந்தப் புதிய அப்டேட் ஒரு வழக்கின் தீர்ப்பைத் தாண்டி மனிதர்களுக்குள் நடக்கும் இன்னொரு நீதிமன்றத்தைத் திறந்திருக்கிறது.
முந்தைய கமெண்ட்டில் நாம் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம்—மீராவின் அதிகார வளர்ச்சியும், அந்த அதிகாரம் அவளுடைய மனிதநேயத்தை எப்படி மெதுவாக மாற்றுகிறது என்பதும்தான். இந்த அப்டேட்டில் அந்த மாற்றம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருகாலத்தில் பிறருடைய தவறுகளை உடனே சுட்டிக்காட்டிய மீரா, இப்போது தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து நந்தினியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அதைவிட முக்கியமாக, “கேட்பீர்களா?” என்ற நந்தினியின் கேள்விக்கு “முயற்சி செய்கிறேன்” என்று மீரா சொல்வது சிறிய வசனமாக இருந்தாலும், அவளுடைய குணநலனில் பெரிய மாற்றத்தைச் சொல்கிறது.
அதிகாரம் மனிதனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளும் மனம்தான் மனிதனை உண்மையில் உயர்த்துகிறது. அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இந்தப் பகுதியில் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், ஒரு சிறிய உரையாடலுக்குள் வைத்திருப்பது சிறப்பு.
இந்த அப்டேட்டில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாத்திரம் நந்தினி. ஆரம்பத்தில் மீராவின் குழுவில் இருக்கும் ஒரு சக வழக்கறிஞராக மட்டுமே தெரிந்த அவள், இப்போது கதையின் உணர்ச்சியை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான மனிதராக மாறுகிறாள். மீரா தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை இழந்த நேரத்தில் அவளை கவனித்துக்கொள்வதும், சஞ்சய் தன்னுடைய பழைய காதல் காவ்யாவைப் பற்றிய வலியை வெளிப்படுத்தும்போது அவசரமாக அறிவுரை சொல்லாமல் அமைதியாகக் கேட்பதும், நந்தினியின் முதிர்ச்சியை அழகாக காட்டுகிறது.
சஞ்சய்யின் காவ்யா பற்றிய நினைவுகள் இந்தக் கதைக்கு முற்றிலும் வேறொரு அடுக்கைக் கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக பெரிய சொத்து, வெற்றி, வழக்கு, பணம் என்று எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும், அவன் தன்னை வரையறுக்கும் விஷயங்களின் பட்டியலில் மனிதர்கள் இல்லாமல் போயிருப்பது மிகவும் வலுவான எழுத்து. “என் வேலை, என் கார், என் அறை, என் வங்கிக் கணக்கு...” என்று அவன் சொல்லும் வரிசை, ஒரு வெற்றிகரமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் வெறுமையை மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படுத்துகிறது.
அதற்கான பதிலாக நந்தினி சொல்லும் “அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை” என்ற கருத்து இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான வரிகளில் ஒன்று. பணத்தால் வாழ்க்கையின் வசதிகளை வாங்க முடியும்; ஆனால் வாழ்க்கையை நிரப்பும் மனிதர்களை வாங்க முடியாது என்பதைத்தான் அந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.
காவ்யாவின் மரணத்தை வெறும் கதைக்கான திருப்பமாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சஞ்சய்யின் குற்றவுணர்வு, தந்தையின் அதிகார மனப்பான்மை, அவன் இழந்த உறவு ஆகியவற்றோடு இணைத்திருப்பது கதாபாத்திரத்திற்கு ஆழம் கொடுக்கிறது. குறிப்பாக “நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்” என்ற அவனுடைய வருத்தம், அவன் இன்னும் கடந்தகாலத்திலிருந்து முழுமையாக வெளியே வரவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.
அதே நேரத்தில், இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். சஞ்சய்யின் துயரத்தை நந்தினி உடனடியாக காதலாக மாற்றவில்லை. அவள் அவனை “சரி செய்ய” முயற்சிக்கவில்லை; அவனுடைய வலியை கேட்கிறாள், தேவையான உதவியைப் பெறச் சொல்கிறாள். இதனால் அவர்களுடைய அடுத்தகட்ட உறவு இயற்கையாக வளர்வதற்கான இடம் கிடைக்கிறது.
சில உறவுகள் சந்திப்பால் உருவாகாது; ஒருவர் மற்றொருவரின் அமைதியை மதிக்கத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் அவை உருவாக ஆரம்பிக்கும்.
ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வரும் நந்தினி–சஞ்சய் சந்திப்பு மிகவும் மெதுவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இங்கே வேகமான காதல் திருப்பத்தை கொண்டு வராமல், தேநீர், வேலை, நகைச்சுவை, மழை, குடும்பம் போன்ற சாதாரண விஷயங்களின் வழியாக இருவரையும் நெருக்கமாக்கியிருப்பது கதையின் முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த அதிகப்படியான உணர்ச்சி அழுத்தத்திற்கு நல்ல மாறுபாடு.
குறிப்பாக “வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன”, “வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்” போன்ற உரையாடல்கள் இருவருக்கும் இடையிலான chemistry-யை வலுக்கட்டாயமாக காட்டாமல் இயல்பாக உருவாக்குகின்றன. காதல் என்று சொல்லாமல் காதலுக்கான சாத்தியத்தை உணர வைப்பது இங்கே நல்ல எழுத்து.
முந்தைய கமெண்ட்டில் உணர்ச்சியை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தொடர்ந்து உயர்த்தாமல், சில இடங்களில் இயல்பான அமைதியை விட வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்த அப்டேட்டில் அந்த விஷயம் மிகவும் நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. காருக்குள் மழையில் இருவரும் சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருப்பதும், சஞ்சய்யின் வெறுமையான வாழ்க்கையை நந்தினி கவனிப்பதும், கடைசியில் வீட்டின் வாசலில் அவள் அவனை அழைப்பதும்—எதுவுமே அவசரப்படுத்தப்படவில்லை.
அதில் குறிப்பாக ஒரு சிறிய காட்சி மனதில் நிற்கிறது.
நந்தினி வீட்டிற்குள் செல்லும் முன் சஞ்சய்யிடம், “புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்வது.
அது வெறும் நட்புக்கான அறிவுரை இல்லை. சஞ்சய்யின் முழு வாழ்க்கைக்கும் சொல்லப்பட்ட ஒரு வரி.
அவன் வாழ்க்கையில் பணம் இருக்கிறது. தொழில் இருக்கிறது. சொத்து இருக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய “பட்டியலில்” மனிதர்கள் இல்லை. நந்தினி அந்தப் பட்டியலில் புதிய வார்த்தைகளைச் சேர்க்கச் சொல்கிறாள். இறுதியில் அவள் வீட்டுக்குள் செல்லும்போது, “ஒரு நண்பர்” என்று தாயிடம் சொல்வதும், வீட்டுக்குள் இருக்கும் சூடான உணவும், வெளியே மழையும்—இந்த மூன்றையும் இணைத்த விதம் அழகான முடிவு.
வாழ்க்கையின் பெரிய வெற்றிகள் கணக்கில் சேரும்; ஆனால் நம்மை நினைத்து காத்திருக்கும் ஒருவர் இருந்தால்தான் அந்த வெற்றி மனதில் சேரும்.
இங்கே நந்தினி கதாபாத்திரம் சஞ்சய்யை காதலிக்கிறாளா இல்லையா என்பதை ஆசிரியர் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. அதுதான் நல்லது. அவளுடைய பார்வை, அவனுடைய சிறிய செயல்களை கவனிப்பது, அவனைப் பற்றி பரிதாபப்படாமல் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது, வீட்டிற்குள் அழைப்பது—இவை அனைத்தும் வாசகரை அடுத்த கட்டத்தை எதிர்பார்க்க வைக்கின்றன.
அதேபோல் சஞ்சய்யின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு கேள்வி திறந்தே இருக்கிறது. காவ்யாவின் இழப்புக்குப் பிறகு உருவான வெறுமையை நந்தினி நிரப்பப் போகிறாளா? அல்லது அவள் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நண்பராக மட்டுமே இருப்பாளா? இந்த உறவை எந்த வேகத்தில் ஆசிரியர் நகர்த்தப் போகிறார் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளுக்கான சுவாரஸ்யமான எதிர்பார்ப்பு.
மீரா–அர்ஜுன் மையமாகத் தொடங்கிய இந்தக் கதையில், இப்போது நந்தினி–சஞ்சய் பாதை தனியாக உருவாகத் தொடங்கியிருப்பது கதையின் பரப்பை விரிவாக்குகிறது. ஆனால் இங்கே ஒரு கவனம் தேவை. புதிய உறவுகள் அதிகமாக வந்தாலும், ஆரம்பத்தில் கதைக்கு அடித்தளமாக இருந்த நீதிமன்றம், சட்டம், அதிகாரம், மனசாட்சி ஆகிய மையக் கருக்கள் பின்னால் மறைந்து போகாமல் தொடர்ந்து இணைக்கப்பட வேண்டும். இல்லையென்றால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பின் வலிமை குறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.
இந்தப் பகுதியில் அந்த இணைப்பை மீண்டும் கொண்டு வந்திருப்பது நல்ல விஷயம். “காத்திருக்கும் நாள்”, நீதிமன்றத்தின் தேதிகள், வழக்கறிஞரின் தொழில் வாழ்க்கை, கட்டணம், வாடிக்கையாளர்கள்—இவை கதையின் ஆரம்ப அடையாளத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகின்றன.
நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்புக்கு தேதி இருக்கும்; ஆனால் மனித மனத்தின் தீர்ப்புக்கு சில நேரங்களில் ஆண்டுகளே ஆகலாம்.
மொத்தத்தில், இந்த அப்டேட் முந்தைய பகுதிகளிலிருந்த பரபரப்பை விட மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தையும், மாற்றத்தையும், உறவுகளின் மெதுவான உருவாக்கத்தையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக மீராவின் தன்னுணர்வு, நந்தினியின் முதிர்ச்சி, சஞ்சய்யின் காவ்யா இழப்பு, அதன்பிறகு உருவாகும் நந்தினி–சஞ்சய் நெருக்கம்—இந்த நான்கு அடுக்குகளும் கதையை இன்னும் மனிதமாக்குகின்றன.
மழை இந்தப் பகுதியில் வெறும் பின்னணி அல்ல; கடந்த காலத்தை கழுவிவிட்டு புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஒரு குறியீடாகவே தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சஞ்சய் தனது இழப்பைப் பற்றி மழை இரவில் பேசுகிறான். இறுதியில் நந்தினியின் வீட்டின் வெப்பத்துக்குள் அந்த மழை வெளியில் தொடர்ந்து விழுகிறது. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையிலிருந்து, இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குடும்ப வெப்பத்தை நோக்கி அவன் ஒரு சிறிய பயணம் செய்துவிட்டான்.
அந்தப் பயணம் காதலா, நட்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிடப்படாத ஒரு உறவா என்பதைத் தீர்மானிப்பது அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் கையில் இருக்கிறது.
“ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்ப்பு தேவையில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல வார்த்தையும், ஒரு கப் தேநீரும் போதும்.”
முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த குறைகளைத் தாண்டி, இந்த அப்டேட்டில் உரையாடல்களின் இயல்புத்தன்மையும், காட்சிகளின் மெதுவான நகர்வும், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் அணுகுமுறையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மேம்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நந்தினியை வெறும் துணைக் கதாபாத்திரமாக விட்டுவிடாமல், கதையின் உணர்ச்சி சமநிலையைத் தாங்கும் அளவுக்கு வளர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
“தி கோர்ட்” இப்போது நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் வழக்குகளைப் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் மனதுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வழக்கைப் பற்றிய கதையாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்த அழகான மாற்றத்தையும், கதாபாத்திரங்களை அவசரப்படுத்தாமல் நகர்த்திய விதத்தையும் பாராட்டுகிறேன். Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறிப்பாக இந்தப் புதிய பாதையில் நந்தினி–சஞ்சய் உறவை எவ்வளவு நிதானமாகவும் இயல்பாகவும் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளின் மீதான எதிர்பார்ப்பை அதிகரிக்கிறது.
இறுதியாக ஒரு வரி:
“தி கோர்ட்” நீதியைத் தேடி நீதிமன்றத்துக்குள் சென்றது… ஆனால் இப்போது சில மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கை என்ற நீதிமன்றத்தில், பணத்தால் வாங்க முடியாத ஒரு புதிய தீர்ப்பை எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறது!
முந்தைய கமெண்ட்டில் நாம் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம்—மீராவின் அதிகார வளர்ச்சியும், அந்த அதிகாரம் அவளுடைய மனிதநேயத்தை எப்படி மெதுவாக மாற்றுகிறது என்பதும்தான். இந்த அப்டேட்டில் அந்த மாற்றம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருகாலத்தில் பிறருடைய தவறுகளை உடனே சுட்டிக்காட்டிய மீரா, இப்போது தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து நந்தினியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அதைவிட முக்கியமாக, “கேட்பீர்களா?” என்ற நந்தினியின் கேள்விக்கு “முயற்சி செய்கிறேன்” என்று மீரா சொல்வது சிறிய வசனமாக இருந்தாலும், அவளுடைய குணநலனில் பெரிய மாற்றத்தைச் சொல்கிறது.
அதிகாரம் மனிதனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளும் மனம்தான் மனிதனை உண்மையில் உயர்த்துகிறது. அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இந்தப் பகுதியில் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், ஒரு சிறிய உரையாடலுக்குள் வைத்திருப்பது சிறப்பு.
இந்த அப்டேட்டில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாத்திரம் நந்தினி. ஆரம்பத்தில் மீராவின் குழுவில் இருக்கும் ஒரு சக வழக்கறிஞராக மட்டுமே தெரிந்த அவள், இப்போது கதையின் உணர்ச்சியை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான மனிதராக மாறுகிறாள். மீரா தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை இழந்த நேரத்தில் அவளை கவனித்துக்கொள்வதும், சஞ்சய் தன்னுடைய பழைய காதல் காவ்யாவைப் பற்றிய வலியை வெளிப்படுத்தும்போது அவசரமாக அறிவுரை சொல்லாமல் அமைதியாகக் கேட்பதும், நந்தினியின் முதிர்ச்சியை அழகாக காட்டுகிறது.
சஞ்சய்யின் காவ்யா பற்றிய நினைவுகள் இந்தக் கதைக்கு முற்றிலும் வேறொரு அடுக்கைக் கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக பெரிய சொத்து, வெற்றி, வழக்கு, பணம் என்று எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும், அவன் தன்னை வரையறுக்கும் விஷயங்களின் பட்டியலில் மனிதர்கள் இல்லாமல் போயிருப்பது மிகவும் வலுவான எழுத்து. “என் வேலை, என் கார், என் அறை, என் வங்கிக் கணக்கு...” என்று அவன் சொல்லும் வரிசை, ஒரு வெற்றிகரமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் வெறுமையை மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படுத்துகிறது.
அதற்கான பதிலாக நந்தினி சொல்லும் “அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை” என்ற கருத்து இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான வரிகளில் ஒன்று. பணத்தால் வாழ்க்கையின் வசதிகளை வாங்க முடியும்; ஆனால் வாழ்க்கையை நிரப்பும் மனிதர்களை வாங்க முடியாது என்பதைத்தான் அந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.
காவ்யாவின் மரணத்தை வெறும் கதைக்கான திருப்பமாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சஞ்சய்யின் குற்றவுணர்வு, தந்தையின் அதிகார மனப்பான்மை, அவன் இழந்த உறவு ஆகியவற்றோடு இணைத்திருப்பது கதாபாத்திரத்திற்கு ஆழம் கொடுக்கிறது. குறிப்பாக “நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்” என்ற அவனுடைய வருத்தம், அவன் இன்னும் கடந்தகாலத்திலிருந்து முழுமையாக வெளியே வரவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.
அதே நேரத்தில், இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். சஞ்சய்யின் துயரத்தை நந்தினி உடனடியாக காதலாக மாற்றவில்லை. அவள் அவனை “சரி செய்ய” முயற்சிக்கவில்லை; அவனுடைய வலியை கேட்கிறாள், தேவையான உதவியைப் பெறச் சொல்கிறாள். இதனால் அவர்களுடைய அடுத்தகட்ட உறவு இயற்கையாக வளர்வதற்கான இடம் கிடைக்கிறது.
சில உறவுகள் சந்திப்பால் உருவாகாது; ஒருவர் மற்றொருவரின் அமைதியை மதிக்கத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் அவை உருவாக ஆரம்பிக்கும்.
ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வரும் நந்தினி–சஞ்சய் சந்திப்பு மிகவும் மெதுவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இங்கே வேகமான காதல் திருப்பத்தை கொண்டு வராமல், தேநீர், வேலை, நகைச்சுவை, மழை, குடும்பம் போன்ற சாதாரண விஷயங்களின் வழியாக இருவரையும் நெருக்கமாக்கியிருப்பது கதையின் முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த அதிகப்படியான உணர்ச்சி அழுத்தத்திற்கு நல்ல மாறுபாடு.
குறிப்பாக “வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன”, “வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்” போன்ற உரையாடல்கள் இருவருக்கும் இடையிலான chemistry-யை வலுக்கட்டாயமாக காட்டாமல் இயல்பாக உருவாக்குகின்றன. காதல் என்று சொல்லாமல் காதலுக்கான சாத்தியத்தை உணர வைப்பது இங்கே நல்ல எழுத்து.
முந்தைய கமெண்ட்டில் உணர்ச்சியை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தொடர்ந்து உயர்த்தாமல், சில இடங்களில் இயல்பான அமைதியை விட வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்த அப்டேட்டில் அந்த விஷயம் மிகவும் நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. காருக்குள் மழையில் இருவரும் சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருப்பதும், சஞ்சய்யின் வெறுமையான வாழ்க்கையை நந்தினி கவனிப்பதும், கடைசியில் வீட்டின் வாசலில் அவள் அவனை அழைப்பதும்—எதுவுமே அவசரப்படுத்தப்படவில்லை.
அதில் குறிப்பாக ஒரு சிறிய காட்சி மனதில் நிற்கிறது.
நந்தினி வீட்டிற்குள் செல்லும் முன் சஞ்சய்யிடம், “புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்வது.
அது வெறும் நட்புக்கான அறிவுரை இல்லை. சஞ்சய்யின் முழு வாழ்க்கைக்கும் சொல்லப்பட்ட ஒரு வரி.
அவன் வாழ்க்கையில் பணம் இருக்கிறது. தொழில் இருக்கிறது. சொத்து இருக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய “பட்டியலில்” மனிதர்கள் இல்லை. நந்தினி அந்தப் பட்டியலில் புதிய வார்த்தைகளைச் சேர்க்கச் சொல்கிறாள். இறுதியில் அவள் வீட்டுக்குள் செல்லும்போது, “ஒரு நண்பர்” என்று தாயிடம் சொல்வதும், வீட்டுக்குள் இருக்கும் சூடான உணவும், வெளியே மழையும்—இந்த மூன்றையும் இணைத்த விதம் அழகான முடிவு.
வாழ்க்கையின் பெரிய வெற்றிகள் கணக்கில் சேரும்; ஆனால் நம்மை நினைத்து காத்திருக்கும் ஒருவர் இருந்தால்தான் அந்த வெற்றி மனதில் சேரும்.
இங்கே நந்தினி கதாபாத்திரம் சஞ்சய்யை காதலிக்கிறாளா இல்லையா என்பதை ஆசிரியர் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. அதுதான் நல்லது. அவளுடைய பார்வை, அவனுடைய சிறிய செயல்களை கவனிப்பது, அவனைப் பற்றி பரிதாபப்படாமல் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது, வீட்டிற்குள் அழைப்பது—இவை அனைத்தும் வாசகரை அடுத்த கட்டத்தை எதிர்பார்க்க வைக்கின்றன.
அதேபோல் சஞ்சய்யின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு கேள்வி திறந்தே இருக்கிறது. காவ்யாவின் இழப்புக்குப் பிறகு உருவான வெறுமையை நந்தினி நிரப்பப் போகிறாளா? அல்லது அவள் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நண்பராக மட்டுமே இருப்பாளா? இந்த உறவை எந்த வேகத்தில் ஆசிரியர் நகர்த்தப் போகிறார் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளுக்கான சுவாரஸ்யமான எதிர்பார்ப்பு.
மீரா–அர்ஜுன் மையமாகத் தொடங்கிய இந்தக் கதையில், இப்போது நந்தினி–சஞ்சய் பாதை தனியாக உருவாகத் தொடங்கியிருப்பது கதையின் பரப்பை விரிவாக்குகிறது. ஆனால் இங்கே ஒரு கவனம் தேவை. புதிய உறவுகள் அதிகமாக வந்தாலும், ஆரம்பத்தில் கதைக்கு அடித்தளமாக இருந்த நீதிமன்றம், சட்டம், அதிகாரம், மனசாட்சி ஆகிய மையக் கருக்கள் பின்னால் மறைந்து போகாமல் தொடர்ந்து இணைக்கப்பட வேண்டும். இல்லையென்றால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பின் வலிமை குறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.
இந்தப் பகுதியில் அந்த இணைப்பை மீண்டும் கொண்டு வந்திருப்பது நல்ல விஷயம். “காத்திருக்கும் நாள்”, நீதிமன்றத்தின் தேதிகள், வழக்கறிஞரின் தொழில் வாழ்க்கை, கட்டணம், வாடிக்கையாளர்கள்—இவை கதையின் ஆரம்ப அடையாளத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகின்றன.
நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்புக்கு தேதி இருக்கும்; ஆனால் மனித மனத்தின் தீர்ப்புக்கு சில நேரங்களில் ஆண்டுகளே ஆகலாம்.
மொத்தத்தில், இந்த அப்டேட் முந்தைய பகுதிகளிலிருந்த பரபரப்பை விட மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தையும், மாற்றத்தையும், உறவுகளின் மெதுவான உருவாக்கத்தையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக மீராவின் தன்னுணர்வு, நந்தினியின் முதிர்ச்சி, சஞ்சய்யின் காவ்யா இழப்பு, அதன்பிறகு உருவாகும் நந்தினி–சஞ்சய் நெருக்கம்—இந்த நான்கு அடுக்குகளும் கதையை இன்னும் மனிதமாக்குகின்றன.
மழை இந்தப் பகுதியில் வெறும் பின்னணி அல்ல; கடந்த காலத்தை கழுவிவிட்டு புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஒரு குறியீடாகவே தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சஞ்சய் தனது இழப்பைப் பற்றி மழை இரவில் பேசுகிறான். இறுதியில் நந்தினியின் வீட்டின் வெப்பத்துக்குள் அந்த மழை வெளியில் தொடர்ந்து விழுகிறது. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையிலிருந்து, இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குடும்ப வெப்பத்தை நோக்கி அவன் ஒரு சிறிய பயணம் செய்துவிட்டான்.
அந்தப் பயணம் காதலா, நட்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிடப்படாத ஒரு உறவா என்பதைத் தீர்மானிப்பது அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் கையில் இருக்கிறது.
“ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்ப்பு தேவையில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல வார்த்தையும், ஒரு கப் தேநீரும் போதும்.”
முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த குறைகளைத் தாண்டி, இந்த அப்டேட்டில் உரையாடல்களின் இயல்புத்தன்மையும், காட்சிகளின் மெதுவான நகர்வும், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் அணுகுமுறையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மேம்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நந்தினியை வெறும் துணைக் கதாபாத்திரமாக விட்டுவிடாமல், கதையின் உணர்ச்சி சமநிலையைத் தாங்கும் அளவுக்கு வளர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
“தி கோர்ட்” இப்போது நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் வழக்குகளைப் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் மனதுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வழக்கைப் பற்றிய கதையாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்த அழகான மாற்றத்தையும், கதாபாத்திரங்களை அவசரப்படுத்தாமல் நகர்த்திய விதத்தையும் பாராட்டுகிறேன். Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறிப்பாக இந்தப் புதிய பாதையில் நந்தினி–சஞ்சய் உறவை எவ்வளவு நிதானமாகவும் இயல்பாகவும் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளின் மீதான எதிர்பார்ப்பை அதிகரிக்கிறது.
இறுதியாக ஒரு வரி:
“தி கோர்ட்” நீதியைத் தேடி நீதிமன்றத்துக்குள் சென்றது… ஆனால் இப்போது சில மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கை என்ற நீதிமன்றத்தில், பணத்தால் வாங்க முடியாத ஒரு புதிய தீர்ப்பை எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறது!
- Shajith
08-10-2026, 06:36 AM
AI வந்தாலும் மனுஷங்களோட கிரியேட்டிவிட்டிக்கு எந்த பிரச்னையும் இருக்காதுன்னு சொன்னாங்க. அது எவ்ளோ பெரிய பொய்னு இது மாதிரி கதைகள் படிக்கிறப்போ தான் புரியுது. இங்கிலிஷ்ல வந்த கதையை (அல்லது இங்கிலிஷ்ல எழுதப்பட்ட கதையை) தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கிறப்போ நடக்குற காமெடிகள் பயங்கரம்.
I AM CUMMING - நான் வர்றேன் மீரா!
Mind blowing originality - அதாவது ஒரிஜினாலிட்டி ஊம்பியது!
I AM CUMMING - நான் வர்றேன் மீரா!
Mind blowing originality - அதாவது ஒரிஜினாலிட்டி ஊம்பியது!
08-10-2026, 08:53 AM
(07-10-2026, 03:26 PM)Sandy2009 Wrote: தொடர்ச்சி
"நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும், குறுக்குக் கேள்வி இருக்கும், ஆவணங்கள் இருக்கும். ஆனால் காத்திருக்கும் நாளில்... உங்கள் திருவிளக்கு எரிந்துகொண்டே இருக்கும். எதிர்வாதி தன் ஆவணங்களைத் தயாரிக்கிறார். நீங்கள் ஒரு கேள்வியைத் தயாரிக்கிறீர்கள். நீதிபதி அறையின் மற்றொரு வழக்கை விசாரிக்கிறார். எல்லோரும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் உங்கள் வழக்கு இன்னும் அதே இடத்தில் தான் இருக்கிறது. அது ஒருவிதத்தில் சோகமானது."
அவள் கூறிய விதத்தில், ஒரு தொழில் நிபுணரின் அனுபவக் கசப்பும், அதேசமயம் ஒரு சாதாரண மனிதரின் களைப்பும் ஒலித்தன. சஞ்சய் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வாகனத்தை மெதுவாக இயக்கிக் கொண்டிருந்தான், அவள் பேச முடிந்த வரை.
"உங்கள் வழக்கு இன்று காத்திருக்கும் நாளில் இருந்ததா?" என்று அவன் கேட்டான்.
"இருந்தது. இன்னும் மூன்று தேதிகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேதிக்கும் நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம், ஆனால் நீதிமன்றத்திற்கு நேரம் இருக்கிறதோ இல்லையோ என்பது வேறு விஷயம்."
"அதற்காக நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமா?"
"காத்திருக்க வேண்டும். கட்டணம் வாங்குவதற்காக கூட."
அவள் கடைசி வரியைச் சொல்லும்போது அவள் குரலில் நகைச்சுவை தொனித்தது. சஞ்சய் சிரித்தான்.
"காத்திருப்பதற்கும் கட்டணம் வாங்கலாமா?"
"காத்திருப்பதற்கு எனக்குக் கட்டணம் வாங்க முடியும். ஆனால் என் வாடிக்கையாளருக்கு மனசாட்சி வரும்."
"அது நல்ல விஷயம்."
"நிச்சயமாக. வாடிக்கையாளர்கள் இல்லாவிட்டால், நான் யாருக்காக வழக்காடுவேன்?"
"உங்களுக்காக."
அவன் சொன்னது எதிர்பாராததாக இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் வீதியை உற்றுப் பார்த்தவாறே வாகனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவன் வாய் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை இருந்தது.
"நான் எனக்காக வழக்காடுவதில்லை," என்று அவள் கூறினாள், அவளது குரல் மென்மையாக இருந்தது. "நான் மற்றவர்களுக்காக வழக்காடுகிறேன். அவர்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கிறேன். அவர்களின் சொந்த வார்த்தைகளைக் கூட சரியாகச் சொல்ல முடியாத நிலையில், நான் அவர்களுக்காகப் பேசுகிறேன். அது என்னுடைய வேலை."
"அதுவும் சரிதான். ஆனால் உங்கள் வேலை உங்களை வரையறுக்கிறதா?"
அவள் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வானொலியில் ஒலித்த பழைய பாடல் முடிந்து, விளம்பரம் வந்தது. ஒரு புதிய மொபைல் போனின் அம்சங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன. இருவரும் கவனிக்கவில்லை.
"என்னை வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன," என்று அவள் இறுதியாகக் கூறினாள். "என் வேலை அதில் ஒன்றுதான்."
"மற்றவை?"
"என் குடும்பம். என் நண்பர்கள். நான் விரும்பும் புத்தகங்கள். வார இறுதியில் அம்மா செய்யும் பாயசம்."
அவள் இவற்றைச் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒரு வெளிப்படையான அன்பும், பெருமையும் கலந்திருந்தன. சஞ்சய் அதைக் கவனித்தான். அவனுக்கு ஒரு கணம் அவளுக்கு முன்பாகத் தனது சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றியது. காலியான அறை, காலணியில் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்ட காலணிகள், ஃபிரிட்ஜில் அரை நிரம்பிய தண்ணீர் பாட்டில். அவன் அந்த எண்ணத்தை விரட்டிவிட்டான்.
"நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி," என்று அவன் சொன்னான்.
"எப்படி?"
"உங்களைச் சுற்றி வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அது நல்லது."
அவன் சொன்ன விதத்தில் சிறிது வெறுமையின் சாயல் இருந்தது. நந்தினி அதை உணர்ந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவனது கைகள் வாகனப் பிடியில் இருந்தன, அவனது முகபாவம் கவனமாக இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் ஒரு சோகம் தெரிந்தது, அது அவனுக்குத் தெரியாமலே வெளிப்பட்டது.
"நீங்கள்?" என்று அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்.
"நான்?"
"உங்களை வரையறுக்கும் விஷயங்கள்?"
சஞ்சய் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வாகனம் ஒரு சிக்னலை நெருங்கியது. அவன் அதில் நின்றான். மழை இப்போது மெல்லிய தூறலாக மாறியிருந்தது. முன்பக்க கண்ணாடியில் விழும் துளிகள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் முத்துக்கள்போல் மின்னின.
"என் வேலை," என்று அவன் இறுதியாகக் கூறினான். "என் கார். என் அறை. என் வாடகைக்காரர். என் வங்கிக் கணக்கு."
அவன் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டே போனான், ஒரு பட்டியலைப் படிப்பதுபோல. ஒவ்வொரு பெயரும் காற்றில் தொங்கியது, பின்னர் மழையில் கரைந்தது.
நந்தினி கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள், அவனது சுயவிவரம் விளக்கு வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவன் ஒரு வெற்றிகரமான மனிதன். அவனிடம் பணம் இருந்தது, புகழ் இருந்தது, ஒரு தொழில் இருந்தது. ஆனால் அவன் பட்டியலிட்ட விஷயங்களில், மனிதர்கள் இல்லை. உறவுகள் இல்லை. அன்பு இல்லை.
அவளுக்கு ஒரு கணம் பரிதாபம் வந்தது. ஆனால் அது விரைவில் மறைந்துவிட்டது. பரிதாபம் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவனுக்குத் தேவை...
அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
"அது போதுமானதாக இல்லை," என்று அவள் மென்மையாகக் கூறினாள்.
"என்ன?"
"அந்தப் பட்டியல். உங்களை வரையறுப்பதற்கு அது போதுமானதாக இல்லை."
சஞ்சய் சிரித்தான், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் உண்மையான மகிழ்ச்சி இல்லை.
"நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் இப்போதைக்கு அது தான் உள்ளது."
சிக்னல் பச்சை மாறியது. அவன் வாகனத்தை முன்னோக்கி நகர்த்தினான். மழை மீண்டும் கனத்துக் கொண்டிருந்தது. தெரு விளக்குகள் ஒளி மங்கலான வட்டங்களை உருவாக்கின.
"இங்கே வலதுபுறம் திரும்பவேண்டும்," என்று நந்தினி கூறினாள்.
அவள் சொன்ன திசையில் அவன் திரும்பினான். சாலை குறுகலாகி, மரங்கள் அதிகமாக இருப்பதை அவர்கள் காண முடிந்தது. பழைய வீடுகள், சிறிய கடைகள். இது அவனது பகுதி இல்லை. இது நந்தினியின் உலகம்.
"இந்தத் தெருவில் மூன்றாவது வீடு," என்று அவள் கூறினாள்.
அவன் வாகனத்தை மெதுவாக நிறுத்தினான். வீட்டின் முன்புறம் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. வாசலில் ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது, அதன் வெளிச்சம் ஈரமான இலைகளில் பிரதிபலித்தது. வீட்டிற்குள் ஒருவர் நடமாட்டம் இருப்பதைக் காண முடிந்தது.
"இங்கே தான்," என்று நந்தினி கூறினாள். அவள் பையை எடுத்துக் கொண்டாள். "கோப்புப்பையைத் தருகிறீர்களா?"
சஞ்சய் பின்புற இருக்கையில் இருந்து அதை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்.
"நன்றி," என்று அவள் கூறினாள்.
"பரவாயில்லை."
அவள் கதவைத் திறக்கப் போனாள், பிறகு திரும்பிப் பார்த்தாள்.
"நீங்கள்... உள்ளே வருகிறீர்களா? குளிர்ச்சியாக ஒரு தேநீர் அருந்தலாம்."
அவள் அழைப்பு எதிர்பாராததாக இருந்தது. சஞ்சய் தயங்கினான். அவன் வீட்டிற்குள் இருந்த நடமாட்டத்தைப் பார்த்தான். ஒரு குடும்பம். ஒரு வீடு. அவனுக்குச் சொந்தமானது அல்ல.
"வேண்டாம்," என்று அவன் கூறினான். "உங்கள் அம்மா காத்திருப்பார். நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை."
"அவர் தொந்தரவு படமாட்டார்."
"இன்னும்... நன்றி."
அவள் அவனது மறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆனால் அவள் கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பாக, அவள் மீண்டும் திரும்பினாள்.
"சஞ்சய்," என்று அவள் கூறினாள், அவனது பெயரை முதல் முறையாகச் சொல்வது போல. "அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை என்று நான் சொன்னேன். அதை மாற்ற முடியும்."
அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் வாசல் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் மென்மையாக ஒளிர்ந்தன.
"எப்படி?" என்று அவன் கேட்டான்.
"புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்."
"என்னவாக?"
"நண்பர்கள். உறவுகள். ஒரு வீட்டில் சாப்பிடும் சாப்பாடு. வார இறுதியில் செய்யும் பாயசம்."
அவள் புன்னகைத்தாள்.
"அவை எல்லாம் கட்டணம் செலுத்த வேண்டியவை அல்ல."
சஞ்சய் பதிலளிக்க முடியவில்லை. அவனது தொண்டை சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. அவன் தலையை அசைத்தான்.
"நன்றி," என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கூறினான்.
"பரவாயில்லை. நன்றி, என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்கு."
"பரவாயில்லை."
நந்தினி கதவைத் திறந்து வெளியேறினாள். மழை இன்னும் தூறிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவள் வீட்டை நோக்கி ஓடவில்லை. அவள் நடந்தாள், அவளது உயரமான குதிகால் செருப்புகள் ஈரமான பாதையில் லேசான ஒலியை எழுப்பின.
வாசலில் சென்றதும், அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் கையை உயர்த்தி அசைத்தாள்.
சஞ்சயும் கையை உயர்த்தினான்.
பிறகு அவள் உள்ளே சென்றாள். வீட்டின் கதவு திறந்து, மூடப்பட்டது. விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது, பிறகு மறைந்தது.
சஞ்சய் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்தான். மழை அவனது காரின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தது. வானொலி இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவன் அதைக் கேட்கவில்லை.
அவன் நந்தினி சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.
அவன் தனது வாகனத்தை இயக்கத் தொடங்கினான். மழையில் மெதுவாக முன்னேறிய அவனது கார், வெளியேற்றப்பட்ட வாயுக்களின் மங்கலான நிறத்தை விட்டுச் சென்றது.
வீட்டிற்குள், நந்தினி தனது செருப்புகளைக் கழற்றி வைத்தாள். அவளது தாய் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.
"யாருடன் வந்தாய்?" என்று கேட்டாள்.
"ஒரு நண்பர்," என்று நந்தினி கூறினாள்.
அவள் சாளரத்திற்கு அருகில் சென்று பார்த்தாள். வெளியே, மழையில், ஒரு காரின் பின்புற விளக்குகள் தொலைவில் மங்கலான சிவப்புப் புள்ளிகளாக மாறி மறைந்தன.
அவள் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.
பிறகு திரும்பி, சாப்பாட்டு மேசையை நோக்கி நடந்தாள்.
வீட்டில், சூடான உணவின் மணம் நிறைந்திருந்தது. அது ஒரு வரையறை. அது போதுமானது என்று அவள் நினைத்தாள்.
வெளியே, மழை தொடர்ந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது.
(07-10-2026, 11:10 PM)Shajith Wrote: “தி கோர்ட்” — Sandy2009 அவர்களின் கதையில், இந்தப் புதிய அப்டேட் ஒரு வழக்கின் தீர்ப்பைத் தாண்டி மனிதர்களுக்குள் நடக்கும் இன்னொரு நீதிமன்றத்தைத் திறந்திருக்கிறது.
முந்தைய கமெண்ட்டில் நாம் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம்—மீராவின் அதிகார வளர்ச்சியும், அந்த அதிகாரம் அவளுடைய மனிதநேயத்தை எப்படி மெதுவாக மாற்றுகிறது என்பதும்தான். இந்த அப்டேட்டில் அந்த மாற்றம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருகாலத்தில் பிறருடைய தவறுகளை உடனே சுட்டிக்காட்டிய மீரா, இப்போது தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து நந்தினியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அதைவிட முக்கியமாக, “கேட்பீர்களா?” என்ற நந்தினியின் கேள்விக்கு “முயற்சி செய்கிறேன்” என்று மீரா சொல்வது சிறிய வசனமாக இருந்தாலும், அவளுடைய குணநலனில் பெரிய மாற்றத்தைச் சொல்கிறது.
அதிகாரம் மனிதனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளும் மனம்தான் மனிதனை உண்மையில் உயர்த்துகிறது. அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இந்தப் பகுதியில் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், ஒரு சிறிய உரையாடலுக்குள் வைத்திருப்பது சிறப்பு.
இந்த அப்டேட்டில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாத்திரம் நந்தினி. ஆரம்பத்தில் மீராவின் குழுவில் இருக்கும் ஒரு சக வழக்கறிஞராக மட்டுமே தெரிந்த அவள், இப்போது கதையின் உணர்ச்சியை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான மனிதராக மாறுகிறாள். மீரா தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை இழந்த நேரத்தில் அவளை கவனித்துக்கொள்வதும், சஞ்சய் தன்னுடைய பழைய காதல் காவ்யாவைப் பற்றிய வலியை வெளிப்படுத்தும்போது அவசரமாக அறிவுரை சொல்லாமல் அமைதியாகக் கேட்பதும், நந்தினியின் முதிர்ச்சியை அழகாக காட்டுகிறது.
சஞ்சய்யின் காவ்யா பற்றிய நினைவுகள் இந்தக் கதைக்கு முற்றிலும் வேறொரு அடுக்கைக் கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக பெரிய சொத்து, வெற்றி, வழக்கு, பணம் என்று எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும், அவன் தன்னை வரையறுக்கும் விஷயங்களின் பட்டியலில் மனிதர்கள் இல்லாமல் போயிருப்பது மிகவும் வலுவான எழுத்து. “என் வேலை, என் கார், என் அறை, என் வங்கிக் கணக்கு...” என்று அவன் சொல்லும் வரிசை, ஒரு வெற்றிகரமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் வெறுமையை மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படுத்துகிறது.
அதற்கான பதிலாக நந்தினி சொல்லும் “அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை” என்ற கருத்து இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான வரிகளில் ஒன்று. பணத்தால் வாழ்க்கையின் வசதிகளை வாங்க முடியும்; ஆனால் வாழ்க்கையை நிரப்பும் மனிதர்களை வாங்க முடியாது என்பதைத்தான் அந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.
காவ்யாவின் மரணத்தை வெறும் கதைக்கான திருப்பமாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சஞ்சய்யின் குற்றவுணர்வு, தந்தையின் அதிகார மனப்பான்மை, அவன் இழந்த உறவு ஆகியவற்றோடு இணைத்திருப்பது கதாபாத்திரத்திற்கு ஆழம் கொடுக்கிறது. குறிப்பாக “நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்” என்ற அவனுடைய வருத்தம், அவன் இன்னும் கடந்தகாலத்திலிருந்து முழுமையாக வெளியே வரவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.
அதே நேரத்தில், இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். சஞ்சய்யின் துயரத்தை நந்தினி உடனடியாக காதலாக மாற்றவில்லை. அவள் அவனை “சரி செய்ய” முயற்சிக்கவில்லை; அவனுடைய வலியை கேட்கிறாள், தேவையான உதவியைப் பெறச் சொல்கிறாள். இதனால் அவர்களுடைய அடுத்தகட்ட உறவு இயற்கையாக வளர்வதற்கான இடம் கிடைக்கிறது.
சில உறவுகள் சந்திப்பால் உருவாகாது; ஒருவர் மற்றொருவரின் அமைதியை மதிக்கத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் அவை உருவாக ஆரம்பிக்கும்.
ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வரும் நந்தினி–சஞ்சய் சந்திப்பு மிகவும் மெதுவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இங்கே வேகமான காதல் திருப்பத்தை கொண்டு வராமல், தேநீர், வேலை, நகைச்சுவை, மழை, குடும்பம் போன்ற சாதாரண விஷயங்களின் வழியாக இருவரையும் நெருக்கமாக்கியிருப்பது கதையின் முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த அதிகப்படியான உணர்ச்சி அழுத்தத்திற்கு நல்ல மாறுபாடு.
குறிப்பாக “வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன”, “வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்” போன்ற உரையாடல்கள் இருவருக்கும் இடையிலான chemistry-யை வலுக்கட்டாயமாக காட்டாமல் இயல்பாக உருவாக்குகின்றன. காதல் என்று சொல்லாமல் காதலுக்கான சாத்தியத்தை உணர வைப்பது இங்கே நல்ல எழுத்து.
முந்தைய கமெண்ட்டில் உணர்ச்சியை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தொடர்ந்து உயர்த்தாமல், சில இடங்களில் இயல்பான அமைதியை விட வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்த அப்டேட்டில் அந்த விஷயம் மிகவும் நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. காருக்குள் மழையில் இருவரும் சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருப்பதும், சஞ்சய்யின் வெறுமையான வாழ்க்கையை நந்தினி கவனிப்பதும், கடைசியில் வீட்டின் வாசலில் அவள் அவனை அழைப்பதும்—எதுவுமே அவசரப்படுத்தப்படவில்லை.
அதில் குறிப்பாக ஒரு சிறிய காட்சி மனதில் நிற்கிறது.
நந்தினி வீட்டிற்குள் செல்லும் முன் சஞ்சய்யிடம், “புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்வது.
அது வெறும் நட்புக்கான அறிவுரை இல்லை. சஞ்சய்யின் முழு வாழ்க்கைக்கும் சொல்லப்பட்ட ஒரு வரி.
அவன் வாழ்க்கையில் பணம் இருக்கிறது. தொழில் இருக்கிறது. சொத்து இருக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய “பட்டியலில்” மனிதர்கள் இல்லை. நந்தினி அந்தப் பட்டியலில் புதிய வார்த்தைகளைச் சேர்க்கச் சொல்கிறாள். இறுதியில் அவள் வீட்டுக்குள் செல்லும்போது, “ஒரு நண்பர்” என்று தாயிடம் சொல்வதும், வீட்டுக்குள் இருக்கும் சூடான உணவும், வெளியே மழையும்—இந்த மூன்றையும் இணைத்த விதம் அழகான முடிவு.
வாழ்க்கையின் பெரிய வெற்றிகள் கணக்கில் சேரும்; ஆனால் நம்மை நினைத்து காத்திருக்கும் ஒருவர் இருந்தால்தான் அந்த வெற்றி மனதில் சேரும்.
இங்கே நந்தினி கதாபாத்திரம் சஞ்சய்யை காதலிக்கிறாளா இல்லையா என்பதை ஆசிரியர் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. அதுதான் நல்லது. அவளுடைய பார்வை, அவனுடைய சிறிய செயல்களை கவனிப்பது, அவனைப் பற்றி பரிதாபப்படாமல் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது, வீட்டிற்குள் அழைப்பது—இவை அனைத்தும் வாசகரை அடுத்த கட்டத்தை எதிர்பார்க்க வைக்கின்றன.
அதேபோல் சஞ்சய்யின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு கேள்வி திறந்தே இருக்கிறது. காவ்யாவின் இழப்புக்குப் பிறகு உருவான வெறுமையை நந்தினி நிரப்பப் போகிறாளா? அல்லது அவள் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நண்பராக மட்டுமே இருப்பாளா? இந்த உறவை எந்த வேகத்தில் ஆசிரியர் நகர்த்தப் போகிறார் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளுக்கான சுவாரஸ்யமான எதிர்பார்ப்பு.
மீரா–அர்ஜுன் மையமாகத் தொடங்கிய இந்தக் கதையில், இப்போது நந்தினி–சஞ்சய் பாதை தனியாக உருவாகத் தொடங்கியிருப்பது கதையின் பரப்பை விரிவாக்குகிறது. ஆனால் இங்கே ஒரு கவனம் தேவை. புதிய உறவுகள் அதிகமாக வந்தாலும், ஆரம்பத்தில் கதைக்கு அடித்தளமாக இருந்த நீதிமன்றம், சட்டம், அதிகாரம், மனசாட்சி ஆகிய மையக் கருக்கள் பின்னால் மறைந்து போகாமல் தொடர்ந்து இணைக்கப்பட வேண்டும். இல்லையென்றால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பின் வலிமை குறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.
இந்தப் பகுதியில் அந்த இணைப்பை மீண்டும் கொண்டு வந்திருப்பது நல்ல விஷயம். “காத்திருக்கும் நாள்”, நீதிமன்றத்தின் தேதிகள், வழக்கறிஞரின் தொழில் வாழ்க்கை, கட்டணம், வாடிக்கையாளர்கள்—இவை கதையின் ஆரம்ப அடையாளத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகின்றன.
நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்புக்கு தேதி இருக்கும்; ஆனால் மனித மனத்தின் தீர்ப்புக்கு சில நேரங்களில் ஆண்டுகளே ஆகலாம்.
மொத்தத்தில், இந்த அப்டேட் முந்தைய பகுதிகளிலிருந்த பரபரப்பை விட மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தையும், மாற்றத்தையும், உறவுகளின் மெதுவான உருவாக்கத்தையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக மீராவின் தன்னுணர்வு, நந்தினியின் முதிர்ச்சி, சஞ்சய்யின் காவ்யா இழப்பு, அதன்பிறகு உருவாகும் நந்தினி–சஞ்சய் நெருக்கம்—இந்த நான்கு அடுக்குகளும் கதையை இன்னும் மனிதமாக்குகின்றன.
மழை இந்தப் பகுதியில் வெறும் பின்னணி அல்ல; கடந்த காலத்தை கழுவிவிட்டு புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஒரு குறியீடாகவே தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சஞ்சய் தனது இழப்பைப் பற்றி மழை இரவில் பேசுகிறான். இறுதியில் நந்தினியின் வீட்டின் வெப்பத்துக்குள் அந்த மழை வெளியில் தொடர்ந்து விழுகிறது. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையிலிருந்து, இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குடும்ப வெப்பத்தை நோக்கி அவன் ஒரு சிறிய பயணம் செய்துவிட்டான்.
அந்தப் பயணம் காதலா, நட்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிடப்படாத ஒரு உறவா என்பதைத் தீர்மானிப்பது அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் கையில் இருக்கிறது.
“ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்ப்பு தேவையில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல வார்த்தையும், ஒரு கப் தேநீரும் போதும்.”
முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த குறைகளைத் தாண்டி, இந்த அப்டேட்டில் உரையாடல்களின் இயல்புத்தன்மையும், காட்சிகளின் மெதுவான நகர்வும், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் அணுகுமுறையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மேம்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நந்தினியை வெறும் துணைக் கதாபாத்திரமாக விட்டுவிடாமல், கதையின் உணர்ச்சி சமநிலையைத் தாங்கும் அளவுக்கு வளர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
“தி கோர்ட்” இப்போது நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் வழக்குகளைப் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் மனதுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வழக்கைப் பற்றிய கதையாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்த அழகான மாற்றத்தையும், கதாபாத்திரங்களை அவசரப்படுத்தாமல் நகர்த்திய விதத்தையும் பாராட்டுகிறேன். Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறிப்பாக இந்தப் புதிய பாதையில் நந்தினி–சஞ்சய் உறவை எவ்வளவு நிதானமாகவும் இயல்பாகவும் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளின் மீதான எதிர்பார்ப்பை அதிகரிக்கிறது.
இறுதியாக ஒரு வரி:
“தி கோர்ட்” நீதியைத் தேடி நீதிமன்றத்துக்குள் சென்றது… ஆனால் இப்போது சில மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கை என்ற நீதிமன்றத்தில், பணத்தால் வாங்க முடியாத ஒரு புதிய தீர்ப்பை எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறது!
நண்பா முந்தைய பகுதியில் நான் சிறு சிறு எபிசோடுகளாக எழுத முடிவு எடுத்திருந்தேன். இத்தளத்தில் நண்பர் ஒருவரின் ஆலோசனையின் பெயரில் நெடுந்தொடராக எழுத ஆசைப்படுகிறேன். குறிப்பாக நான் ஒன்றை கூற ஆசைப்படுகிறேன் நண்பா. மீரா ஒரு காரியவாதி அவள் தான் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதற்காக எந்த ஒரு எல்லைக்கும் செல்ல க்கூடியவர். எந்த ஒரு எல்லைக்கும் முன் பகுதியில் குறிப்பிட்டது போல நந்தினி மீரா உதவியாளர் வழக்கறிஞர் ஆனால் அவளைப் போன்று குணம் உடையவள் அல்ல மென்மையானவள். இந்த கதை எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்றால் மீராவினால் நந்தினியின் வாழ்க்கையில் ஏற்படக்கூடிய மாற்றங்கள் அதை நோக்கி கதைசெல்கிறது
இதில் காதல் இருக்கும் பிரிவுகள் இருக்கும் காமம் இருக்கும்
அனைத்தும் இயல்பாக இருக்கும் மென்மையாக இருக்கும்
வந்தான் போனான் அந்த மாதிரி இருக்காது பொறுமையாக தான் இருக்கும். எந்த ஒரு பெண்ணும் அவ்வளவு எளிதாக ஒரு ஆணுக்கு தன் உடலை தருவது இல்லை .. மெதுவாக கதை நகரும் மெதுவாக காமம் வரும் நண்பா. இந்த முறை நான் அவசரப்பட போவதில்லை. மீரா வரும் இடங்கள் மற்றும் கொஞ்சம் அதிரடியாக இருக்கும்.
08-10-2026, 08:55 AM
(07-10-2026, 11:10 PM)Shajith Wrote: “தி கோர்ட்” — Sandy2009 அவர்களின் கதையில், இந்தப் புதிய அப்டேட் ஒரு வழக்கின் தீர்ப்பைத் தாண்டி மனிதர்களுக்குள் நடக்கும் இன்னொரு நீதிமன்றத்தைத் திறந்திருக்கிறது.
முந்தைய கமெண்ட்டில் நாம் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம்—மீராவின் அதிகார வளர்ச்சியும், அந்த அதிகாரம் அவளுடைய மனிதநேயத்தை எப்படி மெதுவாக மாற்றுகிறது என்பதும்தான். இந்த அப்டேட்டில் அந்த மாற்றம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருகாலத்தில் பிறருடைய தவறுகளை உடனே சுட்டிக்காட்டிய மீரா, இப்போது தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து நந்தினியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அதைவிட முக்கியமாக, “கேட்பீர்களா?” என்ற நந்தினியின் கேள்விக்கு “முயற்சி செய்கிறேன்” என்று மீரா சொல்வது சிறிய வசனமாக இருந்தாலும், அவளுடைய குணநலனில் பெரிய மாற்றத்தைச் சொல்கிறது.
அதிகாரம் மனிதனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளும் மனம்தான் மனிதனை உண்மையில் உயர்த்துகிறது. அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இந்தப் பகுதியில் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், ஒரு சிறிய உரையாடலுக்குள் வைத்திருப்பது சிறப்பு.
இந்த அப்டேட்டில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாத்திரம் நந்தினி. ஆரம்பத்தில் மீராவின் குழுவில் இருக்கும் ஒரு சக வழக்கறிஞராக மட்டுமே தெரிந்த அவள், இப்போது கதையின் உணர்ச்சியை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான மனிதராக மாறுகிறாள். மீரா தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை இழந்த நேரத்தில் அவளை கவனித்துக்கொள்வதும், சஞ்சய் தன்னுடைய பழைய காதல் காவ்யாவைப் பற்றிய வலியை வெளிப்படுத்தும்போது அவசரமாக அறிவுரை சொல்லாமல் அமைதியாகக் கேட்பதும், நந்தினியின் முதிர்ச்சியை அழகாக காட்டுகிறது.
சஞ்சய்யின் காவ்யா பற்றிய நினைவுகள் இந்தக் கதைக்கு முற்றிலும் வேறொரு அடுக்கைக் கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக பெரிய சொத்து, வெற்றி, வழக்கு, பணம் என்று எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும், அவன் தன்னை வரையறுக்கும் விஷயங்களின் பட்டியலில் மனிதர்கள் இல்லாமல் போயிருப்பது மிகவும் வலுவான எழுத்து. “என் வேலை, என் கார், என் அறை, என் வங்கிக் கணக்கு...” என்று அவன் சொல்லும் வரிசை, ஒரு வெற்றிகரமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் வெறுமையை மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படுத்துகிறது.
அதற்கான பதிலாக நந்தினி சொல்லும் “அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை” என்ற கருத்து இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான வரிகளில் ஒன்று. பணத்தால் வாழ்க்கையின் வசதிகளை வாங்க முடியும்; ஆனால் வாழ்க்கையை நிரப்பும் மனிதர்களை வாங்க முடியாது என்பதைத்தான் அந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.
காவ்யாவின் மரணத்தை வெறும் கதைக்கான திருப்பமாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சஞ்சய்யின் குற்றவுணர்வு, தந்தையின் அதிகார மனப்பான்மை, அவன் இழந்த உறவு ஆகியவற்றோடு இணைத்திருப்பது கதாபாத்திரத்திற்கு ஆழம் கொடுக்கிறது. குறிப்பாக “நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்” என்ற அவனுடைய வருத்தம், அவன் இன்னும் கடந்தகாலத்திலிருந்து முழுமையாக வெளியே வரவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.
அதே நேரத்தில், இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். சஞ்சய்யின் துயரத்தை நந்தினி உடனடியாக காதலாக மாற்றவில்லை. அவள் அவனை “சரி செய்ய” முயற்சிக்கவில்லை; அவனுடைய வலியை கேட்கிறாள், தேவையான உதவியைப் பெறச் சொல்கிறாள். இதனால் அவர்களுடைய அடுத்தகட்ட உறவு இயற்கையாக வளர்வதற்கான இடம் கிடைக்கிறது.
சில உறவுகள் சந்திப்பால் உருவாகாது; ஒருவர் மற்றொருவரின் அமைதியை மதிக்கத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் அவை உருவாக ஆரம்பிக்கும்.
ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வரும் நந்தினி–சஞ்சய் சந்திப்பு மிகவும் மெதுவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இங்கே வேகமான காதல் திருப்பத்தை கொண்டு வராமல், தேநீர், வேலை, நகைச்சுவை, மழை, குடும்பம் போன்ற சாதாரண விஷயங்களின் வழியாக இருவரையும் நெருக்கமாக்கியிருப்பது கதையின் முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த அதிகப்படியான உணர்ச்சி அழுத்தத்திற்கு நல்ல மாறுபாடு.
குறிப்பாக “வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன”, “வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்” போன்ற உரையாடல்கள் இருவருக்கும் இடையிலான chemistry-யை வலுக்கட்டாயமாக காட்டாமல் இயல்பாக உருவாக்குகின்றன. காதல் என்று சொல்லாமல் காதலுக்கான சாத்தியத்தை உணர வைப்பது இங்கே நல்ல எழுத்து.
முந்தைய கமெண்ட்டில் உணர்ச்சியை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தொடர்ந்து உயர்த்தாமல், சில இடங்களில் இயல்பான அமைதியை விட வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்த அப்டேட்டில் அந்த விஷயம் மிகவும் நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. காருக்குள் மழையில் இருவரும் சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருப்பதும், சஞ்சய்யின் வெறுமையான வாழ்க்கையை நந்தினி கவனிப்பதும், கடைசியில் வீட்டின் வாசலில் அவள் அவனை அழைப்பதும்—எதுவுமே அவசரப்படுத்தப்படவில்லை.
அதில் குறிப்பாக ஒரு சிறிய காட்சி மனதில் நிற்கிறது.
நந்தினி வீட்டிற்குள் செல்லும் முன் சஞ்சய்யிடம், “புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்வது.
அது வெறும் நட்புக்கான அறிவுரை இல்லை. சஞ்சய்யின் முழு வாழ்க்கைக்கும் சொல்லப்பட்ட ஒரு வரி.
அவன் வாழ்க்கையில் பணம் இருக்கிறது. தொழில் இருக்கிறது. சொத்து இருக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய “பட்டியலில்” மனிதர்கள் இல்லை. நந்தினி அந்தப் பட்டியலில் புதிய வார்த்தைகளைச் சேர்க்கச் சொல்கிறாள். இறுதியில் அவள் வீட்டுக்குள் செல்லும்போது, “ஒரு நண்பர்” என்று தாயிடம் சொல்வதும், வீட்டுக்குள் இருக்கும் சூடான உணவும், வெளியே மழையும்—இந்த மூன்றையும் இணைத்த விதம் அழகான முடிவு.
வாழ்க்கையின் பெரிய வெற்றிகள் கணக்கில் சேரும்; ஆனால் நம்மை நினைத்து காத்திருக்கும் ஒருவர் இருந்தால்தான் அந்த வெற்றி மனதில் சேரும்.
இங்கே நந்தினி கதாபாத்திரம் சஞ்சய்யை காதலிக்கிறாளா இல்லையா என்பதை ஆசிரியர் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. அதுதான் நல்லது. அவளுடைய பார்வை, அவனுடைய சிறிய செயல்களை கவனிப்பது, அவனைப் பற்றி பரிதாபப்படாமல் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது, வீட்டிற்குள் அழைப்பது—இவை அனைத்தும் வாசகரை அடுத்த கட்டத்தை எதிர்பார்க்க வைக்கின்றன.
அதேபோல் சஞ்சய்யின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு கேள்வி திறந்தே இருக்கிறது. காவ்யாவின் இழப்புக்குப் பிறகு உருவான வெறுமையை நந்தினி நிரப்பப் போகிறாளா? அல்லது அவள் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நண்பராக மட்டுமே இருப்பாளா? இந்த உறவை எந்த வேகத்தில் ஆசிரியர் நகர்த்தப் போகிறார் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளுக்கான சுவாரஸ்யமான எதிர்பார்ப்பு.
மீரா–அர்ஜுன் மையமாகத் தொடங்கிய இந்தக் கதையில், இப்போது நந்தினி–சஞ்சய் பாதை தனியாக உருவாகத் தொடங்கியிருப்பது கதையின் பரப்பை விரிவாக்குகிறது. ஆனால் இங்கே ஒரு கவனம் தேவை. புதிய உறவுகள் அதிகமாக வந்தாலும், ஆரம்பத்தில் கதைக்கு அடித்தளமாக இருந்த நீதிமன்றம், சட்டம், அதிகாரம், மனசாட்சி ஆகிய மையக் கருக்கள் பின்னால் மறைந்து போகாமல் தொடர்ந்து இணைக்கப்பட வேண்டும். இல்லையென்றால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பின் வலிமை குறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.
இந்தப் பகுதியில் அந்த இணைப்பை மீண்டும் கொண்டு வந்திருப்பது நல்ல விஷயம். “காத்திருக்கும் நாள்”, நீதிமன்றத்தின் தேதிகள், வழக்கறிஞரின் தொழில் வாழ்க்கை, கட்டணம், வாடிக்கையாளர்கள்—இவை கதையின் ஆரம்ப அடையாளத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகின்றன.
நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்புக்கு தேதி இருக்கும்; ஆனால் மனித மனத்தின் தீர்ப்புக்கு சில நேரங்களில் ஆண்டுகளே ஆகலாம்.
மொத்தத்தில், இந்த அப்டேட் முந்தைய பகுதிகளிலிருந்த பரபரப்பை விட மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தையும், மாற்றத்தையும், உறவுகளின் மெதுவான உருவாக்கத்தையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக மீராவின் தன்னுணர்வு, நந்தினியின் முதிர்ச்சி, சஞ்சய்யின் காவ்யா இழப்பு, அதன்பிறகு உருவாகும் நந்தினி–சஞ்சய் நெருக்கம்—இந்த நான்கு அடுக்குகளும் கதையை இன்னும் மனிதமாக்குகின்றன.
மழை இந்தப் பகுதியில் வெறும் பின்னணி அல்ல; கடந்த காலத்தை கழுவிவிட்டு புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஒரு குறியீடாகவே தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சஞ்சய் தனது இழப்பைப் பற்றி மழை இரவில் பேசுகிறான். இறுதியில் நந்தினியின் வீட்டின் வெப்பத்துக்குள் அந்த மழை வெளியில் தொடர்ந்து விழுகிறது. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையிலிருந்து, இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குடும்ப வெப்பத்தை நோக்கி அவன் ஒரு சிறிய பயணம் செய்துவிட்டான்.
அந்தப் பயணம் காதலா, நட்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிடப்படாத ஒரு உறவா என்பதைத் தீர்மானிப்பது அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் கையில் இருக்கிறது.
“ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்ப்பு தேவையில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல வார்த்தையும், ஒரு கப் தேநீரும் போதும்.”
முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த குறைகளைத் தாண்டி, இந்த அப்டேட்டில் உரையாடல்களின் இயல்புத்தன்மையும், காட்சிகளின் மெதுவான நகர்வும், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் அணுகுமுறையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மேம்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நந்தினியை வெறும் துணைக் கதாபாத்திரமாக விட்டுவிடாமல், கதையின் உணர்ச்சி சமநிலையைத் தாங்கும் அளவுக்கு வளர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
“தி கோர்ட்” இப்போது நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் வழக்குகளைப் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் மனதுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வழக்கைப் பற்றிய கதையாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்த அழகான மாற்றத்தையும், கதாபாத்திரங்களை அவசரப்படுத்தாமல் நகர்த்திய விதத்தையும் பாராட்டுகிறேன். Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறிப்பாக இந்தப் புதிய பாதையில் நந்தினி–சஞ்சய் உறவை எவ்வளவு நிதானமாகவும் இயல்பாகவும் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளின் மீதான எதிர்பார்ப்பை அதிகரிக்கிறது.
இறுதியாக ஒரு வரி:
“தி கோர்ட்” நீதியைத் தேடி நீதிமன்றத்துக்குள் சென்றது… ஆனால் இப்போது சில மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கை என்ற நீதிமன்றத்தில், பணத்தால் வாங்க முடியாத ஒரு புதிய தீர்ப்பை எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறது!
நண்பா தங்களின் பாராட்டுக்களுக்கு என் தலை குனிந்த நன்றிகள்.
நிச்சயம் நல்ல ஒரு கதையை ந தருவேன் தங்களின் பாராட்டுகளை தொடர்ந்து பெறுவேன்.
இந்த கதைக்கு தங்களின் ஆதரவுகளை தாருங்கள்
தினமும் ஒரு எபிசோடு பதிவிட்டு விடுவேன்
08-10-2026, 01:26 PM
தொடர்ச்சி
அன்று இரவு மழை நின்றபாடில்லை.
நந்தினி வீட்டிற்குள் சென்றுவிட்ட பிறகும், சஞ்சய் சில நிமிடங்கள் காருக்குள் அமர்ந்திருந்தான். அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனது மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.
“என் வாழ்க்கையில் உண்மையிலேயே புதிதாக எதையாவது சேர்க்க முடியுமா?” என்று தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டான்.
கார் மெதுவாக அந்தத் தெருவை விட்டு வெளியேறியது.
சில நிமிடங்கள் சென்றிருக்கும்.
திடீரென்று காரின் வேகம் குறைந்தது.
சஞ்சய் ஆக்சிலரேட்டரை அழுத்தினான்.
எந்தப் பதிலும் இல்லை.
மீண்டும் முயன்றான்.
கார் சில அடி நகர்ந்துவிட்டு, சத்தமின்றி நின்றுவிட்டது.
“ச்சே…”
அவன் ஸ்டியரிங்கில் கையை வைத்தபடி சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்தான்.
செல்போனை எடுத்துப் பார்த்தான். நேரம் இரவு வெகுவாகிவிட்டது.
கார் மீண்டும் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
அவன் காரிலிருந்து இறங்கி பானெட்டைத் திறந்து பார்த்தான். மழைத்துளிகள் அவன் முகத்தில் விழுந்துகொண்டிருந்தன. என்ன பிரச்சனை என்று அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அதே நேரத்தில்…
நந்தினி வீட்டின் சாளரத்தின் அருகே நின்றுகொண்டு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கவனித்தாள்.
சற்று தொலைவில் சஞ்சயின் கார் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.
“இன்னும் போகவில்லையா?”
“அம்மா, நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிட்டு வருகிறேன்.”
“இந்த நேரத்திலா?”
தெருமுனை வரைக்கும்
அவள் குடையை எடுத்துக் கொண்டாள்.
வாசலைத் திறந்து மழைக்குள் நடந்தாள்.
“சஞ்சய்!”
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
கையில் குடையுடன் நந்தினி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
“என்னாச்சு?”
“கார் திடீரென்று நின்றுவிட்டது.”
“ஸ்டார்ட் ஆகவில்லையா?”
“இல்லை.”
“மெக்கானிக்குக்கு போன் செய்தீர்களா?”
“போன் செய்தேன். இப்போது இரவு ஆகிவிட்டதால் உடனடியாக வர முடியாது என்றார்கள். வேறு ஒரு காரை எடுத்துக்கொண்டு வரச் சொல்லியிருக்கிறேன்.”
“அப்படியா?”
நந்தினி சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“அதுவரை இங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா?”
“வேறு வழியில்லை.”
நந்தினி “இருக்கிறது.”
அவன் புரியாமல் அவளைப் பார்த்தான்.
“எங்கள் வீட்டிற்கு வாருங்கள்.”
“வேண்டாம் நந்தினி. ஏற்கனவே நேரமாகிவிட்டது.”
“அதனால்தான் அழைக்கிறேன். மழையிலே நின்றுகொண்டிருப்பதைவிட வீட்டுக்குள் வந்து உட்காருங்கள்.”
“உங்கள் அம்மா…”
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“வாங்க.”
சஞ்சய் சிறிது தயங்கினான்.
பிறகு காரை பூட்டிவிட்டு அவளுடன் நடந்தான்.
நந்தினி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது அவளது தாய் சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.
“வாங்க தம்பி,” என்றார்.
சஞ்சய் மரியாதையாகத் தலையசைத்தான்.
“வணக்கம்
“இவர்தான் சஞ்சய்,” என்று நந்தினி அறிமுகப்படுத்தினாள். “இன்று என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தவர்.”
“கார் பழுதாகிவிட்டது அம்மா.”
என்றால் நந்தினி.
“தம்பி மழையில் நனைந்து இருக்கிறார்”
டவல் கொடு என்றார். அவள் அம்மா.
தலையைத் துவட்டி கொண்டு
சஞ்சய் சோபாவில் அமர்ந்தான்.
சில நிமிடங்களிலேயே வீடு முழுவதும் ஒரு விதமான இயல்பான சூழல் உருவானது.
“சாப்பிட்டுவிட்டீர்களா?”
“இல்லை அம்மா.”
வீட்டிற்குச் சென்று தான்
“அப்படியானால் இன்று இங்கேயே சாப்பிடுங்கள்.”
“வேண்டாம் அம்மா…”
“வேண்டாம் என்று சொல்லக்கூடாது.
மழையில் நனைந்து வந்திருக்கிறீர்கள்.”
நந்தினி சிரித்தாள்.
“அம்மாவிடம் நீங்கள் தப்பிக்க முடியாது.”
சஞ்சயும் சிரித்தான்.
அந்த இரவு, ஒரு பெரிய நட்சத்திர விடுதியின் விலையுயர்ந்த உணவகத்தில் சாப்பிடும் உணவைவிட, அந்தச் சிறிய வீட்டின் சாப்பாடு அவனுக்கு வித்தியாசமாகத் தோன்றியது.
அந்த உணவின் சுவையில் வீட்டின் அன்பு இருந்தது.
“நல்லா இருக்கிறது ,” என்றான் சஞ்சய்.
“இன்னும் கொஞ்சம்
நந்தினி அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
அவள் தாய் மகிழ்ச்சியாக அவனது தட்டில் உணவு பரிமாறினார்.
அந்த இரவு, சஞ்சய்க்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது.
ஒரு வீட்டில் விருந்தினராக இருப்பது.
சில நேரத்தில் அவனது மாற்றுக் கார் வந்தது.
வாசலில் நின்றுகொண்டு சஞ்சய் கிளம்பத் தயாரானான்.
“நன்றி என்றான்.
“எதற்கு நன்றி? மறுபடியும் வர வேண்டும்.”
சஞ்சய் நந்தினியைப் பார்த்தான்.
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“வாங்க.”
காரில் ஏறுவதற்கு முன் சஞ்சய் திடீரென்று கேட்டான்.
“நந்தினி… உங்கள் நம்பர் என்கிட்ட இல்லை.”
“உண்மைதான்.”
அவள் தனது கைபேசியை எடுத்தாள்.
இருவரும் தங்களது கைபேசி எண்களைப் பரிமாறிக் கொண்டனர்.
“இப்போது இருக்கிறது,” என்றாள் நந்தினி.
“சரி.”
அவன் காரில் ஏறினான்.
“குட்நைட்.”
“குட்நைட்.”
கார் நகர்ந்தது.
நந்தினி வாசலில் நின்றபடி அது மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
முதல் செய்தி
அன்று இரவு சஞ்சய் வீட்டை அடைந்ததும், உடை மாற்றுவதற்கு முன்பே கைபேசியை எடுத்தான்.
WhatsApp-ஐத் திறந்தான்.
புதிய எண்ணைத் தேடினான்.
Nandhini.
சில நொடிகள் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பிறகு ஒரு செய்தி அனுப்பினான்.
“வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன். இன்று இரவு உணவுக்கு நன்றி.”
சில நொடிகளில் பதில் வந்தது.
“நல்லது. பாதுகாப்பாக வந்துவிட்டீர்கள் என்று தெரிந்ததில் சந்தோஷம்.”
சஞ்சய் மீண்டும் தட்டச்சு செய்தான்.
“உங்கள் அம்மாவின் உணவு அருமை.”
அதற்கு உடனே பதில்.
“அதை அவரிடம் சொல்லிவிடுகிறேன். இனிமேல் உங்களுக்கு அழைப்பு வர வாய்ப்பு அதிகம்.”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
“அப்படியானால் நான் தயாராக இருக்கிறேன்.”
அந்தச் சிறிய உரையாடல் இரவு முழுவதும் அவனது முகத்தில் புன்னகையை வைத்திருந்தது.
அதன்பிறகு நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன.
முதலில் WhatsApp செய்திகள்.
பிறகு தொலைபேசி அழைப்புகள்.
பிறகு நீண்ட உரையாடல்கள்.
நீதிமன்றத்தில் நடந்த சுவாரசியமான சம்பவங்களை நந்தினி கூறுவாள்.
தனது தொழில், வேலை, வாழ்க்கையில் சந்தித்த மனிதர்கள் பற்றி சஞ்சய் பேசுவான்.
சில நாட்களில் இருவரும் நல்ல நண்பர்களாகிவிட்டனர்.
ஒரு வெள்ளிக்கிழமை—
“மூவி போகலாமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.
“என்ன படம்?”
“நீங்கள் தேர்வு செய்யுங்கள்.”
“அப்படியானால் மோசமான படம் பார்த்தாலும் குற்றம் உங்களுடையது.”
“சரி.”
திரையரங்கில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.
படத்தைவிட அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதில்தான் அதிக கவனம் செலுத்தினர்.
மற்றொரு நாள்—
கடற்கரை.
மணலில் கால்களைப் புதைத்துக்கொண்டு இருவரும் நடந்தனர்.
“நீங்கள் எப்போதாவது அமைதியாக இருக்க முடியுமா?” என்று நந்தினி கேட்டாள்.
“நீங்கள் பேசாமல் இருந்தால் முடியும்.”
“நான் பேசாமலா?”
“அது நடக்கவே நடக்காது.”
அவள் சிரித்தாள்.
மற்றொரு வார இறுதியில் நண்பர்களுடன் பார்ட்டி.
சில சமயம் காபி.
சில சமயம் இரவு உணவு.
சில சமயம் எந்தத் திட்டமும் இல்லாமல் நகரத்தைச் சுற்றி வருவது.
அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையிலும் மற்றவர் ஒரு பழக்கமாக மாறத் தொடங்கினார்.
ஆனால் அந்த நட்பின் எல்லையைத் தாண்டி ஏதோ ஒன்று வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அதை இருவரும் உணர்ந்திருந்தார்கள்.
யாரும் சொல்லவில்லை.
---
ஆறு மாதங்கள் கழித்து
சஞ்சயின் பிறந்தநாள் வந்தது.
அவன் பெரிய அளவில் ஒரு பார்ட்டி ஏற்பாடு செய்தான்.
நண்பர்கள்.
தொழில் தொடர்புகள்.
அவனுக்கு நெருக்கமானவர்கள்.
மீராவும் வந்திருந்தாள்.
நந்தினியும் வந்திருந்தாள்.
அன்று நந்தினி அவனிடம் பேச முயன்றாள்.
ஒருமுறை.
இருமுறை.
மூன்றுமுறை.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் யாராவது சஞ்சயை அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர்.
பார்ட்டி முடிந்தது
பின் ஒருவராக வெளியேறத் தொடங்கினர்.
இறுதியில் சஞ்சய் நந்தினியிடம் வந்தான்.”
“வெளியே போகலாமா?”
“சரி.”
இருவரும் காரில் ஏறினர்.
சில தூரம் சென்றபின் சஞ்சய் காரை சாலையோரத்தில் நிறுத்தினான்.
இருவரும் காரிலிருந்து இறங்கினர்.
இரவு அமைதியாக இருந்தது.
தெருவிளக்குகள் நீண்ட நிழல்களை உருவாக்கின.
அவர்கள் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினர்.
சஞ்சய் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு நின்றான்.
“நந்தினி…”
“ம்?”
“நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்.”
“சொல்லுங்கள்.”
அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.
“நான் உங்களைப் பற்றி முதலில் என்ன நினைத்தேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.”
அவள் அமைதியாகக் கேட்டாள்.
“ஆனால் கடந்த ஆறு மாதங்களில்… நீங்கள் இல்லாத ஒரு நாளை நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.”
நந்தினியின் முகம் மாறியது.
“சஞ்சய்…”
“நான் உங்களை விரும்புகிறேன்.” i love you
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன், நந்தினி.”
அவள் தலையைத் தாழ்த்தினாள்.
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“சஞ்சய்… நான் உங்களை விட நான்கு வயது பெரியவள்.”
“அதனால்?”
“நான் விவாகரத்து ஆனவள்.”
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.
“அதனால்?”
“அது உங்களுக்கு ஒரு விஷயமாக இருக்காதா?”
“இல்லை.”
“சமூகம்?”
“நான் சமூகத்துடன் திருமணம் செய்யப் போவதில்லை.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“நம்முடைய காலம் மாறிவிட்டது நந்தினி. வயது… கடந்த காலம்… இவையெல்லாம் ஒருவரை ஒருவர் உண்மையாக நேசிப்பவர்களுக்கு தடையாக இருக்க வேண்டிய விஷயங்கள் இல்லை.”
அவள் கண்களில் குழப்பம்.
நீங்கள் கொஞ்சம் நேரம்
“எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
அவன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.
“எனக்கு உடனே பதில் வேண்டாம். உங்களுக்கு என்னை நம்ப முடியும் என்று தோன்றும் வரை… நேரம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
அந்த இரவு அவர்கள் இருவரும் வீடு திரும்பினர்.
ஆனால் இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி.
“இது காதலா?”
---
மறுநாள் நீதிமன்றம்
அடுத்த நாள் நந்தினிக்கு முக்கியமான ஒரு வழக்கு.
பல நாட்களாகத் தயாராகியிருந்த வழக்கு.
ஆனால் நீதிமன்றத்தில் நின்றபோது அவளது மனம் வேறு எங்கோ இருந்தது.
வழக்கின் முக்கியமான வாதத்தைத் தொடங்க வேண்டிய நேரத்தில் அவளால் வார்த்தைகளை ஒழுங்குபடுத்த முடியவில்லை.
அவள் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றாள்.
அதை கவனித்த மீரா உடனடியாக எழுந்தாள்.
“நான் வாதாடுகிறேன்.”
வழக்கு முடிந்த பிறகு மீரா நந்தினியைத் தேடி வந்தாள்.
“என்ன ஆச்சு?”
நந்தினி எதுவும் பேசவில்லை.
நந்தினி நீண்ட மூச்சுவிட்டாள்.
“சஞ்சய்…”
மீராவின் கண்கள் விரிந்தன.
“என்ன?”
நந்தினி அனைத்தையும் கூறினாள்.
மீரா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
பிறகு முகம் முழுவதும் புன்னகை.
“அட! இது நல்ல விஷயம் தானே!”
“எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது, மீரா.”
“எதற்கு?”
“மீண்டும் என் வாழ்க்கை பழைய மாதிரி ஆகிவிடுமோ என்று.”
அவளது குரல் உடைந்தது.
“ஒருமுறை வாழ்க்கையை நம்பினேன். அது உடைந்தது. மீண்டும் அதே தவறை செய்ய நான் பயப்படுகிறேன்.”
மீரா அவளது கையைப் பிடித்தாள்.
“நந்தினி, சஞ்சய் நல்லவர். நான் அவரிடம் பழகியிருக்கிறேன். அவர் உன்னை மதிக்கிறார்.”
“ஆனால்…”
“ஒரு கேள்வி.”
“என்ன?”
“உனக்கு அவரைப் பிடிக்குமா?”
நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளது கண்களில் பதில் இருந்தது.
மீரா சிரித்தாள்.
“அதுதான்.”
“என்ன?”
“உனக்குப் பிடிக்கிறதே.”
நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“பிடிக்கும்.”
“அப்புறம் என்ன? சென்று அவரிடம் சொல்லு.”
ஒரு மாதம் கழிந்தது
நந்தினி அந்த ஒரு மாதத்தில் சஞ்சயிடம் எந்தத் தெளிவான பதிலும் சொல்லவில்லை.
சஞ்சயும் அவளைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை.
அவன் வழக்கம்போல அவளுடன் பேசினான்.
ஆனால் அவளிடம் எந்த அழுத்தமும் கொடுக்கவில்லை.
ஒரு நாள் சஞ்சய் அவளை ஒரு நட்சத்திர விடுதிக்கு அழைத்தான்.
அவர்கள் அமைதியான ஒரு மேசையில் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தனர்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை.
பிறகு நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“சஞ்சய்…”
“ம்?”
“நான் யோசித்துவிட்டேன்.”
அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
“நான் உங்களை…”
அவள் ஒரு நொடி தயங்கினாள்.
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன்.” i am in love with you
சஞ்சயின் முகத்தில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது.
ஆனால் அவன் உடனே எந்தப் பரபரப்பும் காட்டவில்லை.
“உங்களுக்கு நம்பிக்கை வர வேண்டும்.”
“என்ன?”
“நம்முடைய வாழ்க்கையை முதலில் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்வோம். ஒருவரை ஒருவர் நன்றாக அறிந்துகொள்வோம். நீங்கள் என்னை முழுமையாக நம்புகிறீர்கள் என்று உங்களுக்கே தோன்றும் நாளில்… திருமணம் செய்து கொள்வோம்.”
அதுவரை லிவிங் ரிலேஷன்ஷிப் இருப்போம்
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவள் எதிர்பார்த்த பதில் அதுதான்.
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“சரி.”
நந்தினி வீட்டில் தனது தாயிடம் அனைத்தையும் கூறினாள்.
அவள் தாய் நீண்ட நேரம் மகளின் முகத்தைப் பார்த்தார்.
“உனக்கு சந்தோஷமா?”
“ஆமாம் அம்மா.”
“அவர் உன்னை சந்தோஷமாக வைத்திருப்பாரா?”
“நம்பிக்கை இருக்கிறது.”
“அப்படியானால் எனக்கு வேறு என்ன வேண்டும்?”
அவளது தாய் மகளை அணைத்துக் கொண்டார்.
“உனக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை.”
சஞ்சய் நந்தினியைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான்.
அது வீடு என்று சொல்வதைவிட ஒரு மாளிகை.
கடலைப் போலப் பரந்து விரிந்திருந்த அந்தப் பெரிய மாளிகை, உயரமான சுவர்களாலும் அழகிய தோட்டங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது.
வாசலில் இருந்து உள்ளே செல்லும் பாதையின் இருபுறமும் பலர் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர்.
கிட்டத்தட்ட முப்பது பேர்.
யாரோ தோட்டத்தைப் பராமரித்துக் கொண்டிருந்தார்.
யாரோ வீட்டை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார்.
யாரோ சமையலறைக்கு பொருட்களை எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தார்.
நந்தினி வியப்புடன் பார்த்தாள்.
“இவ்வளவு பேர்?”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
“இந்த வீட்டை நடத்துவது ஒரு நிறுவனத்தை நடத்துவது மாதிரி.”
அப்போது ஒரு ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க பெண் வேலையாட்களுக்கு உத்தரவுகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.
“அந்த அறையை முதலில் சுத்தம் செய்யுங்கள். தோட்டத்தில் இருக்கும் மலர்களையும் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.”
சஞ்சய் அவரை நோக்கி நடந்தான்.
“கமலா அம்மா.”
அவர் திரும்பிப் பார்த்தார்.
“என்ன சார்?”
“இவர் நந்தினி.”
அந்தப் பெண் நந்தினியைப் பார்த்தார்.
சஞ்சய் மெதுவாகக் கூறினான்.
“இவர்தான் கமலா அம்மா. என் அம்மா இறந்த பிறகு என்னை வளர்த்தவர்.”
நந்தினி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.
கமலா அம்மாவின் கண்களில் பாசம் தெரிந்தது.
“அப்படியா… நீங்கள்தான் நந்தினியா?”
நந்தினி மரியாதையாகக் கைகளை இணைத்தாள்.
“வணக்கம் அம்மா.”
“நான் உங்களைப் பற்றி நிறைய கேட்டிருக்கிறேன்.”
நந்தினி சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.
அவன் சிறிது வெட்கப்பட்டான்.
“என்ன எல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார்?”
கமலா அம்மா சிரித்தார்.
“அதை நீங்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்ளுங்கள்.”
அந்த வீட்டில் முதல் முறையாக நந்தினிக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது.
சஞ்சயிடம் இருந்த செல்வத்தைவிட, அவனைச் சுற்றி இருந்த மனிதர்களின் அன்புதான் அவனது உண்மையான சொத்து.
காதல் வளர்ந்தது
அதன்பிறகு அவர்களது உறவு இன்னும் ஆழமானது.
நந்தினி சஞ்சயின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டாள்.
சஞ்சய் அவளது கடந்த காலத்தைப் பற்றி தீர்ப்பு வழங்கவில்லை.
நந்தினியும் அவனது தனிமையை மாற்ற முயற்சித்தாள்.
அவர்கள் பேசினார்கள்.
சண்டை போட்டார்கள்.
சமாதானமானார்கள்.
சிரித்தார்கள்.
சில நேரங்களில் எந்த வார்த்தையும் இல்லாமல் அருகருகே அமர்ந்திருந்தார்கள்.
அவர்களுக்கிடையே காதல் மெதுவாக வேரூன்றியது.
இறுதியில் ஒரு நாள் இருவரும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தனர்.
திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்.
திருமணம்
திருமணம் பிரம்மாண்டமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.
மண்டபம் முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
விளக்குகள்.
இசை.
உறவினர்கள்.
நண்பர்கள்.
சஞ்சயின் தொழில் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.
நந்தினியின் குடும்பத்தினர்.
எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்திருந்தனர்.
மணமேடையில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.
சஞ்சய் நந்தினியின் கழுத்தில் தாலியை கட்டிய அந்த நொடியில், அவளது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
அது துக்கத்தின் கண்ணீர் அல்ல.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வாழ்க்கை மீண்டும் தன்னிடம் ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுத்திருக்கிறது என்ற நிம்மதியின் கண்ணீர்.
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.
அந்தப் புன்னகையில் அவர்களது கடந்த காலம் முழுவதும் மறைந்து, புதிய வாழ்க்கை தொடங்கியது.
---
முதலிரவு
இரவு.
மாளிகையின் ஒரு அறை முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
மல்லிகை மணம் அறை முழுவதும் பரவியிருந்தது.
மென்மையான விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன.
அறையின் நடுவில் சஞ்சய் காத்திருந்தான்.
அவன் முகத்தில் பதற்றமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்திருந்தது.
வாசலுக்கு வெளியே நந்தினியின் நண்பர்கள் கூட்டமாக நின்றிருந்தனர்.
மீரா அவளது கையில் ஒரு பால் சொம்பைக் கொடுத்தாள்.
“இதோ. இனி உன் வேலை.”
நந்தினி வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
“மீரா, போதும்.”
“இல்லை. இவ்வளவு நாள் எங்களைப் பாடாய்படுத்தினாய். இப்போது எங்களுக்கும் ஒரு சந்தோஷம் வேண்டும்.”
மற்ற தோழிகள் சிரித்தனர்.
“போ… போ… உள்ளே போ!”
நந்தினி வெட்கத்தில் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.
மீரா அவளை மெதுவாக அறைக்குள் தள்ளினாள்.
“சஞ்சய் காத்திருக்கிறார்.”
கதவு மெதுவாக மூடப்பட்டது.
அறைக்குள் அமைதி.
நந்தினி மெதுவாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தாள்.
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் மெதுவாக எழுந்து அவளிடம் வந்தான்.
“நந்தினி…”
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
அவன் அவளது கையில் இருந்த பால் சொம்பைப் பார்த்து சிரித்தான்.
“இதையும் கொண்டு வந்துவிட்டீர்களா?”
அவள் வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
“மீரா கொடுத்தது.”
சஞ்சய் அந்தச் சொம்பை வாங்கி அருகில் வைத்தான்.
பிறகு அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான்.
“இன்று முதல்…”
அவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“நீங்கள் என் வாழ்க்கையில் வந்தவர் மட்டும் இல்லை.”
நந்தினியின் கண்கள் அவனை நோக்கின.
“என் வாழ்க்கையே.”
அவன் மெதுவாக அவளது கையைப் பிடித்தான்.
அந்தத் தொடுதலில் எந்த அவசரமும் இல்லை.
பல மாதங்களாக வளர்ந்த நம்பிக்கை மட்டுமே இருந்தது.
வெளியே மாளிகையின் தோட்டத்தில் காற்று வீசியது.
மல்லிகை மலர்களின் மணம் அறைக்குள் வந்தது.
அந்த இரவு, இரண்டு தனித்தனி வாழ்க்கைகள் ஒன்றாக இணைந்தன.
ஒரு காலத்தில் தனது வாழ்க்கையில் வேலை, கார், அறை, வங்கிக் கணக்கு மட்டுமே இருப்பதாக நினைத்த சஞ்சயின் பட்டியலில்…
இப்போது ஒரு புதிய பெயர் இருந்தது.
நந்தினி.
அதேபோல், ஒருமுறை உடைந்த வாழ்க்கைக்குப் பிறகு மீண்டும் காதலை நம்ப பயந்த நந்தினியின் மனதில்…
இப்போது ஒரு புதிய நம்பிக்கை இருந்தது.
தொடரும்
![[Image: file-000000006a6081f4b36fbf10556e7e57.png]](https://i.ibb.co/4wpMzDHN/file-000000006a6081f4b36fbf10556e7e57.png)
அன்று இரவு மழை நின்றபாடில்லை.
நந்தினி வீட்டிற்குள் சென்றுவிட்ட பிறகும், சஞ்சய் சில நிமிடங்கள் காருக்குள் அமர்ந்திருந்தான். அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனது மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.
“என் வாழ்க்கையில் உண்மையிலேயே புதிதாக எதையாவது சேர்க்க முடியுமா?” என்று தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டான்.
கார் மெதுவாக அந்தத் தெருவை விட்டு வெளியேறியது.
சில நிமிடங்கள் சென்றிருக்கும்.
திடீரென்று காரின் வேகம் குறைந்தது.
சஞ்சய் ஆக்சிலரேட்டரை அழுத்தினான்.
எந்தப் பதிலும் இல்லை.
மீண்டும் முயன்றான்.
கார் சில அடி நகர்ந்துவிட்டு, சத்தமின்றி நின்றுவிட்டது.
“ச்சே…”
அவன் ஸ்டியரிங்கில் கையை வைத்தபடி சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்தான்.
செல்போனை எடுத்துப் பார்த்தான். நேரம் இரவு வெகுவாகிவிட்டது.
கார் மீண்டும் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
அவன் காரிலிருந்து இறங்கி பானெட்டைத் திறந்து பார்த்தான். மழைத்துளிகள் அவன் முகத்தில் விழுந்துகொண்டிருந்தன. என்ன பிரச்சனை என்று அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அதே நேரத்தில்…
நந்தினி வீட்டின் சாளரத்தின் அருகே நின்றுகொண்டு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கவனித்தாள்.
சற்று தொலைவில் சஞ்சயின் கார் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.
“இன்னும் போகவில்லையா?”
“அம்மா, நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிட்டு வருகிறேன்.”
“இந்த நேரத்திலா?”
தெருமுனை வரைக்கும்
அவள் குடையை எடுத்துக் கொண்டாள்.
வாசலைத் திறந்து மழைக்குள் நடந்தாள்.
“சஞ்சய்!”
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
கையில் குடையுடன் நந்தினி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
“என்னாச்சு?”
“கார் திடீரென்று நின்றுவிட்டது.”
“ஸ்டார்ட் ஆகவில்லையா?”
“இல்லை.”
“மெக்கானிக்குக்கு போன் செய்தீர்களா?”
“போன் செய்தேன். இப்போது இரவு ஆகிவிட்டதால் உடனடியாக வர முடியாது என்றார்கள். வேறு ஒரு காரை எடுத்துக்கொண்டு வரச் சொல்லியிருக்கிறேன்.”
“அப்படியா?”
நந்தினி சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“அதுவரை இங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா?”
“வேறு வழியில்லை.”
நந்தினி “இருக்கிறது.”
அவன் புரியாமல் அவளைப் பார்த்தான்.
“எங்கள் வீட்டிற்கு வாருங்கள்.”
“வேண்டாம் நந்தினி. ஏற்கனவே நேரமாகிவிட்டது.”
“அதனால்தான் அழைக்கிறேன். மழையிலே நின்றுகொண்டிருப்பதைவிட வீட்டுக்குள் வந்து உட்காருங்கள்.”
“உங்கள் அம்மா…”
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“வாங்க.”
சஞ்சய் சிறிது தயங்கினான்.
பிறகு காரை பூட்டிவிட்டு அவளுடன் நடந்தான்.
நந்தினி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது அவளது தாய் சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.
“வாங்க தம்பி,” என்றார்.
சஞ்சய் மரியாதையாகத் தலையசைத்தான்.
“வணக்கம்
“இவர்தான் சஞ்சய்,” என்று நந்தினி அறிமுகப்படுத்தினாள். “இன்று என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தவர்.”
“கார் பழுதாகிவிட்டது அம்மா.”
என்றால் நந்தினி.
“தம்பி மழையில் நனைந்து இருக்கிறார்”
டவல் கொடு என்றார். அவள் அம்மா.
தலையைத் துவட்டி கொண்டு
சஞ்சய் சோபாவில் அமர்ந்தான்.
சில நிமிடங்களிலேயே வீடு முழுவதும் ஒரு விதமான இயல்பான சூழல் உருவானது.
“சாப்பிட்டுவிட்டீர்களா?”
“இல்லை அம்மா.”
வீட்டிற்குச் சென்று தான்
“அப்படியானால் இன்று இங்கேயே சாப்பிடுங்கள்.”
“வேண்டாம் அம்மா…”
“வேண்டாம் என்று சொல்லக்கூடாது.
மழையில் நனைந்து வந்திருக்கிறீர்கள்.”
நந்தினி சிரித்தாள்.
“அம்மாவிடம் நீங்கள் தப்பிக்க முடியாது.”
சஞ்சயும் சிரித்தான்.
அந்த இரவு, ஒரு பெரிய நட்சத்திர விடுதியின் விலையுயர்ந்த உணவகத்தில் சாப்பிடும் உணவைவிட, அந்தச் சிறிய வீட்டின் சாப்பாடு அவனுக்கு வித்தியாசமாகத் தோன்றியது.
அந்த உணவின் சுவையில் வீட்டின் அன்பு இருந்தது.
“நல்லா இருக்கிறது ,” என்றான் சஞ்சய்.
“இன்னும் கொஞ்சம்
நந்தினி அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
அவள் தாய் மகிழ்ச்சியாக அவனது தட்டில் உணவு பரிமாறினார்.
அந்த இரவு, சஞ்சய்க்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது.
ஒரு வீட்டில் விருந்தினராக இருப்பது.
சில நேரத்தில் அவனது மாற்றுக் கார் வந்தது.
வாசலில் நின்றுகொண்டு சஞ்சய் கிளம்பத் தயாரானான்.
“நன்றி என்றான்.
“எதற்கு நன்றி? மறுபடியும் வர வேண்டும்.”
சஞ்சய் நந்தினியைப் பார்த்தான்.
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“வாங்க.”
காரில் ஏறுவதற்கு முன் சஞ்சய் திடீரென்று கேட்டான்.
“நந்தினி… உங்கள் நம்பர் என்கிட்ட இல்லை.”
“உண்மைதான்.”
அவள் தனது கைபேசியை எடுத்தாள்.
இருவரும் தங்களது கைபேசி எண்களைப் பரிமாறிக் கொண்டனர்.
“இப்போது இருக்கிறது,” என்றாள் நந்தினி.
“சரி.”
அவன் காரில் ஏறினான்.
“குட்நைட்.”
“குட்நைட்.”
கார் நகர்ந்தது.
நந்தினி வாசலில் நின்றபடி அது மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
முதல் செய்தி
அன்று இரவு சஞ்சய் வீட்டை அடைந்ததும், உடை மாற்றுவதற்கு முன்பே கைபேசியை எடுத்தான்.
WhatsApp-ஐத் திறந்தான்.
புதிய எண்ணைத் தேடினான்.
Nandhini.
சில நொடிகள் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பிறகு ஒரு செய்தி அனுப்பினான்.
“வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன். இன்று இரவு உணவுக்கு நன்றி.”
சில நொடிகளில் பதில் வந்தது.
“நல்லது. பாதுகாப்பாக வந்துவிட்டீர்கள் என்று தெரிந்ததில் சந்தோஷம்.”
சஞ்சய் மீண்டும் தட்டச்சு செய்தான்.
“உங்கள் அம்மாவின் உணவு அருமை.”
அதற்கு உடனே பதில்.
“அதை அவரிடம் சொல்லிவிடுகிறேன். இனிமேல் உங்களுக்கு அழைப்பு வர வாய்ப்பு அதிகம்.”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
“அப்படியானால் நான் தயாராக இருக்கிறேன்.”
அந்தச் சிறிய உரையாடல் இரவு முழுவதும் அவனது முகத்தில் புன்னகையை வைத்திருந்தது.
அதன்பிறகு நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன.
முதலில் WhatsApp செய்திகள்.
பிறகு தொலைபேசி அழைப்புகள்.
பிறகு நீண்ட உரையாடல்கள்.
நீதிமன்றத்தில் நடந்த சுவாரசியமான சம்பவங்களை நந்தினி கூறுவாள்.
தனது தொழில், வேலை, வாழ்க்கையில் சந்தித்த மனிதர்கள் பற்றி சஞ்சய் பேசுவான்.
சில நாட்களில் இருவரும் நல்ல நண்பர்களாகிவிட்டனர்.
ஒரு வெள்ளிக்கிழமை—
“மூவி போகலாமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.
“என்ன படம்?”
“நீங்கள் தேர்வு செய்யுங்கள்.”
“அப்படியானால் மோசமான படம் பார்த்தாலும் குற்றம் உங்களுடையது.”
“சரி.”
திரையரங்கில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.
படத்தைவிட அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதில்தான் அதிக கவனம் செலுத்தினர்.
மற்றொரு நாள்—
கடற்கரை.
மணலில் கால்களைப் புதைத்துக்கொண்டு இருவரும் நடந்தனர்.
“நீங்கள் எப்போதாவது அமைதியாக இருக்க முடியுமா?” என்று நந்தினி கேட்டாள்.
“நீங்கள் பேசாமல் இருந்தால் முடியும்.”
“நான் பேசாமலா?”
“அது நடக்கவே நடக்காது.”
அவள் சிரித்தாள்.
மற்றொரு வார இறுதியில் நண்பர்களுடன் பார்ட்டி.
சில சமயம் காபி.
சில சமயம் இரவு உணவு.
சில சமயம் எந்தத் திட்டமும் இல்லாமல் நகரத்தைச் சுற்றி வருவது.
அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையிலும் மற்றவர் ஒரு பழக்கமாக மாறத் தொடங்கினார்.
ஆனால் அந்த நட்பின் எல்லையைத் தாண்டி ஏதோ ஒன்று வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அதை இருவரும் உணர்ந்திருந்தார்கள்.
யாரும் சொல்லவில்லை.
---
ஆறு மாதங்கள் கழித்து
சஞ்சயின் பிறந்தநாள் வந்தது.
அவன் பெரிய அளவில் ஒரு பார்ட்டி ஏற்பாடு செய்தான்.
நண்பர்கள்.
தொழில் தொடர்புகள்.
அவனுக்கு நெருக்கமானவர்கள்.
மீராவும் வந்திருந்தாள்.
நந்தினியும் வந்திருந்தாள்.
அன்று நந்தினி அவனிடம் பேச முயன்றாள்.
ஒருமுறை.
இருமுறை.
மூன்றுமுறை.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் யாராவது சஞ்சயை அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர்.
பார்ட்டி முடிந்தது
பின் ஒருவராக வெளியேறத் தொடங்கினர்.
இறுதியில் சஞ்சய் நந்தினியிடம் வந்தான்.”
“வெளியே போகலாமா?”
“சரி.”
இருவரும் காரில் ஏறினர்.
சில தூரம் சென்றபின் சஞ்சய் காரை சாலையோரத்தில் நிறுத்தினான்.
இருவரும் காரிலிருந்து இறங்கினர்.
இரவு அமைதியாக இருந்தது.
தெருவிளக்குகள் நீண்ட நிழல்களை உருவாக்கின.
அவர்கள் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினர்.
சஞ்சய் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு நின்றான்.
“நந்தினி…”
“ம்?”
“நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்.”
“சொல்லுங்கள்.”
அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.
“நான் உங்களைப் பற்றி முதலில் என்ன நினைத்தேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.”
அவள் அமைதியாகக் கேட்டாள்.
“ஆனால் கடந்த ஆறு மாதங்களில்… நீங்கள் இல்லாத ஒரு நாளை நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.”
நந்தினியின் முகம் மாறியது.
“சஞ்சய்…”
“நான் உங்களை விரும்புகிறேன்.” i love you
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன், நந்தினி.”
அவள் தலையைத் தாழ்த்தினாள்.
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“சஞ்சய்… நான் உங்களை விட நான்கு வயது பெரியவள்.”
“அதனால்?”
“நான் விவாகரத்து ஆனவள்.”
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.
“அதனால்?”
“அது உங்களுக்கு ஒரு விஷயமாக இருக்காதா?”
“இல்லை.”
“சமூகம்?”
“நான் சமூகத்துடன் திருமணம் செய்யப் போவதில்லை.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“நம்முடைய காலம் மாறிவிட்டது நந்தினி. வயது… கடந்த காலம்… இவையெல்லாம் ஒருவரை ஒருவர் உண்மையாக நேசிப்பவர்களுக்கு தடையாக இருக்க வேண்டிய விஷயங்கள் இல்லை.”
அவள் கண்களில் குழப்பம்.
நீங்கள் கொஞ்சம் நேரம்
“எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
அவன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.
“எனக்கு உடனே பதில் வேண்டாம். உங்களுக்கு என்னை நம்ப முடியும் என்று தோன்றும் வரை… நேரம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
அந்த இரவு அவர்கள் இருவரும் வீடு திரும்பினர்.
ஆனால் இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி.
“இது காதலா?”
---
மறுநாள் நீதிமன்றம்
அடுத்த நாள் நந்தினிக்கு முக்கியமான ஒரு வழக்கு.
பல நாட்களாகத் தயாராகியிருந்த வழக்கு.
ஆனால் நீதிமன்றத்தில் நின்றபோது அவளது மனம் வேறு எங்கோ இருந்தது.
வழக்கின் முக்கியமான வாதத்தைத் தொடங்க வேண்டிய நேரத்தில் அவளால் வார்த்தைகளை ஒழுங்குபடுத்த முடியவில்லை.
அவள் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றாள்.
அதை கவனித்த மீரா உடனடியாக எழுந்தாள்.
“நான் வாதாடுகிறேன்.”
வழக்கு முடிந்த பிறகு மீரா நந்தினியைத் தேடி வந்தாள்.
“என்ன ஆச்சு?”
நந்தினி எதுவும் பேசவில்லை.
நந்தினி நீண்ட மூச்சுவிட்டாள்.
“சஞ்சய்…”
மீராவின் கண்கள் விரிந்தன.
“என்ன?”
நந்தினி அனைத்தையும் கூறினாள்.
மீரா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
பிறகு முகம் முழுவதும் புன்னகை.
“அட! இது நல்ல விஷயம் தானே!”
“எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது, மீரா.”
“எதற்கு?”
“மீண்டும் என் வாழ்க்கை பழைய மாதிரி ஆகிவிடுமோ என்று.”
அவளது குரல் உடைந்தது.
“ஒருமுறை வாழ்க்கையை நம்பினேன். அது உடைந்தது. மீண்டும் அதே தவறை செய்ய நான் பயப்படுகிறேன்.”
மீரா அவளது கையைப் பிடித்தாள்.
“நந்தினி, சஞ்சய் நல்லவர். நான் அவரிடம் பழகியிருக்கிறேன். அவர் உன்னை மதிக்கிறார்.”
“ஆனால்…”
“ஒரு கேள்வி.”
“என்ன?”
“உனக்கு அவரைப் பிடிக்குமா?”
நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.
அவளது கண்களில் பதில் இருந்தது.
மீரா சிரித்தாள்.
“அதுதான்.”
“என்ன?”
“உனக்குப் பிடிக்கிறதே.”
நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“பிடிக்கும்.”
“அப்புறம் என்ன? சென்று அவரிடம் சொல்லு.”
ஒரு மாதம் கழிந்தது
நந்தினி அந்த ஒரு மாதத்தில் சஞ்சயிடம் எந்தத் தெளிவான பதிலும் சொல்லவில்லை.
சஞ்சயும் அவளைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை.
அவன் வழக்கம்போல அவளுடன் பேசினான்.
ஆனால் அவளிடம் எந்த அழுத்தமும் கொடுக்கவில்லை.
ஒரு நாள் சஞ்சய் அவளை ஒரு நட்சத்திர விடுதிக்கு அழைத்தான்.
அவர்கள் அமைதியான ஒரு மேசையில் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தனர்.
சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை.
பிறகு நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“சஞ்சய்…”
“ம்?”
“நான் யோசித்துவிட்டேன்.”
அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
“நான் உங்களை…”
அவள் ஒரு நொடி தயங்கினாள்.
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன்.” i am in love with you
சஞ்சயின் முகத்தில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது.
ஆனால் அவன் உடனே எந்தப் பரபரப்பும் காட்டவில்லை.
“உங்களுக்கு நம்பிக்கை வர வேண்டும்.”
“என்ன?”
“நம்முடைய வாழ்க்கையை முதலில் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்வோம். ஒருவரை ஒருவர் நன்றாக அறிந்துகொள்வோம். நீங்கள் என்னை முழுமையாக நம்புகிறீர்கள் என்று உங்களுக்கே தோன்றும் நாளில்… திருமணம் செய்து கொள்வோம்.”
அதுவரை லிவிங் ரிலேஷன்ஷிப் இருப்போம்
நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவள் எதிர்பார்த்த பதில் அதுதான்.
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“சரி.”
நந்தினி வீட்டில் தனது தாயிடம் அனைத்தையும் கூறினாள்.
அவள் தாய் நீண்ட நேரம் மகளின் முகத்தைப் பார்த்தார்.
“உனக்கு சந்தோஷமா?”
“ஆமாம் அம்மா.”
“அவர் உன்னை சந்தோஷமாக வைத்திருப்பாரா?”
“நம்பிக்கை இருக்கிறது.”
“அப்படியானால் எனக்கு வேறு என்ன வேண்டும்?”
அவளது தாய் மகளை அணைத்துக் கொண்டார்.
“உனக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை.”
சஞ்சய் நந்தினியைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான்.
அது வீடு என்று சொல்வதைவிட ஒரு மாளிகை.
கடலைப் போலப் பரந்து விரிந்திருந்த அந்தப் பெரிய மாளிகை, உயரமான சுவர்களாலும் அழகிய தோட்டங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது.
வாசலில் இருந்து உள்ளே செல்லும் பாதையின் இருபுறமும் பலர் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர்.
கிட்டத்தட்ட முப்பது பேர்.
யாரோ தோட்டத்தைப் பராமரித்துக் கொண்டிருந்தார்.
யாரோ வீட்டை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார்.
யாரோ சமையலறைக்கு பொருட்களை எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தார்.
நந்தினி வியப்புடன் பார்த்தாள்.
“இவ்வளவு பேர்?”
சஞ்சய் சிரித்தான்.
“இந்த வீட்டை நடத்துவது ஒரு நிறுவனத்தை நடத்துவது மாதிரி.”
அப்போது ஒரு ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க பெண் வேலையாட்களுக்கு உத்தரவுகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.
“அந்த அறையை முதலில் சுத்தம் செய்யுங்கள். தோட்டத்தில் இருக்கும் மலர்களையும் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.”
சஞ்சய் அவரை நோக்கி நடந்தான்.
“கமலா அம்மா.”
அவர் திரும்பிப் பார்த்தார்.
“என்ன சார்?”
“இவர் நந்தினி.”
அந்தப் பெண் நந்தினியைப் பார்த்தார்.
சஞ்சய் மெதுவாகக் கூறினான்.
“இவர்தான் கமலா அம்மா. என் அம்மா இறந்த பிறகு என்னை வளர்த்தவர்.”
நந்தினி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.
கமலா அம்மாவின் கண்களில் பாசம் தெரிந்தது.
“அப்படியா… நீங்கள்தான் நந்தினியா?”
நந்தினி மரியாதையாகக் கைகளை இணைத்தாள்.
“வணக்கம் அம்மா.”
“நான் உங்களைப் பற்றி நிறைய கேட்டிருக்கிறேன்.”
நந்தினி சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.
அவன் சிறிது வெட்கப்பட்டான்.
“என்ன எல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார்?”
கமலா அம்மா சிரித்தார்.
“அதை நீங்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்ளுங்கள்.”
அந்த வீட்டில் முதல் முறையாக நந்தினிக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது.
சஞ்சயிடம் இருந்த செல்வத்தைவிட, அவனைச் சுற்றி இருந்த மனிதர்களின் அன்புதான் அவனது உண்மையான சொத்து.
காதல் வளர்ந்தது
அதன்பிறகு அவர்களது உறவு இன்னும் ஆழமானது.
நந்தினி சஞ்சயின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டாள்.
சஞ்சய் அவளது கடந்த காலத்தைப் பற்றி தீர்ப்பு வழங்கவில்லை.
நந்தினியும் அவனது தனிமையை மாற்ற முயற்சித்தாள்.
அவர்கள் பேசினார்கள்.
சண்டை போட்டார்கள்.
சமாதானமானார்கள்.
சிரித்தார்கள்.
சில நேரங்களில் எந்த வார்த்தையும் இல்லாமல் அருகருகே அமர்ந்திருந்தார்கள்.
அவர்களுக்கிடையே காதல் மெதுவாக வேரூன்றியது.
இறுதியில் ஒரு நாள் இருவரும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தனர்.
திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்.
திருமணம்
திருமணம் பிரம்மாண்டமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.
மண்டபம் முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
விளக்குகள்.
இசை.
உறவினர்கள்.
நண்பர்கள்.
சஞ்சயின் தொழில் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.
நந்தினியின் குடும்பத்தினர்.
எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்திருந்தனர்.
மணமேடையில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.
சஞ்சய் நந்தினியின் கழுத்தில் தாலியை கட்டிய அந்த நொடியில், அவளது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
அது துக்கத்தின் கண்ணீர் அல்ல.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வாழ்க்கை மீண்டும் தன்னிடம் ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுத்திருக்கிறது என்ற நிம்மதியின் கண்ணீர்.
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.
அந்தப் புன்னகையில் அவர்களது கடந்த காலம் முழுவதும் மறைந்து, புதிய வாழ்க்கை தொடங்கியது.
---
முதலிரவு
இரவு.
மாளிகையின் ஒரு அறை முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
மல்லிகை மணம் அறை முழுவதும் பரவியிருந்தது.
மென்மையான விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன.
அறையின் நடுவில் சஞ்சய் காத்திருந்தான்.
அவன் முகத்தில் பதற்றமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்திருந்தது.
வாசலுக்கு வெளியே நந்தினியின் நண்பர்கள் கூட்டமாக நின்றிருந்தனர்.
மீரா அவளது கையில் ஒரு பால் சொம்பைக் கொடுத்தாள்.
“இதோ. இனி உன் வேலை.”
நந்தினி வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
“மீரா, போதும்.”
“இல்லை. இவ்வளவு நாள் எங்களைப் பாடாய்படுத்தினாய். இப்போது எங்களுக்கும் ஒரு சந்தோஷம் வேண்டும்.”
மற்ற தோழிகள் சிரித்தனர்.
“போ… போ… உள்ளே போ!”
நந்தினி வெட்கத்தில் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.
மீரா அவளை மெதுவாக அறைக்குள் தள்ளினாள்.
“சஞ்சய் காத்திருக்கிறார்.”
கதவு மெதுவாக மூடப்பட்டது.
அறைக்குள் அமைதி.
நந்தினி மெதுவாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தாள்.
சஞ்சய் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் மெதுவாக எழுந்து அவளிடம் வந்தான்.
“நந்தினி…”
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
அவன் அவளது கையில் இருந்த பால் சொம்பைப் பார்த்து சிரித்தான்.
“இதையும் கொண்டு வந்துவிட்டீர்களா?”
அவள் வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.
“மீரா கொடுத்தது.”
சஞ்சய் அந்தச் சொம்பை வாங்கி அருகில் வைத்தான்.
பிறகு அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான்.
“இன்று முதல்…”
அவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“நீங்கள் என் வாழ்க்கையில் வந்தவர் மட்டும் இல்லை.”
நந்தினியின் கண்கள் அவனை நோக்கின.
“என் வாழ்க்கையே.”
அவன் மெதுவாக அவளது கையைப் பிடித்தான்.
அந்தத் தொடுதலில் எந்த அவசரமும் இல்லை.
பல மாதங்களாக வளர்ந்த நம்பிக்கை மட்டுமே இருந்தது.
வெளியே மாளிகையின் தோட்டத்தில் காற்று வீசியது.
மல்லிகை மலர்களின் மணம் அறைக்குள் வந்தது.
அந்த இரவு, இரண்டு தனித்தனி வாழ்க்கைகள் ஒன்றாக இணைந்தன.
ஒரு காலத்தில் தனது வாழ்க்கையில் வேலை, கார், அறை, வங்கிக் கணக்கு மட்டுமே இருப்பதாக நினைத்த சஞ்சயின் பட்டியலில்…
இப்போது ஒரு புதிய பெயர் இருந்தது.
நந்தினி.
அதேபோல், ஒருமுறை உடைந்த வாழ்க்கைக்குப் பிறகு மீண்டும் காதலை நம்ப பயந்த நந்தினியின் மனதில்…
இப்போது ஒரு புதிய நம்பிக்கை இருந்தது.
தொடரும்
08-10-2026, 01:48 PM
தொடர்கிறது...............
சஞ்சய் மெதுவாக நந்தினியை கட்டிலில் அமர வைத்தான்.
அவள் வெட்கத்தில் தலை குனிந்திருந்தாள். சஞ்சய் அவளது தாடையை மெதுவாகத் தொட்டு முகத்தை நிமிர்த்தினான்.
“என்னைப் பாருங்கள்…”
நந்தினி மெதுவாகக் கண்களை உயர்த்தினாள்.
அவன் அவளது நெற்றியில் ஒரு முத்தம் பதித்தான். பின்னர் கன்னத்தில் நீண்ட நேரம் தங்கியிருந்தான். அவளது முகத்தில் வெட்கம் இன்னும் அதிகமானது.
“இன்னும் என்னைப் பார்த்தால் வெட்கமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.
“ம்…”
“ஆறு மாதமாக என்னுடன் சுற்றியவர் நீங்கள்தானே?”
அவள் சிரித்தாள்.
“அது வேறு… இது வேறு.”
“என்ன வித்தியாசம்?”
அவள் பதில் சொல்லாமல் மீண்டும் தலை குனிந்தாள்.
சஞ்சய் அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் எடுத்துக்கொண்டான்.
“நந்தினி… உங்களுக்கு எதிலும் அவசரம் வேண்டாம். இன்று நம்முடைய முதல் இரவு. ஆனால் அதைவிட முக்கியமானது, இது நம்முடைய வாழ்க்கையின் முதல் நாள்.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த அன்பும் மரியாதையும் அவளது தயக்கத்தை மெதுவாகக் குறைத்தன.
சஞ்சய் அவளுக்கு இன்னும் அருகில் சென்றான்.
அவளது தலைமுடியை மெதுவாக ஒதுக்கி, காதருகில் முத்தமிட்டான். நந்தினி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.
அவன் அவளது கன்னத்தில் மீண்டும் முத்தமிட்டபோது, அவள் மெதுவாக அவனது கையைப் பற்றிக் கொண்டாள்.
அந்தச் சிறிய தொடுதல் சஞ்சய்க்கு அவளது சம்மதத்தைவிட பெரிய பதிலாக இருந்தது.
இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.
முதல் முத்தம் மிக மென்மையாக இருந்தது.
விலகியதும் இருவரும் சில நொடிகள் ஒருவரது கண்களை ஒருவர் பார்த்தனர்.
நந்தினியின் முகத்தில் வெட்கம் கலந்த புன்னகை.
சஞ்சய் மீண்டும் அவளருகில் சென்றான்.
இந்த முறை அவள் விலகவில்லை.
அவர்களுக்கிடையிலிருந்த தயக்கம் மெதுவாகக் கரைந்தது. காதலின் வெப்பமும், பல மாதங்களாக உருவான நெருக்கமும் அந்த அமைதியான அறையில் நிறைந்தது.
சில நேரம் கழித்து இருவரும் பிரிந்து மூச்சைச் சீர்படுத்திக்கொண்டனர்.
சஞ்சய் அவளது நெற்றியில் தன் நெற்றியைச் சாய்த்தான்.
“நீங்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறீர்களா?”
நந்தினி கண்களைத் தாழ்த்தியபடி மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“ரொம்ப…”
அவன் புன்னகைத்தான்.
அவள் அவனது தோளில் சாய்ந்தாள்.
அந்த இரவு அவர்களுக்கிடையே இருந்த நெருக்கம் வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு ஆழமாக இருந்தது.
வெளியில் இரவு நீண்டுகொண்டிருந்தது.
![[Image: file-000000004de481f5824f3f3a9c6d898c.png]](https://i.ibb.co/s9mhMLvS/file-000000004de481f5824f3f3a9c6d898c.png)
அடுத்த பதிவில் இருந்து காமம் ஆரம்பிக்கும்.
சஞ்சய் மெதுவாக நந்தினியை கட்டிலில் அமர வைத்தான்.
அவள் வெட்கத்தில் தலை குனிந்திருந்தாள். சஞ்சய் அவளது தாடையை மெதுவாகத் தொட்டு முகத்தை நிமிர்த்தினான்.
“என்னைப் பாருங்கள்…”
நந்தினி மெதுவாகக் கண்களை உயர்த்தினாள்.
அவன் அவளது நெற்றியில் ஒரு முத்தம் பதித்தான். பின்னர் கன்னத்தில் நீண்ட நேரம் தங்கியிருந்தான். அவளது முகத்தில் வெட்கம் இன்னும் அதிகமானது.
“இன்னும் என்னைப் பார்த்தால் வெட்கமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.
“ம்…”
“ஆறு மாதமாக என்னுடன் சுற்றியவர் நீங்கள்தானே?”
அவள் சிரித்தாள்.
“அது வேறு… இது வேறு.”
“என்ன வித்தியாசம்?”
அவள் பதில் சொல்லாமல் மீண்டும் தலை குனிந்தாள்.
சஞ்சய் அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் எடுத்துக்கொண்டான்.
“நந்தினி… உங்களுக்கு எதிலும் அவசரம் வேண்டாம். இன்று நம்முடைய முதல் இரவு. ஆனால் அதைவிட முக்கியமானது, இது நம்முடைய வாழ்க்கையின் முதல் நாள்.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த அன்பும் மரியாதையும் அவளது தயக்கத்தை மெதுவாகக் குறைத்தன.
சஞ்சய் அவளுக்கு இன்னும் அருகில் சென்றான்.
அவளது தலைமுடியை மெதுவாக ஒதுக்கி, காதருகில் முத்தமிட்டான். நந்தினி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.
அவன் அவளது கன்னத்தில் மீண்டும் முத்தமிட்டபோது, அவள் மெதுவாக அவனது கையைப் பற்றிக் கொண்டாள்.
அந்தச் சிறிய தொடுதல் சஞ்சய்க்கு அவளது சம்மதத்தைவிட பெரிய பதிலாக இருந்தது.
இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.
முதல் முத்தம் மிக மென்மையாக இருந்தது.
விலகியதும் இருவரும் சில நொடிகள் ஒருவரது கண்களை ஒருவர் பார்த்தனர்.
நந்தினியின் முகத்தில் வெட்கம் கலந்த புன்னகை.
சஞ்சய் மீண்டும் அவளருகில் சென்றான்.
இந்த முறை அவள் விலகவில்லை.
அவர்களுக்கிடையிலிருந்த தயக்கம் மெதுவாகக் கரைந்தது. காதலின் வெப்பமும், பல மாதங்களாக உருவான நெருக்கமும் அந்த அமைதியான அறையில் நிறைந்தது.
சில நேரம் கழித்து இருவரும் பிரிந்து மூச்சைச் சீர்படுத்திக்கொண்டனர்.
சஞ்சய் அவளது நெற்றியில் தன் நெற்றியைச் சாய்த்தான்.
“நீங்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறீர்களா?”
நந்தினி கண்களைத் தாழ்த்தியபடி மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“ரொம்ப…”
அவன் புன்னகைத்தான்.
அவள் அவனது தோளில் சாய்ந்தாள்.
அந்த இரவு அவர்களுக்கிடையே இருந்த நெருக்கம் வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு ஆழமாக இருந்தது.
வெளியில் இரவு நீண்டுகொண்டிருந்தது.
அடுத்த பதிவில் இருந்து காமம் ஆரம்பிக்கும்.
![[Image: b2zpd4.gif]](https://i.ibb.co/vC4hM3BT/b2zpd4.gif)
08-10-2026, 05:54 PM
09-10-2026, 10:52 AM
உரையாடல் குறைவாக
கொஞ்சம் கதை வடிவில் செல்லும்
மெல்ல அவளை நெருங்குகிறான் சஞ்சய்.
அவள் மனதில் ஒரு படபடப்பு ஏற்படுகிறது.
மெதுவாக அவள் தோள்களை தொட்டு
உணர்ச்சி மிகுதியால் கட்டி அணைத்துக் கொள்கிறான்.
நந்தினி அப்படியே ஒரு மயக்க நிலை
இருவருக்கும் காதல் திகைத்து காமம் ஆட்கொள்கிறது
இருவரின் பட்டு ஆடைளும் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிச்
சலசலப்பு ஏற்படுத்துகிறது,
நந்தினி பளபளப்பான உடம்பு தனதாக்கும்முயற்சியில் ஈடுபட்ட சஞ்சய்.
அவள் மெழுகு உடம்பில் இவனின் காமம் காட்டுத்தியாய் பரவியது.
அந்தப் பூக்கள் நிறைந்த முதலிரவு அறையில், இளம் ஜோடிகளின் காம வேட்டை தொடங்கியது.
சஞ்சய் நந்தினியை காம அரக்கனின் வரத்தால் இறுக்கமாக கட்டி பிடித்திருந்தான்.
சஞ்சய் தன் இரு கைகளை அவள் தோளில் சுற்றி அவளைத் தன் மார்பில் புதைத்துக் கொள்வது போல ஆவேசமாக இறுக்கினான்.நந்தினி ஒரு பூ போல அவன் மார்பில் தன் தலை சாய்த்து கொள்கிறாள்
அவளது அந்த சூடான மூச்சுக்காற்று அவன் ரோமம் படர்ந்த நெஞ்சில் படப் பட, அவனு ்குள் இருந்த
இதயத்துடிப்பை வெளிப்படுத்தியது.
அவளை இன்னும் தன் மார்போடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டவன், அவளது நெற்றியில் தன் உதடுகளைப் பதித்தான். ஒரு மெல்லிய முத்தத்திற்குப் பின், அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தபடி பேசத் தொடங்கினான்.
நந்து உன்னை எனக்கு ஏன் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லவா ப? உன் இந்தத் துறுதுறுப்பான குறும்புத்தனம், என்னை உருக வைக்கிற இந்தக் குரல்,. உன் சிரிப்பு, நீ கோபித்துக் கொள்ளும் அழகு, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக என் நெஞ்சோடு நீ இப்படி ஒட்டிக்கொள்ளும் இந்த ஒரு நொடி... இதற்காக என் ஆயுள் முழுக்க நான் தவமிருக்கலாம் எல்லாமே எனக்குப் பிடிக்கும்!" என்றான் சஞ்சு
இந்த முறை காத்திருக்கவில்லை. காமத்தை வெளிப்படுத்த
தன் முகத்தை மெதுவாக நந்தினியின் முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு சென்றான்.
அவளது இதழ்களில் படர்ந்திருந்த லேசான நடுக்கமும், அவளது தவிப்பான மூச்சுக்காற்றும் அவனது காதலை இன்னும் தூண்டியது.
நந்தினி தன் கண்களை மெல்ல மூடிக்கொள்ள, சஞ்சய் அவளது மென்மையான இதழ்களோடு தன் இதழ்களை இணைத்தான்.
இருவருக்குள்ளும் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. ஆரம்பத்தில் மென்மையாகத் தொடங்கிய அந்த முத்தம், மெல்ல மெல்ல ஆழமானதாகவும் ஆவேசமானதாகவும் மாறியது. சஞ்சய் தன் இதழ்களால் அவளது கீழ் இதழை மெதுவாகக் கவ்வி, காதலின் முழு தீவிரத்தையும் அந்த முத்தத்தில் வெளிப்படுத்தினான்.
அவளது கைகள் தானாகவே அவனது கழுத்தைச் சுற்றி வளைத்துக் கொள்ள, நந்தினியும் அவனது முத்தத்திற்கு முழுமையாகத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து, அதே வேகத்துடன் பதில் முத்தமிட்டாள்.
இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் ஒன்றோடொன்று கலந்து, அந்த அறையின் வெப்பத்தை இன்னும் அதிகரித்தது.
காலமும் நேரமும் மறந்து, ஒருவரையொருவர் தங்களுக்குள் கரைத்துக் கொள்வதைப் போல அந்த ஆழமான இதழ் முத்தம் நீடித்தது.
சஞ்சய் அவளது முகத்தை இன்னும் தன் கைகளுக்குள் ஏந்தி, அந்த முத்தத்தின் ஆழத்தை அதிகமாக்கினான்.
அவளது இதழ்களின் மென்மையும் இனிமையும் அவனுக்குள் இருந்த காதலை மேலும் தூண்ட, அவனது உதடுகள் அவளது இதழ்களை முழுமையாக ஆக்கிரமித்தன.
நந்தினி தன் இதழ்களைச் சற்றே பிரித்து அவனது அணைப்பிற்கு வழிவிட, இருவரின் இதழ்களும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து கொண்டன.
அவன் அவளது மேல் இதழையும் கீழ் இதழையும் மாறி மாறி மென்மையாகக் கவ்வி சுவைக்க, நந்தினிக்குள்ளும் ஒரு புதுவிதமான சிலிர்ப்பு பரவியது.
அவளது விரல்கள் அவனது தலைமுடியைக் கோதி, அவனை இன்னும் தன் பக்கம் இழுத்தன. அந்த முத்தம் வெறும் உடல்களின் சேர்க்கையாக இல்லாமல், இரு மனங்களின் ஆழமான சங்கமமாக மாறியது.
அறையில் நிலவிய அமைதியில், அவர்களின் மூச்சுக்காற்றின் வேகமும், இதழ்களின் உராய்வும் மட்டுமே ஒலியாகக் கேட்டது. சஞ்சய் அவளது இதழ்களிலிருந்து மெல்ல விலகி, அவளது கழுத்து மற்றும் காதோரங்களில் தன் உதடுகளைப் பதிக்கத் தொடங்கினான், அது நந்தினியை மேலும் நடுங்க வைத்தது.
சஞ்சய் அவளது இதழ்களில் தன் காதலை ஆழமாகப் பதித்துக் கொண்டிருக்க, நந்தினி அவனது கழுத்தை இன்னும் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது இதழ்களும் அவனது வேகத்திற்கு இணையாக மாறின. சஞ்சய் அவளது இதழ்களிலிருந்து சற்றே விலகி, மூச்சிரைக்க அவளைப் பார்த்தான்.
"நந்து... உன்னால என்னை என்ன செய்ய முடியுதுன்னு உனக்குத் தெரியுமா?" என்று சஞ்சய் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.
நந்தினி வெட்கத்தில் தன் கண்களை மூடிக் கொண்டு, "தெரியாது... ஆனா, இப்போ நீங்க விலகுறது எனக்குப் பிடிக்கல சஞ்சய்..." என்று முணுமுணுத்தாள்.
அவளது இந்த வெளிப்படையான பேச்சு சஞ்சய்க்குள் இருந்த காதலை மேலும் தூண்டியது. "அப்போ இனிமே நான் உன்கிட்ட இருந்து விலகவே மாட்டேன்," என்றபடி மீண்டும் அவளது இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் சிறைபிடித்தான்.
இந்த முறை நந்தினி சும்மா இருக்கவில்லை அவளும் தன் இதழ்களை அசைத்து, அவனது கீழ் இதழை மென்மையாகத் தன் உதடுகளுக்குள் கவ்விக்கொண்டு பதில் முத்தமிட்டாள்.
"ம்ம்..." என்று சஞ்சயிடமிருந்து ஒரு மெல்லிய முனகல் வெளிப்பட்டது. நந்தினியின் இந்தத் துணிச்சலான பதில் முத்தம் அவனுக்கு முற்றிலும் புதியதொரு சிலிர்ப்பைத் தந்தது.
இருவரின் இதழ்களும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, பிரிக்க முடியாதபடி காதலின் உச்சத்தில் திளைத்தன.
சஞ்சய் முத்தமிட்டபடியே, "நந்து... நீ குறும்புக்காரி மட்டும் இல்ல... ரொம்ப இனிமையானவளும் கூட..." என்று அவளது இதழ்களுக்குள்ளேயே வார்த்தைகளை உதிர்த்தான்.
நந்தினி அவனது முத்தத்திற்கு நடுவேயே லேசாகச் சிரித்துவிட்டு, "எல்லாம் உங்ககிட்ட இருந்து கத்துக்கிட்டதுதான் சஞ்சய்..." என்று கூறி, அவனது மேல் இதழை இன்னும் ஆழமாகச் சுவைத்துத் தன் காதலை வெளிப்படுத்தினாள்.
சஞ்சய் அவளது இதழ்களை ஆழமாகச் சுவைத்துக் கொண்டிருக்க, நந்தினியும் அவனது முத்தத்தின் தீவிரத்தில் தன்னை முழுமையாக ஒப்புவித்தாள்.
அவளது இதழ்கள் அவனது உதடுகளை விடாமல் கவ்விக்கொண்டு பதில் முத்தமிட்டபடியே, அவளது கைகள் மெதுவாக அவனது சட்டையின் பொத்தான்களை நோக்கி நகர்ந்தன.
அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனது சட்டையின் பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாக அவசரமும் தவிப்புமாக கழற்றின. சட்டையை அவனது தோள்களிலிருந்து முழுமையாகக் கழற்றி எறிந்த நந்தினி, அவனது அகன்ற, ரோமங்கள் படர்ந்த நெஞ்சில் தன் கைகளைப் பதித்து அவனது சூட்டை உணர்ந்தாள்.
அதே நேரத்தில், சஞ்சய்யின் கைகள் அவளது இடையைச் சுற்றி வளைத்து, அவளது பட்டுப் புடவையின் சுருக்கங்களை மெல்ல தளர்த்தின. அவளது இதழ்களிலிருந்து விலகாமலேயே, அவன் அவளது இடுப்பில் இருந்த புடவையை மெதுவாகக் கீழே இறக்கிவிட்டான்.
புடவை நெகிழ்ந்து கீழே விழ, அவளது மென்மையான மேனி அவனது கைகளின் தீண்டலுக்கு முழுமையாக ஆளானது.
சஞ்சய் அவளது இதழ்களிலிருந்து சற்றே விலகி, மூச்சிரைக்க அவளைப் பார்த்தான். "நந்து... நீ எவ்வளவு அழகா இருக்க தெரியுமா..." என்று காதலோடு முணுமுணுத்தான்.
நந்தினி வெட்கத்தில் தன் முகத்தை அவனது வெறும் நெஞ்சில் புதைத்துக் கொண்டு, அவனது தழுவலுக்குள் இன்னும் ஒண்டிக்கொண்டாள். சஞ்சய் அவளைத் தூக்கி மெதுவாக அந்தப் படுக்கையில் கிடத்தினான்.
சஞ்சய் அவளைப் படுக்கையில் கிடத்தியவுடன், நந்தினி தன் முகத்தில் இருந்த வெட்கத்தை சட்டென்று மறைத்துக் கொண்டு, ஒரு வழக்கறிஞருக்கே உரிய மிடுக்கோடு தன் புருவங்களை உயர்த்தினாள். அவளது கண்களில் இப்போது காதலோடு சேர்ந்து குறும்புத்தனமும் மின்னியது.
அவனது நெஞ்சில் தன் கையை வைத்துச் சற்றே தள்ளியவள், "மிஸ்டர் சஞ்சய்... நான் ஒரு அட்வகேட் (வழக்கறிஞர்) என்கிறது உங்களுக்கு மறந்து போச்சா? என் அனுமதி இல்லாம என் உடையை இப்படி அவிழ்த்ததுக்கு என்ன சட்டம் இருக்கு, எவ்வளவு தண்டனை கிடைக்கும்னு தெரியுமா உங்களுக்கு? நினைச்சா உங்களை இப்போவே உள்ள தள்ள முடியும்!" என்று போலி மிரட்டல் விடுத்தாள்.
அவளது இந்தத் திடீர் வழக்கறிஞர் அவதாரத்தைக் கண்டு சஞ்சய் அதிர்ச்சியடையவில்லை. மாறாக, அவன் உதடுகளில் ஒரு அழகான புன்னகை அரும்பியது.
அவன் அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்து, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி, "அப்படியா மேடம்? ஆனா நீங்க ஒண்ணு மறந்துட்டீங்க... அதே சட்டம் உங்களுக்கும் பொருந்தும்.
என் அனுமதியே இல்லாம என் சட்டையைக் கழட்டி, என் நெஞ்சுல கை வச்சதுக்கு உங்களுக்கு என்ன தண்டனை தெரியுமா?" என்று அதே பாணியில் திருப்பி மிரட்டினான்.
சஞ்சய்யின் இந்தச் சமயோசிதமான பதிலைக் கேட்டதும், நந்தினியால் தன் சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
அவளது போலி கம்பீரம் உடைந்து, கலகலவென்று சிரிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது சிரிப்போடு சஞ்சய்யின் சிரிப்பும் இணைந்து கொள்ள, அந்தத் திருமண அறை அவர்களின் அழகான, கலகலப்பான சிரிப்பொலியால் நிறைந்தது.
"ரொம்ப சமத்தாயிட்டீங்க சஞ்சய்..." என்று சிரித்துக் கொண்டே நந்தினி அவனது கன்னத்தைக் கிள்ளினாள்.
"எல்லாம் ஒரு வழக்கறிஞரோட புருஷனா வாழக் கத்துக்கிட்ட வித்தைதான் நந்து..." என்றபடி சஞ்சய் அவளை மீண்டும் தன் அன்பான அணைப்பிற்குள் இழுத்துக் கொண்டான்.
அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேறிக்கொண்டே இருந்தான் சஞ்சய்.
சஞ்சய் இடுப்பில் கைவிட்டு நந்தினியின் முந்தானை கொசுவத்தை எடுத்துவிட்டு, பின்னர் அவளை இறுக்கக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு உதட்டை மீண்டும் உரிந்துகொண்டே கட்டில் முழுக்க கட்டிப்புரள, அவளின் புடவையை வீசி எறிந்தான்
. புடவை காணாமல் போனதை அப்போதுதான் உணர்ந்தவளாய், நந்தினி தனது கைகள் இரண்டையும் கொண்டு சென்று தனது மார்புகளை மறைத்தாள்.
ஒரு கையால் நந்தினியின் ஒரு மார்பைப் பிசைந்து கொண்டே, இன்னொரு மார்பை ஜாக்கெட்டுடன் வாயில் வைத்து மெல்ல கடித்தான் சஞ்சய். அதே நேரத்தில் அவனுடைய இன்னொரு கை அவளின் தொப்புளைத் தேடிப் பிடித்து டக்கென துளையில் விரல் விட, மும்முனை தாக்குதலுக்குத் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் நந்தினியின் உடலெங்கும் நடுக்கம் எடுத்தது.
சஞ்சய் அவளின் தொப்புளைச் சீண்டச் சீண்ட, நந்தினி அவனது அணைப்பில் இன்னும் உருகினாள்.
மெல்ல குனிந்து தொப்புளைப் பார்த்தபடி சஞ்சய் என்னுடைய நாக்கை நீட்ட...
சஞ்சய் மெல்ல குனிந்து நந்தினியின் தொப்புளைப் பார்த்தபடி நாக்கை நீட்ட, நந்தினி அவனது தலையைக் கோதியபடி லேசாக முனகினாள்.
"சஞ்சய்... என்ன செய்ற நீ... எனக்கு ஒரு மாதிரியா இருக்குடா..." என்று நந்தினி மூச்சிரைக்கக் கூறினாள்.
சஞ்சய் அவளது முகத்தைப் பார்த்து மென்மையாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "ஏன் நந்தினி, உனக்கு இது பிடிக்கலையா?" என்றான்.
"அப்படி இல்ல சஞ்சய்... ஆனா நீ பண்றது எல்லாமே எனக்கு புதுசா இருக்கு. என்னால தாங்க முடியல," என்று தன் முகத்தை அவனது மார்பில் புதைத்துக் கொண்டாள்.
சஞ்சய் அவளது கைகளைத் தன் கைகளோடு கோர்த்துக்கொண்டு, அவளது நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டான். அவளது பயத்தை நீக்கும் விதமாக அவளை இன்னும் தன் மார்போடு இறுக்க அணைத்துக் கொண்டான்.
"இப்போ பயம் குறைஞ்சதா நந்தினி?" என்று சஞ்சய் மெல்லிய குரலில் அவளது காதோரம் கேட்டான்.
நந்தினி அவனது நெஞ்சில் கைகளை வைத்தபடி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள். "ம்ஹூம்... நீ பக்கத்துல இருக்கும்போது பயம் இல்ல சஞ்சய், ஆனா ஏதோ ஒரு நிதானம் இல்லாத மாதிரி இருக்கு," என்றாள்.
அவளது தவிப்பைக் கண்டு சஞ்சயிற்குள் இருந்த வேகம் இன்னும் அதிகமானது. தொப்புள் பகுதியில் இதழ்களைப் பதித்து மென்மையாக முத்தமிட்டபடியே
சஞ்சய்யின் கைகள் நந்தினியின் இளமைக் கனிகளில் மாற்றி மாற்றிக் கசக்கி விளையாட, அவளது உடல் கட்டுக்கடங்காத காமத் தீயில் தகித்தது. நந்தினியின் கைகள் அவளையும் அறியாமல் சஞ்சய்யின் தோள்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.
சஞ்சய் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது இதழ்களில் படிந்திருந்த வியர்வைத் துளிகளைத் தன் விரல்களால் துடைத்தான். "நந்தினி... உன்னுடைய இந்தத் தவிப்பு என்னை இன்னும் பைத்தியமாக்குகிறது," என்றான் சஞ்சய், அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி.
நந்தினி அவனது மார்பில் தன் தலையைச் சாய்த்து, "சஞ்சய், என் நெஞ்சு இடி போல் துடிக்கிறது. உன் கைகளின் சூடு என்னை என்னவோ செய்கிறது," என்று மூச்சிரைக்கக் கூறினாள்.
அவளது வார்த்தைகள் சஞ்சய்க்குள் இருந்த வெறியை இன்னும் தூண்டின. அவன் அவளது பட்டு ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்கினான். நந்தினி தன் கண்களை மூடி, வரப்போகும் சுகத்திற்காகத் தன் உடலை இன்னும் அவனிடம் ஒப்படைத்தாள்.
சஞ்சய் அவளது பட்டு ஜாக்கெட்டின் கடைசி கொக்கியையும் கழற்றிவிட, அவளது மார்பின் மேலிருந்த ஆடை மெல்ல விலகி இருபுறமும் சரிந்தது. நந்தினியின் பளபளப்பான மேனி அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் சஞ்சய்யின் கண்களுக்கு ஒரு தேவதையின் உடலாய் காட்சியளித்தது.
அவளது உடலின் அழகில் மயங்கிய சஞ்சய், "நந்தினி... நீ எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாய் தெரியுமா?" என்று ரகசியமாய் முணுமுணுத்தபடி, அவளது மென்மையான தோள்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்தான்.
நந்தினி சுகத்தின் எல்லையில் தன் உடலை வளைத்து, அவனது தலைமுடியைக் கோதியபடி, "சஞ்சய்... எனக்குள் ஏதோ செய்கிறது... என்னை இன்னும் உன்னோடு இறுக்கிக்கொள்..." என்று தவிப்போடு கூறினாள்.
அவளது தவிப்பைக் கண்ட சஞ்சய், அவளது கழுத்திலிருந்து மெல்லக் கீழ்நோக்கித் தன் முத்தங்களை நகர்த்தி, அவளது விம்மி நின்ற மார்புகளின் மேல் தன் முகத்தைப் புதைத்தான். நந்தினியின் மூச்சுக்காற்று இன்னும் வேகமாக, அந்த அறையின் வெப்பம் மேலும் அதிகரித்தது.
சஞ்சய் அவளது ஜாக்கெட்டை முழுமையாக விலக்கியதும், அவளது மார்புகளை இறுக்கிப் பிடித்திருந்த பிரா (Bra) அவனது கண்களுக்குத் தெரிந்தது. அந்த மெல்லிய ஆடையையும் தாண்டி நந்தினியின் மார்புகள் அவனது தொடுதலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பது போல் விம்மி நின்றன.
சஞ்சய் மெதுவாகத் தன் கைகளை அவளது முதுகுப் பக்கத்திற்குக் கொண்டு சென்று, அவளது பிராவின் கொக்கியை லாவகமாக அவிழ்த்தான். கொக்கி விடுபட்ட அடுத்த நொடி, நந்தினியின் மார்புகள் எந்தத் தடையும் இன்றி அவனது கைகளுக்குள் முழுமையாக வந்து விழுந்தன.
"சஞ்சய்..." என்று நந்தினி வெட்கத்தோடும் தாளாத காமத்தோடும் தன் முகத்தை அவனது கழுத்து இடுக்கில் புதைத்துக் கொண்டாள்.
அவளது முழு மார்பழகையும் கண்ட சஞ்சய்க்குள் வெறி இன்னும் அதிகமானது. அவன் அவளது இரண்டு மார்புகளையும் தன் பெரிய உள்ளங்கைகளுக்குள் ஏந்தி, மெல்லப் பிசைந்து விளையாடத் தொடங்கினான். நந்தினி சுகத்தின் உச்சியில் அவனது தோள்களைத் தன் நகங்களால் கீறியபடி, தன் இடுப்பை அவனது உடலோடு இன்னும் இறுக்கமாகப் பிணைத்துக் கொண்டாள்
சஞ்சய் அவளது மார்புகளைப் பிசைந்து விளையாடியபடியே, மெல்லத் தன் வாயைக் கீழ்நோக்கிக் கொண்டு வந்தான். நந்தினியின் மார்புக் காம்புகள் காமத்தின் உக்கிரத்தால் விறைத்துப் போய், அவனது இதழ்களின் தீண்டலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தன.
அவன் தன் இதழ்களால் அவளது இடது மார்புக் காம்பைக் கவ்வி, ஒரு பச்சிளம் குழந்தையைப் போல மெல்லச் சுவைக்கத் தொடங்கினான். நந்தினியின் உடம்பில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.
"ஆஹ்... சஞ்சய்..." என்று நந்தினி சுகம் தாளாமல் தன் தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்து, அவனது தலையைத் தன் மார்போடு இன்னும் இறுக்கமாக அழுத்திக் கொண்டாள்.
சஞ்சய் அவளது காம்புகளைத் தன் நாவால் வருடி, மாற்றி மாற்றிக் கடித்துப் பால் குடிப்பது போல ஆவலோடு சப்பத் தொடங்கினான்
. அவனது உதடுகளின் சூடும், உறிஞ்சும் வேகமும் நந்தினியை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்தன. அவள் தன் இடுப்பை மேல்நோக்கி எக்கி, அவனது முகத்திற்குத் தன் மார்பழகை முழுமையாக அர்ப்பணித்தாள்.
![[Image: b323ag]](https://imgflip.com/gif/b323ag)
நந்தினி சஞ்சய்யின் ஆவேசமான தீண்டல்களில் திளைத்தவள், மெல்ல அவனது பிடியிலிருந்து விடுபட்டுத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டாள். அவளது கண்களில் இப்போது சஞ்சய்யைப் போன்றே காமத்தின் தீவிரமும், ஒரு புதுவிதமான தவிப்பும் குடியேறியிருந்தது.
அவள் தன் மெல்லிய விரல்களால் சஞ்சய்யின் சட்டையின் பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்கினாள். அவளது விரல்களின் சூடு பட்ட இடத்தில் சஞ்சய்யின் உடல் சிலிர்த்தது. அவனது சட்டை முழுமையாகக் கழன்று வீழ, அவனது அகன்ற, மஸ்குலரான மார்பு அவளது பார்வைக்கு விரிந்தது.
நந்தினி மெதுவாகத் தன் முகத்தை அவனது மார்புக்கு நேராகக் கொண்டு வந்தாள். சஞ்சய்யின் மார்புக் காம்புகள் அவளது வரவிற்காகக் காத்திருப்பது போல் விறைத்து நின்றன. அவள் தன் இதழ்களால் அவனது மார்புக் காம்பைக் கவ்வி, சஞ்சய் தனக்குச் செய்ததைப் போலவே ஒரு பச்சிளம் குழந்தையைப் போல ஆவலோடு சுவைக்கத் தொடங்கினாள்.
"ஆஹ்... நந்தினி..." என்று சஞ்சய் எதிர்பாராத அந்த சுகத்தில் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு முனகினான். அவனது கைகள் அவளது கூந்தலை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.
நந்தினி அவனது மார்பில் தன் நாவால் வருடி, மாற்றி மாற்றிக் கடித்துப் பால் குடிப்பது போல ஆவேசமாக உறிஞ்சத் தொடங்கினாள்.
அவளது இதழ்களின் ஈரமும் சூடும் சஞ்சய்யை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்தன. ஆண்மகன் என்ற அவனது கட்டுப்பாடு மெல்ல உடைந்து, அவளது இந்தச் செய்கையால் அவனுக்குள் காமத் தீ இன்னும் பிரகாசமாக எரியத் தொடங்கியது
இருவரின் உணர்ச்சிகளும் உச்சக்கட்டத்தை எட்டிய வேளையில், சஞ்சய் நந்தினியை மெதுவாகக் கட்டிலில் சாய்த்தான். அவளது கண்கள் காமத்தின் தவிப்பால் சொருகியிருக்க, அவளது மூச்சுக்காற்று அவனது முகத்தில் சூடாகப் பாய்ந்தது.
கொஞ்சம் கதை வடிவில் செல்லும்
மெல்ல அவளை நெருங்குகிறான் சஞ்சய்.
அவள் மனதில் ஒரு படபடப்பு ஏற்படுகிறது.
மெதுவாக அவள் தோள்களை தொட்டு
உணர்ச்சி மிகுதியால் கட்டி அணைத்துக் கொள்கிறான்.
நந்தினி அப்படியே ஒரு மயக்க நிலை
இருவருக்கும் காதல் திகைத்து காமம் ஆட்கொள்கிறது
இருவரின் பட்டு ஆடைளும் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிச்
சலசலப்பு ஏற்படுத்துகிறது,
நந்தினி பளபளப்பான உடம்பு தனதாக்கும்முயற்சியில் ஈடுபட்ட சஞ்சய்.
அவள் மெழுகு உடம்பில் இவனின் காமம் காட்டுத்தியாய் பரவியது.
அந்தப் பூக்கள் நிறைந்த முதலிரவு அறையில், இளம் ஜோடிகளின் காம வேட்டை தொடங்கியது.
சஞ்சய் நந்தினியை காம அரக்கனின் வரத்தால் இறுக்கமாக கட்டி பிடித்திருந்தான்.
சஞ்சய் தன் இரு கைகளை அவள் தோளில் சுற்றி அவளைத் தன் மார்பில் புதைத்துக் கொள்வது போல ஆவேசமாக இறுக்கினான்.நந்தினி ஒரு பூ போல அவன் மார்பில் தன் தலை சாய்த்து கொள்கிறாள்
அவளது அந்த சூடான மூச்சுக்காற்று அவன் ரோமம் படர்ந்த நெஞ்சில் படப் பட, அவனு ்குள் இருந்த
இதயத்துடிப்பை வெளிப்படுத்தியது.
அவளை இன்னும் தன் மார்போடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டவன், அவளது நெற்றியில் தன் உதடுகளைப் பதித்தான். ஒரு மெல்லிய முத்தத்திற்குப் பின், அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தபடி பேசத் தொடங்கினான்.
நந்து உன்னை எனக்கு ஏன் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லவா ப? உன் இந்தத் துறுதுறுப்பான குறும்புத்தனம், என்னை உருக வைக்கிற இந்தக் குரல்,. உன் சிரிப்பு, நீ கோபித்துக் கொள்ளும் அழகு, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக என் நெஞ்சோடு நீ இப்படி ஒட்டிக்கொள்ளும் இந்த ஒரு நொடி... இதற்காக என் ஆயுள் முழுக்க நான் தவமிருக்கலாம் எல்லாமே எனக்குப் பிடிக்கும்!" என்றான் சஞ்சு
இந்த முறை காத்திருக்கவில்லை. காமத்தை வெளிப்படுத்த
தன் முகத்தை மெதுவாக நந்தினியின் முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு சென்றான்.
அவளது இதழ்களில் படர்ந்திருந்த லேசான நடுக்கமும், அவளது தவிப்பான மூச்சுக்காற்றும் அவனது காதலை இன்னும் தூண்டியது.
நந்தினி தன் கண்களை மெல்ல மூடிக்கொள்ள, சஞ்சய் அவளது மென்மையான இதழ்களோடு தன் இதழ்களை இணைத்தான்.
இருவருக்குள்ளும் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. ஆரம்பத்தில் மென்மையாகத் தொடங்கிய அந்த முத்தம், மெல்ல மெல்ல ஆழமானதாகவும் ஆவேசமானதாகவும் மாறியது. சஞ்சய் தன் இதழ்களால் அவளது கீழ் இதழை மெதுவாகக் கவ்வி, காதலின் முழு தீவிரத்தையும் அந்த முத்தத்தில் வெளிப்படுத்தினான்.
அவளது கைகள் தானாகவே அவனது கழுத்தைச் சுற்றி வளைத்துக் கொள்ள, நந்தினியும் அவனது முத்தத்திற்கு முழுமையாகத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து, அதே வேகத்துடன் பதில் முத்தமிட்டாள்.
இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் ஒன்றோடொன்று கலந்து, அந்த அறையின் வெப்பத்தை இன்னும் அதிகரித்தது.
காலமும் நேரமும் மறந்து, ஒருவரையொருவர் தங்களுக்குள் கரைத்துக் கொள்வதைப் போல அந்த ஆழமான இதழ் முத்தம் நீடித்தது.
சஞ்சய் அவளது முகத்தை இன்னும் தன் கைகளுக்குள் ஏந்தி, அந்த முத்தத்தின் ஆழத்தை அதிகமாக்கினான்.
அவளது இதழ்களின் மென்மையும் இனிமையும் அவனுக்குள் இருந்த காதலை மேலும் தூண்ட, அவனது உதடுகள் அவளது இதழ்களை முழுமையாக ஆக்கிரமித்தன.
நந்தினி தன் இதழ்களைச் சற்றே பிரித்து அவனது அணைப்பிற்கு வழிவிட, இருவரின் இதழ்களும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து கொண்டன.
அவன் அவளது மேல் இதழையும் கீழ் இதழையும் மாறி மாறி மென்மையாகக் கவ்வி சுவைக்க, நந்தினிக்குள்ளும் ஒரு புதுவிதமான சிலிர்ப்பு பரவியது.
அவளது விரல்கள் அவனது தலைமுடியைக் கோதி, அவனை இன்னும் தன் பக்கம் இழுத்தன. அந்த முத்தம் வெறும் உடல்களின் சேர்க்கையாக இல்லாமல், இரு மனங்களின் ஆழமான சங்கமமாக மாறியது.
அறையில் நிலவிய அமைதியில், அவர்களின் மூச்சுக்காற்றின் வேகமும், இதழ்களின் உராய்வும் மட்டுமே ஒலியாகக் கேட்டது. சஞ்சய் அவளது இதழ்களிலிருந்து மெல்ல விலகி, அவளது கழுத்து மற்றும் காதோரங்களில் தன் உதடுகளைப் பதிக்கத் தொடங்கினான், அது நந்தினியை மேலும் நடுங்க வைத்தது.
சஞ்சய் அவளது இதழ்களில் தன் காதலை ஆழமாகப் பதித்துக் கொண்டிருக்க, நந்தினி அவனது கழுத்தை இன்னும் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது இதழ்களும் அவனது வேகத்திற்கு இணையாக மாறின. சஞ்சய் அவளது இதழ்களிலிருந்து சற்றே விலகி, மூச்சிரைக்க அவளைப் பார்த்தான்.
"நந்து... உன்னால என்னை என்ன செய்ய முடியுதுன்னு உனக்குத் தெரியுமா?" என்று சஞ்சய் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.
நந்தினி வெட்கத்தில் தன் கண்களை மூடிக் கொண்டு, "தெரியாது... ஆனா, இப்போ நீங்க விலகுறது எனக்குப் பிடிக்கல சஞ்சய்..." என்று முணுமுணுத்தாள்.
அவளது இந்த வெளிப்படையான பேச்சு சஞ்சய்க்குள் இருந்த காதலை மேலும் தூண்டியது. "அப்போ இனிமே நான் உன்கிட்ட இருந்து விலகவே மாட்டேன்," என்றபடி மீண்டும் அவளது இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் சிறைபிடித்தான்.
இந்த முறை நந்தினி சும்மா இருக்கவில்லை அவளும் தன் இதழ்களை அசைத்து, அவனது கீழ் இதழை மென்மையாகத் தன் உதடுகளுக்குள் கவ்விக்கொண்டு பதில் முத்தமிட்டாள்.
"ம்ம்..." என்று சஞ்சயிடமிருந்து ஒரு மெல்லிய முனகல் வெளிப்பட்டது. நந்தினியின் இந்தத் துணிச்சலான பதில் முத்தம் அவனுக்கு முற்றிலும் புதியதொரு சிலிர்ப்பைத் தந்தது.
இருவரின் இதழ்களும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, பிரிக்க முடியாதபடி காதலின் உச்சத்தில் திளைத்தன.
சஞ்சய் முத்தமிட்டபடியே, "நந்து... நீ குறும்புக்காரி மட்டும் இல்ல... ரொம்ப இனிமையானவளும் கூட..." என்று அவளது இதழ்களுக்குள்ளேயே வார்த்தைகளை உதிர்த்தான்.
நந்தினி அவனது முத்தத்திற்கு நடுவேயே லேசாகச் சிரித்துவிட்டு, "எல்லாம் உங்ககிட்ட இருந்து கத்துக்கிட்டதுதான் சஞ்சய்..." என்று கூறி, அவனது மேல் இதழை இன்னும் ஆழமாகச் சுவைத்துத் தன் காதலை வெளிப்படுத்தினாள்.
சஞ்சய் அவளது இதழ்களை ஆழமாகச் சுவைத்துக் கொண்டிருக்க, நந்தினியும் அவனது முத்தத்தின் தீவிரத்தில் தன்னை முழுமையாக ஒப்புவித்தாள்.
அவளது இதழ்கள் அவனது உதடுகளை விடாமல் கவ்விக்கொண்டு பதில் முத்தமிட்டபடியே, அவளது கைகள் மெதுவாக அவனது சட்டையின் பொத்தான்களை நோக்கி நகர்ந்தன.
அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனது சட்டையின் பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாக அவசரமும் தவிப்புமாக கழற்றின. சட்டையை அவனது தோள்களிலிருந்து முழுமையாகக் கழற்றி எறிந்த நந்தினி, அவனது அகன்ற, ரோமங்கள் படர்ந்த நெஞ்சில் தன் கைகளைப் பதித்து அவனது சூட்டை உணர்ந்தாள்.
அதே நேரத்தில், சஞ்சய்யின் கைகள் அவளது இடையைச் சுற்றி வளைத்து, அவளது பட்டுப் புடவையின் சுருக்கங்களை மெல்ல தளர்த்தின. அவளது இதழ்களிலிருந்து விலகாமலேயே, அவன் அவளது இடுப்பில் இருந்த புடவையை மெதுவாகக் கீழே இறக்கிவிட்டான்.
புடவை நெகிழ்ந்து கீழே விழ, அவளது மென்மையான மேனி அவனது கைகளின் தீண்டலுக்கு முழுமையாக ஆளானது.
சஞ்சய் அவளது இதழ்களிலிருந்து சற்றே விலகி, மூச்சிரைக்க அவளைப் பார்த்தான். "நந்து... நீ எவ்வளவு அழகா இருக்க தெரியுமா..." என்று காதலோடு முணுமுணுத்தான்.
நந்தினி வெட்கத்தில் தன் முகத்தை அவனது வெறும் நெஞ்சில் புதைத்துக் கொண்டு, அவனது தழுவலுக்குள் இன்னும் ஒண்டிக்கொண்டாள். சஞ்சய் அவளைத் தூக்கி மெதுவாக அந்தப் படுக்கையில் கிடத்தினான்.
சஞ்சய் அவளைப் படுக்கையில் கிடத்தியவுடன், நந்தினி தன் முகத்தில் இருந்த வெட்கத்தை சட்டென்று மறைத்துக் கொண்டு, ஒரு வழக்கறிஞருக்கே உரிய மிடுக்கோடு தன் புருவங்களை உயர்த்தினாள். அவளது கண்களில் இப்போது காதலோடு சேர்ந்து குறும்புத்தனமும் மின்னியது.
அவனது நெஞ்சில் தன் கையை வைத்துச் சற்றே தள்ளியவள், "மிஸ்டர் சஞ்சய்... நான் ஒரு அட்வகேட் (வழக்கறிஞர்) என்கிறது உங்களுக்கு மறந்து போச்சா? என் அனுமதி இல்லாம என் உடையை இப்படி அவிழ்த்ததுக்கு என்ன சட்டம் இருக்கு, எவ்வளவு தண்டனை கிடைக்கும்னு தெரியுமா உங்களுக்கு? நினைச்சா உங்களை இப்போவே உள்ள தள்ள முடியும்!" என்று போலி மிரட்டல் விடுத்தாள்.
அவளது இந்தத் திடீர் வழக்கறிஞர் அவதாரத்தைக் கண்டு சஞ்சய் அதிர்ச்சியடையவில்லை. மாறாக, அவன் உதடுகளில் ஒரு அழகான புன்னகை அரும்பியது.
அவன் அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்து, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி, "அப்படியா மேடம்? ஆனா நீங்க ஒண்ணு மறந்துட்டீங்க... அதே சட்டம் உங்களுக்கும் பொருந்தும்.
என் அனுமதியே இல்லாம என் சட்டையைக் கழட்டி, என் நெஞ்சுல கை வச்சதுக்கு உங்களுக்கு என்ன தண்டனை தெரியுமா?" என்று அதே பாணியில் திருப்பி மிரட்டினான்.
சஞ்சய்யின் இந்தச் சமயோசிதமான பதிலைக் கேட்டதும், நந்தினியால் தன் சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
அவளது போலி கம்பீரம் உடைந்து, கலகலவென்று சிரிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது சிரிப்போடு சஞ்சய்யின் சிரிப்பும் இணைந்து கொள்ள, அந்தத் திருமண அறை அவர்களின் அழகான, கலகலப்பான சிரிப்பொலியால் நிறைந்தது.
"ரொம்ப சமத்தாயிட்டீங்க சஞ்சய்..." என்று சிரித்துக் கொண்டே நந்தினி அவனது கன்னத்தைக் கிள்ளினாள்.
"எல்லாம் ஒரு வழக்கறிஞரோட புருஷனா வாழக் கத்துக்கிட்ட வித்தைதான் நந்து..." என்றபடி சஞ்சய் அவளை மீண்டும் தன் அன்பான அணைப்பிற்குள் இழுத்துக் கொண்டான்.
அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேறிக்கொண்டே இருந்தான் சஞ்சய்.
சஞ்சய் இடுப்பில் கைவிட்டு நந்தினியின் முந்தானை கொசுவத்தை எடுத்துவிட்டு, பின்னர் அவளை இறுக்கக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு உதட்டை மீண்டும் உரிந்துகொண்டே கட்டில் முழுக்க கட்டிப்புரள, அவளின் புடவையை வீசி எறிந்தான்
. புடவை காணாமல் போனதை அப்போதுதான் உணர்ந்தவளாய், நந்தினி தனது கைகள் இரண்டையும் கொண்டு சென்று தனது மார்புகளை மறைத்தாள்.
ஒரு கையால் நந்தினியின் ஒரு மார்பைப் பிசைந்து கொண்டே, இன்னொரு மார்பை ஜாக்கெட்டுடன் வாயில் வைத்து மெல்ல கடித்தான் சஞ்சய். அதே நேரத்தில் அவனுடைய இன்னொரு கை அவளின் தொப்புளைத் தேடிப் பிடித்து டக்கென துளையில் விரல் விட, மும்முனை தாக்குதலுக்குத் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் நந்தினியின் உடலெங்கும் நடுக்கம் எடுத்தது.
சஞ்சய் அவளின் தொப்புளைச் சீண்டச் சீண்ட, நந்தினி அவனது அணைப்பில் இன்னும் உருகினாள்.
மெல்ல குனிந்து தொப்புளைப் பார்த்தபடி சஞ்சய் என்னுடைய நாக்கை நீட்ட...
சஞ்சய் மெல்ல குனிந்து நந்தினியின் தொப்புளைப் பார்த்தபடி நாக்கை நீட்ட, நந்தினி அவனது தலையைக் கோதியபடி லேசாக முனகினாள்.
"சஞ்சய்... என்ன செய்ற நீ... எனக்கு ஒரு மாதிரியா இருக்குடா..." என்று நந்தினி மூச்சிரைக்கக் கூறினாள்.
சஞ்சய் அவளது முகத்தைப் பார்த்து மென்மையாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "ஏன் நந்தினி, உனக்கு இது பிடிக்கலையா?" என்றான்.
"அப்படி இல்ல சஞ்சய்... ஆனா நீ பண்றது எல்லாமே எனக்கு புதுசா இருக்கு. என்னால தாங்க முடியல," என்று தன் முகத்தை அவனது மார்பில் புதைத்துக் கொண்டாள்.
சஞ்சய் அவளது கைகளைத் தன் கைகளோடு கோர்த்துக்கொண்டு, அவளது நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டான். அவளது பயத்தை நீக்கும் விதமாக அவளை இன்னும் தன் மார்போடு இறுக்க அணைத்துக் கொண்டான்.
"இப்போ பயம் குறைஞ்சதா நந்தினி?" என்று சஞ்சய் மெல்லிய குரலில் அவளது காதோரம் கேட்டான்.
நந்தினி அவனது நெஞ்சில் கைகளை வைத்தபடி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள். "ம்ஹூம்... நீ பக்கத்துல இருக்கும்போது பயம் இல்ல சஞ்சய், ஆனா ஏதோ ஒரு நிதானம் இல்லாத மாதிரி இருக்கு," என்றாள்.
அவளது தவிப்பைக் கண்டு சஞ்சயிற்குள் இருந்த வேகம் இன்னும் அதிகமானது. தொப்புள் பகுதியில் இதழ்களைப் பதித்து மென்மையாக முத்தமிட்டபடியே
சஞ்சய்யின் கைகள் நந்தினியின் இளமைக் கனிகளில் மாற்றி மாற்றிக் கசக்கி விளையாட, அவளது உடல் கட்டுக்கடங்காத காமத் தீயில் தகித்தது. நந்தினியின் கைகள் அவளையும் அறியாமல் சஞ்சய்யின் தோள்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.
சஞ்சய் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது இதழ்களில் படிந்திருந்த வியர்வைத் துளிகளைத் தன் விரல்களால் துடைத்தான். "நந்தினி... உன்னுடைய இந்தத் தவிப்பு என்னை இன்னும் பைத்தியமாக்குகிறது," என்றான் சஞ்சய், அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி.
நந்தினி அவனது மார்பில் தன் தலையைச் சாய்த்து, "சஞ்சய், என் நெஞ்சு இடி போல் துடிக்கிறது. உன் கைகளின் சூடு என்னை என்னவோ செய்கிறது," என்று மூச்சிரைக்கக் கூறினாள்.
அவளது வார்த்தைகள் சஞ்சய்க்குள் இருந்த வெறியை இன்னும் தூண்டின. அவன் அவளது பட்டு ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்கினான். நந்தினி தன் கண்களை மூடி, வரப்போகும் சுகத்திற்காகத் தன் உடலை இன்னும் அவனிடம் ஒப்படைத்தாள்.
சஞ்சய் அவளது பட்டு ஜாக்கெட்டின் கடைசி கொக்கியையும் கழற்றிவிட, அவளது மார்பின் மேலிருந்த ஆடை மெல்ல விலகி இருபுறமும் சரிந்தது. நந்தினியின் பளபளப்பான மேனி அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் சஞ்சய்யின் கண்களுக்கு ஒரு தேவதையின் உடலாய் காட்சியளித்தது.
அவளது உடலின் அழகில் மயங்கிய சஞ்சய், "நந்தினி... நீ எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாய் தெரியுமா?" என்று ரகசியமாய் முணுமுணுத்தபடி, அவளது மென்மையான தோள்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்தான்.
நந்தினி சுகத்தின் எல்லையில் தன் உடலை வளைத்து, அவனது தலைமுடியைக் கோதியபடி, "சஞ்சய்... எனக்குள் ஏதோ செய்கிறது... என்னை இன்னும் உன்னோடு இறுக்கிக்கொள்..." என்று தவிப்போடு கூறினாள்.
அவளது தவிப்பைக் கண்ட சஞ்சய், அவளது கழுத்திலிருந்து மெல்லக் கீழ்நோக்கித் தன் முத்தங்களை நகர்த்தி, அவளது விம்மி நின்ற மார்புகளின் மேல் தன் முகத்தைப் புதைத்தான். நந்தினியின் மூச்சுக்காற்று இன்னும் வேகமாக, அந்த அறையின் வெப்பம் மேலும் அதிகரித்தது.
சஞ்சய் அவளது ஜாக்கெட்டை முழுமையாக விலக்கியதும், அவளது மார்புகளை இறுக்கிப் பிடித்திருந்த பிரா (Bra) அவனது கண்களுக்குத் தெரிந்தது. அந்த மெல்லிய ஆடையையும் தாண்டி நந்தினியின் மார்புகள் அவனது தொடுதலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பது போல் விம்மி நின்றன.
சஞ்சய் மெதுவாகத் தன் கைகளை அவளது முதுகுப் பக்கத்திற்குக் கொண்டு சென்று, அவளது பிராவின் கொக்கியை லாவகமாக அவிழ்த்தான். கொக்கி விடுபட்ட அடுத்த நொடி, நந்தினியின் மார்புகள் எந்தத் தடையும் இன்றி அவனது கைகளுக்குள் முழுமையாக வந்து விழுந்தன.
"சஞ்சய்..." என்று நந்தினி வெட்கத்தோடும் தாளாத காமத்தோடும் தன் முகத்தை அவனது கழுத்து இடுக்கில் புதைத்துக் கொண்டாள்.
அவளது முழு மார்பழகையும் கண்ட சஞ்சய்க்குள் வெறி இன்னும் அதிகமானது. அவன் அவளது இரண்டு மார்புகளையும் தன் பெரிய உள்ளங்கைகளுக்குள் ஏந்தி, மெல்லப் பிசைந்து விளையாடத் தொடங்கினான். நந்தினி சுகத்தின் உச்சியில் அவனது தோள்களைத் தன் நகங்களால் கீறியபடி, தன் இடுப்பை அவனது உடலோடு இன்னும் இறுக்கமாகப் பிணைத்துக் கொண்டாள்
சஞ்சய் அவளது மார்புகளைப் பிசைந்து விளையாடியபடியே, மெல்லத் தன் வாயைக் கீழ்நோக்கிக் கொண்டு வந்தான். நந்தினியின் மார்புக் காம்புகள் காமத்தின் உக்கிரத்தால் விறைத்துப் போய், அவனது இதழ்களின் தீண்டலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தன.
அவன் தன் இதழ்களால் அவளது இடது மார்புக் காம்பைக் கவ்வி, ஒரு பச்சிளம் குழந்தையைப் போல மெல்லச் சுவைக்கத் தொடங்கினான். நந்தினியின் உடம்பில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.
"ஆஹ்... சஞ்சய்..." என்று நந்தினி சுகம் தாளாமல் தன் தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்து, அவனது தலையைத் தன் மார்போடு இன்னும் இறுக்கமாக அழுத்திக் கொண்டாள்.
சஞ்சய் அவளது காம்புகளைத் தன் நாவால் வருடி, மாற்றி மாற்றிக் கடித்துப் பால் குடிப்பது போல ஆவலோடு சப்பத் தொடங்கினான்
. அவனது உதடுகளின் சூடும், உறிஞ்சும் வேகமும் நந்தினியை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்தன. அவள் தன் இடுப்பை மேல்நோக்கி எக்கி, அவனது முகத்திற்குத் தன் மார்பழகை முழுமையாக அர்ப்பணித்தாள்.
நந்தினி சஞ்சய்யின் ஆவேசமான தீண்டல்களில் திளைத்தவள், மெல்ல அவனது பிடியிலிருந்து விடுபட்டுத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டாள். அவளது கண்களில் இப்போது சஞ்சய்யைப் போன்றே காமத்தின் தீவிரமும், ஒரு புதுவிதமான தவிப்பும் குடியேறியிருந்தது.
அவள் தன் மெல்லிய விரல்களால் சஞ்சய்யின் சட்டையின் பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்கினாள். அவளது விரல்களின் சூடு பட்ட இடத்தில் சஞ்சய்யின் உடல் சிலிர்த்தது. அவனது சட்டை முழுமையாகக் கழன்று வீழ, அவனது அகன்ற, மஸ்குலரான மார்பு அவளது பார்வைக்கு விரிந்தது.
நந்தினி மெதுவாகத் தன் முகத்தை அவனது மார்புக்கு நேராகக் கொண்டு வந்தாள். சஞ்சய்யின் மார்புக் காம்புகள் அவளது வரவிற்காகக் காத்திருப்பது போல் விறைத்து நின்றன. அவள் தன் இதழ்களால் அவனது மார்புக் காம்பைக் கவ்வி, சஞ்சய் தனக்குச் செய்ததைப் போலவே ஒரு பச்சிளம் குழந்தையைப் போல ஆவலோடு சுவைக்கத் தொடங்கினாள்.
"ஆஹ்... நந்தினி..." என்று சஞ்சய் எதிர்பாராத அந்த சுகத்தில் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு முனகினான். அவனது கைகள் அவளது கூந்தலை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.
நந்தினி அவனது மார்பில் தன் நாவால் வருடி, மாற்றி மாற்றிக் கடித்துப் பால் குடிப்பது போல ஆவேசமாக உறிஞ்சத் தொடங்கினாள்.
அவளது இதழ்களின் ஈரமும் சூடும் சஞ்சய்யை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்தன. ஆண்மகன் என்ற அவனது கட்டுப்பாடு மெல்ல உடைந்து, அவளது இந்தச் செய்கையால் அவனுக்குள் காமத் தீ இன்னும் பிரகாசமாக எரியத் தொடங்கியது
இருவரின் உணர்ச்சிகளும் உச்சக்கட்டத்தை எட்டிய வேளையில், சஞ்சய் நந்தினியை மெதுவாகக் கட்டிலில் சாய்த்தான். அவளது கண்கள் காமத்தின் தவிப்பால் சொருகியிருக்க, அவளது மூச்சுக்காற்று அவனது முகத்தில் சூடாகப் பாய்ந்தது.
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 2 Guest(s)