[yscienced]

Next chapter ready ah??



Stay tuned ...tonight

waiting still bro

[raj47770]

waiting for next chapter...

[Malagith]

Hi bro waiting for update

[yscienced]

Eppo update varum bro?

[krishkarthick]

Hi guys,

Sorry,

I haven’t posted it because I wasn’t in a good mood.
I’ll try to post it tonight or tmrw

[yscienced]

Ok take your time

[Fun_Lover_007]

கதையை இப்போது தான் படித்தேன். ரொம்பவே சுவாரசியமாகவும், கிளுகிளுப்பாகவும் அருமையாகக் கொண்டு செல்கிறீர்கள். 



சில பரிந்துரைகளை சொல்ல விரும்புகிறேன்.



செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் நீங்கள் உருவாக்கும் படங்கள் அந்த அத்தியாயத்தில் நடக்கும் சம்பவங்களை மிகத் துல்லியமாக தெளிவுபடுத்திவிடுகின்றன. இருந்தாலும் அந்த படங்களை உருவாக்க நீங்கள் செலவு செய்யும் நேரத்தை முழுவதுமாக கதையை எழுதுவதில் செலவு செய்தால் பெரிய பதிவாகத் தரமுடியும். அதனால் அந்த AI படங்கள் தேவையற்றது என்பதே என் கருத்து.



இரண்டாவதாக நீங்கள் கதையில் நடக்கும் சம்பவங்களை கெளதம், ராகுல் மற்றும் லட்சுமி என மூவரின் POV விலும் தனித்தனியாக கூறுவதால் ஒரு சம்பவத்தை மீண்டும் மீண்டும் வாசிப்பது போன்ற உள்ளது. இது சற்று எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே கதாசிரியர் POV ல் மட்டும் கதையை சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.



மற்றபடி கதையைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமென்றால் இப்போது வந்து கொண்டிருக்கும் கதைகளில் இது தான் சிறப்பாக உள்ளது. மறுஜென்மம் கதையைப் போல் அல்லாமல் இந்த கதையையாவது நல்லபடியாக எழுதி முடிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.



மேலும் சில சந்தேகங்கள் உள்ளன. இந்த கதையின் நாயகன் யார்? ராகுலா அல்லது கெளதமா? இது இன்செஸ்ட் கதை தானா? அல்லது கக்கோல்டா??

[krishkarthick]

கதையை இப்போது தான் படித்தேன். ரொம்பவே சுவாரசியமாகவும், கிளுகிளுப்பாகவும் அருமையாகக் கொண்டு செல்கிறீர்கள். 



சில பரிந்துரைகளை சொல்ல விரும்புகிறேன்.



செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் நீங்கள் உருவாக்கும் படங்கள் அந்த அத்தியாயத்தில் நடக்கும் சம்பவங்களை மிகத் துல்லியமாக தெளிவுபடுத்திவிடுகின்றன. இருந்தாலும் அந்த படங்களை உருவாக்க நீங்கள் செலவு செய்யும் நேரத்தை முழுவதுமாக கதையை எழுதுவதில் செலவு செய்தால் பெரிய பதிவாகத் தரமுடியும். அதனால் அந்த AI படங்கள் தேவையற்றது என்பதே என் கருத்து.



இரண்டாவதாக நீங்கள் கதையில் நடக்கும் சம்பவங்களை கெளதம், ராகுல் மற்றும் லட்சுமி என மூவரின் POV விலும் தனித்தனியாக கூறுவதால் ஒரு சம்பவத்தை மீண்டும் மீண்டும் வாசிப்பது போன்ற உள்ளது. இது சற்று எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே கதாசிரியர் POV ல் மட்டும் கதையை சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.



மற்றபடி கதையைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமென்றால் இப்போது வந்து கொண்டிருக்கும் கதைகளில் இது தான் சிறப்பாக உள்ளது. மறுஜென்மம் கதையைப் போல் அல்லாமல் இந்த கதையையாவது நல்லபடியாக எழுதி முடிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.



மேலும் சில சந்தேகங்கள் உள்ளன. இந்த கதையின் நாயகன் யார்? ராகுலா அல்லது கெளதமா? இது இன்செஸ்ட் கதை தானா? அல்லது கக்கோல்டா??

Hi nanba… ❤️

First of all, thanks a lot for your comments! I'm glad that you liked my story.

1. When I started this story, I asked if I should continue with pics, and most people wanted images. So I’m continuing with them.

2. Each character’s perspective is important because I want readers to know what everyone is thinking, what actually happened, and who is lying. It will also keep the surprise element intact.

Also, this story doesn’t have a fixed hero. It’s up to the readers to choose whom they like and support. ?

Once this story is completed, I’ll start “மறுஜென்மம்”. ❤️

Thanks again for your support.

[raj47770]

Please ignore negative comments. Engala madhiri aaluku story continue pannunga please

[Sparo]

Bro pls continue for your regular followers

[raj47770]

Waiting for update

[krishkarthick]

Waiting for update

Update on the way nanba..adha tha ready pantu iruken

[krishkarthick]

Chapter 11 – Beneath the Surface

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு…

அன்று காலை லட்சுமி வெளியே கிளம்பத் தயாரானாள்.

லட்சுமி: “ராகுல், நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிட்டு வரேன் டா.”

ராகுல்: “எங்கேம்மா?”

லட்சுமி: “ஒரு சின்ன வேலை இருக்கு டா. முடிச்சிட்டு வந்துடுறேன்.”

ராகுல்: “சரிம்மா.”

லட்சுமி கிளம்பிச் சென்றாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு வீடு திரும்பினாள். வழக்கம்போல ராகுலிடம் பேசினாள்; அவனுக்குச் சாப்பாடு பரிமாறினாள். அன்று நடந்த எதுவும் அவளுடைய முகத்தில் தெரியவில்லை.

ராகுலும் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

ஆனால் அடுத்த சில நாட்களில்…

லட்சுமி அடிக்கடி போனில் பேசுவதும், சில நேரங்களில் அழைப்பு வந்ததும் தனியாகச் சென்று பேசுவதும் தொடர்ந்தது. அவள் வெளியே செல்லும்போதெல்லாம் முன்புபோல விரிவாக எதையும் சொல்லவில்லை.

ராகுல்: “அம்மா, யாரும்மா போன்ல?”

லட்சுமி: “ஒரு friend டா.”

ராகுல்: “ஓ… சரிம்மா.”

அதற்கு மேல் அவன் எதுவும் கேட்கவில்லை.

சில நாட்கள் இப்படியே கடந்தன....

ஒரு நாள் மதியம், லட்சுமியின் போன் ஒலித்தது. அவள் அழைப்பை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டின் ஓரமாகச் சென்றாள்.

லட்சுமி: “சொல்லுங்க சார்…”

மறுமுனையில் ரவி பேசினார்.

ரவி: “லட்சுமி, நாளைக்கு கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்க முடியுமா?”

லட்சுமி: “எதுக்காக சார்?”

ரவி: “ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். கவுதமும் இருப்பான்.”

லட்சுமி: “சரிங்க சார். எப்போ வரணும்?”

ரவி: “நான் உங்களுக்குப் போன் பண்றேன். நேரத்தைச் சொல்றேன்.”

லட்சுமி: “சரிங்க சார்.”

அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு லட்சுமி மீண்டும் தன்னுடைய வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
அவள் பேசியதைக் கேட்ட ராகுல், அவளிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.

ஆனால் அந்த அழைப்பில் இருந்த தயக்கமும், அவள் தனியாகச் சென்று பேசியதும் அவனுடைய மனதில் பதிந்துவிட்டன.

அதற்குப் பிறகும் சில நாட்கள் கடந்தன...
லட்சுமியின் வெளியே செல்லும் பழக்கம் தொடர்ந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அவள் எங்கே செல்கிறாள் என்று ராகுல் கேட்கவில்லை. ஆனால் அவளுடைய நடவடிக்கைகளை அமைதியாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஒரு நாள் காலை…
லட்சுமி மீண்டும் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினாள். இந்த முறை அவள் எங்கே போகிறேன் என்று சொல்லவில்லை.

ராகுல் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
ராகுல் (மனதிற்குள்): “இப்போ எல்லாம் அடிக்கடி வெளியே போறாங்க… போன்லயும் யார்கிட்டயோ ரகசியமா பேசுறாங்க. என்னதான் நடக்குது?”

அவள் தெருவின் முனைக்குச் சென்று ஆட்டோவில் ஏறினாள்.சிறிது நேரம் யோசித்த ராகுல், அவளுக்குத் தெரியாமல் பின்னால் சென்றான்.

ஆட்டோ நகரத்தின் சாலைகளைக் கடந்து ஒரு பெரிய வீட்டின் முன் நின்றது.
அந்த வீட்டைப் பார்த்ததும் ராகுல் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
அது கவுதமின் வீடு!

வீட்டின் முன்பாக ரவியின் காரும் நின்றுகொண்டிருந்தது.

ராகுல் (மனதிற்குள்): “அம்மா… கவுதமின் வீட்டுக்கா வந்திருக்காங்க?”

அப்போது ரவி வெளியே வந்து லட்சுமியை வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

ராகுல் சற்று தள்ளி நின்றுகொண்டு லட்சுமிக்குக் கால் செய்தான்.



லட்சுமி: “சொல்லுடா, ராகுல்.”

ராகுல்: “அம்மா, எங்க இருக்கீங்க?”

லட்சுமி ஒரு கணம் தயங்கினாள்.

லட்சுமி: “ஒரு friend-ஐப் பார்க்க வந்திருக்கேன்டா.”

ராகுல்: “ஓ… சரிம்மா. எப்போ வீட்டுக்கு வருவீங்க?”

லட்சுமி: “கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுவேன் டா.”

ராகுல்:..... Silence...........

Edhuvum பேசாமல் கோபத்தில் அழைப்பைத் துண்டித்த ராகுல், அந்த வீட்டையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

ராகுல் (மனதிற்குள்): “இங்கேதான் இருக்காங்க… ஆனா ஏன் என்னிடம் சொல்லலை?”
சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, அவன் கவுதமுக்குக் கால் செய்தான்.



கவுதம்: “சொல்லு மச்சி!”

ராகுல்: “என்னடா பண்ற?”

கவுதம்: “ஒண்ணுமில்லடா, வீட்டுலதான் இருக்கேன்.”

ராகுல்: “உங்க அப்பாவும் வீட்டுல இருக்காரா?”

கவுதம்: “ஆமாடா… இருக்காரு. ஏன் கேக்குற?”

ராகுல்: “சும்மாதான் டா. வீட்டுக்கு வரலாம்னு நினைச்சேன்.” வேற யாரும் இல்லைல நான் வரட்டுமா?.

கவுதம் ஒரு நொடி அமைதியானான்.

கவுதம்: “டேய், இன்னைக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு மச்சி. நாளைக்கு மீட் பண்ணலாமா?”

ராகுல்: “ஓ… சரிடா. நாளைக்கு பார்க்கலாம்.”

கவுதம்: “சரிடா மச்சி. அப்புறம் பேசுறேன்.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது...

ராகுல் போனைப் பார்த்தபடி யோசித்தான். கவுதமின் குரலில் இருந்த தயக்கம் அவனுக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது.

வீட்டுக்குள்…
கவுதம் பதற்றத்துடன் ரவியையும் லட்சுமியையும் பார்த்தான்.

கவுதம்: “அப்பா, ராகுல் ஏதோ சந்தேகப்படுற மாதிரி இருக்கு.”

ரவி: “ஏன் அப்படிச் சொல்ற?”

கவுதம்: “வீட்டுல யாரெல்லாம் இருக்காங்கன்னு கேட்டான். அப்புறம் வீட்டுக்கு வரலாமான்னும் கேட்டான்.”

லட்சுமி கவலையுடன் ரவியைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “சார், அவனுக்கு ஏதாவது சந்தேகம் வந்திருக்குமோ?”

ரவி: “பதற்றப்படாதீங்க, லட்சுமி. நாம கவனமா இருந்தா போதும்.”

லட்சுமி: “ஆனா, அவன் ஏதாவது தப்பா நினைச்சுக்கிட்டா என்ன பண்றது?”

ரவி: “இப்போதைக்கு எதையும் வெளிப்படுத்த வேண்டாம். இன்னும் கொஞ்ச நாள்தான்.”

லட்சுமி அமைதியாகத் தலையசைத்தாள். அவளுடைய மனதில் ஒரே கவலைதான் இருந்தது—ராகுல் தன்னைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

வீட்டுக்கு வெளியே…
ராகுல் அந்த வீட்டை இன்னொரு முறை பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து தனது வீட்டிற்கு கிளம்பினான்.

ராகுல் (மனதிற்குள்): “அம்மா எதையோ மறைக்கிறாங்க… கவுதமும் ஏதோ சொல்லத் தயங்குறான். ஆனா, அது என்ன?”

அவனுடைய சந்தேகம் அதிகரித்திருந்தது. இருந்தாலும், தன் அம்மாவைப் பற்றி தவறாக நினைக்க அவனால் முடியவில்லை.

அதே நேரத்தில், அந்த வீட்டுக்குள் மூவரும் அடுத்த சந்திப்பைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.



காலை 10 மணி...

ராகுல் வீட்டில் அமர்ந்திருந்தான். காலையில் நடந்த சம்பவங்களை நினைத்துப் பார்த்தபடி, லட்சுமி ஏன் கவுதம் வீட்டுக்குச் சென்றாள் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் தன்னிடம் ஏதோ ஒன்றை மறைக்கிறாள் என்ற சந்தேகம் அவன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது.

அன்று முழுவதும் அவனுடைய மனம் அமைதியின்றித் தவித்தது. லட்சுமி திரும்பி வந்ததும் அவளிடம் நேராகக் கேட்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்திருந்தான்.

மாலை ஆறு மணி...

வாசல் திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் ராகுல் தலையை நிமிர்த்தினான். லட்சுமி உள்ளே வந்தாள்.

லட்சுமி: “என்னடா, காலையில போன் பண்ணப்போ ஏன் கட் பண்ணிட்ட? அதுக்கப்புறம் போன் பண்ணவும் இல்லையே?”

ராகுல் அவளைப் பார்த்தான். பதில் சொல்ல வாயெடுத்தபோது, அவனுடைய பார்வை அவளுடைய கழுத்தில் விழுந்தது.

அங்கே ஒரு மஞ்சள் கயிற்றுத் தாலி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.



அதைப் பார்த்த நொடி, ராகுல் அப்படியே உறைந்து போனான். அவன் கண்கள் தாலியிலேயே நிலைத்தன. பிறகு லட்சுமியின் முகத்தைப் பார்த்தான். மீண்டும் தாலியைப் பார்த்தான்.
அவனுடைய முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சி மெல்லக் கோபமாக மாறியது. அவன் வேகமாக எழுந்து நின்றான்.



ராகுல்: “அம்மா! கழுத்துல இது என்ன?!”

அவனுடைய குரல் வீட்டுக்குள் எதிரொலித்தது...

ராகுல்: “காலையில வீட்டை விட்டுப் போனப்போ நீங்க இப்படியா இருந்தீங்க? இப்போ திரும்பி வரும்போது கழுத்துல தாலியோட வந்து நிக்கிறீங்க! என்ன நடக்குது இங்கே?!”

லட்சுமி பதில் சொல்லத் தயங்கினாள்.
லட்சுமி: “டா… நான் சொல்றதைப் பொறுமையா கேளு.”

ராகுல்: “என்ன கேட்கணும்?! முதல்ல என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லுங்க! காலையில எங்கே போனீங்க? யாரைப் பார்த்தீங்க? இப்போ இந்தத் தாலி எப்படி வந்தது?!” வேற dress la இருக்கீங்க!!.
அவன் கேள்விக்கு மேல் கேள்வியாகக் கேட்டான். அவனுடைய கோபத்தில் குழப்பமும் ஏமாற்றமும் கலந்திருந்தன.

லட்சுமி: “இன்னைக்கு கோயில்ல விசேஷ நாள் டா… அதனால நானே எனக்குத் தாலி கட்டிக்கிட்டேன்.”

ராகுல் அவளை நம்ப முடியாத பார்வையுடன் பார்த்தான்.

ராகுல்: “என்ன கோயில், கோயில்னு கதை விடுறீங்க? காலையில கவுதம் வீட்டுக்கு எதுக்குப் போனீங்க?”

லட்சுமி திடுக்கிட்டாள்...

லட்சுமி: “அது… அது உனக்கு எப்படித் தெரியும்?”

ராகுல்: “உங்களை ஃபாலோ பண்ணிட்டு வந்தேன். சொல்லுங்க… ஏன் போனீங்க?”

லட்சுமி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். ராகுலின் பார்வையைச் சந்திக்க முடியாமல் தலையைக் குனிந்தாள்.

லட்சுமி: “சரி டா… சொல்றேன். நீ இவ்வளவு பேசினதுக்குப் பிறகு சொல்லாமல் இருந்தா நல்லா இருக்காது.”

ராகுல் எதுவும் பேசவில்லை. அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய கோபம் இன்னும் தணியவில்லை; அவள் சொல்லப்போகும் உண்மை என்னவாக இருக்கும் என்ற கேள்வி மட்டும் அவனைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது.

லட்சுமி மெதுவாக மூச்சை இழுத்தாள்.

லட்சுமி: “சில நாட்களுக்கு முன்னாடி நடந்த விஷயம் இது…”

அவள் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
ராகுல் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

[krishkarthick]

Chapter 11 cont...

Flashback — சில நாட்களுக்கு முன்பு

அன்று ரவி ராகுலுக்குப் போன் செய்திருந்தார். ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேச வேண்டும் என்று கூறி, லட்சுமியிடம் போனைக் கொடுக்கச் சொன்னார். ராகுலும் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லாமல் போனைத் தன் அம்மாவிடம் கொடுத்தான்.

லட்சுமி: “சொல்லுங்க சார்.”

ரவி: “நீங்க மட்டும் கொஞ்சம் வெளியே வர முடியுமா? முக்கியமான விஷயம். தனியா பேசணும்.”

லட்சுமி சிறிது தயங்கினாள். ஆனால் ரவியின் குரலில் இருந்த அவசரத்தை உணர்ந்து, அவருடன் செல்லச் சம்மதித்தாள்.

காருக்குள்….....

கார் சாலையில் சென்றுகொண்டிருந்தது. ரவி வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய முகத்தில் ஏதோ ஒரு கவலை தெரிந்தது. லட்சுமி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “என்ன சார்? எதுக்கு என்னைத் தனியா அழைச்சிட்டு வந்திருக்கீங்க?”

ரவி: “லட்சுமி, நீங்க எனக்கு ஒரு உதவி செய்யணும்.”

லட்சுமி: “சொல்லுங்க சார்.”

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு மனதில் இருந்ததைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

ரவி: “என் பையன் கவுதமுக்கு இப்போ இருபது வயசுதான் ஆகுது. அவனோட ஜாதகத்தைப் பார்த்த ஜோசியர், இருபத்தொரு வயசுக்குள்ள அவனுக்குக் கல்யாணம் நடக்கணும்; இல்லன்னா அவன் உயிருக்கு ஆபத்து வரலாம்னு சொல்லியிருக்கார்.”

அதைக் கேட்ட லட்சுமியின் முகம் மாறியது.

ரவி: “இதுவரைக்கும் பல குடும்பங்கள்ல பொண்ணு கேட்டிருக்கேன். ஆனா அவனோட வயசையும் ஜாதகப் பிரச்சினையையும் சொன்னதும் எல்லாரும் கல்யாணத்துக்கு மறுத்துட்டாங்க. இப்போதான் கடைசியா ஒரு ஏழைக் குடும்பம் கல்யாணத்துக்குச் சம்மதிச்சிருக்கு. ஜோசியர் சொன்ன பரிகாரத்தைச் செய்தா ஜாதகப் பிரச்சினை சரியாகும்னு அவங்களும் நம்புறாங்க.”

ரவி பெருமூச்சு விட்டார்.

ரவி: “ஆனா அவங்களுக்கும் ஒரு நிபந்தனை இருக்கு. அவங்க பொண்ணு கல்யாணமாகி இந்த வீட்டுக்கு வரும்போது, அவளைப் பார்த்துக்கவும் அவளுக்குப் பாதுகாப்பு இருக்கும்னு நம்பிக்கை கொடுக்கவும் வீட்டுல ஒரு பெண் இருக்கணும்னு சொல்றாங்க. என் வாழ்க்கையில இப்போ மனைவின்னு யாரும் இல்லாததால, அவங்களோட நிபந்தனையை எப்படி நிறைவேற்றுறதுன்னு தெரியாம தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்.”

லட்சுமி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

ரவி: “இந்தக் கல்யாணம் மட்டும் நடந்துட்டா என் பையனோட எதிர்காலத்துக்கு ஒரு வழி கிடைச்சிடும்னு நம்புறேன். அதனாலதான் உங்ககிட்ட இந்த உதவியைக் கேட்கலாம்னு நினைச்சேன்.”

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்த ரவி, பின்னர் லட்சுமியை நேராகப் பார்த்தார்.

ரவி: “நீங்க எனக்காகக் கொஞ்ச நாள் என் மனைவி மாதிரி நடிக்கணும்.”

லட்சுமி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “சார்… இந்த மாதிரி எல்லாம் நான் பண்றது சரியா வரும்னு எனக்குத் தோணல. நான் எப்படி இதுக்குச் சம்மதிக்க முடியும்?”

அவளுடைய குரலில் தயக்கமும் குழப்பமும் கலந்திருந்தன.

ரவி: “உங்க நிலைமை எனக்குப் புரியுது, லட்சுமி. உங்களைச் சங்கடப்படுத்தணும்னு நான் நினைக்கல. ஆனா இது கவுதமோட வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். அதனாலதான் உங்ககிட்ட இந்த உதவியைக் கேட்கிறேன்.”

லட்சுமி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். ரவியின் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வது அவளுக்கு எளிதாக இல்லை. அதைவிட, ராகுலுக்குத் தெரிந்தால் அவன் என்ன நினைப்பான் என்ற பயம் அவளை அதிகமாகத் தயங்க வைத்தது.

லட்சுமி: “ஆனா சார்… ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன நினைப்பான்? அவன்கிட்ட நான் என்ன சொல்லுவேன்?”

ரவி: “உங்க கவலை எனக்குப் புரியுது. அதனால எல்லாத்தையும் யோசிச்சுட்டு முடிவு எடுங்க. உங்களைக் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன்.”

லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.

ரவி: “இப்போ நாம ஜோசியரைப் பார்க்கப் போறோம். அங்கே போய் மீதியெல்லாம் பேசிக்கலாம்.”

கார் தொடர்ந்து சென்றது. லட்சுமியின் மனதில் பல கேள்விகள் எழுந்தன. கவுதமின் எதிர்காலத்துக்காக ரவி இவ்வளவு கவலைப்படுவதை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனால் இந்த உதவிக்காகத் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் என்னென்ன சிக்கல்கள் வரக்கூடும் என்பதையும் அவள் நினைத்துப் பார்த்தாள்.

ஜோசியர் வீடு....

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் ஜோசியரின் வீட்டை அடைந்தனர். ரவி காரை நிறுத்திவிட்டு லட்சுமியுடன் உள்ளே சென்றார்.

ஜோசியர் இருவரையும் அமரச் சொல்லிவிட்டு, கவுதமின் ஜாதகத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்.



ஜோசியர்: “அம்மா, கவுதமுடைய ஜாதகத்தைப் பார்த்துத்தான் நான் இந்தக் காலக்கெடுவைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கேன். இருபத்தொரு வயசுக்குள்ள திருமணம் நடக்கணும்னு ரவியிடம் ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கேன்.”

லட்சுமி கவனமாகக் கேட்டாள்.

ஜோசியர்: “இதுவரைக்கும் பல இடங்களில் பெண் பார்த்தும் திருமணம் தள்ளிப்போய்க்கிட்டே இருக்கு. இப்போதான் ஒரு குடும்பம் சம்மதிச்சிருக்காங்க. அவங்களுக்கும் தங்களுடைய பொண்ணு நல்லபடியா வாழணும் என்ற கவலை இருக்கு. அதனாலதான் வீட்டுல ஒரு பெண் இருந்து அவளைப் பார்த்துக்கணும்னு நிபந்தனை போட்டிருக்காங்க.”

லட்சுமி: “அப்படியா சாமி…”

ஜோசியர்: “ஆமாம்மா. ரவி தன்னுடைய மகனுக்காக ரொம்பக் கவலைப்படுகிறார். இந்தத் திருமணம் அவருக்கு முக்கியமானது. அதனாலதான் உங்களிடம் உதவி கேட்டிருக்கார். நீங்க அவருக்குத் துணையாக இருந்தால், இந்த ஏற்பாட்டை முன்னெடுத்துச் செல்ல அவருக்கு உதவியாக இருக்கும்.”

லட்சுமி ரவியைப் பார்த்தாள். அவர் கவுதமின் எதிர்காலத்தை நினைத்துக் கவலையுடன் அமர்ந்திருந்தார்.

ஜோசியர்: “இந்த விஷயத்தில் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் இருக்கு. திருமணத்துக்கு முன்னாடி நான் சொன்ன பரிகாரத்தை இன்னைக்கே செய்துடணும். அதற்கான ஏற்பாடுகளை இப்போவே செய்யலாம்.”

ரவி: “சரி சாமி. இன்னைக்கே பரிகாரத்தைச் செய்துடலாம்.”

ஜோசியர்: “அதற்குத் தேவையான தண்ணீரை 108 குடங்களில் கொண்டு வரணும். பரிகாரம் முடியுற வரைக்கும் நீங்க சொன்னபடி செய்யணும்.”

ரவி உடனே சம்மதித்தார். லட்சுமியும் அவருக்குத் துணையாக இருக்கத் தயாரானாள்.

108 குடங்கள்...ஜோசியர் கூறியபடி பரிகாரத்திற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. ரவி பரிகாரத்தைச் செய்யத் தொடங்கினார். அவருக்குத் தேவையான தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுக்கும் பொறுப்பை லட்சுமி ஏற்றுக்கொண்டாள்.

ஒவ்வொரு குடமாகத் தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுத்து வந்தாள்.

ஒன்று… இரண்டு… மூன்று…

குடங்களின் எண்ணிக்கை உயர்ந்துகொண்டே போனது. ஆரம்பத்தில் சிரமமின்றி தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுத்த லட்சுமியின் கைகளில் மெல்ல வலி தோன்றத் தொடங்கியது. தோள்களும் சோர்வடைந்தன. நெற்றியில் வியர்வை வழிந்தது.


ஆனாலும் அவள் நிறுத்தவில்லை.

ரவி குடத்தை வாங்கக் கையை நீட்டியிருந்தான். அந்தச் சிறு இடைவெளியில் அவன் பார்வை லட்சுமியின் முகத்தில் நிற்கவில்லை.

களைப்பால் முந்தானை சற்றே தளர்ந்து விலகியிருந்தது. ரவிக்கையின் விளிம்பு ஒதுங்கியிருந்த இடத்தில், அவளது மார்பின் மேல் வளைவு ஒரு கணம் வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. 

வியர்வை அங்கே மெல்லிய பளபளப்பாக ஒட்டியிருந்தது. சேலையின் நனைந்த விளிம்பு தோளில் சரிய, உள்ளங்கை கொண்டு அதைச் சரிசெய்ய அவளுக்கு நேரமில்லை.

குடத்தின் எடை ஒரு கையில், மறு கை நீரில் நனைந்து சொட்டிக்கொண்டிருந்தது.

ரவியின் விரல்கள் குடத்தின் வாயைத் தொட்டன. ஆனால் அவன் கண் அங்கே இல்லை. பார்வை முகத்திலிருந்து இறங்கி, கழுத்தின் ஈரமான கோட்டைத் தாண்டி, விலகிய ரவிக்கையின் அருகே ஒரு மூச்சு நேரம் தங்கி நின்றது. அந்த இடத்தைப் பார்க்கிறோம் என்பதை மறைக்க அவன் முயலவில்லை. மறைக்க முடியாமலும் போனான்.

களைப்பால் சீர்குலைந்த உடையும், அதனடியில் தெரிந்த மென்மையான பகுதியும், அவன் பார்வையில் ஒரு மெல்லிய சலனத்தை விட்டுவிட்டிருந்தன.

லட்சுமி குடத்தை விட்டுவிட, அவன் விரல்கள் அவள் விரல்களை ஒரு கணம் தழுவின. அந்தத் தொடுகையைவிட, அவன் கண் இன்னும் அங்கேயே தங்கியிருந்ததே அவளுக்கு முதலில் தெரிந்தது. உடனே முந்தானையை இழுத்து மறைக்க  ரவி பூஜையில் கவனம் செலுத்தினான்.



பிறகு தோளில் துணியைச் சரித்தாள். ஆனால் அந்த ஒரு கணம் போதும் என்பது போல, ரவியின் பார்வை இன்னும் அடங்காமல் இருந்தது.

நாற்பதாவது குடத்திற்குப் பிறகு, சிறிது நேரம் நின்று மூச்சுவிட்டாள்.

ரவி: “லட்சுமி, கஷ்டமா இருக்கா? கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துக்கோங்க.”

லட்சுமி: “பரவாயில்லை சார். முடிச்சிடலாம்.”




அவள் மீண்டும் தண்ணீரை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

அறுபது குடங்கள் முடிந்தபோது அவளுடைய உடல் களைப்பால் சோர்ந்திருந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் குடத்தைத் தூக்கும்போது கைகளில் வலி அதிகரித்தது. இருந்தாலும் ரவியின் கவலையை நினைத்துப் பார்த்து, அவருக்குத் துணையாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டாள்.

எழுபது… எண்பது… தொண்ணூறு…

இறுதியாக, 108-வது குடத்தையும் எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

பரிகாரம் நிறைவடைந்தது.

லட்சுமி களைப்புடன் ஓரமாக நின்றாள். அவளுடைய கைகள் வலித்தன; மூச்சும் சற்று வேகமாக இருந்தது.

ரவி அவளை நன்றியுடன் பார்த்தார்.

ரவி: “ரொம்ப நன்றி, லட்சுமி. இந்த நேரத்துல எனக்குத் துணையா இருந்ததை நான் மறக்க மாட்டேன்.”

லட்சுமி: “பரவாயில்லை சார்.”

பரிகாரம் முடிந்ததும், ரவி ஜோசியரிடம் பேசினார்.

ரவி: “சாமி, இனிமேல் கல்யாண விஷயத்தைத் தொடர்ந்து பேசலாமா?”

ஜோசியர்: “ஆமாம். அந்தக் குடும்பத்தோட பேசி, திருமண ஏற்பாடுகளைத் தொடர்ந்து பாருங்க. இன்னொரு விஷயம், இந்தப் பரிகாரத்தில் கவுதமும் கலந்துகொண்டு நான் சொல்லித் தரும் மந்திரங்களைச் சொல்ல வேண்டும்.”
ரவி: சரி சாமி.

ஜோசியர்: “இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு கவுதமையும் அழைச்சிட்டு வாங்க. அப்போ அடுத்தகட்ட ஏற்பாடுகளைப் பற்றிப் பேசலாம்.”

ரவி நிம்மதியுடன் தலையசைத்தார். இத்தனை நாட்களாகத் தன்னுடைய மகனின் திருமணத்தை நினைத்துக் கவலைப்பட்ட அவருக்கு, இப்போது அடுத்த கட்டத்தை நோக்கிச் செல்ல ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தது.

வீடு திரும்பும் வழியில்...

இருவரும் ஜோசியரிடம் விடைபெற்றுவிட்டு காரில் ஏறினர். ரவி காரை லட்சுமியின் வீட்டை நோக்கிச் செலுத்தினார்.

காருக்குள் சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. லட்சுமி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மனதில் ரவியின் கோரிக்கை மீண்டும் மீண்டும் வந்தது.

லட்சுமி: “சார்… இந்த விஷயத்தை ராகுலுக்குத் தெரியாமல் எப்படிச் செய்ய முடியும்? அவனுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன நினைப்பான்?”

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

ரவி: “உங்க கவலை எனக்குப் புரியுது, லட்சுமி. இப்போதைக்கு நாம அவசரப்பட்டு எதுவும் செய்ய வேண்டாம். முதல்ல திருமண விஷயத்தை உறுதி பண்ணுவோம். அதுக்கப்புறம் என்ன செய்யலாம்னு யோசிக்கலாம்.”

லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை. ராகுலிடம் உண்மையை மறைக்க வேண்டியிருக்குமோ என்ற எண்ணம் அவளைத் தொடர்ந்து குழப்பியது. அதே நேரத்தில், கவுதமின் எதிர்காலத்துக்காக ரவி எடுத்துக்கொண்ட முயற்சியையும் அவளால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

சிறிது நேரத்தில் கார் அவளுடைய வீட்டை அடைந்தது.

ரவி காரை நிறுத்தினார்.கார் லட்சுமியின் வீட்டின் முன் நின்றது.

ரவி: “Thanks, Lakshmi. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல மறுபடியும் உங்களைக் கூப்பிடுவேன்.”

லட்சுமி: “மறுபடியுமா, sir? இன்னைக்கே இரண்டு மணி நேரம் ஆகிடுச்சு. எனக்கு இதெல்லாம் சரியா படல.”

ரவி: “தெரியும். அடுத்த தடவை கவுதமும் வருவான்.”

லட்சுமி: “கவுதமா? அய்யோ, sir… அவன் சின்ன பையன்.” பரிகாரம் லாம் எப்படி...

ரவி: “அவன் சின்ன பையன் இல்ல கல்யாணம் ஆகுற வயசுல இருக்கான், Lakshmi.”

லட்சுமி தயக்கத்துடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “ராகுலுக்குத் தெரியக்கூடாது, sir.”

ரவி: “ஆமா. இப்போதைக்கு அவன்கிட்ட எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்.”

லட்சுமி காரிலிருந்து இறங்கினாள். சேலையைச் சரிசெய்துகொண்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.



Flashback ends......

லட்சுமி:ரெண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, நான் மறுபடியும் கோயிலுக்குப் போனேன் ராகுல். கவுதமுக்கும் ரவி சாருக்கும் பரிகாரம் செய்ய உதவி பண்ணத்தான் போனேன்.



மாலை 6:30 மணி — ராகுலின் வீடு

லட்சுமி அனைத்தையும் சொல்லி முடித்ததும், ராகுல் அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: “ஒரு நிமிஷம்… ரவி உங்களை அவரோட மனைவியா நடிக்கச் சொன்னாரா?”

லட்சுமி: “ஆமா, ராகுல்.”

ராகுல்: “அம்மா, இதுக்கு நீங்க எப்படிச் சம்மதிச்சீங்க?”

லட்சுமி: “நான் உடனே ஒத்துக்கலப்பா. கவுதமோட கல்யாணம் நடக்கணும்னு அவங்க வீட்டுல ஒரு நிபந்தனை வச்சிருக்காங்க. அதனாலதான் ரவி என்னோட உதவியைக் கேட்டாரு.”

ராகுல்: “அதுக்காக என் அம்மாவை அவரோட மனைவியா நடிக்கச் சொல்லணுமா?”

லட்சுமி அமைதியாகத் தலையைக் குனிந்தாள்.

ராகுல்: “அன்னைக்கு உங்களை அவர் வீட்டுல பார்த்தப்பவே ஏதோ தப்பா இருக்குன்னு தோணுச்சு.
நான் போன் பண்ணிக் கேட்டப்போகூட உண்மையைச் சொல்லலையே!”

லட்சுமி: “உன்னை நினைச்சுத்தான் பயந்தேன். நீ என்னைப் பத்தித் தப்பா நினைச்சிடுவியோன்னு தோணுச்சு.”

ராகுல்: “அப்போ இந்தத் தாலி?”

லட்சுமி: “கவுதமோட கல்யாணத்துக்காகத்தான் நான் என் கழுத்துல தாலி கட்டிக்கிட்டேன். ரவி சார் um நானும் பெண் வீட்டுக்குப் போய்ப் பேச வேண்டியிருந்தது. இன்னைக்கு நிச்சயதார்த்தமும் முடிஞ்சிடுச்சு. இன்னும் சில நாட்கள்ல கல்யாணம் நடக்கப்போகுது.”

ராகுல் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றான்.

ராகுல்: “கவுதமுக்கும் இதெல்லாம் தெரியுமா?”

லட்சுமி: “தெரியும்.”

ராகுல்: “அவனும் என்கிட்ட சொல்லலையா?”

லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.

ராகுல்: “சரி, அம்மா. எனக்குக் கொஞ்சம் நேரம் வேணும்.”

அவன் விலகிச் செல்ல, லட்சுமி அவனை அழைத்தாள்.

லட்சுமி: “ராகுல்… நான் உன்கிட்ட சொன்னதை ரவிக்கோ கவுதமுக்கோ சொல்லிடாதே.”

ராகுல்: “ஏன் அம்மா? உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டது கூடத் தப்பா?”

லட்சுமி: “அப்படியில்லப்பா. இந்த விஷயம் வெளியே தெரிஞ்சா இன்னும் பிரச்சினை வருமோன்னு பயமா இருக்கு.”

ராகுல் அவளைச் சிறிது நேரம் பார்த்தான்.

ராகுல்: “சரி. நான் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா நடந்ததை உடனே மறக்க முடியாது, அம்மா.”

அவன் அங்கிருந்து சென்றான். லட்சுமி அவனைப் பார்த்தபடி அமைதியாக நின்றாள். உண்மையைச் சொல்லிவிட்ட நிம்மதி இருந்தாலும், ராகுலின் மனதில் ஏற்பட்ட காயத்தை அவளால் உடனே ஆற்ற முடியவில்லை.



ரவி வீடு — இரவு

கவுதம்: “அப்பா, நீங்க ஏன் ராகுலோட அம்மாவை உங்க மனைவியா நடிக்கச் சொல்றீங்க? ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சு ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா என்ன பண்றது?”

ரவி: “எல்லாத்தையும் யோசிச்சுத்தான் பண்றேன். பார்த்துக்கலாம், விடு. நீ அவங்க உன்கூட முன்ன மாதிரி அம்மாவா பேசுறதில்லன்னு கவலைப்பட்டல்ல? இப்போ அவங்க என் மனைவியா நடிக்கிறாங்க. அப்படியே அவங்களை நம்ம பக்கம் வச்சிருக்கணும், புரியுதா? உனக்கு அம்மா கிடைச்ச மாதிரி இருக்கும்.”

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு ரவி மேலும் சொன்னார்.

ரவி: “அந்த ராகுல் உன்னை எவ்வளவு கஷ்டப்படுத்தினான்? அவனுக்கும் ஒரு நாள் புரியவரும், லட்சுமிக்கு நீதான் முக்கியம்னு.”

கவுதம் அதிர்ச்சியுடன் தன் தந்தையைப் பார்த்தான்.

ஒருவேளை அப்பாவுக்கு லட்சுமி அம்மா மேல ஒரு கண்ணு இருக்குமோ?

கவுதம்: “அப்பா, அதெல்லாம் சரியா வராது. ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சா அவ்வளவுதான். அதுவுமில்லாம, அவங்க அவனோட அம்மா. எப்படியிருந்தாலும் அவன் மேலதான் பாசமா இருப்பாங்க.”

ரவி: “அது எனக்குத் தெரியும். அதைத்தான் நாம மாத்தணும். அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

கவுதம் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.

இந்த ஆளு வேற என்ன திட்டம் போடுறாரு? இவர் என்ன திட்டம் போட்டிருந்தாலும், அதை நமக்குச் சாதகமா மாத்தணும். லட்சுமி அம்மா எனக்குத்தான் சொந்தமாகணும்.

அவனுடைய மனதில் அந்த எண்ணம் ஆழமாகப் பதிந்தது.

சிறிது நேரத்தில் கவுதம் ஒருவருக்குப் போன் செய்தான்.

கவுதம்: “எல்லாம் எப்படி போயிட்டு இருக்கு?”

மறுமுனையில்: “நீங்க சொன்ன மாதிரிதான் போயிட்டு இருக்கு.”

கவுதம்: “நல்லது. நாம திட்டமிட்ட மாதிரியே எல்லாம் நடக்கணும்.”

மறுமுனையில்: “ம்… சரி சார்.”

கவுதம் போனைத் துண்டித்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றியது. அவன் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த திட்டம் இப்போது அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

[krishkarthick]

Next chapter rushes

Gowtham's marriage.... All are welcome

[Babyhot]

ஒருத்திக்கு எத்தனை பேர் தான் தாலி கட்ட நினைப்பாங்க.

மொத்தத்துல அவளோட சொந்த மகனுக்கு அப்பனும் மகனும் சேர்ந்து விபூதி அடிக்க பார்க்கிறாங்க.

அது அவளுக்கு தெரிஞ்சி நடக்கிறதா இல்லை தெரியாம நடக்கிறதா என தெரியவில்லை.
ஆனால் அவள் பல விஷயங்களை மகனுக்கு தெரியாம மறைத்து அவனுக்கு துரோகம் செய்ய நினைப்பதாக தான் தெரிகிறது.

[தனிமை வாசி]

எனக்கு மூளைக்குள் ஓடுறது ஒரு விஷயம் தான். கணவனை இழந்து கஷ்ட பட்டு வளர்த்த பெற்ற மகனை விட இந்த பெண்ணுக்கு அப்படி என்ன இன்னொருவன் மகன் மீது பச்சதாபம்?
இது அவள் மகனை மனதளவில் பாதித்து, ஒரு நாள் அவளை விட்டு விலக வழி செய்யாத்தா?
ஜஸ்ட் என் மன குமுறல் மட்டுமே..
பார்ப்போம் ரைட்டர் எப்படி முடிவுக்கு கொண்டு வரார் ன்னு ❤️❤️

[Karthik rajesh]

மலரின் மர்ம திருமணம் கதை போல இருக்கு இது இன்செஷட் கதை தான சந்தேகமா இருக்கு இதுல ராகுல் இல்ல ரவி அவல போட்ட இது கல்லகாதல் கதை

[krishkarthick]

எனக்கு மூளைக்குள் ஓடுறது ஒரு விஷயம் தான். கணவனை இழந்து கஷ்ட பட்டு வளர்த்த பெற்ற மகனை விட இந்த பெண்ணுக்கு அப்படி என்ன இன்னொருவன் மகன் மீது பச்சதாபம்?
இது அவள் மகனை மனதளவில் பாதித்து, ஒரு நாள் அவளை விட்டு விலக வழி செய்யாத்தா?
ஜஸ்ட் என் மன குமுறல் மட்டுமே..
பார்ப்போம் ரைட்டர் எப்படி முடிவுக்கு கொண்டு வரார் ன்னு ❤️❤️

Aval kanavanau ilakka villai nanba ..monthly cash anupitu tha irukaan .. story introduction la sollirpane...

[chrisgale159]

She should marry all three