[krishkarthick]

Chapter 9 cont....

மறுநாள் ரவி....வீட்டில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒருவரை அழைத்தார்.

ரவி: “தம்பி வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்து இப்படித்தான் இருக்காரா?”

வேலைக்காரர்: “இல்ல சார். இவ்வளவு நாள் அவரோட நண்பர் ராகுல் வீட்டுலதானே இருந்தாரு. அங்கிருந்து வந்ததிலிருந்துதான் கொஞ்சம் அமைதியா இருக்காரு.”

ரவி: “அப்படியா…”

சில நொடிகள் யோசித்தார்.

ரவி: “சரி. நான் பார்த்துக்கறேன்.”

அடுத்த நாள் காலை, கவுதம் காலை உணவை முடித்துவிட்டு எழுந்தபோது ரவி அவனை அழைத்தார்.

ரவி: “கவுதம்… இங்க வா.”

கவுதம் அருகில் வந்து நின்றான்.

ரவி: “நேத்து கேட்டேன்ல. ஏதாவது பிரச்சனை இருந்தா சொல்லுன்னு.”

கவுதம்: “ஒண்ணுமில்லப்பா.”

ரவி: “சரி. அப்போ ஒரு விஷயம் மட்டும் கேக்கறேன்.”

கவுதம் அவரைப் பார்த்தான்.

ரவி: “ராகுல் வீட்டுல ஏதாவது நடந்துச்சா?”

அந்தக் கேள்வி கேட்டவுடன் கவுதத்தின் முகம் ஒரு கணம் மாறியது.

கவுதம்: “இல்லப்பா… அப்படி எதுவும் நடக்கல.”

ரவி: “ராகுல் கிட்ட ஏதாவது சண்டையா?”

கவுதம்: “இல்ல.”

ரவி: “அவன் ஏதாவது சொல்லிட்டானா?”

கவுதம்: “இல்லப்பா.”

ரவி: “அப்புறம் ஏன் இப்படி இருக்க?”

கவுதம் அமைதியாகிவிட்டான்.

ரவி: “உன்னை அங்கிருந்து கூட்டிட்டு வந்ததுக்குப் பிறகுதான் உன் முகமே மாறியிருக்கு. ஏதாவது உனக்கு மனசுல பட்டிருந்தா சொல்லு.”

கவுதம் தலையைக் குனிந்தான்.

ரவி: “என்னடா?”

கவுதம்: அதான் சொன்னேனே “அவங்க ரொம்ப நல்லா பாத்துக்கிட்டாங்கப்பா.”

ரவி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

கவுதம்: “குடும்பம் மாதிரியே இருந்தாங்க. ராகுல் அம்மா என்னை அவங்க பையன் மாதிரிதான் பார்த்துக்கிட்டாங்க. நான் எதாவது கேட்டாலும் பார்த்துக்குவாங்க. அவங்க வீட்டுல இருந்தப்போ… வீட்டுல இருக்கிற மாதிரியே இருந்துச்சு.”

ரவி: “அதெல்லாம் நல்ல விஷயம்தானே. அப்புறம் ஏன் வீட்டுக்கு வந்ததும் இப்படி இருக்க?”

கவுதம் மெதுவாக மூச்சை விட்டான்.

கவுதம்: “அவங்க கூட இவ்வளவு நாள் இருந்துட்டு இங்க வந்ததும் ஒரு மாதிரி இருக்கு பா.”

ரவி: “அவங்க ஞாபகம் வருதா?”

கவுதம்: “ம்…”

ரவி: “ராகுலை விட்டுட்டு வந்ததாலா?”

கவுதம்: “ராகுலும் தான்… ஆனா…”

அவன் அங்கேயே நிறுத்திக்கொண்டான்.

ரவி: “ஆனா என்ன?”

சில நொடிகள் கழித்து கவுதம் மெதுவாகச் சொன்னான்.

கவுதம்: “அவங்க அம்மா மாதிரி பாசமா இருப்பாங்கப்பா. அவங்க கூட இருந்துட்டு இங்க வந்ததும்… ஏதோ ஒன்று இல்லாத மாதிரி இருக்கு.”

ரவி அவனைப் பார்த்தார்.

அந்தப் பதிலுக்குப் பின்னால் இன்னும் ஏதோ இருக்கிறது என்பதை அவர் உணர்ந்தாலும், அந்த நேரத்தில் அதைக் கிளறவில்லை.

ரவி: “சரி. அதிகமா யோசிக்காத. கொஞ்ச நாள்ல சரியாகிடும்.”

கவுதம்: “சரி பா.”

சில நொடிகள் கழித்து ரவி மீண்டும் அழைத்தார்.

ரவி: “கவுதம்…”

கவுதம்: “ம்?”

ரவி: “ராகுல் number குடுப்பா.”

கவுதம் உடனே அவரைப் பார்த்தான்.

கவுதம்: “எதுக்கப்பா?”

ரவி: “இவ்வளவு நாள் உன்னை நல்லா பாத்துக்கிட்டாங்க. ஒரு நன்றி கூட சொல்லாம இருக்கக்கூடாது. உன் கைக்கும் அடிபட்டிருந்தது. அதையும் பார்த்துக்கிட்டாங்களே.”

கவுதம்: “அதெல்லாம் அவங்க எதிர்பார்க்க மாட்டாங்கப்பா.”

ரவி: “அவங்க எதிர்பார்க்காம இருக்கலாம். நாம நன்றி சொல்லணும்ல.”

கவுதம் phone எடுத்தான்.

கவுதம்: “சரி பா.”

அவன் ராகுலின் number-ஐ ரவிக்கு கொடுத்தான்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ரவி அழைத்தார்.



ரிங்… ரிங்…

ராகுல்: “வணக்கம்?”

ரவி: “வணக்கம் ராகுல். நான் கவுதம் அப்பா பேசுறேன்.”

ராகுல்: “வணக்கம் அங்கிள். எப்படி இருக்கீங்க? உங்களைப் பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆச்சே.”

ரவி: “ஆமா பா. ரொம்ப நாள் ஆச்சு. நீ ஒரு நாள் வீட்டுக்கு வந்து போ. உன்னைப் பார்க்கணும்.”

ராகுல்: “சரி அங்கிள். கண்டிப்பா வரேன்.”

ரவி: “அப்புறம்… கவுதத்தை இவ்வளவு நாள் நல்லா பாத்துக்கிட்டதுக்கு நன்றி பா. உங்க அம்மாவுக்கும் என்னோட நன்றி சொல்லு.”

ராகுல்: “சரி அங்கிள்.”

ரவி சிரித்தார்.

ரவி: “அவன் வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்து கொஞ்சம் சோகமா இருக்கான். உங்க வீட்டையும், உன்னையும், உங்க அம்மாவையும் விட்டுட்டு வர மனசில்லாத மாதிரி இருக்கு.”

ராகுல்: “ஓ… அப்படியா அங்கிள்?”

ரவி: “ஆமா பா. நீ ஒரு வேலை பண்ணு. நீயும் உங்க அம்மாவும் நாளைக்கு எங்க வீட்டுக்கு வாங்க. நாளைக்கு மதிய சாப்பாடு இங்கேதான்.”

ராகுல்: “நானும் அம்மாவுமா?”

ரவி: “ஆமா. மறுக்கக்கூடாது.”

ராகுல்: “அய்யோ அங்கிள், அதெல்லாம் எதுக்கு?”

ரவி: “கவுதத்தை நல்லா பாத்துக்கிட்டீங்களே. அதுக்கு நன்றி சொல்லக்கூட எங்க வீட்டுக்கு வரமாட்டீங்களா?”

ராகுல் சிரித்தான்.

ராகுல்: “நான் வரேன் அங்கிள். ஆனா அம்மா வருவாங்களா தெரியல.”

ரவி: “Phone-ஐ அவங்ககிட்ட கொடு. நான் பேசுறேன்.”

ராகுல்: “ஒரு நிமிஷம் அங்கிள். பக்கத்துலதான் இருக்காங்க.”

ராகுல் phone-ஐ லட்சுமியி:டம் கொடுத்தான்.

லட்சுமி: “வணக்கம் sir.”

ரவி: “வணக்கம் மேடம். நான் கவுதம் அப்பா பேசுறேன்.”

லட்சுமி: “வணக்கம் sir.”

ரவி: “நாளைக்கு நீங்களும் ராகுலும் எங்க வீட்டுக்கு வரணும்.”

லட்சுமி: “அய்யோ sir… எதுக்கு?”

ரவி: “இவ்வளவு நாள் கவுதத்தை உங்க பையன் மாதிரி பார்த்துக்கிட்டீங்கன்னு அவன் சொல்லிக்கிட்டே இருக்கான். அவன் கைக்கும் அடிபட்டிருந்தது. அதையும் நீங்க பார்த்துக்கிட்டீங்க. உங்களை நேர்ல பார்த்து நன்றி சொல்லணும்.”

லட்சுமி: “அதெல்லாம் பெரிய விஷயம் இல்ல sir. அவன் நம்ம வீட்டுல இருந்தான். பார்த்துக்கிட்டோம். அவ்வளவுதான்.”

ரவி: “அது எனக்குத் தெரியும் மேடம். ஆனாலும் நன்றி சொல்ல வேண்டியது நம்ம கடமை. நீங்க கண்டிப்பா வரணும். நாம இன்னும் சந்திச்சிக்கவே இல்ல.கண்டிப்பா வாங்க”

லட்சுமி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

ரவி: “வருவீங்கன்னு சொல்லுங்க மேடம்.”

லட்சுமி மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

லட்சுமி: “சரி sir. நாளைக்கு வர்றோம்.”

ரவி: “அதுதான். நாளைக்கு மதிய சாப்பாடு சேர்ந்து சாப்பிடலாம்.”

லட்சுமி: “சரி sir.”

Call முடிந்தது.

லட்சுமி phone-ஐ ராகுலிடம் கொடுத்தாள்.

ராகுல்: “போகலாமா?”

லட்சுமி: “போகலாம் டா. இவ்வளவு அன்பா கூப்பிட்டிருக்காங்க. போகாம இருந்தா நல்லா இருக்காது.”

ராகுல் தலையசைத்தான்.



அதே நேரத்தில், வீட்டின் மற்றொரு அறையில் கவுதம் தனியாக அமர்ந்திருந்தான்.

அவனுக்கு ரவி யாரிடம் பேசினார் என்பதும் தெரியாது. நாளைக்கு என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதும் தெரியாது.

ஆனால் அவன் மனதில் மட்டும் லட்சுமியின் நினைவு மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டிருந்தது.

அவள் பேசும் விதம்… அவனைப் பார்த்துக்கொள்ளும் விதம்… சின்ன விஷயத்துக்குக்கூட அக்கறையோடு கேட்டுக்கொள்ளும் அந்தப் பாசம்…

அவன் எவ்வளவு தள்ளிப் போக நினைத்தாலும், அந்த நினைவு அவனை விடவில்லை.

கவுதம் மெதுவாகத் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டான்.

“எதுக்காக இவ்வளவு நினைப்பு வருது…”

அவனுக்கே அந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

கவுதம் dreams:

கண்களை மூடினான்.... கனவில் அவளின் பெருத்த முளையை கவ்வி சப்பி சுவைக்க..பின் அவளை பின்புறமாக ஓத்து கொண்டிருக்க..... கை தானாகவே சுன்னியை பிடித்து கை அடிக்க வைத்து களைப்படைய செய்தது.







ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் அவனுக்குத் தெளிவாக இருந்தது.

லட்சுமியை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் குறையவில்லை.

அடுத்த நாள் அந்த சந்திப்பு அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் இன்னும் சில கதவுகளைத் திறக்கப்போகிறது என்பதை அந்த நேரத்தில் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

[krishkarthick]

bro,, சும்மா ஒரிஜினல் ஃபீல் மாதிரி செம கேஷுவலா, சிம்பிளா சொல்லணும்னா...

இந்தக் கதையை எழுதின விதம் செம  இருக்குப்ரோ ! நாமளும் அந்த இடத்துல பக்கத்துல நின்னுட்டே எல்லாத்தையும் நேரடியா பாக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல் கிடைக்குது. ஒவ்வொரு வரியும், அந்தச் சூழலும், மாந்தர்களின் மனோபாவமும் அப்படியே கண் முன்னாடி வந்து போகுது.

அதுக்கு ஏத்த AI image , ஹாட்ஸஆஃ

Thanks bro...means a lot ... Next chapter 9 cont mela post panirken adhayum padichitu sollunga

[krishkarthick]

Mulai sappradhu oru kalai ipdi anubavichu sappanum Gowtham madhri



Pls do comments and like and motivate writers.


Thanks.

[Raj_Rohan]

Instead of reading story, ai pics ey semma ya iruku. Athu pothum pola.

Waiting for real encounter...how son gonna react when he opens mom bed room door?

Waiting for pics/gifs....

Tamil la ungala maari authors la koncham peru tha irukinga. So, pls don't stop and continue regularly to give updates.

[krishkarthick]

Chapter 10 — The Hidden Purpose (மறைந்த நோக்கம்)

அன்று காலை லட்சுமியும் ராகுலும் ரவி வீட்டை அடைந்தபோது, வாசலில் காரை நிறுத்திவிட்டு இருவரும் இறங்கினர். அவர்களை எதிர்பார்த்தபடியே ரவி வாசலுக்கு வந்து அன்பாக வரவேற்றார்.

ரவி: வாங்க. வாங்க. ரொம்ப சந்தோஷம். உள்ள வாங்க.

லட்சுமி: வணக்கம் sir.

ராகுல்: வணக்கம் அங்கிள்.

ரவி: வாங்கப்பா. எப்படி இருக்க.

ராகுல்: நல்லா இருக்கேன் அங்கிள்.

அவர்கள் உள்ளே சென்றபோது, ரவியின் பார்வை சில நொடிகள் லட்சுமியிடம் தங்கியது. இதுவரை தொலைபேசியில் மட்டுமே கேட்டிருந்த பெயருக்கு இப்போது ஒரு முகம் கிடைத்திருந்தது. எளிமையான சேலையில் இருந்தாலும் அவளுடைய முகத்தில் இருந்த அமைதியும், கண்களில் இருந்த மென்மையும், இயல்பான அழகும் ரவியை எதிர்பாராத விதமாகக் கவர்ந்தன.

சேலை இடுப்புல ஒட்டி நடந்தது. Maroon blouse இறுக்கமா. மொலை பாரம் நடக்கும்போது லேசா ஆடியது. ரவி பார்வை ஒரு நொடி அங்கே போய் மறுபடியும் முகத்துல நின்னது.

ரவி மனசுக்குள்:
இவங்கதானா கவுதம் அம்மான்னு கூப்பிடுறவர். அழகாக இருக்கிறாரே. இந்த வயசுல இப்படி உடல்.

அவர் உடனே தன்னுடைய பார்வையை மாற்றிக்கொண்டார்.

ரவி: வீடு எப்படி இருக்கு மேடம்.

லட்சுமி: ரொம்ப நல்லா இருக்கு sir.

ரவி: கவுதம் உங்களைப் பற்றி நிறைய சொல்லியிருக்கான்.

லட்சுமி மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

அந்தச் சிரிப்பையும் ரவி கவனித்தார். அவள் சிரிக்கும்போது முகத்தில் தோன்றிய மென்மை அவருடைய மனதில் இன்னும் ஒரு தடத்தை விட்டது.

அப்போது கவுதம் உள்ளே வந்தான்.

கவுதம் மனசுக்குள்:
இவ வந்துட்டா. நேத்து கட்டிலில் போட்டது கனவு. இப்ப உயிரோட நிற்கிறா. மொலை. இடுப்பு. அந்த கூதி தேன் நாக்குல இன்னும் நிக்கும்.

கவுதம்: வாங்கம்மா.

லட்சுமி: எப்படி இருக்க.

கவுதம்: நல்லா இருக்கேன் அம்மா.

அந்த அம்மா என்ற வார்த்தையை ரவி மீண்டும் கவனித்தார். கவுதம் அவளைப் பார்க்கும் விதத்தில் இருந்த பாசம் அவருக்குப் புரிந்தது.

லட்சுமி மனசுக்குள்:
அம்மான்னு சொல்றான். கண் வேற இடத்துல இருக்கும். Bathroom கை. மூடிய கதவு. இங்க அப்பா முன்னாடி பையன் மாதிரி நிற்கிறான்.

சிறிது நேரம் எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசினர். ரவி ராகுலின் படிப்பைப் பற்றி கேட்டார்.

ரவி: நீ என்ன படிக்கிற.

ராகுல் தன்னுடைய படிப்பைப் பற்றி சொன்னான்.

ரவி: நல்லா படிக்கணும் பா. முதல்ல படிப்பை நல்லா முடி.

ராகுல்: சரி அங்கிள்.

லட்சுமி மகனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

அந்தத் தாய்மையான பார்வையும் ரவியின் கவனத்திலிருந்து தப்பவில்லை.

பிறகு லட்சுமி கவுதத்தின் கையைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: கை இப்போ எப்படி இருக்கு.

கவுதம்: நல்லா இருக்கு அம்மா.

லட்சுமி: மருந்து சரியா போட்டுக்கிறியா.

கவுதம்: போட்டுக்கிறேன்.

ரவி அமைதியாக அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அவள் கவுதத்தை கவனிக்கும் விதத்தில் உண்மையான அக்கறை இருந்தது. கவுதமும் அவளிடம் பேசும்போது வீட்டில் இருக்கும் மகனைப் போலவே இயல்பாக இருந்தான்.

கவுதம் மனசுக்குள்:
கை ஆறிடுச்சுன்னு சொல்றேன். அந்தக் கை தான் இவ மொலைய பிடிச்சது. இவ கூதி தேன் நக்கினது. இப்ப மருந்து போட்டுக்கிறேன்னு நிற்கிறேன்.

மதிய நேரத்தில் எல்லோரும் ஒன்றாக சாப்பிட அமர்ந்தார்கள். லட்சுமி ராகுலுக்கும் கவுதத்துக்கும் உணவு பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள். குனியும்போது blouse தளர்வு. மொலை நடு பள்ளம் ஒரு நொடி தெரிஞ்சது. கவுதம் அந்த இடத்தையே பார்த்தான். தட்டுக்குள்ள சுன்னி லேசா நிமிர்ந்தது. ரவியும் அவர்களுடன் சாப்பிட்டபடி அவளை கவனித்தார்.

ரவி," aahh என்ன காய்...அடுப்பு கணக்கா இடுப்பு ...aaah இழுக்குது. அன்று முழுதும் அவளையே விடாமல் நோட்டம் விட்டுகொண்டிருந்தார்".





அவளுடைய இயல்பான அசைவுகள், மென்மையான குரல், சிரித்தபடி பேசும் விதம்—அவை அனைத்தும் அவருடைய கவனத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஈர்த்தன.

அவருக்குள் இருந்த ஈர்ப்பு வெறும் அவளுடைய அழகை ரசிப்பதாக மட்டும் இல்லாமல், அவளுடைய தன்மையோடும் சேர்ந்து வளர்ந்தது.

ரவி மனசுக்குள்:
இவங்க மாதிரி ஒருத்தர் வீட்டில் இருந்தா. இந்த உடல் பக்கத்துல படுத்திருந்தா.

அந்த எண்ணத்தை அவர் முடிக்கவில்லை.

சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது ரவி கவுதத்தைப் பார்த்தார்.

ரவி: கவுதம் உங்களை அம்மான்னுதான் கூப்பிடுறான். அவன் வேற யாரையும் இப்படி கூப்பிட்டதே இல்ல. அவ்வளவு பாசமா இருக்கான்.

லட்சுமி சிரித்தாள்.

லட்சுமி: இதுல என்ன இருக்கு sir. அவனும் எனக்கு ஒரு பையன் மாதிரிதான்.

கவுதம்: அம்மா என்னை ரொம்ப நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்கப்பா. கைக்கு அடிபட்டிருந்தப்போ கூட வீட்டுல இருக்கிற மாதிரியே பார்த்துக்கிட்டாங்க.

லட்சுமி: அதெல்லாம் பெரிய விஷயம் இல்ல sir. வீட்டுல இருந்தவனைப் பார்த்துக்கிட்டோம். அவ்வளவுதான்.

ரவி: நீங்க அப்படித்தான் சொல்லுவீங்க.

அவர் சிரித்தார்.

அந்த நேரத்தில் அவருடைய மனதில் இறந்த மனைவி ரேவதியின் நினைவு வந்தது. அவள் போன பிறகு வீட்டில் ஏற்பட்ட வெற்றிடம், தானும் அடிக்கடி business trip செல்வது, கவுதம் தனியாக இருப்பது—எல்லாமே நினைவுக்கு வந்தது.

அதே நேரத்தில் அவருடைய பார்வை மீண்டும் லட்சுமியிடம் சென்றது.




மீதமிருந்த நேரம் நால்வரும் ஒன்றாகப் பேசிச் சிரித்தனர். ரவிக்கு ராகுலும் பிடித்திருந்தான். அவன் அமைதியாகப் பேசும் விதமும், படிப்பைப் பற்றி சீரியஸாக இருப்பதும் அவருக்கு நல்ல எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது.

லட்சுமியோடு பேசும்போதும் ரவிக்கு ஒரு இயல்பான நெருக்கம் தோன்றியது. அவளுடைய அழகு அவருடைய பார்வையை ஈர்த்தாலும், அவளுடைய குணம்தான் அந்த ஈர்ப்பை ஆழமாக்கியது. ஆனா பார்வை மறுபடியும் மொலை மேல, இடுப்பு மேல போனது. அவன் அதை மறைச்சார்.

மாலை நேரத்தில் லட்சுமியும் ராகுலும் கிளம்பத் தயாரானார்கள்.

லட்சுமி: ரொம்ப நல்லா பார்த்துக்கிட்டீங்க sir.

ரவி: நீங்களும் ராகுலும் வந்ததே சந்தோஷம். மறுபடியும் வாங்க.

லட்சுமி: சரி sir.

கவுதம் அவர்களை வாசல் வரை அழைத்துச் சென்றான்.

கவுதம்: பாத்துக்கோங்கம்மா.

லட்சுமி: சரி. நீயும் பாத்துக்கோ.

கவுதம் மனசுக்குள்:
பாத்துக்கோங்கம்மான்னு சொல்றேன். உள்ளே உன் மொலைய பாத்துக்கோனு இருக்கேன். நாளைக்கு கனவு விட்டு உன்னையே போடணும்.

அவர்கள் காரில் ஏறி சென்றார்கள்.

ரவி வாசலில் நின்றபடி கார் தொலைவில் மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

கார் வீட்டை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரம் ராகுலும் லட்சுமியும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

பிறகு ராகுல் பேசினான்.

ராகுல்: அம்மா.

லட்சுமி: என்னடா.

ராகுல்: கவுதம் அப்பா ரொம்ப நல்லவரா இருக்காரு.

லட்சுமி: ம்.

ராகுல்: அவனை மாதிரி இல்ல.

லட்சுமி அவனைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: அப்போ கவுதம் கெட்டவன்னு சொல்றியா.

ராகுல் சிரித்தான்.

ராகுல்: நான் சொல்லல. நீங்கதான் சொல்றீங்க.

லட்சுமி எதுவும் சொல்லவில்லை.

அவள் அமைதியாக ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ஒரு அர்த்தத்துடன்.



அன்று நடந்த சந்திப்பு முடிந்துவிட்டது.

ஆனால் ரவியின் மனதில் அந்த நாள் முடியவில்லை.

அவளை வீட்டுக்குள் வரவேற்ற முதல் கணத்திலிருந்து, அவள் கிளம்பிச் சென்ற கடைசி கணம் வரை, லட்சுமியின் முகமும் குரலும் அவனுடைய நினைவில் இருந்துகொண்டே இருந்தது. சேலை. Blouse. மொலை ஆட்டம். சிரிப்பு. பிரிஞ்சு இருக்கோம்னு சொன்ன வாய்.

கார் மறைஞ்சது.  
ரவி வாசல்ல நின்னாரு.  
கேக்கல.  
ஆனா கேள்வி மனசுல உக்காந்துடுச்சு.  
இவள் இந்த வீட்டுக்குள்ள நிரந்தரமா நிற்பாளா ?

[A.kumar1]

Story oda track maruthu hero Gowtham erutha nala erukum

[krishkarthick]

Chapter 10 cont...
அன்று இரவு, லட்சுமியும் ராகுலும் சென்ற பிறகு, ரவி வீட்டின் ஹாலில் ரவியும் கவுதமும் மட்டும் இருந்தனர். கவுதம் வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருப்பதை ரவி கவனித்தார். ராகுலின் வீட்டில் ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்பது அவருக்குத் தெரிந்தது.

ரவி:நீ ஏன் ராகுல் அம்மாகிட்ட சரியா பேசல? அவங்களும் உன்கிட்ட சரியா பேசல. அவங்க வீட்டுல ஏதாவது பிரச்சனை ஆச்சா?

கவுதம் ஒரு கணம் தடுமாறினான். உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல அவனால் முடியவில்லை. லட்சுமி மீது தனக்குள் இருந்த ஈர்ப்பைப் பற்றியும், ஏற்கெனவே அவளிடம் எல்லையை மீறிய சில முயற்சிகள் செய்திருந்ததையும் தந்தையிடம் சொல்ல முடியாது.

கவுதம்: அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லப்பா. ரெண்டு பேரும் நல்லாதான் இருந்தோம். அம்மா மகன் மாதிரி.

ரவி: அப்புறம் ஏன் இப்போ இப்படி இருக்க?

கவுதம்: ராகுலுக்கு அது பிடிக்கலப்பா. அவனுக்கு கொஞ்சம் பொறாமை. ஒரு சின்ன சண்டை வந்தது. அதுக்கப்புறம் அவ்வளவா பேசல.

ரவி: ஓ… அது தான் விஷயமா?

கவுதம்: அவங்கள எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் பா. ராகுல் அம்மா என்னை நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க. அம்மா இல்லாத குறையை அவங்ககிட்டதான் மறந்தேன். அதனாலதான் அவங்களை அம்மான்னு கூப்பிடுறேன்.

ரவி: அவங்க உன்னை மகன் மாதிரி பார்த்துக்கிட்டாங்கன்னு சொல்றியா?

கவுதம்: ஆமாம்பா. கைக்கு அடிபட்டிருந்தப்போ கூட வீட்டுல இருக்கிறவனை மாதிரி பார்த்துக்கிட்டாங்க.

ரவி: சரி. உனக்கு அவங்க மேல இருக்குற பாசம் எனக்குப் புரியுது....

கவுதம்: அவங்க ரொம்ப நல்லவங்கப்பா.


ரவி அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை. ஆனால் கவுதத்தின் விளக்கத்தை அவர் முழுமையாக நம்பவில்லை. மகன் சொல்லாமல் மறைக்கும் ஏதோ ஒன்று இருப்பதாக அவருக்குள் சந்தேகம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. மூன்று முறை கேட்டும் அவன் கண்களில் உண்மை தெரியவில்லை.

அதற்குப் பிறகு சில நாட்கள் கவுதம் ராகுலின் வீட்டிற்குச் செல்லவில்லை. ரவியும் மகனுடன் அதிக நேரம் இருந்தார். தாய் இல்லாத வீட்டில் கவுதம் தனியாகிவிடக்கூடாது என்ற எண்ணம் அவருக்குள் இருந்தது.



சில நாட்களுக்குப் பிறகு

ஒரு மாலை ரவி ராகுலுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

ரவி: ஹலோ… ராகுல்?

ராகுல்: சொல்லுங்க அங்கிள்.

ரவி: உங்க அம்மாகிட்ட phone கொடுப்பா. ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.

ராகுல்: என்ன அங்கிள்? ஏதாவது பிரச்சனையா?

ரவி: பிறகு சொல்றேன். முதல்ல phone குடு.

ராகுல்: சரி அங்கிள்.

ராகுல் தொலைபேசியை லட்சுமியிடம் கொடுத்தான்.

ராகுல்: அம்மா… கவுதம் அப்பா உங்ககிட்ட பேசணுமாம்.

லட்சுமி: சொல்லுங்க sir.

ரவி: மேடம், நீங்க மட்டும் வாங்க. ராகுலுக்கு தெரிய வேண்டாம்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் லட்சுமியின் மனதில் திடீரென்று பதற்றம் ஏற்பட்டது.

லட்சுமி: ஏன் sir? ராகுலுக்கு ஏன் தெரியக்கூடாது?

ரவி: இது ராகுல்கிட்ட இப்போ சொல்ல வேண்டிய விஷயம் இல்ல. நீங்க மட்டும் வாங்க. நேர்ல பேசிக்கலாம்.

லட்சுமி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் ஒரே கேள்வி எழுந்தது.

“அவருக்கு ஏதாவது தெரிஞ்சிடுச்சா?”

கவுதம் தன்னிடம் முன்பு நடந்துகொண்ட விதம் ரவிக்குத் தெரியுமா? அல்லது வேறு ஏதாவது விஷயமா?

லட்சுமி: சரி sir… வர்றேன்.

Phone துண்டிக்கப்பட்டது.

லட்சுமி கிளம்பும் நேரம்

லட்சுமி வெளியே செல்லத் தயாரானதை ராகுல் கவனித்தான்.

ராகுல்: அம்மா, எங்க போற?

லட்சுமி: சின்ன வேலை இருக்கு. வந்துடுறேன்.

ராகுல்: என்ன வேலை?

லட்சுமி: வந்ததும் சொல்றேன்.

ராகுல்: சரி மா.

லட்சுமி வெளியேறினாள்.

ஆனால் அவளுடைய மனதில் அமைதி இல்லை.

ரவி ஏன் தன்னை மட்டும் அழைத்தார்?

ராகுலுக்கு தெரிய வேண்டாம் என்று குறிப்பாக ஏன் சொன்னார்?

அவருக்கு உண்மையிலேயே ஏதாவது தெரிந்துவிட்டதா?

அந்தக் கேள்விகளோடு அவள் ரவியைச் சந்திக்கச் சென்றாள்.

கிளம்பும் நேரம்

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு ரவி காருடன் வீட்டுக்கு வந்தார்.

லட்சுமி வெளியே வந்தாள்.

அவள் handbag-ஐ எடுத்துக்கொண்டு காரை நோக்கி நடந்தாள்.

ரவி காரிலிருந்து இறங்கி கதவைத் திறந்தார்.

ரவி: “வாங்க.”

லட்சுமி: “சொல்லாம இப்படி கூட்டிட்டு போறீங்க sir. எனக்கு கொஞ்சம் பதட்டமா இருக்கு.”

ரவி: “பயப்பட வேண்டிய விஷயம் எதுவும் இல்லை. கார்ல ஏறுங்க. போகும் வழியிலேயே சொல்றேன்.”

லட்சுமி சில நொடிகள் தயங்கி காரில் ஏறினாள்.

ரவி driver seat-ல் அமர்ந்து காரை இயக்கினார்.





காருக்குள்,

கார் தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது. வெளியே மாலை இருள் படரத் தொடங்கியது.

லட்சுமி இன்னும் அமைதியாக இருக்க முடியாமல் ரவியைப் பார்த்தாள்.

ரவி: லக்ஷ்மி நீங்க எனக்கு ஒரு உதவி செய்யணும்.

லட்சுமி: சொல்லுங்க சார்.

ரவி: நீங்க எனக்காக " ********

***************************************** "

லட்சுமி: “Sir… இந்த மாதிரி எல்லாம் நான் பண்றது சரியா வரும்னு எனக்குத் தோணல. நா எப்படி இது...”

ரவி: “Lakshmi… நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்கிறேன்.”

லட்சுமி: “அப்படின்னா என்னைத் திருப்பி வீட்டுக்குக் கொண்டு போங்க sir.”

ரவி: “அப்படி மட்டும் சொல்லாதீங்க. இந்த விஷயம் உங்களுக்கும் தேவைன்னு எனக்குத் தெரியும்.”

லட்சுமி: “எனக்குமா?”

ரவி: “ஆமாம், Lakshmi.”

லட்சுமி: “எனக்கு இதெல்லாம் பழக்கம் இல்ல sir.”

ரவி: “எல்லாத்தையும் ஒருநாள் பழகிக்கணும், Lakshmi.”

அந்த வார்த்தை அவளை இன்னும் தயக்கமடையச் செய்தது.

லட்சுமி: “Sir… நான் இதுக்கு சம்மதிக்கிறேன்னு நினைக்காதீங்க.”

ரவி: “நீங்க மறுக்க மாட்டீங்கன்னு நம்பித்தான் உங்களை கூட்டிட்டு வர்றேன்.”

லட்சுமி: “என்னால முடியுமா தெரியல.”

ரவி: “Pls, Lakshmi… எனக்காக just ஒரு மணி நேரம் adjust பண்ணுங்க.”

லட்சுமி: “ஒரு மணி நேரம்தானா?”

ரவி: “ஆமாம். எல்லாம் முடிஞ்சதும் நானே உங்களை வீட்டுல விட்டுடுறேன்.”

லட்சுமி: “எனக்கு இப்படி பழக்கம் இல்ல sir.”

ரவி: “தெரியும்.”

லட்சுமி: “அப்புறம் ஏன் என்னை இப்படிக் கேட்கிறீங்க?”

ரவி: “ஏன்னா… வேறு யாராலயும் எனக்கு உதவி செய்ய முடியாது.”

சில நொடிகள் அமைதி.

ரவி: “நீங்க இதை பண்ணினா… நான் எவ்வளவு வேணாலும் காசு தரேன்.”

லட்சுமி உடனே கோபமாக அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “என்னைப் பார்த்து உங்களுக்கு எப்படித் தெரிகுது sir?”

ரவி: “சரி, Lakshmi… உங்களை ‘Lakshmi’ன்னு கூப்பிடலாம்ல?”

லட்சுமி: “ம்.”

ரவி: “Lakshmi… நான் ஏன் இப்படி சொல்றேன்னு உங்களுக்குப் புரியாது. விஷயம் அப்படி.”

லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.

ரவி: “உங்களைத் தவிர எனக்கு உதவி செய்ய வேற யாரும் இல்லை.”

லட்சுமி: “ஆனா sir…”

ரவி: “Lakshmi… உங்களுக்கும் அது ஒரே வழின்னு தெரியும்.”

லட்சுமி அவரைப் பார்த்தாள்.

ரவி: “உங்களுக்கும் அது தேவைன்னு எனக்குத் தெரியும்.”

லட்சுமி: “என்ன தேவைன்னு சொல்றீங்க sir?”

ரவி: “இப்ப அதைப் பற்றி பேச வேண்டாம். அங்கே போனதும் புரியும்.”

லட்சுமி மீண்டும் ஜன்னலை நோக்கித் திரும்பினாள்.

ரவி தொடர்ந்து பேசினார்.

ரவி: “நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வந்த முதல் நாளிலேயே நான் கவனிச்சேன்.”

லட்சுமி: “எதை?”

ரவி: “நீங்க கவுதத்தைப் பார்த்த விதத்தை.”

லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.

ரவி: “ரொம்ப பாசமா இருந்தீங்க.”

லட்சுமி: “அவன் ஒரு பையன் மாதிரி.”

ரவி: “அதனால்தான் அப்பவே முடிவு பண்ணிட்டேன்.”

லட்சுமி: “என்ன முடிவு?”

ரவி: “இந்த விஷயத்துக்கு நீங்கதான் சரியானவர் என்று.”

லட்சுமியின் முகத்தில் மீண்டும் குழப்பம்.

ரவி: “இதை மட்டும் எனக்காக பண்ணுங்க, Lakshmi.”

சில நொடிகள் அவர் அமைதியாக இருந்தார்.

ரவி: “உங்களுக்கு காலம் முழுக்க நன்றி கடன் பட்டிருப்பேன்.”

லட்சுமி எதுவும் சொல்லவில்லை.

ரவி: “நீங்க என்ன கேட்டாலும்… என்னால முடிஞ்சதை நான் செய்வேன்.”

லட்சுமி: “Sir…”

ரவி: “இது என்னோட promise.”
லட்சுமி: ஆனால் ராகுல் எப்படி எடுத்துப்பாணு தெரியலை.

ரவி: “அவனுக்கு இப்ப எதுவும் தெரியக்கூடாது.”

லட்சுமி: “அவன் கேட்டா நான் என்ன சொல்ல?”

ரவி: “இப்போதைக்கு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்.”

லட்சுமி: “அவனை எப்படி face பண்ணப் போறேன்னு எனக்கே தெரியல.”

ரவி: “அவன் முன்னாடி எல்லாமே சாதாரணமா நடந்துக்கோங்க. சரியான நேரம் வரும்போது நாம சொல்லிக்கலாம்.”

லட்சுமி: “அவனுக்கு சந்தேகம் வந்துடுச்சுன்னா?”

ரவி: “வராம நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

லட்சுமி அமைதியாகிவிட்டாள். அவளுடைய நினைவில் Rahul-ன் முகம் மட்டும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது.

[krishkarthick]

Chapter 10 cont...

சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு, ரவி லட்சுமியை அவள் வீட்டின் முன் இறக்கிவிடுவதற்காக காரை நிறுத்தினார் ரவி.

கார் நின்றதும் லட்சுமி உடனே இறங்கவில்லை. சில நொடிகள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். அவள் முகத்தில் சோர்வும், மனதில் குழப்பமும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ரவி: “Thanks, Lakshmi. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல மறுபடியும் உங்களைக் கூப்பிடுவேன்.”

லட்சுமி: “Sir… மறுபடியுமா? எனக்கு இதெல்லாம் சரியா படல.”

ரவி: “தெரியும், Lakshmi. ஆனா இன்னைக்கு நடந்தது இன்னும் முழுசா முடியல.”

லட்சுமி: “நீங்க ஒரு மணி நேரம்தான்னு சொல்லி கூட்டிட்டு போய், இரண்டு மணி நேரம் ஆக்கிட்டீங்க sir.”

ரவி: “ம்… ஆமா. இவ்வளவு நேரம் ஆகும்னு நானும் எதிர்பார்க்கல.”

லட்சுமி: “அதனால்தான் சொல்றேன். மறுபடியும் என்னால முடியுமா தெரியல.”

ரவி: “இந்த தடவை நாம மட்டும். அடுத்த தடவை கவுதமும் வருவான்.”

லட்சுமி உடனே ரவியைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “கவுதமா?”

ரவி: “ஆமா.”

லட்சுமி: “அய்யோ sir… அவன் சின்ன பையன்.”

ரவி: “யாரு அவனைச் சின்ன பையன்னு சொன்னது? கல்யாணம் ஆகுற வயசுல இருக்கான். அவனுக்குத் தேவையானதை அவனே பார்த்துப்பான்.”

லட்சுமி: “ஆனா sir… அவன் வந்தா…”

அவள் தயக்கத்துடன் பேச்சை நிறுத்தினாள்.

ரவி: “ம்… அவன் எவ்வளவு நேரம் எடுத்துப்பான்னு எனக்கே தெரியாது.”

லட்சுமி: “Sir… இன்னைக்கே இரண்டு மணி நேரம் ஆகிடுச்சு.”

ரவி: “ஆமா.”

லட்சுமி: “அவன் வேற வருவான்னு சொல்றீங்க.”

ரவி: “ஆமா. அதனால நீங்க கொஞ்சம் பொறுமையா சமாளிக்கணும், Lakshmi.”

லட்சுமி அவரை சில நொடிகள் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “எனக்கு இன்னும் இதெல்லாம் சரியா புரியல sir.”

ரவி: “இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல புரியும்.”

லட்சுமி: “எனக்கு இப்படி பழக்கம் இல்ல.”

ரவி: “தெரியும்.”

லட்சுமி: “அப்புறம் ஏன் என்னை மறுபடியும் வரச் சொல்றீங்க?”

ரவி: “ஏன்னா… உங்களைத் தவிர வேற யாராலும் இந்த விஷயத்துல எனக்கு உதவி செய்ய முடியாது.”

லட்சுமி எதுவும் சொல்லவில்லை.

ரவி: “நான் உங்களை கட்டாயப்படுத்தல, Lakshmi. ஆனா இன்னும் கொஞ்சம் மட்டும் பொறுமையா இருக்கணும்.”

லட்சுமி: “எனக்கு ரொம்ப தயக்கமா இருக்கு sir.”

ரவி: “அது எனக்குப் புரியுது.”

சில நொடிகள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.

ரவி: “இன்னைக்கு நடந்த விஷயம் யாருக்கும் தெரியாம பார்த்துக்கோங்க.”

லட்சுமி: “ராகுலுக்குத் தெரியக்கூடாதுன்னுதானே?”

ரவி: “ஆமா. குறிப்பா அவனுக்குத் தெரியக்கூடாது.”

லட்சுமி: “அவன் கேட்டா நான் என்ன சொல்ல?”

ரவி: “இப்போதைக்கு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்.”

லட்சுமி: “அவனை எப்படி face பண்ணப் போறேன்னு எனக்கே தெரியல.”

ரவி: “அவன் முன்னாடி எல்லாமே சாதாரணமா நடந்துக்கோங்க. சரியான நேரம் வரும்போது நாம சொல்லிக்கலாம்.”

லட்சுமி: “அவனுக்கு சந்தேகம் வந்துடுச்சுன்னா?”

ரவி: “வராம நான் பார்த்துக்கறேன்.”

லட்சுமி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

ரவி: “வீட்டுக்குப் போய் நல்லா ஓய்வு எடுத்துக்கோங்க. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நான் கூப்பிடுறேன்.”

லட்சுமி: “ம்ம்… சரி sir.”

ரவி: “Take care, Lakshmi.”

லட்சுமி காரிலிருந்து இறங்கினாள்.

கதவை மூடுவதற்கு முன் ஒரு கணம் ரவியைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “Sir…”

ரவி: “ம்?”

லட்சுமி: “அடுத்த தடவை… இவ்வளவு நேரம் ஆகாத மாதிரி பார்த்துக்கோங்க.”

ரவி: “முயற்சி பண்றேன். அப்புறம் லக்ஷ்மி..நான் எதிர்பார்த்தவிட நீங்க super ah பண்ணீங்க". இத நான் மறக்கமாட்டேன் லக்ஷ்மி.

லட்சுமி மெதுவாகத் தலையசைத்துவிட்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.

ரவி காரை மெதுவாக இயக்கி அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

வீட்டுக் கதவைத் திறந்து உள்ளே வந்தவுடன், ஹாலில் இருந்த ராகுலின் பார்வை அவள் மீது விழுந்தது.

ராகுல்: “என்னாச்சு மா? எங்க போன?”

லட்சுமி: “ஒண்ணும் இல்லடா.”

ராகுல்: “ஒண்ணும் இல்லன்னா இவ்வளவு நேரம் எங்க போயிருந்தீங்க?”

லட்சுமி: “கொஞ்சம் வேலை இருந்தது. அதான்.”

ராகுல் அவளுடைய முகத்தை கவனமாகப் பார்த்தான்.

ராகுல்: “ரவி அங்கிள் என்ன பேசினார்?”

லட்சுமி ஒரு கணம் தயங்கினாள்.

லட்சுமி: “இப்போ அதைப் பற்றி கேட்காதே.”

ராகுல்: “ஏதாவது பிரச்சனையா?”

லட்சுமி: “இல்லடா. நீ சாப்பிடு. நான் உள்ள போறேன்.”

அவள் மெதுவாக kitchen-க்குள் சென்றாள்.

ராகுல் ஹாலிலேயே நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய சந்தேகம் மட்டும் இன்னும் அதிகமாகிவிட்டது.

ரவி ஏன் அம்மாவை மட்டும் அழைத்துச் சென்றார்?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான உண்மையான பதில் இன்னும் ராகுலுக்குத் தெரியவில்லை.

இன்னும் இரண்டு நாட்களில் வரும் அடுத்த அழைப்பு, இந்த ரகசியத்தை இன்னும் ஆழமாக்கப் போகிறது.

இரண்டு மணி நேரம் with ravi என்னதான் ஆச்சு??.

ரவி: “நீங்க எனக்காக ******** செய்யணும்.”

லக்ஷ்மி: “Sir… இந்த மாதிரி எல்லாம் நான் பண்றது சரியா வரும்னு எனக்குத் தோணல… நான் எப்படி இது…”

ஆனா… ரவி உண்மையிலேயே லக்ஷ்மியிடம் என்ன கேட்டார்?

அதற்கு லக்ஷ்மி ஏன் இவ்வளவு தயங்கினாள்?

இந்த கேள்விகளுக்கு பதில்....?

Stay tuned for the next episode!!

[moledcock]

எதுவும் புரியல bro

[krishkarthick]

எதுவும் புரியல bro

Wait for the upcoming episodes ..

[krishkarthick]

Story oda track maruthu hero Gowtham erutha nala erukum

Expect the unexpected!!!!

Wait for upcoming episodes....

[Malagith]

Bro semma story bro pic laa mass panita dream enaiku live ah nadanum nu waiting bro

[Punidhan]

Love the way you build up the plot

[yscienced]

super sema kick, continuepls

[Vkdon]

Enakku therinji ravi and gowtham lakshmi ah oothu anuppuranga pola

[raj47770]

waiting la veri erudhey

[Deepak_The_Writer]

Goutham is the hero please don't forget that... Goutham should be the first guy to fuck her

[Locker boy]

Ravi and lakshmi enga poitu varaga nu pakurathuku eager wait panra bro...apdi ena solla vena nu soli eruparu nu thonuthu... antha suspense ku waiting sago

[reninspj]

Welcome Back OG writer.
Unga story writing ellame vera level.
Neenga vaanthathu romba happy.
Intha story semmaiya kondu poreenga.
Keep writing.
I’m waiting for updates

[Sparo]

அருமையான பதிவு நண்பரே
கதை சிறப்பாக உள்ளது
படங்கள் சிறப்பாக உள்ளது