Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

அவள் இதயத்தின் மொழி ❤️

யாழினி ராம் அவர்களே… இந்தப் பகுதிகளைப் படிச்சு முடிச்சதும் முதல்ல மனசுக்குள்ள தோணுனது — கதை முன்னாடி போகுது மட்டும் இல்ல… ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தோடும் பவியின் மனசுக்குள்ள இருந்த கதவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா திறக்குது.

“மனசு ஒரு மௌனக் கடிதம்; அதை வாசிக்கத் தெரிந்தவனுக்குத்தான் அதன் அர்த்தம் புரியும்” என்பார்கள். இந்தப் பகுதிகளில் பவியின் மனசு அப்படித்தான் இருந்தது. அவள் வாயால் ஒரு விஷயம் சொல்கிறாள்… ஆனால் அவள் மனசு வேறொரு விஷயத்தைச் சொல்கிறது. அந்த இரண்டுக்கும் நடுவில நடக்கிற போராட்டம்தான் இந்தப் பகுதிகளின் மிகப்பெரிய பலம்.

249-ல் ராஜ் சம்பவத்துக்குப் பிறகு பவிக்குள் ஏற்படும் மாற்றம் ரொம்ப முக்கியமான திருப்பம். ஆரம்பத்தில் ஒருவருடைய கவனம் அவளுக்கு ஒரு விதமான ஆறுதலாகத் தெரிந்தாலும், அந்தக் கவனத்துக்கும் உண்மையான அக்கறைக்கும் இருக்கிற வித்தியாசத்தை அவள் உணர ஆரம்பிக்கிறாள். குறிப்பாக ராஜையும் பிரகாஷையும் அவள் மனதுக்குள் ஒப்பிடும் இடம், பவியின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு முக்கியமான ஜன்னலாக இருந்தது.

“வெளிச்சம் அதிகமான இடத்தில்தான் நிழலின் வடிவமும் தெளிவாகத் தெரியும்” என்பதுபோல, ராஜின் அணுகுமுறையைப் பார்த்த பிறகுதான் பிரகாஷின் அணுகுமுறையை பவி வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறாள்.

250, 251-ல் வேலு கதைக்குள் கொண்டு வரப்பட்ட விதம் இன்னும் சுவாரசியம். பெரிய சத்தமோ, நேரடியான குற்றச்சாட்டோ இல்லாமல், சில கேள்விகள், சில பார்வைகள், சில கவனிப்புகள் மூலமாகவே ஒரு சந்தேகத்தை உருவாக்கியிருப்பது நல்ல suspense.

“கதவு மூடியிருந்தாலும், சந்தேகத்துக்கு ஜன்னல் எப்போதும் திறந்தே இருக்கும்” என்ற மாதிரி, வேலுவின் சந்தேகம் கதைக்குள் ஒரு தனி அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது.

குறிப்பாக “அல்வா” விஷயத்தை வேலு ஒரு சாதாரண கேள்வி மாதிரி தொடங்கி, பவியிடமிருந்து பதிலைப் பெற்றுக்கொள்ளும் விதம் ஒரு நல்ல psychological move. அங்கே பவி தன்னுடைய பதற்றத்தாலேயே சில விஷயங்களை வெளிப்படுத்திவிடுகிறாள்.
குற்ற உணர்ச்சி வந்த மனசு, சாட்சியமே இல்லாமல் தன்னையே விசாரிக்க ஆரம்பிக்கும் என்பதைக் காட்சியாகவே காட்டியிருந்தீர்கள்.

251-ன் முடிவில் “Prakash” என்ற பெயர் மொபைல் திரையில் வருவது அடுத்த பகுதியைத் திறக்கிற ஒரு சிறிய கதவு மாதிரி இருந்தது.

அதுக்குப் பிறகு 252–255 தான் இந்த முழு தொடரின் மனநிலையை இன்னொரு படி மேலே கொண்டு போகிறது.

பிரகாஷின் “பார்க்கணும்”, “பேசணும்”, “குரல் கேட்கணும்” என்ற ஏக்கம் ஒரு பக்கம்… பவியின் “ரிஸ்க் எடுக்கக்கூடாது” என்ற எச்சரிக்கை இன்னொரு பக்கம்… இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் கதை தொடர்ந்து இழுக்கப்படுகிறது.

“ஆசை கயிற்றை இழுக்கும்; அறிவு மறுபுறம் பிடித்துக் கொள்ளும்; நடுவில் நிற்பவன்தான் தன் மனசை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.”

இந்த வரிகளுக்கு பவி சரியான உதாரணம்.

குறிப்பாக அவள் கோபமாகப் பேசி, பிறகு “நான் கொஞ்சம் ஓவரா பேசிட்டேனா?” என்று தன்னையே கேள்வி கேட்கும் இடம் அவளுடைய மனநிலையை அழகாக காட்டுகிறது. பிரகாஷ் மீது அவளுக்கு இருக்கும் ஈர்ப்பு வெறும் ஒரு தருண உணர்வு இல்லாமல், அவளுடைய தனிமையோடும் இணைந்திருக்கிறது என்பதையும் இந்தப் பகுதிகள் தொடர்ந்து உணர்த்துகின்றன.

அதிலும் “பொண்டாட்டி” என்ற ஒரு வார்த்தையை வைத்து எழுத்தாளர் உருவாக்கிய மனப்போராட்டம் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று.

ஒரே வார்த்தை.
ஆனால் இரண்டு மனிதர்களிடமிருந்து வந்தால் இரண்டு வேறு அர்த்தங்கள்.

கார்த்திக் சொல்லும்போது அவளுக்குத் தெரியும் பொறுப்பு.
பிரகாஷ் சொல்லும்போது அவளுக்குள் எழும் உரிமை உணர்வு.

அந்த வேறுபாட்டை பவியின் மனசுக்குள்ளேயே வைத்து வாசகருக்குக் காட்டியிருப்பது நல்ல character writing.

“ஒரே சொல் இரண்டு வாயில் பிறந்தாலும், அதன் நிழல் இரண்டு மனதில் இரண்டு விதமாய் விழும்.”

அதுதான் இந்த இடத்தின் அழகு.

இன்னொரு விஷயம் — பவி தொடர்ந்து “வேண்டாம்”, “ரிஸ்க்”, “முடியாது” என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள். ஆனால் அவளுடைய செயல்கள் மெதுவாக அந்த வார்த்தைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்க ஆரம்பிக்கின்றன. இதுதான் கதையின் psychological tension.

அவள் பிரகாஷை மட்டும் சமாளிக்கவில்லை…
அவள் தன்னையே சமாளிக்கிறாள்.

அதனால்தான் இந்தப் பகுதிகளில் வெளியில் நடக்கும் சம்பவங்களைவிட, பவியின் மனசுக்குள்ள நடக்கிற போராட்டமே அதிக சுவாரசியமாக இருக்கிறது.

254–255-ல் “வாக்கிங் போறேன்” என்ற ஒரு சாதாரணமான யோசனை எப்படி ஒரு பெரிய முடிவாக மாறுகிறது என்பதும் நன்றாக இருந்தது.

அங்கே ஒரு சின்ன விஷயத்தை மட்டும் எழுத்தாளர் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழப்படுத்தியிருந்தால் இன்னும் அழகாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. பவி “சரி போலாம்” என்று முடிவு செய்யும் அந்தச் சில நொடிகளில், அவள் தன்னுடைய முடிவை நியாயப்படுத்திக் கொள்ள உருவாக்கும் காரணங்களை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகக் காட்டியிருந்தால், அவளுடைய மனமாற்றம் இன்னும் கனமாக வாசகரைத் தாக்கியிருக்கும்.

ஏனென்றால் அவள் வெளியே செல்ல முடிவு செய்வது ஒரு சாதாரண “சரி” இல்லை. அது அவளுடைய பழைய எல்லைக்கும், புதிய ஆசைக்கும் நடுவிலான ஒரு கோடு.

அதேபோல வேலுவின் நினைவு மீண்டும் மீண்டும் அவளைக் காப்பாற்றும் எச்சரிக்கை மணி மாதிரி வருகிறது. இது நல்ல suspense device.

“முன்னாடி நடந்த ஒரு பார்வை, பின்னாடி நடக்கப் போகும் பல முடிவுகளை மாற்றிவிடும்.”

வேலுவை கதையில் ஒரு சாதாரண side character-ஆக விட்டுவிடாமல், அவன் பார்வையையே ஒரு invisible threat-ஆக மாற்றியிருப்பது நல்ல move.

255-ன் இறுதியில் பவி இறுதியாக சம்மதித்து,

“நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?”

என்று கேட்கும் இடம் — அங்கேதான் இந்த update-க்கு சரியான நிறுத்தம்.

அது ஒரு கேள்வி மட்டும் இல்லை.

அடுத்த அத்தியாயத்துக்கான கதவு.

இதுவரை “போகலாமா வேண்டாமா?” என்ற கேள்வி இருந்தது.

இப்போது,

“எங்கே போக வேண்டும்?”

என்ற கேள்வியாக மாறிவிட்டது.

அதுதான் இந்த cliffhanger-ன் strength.

“நதி கரையைத் தொட்டவுடன் பயணம் முடிவதில்லை; அங்கேதான் அதன் வேகம் மாறுகிறது.”

அதே மாதிரி, இந்தப் பகுதிகள் முடிந்த இடத்தில் கதை முடிவடையவில்லை — அடுத்த திருப்பத்துக்கான வேகம் உருவாகியுள்ளது.

மொத்தத்தில் 249 முதல் 255 வரை பார்த்தால், இது வெறும் சம்பவங்களை வரிசையாகச் சொல்லும் பகுதி மாதிரி தெரியவில்லை. பவியின் மனநிலை எப்படி மாறுகிறது, ஒரு மனிதனின் கவனம் எப்படி இன்னொருவரின் தனிமைக்குள் இடம் பிடிக்கிறது, ஒரு சந்தேகம் எப்படி கதைக்குள் அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது, ஒரு சிறிய வார்த்தை எப்படி ஒரு பெண்ணின் மனசையே கலக்குகிறது என்பதையெல்லாம் ஒன்றோடொன்று இணைத்து எடுத்துச் சென்றிருக்கிறீர்கள்.

சில இடங்களில் பவியின் தயக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் நீளமாக இருந்தாலும், அந்த repetition கூட அவளுடைய மனப்போராட்டத்தை காட்டுவதற்கான ஒரு கருவியாகவே வேலை செய்கிறது.

முக்கியமாக இந்தப் பகுதிகளில் “சம்பவம்” விட “மனநிலை” கதையை இழுத்துச் செல்கிறது. அதுதான் எனக்கு பிடித்த விஷயம்.

யாழினி ராம் அவர்களே…
ஒரு கதையை வாசிக்க வைப்பது எழுத்து.
அடுத்த அத்தியாயத்தை எதிர்பார்க்க வைப்பது suspense.
ஆனால் கதாபாத்திரங்களோடு சேர்ந்து அவர்களுடைய குழப்பத்தையும் உணர வைப்பதுதான் நல்ல எழுத்தின் அடையாளம்.

இந்தப் பகுதிகளில் அந்த உணர்வு நிறைய இருந்தது.

கதையின் அடுத்த படி எங்கே போகிறது, வேலுவின் சந்தேகம் எந்த அளவுக்கு வளரப் போகிறது, பவி எடுத்த இந்த முடிவு அவளை எங்கே கொண்டு போகிறது — இவை எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்க அடுத்த அத்தியாயத்துக்காக ஆவலோடு காத்திருக்கிறோம்.

அழகான ஓட்டத்துக்கும், மனநிலைகளை நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்ததற்கும், suspense-ஐ சரியான இடத்தில் நிறுத்தியதற்கும் வாழ்த்துகள் யாழினி ராம். ❤️

அடுத்த அத்தியாயத்துக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்…
தொடருங்கள். ❤️


virtual coin for classroom

[manigopal]

Super update. Waiting for velu's entry.

yes........ 

[Shajith]

அவள் இதயத்தின் மொழி ❤️

ஒரு பார்வை போதும்…
மனதுக்குள் ஆயிரம் கதவுகள் திறக்க,
ஒரு வார்த்தை போதும்…
அமைதிக்குள் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் பிறக்க…

நெருக்கம் வந்த அந்த நொடியில்
நெஞ்சம் துடித்தது…
ஆனால் விழிகள் திறந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில்
ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்தது மனம்…

“ஆசை அழைத்தாலும்…
அறிவு எச்சரித்தால்
எந்த வழி செல்வது?”

சிலர் அருகில் இருந்தும்
அந்நியமாகவே தோன்றுகிறார்கள்…
சிலர் தொலைவில் இருந்தும்
இதயத்துக்குள் மிக அருகில் வந்து விடுகிறார்கள்…

ஒரு இனிப்பின் பெயரில்
மறைந்திருந்தது ஒரு பார்வை…
ஒரு சாதாரண வார்த்தைக்குள்
ஒளிந்திருந்தது வேறொரு அர்த்தம்…

சந்தேகிக்கும் ஒரு பார்வை
போதுமே…
மனசுக்குள் மறைத்ததை
மனமே ஆயிரம் முறை விசாரிக்க…

“குற்றம் செய்த கைகள் நடுங்காமல் இருக்கலாம்…
ஆனால் குற்றத்தை நினைக்கும் மனம்
ஒரு நொடியும் அமைதியாக இருப்பதில்லை…”

அவள் வாழ்க்கையில்
கணவன் இருந்தான்…
கடமை இருந்தது…
ஆனால் ஏதோ ஒரு மூலையில்
தனக்காக யாராவது கேட்க வேண்டும் என்ற
ஒரு மௌனமான ஏக்கம் இருந்தது…

அந்த ஏக்கத்தின் கதவைத் தட்டியது
ஒரு குரல்…

“என் பொண்டாட்டி…”

ஒரு சாதாரண அழைப்பா?
இல்லை…
அவள் இதயம் மறைத்திருந்த
ஒரு உணர்வின் கதவுக்கு
சாவியாக மாறிய வார்த்தையா?

அவள் வெளியில் கோபப்பட்டாள்…
மனதுக்குள் மட்டும்
அந்த வார்த்தையை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டாள்…

“சில வார்த்தைகள் காதில் விழுவதில்லை…
நேராக இதயத்துக்குள் விழுகின்றன…”

ஒரு சந்திப்பு வேண்டுமென்ற ஆசை…
ஒரு பார்வை போதுமென்ற சமாதானம்…
ஒரு நிமிடம் கூட ஆபத்தாகிவிடுமோ என்ற பயம்…

இதற்கிடையில்
ஒரு பழைய சந்தேகத்தின் நிழல்
மீண்டும் மீண்டும் அவளைத் தடுத்தது…

“வரியாடி?”

அந்த ஒரு கேள்வியில்
அழைப்பும் இருந்தது…
ஆசையும் இருந்தது…
அவளை நம்பும் உரிமையும் இருந்தது…

அவள் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்…

பிறகு…

“ஒரு நிமிடம் பார்த்துவிட்டு திரும்பிவிடலாம்…”

என்று மனம்
தனக்குத்தானே ஒரு காரணம் சொல்லிக்கொண்டது…

ஆனால் சில பயணங்கள்
கால்களால் தொடங்குவதில்லை…

மனதில்தான் முதலில் தொடங்குகின்றன.

அந்த இரவு
அவள் கீழே இறங்கியாளா என்பதைக் காட்டிலும்…

அவள் மனம்
எந்த எல்லையைத் தாண்டி கீழே இறங்கியது என்பதுதான்
இந்தக் கதையின் உண்மையான கேள்வி…

“ஒரு பார்வை சந்திப்பாகலாம்…
ஒரு சந்திப்பு நினைவாகலாம்…
ஒரு நினைவு வாழ்க்கையையே மாற்றலாம்…”

249 முதல் 255 வரை
ஒவ்வொரு அத்தியாயமும்
ஒரு கதவைத் திறந்தது…

அடுத்த கதவுக்குப் பின்னால்
என்ன இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ளும் முன்பே
பக்கத்தைத் திருப்ப வைத்தது…

அந்த எதிர்பார்ப்பையும்,
அந்த தயக்கத்தையும்,
அந்த மறைந்த உணர்வுகளையும்
அழகாக வார்த்தைகளில் கொண்டு வந்த
கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு
மனமார்ந்த நன்றி. ❤️

அடுத்த அத்தியாயத்தில்
அந்த கதவு எங்கே திறக்கிறது என்பதை அறிய
வாசகர்களின் விழிகள் காத்திருக்கின்றன…

[intrested]

Nice post
So tempting

[Manikandarajesh]

Great going

[xbiilove]

Very nice

[manigopal]

eagerly waiting for next update

[Shajith]

இங்கேயே இப்படியொரு எதிர்பார்ப்பில் நிறுத்திட்டீங்களே யாழினி ராம்… ❤️
அடுத்த அத்தியாயம் எப்போது? அடுத்த அப்டேட்டுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்!

[Shajith]

[Shajith]

[Shajith]

[Shajith]

Pavithra ❤️

[intrested]

Shajith
போட்டோ போட்டிங்க

அத்தனை போட்டோ வும் அவ்ளோ அழகு

பவித்ரா இப்டி தான் இருப்பா னு ஒரு கற்பனை இருந்துச்சு

நேர்ல பார்த்த திருப்தி

அதுவும் கண்ணாடி முன்ன நிக்குற போட்டோ வேற லெவல்

[subbulakshumi]

Well written

[Shajith]

“பவித்ராவின் மௌனம் மொழி பேச… பிரகாஷின் நிழலும், வேலுவின் பார்வையும் சேர்ந்த அந்த இரவு, அவள் இதயம் அறிந்த ஒரு சொல்லப்படாத மொழியாக மாறியது.” ❤️

[olumannan]

Karthik oru cuck nu therinju pochi. Inimel enna risk. Avan parthalum sunniya pudichi aatikittu than iruppan.

[intrested]

வேலு ஒரு அதிகாரம் மிக்க மாஸ்டர் போலவும்
பிரகாஷ் ஒரு காதலன் போலவும் பவித்ரா வை அனுபவில்கனும்..

[UngalNaan]

Velu ஆட்டத்துக்கு வந்து போடுவாறா ஓலு

[yazhiniram]

-----------------
Part 256:
-----------------

"நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?"

நான் இந்த கேள்வியைக் கேட்டதும், போன்ல அந்த பக்கம் ஒரு செகண்ட் அமைதி.

அவன் இதை எங்கிட்ட இருந்து எதிர்பார்க்கலன்னு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

நான் வருவேனா மாட்டேனானு கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தவனுக்கு, நான் ஓகே சொன்னதும் என்ன ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல.

"பவி..."

அவன் குரல் இப்போ நடுங்குச்சு.

அதுல இருந்த சந்தோஷமும், ஒரு விதமான தவிப்பும் எனக்கு இங்க வரைக்கும் கேட்டுச்சு.

"உண்மையாவா சொல்ற? வரியாடி?"

அவன் நம்ப முடியாம, ஆச்சரியமா திரும்பக் கேட்டான்.

"ஆமாடா..."

நான் சொன்னேன்.

"இப்போ நான் வரணுமா, வேணாமா? வர வேணாம்னா விடு. நீ கெளம்பு"

நான் அவன வம்பிழுக்குறதுக்காக, ஒரு போலி கோபத்தோட சொன்னேன்.

"ஐயையோ... நா அப்படி சொல்லல."

அவன் உடனே பதறிப் போய் சொன்ன.

"நான் ஏதோ சும்மா கேட்டுட்டேன்... நீ வாடி, என் செல்லம்ல..."

அவன் கொஞ்சுற டோன், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன ஜிவ்வென்ற உணர்வைக் குடுத்துச்சு.

"சரி, ஓவரா ஐஸ் வைக்காத... எங்க வரணும்னு சொல்லு. நான் ரொம்ப நேரம் இருக்க மாட்டேன் சொல்லிட்டேன்."

நான் மறுபடியும் என் கண்டிஷனை அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்துனேன்.

அவன் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தான்.

எங்க மீட் பண்ணா சேஃப்பா இருக்கும், யாரும் பாக்க மாட்டாங்கன்னு அவன் யோசிக்கிறான்.

"பவி... நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல அந்த கம்யூனிட்டி ஹால் இருக்குல்ல?"

அவன் மெதுவா, ஒரு பிளானோட பேச ஆரம்பிச்சான்.

"ஆமா... அதுக்கு என்ன இப்போ?"

நான் நெத்தியச் சுருக்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"அந்த ஹாலுக்குப் பின்னாடி, சர்வீஸ் ஏரியா ஒண்ணு இருக்கு தெரியுமா?"

அவன் அந்த இடத்தைச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள அந்த லொகேஷன் வந்து போச்சு.

ஆமா, அங்க ஒரு சர்வீஸ் ஏரியா இருக்கு.

அபார்ட்மெண்ட் மெயின்டெனன்ஸ் திங்ஸ், எலெக்ட்ரிக்கல் போர்டு, கிளீனிங் மெட்டீரியல்ஸ் எல்லாம் அங்க தான் வெச்சிருப்பாங்க.

ரெசிடென்ட்ஸ் யாரும் அந்தப் பக்கம் போக மாட்டாங்க, போகவும் அலோவ் கிடையாது.

அது கொஞ்சம் இருட்டான, யாருடைய கண்ணுக்கும் படாத ஒரு இடம்.

"சர்வீஸ் ஏரியாவா...?"

நான் இழுத்தேன்.

"ஆமா பவி... அங்க தான்."

"நான் அங்க தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பேன்."

"நான் அந்த சர்வீஸ் ரூம் கதவை லேசா உனக்காகத் தொறந்து வெச்சிருப்பேன்."

"நீ நேரா அங்க வந்துடு."

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல நீ கிளம்பி அங்க வந்துடுவியா பவி?"

அவன் கேஷுவலா, ஒரு பெரிய பிளானை எங்கிட்ட சொன்னான்.

ஆனா அதைக் கேட்ட உடனே எனக்குள்ள ஏதோ ஏதோ தோண ஆரம்பிச்சுது.

'எதுக்கு இப்போ சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள வர சொல்றான்?'

'சும்மா பாத்துட்டுப் போன்னு தான அவ்ளோ நேரம் கெஞ்சுனான்?'

எனக்குள்ள ஒரு சின்னச் சந்தேகம் எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் உடனே என் டோனை மாத்தினேன்.

"ஹலோ எக்ஸ்கியூஸ் மீ..."

நான் கறாரா, கிண்டலாச் சொன்னேன்.

"நீ என்ன சொன்ன கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி?"

நான் கேட்டேன்.

"என்னடி... என்ன சொன்னேன்?"

அவன் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி முழிச்சான்.

"என்னை சும்மா ஒரு தடவை பாக்கணும், அவ்ளோ தான சொன்ன?"

"நான் பாட்டுக்கு வாக்கிங் போற மாதிரி வருவேன்... நீ தூரத்துல இருந்து பாத்துப்ப... இதுதானே உன் பிளான்?"

நான் அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை அவனுக்கே திருப்பிச் சொன்னேன்.

"ஆமா பவி... அதுதான்..."

அவன் தயங்குனான்.

"அப்புறம் எதுக்குடா என்னைய அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள வரச் சொல்ற?"

"நீ சும்மா என்னைப் பாக்க தான ஆசைப்பட்ட? அப்புறம் ஏன் உள்ள வரணும்?"

நான் ஓப்பனா, அவன்கிட்டயே கேட்டேன்.

"அடப்பாவி... இவன் நம்மள உள்ள கூப்பிட்டு, வேற ஏதாச்சும் பண்ண பிளான் பண்றானோ?'னு ஒரு எண்ணம் எனக்குள்ள ஓடுச்சு.

நான் அப்படிப் கேட்டதும், மறுமுனையில அவன் மெதுவா, சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஏன்டா சிரிக்கிற இப்போ?"

நான் கொஞ்சம் எரிச்சலோட கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... உனக்கு என்ன அவ்ளோ பயம் என்மேலேன?னு நெனச்சுச் சிரிச்சேன்."

அவன் கேஷுவலாச் சொன்னான்.

"நான் ஒன்னும் உன்னைய உள்ள வந்து ரொம்ப நேரம்லாம் நிக்க சொல்லலடி..."

"ஜஸ்ட் என்னைப் பாத்துட்டு அப்படியே போயிடு... வேற எதுவும் இல்ல."

அவன் என்னைச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

"பின்ன எதுக்கு அந்த ரூம்? வெளியிலயே பாக்கலாமே?"

நான் என் பிடியில உறுதியா இருந்தேன்.

"பவி... உன்ன கொஞ்ச நேரம் பாக்கணும் அவ்ளோதான்டி."

"அது ஒரு மாதிரி அமைதியான இடம். யாரும் வர மாட்டாங்க."

"யார் கண்ணுக்கும் நம்ம ரெண்டு பேரும் பட மாட்டோம்."

"அதான் அங்க வரச் சொன்னேன்."

அவன் லாஜிக்கா, அன்பா எனக்குப் புரிய வைக்கப் பாத்தான்.

ஆனா எனக்கு அவன் மேல அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பிக்கை வரல.

அவன் சுண்ணியோட போட்டோ, அவன் அனுப்புன மெசேஜ் எல்லாம் என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

இவன் எப்படியும் என்னைய இன்னிக்கு தொடாம விட மாட்டான்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.

நான் அவனை கொஞ்சம் சீண்டலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்... அதெல்லாம் முடியாது."

நான் செல்லமா சொன்னேன்.

"நான் என்னவோ நீ வெளியில நிப்பனு நெனச்சுத் தான் ஓகே சொன்னேன்."

"இப்படி ரூம்க்குள்ளலாம் என்னால வர முடியாது."

"நான் பாட்டுக்கு வருவேன்... அப்பார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்ட்ல வாக்கிங் போவேன்."

"நீ பாக்குறதா இருந்தா, தூரத்துல இருந்து என்னைப் பாத்துக்கோ."

"அப்படி உனக்குச் சம்மதம்னா சொல்லு, நான் வர்றேன்."

"இல்லனா... நான் வரல."

நான் என் முடிவு இதுதாங்கிற மாதிரி அவன்கிட்ட சொன்னேன்.

"ஐயையோ... பவி... ப்ளீஸ் டி..."

அவன் உடனே பம்மி, கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

"நீ வெளியில வாக்கிங் போனா, நான் உன்னைக் கரெக்ட்டாப் பாக்கக் கூட முடியாதுடி."

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக... ஒரே ஒரு தடவை... நான் சொல்றதக் கேளு."

"நான் எதுவும் பண்ண மாட்டேன்... உன்னைத் தொட மாட்டேன்னு தான் சத்தியம் பண்ணிருக்கேன்ல?"

"ப்ளீஸ் என் பொண்டாட்டி..."

அவன் உருகி, ஏக்கத்தோட கெஞ்சுனான்.

அவனோட அந்தப் 'பொண்டாட்டி'ங்குற வார்த்தையும், அவனோட தவிப்பும் என்னைய மறுபடியும் லேசா இளக வெச்சுது.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம, போனை காதுல வெச்சபடியே யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"ம்ம்ம்..."

நான் சும்மா சொன்னேன்.

என் மைண்ட் இப்போ அந்த சர்வீஸ் ஏரியாவப் பத்தித் தனியா யோசிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'அவன் சொல்றதுலயும் ஒரு லாஜிக் இருக்கத் தான செய்யுது?'

நான் என் மனசுக்குள்ளயே கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த சர்வீஸ் ஏரியா, எக்ஸாக்ட்டா நம்ம பிளாக்கோட லிஃப்ட்டுக்கு பக்கத்துல தான் இருக்கு.

நான் லிஃப்ட்டை விட்டு இறங்குன உடனே, கொஞ்ச தூரம் நடந்தா அந்த இடம் வந்துடும்.

நான் அபார்ட்மெண்ட்டோட மெயின் கேட் பக்கமோ, செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கமோ போக வேண்டிய அவசியமே இல்ல.

அப்படிப் பாத்தா, வாக்கிங் போறதை விட இது தான் ரொம்ப ரொம்ப சேஃப்.

செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கம் போனா, அங்க யார் இருக்கா, யார் பாப்பாங்கன்னு ஒரு பயம் இருக்கு.

குறிப்பா அந்த வேலு... அவரு ஒருவேளை அங்கயே உக்காந்திருந்தா கூட, நான் லிஃப்ட்ட விட்டு இறங்கி நேராப் பின்னாடி போறத அவரால கண்டிப்பாப் பாக்க முடியாது.

அவருடைய பார்வை வட்டத்துக்குள்ளயே நான் வர மாட்டேன்.

அப்போ... எந்த ரிஸ்க்கும் இல்லாம, யாரும் என்னைப் பாக்காம, நான் பிரகாஷைப் பாத்துட்டு உடனே திரும்பிடலாம்.

இந்த ஐடியா என் மைண்டுக்குள்ள போன உடனே, எனக்கு இருந்த பெரிய பயம் பாதி குறைஞ்சுடுச்சு.

அதுக்குள்ள ஒரு சேஃப்டி இருக்குறதை நான் உணர்ந்தேன்.

'சரி... இது ஓகே தான்.'

என் மனசு சம்மதிச்சுடுச்சு.

ஆனாலும், பிரகாஷ்கிட்ட நான் ஒரு கண்டிஷன் போடணும்னு நெனச்சேன்.

அவன் ஏதாச்சும் நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தா, அதை ஆரம்பத்துலயே கட் பண்ணிடணும்.

"சரி பிரகாஷ்..."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டுச் சொன்னேன்.

"நீ அவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறதால நான் வர்றேன்..."

நான் அவனுக்கு ஒரு ஃபேவர் பண்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

அவன் மறுமுனையில ஒரு நிம்மதியான மூச்சு விடுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஆனா..."

நான் என் குரலை ஸ்ட்ரிக்ட்டா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நீ முதல்ல ஒரு விஷயத்தை கன்ஃபார்ம் பண்ணு."

"சொல்லுடி... என்ன பண்ணனும்?" அவன் ஆர்வமா கேட்டான்.

"நீ மொதல்ல போய், ஒரு தடவை நல்லா செக் பண்ணு."

"அந்த வேலு நிஜமாவே கிளம்பிட்டாரா... இல்ல எங்கயாச்சும் மூலைல உக்காந்திருக்காரானு எனக்குத் தெரியணும்."

நான் வேலு மேட்டரை விடாமப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் கீழ வந்துட்டு, அப்புறம் அவரு நம்ம ரெண்டுபேரையும் தனியா பாத்துட்டாருனா, வேற ஏதாது கிளப்பி விடுவாரு."

"நீ சுத்தி முத்தி எல்லா இடமும் செக் பண்ணு."

"எல்லாம் கிளியரா இருக்கு, யாரும் இல்லன்னு உனக்கு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்கு வாட்ஸ்அப்ல ஒரு மெசேஜ் பண்ணு."

"நீ பிங் பண்ணதுக்கு அப்புறம் தான் நான் கீழ வருவேன்."

"புரியுதா?"

நான் தெளிவா, ஒரு மாஸ்டர் பிளான் போடுற மாதிரி அவனுக்கு ஆர்டர் போட்டேன்.

அவன் இதைக் கேட்டதும், எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம உடனே சம்மதிச்சான்.

"சூப்பர்டி பவி..."

அவன் குரல்ல இப்போ உற்சாகம், ஒரு சந்தோஷம் துள்ளிக்குதிச்சுது.

"நான் இப்போவே போய் எல்லா இடமும் செக் பண்றேன்."

"வேலு கிளம்பி ரொம்ப நேரம் ஆச்சு, இருந்தாலும் உன் திருப்திக்காக நான் சுத்திப் பாக்குறேன்."

"எல்லாம் ஓகேன்னு கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டு, உனக்கு உடனே மெசேஜ் பண்றேன்."

அவன் ரொம்ப வேகமா, சுறுசுறுப்பாச் சொன்னான்.

"ம்ம்... சரி."

நான் சுருக்கமாப் பதில் சொன்னேன்.

"ஆனா பிரகாஷ்..."

நான் போனை கட் பண்றதுக்கு முன்னாடி, அவனுக்குக் கடைசியா ஒரு வார்னிங் குடுக்க நெனச்சேன்.

"நான் ரொம்ப நேரம்லாம் அங்க இருக்க மாட்டேன்."

"நீ சொன்ன மாதிரியே, ஜஸ்ட் வருவேன்... பாப்பேன்... உடனே மேல வந்துடுவேன்."

"நீ ஏதாச்சும் ஓவராப் பண்ணலாம்னு நெனச்ச... அப்புறம் அவ்ளோதான் பாத்துக்கோ."

நான் அவனைப் பயமுறுத்துற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ஓகே ஓகே பவி...."

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"அஞ்சே நிமிஷம் தான்."

"நான் உனக்காக அங்க வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பேன்."

"நீ சீக்கிரம் வாடி."

அவன் வார்த்தையில இருந்த ஆசை, என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு.

"சரி, போய் செக் பண்ணிட்டு மெசேஜ் பண்ணு. நான் வெயிட் பண்றேன்."

நான் சொல்லிட்டு, அவனோட பதிலுக்குக் கூட வெயிட் பண்ணாம போனை கட் பண்ணிட்டேன்.

போனை கட் பண்ண அடுத்த செகண்ட்...

என் இதயத்துடிப்பு வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'டப்... டப்... டப்...'னு என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு சத்தம்.

நான் ஒரு ஏதோ தப்பு பண்ணப் போறேன்ங்குற குற்ற உணர்ச்சியும்,

அதே சமயம், அதுல இருக்கிற ஒரு விவரிக்க முடியாத போதையும் என்னையக் கட்டிப் போட்டுச்சு.

நான் சோஃபாவுல உக்காந்தபடியே, என் போன் ஸ்க்ரீனையே பாத்துட்டு இருந்தேன்.

என் உள்ளங்கையில லேசா வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு பத்து செகண்ட் ஆகியிருக்கும்.

அவன் செக் பண்ணிட்டு மெசேஜ் பண்ணுவான்னு எதிர்பார்த்து, என் கண்கள் போன் ஸ்க்ரீன்லயே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

'டிங்'

என் போன் ஸ்க்ரீன் வெளிச்சமாச்சு.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன்.

'Prakash'

நான் வேகமாப் போனை அன்லாக் பண்ணிப் பாத்தேன்.

"எல்லாம் கிளியர் பவி..."

"வேலு எங்கயும் இல்ல. ஆள் நடமாட்டமே இல்ல."

"நான் சர்வீஸ் ஏரியாவுக்குப் போறேன்."

"நீ ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல கீழ வா."

அவன் வரிசையா நாலு மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தான்.

அந்த மெசேஜ்ஜைப் படிச்சதும், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

'சரி, எல்லாமே ரெடி.'

சோஃபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சேன்.

எந்திரிச்ச உடனே, என் பார்வையும் என் கவனமும் நேராப் போனது... கார்த்திக் இருக்குற ரூம் கதவுப் பக்கம்தான்.

நான் சத்தம் வராம மெதுவா நடந்து, அந்த ரூம் கதவுப் பக்கம் போனேன்.

கதவு இன்னும் லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

என் காதைக் கதவுல லேசா வெச்சுக் கேட்டேன்.

உள்ளே இருந்து கார்த்திக், ஏதோ சீரியஸா பேசிட்டு இருக்குற சத்தம் தெளிவா கேட்டுச்சு.

"எஸ்... வி கேன் ப்ரொசீட் வித் தட்..."

அவர் குரல்ல, அவர் தன்னோட ஆபிஸ் உலகத்துல முழுசா மூழ்கிப் போயிருக்காருன்னு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'சரி, இவரு இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்குக் கண்டிப்பா வெளிய வர மாட்டாரு.'

எனக்கு ஒரு பெரிய தைரியம் வந்துச்சு.

நான் அங்கருந்து திரும்பி, என்னோட பெட்ரூம்க்குப் போனேன்.

கண்ணாடியைப் பாத்தேன்.

நான் போட்டுருந்த லூசான டீ-ஷர்ட், கீழ ஒரு ட்ராக் பேண்ட்.

உள்ள நான் பிரா எதுவும் போடலங்குறது, என் நெஞ்சுப் பகுதியைப் பாத்தாலே லேசாத் தெரிஞ்சுது.

என் முலைகளோட ஷேப், அந்தத் துணியில லேசா முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

'போட்டுக்கலாமா?'னு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

ஆனா... ஏனோ எனக்கு அது வேணாம்னு தோணுச்சு.

அவன் இந்த டீ-ஷர்ட்டைப் பாத்துத் தானே அவ்ளோ வர்ணிச்சான்?

அதே டீ-ஷர்ட்டோட நான் அவன் முன்னாடி போய் நிக்கப் போறேன்.

நான் என் தலைமுடியை லேசா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

முகத்துல எந்த மேக்கப்பும் இல்ல, ஆனா என் கண்ணுல ஒரு புது விதமான ஈர்ப்பு இருக்குறத நானே பாத்தேன்.

'சரி, கிளம்பலாம்.'

நான் என் போனை கையில எடுத்துக்கிட்டேன்.

கீழ போறதுக்கு முன்னாடி, கார்த்திக்குக்கு ஒரு இன்ஃபார்ம் பண்ணிடலாம்னு நெனச்சேன்.

அவரு வெளிய வர மாட்டாருன்னு தெரியும், இருந்தாலும் ஒரு சேஃப்டிக்கு.

அப்புறம் ஏதாச்சும் கேட்டா கூட, நான் மெசேஜ் பண்ணேன் நீங்க தான் பாக்கலனு சொல்லிடலாம்.

நான் வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணி, கார்த்திக் சாட்டுக்கு போனேன்.

"Going for walking."

சின்னதா, கேஷுவலா ஒரு மெசேஜ் டைப் பண்ணி சென்ட் பண்ணேன்.

அது சென்ட் ஆனதும், நான் என் போனை ஆஃப் பண்ணி லாக் பண்ணேன்.

அப்படியே நிமிர்ந்து, என் பெட்ரூம் சுவத்துல மாட்டியிருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

பெரிய முள் கரெக்ட்டா மூணுல இருந்துச்சு.

மணி, சரியா 9:15 PM.

அந்த டைமைப் பாத்ததும், என் மனசுக்குள்ள அலாரம் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

'சரி, இனிமேல் யோசிக்க ஒண்ணுமில்ல... கிளம்ப வேண்டியதுதான்.'

நான் என் மனசை தயார் பண்ணிக்கிட்டேன்.

போனை என் ட்ராக் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள பத்திரமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

பெட்ரூம் விட்டு வெளிய வந்தேன்.

ஹால் முழுக்க லைட்டா இருட்டு.

நான் சமைக்கும்போது போட்டிருந்த லைட்ஸ் எல்லாத்தையும் ஆஃப் பண்ணி வெச்சிருந்தேன்.

டிவி மட்டும் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு, அதோட வெளிச்சம் மட்டும் ஹால்ல லேசாப் பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே நின்னு, ஒரு தடவை கார்த்திக் ரூம் கதவைப் பாத்தேன்.

கதவு லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

உள்ள இருந்து எந்தச் சத்தமும் இப்போ வரல, அவர் ஏதோ சீரியஸா லீசன் பண்ணிட்டு இருக்காருன்னு தோணுச்சு.

'அவரு பாட்டுக்கு வேலை பாக்கட்டும், நாம ஒரு பத்து நிமிஷத்துல போயிட்டு வந்துடலாம்.'

என் மனசு என்னையே சமாதானம் பண்ணிக்கிச்சு.

நான் சத்தம் வராம, மெதுவா நடந்து, மெயின் டோர் பக்கம் போனேன்.

கதவு ஹேண்டிலை லேசாப் பிடிச்சேன்.

சத்தம் வராத அளவுக்கு, மெதுவா, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கதவைத் திறந்தேன்.

வெளியே காரிடார்ல நல்ல வெளிச்சம் இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா வாசப்படியத் தாண்டி வெளிய கால் எடுத்து வெச்சேன்.

வெளிய வந்ததும், கதவை மறுபடியும் லேசா இழுத்துச் சாத்துனேன்.

'க்ளிக்.'

கதவு லாக் ஆகுற சத்தம், அமைதியான காரிடார்ல கொஞ்சம் பெருசாவே கேட்டுச்சு.

கதவுல சாவியைப் போட்டு, ரெண்டு லாக் பண்ணி, சாவியை எடுத்து என் பாக்கெட்டுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டேன்.

இப்போ நான் எங்க அபார்ட்மெண்ட்டோட 7வது மாடி காரிடார்ல தனியா நின்னுட்டு இருந்தேன்.

சுத்தி முத்திப் பாத்தேன்.

யாரும் இல்ல, அந்த ப்ளோர்ல இருக்குற மத்த வீடுகள் எல்லாம் பூட்டியிருந்துச்சு.

நான் மெதுவா லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் போட்டுருந்த அந்த லூசான டீ-ஷர்ட், காத்துல லேசா அசைஞ்சு என் உடம்போட உரசும்போது...

நான் உள்ள பிரா போடலங்குற அந்த உணர்வு எனக்குள்ள ஒரு விதமான கூச்சத்தையும், போதையையும் குடுத்துச்சு.

'இப்போ பிரகாஷ பாக்குறதுக்காக, நான் இப்படி உள்ள ஒண்ணும் போடாம போயிட்டு இருக்கேனே?'

இந்த நினைப்பே என்னைய ஒரு மாதிரி கிறங்க வெச்சுது.

லிஃப்ட் கிட்ட போனதும், கீழ போறதுக்கான பட்டனைப் பிரஸ் பண்ணேன்.

லிஃப்ட் இப்போ 10வது மாடியில இருந்து கீழ வந்துட்டு இருந்துச்சு.

'டிங்.'

லிஃப்ட் வந்து நின்ன சத்தம்.

கதவு மெதுவாத் திறக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் கேஷுவலா உள்ள போகலாம்னு ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

ஆனா... கதவு முழுசாத் திறந்ததும்...

நான் அப்படியே நின்னுட்டேன்!

[yazhiniram]

---------------
Part 257:
---------------


லிஃப்ட்டுக்குள்ள ஆல்ரெடி மூணு பேர் இருந்தாங்க!

எங்க அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ரெசிடென்ட்ஸ் தான்.

ஒரு ஆன்ட்டி, ஒரு அங்கிள், அப்புறம் ஒரு சின்னப் பையன்.

நான் இந்த டைம்ல லிஃப்ட் காலியாத் தான் இருக்கும்னு கான்ஃபிடெண்டா நெனச்சேன்.

ஆனா இப்படி உள்ள ஆளுங்க இருப்பாங்கன்னு நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல.

நான் உள்ள ஒண்ணும் போடாம, சும்மா ஒரு டீ-ஷர்ட்டோட வெளிய வந்துருக்கேன்.

அதுவும் நைட் ஒன்பதரை மணிக்கு!

அவங்க மூணு பேரும் ஒரே நேரத்துல என்னைப் பாத்தாங்க.

அந்த ஒரு செகண்ட்டுக்குள்ள... என் மூளை ஆயிரம் விஷயங்களை யோசிச்சுது.

'ஐயையோ... உள்ள போலாமா? வேணாமா?'

'இவங்க என்னைய தப்பாப் பாப்பாங்களா?'

'நான் உள்ள ஒண்ணும் போடாததைக் கண்டுபிடிச்சிடுவாங்களா?'

'இல்ல..., திரும்ப வீட்டுக்கே போய்டலாமா?'

என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே வேர்த்து விறுவிறுத்துடுச்சு.

ஆனா நான் அப்படித் திடீர்னு திரும்பிப் போனா, அது ஏதாது சந்தேகத்தைக் குடுக்கும்னு என் புத்தி சொல்லுச்சு.

'ரிலாக்ஸ் பவி... நார்மலா இரு... யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது.'

என் மனசைக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு, முகத்துல எந்தப் பதற்றத்தையும் காட்டாம...

நான் மெதுவா லிஃப்ட்டுக்குள்ள கால் எடுத்து வெச்சேன்.

அந்த ஆன்ட்டி என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சாங்க.

நானும் ஒரு பார்மாலிட்டிக்கு, ஒரு சின்னப் புன்னகையைத் திருப்பிக் குடுத்தேன்.

லிஃப்ட் கதவு சாத்திக்கிச்சு.

லிஃப்ட் கீழ இறங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவங்களுக்குப் பின்னாடி, ஒரு மூலைல போய் நின்னுக்கிட்டேன்.

என் ரெண்டு கையையும் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டேன்.

ஏன்னா, என் முலைக்காம்புகள் அந்த டீ-ஷர்ட்டை முட்டிக்கிட்டுத் தெரியுதுன்னு எனக்கு நல்லாவே உணர்வு இருந்துச்சு.

யாருடைய கண்ணும் என் நெஞ்சு மேல பட்டுடக் கூடாதுன்னு நான் கவனமா இருந்தேன்.

உள்ளே பயங்கரமான அமைதி.

அந்த சின்னப் பையன் மட்டும் ஏதோ வீடியோ கேம் விளையாடிட்டு இருந்தான்.

லிஃப்ட் ஒவ்வொரு ப்ளோரா கீழ இறங்குறத, நான் மேல இருந்த அந்த டிஜிட்டல் நம்பர்ல பாத்துக்கிட்டே வந்தேன்.

'6... 5... 4...'

ஒவ்வொரு செகண்டும் எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி இருந்துச்சு.

'சீக்கிரம் போய்த் தொலை...'னு மனசுக்குள்ள லிஃப்ட்டைத் திட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நான் என்னமோ தேவையில்லாததை பண்ணப் போறேன்... அதுக்காகத் தான் இப்படிப் பதறிட்டு இருக்கேன்'ங்குற குற்ற உணர்ச்சி என்னையக் குத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஒருவழியா... 'டிங்'னு சத்தம் கேட்டு, லிஃப்ட் கிரவுண்ட் ப்ளோர்ல வந்து நின்னுச்சு.

கதவு திறந்ததும், அந்த ஆன்ட்டியும் அங்கிளும் முதல்ல வெளிய போனாங்க.

அவங்களுக்குப் பின்னாடியே நானும் மெதுவா வெளிய வந்தேன்.

லிஃப்ட்டை விட்டு வெளிய வந்ததும் தான், நான் மூச்சையே முழுசா இழுத்து விட்டேன்.

'அப்பாடா... தப்பிச்சோம்.'

அவங்க மூணு பேரும் நேரா மெயின் கேட் பக்கமா, கெஸ்ட் கார் பார்க்கிங் நோக்கி நடந்து போயிட்டாங்க.

யாரும் என்னையத் திரும்பிப் பாக்கல, எதுவும் கண்டுக்கல.

நான் மெதுவா ரிலாக்ஸ் ஆனேன்.

என் கைகளை நெஞ்சுல இருந்து எடுத்துட்டு, கொஞ்சம் இயல்பா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஜஸ்ட் என்னோட ரெகுலர் வாக்கிங் போற மாதிரி, எந்தப் பதற்றமும் இல்லாமக் காட்டிக்கிட்டேன்.

அபார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்டுக்குள்ள நல்ல வெளிச்சம் இருந்துச்சு.

காத்து ஜில்லுனு என் மேல பட்டுச்சு.

நான் மெயின் கேட் பக்கம் போகாம, அப்படியே ஆப்போசிட் டைரக்‌ஷன்ல கம்யூனிட்டி ஹால் இருக்குற பக்கமாத் திரும்புனேன்.

நான் நடக்க ஆரம்பிக்கும்போது, என் கண்கள் சுத்தி முத்தி எல்லா இடத்தையும் நோட்டம் விட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

'யாராவது என்னைய வாட்ச் பண்றாங்களா?'

'யாராவது ஃபாலோ பண்றாங்களா?'

'முக்கியமா... அந்த வேலு எங்கயாச்சும் உக்காந்துருக்காரா?'

என் பார்வை செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கம் ஒரு தடவை போச்சு.

அங்க இருந்து கம்யூனிட்டி ஹால் கொஞ்சம் தூரம் தான்.

ஆனா கேபின்ல யாரும் இருக்குற மாதிரித் தெரியல, வேலு அங்க இல்லங்குறது கன்ஃபார்ம் ஆயிடுச்சு.

எனக்கு ஒரு நிம்மதி.

நான் என் நடையோட வேகத்தைக் கொஞ்சம் கூட்டுனேன்.

கம்யூனிட்டி ஹாலோட முன்பக்கம் வெளிச்சமா இருக்கும்.

ஆனா பிரகாஷ் என்னை வரச் சொன்னது, அந்த ஹாலுக்குப் பின்னாடி இருக்குற சர்வீஸ் ஏரியாவுக்கு.

நான் இதுக்கு முன்னாடி ஒரு தடவை கூட அந்தப் பக்கம் போனதே கிடையாது.

அங்க எப்படி இருக்கும், எந்த வழியாப் போகணும்னு எனக்குச் சரியாத் தெரியல.

நான் அந்தப் ஹாலோட சைடுல இருந்த ஒரு சின்னப் பாதையில திரும்பினேன்.

முன்பக்கம் இருந்த வெளிச்சம், இங்க கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைய ஆரம்பிச்சுது.

சத்தம் எதுவும் இல்ல... அமைதியா, வெறிச்சோடிப் போயிருந்துச்சு அந்த இடம்.

எனக்குள்ள லேசா ஒரு நடுக்கம் வந்துச்சு.

'நம்ம நிஜமாவே சரியான இடத்துக்குத் தான் போயிட்டு இருக்கோமா?'

'அவன் இங்க எங்க இருப்பான்?'

நான் மெதுவா ஒவ்வொரு அடியா எடுத்து வெச்சு, அந்த ஹாலோட பின்பக்கத்துக்கு வந்தேன்.

அங்க வந்ததும், நான் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நின்னுட்டேன்.

அது கொஞ்சம் இருட்டான பகுதி.

ஒரு ட்ரான்ஸ்பார்மர், சில எலக்ட்ரிக்கல் போர்டுகள், அப்புறம் மெயின்டெனன்ஸ் திங்ஸ் எல்லாம் அங்கங்க அடுக்கி வெச்சிருந்தாங்க.

ஒரு சின்ன மஞ்சள் கலர் பல்ப் மட்டும் லேசா எரிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

சுத்தி யாரும் இல்ல, எந்த ஆள் நடமாட்டமும் இல்ல.

அந்த இடம் அவ்ளோ சைலண்ட்டா, பிரைவேட்டா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு தடவை திரும்பிப் பாத்தேன்.

என் பின்னாடியும் யாரும் இல்ல. நான் முழுசாத் தனியா இருந்தேன்.

'சரி, அவன் ஒரு சின்னக் கதவு இருக்கும்னு சொன்னானே... அது எங்க?'

என் கண்கள் இருட்டுல அந்தப் பகுதியத் தேட ஆரம்பிச்சுது.

கொஞ்சம் தூரத்துல... அந்த எலக்ட்ரிக்கல் பேனலுக்குப் பின்னாடி, சுவரோட சுவரா ஒரு சின்னக் கதவு இருக்குறத நான் பாத்தேன்.

அது இரும்புல செஞ்ச ஒரு சர்வீஸ் ரூம் கதவு.

பிரகாஷ் சொன்ன மாதிரியே, அந்தக் கதவு லேசா, ஒரு சின்ன இடைவெளி விட்டுத் திறந்திருந்துச்சு.

'அப்போ அவன் உள்ள தான் இருக்கானா?'

என் நெஞ்சுக்குள்ள மறுபடியும் அந்த 'டப் டப்' சத்தம் ஆரம்பிச்சுது.

நான் மெதுவா அந்தக் கதவை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஒவ்வொரு ஸ்டெப் வைக்கும்போதும், என் தொடைகள் ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசுறது எனக்கே நல்லாத் தெரிஞ்சுது.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு இனம் புரியாத சூடு பரவுச்சு.

'நான் உள்ள போலாமா? வேணாமா?'

கதவுக்கு ஒரு ரெண்டு அடி தூரத்துல நின்னுகிட்டு, நான் ஒரு செகண்ட் தீவிரமா யோசிச்சேன்.

'அவன் என்னையத் தொட மாட்டேன்னு தான் சொல்லிருக்கான்.'

'நான் ஜஸ்ட் என்னனு பாத்துட்டு வந்துடலாம்.'

என் மனசைக் கல்லாக்கிக்கிட்டு, நான் என் வலது கைய நீட்டினேன்.

அந்தக் கதவோட இரும்பு ஹேண்டிலை மெதுவாப் பிடிச்சேன்.

அது சில்லுனு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

'க்ரீச்...'னு ஒரு சின்னச் சத்தத்தோட, நான் அந்தக் கதவை மெதுவாத் தள்ளுனேன்.

கதவு திறந்துகிச்சு.

உள்ளே ஒரே கொஞ்சம் இருட்டு... ஒண்ணுமே சரியாத் தெரியல.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள்.

'பிரகாஷ் உள்ள என்ன பிளான் பண்ணி வெச்சிருக்கான்?'

'அவன் சத்தியம் பண்ண மாதிரியே சும்மாப் பாத்துட்டு மட்டும் விடுவானா?'

'இல்ல இருட்டுல என்னைய ஏதாச்சும் பண்ணிடுவானா?'

பயமும், அதே சமயம் ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆசையும் என்னைய முட்டித் தள்ளுச்சு.

நான் எந்த யோசனையும் இல்லாம, ஒரு மயக்கத்துல, மெதுவா என் வலது காலை எடுத்து அந்த ரூம்க்குள்ள வெச்சேன்...

உள்ளே போன அடுத்த செகண்ட், என் கண்கள் அந்த ரூம்ல இருந்த கொஞ்சம் வெளிச்சத்துக்கு பழக ஒரு சில நொடிகள் ஆச்சு.

மேலே ஒரு சின்ன மூலைல, ஒரு மஞ்சள் கலர் குண்டு பல்ப் மட்டும் மங்கலா எரிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த வெளிச்சம், அந்த ரூமுக்கு ஒரு மர்மமான, ஆனா ரொம்பவும் பிரைவேட்டான ஒரு ஃபீலிங்கைக் குடுத்துச்சு.

என் பார்வை நேரா முன்னாடி போச்சு.

அங்க... அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துக்குக் கீழ, பிரகாஷ் நின்னுட்டு இருந்தான்.

அவன் எனக்காகத் தான் அங்க காத்துக்கிட்டு இருந்திருக்கான்.

அவன் போட்டுருந்த அந்த செக்யூரிட்டி யூனிஃபார்ம், அந்த வெளிச்சப் பின்னணியில அவன காட்டுச்சு.

ஆனா... என்னைப் பாத்த அந்த முதல் செகண்ட்... அவன் முகத்துல வந்த அந்த மாறுதல்!

அதை என்னால மறக்க முடியாது.

போன்ல எங்கிட்ட பேசும்போது அவன் குரல்ல இருந்த பதற்றம், நடுக்கம், பயம்... அதெல்லாம் இப்போ கொஞ்சம் கூட அவன் முகத்துல இல்ல.

அதுக்கு பதிலா... அவன் முகத்துல ஒரு ஆசை, ஏக்கம் இருந்துச்சு.

ஒரு நிம்மதி.

'நான் வந்துட்டேன்'ங்குறத அவனால இன்னும் நம்ப முடியலங்குற மாதிரி, அவன் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, அப்படியே என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் கண்கள்ல அப்படி ஒரு ஆசை, அப்படி ஒரு காதல், அப்படி ஒரு ஏக்கம்.

நான் ஒரு செகண்ட் அப்படியே நின்னுட்டேன்.

நானும் அவனைத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல, அந்தச் ரூம்க்குள்ள ஒரு நிசப்தம்.

யாரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்கல.

ஆனா அந்த அமைதிக்குள்ள ஆயிரம் வார்த்தைகள் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

போன்ல எவ்ளோ தான் மணிக்கணக்காப் பேசினாலும், சாட் பண்ணாலும்...

இப்படி நேருக்கு நேரா, எந்த ஒரு திரையும் இல்லாம, ஒரு தனிமையான இடத்துல, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் நேர்ல பாத்துக்கும்போது வர்ற அந்த ஃபீலிங்...

அது ரொம்ப ரொம்ப வித்தியாசமா இருந்துச்சு.

அதுவரைக்கும் போனுக்கு பின்னாடி ஒளிஞ்சிருந்த தைரியம் எல்லாம் காணாமப் போய், ஒரு நடுக்கம் என்னையப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

என் ஹார்ட்பீட், அந்த ரூமோட அமைதியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு எனக்கே சத்தமா கேட்டுச்சு.

அவன் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான், அவனோட பார்வையை ஃபேஸ் பண்ண முடியாம, லேசா என் பார்வையை வெக்கத்துல கீழ இறக்கினேன்.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் கழிச்சு, பிரகாஷ் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு அரும்ப ஆரம்பிச்சுது.

அது மென்மையான புன்னகை.

அவன் மெதுவா, தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டு, தன் குரலை ரொம்பச் சாஃப்ட்டாக்கி என்னைக் கூப்பிட்டான்.

"பவி..."

அவன் குரல் அந்த ரூம்ல ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரி என் காதுல வந்து விழுந்துச்சு.

"உள்ள வா..."

அவன் தன் வலது கையால, அன்பா என்னைய உள்ள கூப்பிட்டான்.

வான் குரல்ல இருந்த உரிமையும், ஆசையும் என்னைய அறியாமலே என்னை முன்னாடி நகர வெச்சுது.

நான் எந்த மறுப்பும் சொல்லாம, ஒரு குழந்தையக் கூப்பிட்டாப் போற மாதிரி, மெதுவா என் இடது காலையும் எடுத்து உள்ள வெச்சேன்.

நான் உள்ளே முழுசா வந்ததும், பிரகாஷ் என் பின்னால லேசா நகர்ந்து வந்தான்.

அவன் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி வந்த அந்த ஒரு செகண்ட், என் உடம்பெல்லாம் ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

'க்ளிக்...'

ஒரு சின்னச் சத்தம்.

அவன் அந்த இரும்புக் கதவை மெதுவா, எந்தச் சத்தமும் வராதபடி சாத்துனான்.

கதவு சாத்துனது மட்டும் இல்லாம, அந்தச் லாக்கையும் போட்டு விட்டான்.

அந்தக் கதவு முழுசா மூடுன அடுத்த செகண்ட்...

வெளிய உலகத்துக்கும் எங்களுக்கும் இருந்த அந்தச் சின்னத் தொடர்பும் மொத்தமா கட் ஆயிடுச்சு.

இப்போ அந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள, அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துக்குக் கீழ, நானும் அவனும் மட்டும் தான்.

கதவைச் சாத்திட்டு, அவன் மறுபடியும் திரும்பி என் முன்னாடி வந்து நின்னான்.

எனக்கும் அவனுக்கும் நடுவுல வெறும் மூணு அடி தூரம் தான் இருந்துச்சு.

அவன் மூச்சுக்காத்து லேசா என் மேல படுற அளவுக்கு நெருக்கம்.

மறுபடியும் அதே அமைதி.

கதவு சாத்துனதுக்கு அப்புறம், ரூம்க்குள்ள இருந்த அந்த பிரைவசி, எங்க ரெண்டு பேரையும் இன்னும் கொஞ்சம் நெர்வஸ் ஆக்கிடுச்சு.

அவன் என்னைய மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு தடவை மெதுவா பாத்தான்.

என் கலைஞ்ச தலைமுடி... என் முகத்துல மேக்கப் இல்லாத அழகு...

அப்புறம் அவன் பார்வை மெதுவா என் கழுத்தைத் தாண்டி கீழ இறங்குச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்த லூசான டீ-ஷர்ட்.

நான் உள்ள பிரா போடலங்குறது அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்.

அதனாலயே, அவன் பார்வை என் நெஞ்சுல கொஞ்ச நேரம் அப்படியே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் அந்தத் துணியை லேசா முட்டிக்கிட்டு நிக்குறதை, அவன் கண்கள் அப்படியே விழுங்குற மாதிரிப் பாத்துச்சு.

அவன் அப்படிப் பாக்கும்போது, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சூடு பரவுச்சு.

என் தொடைகள் தானா லேசா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

அவன் பார்வைக்குள்ள இருந்த நெருப்பு, என்னைய ஒரு மாதிரி கூச்சப்பட வெச்சுது.

ஆனா... மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரமா, அவன் என்னைய இப்படி ஆசையாப் பாக்குறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சு இருந்துச்சு.

அது ஒரு விவரிக்க முடியாத போதை.

அவன் பார்வையை என் மேல இருந்து விலக்கவே இல்ல.

அப்புறம் கீழ, நான் போட்டுருந்த பேண்ட் வரைக்கும் பாத்துட்டு, மறுபடியும் என் முகத்துக்கே வந்தான்.

இந்த அமைதியைக் கலைக்கணும்னு நான் நெனச்சேன்.

இப்படியே நின்னுட்டு இருந்தா, நிலைமை கைமீறிப் போயிடும்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் என் பார்வையை அவன்கிட்ட இருந்து விலக்கி, சும்மா அந்த ரூமைச் சுத்திப் பாத்தேன்.

அது ஒரு சர்வீஸ் ரூம்.

அங்கங்க பழைய டேபிள்கள், உடைந்த நாற்காலிகள் எல்லாம் ஒண்ணு மேல ஒண்ணா அடுக்கி வெச்சிருந்தாங்க.

சுத்தம் பண்ற மாப், ஏதோ எலக்ட்ரிக்கல் வயர்கள் எல்லாம் ஒரு மூலைல கிடந்துச்சு.

உக்காருறதுக்குன்னு அங்க எந்த ஒரு இடமும் இல்ல.

ஆனா ரூம் குப்பையா இல்லாம, கொஞ்சம் கிளீனாத் தான் இருந்துச்சு.

நான் சுத்திப் பாத்துட்டு, மறுபடியும் அவனப் பாத்தேன்.

அவன் இன்னும் என்னையே தான் எமைக்காமப் பாத்துட்டு இருந்தான்.

நான் என் கூச்சத்தை மறைக்க, ஒரு இயல்பான டோனைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

"என்னடா...?"

நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கி சாதாரணமா கேட்டேன்.

"என்னடா அப்படிப் பாக்குற?"

நான் என் குரல்ல லேசா ஒரு செல்லக் கோபத்தைக் கலந்து கேட்டேன்.

அவன் உடனே எதுவும் சொல்லல.

அவன் முகத்துல இருந்த சிரிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாச்சு.

அவன் ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டான்.

"இல்ல பவி..."

அவன் குரல், ஒரு மாதிரி மயக்கமா வெளிய வந்துச்சு.

"உன்னைப் பாக்கணும்னு எவ்ளோ நேரமா, எவ்ளோ தவிப்போட வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன் தெரியுமா?"

"ஆனா..."

அவன் லேசாத் தயங்குனான்.

"இப்போ நீ நேர்ல என் முன்னாடி வந்து நின்னதும்..."

"எனக்கு என்ன பேசுறதுன்னே தெரியலடி."

அவன், தன் மனசுல இருக்கிறதை அப்படியே ஒளிவு மறைவு இல்லாமச் சொன்னான்.

அவன் சொன்ன விதம், எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

ஒரு பொண்ணுக்கு, ஒரு ஆம்பளை தன்னை இப்படி அவ்ளோ ஆசையா பாக்குறது எவ்ளோ பெரிய கர்வம் தெரியுமா?

ஆனா அத நான் வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு உறுதியா இருந்தேன்.

நான் ஒரு போலி கோபத்தை முகத்துல வரவழைச்சுக்கிட்டேன்.

"ஓ... இப்போ உனக்கு என்ன பேசுறதுன்னு தெரியல... அப்படித்தானே?"

நான் என் கைகளை நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டேன்.

"அதுக்குத் தான் இந்த பெரிய டிராமாப் பண்ணியா?"

நான் அவனைப் பாத்து கிண்டலா, மிரட்டுற மாதிரி கேட்டேன்.

"வாக்கிங் வர்றேன்னு பொய் சொல்ல வெச்சு..."

"இந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள வர வெச்சு..."

"ஜஸ்ட் ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் என்னையப் பாக்குறதுக்கு, இவ்வளவு பெரிய பிளான் பண்ணனுமாடா நீ?"

நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி, செல்லமா சத்தம் போட்டேன்.

அவன் நான் பேசுறதை எல்லாம் ரசிச்சுக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் பொய் கோபத்துல பேசுறது கூட அவனுக்குப் பிடிச்சுருக்குன்னு அவன் முகம் சொல்லுச்சு.

"ஆமா பவி..."

அவன் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"உன்னை இந்த ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் பாக்குறதுக்கு, நான் என்ன பிளான் வேணாலும் பண்ணுவேன்."

"இந்த அஞ்சு நிமிஷம் நீ என் கூட இருக்கிறது... அதுவே எனக்குப் போதும்டி."

அவன் உறுதியா, காதலோட சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், நான் ஒரு செகண்ட் வாயடைச்சுப் போயிட்டேன்.

'இவன் என்ன இப்படிப் பேசுறான்?'

"ஏண்டா... போன்ல தான் அவ்ளோ நேரம் வீடியோ கால் பாக்கலாம்னு கேட்ட... அதனால நான் போட்டோ கூட அனுப்புனேனே..."

"அப்புறம் என்ன, நேர்ல பாக்க அவ்ளோ பெரிய ஆசை உனக்கு?"

நான் என் ஆச்சரியத்தை மறைக்காம கேட்டேன்.

அவன் சிரிப்பு இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் குறும்பாக் மாறுச்சு.

"பவி... நீயே சொல்லு..."

அவன் தன் கைகளைக் கட்டி, தலையை லேசாச் சாய்த்து என்னைப் பாத்தான்.

"ரெண்டும் ஒண்ணாடி?"

அவன் கேட்ட கேள்விக்கு எனக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னு தெரியல.

"போன்ல உன்னைப் பாக்குறதும், மெசேஜ் பண்றதும் ஒரு ஃபீல்னா..."

"இப்போ... இங்க, நீ எனக்காக, என் ஒருத்தனுக்காக மட்டும் கீழ வந்து..."

"இப்படி இவ்ளோ அழகா என் முன்னாடி நேர்ல நிக்கும்போது..."

"இந்த ஃபீலிங் வேறடி..."

"என் உசுரே என் முன்னாடி வந்து நிக்குற மாதிரி இருக்கு."

அவன் வார்த்தைகள், ஒவ்வொண்ணும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு தேன் மாதிரி இறங்குச்சு.

அவன் பேசப் பேச, என் முகத்துல இருந்த போலி கோபம் என்னைய அறியாமலே உடைஞ்சு சிதறுச்சு.

என் உதடுகள் தானா விரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் எவ்ளோ கண்ட்ரோல் பண்ணியும், என்னால சிரிப்பை அடக்க முடியல.

நான் என் தலையைக் குனிஞ்சு, வெட்கத்துல லேசாச் சிரிச்சேன்.

என் ஒரு கையால, என் முகத்துக்கு வந்த முடியை ஒதுக்கிக்கிட்டேன்.

அவன் நான் சிரிச்சதக் கவனிச்சுட்டான்.

"ஆ... இந்தச் சிரிப்பு..."

அவன் உற்சாகமா, ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி துள்ளிக் குதிக்காத குறையாச் சொன்னான்.

"இந்தச் சிரிப்பைப் பாக்கத் தான்டி நான் அவ்ளோ நேரம் கெஞ்சுனேன்."

"நீ எவ்ளோ அழகா இருக்க தெரியுமா பவி...?"

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு பெரிய கிறக்கம் வந்துருச்சு.

"இப்படி ஒரு தேவதை எனக்காக வந்து நிக்குதுன்னு நெனைக்கும்போதே... எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருக்குடி."

அவன் என்னைப் புகழப் புகழ, எனக்குக் கூச்சம் தாங்கல.

என் முகமெல்லாம் அப்படியே சூடேறி, தக்காளி மாதிரி சிவந்துடுச்சுன்னு எனக்கே தெரிஞ்சுது.

"டேய்... ப்ளீஸ், ஆரம்பிச்சுடாத..."

நான் என் முகத்தை மூடிக்குற மாதிரி, கைகளை லேசா முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

"ரொம்ப ஓவராப் பண்ணாத... இதெல்லாம் கொஞ்சம் கூட நல்லால சொல்லிட்டேன்."

நான் அவனைக் கண்டிக்கிற மாதிரி, ஆனா வெட்கமான புன்னகையோட சொன்னேன்.

என் குரல்ல சிணுங்கல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் என் வெட்கத்தப் பாத்து, இன்னும் கொஞ்சம் டெம்ப்ட் ஆயிட்டான்னு நெனைக்கிறேன்.

அவன் கண்கள்ல இப்போ அந்த ஆசை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் என்னைய அறியாமலே...

தன் இடது காலை எடுத்து, என் பக்கம் ஒரு சின்ன ஸ்டெப் முன்னாடி வெச்சான்.

அந்த ஒரு சின்ன நகர்வு...

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த அந்த ரெண்டு அடி இடைவெளியை, இன்னும் கொஞ்சம் குறைச்சுது.

அவன் அப்படி முன்னாடி வந்த அடுத்த செகண்ட்...

என் மூளைக்குள்ள ஒரு அலாரம் அடிச்சுது.

'ஐயையோ... இவன் நெருங்கி வர்றானே?'

என் வெட்கம் எல்லாம் பறந்து போய், ஒரு விதமான உணர்வு எனக்குள்ள சடார்னு வந்துச்சு.

நான் உடனே உஷாரானேன்.

அவன் இன்னொரு ஸ்டெப் எடுத்து வைக்கிறதுக்கு முன்னாடி...

நான் என் வலது கையை முன்னாடி நீட்டி, ஒரு ஸ்டாப் சிக்னல் மாதிரிப் பிடிச்சேன்.

"டேய்..."

நான் தெளிவா, அழுத்தமான குரல்ல சொன்னேன்.

"பக்கத்துல வராத."