Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

I will continue. Give me sometime. Thanks for everyone support.

[Shajith]

I will continue. Give me sometime. Thanks for everyone support.

யாழினி ராம்…
கதைகளின் அரசி…
கற்பனையின் இளவரசி…

நின்றுபோன ஒரு கதை,
மீண்டும் உயிர் பெறும் தருணம் இது…
“அவள் இதயத்தின் மொழி”
மீண்டும் ஒலிக்கப் போகும் நேரம் இது…

பிரகாசியின் வாசலில்
எத்தனை ரகசியங்கள் காத்திருக்கின்றனவோ…
பவித்ராவின் மனதில்
எத்தனை சொல்லாத வார்த்தைகள் இருக்கின்றனவோ…

கார்த்தியின் உலகத்தில்
எந்த மாற்றம் வரப்போகிறதோ…
ராஜியின் வருகை
எந்த பக்கத்தைத் திருப்பப் போகிறதோ…

வேலுவின் பார்வையில்
என்ன மறைந்திருக்கிறதோ…
யாருக்கும் தெரியவில்லை…
எங்களுக்கும் புரியவில்லை…

ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெரியும்—
நீங்கள் எழுதத் தொடங்கிவிட்டால்,
அடுத்த வரி என்னவென்று அறிய
எங்கள் மனம் முன்னே ஓடத் தொடங்கிவிடும்…

இடைநிறுத்தப்பட்ட அந்தப் பயணம்
மீண்டும் தொடர்கிறது…
காத்திருந்த வாசகர்களின் இதயத்தில்
மீண்டும் எதிர்பார்ப்பு பிறக்கிறது…

யாழினி ராம்…
கதைகளின் அரசி… இளவரசி…
“அவள் இதயத்தின் மொழி”யுடன்
மீண்டும் திரும்பி வந்ததற்கு
இதயம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்! ❤️

[manigopal]

I will continue. Give me sometime. Thanks for everyone support.

good to hear.

[Sankamithira]

I will continue. Give me sometime. Thanks for everyone support.

Thanks for reconsidering your decision  

[Dinesh Raveendran]

Welcome back

[King Kesavan]

Good to hear. Give a sibling to her son through one of real men.

[UngalNaan]

Welcome back bro ... Sajith please stop this thread filling comments

[harry9944]

Welcome back bro ... Sajith please stop this thread filling comments

He will never understand, He is from some other universe. No one like his comments, but he will writes comments 1 page. dnt waste your time brother

[Jailer2494]

Thank you so so much Yazhiniram. Welcome back.

[yazhiniram]

--------------
Part 249:
--------------

நான் அவர் கைகள்ல முழுசா அடங்கிப் போய், அந்த முத்தத்தை அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அந்த முதல் ரெண்டு செகண்ட்... எனக்கு எந்த உலகத்துல இருக்கேன்னே தெரியல.

அவரோட நாக்கு என் வாய்க்குள்ள ஆழமா, முரட்டுத்தனமா சுழன்றுகிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த அல்வாவோட தித்திப்பு, நெய்யோட வாசனை, அவரோட எச்சில்... எல்லாமே என் தொண்டைக்குள்ள ஒரு மயக்கத்தை உருவாக்குச்சு.

என் குண்டிய அவர் ரெண்டு கைகளாலயும் அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருந்தாரு.

நான் ஒரு பொம்மை மாதிரி அவர் நெஞ்சோட ஒட்டி நின்னேன்.

ஆனா... அந்த முத்தம் அடுத்த செகண்டைத் தொடும்போது...

எனக்குள்ள ஒரு அபாயச் சங்கு அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'டிங்... டிங்... டிங்...'னு என் உள்ளுணர்வு என்னையப் பிடிச்சு உலுக்குச்சு.

'பவி... என்னடி பண்ணிட்டு இருக்க?'

'பக்கத்துல... வெறும் ரெண்டே அடி தூரத்துல... அவரோட பொண்டாட்டி நின்னுகிட்டு இருக்காங்க.'

'அவங்க கண்ணை மூடி, அல்வாவ சாப்பிட்டுட்டு  இருக்காங்க.'

அந்த நெனப்பு வந்த அடுத்த செகண்ட்...

எனக்கு வந்த ஆசை, மயக்கம் எல்லாம் சட்டுனு உறைஞ்சு, ஒரு விதமான குளிர் என் உடம்புல எறங்குச்சு.

என் காதுக்குள்ள ரேணுகாவோட முனகல் சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ம்ம்ம்..."னு அல்வாவ ரசிச்சு ருசிச்சு முனகுனாங்க.

அந்தச் சத்தம், எனக்குள்ள இடி மாதிரி இறங்குச்சு.

'கடவுளே... இப்போ அவங்க மட்டும் கண்ணைத் தொறந்தா?'

'என் நிலைமை என்ன ஆகுறது?'

'என்ன நினைப்பாங்க அவங்க..'

'என் வாழ்க்கை, எல்லாமே இந்த செகண்ட்ல, இந்த முத்தத்துல சுக்குநூறா உடைஞ்சு போயிடுமே.'

எனக்கு மூச்சு முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ராஜ் என்னை அவ்ளோ ஆசையா முத்தம் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவருக்கு எந்த ஒரு பயமும் இல்ல. ஒரு துளி பதற்றம் கூட இல்ல.

அவர் கேஷுவலா, த்ரில்லுக்காக என்னைய இப்படி பண்ணிட்டு இருக்காரு?

'அவருக்கு வேணாம், இது நல்லா இருக்கலாம், ஆனா எனக்கு, இதுலாம் சரி வராது?'

இந்த நெனப்பு என் மனசுக்குள்ள கோபத்தை, ஆத்திரத்தை உருவாக்குச்சு.

இந்த எண்ணம் எல்லாம் இப்போ ஒரு தற்காப்பு உணர்ச்சியா மாறுச்சு.

'இல்ல... இது தப்பு... இது ரொம்ப ரொம்பத் தப்பு.'

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மேல கொண்டு வந்து.

அவரோட நெஞ்சு மேல வச்சு.

என் உடம்புல இருந்த மொத்த பலத்தையும் திரட்டி...

அவரை என் மேல இருந்து ஓங்கி ஒரு தள்ளு தள்ளுனேன்.

நான் தள்ளுவேன்னு அவர் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல.

நான் தள்ளுன வேகத்துல, அவர் உதடுகள் என் உதடுகள்ல இருந்து டக்குனு விலகுச்சு.

அவர் கைகள் என் குண்டியில இருந்து நழுவுச்சு.

அவர் லேசா ஒரு அரை அடி பின்னாடி நகர்ந்தாரு.

என் நெஞ்சு பயத்துலயும், பதற்றத்துலயும் வேகமா முன்னும் பின்னும் ஏறி எறங்குச்சு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

நான் அவரைத் தள்ளுனதுக்கு, அவர் முகத்துல எந்த கோபமோ, அதிர்ச்சியோ இல்ல.

பதிலுக்கு... ஒரு அமைதியான, எதார்த்தமான ரியாக்‌ஷன்.

நான் தள்ளுன அடுத்த செகண்ட்ல... அவர் தன்னோட பாடி லாங்குவேஜை மொத்தமா மாத்திட்டாரு.

அவர் கைகள் ரெண்டும் சட்டுனு அவரோட பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள போயிடுச்சு.

அவர் முகம், எந்த ஒரு தப்பும் பண்ணாத ஜென்டில்மேன் மாதிரி மாறிடுச்சு.

அவரோட உதட்டுல ஒரு சின்னப் புன்னகை.

அவர் கண்கள்ல மட்டும், 'என்னையவே தள்ளுறியா?'ங்குற ஒரு அதிகாரம் இருந்துச்சு.

இந்த ஆளு ஏன் இப்படி பண்ணுறாரு?

எப்படி ஒரு மனுஷனால இப்படி ஒரு செகண்ட்ல, முகத்தை மாத்த முடியும்?

நான் இதையெல்லாம் நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

ரேணுகா மெதுவாத் தன் கண்களைத் தொறந்தாங்க.

அவங்க கண்ணைத் தொறக்குற அந்தச் செகண்ட்....

'இவங்க... இப்போ என்ன கேக்க போறாங்களோ.'

நான் என் புடவை முந்தானையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி நின்னேன்.

ரேணுகா கண்ணைத் தொறந்ததும், அவங்க முகத்துல பெரிய சந்தோஷம்.

"வாவ் ராஜ்..."

அவங்க தன் புருஷனைப் பாத்து அன்பாச் சொன்னாங்க.

"நிஜமாவே நீ சொன்னது கரெக்ட் தான்."

"இப்படிச் சாப்பிடும்போது, அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட் அவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு."

அவங்க என்னையப் பாக்கல. தன் புருஷனைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க.

"தேங்க்ஸ் ராஜ்... எனக்கு இப்படி ஒண்ணைக் கத்துக்கொடுத்ததுக்கு."

அவங்க அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட்ல மயங்கிப் போயிருந்தாங்க.

அதுக்கப்புறம் தான், அவங்க பார்வை மெதுவா என் பக்கம் திரும்புச்சு.

"பவி..."

அவங்க என்னையக் கூப்பிட்டாங்க.

அவங்க என் முகத்தைப் பாத்ததும், அவங்க முகத்துல இருந்த சிரிப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சுது.

நான் என்ன நிலைமையில நிக்கிறேன்னு எனக்கே தெரியும்.

என் உதடுகள் அவர் கடிச்சதுல வீங்கி, சிவந்து போயிருந்துச்சு.

என் கண்கள் பயத்துல பெருசாகி இருந்துச்சு.

என் நெற்றி ஓரத்துல வியர்வை துளிர்த்துருந்துச்சு.

நான் மூச்சு வாங்குறது அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் முலைகள் ரெண்டும், பிளவுஸ்க்குள்ள வேகமா ஏறி எறங்குறதை யாராலயும் கவனிக்காம இருக்க முடியாது.

அதுவும் நான் ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியில உறைஞ்சு போய் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

ரேணுகாவோட புருவங்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவங்க கண்கள்ல இப்போ ஒரு குழப்பம் வந்துச்சு.

"பவி... என்னாச்சு?"

அவங்க குரல்ல பதற்றம் இருந்துச்சு.

"ஏன் உன் முகம் இப்படி வெளிறிப் போயிருக்கு?"

"ஏன் இப்படி மூச்சு வாங்குற? ஆர் யூ ஓகே?"

அவங்க என்னைய பாத்துக்கிட்டே ஒவ்வொரு கேள்வியா கேட்டாங்க.

அந்தக் கேள்விகள் என் காதுல விழுந்ததும், என் கால் ரெண்டும் நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

'கடவுளே... அவங்க கண்டுபிடிச்சுட்டாங்க.'

'என் மூஞ்சிலயே நான் பண்ணுன தப்பு அப்பட்டமாத் தெரியுது.'

நான் என்ன பதில் சொல்றதுனு தெரியாம, எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.

"அ... அக்கா... அது..."

என் குரல் நடுங்குச்சு. வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளயே மாட்டிக்கிச்சு.

"அது... ஒண்ணுமில்ல அக்கா..."

நான் திக்கித் திணறி, ஏதோ ஒண்ணைச் சொல்லிச் சமாளிக்கப் பாத்தேன்.

ரேணுகாவுக்கு என் ரியாக்‌ஷன் சுத்தமாப் புரியல. அவங்க இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட வந்தாங்க.

"என்ன பவி... ஏன் உனக்கு இவ்ளோ வேர்க்குது."

நான் மாட்டிக்கிட்டேன்.

நான் வாயத் தொறந்து எதோ பெரிய தப்பச் சொல்லி உளறப் போற அந்தச் செகண்ட்ல...

"ரேணு..."

ராஜோட வாய்ஸ், தெளிவா, அதிகாரமா ஒலிச்சுது.

அவர் வாய்ஸ் கேட்டதும் ரேணுகா அவரைப் பாத்தாங்க.

நானும் பயந்து போய் அவரைப் பாத்தேன்.

அவர் கேஷுவலா, சிரிச்சுக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"அவளுக்கு ஒண்ணுமில்ல ரேணு..."

அவர் என்னையப் பாத்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சுகிட்டே, தன் பொண்டாட்டிகிட்ட சொன்னாரு.

"நீ கண்ண மூடி அல்வாவ ரசிச்சுட்டு இருக்கும்போது, அவ ரொம்ப நெர்வஸா இருந்தா."

"அவ கஷ்டப்பட்டு செஞ்ச அல்வா உனக்குப் பிடிக்குமா, பிடிக்காதானு அவளுக்கு ஒரே டென்ஷன்."

"நீ எப்டி ஃபீட்பேக் சொல்லப் போறனு தெரிஞ்சுக்க ஆர்வமா வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தா."

"அதான் நீ கண்ணத் தொறந்ததும், அவளுக்கு அந்த நெர்வஸ்னஸ்ல அப்படி மூச்சு வாங்குது. வேற ஒண்ணுமில்ல."

அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அளந்து, இயல்பா, ஒரு துளி கூடத் தப்பாத் தெரியாத மாதிரிச் சொன்னாரு.

நான் அவரை அப்படியே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஒரு பெரிய பொய்யை, ஒரு செகண்ட் கூட யோசிக்காம அசால்ட்டா சொல்றாரு?'

'நான் நெர்வஸா இருந்தேனா?'

'அவர் முத்தம் குடுத்து, நான் மூச்சு வாங்குனதை, அல்வாக்கு ஃபீட்பேக் எதிர்பாத்து மூச்சு வாங்குனேன்னு எவ்ளோ ஈஸியா மாத்திட்டாரு.'

அவரோட திறமையைப் பாத்து எனக்கு ஆச்சரியமா இல்ல... பயமா இருந்துச்சு.

ரேணுகா, தன் புருஷன் சொன்னதைக் கேட்டதும்...

அவங்க முகத்துல இருந்த சந்தேகம், குழப்பம் எல்லாமே ஒரு செகண்ட்ல மறைஞ்சு போச்சு.

அவங்க என்னை பாத்து அன்பா சிரிச்சாங்க.

"அட.... பவி..."

அவங்க என் தோள்ல செல்லமா ஒரு அடி அடிச்சாங்க.

"இதுக்கா இவ்ளோ நெர்வஸா இருந்த?"

"நான் தான் ஏற்கெனவே சொன்னேன்ல... வாசனையே தூக்குதுனு."

"நிஜமாவே பவி... அல்வா ஃபேண்டாஸ்டிக்கா இருக்கு."

"நான் இதுவரைக்கும் இவ்ளோ சூப்பரான ஒரு அல்வாவச் சாப்பிட்டதே இல்ல."

"கார்த்திக் நிஜமாவே லக்கி."

அவங்க என் கைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, எதார்த்தமாப் பாராட்டுனாங்க.

ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா. ஒரு நல்ல மனுஷியா அவங்க சொன்னாங்க.

ஆனா, அவங்களுக்குப் பின்னாடி இருந்து, அவங்க புருஷன் என்னைய எப்படிப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காராருங்குறது அவங்களுக்குத் தெரியல.

நான் ரேணுகாவைப் பாத்து, கஷ்டப்பட்டு புன்னகைச்சேன்.

"தேங்க்ஸ் அக்கா..."

என் குரல் இன்னும் நடுக்கத்தோட தான் வந்துச்சு.

"உங்களுக்குப் பிடிச்சிருந்தா சரி..."

நான் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே சொன்னேன். என் கண்களை ராஜ் பக்கம் நான் கொண்டு போகவே இல்ல.

"சரி அக்கா... நான் கிளம்புறேன்."

நான் உடனே பேச்சை மாத்துனேன்.

"எனக்கு... வீட்ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு."

நான் வாசல் பக்கம் திரும்பப் பாத்தேன்.

என் உடம்பு முழுக்க இப்போ ஒரே ஒரு எண்ணம் தான்.

'இந்த வீட்டை விட்டு, ராஜ் முன்னாடி இருந்து, இப்போ உடனே வெளிய போகணும்.'

'இங்க ஒவ்வொரு செகண்ட் நிக்கிறதும், நான் நெருப்பு மேல நிக்கிற மாதிரி இருக்கு.'

நான் திரும்பி நடக்கப் போனேன்.

"பவி..."

மறுபடியும் ராஜோட குரல்.

என் கால்கள் ப்ரீஸ் ஆகி நின்னுச்சு.

'இப்போ எதுக்குக் கூப்பிடுறாரு?'

'இன்னும் என்ன பண்ண போறாரு?'

நான் மெதுவா தயக்கத்தோட அவர் பக்கம் திரும்புனேன்.

அவர் ரேணுகா பக்கத்துல, அவங்க தோள் மேல ஒரு கை போட்டுக்கிட்டு, நல்ல புருஷன் மாதிரி நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

ஆனா அவர் கண்கள்... ஒரு மாதிரி பாத்துச்சு...

"தேங்க்ஸ் பவி... இவ்ளோ தூரம் மெனக்கெட்டு செஞ்சு கொண்டு வந்ததுக்கு."

"ஆனா..."

அவர் அந்த 'ஆனா'வை இழுத்தாரு.

"இன்னைக்கு நான் இதை முழுசா சாப்பிட முடியாதுனு நெனைக்கிறேன்."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், ரேணுகா அக்கா உடனே அவரைப் பாத்தாங்க.

"ஏன் ராஜ்?" அவங்க ஆச்சரியமாக் கேட்டாங்க.

ராஜ் சார் என்னையப் பாத்துக்கிட்டே பதில் சொன்னாரு.

"எனக்கு இன்னைக்கு ட்ரிப் இருக்குள்ள ரேணு."

"நான் இன்னைக்கு மும்பை கிளம்பணும்ல."

"ஒன் வீக் அங்க தான் இருக்கணும்."

அவர் தன் ட்ரிப்பப் பத்திச் சொன்னாரு.

அவர் போறாருங்குறதக் கேட்டதும், எனக்குள்ள ஒரு நிம்மதி.

'அப்பாடா... ஒன் வீக் இவரு இங்க இருக்க மாட்டாரு.'

நான் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டேன்.

ஆனா... என்னோட நிம்மதி ரொம்ப நேரம் நீடிக்கல.

அவர் என்னைய பாத்துக்கிட்டே, அடுத்த வரியைச் சொன்னாரு.

"அதனால, இப்போதைக்கு நான் இந்த அல்வாவ முழுசா சாப்பிடப் போறது இல்ல."

"ஆனா..."

"நான் திரும்பி வந்ததும்..."

"எனக்கு கண்டிப்பா முழுசா வேணும்."

அவர் வார்த்தைகள் மெதுவா, அழுத்தமா வந்துச்சு.

அவர் வாய்ஸ், என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு நடுக்கத்தை உருவாக்குச்சு.

"அப்போ, நான் பொறுமையா, முழுசா... சாப்பிடுவேன்."

"எக்ஸ்பெக்ட் பண்ணுவேன் பவித்ரா..."

அவர் இப்படி சொல்லும்போது, அவர் கண்கள் என் உடம்பை ஒரு தடவை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

என் உதடுகள், என் நெஞ்சு, என் இடுப்பு... எல்லாத்தையும் அவர் பார்வை தடவிட்டு வந்துச்சு.

அவர் சொல்றது எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

'நான் திரும்பி வந்ததும்... உன்னை நான் முழுசா அனுபவிப்பேன். எனக்கு நீ வேணும்.'

ரேணுகா, அவர் சொன்னதக் கேட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சாங்க.

அவங்க தன் புருஷனோட நெஞ்சுல செல்லமா ஒரு அடி அடிச்சாங்க.

"ஐயோ ராஜ்... உனக்கு எவ்ளோ ஆச?"

"அவ பாவம், கஷ்டப்பட்டு செஞ்சு கொண்டு வந்துருக்கா."

"நீ என்னடான்னா, ஊருக்குப் போயிட்டு வந்து மறுபடியும் கேக்குற?"

"அவளைப் பாடா படுத்துற போ."

அவங்க கிண்டலா திட்டுனாங்க.

"நீ கண்டுக்காத பவி. நீ கிளம்பு."

அவங்க என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாங்க.

நான் இந்த மொத்த நாடகத்தையும் பாத்து, உள்ளுக்குள்ள கொதிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க சிரிச்சுப் பேசுறீங்க... ஆனா உங்க புருஷன் என்னைய எப்படிப்பட்ட ஆளுன்னு, உங்களுக்குத் தெரியலையே.'

நான் ராஜைப் பாக்கவே இல்ல.

என் பார்வையை ரேணுகா முகத்துல மட்டும் தான் வெச்சிருந்தேன்.

"பரவால்ல அக்கா..."

நான் சுருக்கமா, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாமப் பதில் சொன்னேன்.

"அதுல என்ன இருக்கு... நான் செஞ்சு தர்றேன்."

நான் கடமைக்கு, அந்தச் சூழ்நிலையில இருந்து தப்பிக்கிறதுக்காக ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு, உடனே திரும்புனேன்.

"நான் வர்றேன் அக்கா."

"பாய் பவி."

நான் வாசப்படியைத் தாண்டி வெளிய வந்தேன்.

கதவு சாத்தப்படுற சத்தம், பின்னாடி கேட்டுச்சு.

நான் வெளிய வந்த அடுத்த செகண்ட்... என் உடம்புல இருந்த பலம் குறைஞ்ச மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

நான் செவுத்தப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு செகண்ட் நின்னேன்.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் நடுங்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் மூச்சு காத்து சூடா வந்துச்சு.

நான் மெதுவா நடந்து லிஃப்ட்டை நோக்கிப் போனேன்.

அந்த காரிடார்ல, என் கொலுசு சத்தம் மட்டும் அமைதியா கேட்டுச்சு.

லிஃப்ட் பட்டனை அழுத்துனேன்.

லிஃப்ட் கதவு தொறந்துச்சு. நான் உள்ள போனேன்.

நான் உள்ள போய், 'க்ளோஸ்' பட்டனை அழுத்துனேன். கதவு மெதுவா மூடிக்குச்சு.

லிஃப்ட் கீழ எறங்க ஆரம்பிச்சுது.

லிஃப்ட்க்குள்ள இருந்த அந்தப் பெரிய கண்ணாடியில நான் என்னையப் பாத்தேன்.

என் முகம்... என் கண்கள்... என் உதடுகள்.

என் உதட்டுல இன்னும் அந்த முத்தத்தோட ஈரம் இருந்துச்சு.

அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட்டும், அவரோட எச்சிலோட டேஸ்ட்டும் என் வாய்க்குள்ள இன்னும் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் வலது கைப் புறங்கையால, என் உதட்டை வேகமா துடைச்சேன்.

ஒரு தடவை இல்ல, ரெண்டு மூணு தடவை அழுத்தித் துடைச்சேன்.

அவரோட சுவையை என் வாயில இருந்து மொத்தமா அழிக்கணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

நான் கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன்.

இப்போ... என் மனசுக்குள்ள இருந்த பயம், பதற்றம் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சு...

கோபம் மேல வந்துச்சு.

அந்தக் கோபம், ராஜ் மேல எனக்கு வந்த முதல் 'வெறுப்பு'.

இதுவரைக்கும் அவர் என்னையப் பாத்த பார்வை, அவர் என்கிட்ட பேசுன வார்த்தைகள், அவர் என்னைய ரவிவர்மா பெயிண்டிங்னு வர்ணிச்சது...

எல்லாமே எனக்கு ஒரு விதமான கர்வத்தையும், ஒரு ஈர்ப்பையும் குடுத்துச்சு.

என் புருஷன் கவனிக்கலங்குற ஏமாற்றத்தை, ராஜோட பார்வை, பேச்சு, கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிரப்புச்சு.

அவர் எனக்குத் தர்ற அந்த அட்டென்ஷன் எனக்கே பிடிச்சுருந்துச்சு.

ஆனா... இன்னைக்கு அவர் பண்ணுன காரியம்...

அது எந்த விதத்துலயும் ஒரு ஈர்ப்போ, இல்ல ரொமான்ஸோ கிடையாது.

அது ஆதிக்கம். ஒரு திமிர்.

அவர் பொண்டாட்டி முன்னாடியே, என்னைய விளையாட்டுப் பொருள் மாதிரி,  அவர் ட்ரீட் பண்ணுன விதம்...

அது என் சுயமரியாதையை, செருப்பால அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அவருக்கு ஒரு மனுஷியா கூடத் தெரியல.

கொஞ்சம் இடம் கொடுத்த உடனே, அவருக்கு தேவையான பொருளா மாறிட்டேன்னு அட்வாண்டாஜ் எடுத்துக்கிட்டாரு.

அவருக்கு என் மேல ஆசை கிடையாது.

அவருக்குத் தேவையானது எல்லாம்... த்ரில்.

அவர் பொண்டாட்டி கண்ணை மூடி நிக்கும்போது, என் குண்டியப் பிசையுறதுல அவருக்கு ஒரு சந்தோஷம்.

அந்த சந்தோஷத்துக்காக... அவர் என்னைய, பகடைக்காயா யூஸ் பண்றாரு.

ஒருவேளை இன்னைக்கு ரேணுகா கண்ணைத் தொறந்து பாத்துருந்தா?

அவங்க என்னையத் தான் அசிங்கமாத் திட்டியிருப்பாங்க.

'எப்டிடி என் வீட்டுக்குள்ளயே வந்து என் புருஷன மயக்குற'னு என் மூஞ்சியில துப்பியிருப்பாங்க.

ஆனா ராஜ்?

அவர் எவ்ளோ ஈஸியாத் தப்பிச்சுருப்பாரு தெரியுமா?

'அவ தான் ரேணு, நான் ஒண்ணும் பண்ணல'னு அசால்ட்டா என் மேல பழியப் போட்டுட்டு, அவர் நல்லவனா நின்னுருப்பாரு.

ஏன்னா, அவர் பேசுன பொய்யைப் பாத்தேன்ல?

எவ்ளோ ஈஸியா, கண்ணைக் கூடச் சிமிட்டாம அவரால பொய் சொல்ல முடியுது.

அவருக்கு நான் மாட்டிக்கிட்டா என்ன, என் வாழ்க்கை அழிஞ்சா என்ன? அவருக்குக் கவலையே கிடையாது.

அவரோட திமிர், சுயநலம்... அதுதான் எனக்கு அவர் மேல முதல் வெறுப்பை உருவாக்குச்சு.

என் மனசு இப்போ அவரை, பிரகாஷோட கம்பேர் பண்ணுச்சு.

பிரகாஷ்... அவன் ஒரு வாட்ச்மேன் தான்.

அவன் பாக்கக் குட்டையா, காமெடியன் மாதிரி இருந்தாலும்...

அவனுக்கு என் மேல இருக்குறது உண்மையான ஆசை.

அவன் என்னைய தேவதை மாதிரி பாக்குறான்.

நான் என்ன பண்ணாலும், அவனுக்கு அது பெரிய விஷயம்.

அவங்கிட்ட நேர்மை இருக்கு. அவன் என்கிட்ட எதையும் மறைக்கல.

அவன் ஆசையை அவன் அப்பட்டமாகக் காட்டுறான்.

ஆனா இந்த ராஜ்...

இவரு பாக்க டீசண்டா, பெரிய மனுஷன்னு வெளிய ஒரு வேஷம் போட்டுக்கிட்டு...

உள்ளுக்குள்ள இப்படி ஒரு எண்ணம் வெச்சுருக்காரு.

அவர் என்னைய ஒரு மனுஷியா மதிக்கல, என்னை தேவைக்காக யூஸ் பண்ண நெனைக்கிறாரு.

'இல்ல ராஜ்... நீ நெனைக்கிற மாதிரி நான் அவ்ளோ ஈஸியா மடங்கமாட்டேன்.'

'நீ சொல்றதுக்கெல்லாம் தலையாட்டிட்டு, உன் பின்னால வர மாட்டேன்.'

'உனக்கு என் மேல ஒரு துளி கூட அக்கறை கிடையாதுங்குறதை நீ இன்னைக்குத் தெளிவா நிரூபிச்சுட்ட.'

'இனிமேல் நீ என்னையத் தொடக் கூடாது.'

நான் கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டே, என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சபதம் எடுத்தேன்.

என் கண்கள்ல இப்போ பயம் இல்ல. பதற்றம் இல்ல.

வெறும் வைராக்கியம், கோபம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அவர் மும்பைக்குப் போறாரு. ஒரு வாரம் கழிச்சு வருவாரு.

வந்ததும் அல்வா வேணும்னு சொல்லிட்டுப் போயிருக்காரு.

'வரட்டும்... நீ வந்து எங்கிட்ட கேளு.'

'அப்போ நான் உனக்குக் குடுக்குறேன் உண்மையான அல்வாவ.'

'நீ எந்த அளவுக்கு என்னைய ஒரு விளையாட்டுப் பொருளா நெனச்சியோ...'

'அதே அளவுக்கு நான் உன்னைய ட்ரீட் பண்ணுவேன்.'

நான் என் மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

இதுவரைக்கும் அவர் என்கிட்ட காட்டுன ஆதிக்கம், என் அறியாமையில, என் தவிப்புல நடந்தது.

ஆனா இனிமேல், அவர் என்னைய நெருங்க நான் விட மாட்டேன்.

அவர் உண்மையான முகத்தை நான் பாத்துட்டேன்.

'நீ எவ்ளோ பெரிய ஆளா வேணாலும் இருந்துட்டுப் போ ராஜ்...'

'ஆனா பவித்ரா இனிமேல் உனக்குக் கிடைக்க மாட்டா.'

லிஃப்ட் 'டிங்'னு சத்தம் போட்டு, என்னோட ஃப்ளோர்ல வந்து நின்னுச்சு.

கதவு மெதுவாத் தொறந்துச்சு.

நான் வெளிய கால எடுத்து வெச்சேன்.

என் முகத்துல இப்போ எந்த நடுக்கமும் இல்ல.

என் உடம்புல எந்த பதற்றம் இல்ல.

நான் நிமிர்ந்து, நேரா என் வீட்டை நோக்கி நடந்தேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 250:
--------------

நான் விறுவிறுனு நடந்து, என் வீட்டு வாசலை நோக்கி வந்தேன்.

வீட்டுக்குள்ள வந்தததும், என் வீட்டுக்குள்ள இருந்து வந்த பேன் காத்து என் முகத்துல பட்டுச்சு..

எவ்ளோ பிரச்சனைகள் நடந்தாலும், என் வீடு எனக்கு எப்பவுமே ஒரு பாதுகாப்பான இடம்.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக்கிட்டே, வீட்டுக்குள்ள காலெடுத்து வெச்சேன்.

நான் நேரா வந்து, சோஃபாவுல பொத்தனு விழுந்தேன்.

என் உடம்புல அசதி.

ஒரு மலை ஏறிட்டு வந்த மாதிரி, என் கைகால்கள் எல்லாம் லேசா வலிச்சுது.

உடம்புல வலிங்குறதை விட, மனசோட ஸ்ட்ரெஸ் தான் என்னைய டயர்டாக்கி இருந்துச்சு.

நான் சோஃபாவுல தலையைச் சாச்சு, கண்களை மூடினேன்.

ரூம்க்குள்ள ஓடிட்டுருந்த பேன் காத்து, என் முகத்துலயும், என் கழுத்துலயும் பட்டுச்சு.

அந்தக் காத்து படும்போது தான், எனக்கு எவ்ளோ வேர்த்திருக்குங்குறதே எனக்குப் புரிஞ்சுது.

என் நெத்தி ஓரத்துல இருந்த முடி எல்லாம் வேர்வையில ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் வேர்வையைத் துடைச்சுக்கிட்டேன்.

கண்களைத் திறந்து, கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

மணி கரெக்டா பதினொன்னேகால்.

'பதினொன்னேகால் ஆயிடுச்சா?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு விரக்தி வந்துச்சு.

'காலைல எட்டு மணிக்கு ஆரம்பிச்சது... கிட்டத்தட்ட மூணு மணி நேரமா என் உசுரு எவ்ளோ பாடுபட்டுருச்சு?'

வெறும் ஒரு அல்வா... அதுவும் அது சும்மா பேச்சுக்கு சொன்னது.

எவனோ ஒருத்தன், என்னை தூண்டிவிட்டுட்டு, என்னை போக பொருளா நெனச்சு யூஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணுன ஆளு... 

அவனுக்காகப் போய் என் டைம், என் எனர்ஜி, என் நிம்மதி எல்லாத்தையும் போட்டு நான் காலைல இருந்து எவ்ளோ பெரிய போராட்டம் பண்ணிருக்கேன்?




இத நெனைக்கும்போதே எனக்கு என் மேல அவ்ளோ கோபம் வந்துச்சு.

அதே சமயம், இந்த ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சனைக்கும் காரணமான ரெண்டு பேர் முகமும் என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

ஒண்ணு, ஏதோ முக்கியமான அசைன்மென்ட் குடுக்குற மாதிரி, 'மறக்காம அல்வாவக் குடுத்துடு பவி'னு சொல்லிட்டுப் போன என் புருஷன்.

இன்னொண்ணு... ஓவராப் பில்டப் பண்ணி, வேலுவ அனுப்பி வெச்சு என் மானத்தையே கப்பல் ஏத்தப் பாத்த பிரகாஷ்.

ராஜ் மேல இருந்த கோபம் கொஞ்சம் குறைஞ்சிருச்சு, ஏன்னா இனிமேல் அந்த ஆள, அவாய்ட் பண்ணப்போறாங்கறது எனக்கு புரிஞ்சுடுச்சு.

ஆனா பிரகாஷ் மேல இருந்த கோபம்... அது இப்போ எனக்குள்ள ஒரு நெருப்பா எரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் சோஃபாவுல சாஞ்சிருந்தவ, டக்குனு நிமிர்ந்து உக்காந்தேன்.

'இவன இன்னைக்குச் சும்மா விடக் கூடாது.'

'அன்பா பேசுறோம், எடம் குடுக்குறோம்னு இவன் ரொம்பத் தான் ஆட்டம் போடுறான்.'

'எனக்காக ஹெல்ப் பண்றது தப்பில்ல... ஆனா அதுக்காக மூணாவதா இன்னொரு ஆளை, என் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்சு, என்னைய எவ்ளோ பெரிய தர்மசங்கடத்துல மாட்டி விட்டான்?'

'அவர் என் உடம்பப் பாத்த அந்தப் பார்வை... அதுக்கு முழு காரணமும் இவன் தானே?'

நான் பிரகாஷைத் திட்டணும்னு மனசுக்குள்ள வார்த்தைகளை அடுக்கி வெச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'உனக்கு என்னடா அவ்ளோ அவசரம்?'

'உன்னால வர முடியலனா, நான்தான் வரேன்னு சொன்னன்ல?'

'அதை விட்டுட்டு, அந்தத் ஆள்கிட்ட போய், 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க, சீக்கிரம் போங்க'னு கெஞ்சிருக்கான்.'

'இதக் கேட்டு அந்த ஆளு எங்கிட்ட வந்து என்னென்னமோ பேசிட்டுப் போறாரு.'

'நான் ஓவர் திங்க் பண்றேனா, இல்ல நிஜமாவே அந்த ஆளு என்னையச் சந்தேகப்படுறாரானு எனக்கு இன்னமும் ஒரு தெளிவு இல்லாமத் தவிச்சிட்டு இருக்கேன்.'

'இதுக்கெல்லாம் காரணம் நீ தான் பிரகாஷ்.'

நான் கோபத்துல என் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

'இப்போவே அவனுக்கு கால் பண்ணி, அவனை நல்லா நாலு வார்த்தை கேக்கணும்'னு என் கை மொபைலைத் தேடுச்சு.

நான் சோஃபாவுல பக்கத்துல கிடந்த என் போனை எடுக்கப் போனேன்.

கரெக்டா அதே செகண்ட்...

என் போன் வைப்ரேட் ஆக ஆரம்பிச்சுது.

நான் போனை எடுத்து ஸ்க்ரீனைப் பாத்தேன்.

'பிரகாஷ் காலிங்...'

ஸ்க்ரீன்ல அவன் பேரைப் பாத்ததும், எனக்குள்ள இருந்த கோபம் ரெட்டிப்பாச்சு.

'நல்ல நேரத்துல தான்டா கால் பண்ற... இரு உனக்கு இருக்கு இன்னைக்கு கச்சேரி.'

அவனக் கன்னாபின்னானு திட்டுறதுக்காக நான் என்னையத் தயார் பண்ணிக்கிட்டேன்.

போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.

காதுல வெச்ச அடுத்த செகண்ட்...

"ஏய் பிரகாஷ்... என்ன நெனச்சுட்டு இருக்க"னு நான் கத்த ஆரம்பிச்சேன்.

ஆனா... நான் அத சொல்லி முடிக்கிறதுக்குள்ள, மறுமுனையில அவன் குரல் கேட்டுச்சு.

"பவி..."

அந்த ஒரு வார்த்தை தான்.

ஆனா அவன் சொன்ன அந்த விதம்...

இப்போல்லாம் அவன் எங்கிட்ட பேசும்போது ஒரு ஆசை இருக்கும், இல்லனா என்னையப் பாக்கணும்ங்குற ஒரு தவிப்பு இருக்கும்.

ஆனா இப்போ அவன் சொன்ன அந்த 'பவி'ங்குற வார்த்தையில...

அது எதுவுமே இல்ல.

சீரியஸா, அதிர்ச்சியில இருக்குற மாதிரி, மெதுவான ஒரு குரல்ல அவன் கூப்பிட்டான்.

அவன் குரல்ல இருந்த பதற்றம், எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் கத்தப் போன வார்த்தைகள் எல்லாம் அப்படியே நின்னு போச்சு.

"எ... என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு?"

நான் என் கோபத்தை மறந்துட்டு, குழப்பமாக் கேட்டேன்.

மறுமுனையில ஒரு ரெண்டு செகண்ட் பெரிய அமைதி.

"பவி..."

அவன் மறுபடியும் கூப்பிட்டான்.

"மேல... உன் வீட்ல... அவரு வரும்போது என்ன நடந்துச்சு?"

அவன் டைரக்ட்டா அத கேட்டான்.

அவன் இப்படிக் கேட்டதும், எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணுமே புரியல.

'வேலு வரும்போது என்ன நடந்துச்சுனா... இவன் எதுக்கு இப்போ இதக் கேக்குறான்?'

'ஒருவேளை ஆளு கீழ போய் எதாச்சும் சொல்லிட்டாரா?'

என் மனசுக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சின்னப் பயம் எட்டிப் பாத்துச்சு.

"என்ன நடந்துச்சுனு கேக்குறியா? நீ பண்ணுன காரியத்தால நான் என்ன பாடுபட்டேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?"னு சொல்லணும்னு தோணுச்சு.

நான் மறுபடியும் கோபத்தைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

"அவரு வந்து பார்சலைக் குடுத்துட்டு, என்னென்னவோ தேவையில்லாமப் பேசிட்டு இருந்தாரு..."

"எனக்கு டென்ஷனா இருந்துச்சு பிரகாஷ்... நீ எதுக்கு அவர அனுப்புன?"

நான் அவனைக் குற்றஞ்சாட்டுற மாதிரி கேட்டேன்.

"பவி... நான் கேக்குறதுக்குப் பதில் சொல்லு."

அவன் என் கோபத்தைப் பத்தி இப்போ கவலைப்படுற மாதிரியே தெரியல.

"அவரு உங்கிட்ட என்ன பேசுனாரு? ஏதாது தேவை இல்லாம பேசுனாரா?"

அவன் இப்படிக் கேக்கும்போது, ஏதோ ஒன்னு இருக்குனு எனக்கு தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

நான் கொஞ்சம் நிதானமானேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்..."

நான் நடந்ததை யோசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னேன்.

"பார்சல் குடுத்தாரு... நான் தண்ணி குடுத்தேன்."

"தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே ஏதோ நீ ரொம்ப அர்ஜென்ட்னு சொல்லி அனுப்புனதப் பத்திப் பேசுனாரு."

"அப்புறம்... அப்புறம் நீங்க ரெண்டு பேரும் டியூட்டில பேசிப்பீங்களே, அதப் பத்தி எல்லாம் தான் பேசுனாரு."

நான் வேலு என்னைய வெறித்துப் பாத்தத, இல்ல அவர் கடைசியா சொன்ன 'ரகசியமா வெச்சுப்பேன்'ங்குற வார்த்தைகளையோ இவன்கிட்ட சொல்ல விரும்பல.

"வேற எதுவும் பெருசா நடக்கல பிரகாஷ்... ஆனா அவர் ரொம்ப நேரம் நின்னு பேசிட்டு இருந்தது எனக்குப் பிடிக்கல, அவ்ளோதான்."

நான் விஷயத்தைச் சுருக்கமா முடிச்சேன்.

"பவி..."

அவன் குரல் ஒரு மாதிரி தொண்டைக்குள்ள இருந்து வந்துச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு?" நான் அக்கறையோட கேட்டேன்.

"வேலு உங்கிட்ட பார்சல் குடுத்துட்டு, நேரா என்னை பாக்கதான் வந்தாரு..."

அவன் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"ப்ளம்பிங் வேலை முடிஞ்சு, செக்ரட்டரி போனதுக்கு அப்புறம்..."

"நான் மோட்டார் ரூம் கிட்ட தனியா நின்னுட்டு இருந்தேன்."

"நேரா எங்கிட்ட வந்தாரு."

அவன் ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனான்.

"வந்து... என்னை ஒரு மாதிரி பாத்தாரு பவி."னு சொன்னான்.

"என்ன சொன்னாரு?" நான் கேட்டேன்.

"அவரு எங்கிட்ட வந்த உடனே, 'பார்சல மேடம்கிட்ட குடுத்துட்டேன்ப்பா'னு சொன்னாரு."

"நான் சந்தோஷமா, 'தேங்க்ஸ் அண்ணா'னு சொன்னேன்."

"ஆனா அவரு உடனே போகல... என் பக்கத்துல வந்து நின்னுட்டு..."

பிரகாஷ் வார்த்தைகளை முழுங்கிக்கிட்டே பேசுனான்.

"என்ன கேட்டாரு பிரகாஷ்? சொல்லு..." எனக்கு பொறுமை போச்சு.

"தம்பி... எனக்கொரு உண்மை தெரியணும்னு கேட்டாரு பவி."

"நான் என்னனு கேட்டேன்..."

"உனக்கும்... அந்த 7த் புளோர் பவித்ரா மேடம்க்கும்... அப்படி என்னப்பா பழக்கம்?"

பிரகாஷ் சொன்னதும்...

என் கை லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

'உனக்கும் பவித்ரா மேடம்க்கும் என்ன பழக்கம்?'

இந்தக் கேள்விய வேலு பிரகாஷ்கிட்ட கேட்டாரா?

அந்த வயசான ஆளு, நான் நெனச்சத விட ரொம்ப ஷார்ப்பா இருந்துருக்காரு.

"பிர... பிரகாஷ்... என்ன சொல்ற?"னு கேட்டேன்.

என் குரல் எனக்குள்ள வெளிய வர மாட்டிங்குச்சு. தொண்டை அவ்ளோ வறண்டு போச்சு.

"ஆமா பவி... அவரு அப்படிதான் கேட்டாரு."

பிரகாஷ் குரல்லயும் பதட்டம் தெரிஞ்சுது.

"நான் பதறிப் போய், 'என்ன அண்ணா கேக்குறீங்க? எனக்கு புரியல?'னு சமாளிக்கப் பாத்தேன்."

"ஆனா அவரு என்னைய விடல பவி."

"அவரு தெளிவா, 'எங்கிட்ட பொய் சொல்லாதப்பா'னு சொன்னாரு."

"மேடம், எதுக்கு உன்னைப் பர்சனலா கூப்பிட்டு அல்வா வாங்கிட்டு வரச் சொல்லணும்?"

"இங்க டெலிவரி பண்றதுக்கு என்னென்னமோ வழி இருக்கு... அதெல்லாம் விட்டுட்டு, உன்கிட்ட எதுக்கு ஹெல்ப் கேக்கணும்?"

"அதுவும், நீ எதுக்கு அவங்களுக்காக அந்த பதறு பதறுற?"

"செக்ரட்டரி உனக்கு வேல சொன்னதுக்கு அப்புறமும், வண்டிய எடுத்துட்டு ஓடிப்போய் அல்வா வாங்கிட்டு வர்ற அளவுக்கு... உனக்கு அவங்க மேல என்ன அவ்ளோ பெரிய விசுவாசம்?"

"இந்த பில்டிங்ல வேற யார் கூப்பிட்டாலும் நீ இப்படிப் பதறி நான் பாத்ததே இல்லையேப்பா..."

பிரகாஷ், வேலு கேட்ட ஒவ்வொரு கேள்வியையும் எங்கிட்ட அப்படியே ஒப்பிச்சான்.

அந்த வேலு, நான் பயந்த மாதிரி என் டிரஸ்ஸ பாத்து மட்டும் என்னைய எடை போடல.

அவர் பிரகாஷோட நடவடிக்கைகள வெச்சு, லாஜிக்கா, கரெக்ட்டா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ இருக்குனு கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.

"அவரு இப்படிக் கேட்டதும்... எனக்குக் கை கால்லாம் ஓடல பவி."

"நான் என்ன சொல்றதுன்னே தெரியாம முழிச்சேன்."

"நான் ஏதோ 'அவங்க எப்பவும் நல்லா பேசுவாங்க அண்ணா, அதான் ஹெல்ப் பண்ணேன்'னு ஏதோ உளறுனேன்."

"ஆனா அவரு அத நம்புன மாதிரித் தெரியல."

"அவரு என் தோள்ல கையப் போட்டு..."

"தம்பி... நீ என்ன மறைச்சாலும் எனக்குப் புரியுது."

"ஆனா ஒண்ணு மட்டும் ஞாபகம் வெச்சுக்கோ... இது பெரிய இடம்."

"அவங்க ஒரு ஓனர், நீ ஒரு வேலைக்காரன்."

"அதனால, உன் லிமிட் என்னனு தெரிஞ்சு நடந்துக்கோ... மீறுனா உனக்குத் தான் ஆபத்து."

"இப்படிச் சொல்லிட்டு, என்னைய ஒரு மாதிரிப் பாத்துட்டு அவர் பாட்டுக்கு கேபின் பக்கம் போயிட்டாரு பவி."

பிரகாஷ் பேசி முடிச்சான்.

என் காதுக்குள்ள 'உன் லிமிட் என்னனு தெரிஞ்சு நடந்துக்கோ'ங்குற வார்த்தை மட்டும் ரீங்காரமிட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இவ்ளோ நேரம் பிரகாஷ் மேல எனக்கு இருந்த கோபம்... எரிச்சல்...

நான் அவனத் திட்டணும்னு நெனச்சு வெச்சிருந்த அந்த வார்த்தைகள்...

எல்லாமே எங்கயோ மாயமா மறைஞ்சு போச்சு.

அப்படியே அமைதியா யோசிச்சுட்டு உக்காந்துட்டேன்.

மறுமுனையில பிரகாஷ் ஹலோ... ஹலோ...னு கூப்பிட்டான்.

"பவி... என்னாச்சு? லைன்ல இருக்கியா?" னு கேட்டான்.

"இருக்கேன்..." என் குரல் எனக்கே புதுசா கேட்டுச்சு.

"பவி, ஒண்ணுமில்ல... அவரு சும்மா எதோ சந்தேகத்துல கேட்டுருப்பாரு..."

அவன் என்னையச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

ஆனா என் மூளை இப்போ வேற ஒரு கோணத்துல, வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருந்துச்சு.

"பிரகாஷ்..." நான் நிதானமா, அவன கூப்பிட்டேன்.

"சொல்லு பவி..."

"நான் இப்போ உன்கிட்ட ஒரு கேள்வி கேப்பேன்... எனக்கு உண்மையை மட்டும் சொல்லணும்."னு கேட்டேன்.

"நான் என்னடி உன்கிட்ட பொய் சொல்லப் போறேன்? நீ கேளு..." அவன் சொன்னான்.

"நீ வேலுகிட்ட அந்தப் பார்சலைக் குடுக்கும்போது..."

நான் லேசா இழுத்தேன்.

"அந்தக் கவர்க்குள்ள என்ன இருக்குனு அவர்கிட்ட சொன்னியா?"

நான் ஜாக்கிரதையாக் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... நான் சொல்லல." அவன் உடனே மறுத்தான்.

"நிஜமாவா?"

"ஆமா பவி... நான் தான் முன்னாடியே உன்கிட்ட சொன்னேன்ல."

"மேடம்க்கு ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சல், இதக் கொண்டு போய்க் குடுத்துட்டு வாங்கனு மட்டும் தான் சொன்னேன்."

அவன் தெளிவாச் சொன்னான்.

நான் ஒரு செகண்ட் அமைதியானேன்.

என் மனசுக்குள்ள அந்த 'அல்வா'ங்குற வார்த்தை ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

"பிரகாஷ், நல்லா யோசிச்சுப் பாரு..."

"நீ ஏதாச்சும் பதற்றத்துல, அவருக்கிட்ட பேசும்போது 'அல்வா'ங்குற வார்த்தையை யூஸ் பண்ணியா?"

நான் இந்தக் கேள்வியை ரொம்ப அழுத்தமாக் கேட்டேன்.

"அல்வாவா?" அவன் ஆச்சரியமாக் கேட்டான்.

"ஆமா, மேடம்க்கு அல்வா ரொம்ப முக்கியம், இல்லனா அல்வா வாங்கிட்டு வந்துருக்கேன்... இப்படி ஏதாச்சும் ஒரு எடத்துல சொன்னியா?"

நான் அவனைக் குறுக்கு விசாரணை பண்ற மாதிரி கேட்டேன்.

மறுமுனையில அமைதி.

அவன் தான் பேசுனதை ரீவைண்ட் பண்ணிப் பாக்குறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"இல்ல பவி... நான் ஹல்வானு சொல்லவே இல்ல."

அவன் ஸ்ட்ராங்கா, உறுதியாச் சொன்னான்.

"உனக்குத் தெரியாதா பவி... நான் எந்த விஷயத்தையும் வெளிய காட்டிக்க மாட்டேன்னு?"

"நான், 'அர்ஜென்ட் பார்சல்'னு மட்டும்னு தான் சொன்னேன்."

"அவரு உள்ள என்ன இருக்குனு கேக்கவே இல்ல, நானும் அதப் பத்தி ஒண்ணுமே சொல்லல."

அவன் எக்ஸ்பிளைன் பண்ணப் பண்ண, எனக்குள்ள என்னவோ மாதிரி இருந்துச்சு.

"நீ நிஜமாவே 'அல்வா'னு சொல்லலயா?" நான் மறுபடியும் ஒரு தடவை கன்ஃபார்ம் பண்ணேன்.

"இல்ல பவி... இதுல நான் ஏன் பொய் சொல்லப் போறேன்?"

"நான் வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லல."

அவன் உறுதியாச் சொன்னான்.

நான் பதிலேதும் சொல்லாம, அப்படியே உக்காந்திருந்தேன்.

"பவி... பவி... என்னாச்சு? ஏன் இப்போ அதக் கேக்குற?"

பிரகாஷ் மறுபடியும் மறுபடியும் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தான்.

ஆனா என் காதுல அவன் குரல் விழவே இல்ல.

எனக்குள்ள இப்போ ஒரு சுழல் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே என் கண்களை மூடினேன்.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி, என் வீட்டு வாசல்ல நடந்த அந்தச் சம்பவங்கள், அப்படியே ஒரு சினிமா மாதிரி என் கண்ணு முன்னாடி ஓட ஆரம்பிச்சுது.

ஒவ்வொரு ஃப்ரேமா, ஒவ்வொரு விநாடியா நான் அதைப் பிரிச்சுப் பாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டு, நான் கதவைத் தொறக்குறேன்.

வேலு வெளிய நிக்கிறாரு.

அவர் கையில பார்சலை நீட்டுறாரு.

அப்போ அவர் முகம் வெள்ளந்தியா, ஒரு சாதாரண செக்யூரிட்டி மாதிரித் தான் இருக்கு.

ஆனா... அவர் என் உடம்பைப் பாக்குறாரு.

நான் எப்படி நின்னுக்கிட்டு இருக்கேன்?

ஒரு மெல்லிய, ட்ரான்ஸ்பரண்டான வெளிர் நீல நிற புடவை.

டீப் நெக் வெச்ச பிளவுஸ்.

பாதி தெரியுற முலைகள், இறக்கிக் கட்டியிருக்கற இடுப்பு, அப்பட்டமாத் தெரியுற தொப்புள்.

ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சலை வாங்குறதுக்காக கதவைத் தொறக்குறவங்க... இப்படித் தான் ரெடியாகி நிப்பாளா?

அதுவும், பகல் பதினோரு மணிக்கு, வீட்ல புருஷன் இல்லாதப்போ?

வேலுவோட கண்கள், இதை நோட் பண்ணுன அந்த நிமிஷம் எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவர் கண்ணுல இருந்த ஆச்சரியம்... அது வெறும் பார்வை மட்டும் கிடையாது.

அது ஒரு சந்தேகத்தோட ஆரம்பம்.

அடுத்து, அவர் என்னைய உத்துப் பாக்கும்போது, நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணேன்?

நான் பயந்தேன். நான் நெர்வஸ் ஆனேன்.

'சீக்கிரம் போயிடுங்க, சீக்கிரம் போயிடுங்க'னு என் முகம் பதற்றத்தைக் காட்டுச்சு.

நான் என் முந்தானையை இழுத்து என் நெஞ்சை மறைக்கப் பாத்தேன்.

என் குற்ற உணர்ச்சியை, நான் மாட்டிக்கிட்டோம்ங்குற பயத்தை, நான் என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்கு காட்டிக்கொடுத்துட்டேன்.

இது ரெண்டாவது தப்பு.

அடுத்து... நான் அவரை உள்ள கூப்பிட்டுத் தண்ணி குடுத்தேன்.

அவர் தண்ணி குடிக்கும்போது, எங்கிட்ட பிரகாஷைப் பத்திப் பேசுனாரு.

'பிரகாஷ் ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம்... எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணுவான்.'

அவர் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது, அவர் என் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் என்னையப் பயமுறுத்துறதுக்காகவே, அந்த வார்த்தைகளை அழுத்தமாச் சொன்னாரு.

அதைக்கேட்டு நான் எப்படித் துடிச்சேன்? என் முகம் வெளிறிப் போச்சு?

நான் எப்படித் திக்கித் திணறி அவர்கிட்ட இருந்து உண்மையை வாங்க ட்ரை பண்ணேன்?

இதை எல்லாமே அவர் கூர்மையா கவனிச்சுருக்காரு.

அவர் ஒரு கேம் ஆடியிருக்காரு.

எதுவுமே தெரியாம, இருட்டுல ஒரு கல்லை எறிஞ்சு பாத்துருக்காரு.

நான் அந்த கல்லுல நானே மாட்டிக்கிட்டேன்.

இதைவிடப் பெரிய விஷயம்... அந்த 'அல்வா'.

நான் போன்ல பிரகாஷ்கிட்ட கேட்டப்போ, பிரகாஷ் 'அல்வா'னு சொல்லலனு சத்தியம் பண்றான்.

அப்படின்னா, வேலுகிட்ட அது எப்படிப் போச்சு?

அவர் எனக்குத் தண்ணி குடிச்சுட்டுப் பேசும்போது...

"பிரகாஷ் தம்பி தான் மேடம்... மேடம்க்கு அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்ட், உடனே குடுத்துட்டு வாங்கனு சொன்னான்."

வேலு இப்படித் தான் எங்கிட்ட சொன்னாரு.

அதுக்கு நான் என்ன பதில் சொன்னேன்?

"ஓ... அப்படியா? ஆமா, நான்தான் அந்த செக்யூரிட்டிகிட்ட கொஞ்சம் இந்த அல்வா வாங்கிட்டு வர முடியுமானு கேட்டேன்."

நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனத்தைப் பண்ணியிருக்கேன்னு இப்போ தான் எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அவர், கவர் லேசா இருந்ததால, உள்ள ஸ்வீட் பாக்ஸ் மாதிரி, கலர்ஃபுல்லா இருந்தத அவர் பாத்துருக்கலாம்.

அதை வெச்சுக்கிட்டு, அவரா 'அல்வா'ங்குற வார்த்தையை ஒரு தூண்டில் மாதிரி என் முன்னாடி வீசியிருக்காரு.

நானே என் வாயால, "ஆமா, நான்தான் அல்வா கேட்டேன்"னு ஒத்துக்குக்கிட்டேன்.

அதுமட்டுமில்லாம, அவர், "பிரகாஷ் தம்பி எதோ புதுசா, இப்பதான் கடைல இருந்து சூடா வாங்கிட்டு வந்தேன்னு சொன்னான்"னு சொன்னாரு.

அதுக்கு நான், "கண்டிப்பா நல்லாத் தான் இருக்கும்"னு பதில் சொன்னேன்.

எனக்குள்ள இப்போ ஒவ்வொரு பீஸா வந்து கரெக்ட்டா உக்காந்துச்சு.

எல்லாமே தெளிவாப் புரிய ஆரம்பிச்சுது.

வேலுவுக்கு... எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல என்ன நடக்குதுனு ஒண்ணுமே தெரியாது.

பிரகாஷ் அவர்கிட்ட ஒண்ணயும் ஷேர் பண்ணல.

அவர் எதையும் பாக்கல, எதையும் கேக்கல.

ஆனா... அவர் அவரா, எல்லாத்தையும் பெர்ஃபெக்ட்டாக் கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.

எப்படி?

முதல்ல, பிரகாஷோட பாடி லாங்குவேஜ்.

ஒரு வாட்ச்மேன், ஒரு அப்பார்ட்மெண்ட் ஓனருக்காக, 'மேடம் வெயிட் பண்ணுவாங்க, ப்ளீஸ் தாத்தா, உடனே குடுத்துட்டு வாங்க'னு பதறுறான்.

செக்ரட்டரி சொன்னதுக்கு அப்புறமும், வண்டியை எடுத்துட்டுப் போய் ஏதோ ஒண்ணை அர்ஜென்டா வாங்கிட்டு வர்றான்.

இந்த விசுவாசம், ஒரு வயசான ஆளுக்கு கண்டிப்பாச் சந்தேகத்தைக் குடுக்கும்.

'ஒரு வேலைக்காரன் எதுக்கு இவ்ளோ துடிக்கிறான்? இதுல ஏதோ இடிக்குதே'னு அவர் யோசிச்சுருக்காரு.

அந்தச் சந்தேகத்தோட தான் அவர் என் வீட்டுக்கு வந்துருக்காரு.

வந்த இடத்துல... என்னைப் பாத்துருக்காரு.

ஒரு வாட்ச்மேன் கொண்டு வர்ற பார்சலை வாங்குறதுக்காக, கவர்ச்சியா, சினிமா நடிகை மாதிரி ரெடியாகி நிக்குறதப் பாத்துருக்காரு.

நான் அவரைப் பாத்துப் பட்ட பதற்றத்தைப் பாத்துருக்காரு.

அவர் பிரகாஷ் பேரைச் சொன்னதும், என் கண்ணுல தெரிஞ்ச பயத்தைப் பாத்துருக்காரு.

'இவங்களுக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு நடக்குது'ங்குறதை அவர் அப்பவே கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டாரு.

அதுக்கப்புறம், அந்த 'அல்வா' பேச்சு.

நான் பதற்றத்துல உளறுனதை வெச்சு, அவர் தன் சந்தேகத்தை உறுதி பண்ணிக்கிட்டாரு.

'உங்களை எனக்கு நல்லாத் தெரியும் மேடம்'னு அவர் சொன்னது...

'எதை வெளிய சொல்லணும், எதை மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும்'னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொல்லிட்டுப் போனது...

எல்லாமே, அவர் சொன்ன ஒரு வார்னிங்.

'நீ என்ன பண்றனு எனக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு, ஆனா நான் வெளிய சொல்ல மாட்டேன்'ங்குறத அவர் எங்கிட்ட சொல்லிட்டுப் போயிருக்காரு.

என் உடம்பு சிலிர்த்துப் போச்சு.

'பவி... எவ்ளோ பெரிய முட்டாள் டி நீ.'

'ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட போய், நீயே உன்னைக் காட்டிக் குடுத்துட்டியே.'

'உன் பதற்றம் தான் உன்னைக் காட்டிக் குடுத்துருக்கு.'

'உன் குற்ற உணர்ச்சி தான் உன்னை மாட்டி விட்ருக்கு.'

என் கோபம் அப்படியே ஒரு பயமா, ஒரு அதிர்ச்சியா மாறி நின்னுச்சு.

நான் மறுபடியும் போனை என் காதுல வெச்சேன்.

"பிரகாஷ்..." நான் கூப்பிட்டேன்.

"பிரகாஷ்... நீ போனை வை, நான் அப்புறம் பேசுறேன்."

"பவி... அவரு ஏதாச்சும்..."

"ஒண்ணுமில்ல பிரகாஷ்... அப்புறம் பேசலாம்"

நான் ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொல்லிட்டு, போனை கட் பண்ணேன்.

போனை கட் பண்ணிட்டு, அதை என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த வேலு... எவ்ளோ பெரிய கிரிமினல்னு எனக்கு இப்போதான் உறைச்சது.

அவருக்கு எதுவுமே தெரியாது.

உண்மையிலேயே, எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல என்ன நடக்குதுனு அவருக்கு ஒரு துளி கூடத் தெரியாது.

அவர் எதையும் பாக்கல, எதையும் கேக்கல, பிரகாஷ் அவர்கிட்ட எந்த ரகசியத்தையும் உளறல.

ஆனா... அவர் கேம் ஆடியிருக்காரு.

அவர், ஒரே தந்திரத்தை எங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் தனித்தனியா யூஸ் பண்ணிருக்காரு.

அவர் என்னையே பேச வெச்சு, என்னையே மாட்டி விட்டுட்டாரு.

அவர் என்னைய அணுஅணுவா எடை போட்டுருக்காரு.

இதுலாம் எனக்கு புரிய புரிய...

எனக்குள்ள ஒரு ரிலீஃப் வந்துச்சு.

ஆமா, ஒரு நிம்மதி.

ஏன்னா, பிரகாஷ் எதையும் உளறல.

அந்த ஆளுக்கு எதுவும் தெரியாது.

அவருக்கு இருக்குறது வெறும் சந்தேகம் மட்டும் தான்.

அந்தச் சந்தேகத்தை வெச்சுக்கிட்டு அவரால ஒண்ணுமே பண்ண முடியாது.

நான் பயப்பட வேண்டிய அவசியமே இப்போ இல்ல.

நான் சோஃபாவுல சாஞ்சு, கொஞ்சம் லைட்டா கண்ணை மூடினேன்.

எவ்ளோ சந்தோஷமா, ரிலாக்ஸா இருந்திருக்க வேண்டிய நாள் இது.

ஒரு நல்ல மூட்ல இருந்தேன்.

ஆனா, இந்த ஒரு அல்வா பாக்ஸ்...

அதுக்காக நான் பிரகாஷை அனுப்புனது...

அவன் வேலுவ அனுப்புனது...

அந்த ஆளு என் வீட்டுக்கு வந்து ஒரு கேம் ஆடியது...

அங்க ராஜோட வீட்ல, ராஜ் நடந்துகிட்டு விதம்...

நான் எல்லாத்தையுமே வெறுத்தது... 

எல்லாமே என்னோட ஓவர் திங்கிங்.

என்னோட குற்ற உணர்ச்சி என்னையப் படுத்துன பாடு இது.

'குற்றம் உள்ள நெஞ்சு குறுகுறுக்கும்'னு சும்மாவா சொன்னாங்க?

நான் தப்பு பண்ணிருக்கேங்குற உணர்வு தான், என்னைய ஒரு வாட்ச்மேன் முன்னாடி இவ்ளோ பம்ம வெச்சுருச்சு.

அந்த வேலு, எவ்ளோ அழகா ஒரு செஸ் கேம் ஆடிட்டுப் போயிருக்காரு.

அதே சமயம் ராஜோட, சுய உருவம், எனக்கு புரிஞ்சுடுச்சி.

அதனால. என் மனசுக்குள்ள இப்போ கோபமோ, பயமோ இல்ல.

வெறும் ஒரு சலிப்பு தான் இருந்துச்சு, இந்த மாதிரி ஆளுகளுக்கெல்லாம், நான் பயப்படணுமான்னு.

[yazhiniram]

--------------
Part 251:
--------------

சலிப்புலயும், மன உளைச்சல்லயும், நான் அப்படியே சோஃபாவுல சாஞ்சபடியே தூங்கிட்டேன்.

எவ்ளோ நேரம் தூங்குனேன்னு எனக்கே தெரியல.

என் உடம்புல இருந்த மொத்த ஸ்ட்ரெஸ்ஸும், என்னைய ஒரு ஆழமான தூக்கத்துக்குள்ள கொண்டு போயிடுச்சு.

பேன் ஓடுற காத்து என் உடம்புல பட்டு, லேசாக் குளிருற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்தேன்.

கண்கள் லேசா எரிஞ்சுது.

ரூம்க்குள்ள கொஞ்சம் இருட்டா இருந்துச்சு.

ஜன்னல் வழியா வந்த வெயில் குறைஞ்சு, சாயங்காலம் ஆகுற நேரம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் சோஃபாவுல இருந்து லேசா நிமிர்ந்து உக்காந்தேன்.

என் தலைமுடி எல்லாம் கலைஞ்சு, முகத்துல விழுந்துருந்துச்சு.

கையை வெச்சு முடியை ஒதுக்கிக்கிட்டு, கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

டைம் கரெக்டா நாலு மணியைத் தாண்டி இருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... நாலு மணி ஆயிடுச்சா?'னு சின்ன அதிர்ச்சி.

காலைல நடந்த விஷயம்தான், என்னைய இவ்ளோ நேரம் தூங்க வெச்சுருச்சு.

நான் மெதுவா என் கைகளை நீட்டி முறிச்சுக்கிட்டேன்.

பக்கத்துல கிடந்த என் மொபைலை எடுத்தேன்.

ஸ்க்ரீனை ஆன் பண்ணிப் பாத்தேன்.

லாக் ஸ்க்ரீன்ல வரிசையா நோட்டிஃபிகேஷன்ஸ்.

எல்லாமே வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் தான்.

வேற யாரு, அது பிரகாஷ் தான்.

நான் லாக் ஓபன் பண்ணி, வாட்ஸ்அப்க்குள்ள போனேன்.

நான் நெனச்ச மாதிரியே, பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து ஒரு ஏழு எட்டு மெசேஜ் வந்திருந்துச்சு.

'பவி... என்னாச்சு?'

'ஏன் கட் பண்ணிட்ட?'

'வேலு வேற என்ன சொன்னாரு?'

'ப்ளீஸ், ஒரு மெசேஜ் பண்ணு.'

இப்படி வரிசையா அவன் பதற்றத்துல அனுப்புன மெசேஜ்கள்.

அவன் மேல ஒரு லேசான பரிதாபம் தான் வந்துச்சு.

'பாவம்... அவனுக்கு ஒண்ணுமே தெரியல. அந்த ஆளு அவனையும் குழப்பி விட்ருக்கான்.'

ஆனா, இப்போதைக்கு அவன்கிட்ட எல்லாத்தையும் விளக்கமாப் பேசி, மறுபடியும் அந்த டாபிக்கை ஆரம்பிக்க எனக்குத் துளியும் இஷ்டம் இல்ல.

அப்படி ஆரம்பிச்சா, அது மறுபடியும் பெரிய டிஸ்கஷன் ஆகி, என் நிம்மதியைக் கெடுத்துரும்.

அதனால, சிம்பிளா, அவனை இப்போதைக்கு கட் ஆஃப் பண்ண முடிவு பண்ணேன்.

நான் ரிப்ளை பாக்ஸ்ல டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

'ஒண்ணுமில்ல பிரகாஷ்...'

'நான் தூங்கிட்டேன்.'

'வேற ஒண்ணுமில்ல.'

இப்படி ஷார்ட்டா, எந்த வித எமோஷனும் இல்லாம சென்ட் பண்ணேன்.

அவன் உடனே பாத்ததும் வந்து மெசேஜ் பண்ணுவான்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் ஏதாச்சும் கேக்குறதுக்கு முன்னாடி, நான் போனை லாக் பண்ணி வெச்சுட்டேன்.

'இப்போதைக்கு உன் தொல்லை வேண்டாம் பிரகாஷ்'னு மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டேன்.

சோஃபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சேன்.

நான் போட்டுருந்த புடவை தூங்குனதால கசங்கிப் போயிருந்துச்சு.

நான் நேராப் பெட்ரூம்க்குப் போனேன்.

அந்தப் புடவையை அவுத்து எறிஞ்சேன்.

உள்ள போட்டுருந்த பிரா, பேண்ட்டியையும் கழட்டி போட்டேன்.

என் உடம்புக்கு இப்போ ஒரு ஃப்ரீடம் தேவையா இருந்துச்சு.

பாத்ரூம்க்குள்ள போய், முகத்தை நல்லா சோப்புப் போட்டுக் கழுவினேன்.

தண்ணியில முகம் நனைஞ்சதும், கொஞ்சம் பிரெஷ்ஷா ஃபீல் பண்ணேன்.

வெளிய வந்து, என் நைட் பாண்ட், ட்ஷிர்ட் எடுத்து போட்டுகிட்டேன்.

உள்ள எதுவும் போடாம, வெறும் நைட் ட்ரேஸ்ல இருக்கும்போது, என் உடம்புல இருந்த இறுக்கம் எல்லாம் மொத்தமாப் போயிடுச்சு.

'அப்பாடா...'னு ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டுக்கிட்டேன்.

தலைமுடியை நல்லா வாரி, ஒரு கிளிப் போட்டுக் கொண்டை கட்டிக்கிட்டேன்.

நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

மணி அஞ்சாகப் போகுது.

இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கார்த்திக் ஆபிஸ்ல இருந்து வந்துடுவாரு.

அவருக்கு நைட் டின்னர் ரெடி பண்ணனும்.

சப்பாத்தியும், தக்காளி தொக்கும் பண்ணலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

இந்த வீட்டு வேலைகள், சமையல்... இதெல்லாம் என் மனச எப்பவுமே கொஞ்சம் அமைதிப்படுத்தும்.

மாவை நல்லா சாஃப்ட்டா பிசைஞ்சு வெச்சுட்டு, வெங்காயம், தக்காளி நறுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அடுப்பைப் பத்த வெச்சு, கடாயில எண்ணெய் ஊத்தி, கடுகு உளுத்தம் பருப்பு தாளிச்சேன்.

வெங்காயம் வதங்குற அந்த வாசனை, கிச்சன் முழுக்கப் பரவி, ஹாலுக்கும் போச்சு.

வெளிய இருட்ட ஆரம்பிச்சுருச்சு.

நான் ஹால்ல இருக்குற லைட்டை எல்லாம் ஆன் பண்ணி விட்டேன்.

மணி ஆறரை ஆச்சு.

நான் ஹாலுக்கு வந்து, சோஃபாவுல உக்காந்து டிவிய ஆன் பண்ணேன்.

ஏதோ ஒரு மியூசிக் சேனல் வெச்சுட்டு, பாட்டைக் கேட்டுக்கிட்டே ரிலாக்ஸா உக்காந்திருந்தேன்.

என் மைண்ட் இப்போ அமைதியா இருந்துச்சு.

கரெக்டா ஏழு மணி இருக்கும்.

'க்ளிக்... க்ளிக்...'

கதவு தொறந்துகிட்டு, கார்த்திக் உள்ள வந்தாரு.

அவர் முகத்துல எப்பவும் போல டயர்ட்னஸ் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"வாங்க கார்த்திக்..." நான் டிவியை மியூட் பண்ணிட்டு எந்திரிச்சேன்.

"ஹ்ம்ம் பவி..." அவர் சொன்னாரு.

அவர் பேக்கைச் சோஃபாவுல வெச்சுட்டு, அப்படியே வந்து தொப்பென்று உக்காந்தாரு.

"காபி ஏதாச்சும் வேணுமா?" நான் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... காபி வேணாம்."

"நான் முதல்ல சாப்பிட்டுடுறேன்."

அவர் சோஃபாவுல சாஞ்சுக்கிட்டே கேட்டாரு.

"ரெடியா தான் இருக்கு கார்த்திக்."

"நீங்க போய்க் கை கால் முகம் கழுவிட்டு வாங்க."

நான் உடனே கிச்சனை நோக்கிப் போனேன்.

நான் ஸ்டவ்வை ஆன் பண்ணி, தோசைக் கல்லை வெச்சேன்.

பிசைஞ்சு வெச்சுருந்த மாவுல இருந்து சின்னச் சின்ன உருண்டையா எடுத்து, சப்பாத்திக் கட்டையில வெச்சுத் தேய்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

தோசைக் கல்லுல சப்பாத்தியைப் போட்டு, ரெண்டு பக்கமும் லேசா எண்ணெய் விட்டுச் சுட்டு எடுத்தேன்.

அந்தச் சூடான சப்பாத்தி வாசனைக்கு, அவர் முகம் கழுவிட்டு நேரா டைனிங் டேபிளுக்கு வந்து உக்காந்தாரு.

நான் ஒரு பிளேட்ல மூணு சப்பாத்தியும், ஒரு கிண்ணத்துல தக்காளி தொக்கும் வெச்சு, அவர் முன்னாடி கொண்டு போய்க் குடுத்தேன்.

"தேங்க்ஸ் பவி..." அவர் உடனே சாப்பிட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் அவருக்கு ஆப்போசிட்ல இருக்குற சேர்ல உக்காந்து, அவர் சாப்பிடுறதப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"நல்லா இருக்கா கார்த்திக்?" நான் கேஷுவலா கேட்டேன்.

"ம்ம்... நல்ல இருக்கு பவி."

அவர் சொன்னாரு.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்த இயல்பான  ரொட்டீன் நடந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மனசுக்குள்ள நிம்மதியா ஃபீல் பண்ணேன்.

கார்த்திக் தன்னோட ரெண்டாவது சப்பாத்தியப் பிய்ச்சுக்கிட்டே, ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.

"அது சரி பவி..."

அவர் கேட்ட உடனே,

'என்ன கேக்கப் போறாரு?'னு என் மனசு படபடனு அடிச்சுக்கிச்சு.

"நேத்திக்கு அல்வா ரெடி பண்ணுனியே..."

அவர் சொன்னதும்... என் உடம்புல கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட செகண்ட், என் மூளை நேரா, இன்னிக்கு நடந்தததுதான் ரிவைண்ட் பண்ணுச்சு.

அல்வாவோட வாசனை, ராஜோட எச்சில், அவர் முத்தம்...

எல்லாமே என் கண் முன்னாடி ஒரு பிளாஷ்பேக் மாதிரி வந்துட்டுப் போச்சு.

"அதை ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துட்டியா?"

அவர் கேஷுவலா, சட்னியில சப்பாத்தியத் தொட்டுக்கிட்டே கேட்டாரு.

'அடப்பாவி.., மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டாரா.'

'உன் மேனேஜர் என்னைய அவர் பொண்டாட்டி முன்னாடியே என்ன பண்ணுனாருனு உங்களுக்கு தெரியுமா?'னு மனசுக்குள்ள கத்தணும் போல இருந்துச்சு.

நான் என்ன சொல்றதுனு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் போனேன்."

நான் நிதானமாப் பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"குடுத்துட்டியா? அவரு சாப்பிட்டுப் பாத்துட்டு என்ன சொன்னாரு?"

கார்த்திக் ஆர்வமா, தன் பழைய மேனேஜருக்கு அல்வா குடுத்த சந்தோஷத்துல கேட்டாரு.

அவர் கண்கள்ல ஒரு எதிர்பார்ப்பு.

அதைப் பாக்கும்போது எனக்குக் கோபமா வந்துச்சு.

ஆனா நான் அடக்கிக்கிட்டேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..." நான் லேசா இழுத்தேன்.

"ஏன்? என்ன ஆச்சு?" அவர் சாப்பிடுறத நிறுத்திட்டு என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ ஏமாற்றம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"நான் மேல போனேன்... கதவைத் தட்டுனேன்."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நடந்ததைச் சொல்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

"ஆனா ராஜ் இல்ல."

நான் சொன்னேன்.

எனக்கு ராஜ்-அ பத்தி பேச விருப்பம் இல்ல, அதான் அவர் இல்லனு சொல்லலாம்னு நெனச்சேன்.

"வீட்ல இல்லையா? எங்க போயிருக்காரு?"

கார்த்திக் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.

"அது... ரேணுகா அக்கா தான் கதவைத் தொறந்தாங்க."

நான் சொன்னேன்.

"அவங்ககிட்ட கேட்டப்போ, அவர் ஏதோ மும்பை போயிட்டாருனு சொன்னாங்க."

"மும்பையா? ஓ..." கார்த்திக் ஏமாற்றமாச் சொன்னாரு.

"சரி, திடீர்னு வந்த ட்ரிப்பா இருக்கும்."

அவர் அதை சாதாரணமா எடுத்துக்கிட்டாரு.

'அப்பாடா...'னு என் மனசு லேசா ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

"சரி, அப்புறம் அல்வாவ என்ன பண்ண?"

அவர் மறுபடியும் அந்தத் டாபிக்குக்கே வந்தாரு.

"நான் என்ன பண்றது கார்த்திக்?"

நான் சலிச்சுக்கிற மாதிரி, எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.

"நான் அத ரேணுகா அக்காகிட்ட கொடுத்துட்டேன்?"

"அவங்ககிட்ட, நீங்க தான் கொடுக்க சொன்னீங்கனு சொன்னேன்."

"அவங்க ரொம்பத் தேங்க்ஸ் சொன்னாங்க."

"அந்த ஹல்வாவ அவங்க கையில குடுத்துட்டு..."

"கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு திரும்ப வந்துட்டேன்."னு சொன்னேன்.

நான் சொன்னதக் கேட்டு, கார்த்திக் முகத்துல இருந்த ஏமாற்றம் கொஞ்சம் மாறுச்சு.

'பரவால்ல, அட்லீஸ்ட் ரேணுகா அக்காகிட்ட குடுத்துட்டோமே'ங்குற ஒரு திருப்தி அவர் முகத்துல வந்துச்சு.

"ஓ... சரி சரி."

அவர் சப்பாத்தியத் தொட்டு வாயில வெச்சுக்கிட்டே, தலையாட்டுனாரு.

அவர் அந்த டாபிக்கை அதோட விட்டுட்டாருங்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எனக்கு கொஞ்சம் கொடுக்கறன்னு சொன்ன?"

கார்த்திக் கேட்டாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் கொஞ்சம் எடுத்து கிண்ணத்துல வெச்சுருக்கேன்."

நான் பாசமான, சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகத்துல பெரிய சந்தோஷம்.

"அப்படியா பவி?... சூப்பர்."

"எடுத்துட்டு வா, நான் இப்போவே சாப்பிடுறேன்."

அவர் சப்பாத்தியச் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, கைகழுவப் போனாரு.

நான் உடனே எந்திரிச்சு கிச்சனுக்குப் போனேன்.

காலைல, அந்த அல்வா பாக்ஸ்ல இருந்து கொஞ்சமா எடுத்து, ஒரு எவர்சில்வர் கிண்ணத்துல வெச்சிருந்தேன்ல...

அந்தக் கிண்ணத்தை எடுத்தேன்.

அதைப் பாக்கும்போது எனக்கே சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் அத, நேரா ஹாலுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் கை கழுவிட்டு வந்து சோஃபாவுல உக்காந்தாரு.

நான் அந்த அல்வா கிண்ணத்தை அவர் கையில குடுத்தேன்.

"இந்தாங்க கார்த்திக்... சாப்பிட்டுப் பாத்துட்டு எப்படி இருக்குனு சொல்லுங்க."

நான் அவர் பக்கத்துல உக்காந்துகிட்டு, ஆர்வமாப் பாக்குற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் அந்த அல்வாவைப் பாத்தாரு.

நெய் தளதளனு, பாக்கவே அவ்ளோ கலர்ஃபுல்லா இருந்துச்சு.

"பாக்கவே அவ்ளோ டெம்ப்ட்டிங்கா இருக்கே பவி..."

அவர் சொல்லிக்கிட்டே, ஸ்பூன்ல கொஞ்சமா எடுத்து வாயில வெச்சாரு.

அவர் கண்ணை மூடி, அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட்டை ரசிச்சுச் சாப்பிட்டாரு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் கழிச்சு, அவர் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல ஆச்சரியம்.

"வாவ்... பவி..."

"அமேஸிங்... நிஜமாவே சொல்றேன், டேஸ்ட் வேற லெவல்ல இருக்கு."

அவர் பெருமையா, சந்தோஷமாச் சொன்னாரு.

"அப்படியா கார்த்திக்? நிஜமாவா நல்லா இருக்கு?"

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி, வெக்கப்படுற மாதிரி ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுத்தேன்.

"பின்ன... எவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு தெரியுமா?"

"கடையில வாங்குற ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா டேஸ்ட் அப்படியே இருக்கு பவி."

"நெய் கொஞ்சம் கூடத் திகட்டல... ஸ்வீட் அவ்ளோ கச்சிதமா இருக்கு."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நக்கல் சிரிப்பு வந்துச்சு.

'ஆமா கார்த்திக்... நீங்க சொல்றது நூறு சதவிகிதம் உண்மை.'

'இது திருநெல்வேலி அல்வா தான். நான் செஞ்சது இல்ல.'

எனக்கு ஒரு பக்கம் சிரிப்பாவும், இன்னொரு பக்கம் என் புருஷனோட வெள்ளந்தித் தனத்தப் பாத்துப் பரிதாபமாவும் இருந்துச்சு.

ராஜ் அன்னிக்கி என் முன்னாடி நின்னு, "எனக்கு அல்வா வேணும்... ஒரிஜினல் தேன் அல்வா"னு கேட்டது...

அது எந்த அல்வானு கார்த்திக்குக்குக் கொஞ்சம் கூடப் புரியல.

அவரு நிஜமாவே ஸ்வீட்டத் தான் கேக்குறாருனு நெனச்சு, இப்போ உக்காந்து அத ரசிச்சுச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்காரு.

'நீ கேட்ட ஒரிஜினல் அல்வா இதுதான்னு நெனச்சுச் சாப்பிடு கார்த்திக்.'

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே, "போங்க கார்த்திக்... நான் யூடியூப் பாத்து கஷ்டப்பட்டு செஞ்சேன்."

"உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்குல, அது போதும்."

நான் பொலைட்டா, ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா பதில் சொன்னேன்.

"பிடிச்சிருக்கு பவி... தேங்க்ஸ்."

அவர் முழு அல்வாவையும் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, ஸ்பூனைக் கிண்ணத்துல வெச்சாரு.

நான் அந்தக் கிண்ணத்தை வாங்கிட்டு, கிச்சன்ல கொண்டு போய் வெச்சேன்.

எல்லாத்தையும் க்ளீன் பண்ணிட்டு, நான் ஹாலுக்கு வரும்போது...

கார்த்திக் தன் லேப்டாப் பேக்கை எடுத்துக்கிட்டு, பெட்ரூம் பக்கம் போய்க்கிட்டு இருந்தாரு.

"என்ன கார்த்திக், வேலை இருக்கா இப்போ?" நான் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... ஒரு முக்கியமான கிளைன்ட் கால் இருக்கு. ஒரு டூ ஹவர்ஸ் ஆகும்னு நெனைக்கிறேன்."

அவர் சீரியஸா, தன் ஆபிஸ் மோடுக்கு மாறிட்டாரு.

"ஓ... அப்படியா?"

நான் சலிப்போட கேட்டேன்.

"ஆமா பவி..."

அவர் அத மட்டும் சொல்லிட்டு, ரூம்க்குள்ள போனாரு.

வேதாளம் பழையபடி முருங்கைமரம் ஏறிடுச்சுனு தோணுச்சு.

சோ அவர் போன அடுத்த செகண்ட்...

அவ்ளோதான்.

மறுபடியும் அமைதி, தனிமை வந்து என்னை முழுசாப் போத்திக்கிச்சு.

என் புருஷன் இருந்தும்,  அவர் இன்னொரு ரூம்குள்ள கதவைச் சாத்திக்கிட்டுப் போயிட்டாரு.

இனி ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு வெளிய வர மாட்டாரு.

நான் போய், சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.

என் கால்களை நீட்டி சாஞ்சுக்கிட்டேன்.

'சரி, விடு, எப்பவும் நடக்குறதுதான், நேத்துதான் மனுஷன் மாறிட்டான்னு நெனச்சன், ஆனா அது ஏதோ சும்மா'னு' எனக்கு இப்போ தன் புரிஞ்சுச்சு.

நான் டிவி-யாது பாக்கலாம்னு ரிமோட் எடுத்தேன்.

கரெக்டா அப்போ...

என் மொபைல் போன் ஸ்க்ரீன் 'பளீச்'னு வெளிச்சமாச்சு.

ஒரு நோட்டிஃபிகேஷன் சத்தம் 'டிங்'னு வந்துச்சு.

நான் ரிமோட் எடுக்காம, போனைப் பாத்தேன்.

ஸ்க்ரீன்ல ஒரு மெசேஜ் பாப்பப் ஆகியிருந்துச்சு.

யாருனு நான் பாக்கவே தேவையில்ல, என் உள்ளுணர்வு கரெக்ட்டாச் சொல்லுச்சு.

போனைக் கையில எடுத்து, ஸ்க்ரீனைப் பாத்தேன்.

'பிரகாஷ்'.

[yazhiniram]

-------------
Part 252:
-------------

'பிரகாஷ்'.

அவன் பேரை பாத்ததும், அவ்ளோ நேரம் அமைதியா இருந்த என் மனசு, இப்போ லேசாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் இருக்கிற ரூம் கதவை ஒரு தடவை திரும்பிப் பாத்தேன்.

கதவு லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

உள்ள இருந்து அவர் ஏதோ சீரியஸா பேசிட்டு இருக்குற சத்தம், மெதுவா கேட்டுச்சு.

அவர் குறைஞ்சது ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு வெளிய வர மாட்டாருங்குறது எனக்கு நூறு சதவிகிதம் கன்ஃபார்ம் ஆயிடுச்சு.

நான் போனோட லாக் ஓபன் பண்ணேன்.

பிரகாஷ் சாட்ட ஓபன் பண்ணேன்.

நான் கடைசியா அனுப்புன அந்த 'நான் தூங்கிட்டேன்' மெசேஜுக்குக் கீழ...

அவன் ஒரு பெரிய மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தான்.

"சாரி பவி..."

"நான் வேலுவ உன்கிட்ட அனுப்புனது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு எனக்கு புரியுது."

"நான் ஏதோ வேகமா கொடுக்கணும்னு தான் பண்ணேன், ஆனா பெரிய டென்ஷனைக் குடுக்கும்னு நான் நெனைக்கல."

அவன் பரிதாபமா, ஏதோ தப்பு பண்ணிட்டோமோங்கிற மாதிரி அனுப்பியிருந்தான்.

அதைப் படிக்கும்போது, அவன் மேல எனக்கு கோபம் எதுவும் இப்போ இல்ல.

ஆமா, அவன் ஏதோ அவசரபட்டுட்டான்.

வேற ஒண்ணுமில்ல.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"பரவால்ல பிரகாஷ். இட்ஸ் ஓகே."

"ஆனா நீ பண்ணுனது கொஞ்சம் ஓவர்தான்."

"உனக்கு என்ன அவ்ளோ அவசரம்?"

"உன்னால வர முடியலனா, நான் வரேன்னு சொன்னேன்ல, நீ ஏன் கண்டவங்களையெல்லாம் அனுப்புற"

நான் என் ஆதங்கத்தை அப்படியே மெசேஜா அனுப்புனேன்.

"ஆமா பவி. நான் அவசரப்பட்டுட்டேன்."

"இனிமேல் சத்தியமா இப்படி பண்ண மாட்டேன்."

"ப்ளீஸ் பவி... காலைல இருந்து நீ எங்கிட்ட பேசவே இல்ல, கொஞ்ச நேரம் பேசுடி."

அவன் ஃபீல் பண்ணி மெசேஜ் பண்ணான்.

"சரி அத விடு."னு நான் அனுப்புனேன்.

அவன் உடனே ஒரு ஸ்மைலி எமோஜியை அனுப்புனான்.

"தேங்க்ஸ் பவி..."

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் எந்த மெசேஜும் வரல.

அப்புறம் மறுபடியும் 'Typing...' னு வந்துச்சு.

"பவி... என் ஷிப்ட் முடியப் போகுது."

"நான் கிளம்ப போறேன்."

நான் அந்த மெசேஜைப் படிச்சுட்டு இருக்கும்போதே, அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

"அதுக்கு முன்னாடி, எனக்கு உன்னைப் பாக்கணும் போல இருக்கு பவி."

அவன் ஆசையா அனுப்புனான்.

'பாக்கணுமா?'

அவன் அப்படி சொன்னதும், என் அடிவயிற்றுல லேசா ஒரு சூடு பரவுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா... இப்போ பாக்க முடியாது.

நான் உடனே ரிப்ளை பண்ணேன்.

"லூசு. நீ நெனைச்ச நேரமெல்லாம் பாக்க முடியாது"

"அவர் வீட்ல தான் இருக்காரு."

நான் அனுப்புனேன்.

"ஐயையோ... சாரி பவி, எனக்குத் தெரியாது."

"சார் ஆபிஸ்ல இருந்து வந்துட்டாரா?"

அவன் பதறிப் போய்க் கேட்டான்.

"ஆமா, வந்துட்டாரு. மீட்டிங்ல இருக்காரு. அதான் ரிப்ளை பண்றேண்டா"னு நான் உண்மைய சொன்னேன்.

"ஓ... சரி பவி."

அவன் மெசேஜ்ல ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.

கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

"பவி... அப்போ இன்னைக்கு உன்னைப் பாக்க முடியாதா?"

"நான் இன்னிக்கு பூரா பாக்கவே இல்ல"

"எனக்கு உன்னப் பாக்காமப் போனா நைட்டெல்லாம் தூக்கம் வராது பவி."

அவன் கொழந்த மாதிரி கெஞ்சுனான்.

"அவர் வீட்ல இருக்காருனு சொல்றேன்ல? எப்டிப் பாக்க முடியும்?"

நான் கொஞ்சம் எரிச்சலா சொன்னேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... அட்லீஸ்ட் ஒரு போட்டோவாவது அனுப்பு பவி."

"உன் முகத்த ஒரு தடவை பாத்துட்டு நான் கிளம்பிடுறேன்."

"ப்ளீஸ்... எனக்காக..."

நான் போனைப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

'ஒரு போட்டோ தான கேக்குறான்... பாவம்.'

காலைல எனக்காக அவன் கஷ்டப்பட்டு அந்த அல்வாவை வாங்க அலைஞ்சான்.

அவனுக்கு நான் ஒரு போட்டோ அனுப்புறதுல என்ன தப்பு?

ஆனா... காலைல சாரீல இருந்த பவித்ரா இப்போ இல்லையே.

கீழ ஒரு ட்ராக் பேண்ட்.

மேல லூசான டீ-ஷர்ட்.

உள்ள கூட ஒன்னும் போடல.

தலைமுடி எல்லாம் சும்மா ஒரு கிளிப் போட்டு அள்ளி முடிஞ்சு வெச்சுருக்கேன்.

ஆனா என்ன, ஒரு போட்டோதான.

கேமராவை ஆன் பண்ணி, என் முகத்தைப் பாத்தேன்.

என் நெத்தியில பொட்டு கூட இல்ல.

கழுத்துல தாலி மட்டும் பளபளனு தெரிஞ்சுது.

நான் கேஷுவலா செல்ஃபி எடுத்தேன்.

அந்தப் போட்டோவை சென்ட் பண்றதுக்கு முன்னாடி ஒரு தடவை செக் பண்ணேன்.

நான் உள்ள ஒன்னும் போடாததால, என் முலையோட ஷேப், அந்தத் துணில துருத்திக்கிட்டுத் தெரிஞ்சுது.

'பரவால்ல, நல்லாத் தான் இருக்கு'னு என் மனசு சொல்லுச்சு.

நான் சென்ட் பட்டனை அழுத்துனேன்.

போட்டோ போயிடுச்சு.

நான் ஸ்க்ரீனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு அவன்கிட்ட இருந்து எந்த ஒரு பதிலும் இல்ல.

'என்ன, போட்டோ நல்லா இல்லையா? ஏன் ரிப்ளை பண்ண மாட்டேங்குறான்?'

எனக்குள்ள சின்னச் சந்தேகம்.

அப்புறம் 'Typing...' னு வந்துச்சு.

"வாவ்... பவி..."

"எவ்ளோ அழகா இருக்க தெரியுமா?"

"இந்த டீ-ஷர்ட்ல நீ அவ்ளோ கியூட்டா இருக்க பவி."

அவன் அனுப்புன அந்த வார்த்தைகள், எனக்குள்ள பெரிய சந்தோஷத்தைக் குடுத்துச்சு.

எனக்கு வெட்கப் புன்னகை தானா வந்துச்சு.

"தேங்க்ஸ் டா."னு நான் ரிப்ளை பண்ணேன்.

அவன் மறுபடியும் டைப் பண்ணான்.

"போட்டோல... அந்த டீ-ஷர்ட்க்குள்ள..."

"உன் முலை க்யூட்டா தெரியுதுடி."

"நான் இப்போ அதைத்தான் ஜூம் பண்ணிப் பாத்துட்டு இருக்கேன்."

அவன் என்ன பண்றனு நேரடியா சொல்லிட்டான்.

அந்த மெசேஜைப் படிச்சதும், எனக்குள்ள லேசா சூடு பரவுச்சு.

'அடப்பாவி... நான் அழகா இருக்கேன்னு சொல்லிட்டு, எதை நோட் பண்ணிருக்கான் பாரு?'

எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

"அடச்சீ... பொறுக்கி." நான் செல்லமாத் திட்டி ஒரு மெசேஜ் அனுப்புனேன்.

"நிஜமா பவி... உன்னைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்குது."

"என்னால கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல."

"ப்ளீஸ் பவி... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்."

"சார் மீட்டிங்-ல தான இருக்காரு."

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் உன்ன நேரா பாக்கணும் போல இருக்குடி."

"ப்ளீஸ்..."

அவன் மறுபடியும் தப்புத் தப்பா ஆசைப்பட ஆரம்பிச்சான்.

எனக்கு இப்போ டென்ஷன் ஆச்சு.

'இவன் என்ன பைத்தியமா? கார்த்திக் வீட்ல இருக்கும்போது பாக்கணும்னு சொல்றான்.'

நான் உடனே ஸ்ட்ரிக்ட்டா டைப் பண்ணேன்.

"பிரகாஷ்... இதுலாம் முடியாது, இப்டிலாம் கேக்காத."

"அவர் வீட்ல இருக்காருனு நான் சொல்லிட்டேன்."

"இந்த மாதிரி லூசு மாதிரி கேக்காத. உன் டியூட்டி முடிஞ்சா வீட்டுக்குக் கிளம்பு. நான் வர முடியாது."

"இதுமாதிரிலாம் பண்ணிட்டு இருந்தா, இனிமேல் உனக்கு ரிப்ளை கூட பண்ணமாட்டேன்"

நான் கோபமா அனுப்புனேன்.

நான் இப்படி அனுப்புனதும், மறுமுனையில அவன் ஏமாந்துட்டான்ங்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

ஒரு சில நிமிஷம் அமைதி.

அப்புறம் அவன் அனுப்புனான்.

"சாரி பவி..."

"நீ கோபப்படாத. உன்ன டிஸ்டர்ப் பண்ணதுக்கு சாரி."

"வர வேணாம்... நீ நிம்மதியா இரு."

"பாய்."

அவ்ளோதான். அந்த மெசேஜோட அவன் கட் பண்ணிட்டான்.

ரூம்ல அமைதி.

நான் போனை ஸ்க்ரீன் ஆஃப் பண்ணிட்டு, என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு.

ரெண்டு நிமிஷம் ஆச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு உறுத்தல் ஆரம்பிச்சுது.

'நான் கோபமாப் பேசிட்டேனோ?'

அவன் பாவம், என்னைப் பாக்கணும்ங்குற ஆசையில கேட்டான்.

நான் மூஞ்சியில அடிச்ச மாதிரிப் பேசிருக்கக் கூடாதோ?

இது தப்பு, அவனை நீ ஹர்ட் பண்ணிட்டயோனு, என் மனசு சொல்லுச்சு.

'அவன் இப்போ எவ்ளோ ஃபீல் பண்ணிட்டு இருப்பான்?'

'என் மேல உள்ள ஆசையில தான கேட்டான்?'

எனக்குள்ள இது ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் மறுபடியும் கார்த்திக் இருக்குற ரூம் கதவைப் பாத்தேன்.

அவர் இன்னும் ஏதோ பேசிட்டுத் தான் இருக்காரு.

சத்தம் லேசா வெளிய கேட்டுச்சு.

நான் போனை மறுபடியும் கையில எடுத்தேன்.

வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணேன்.

நான் என் ஈகோவை விட்டுட்டு, டைப் பண்ணேன்.

"பிரகாஷ்... நீ தப்பா நெனச்சுக்காத."

"நான் கோபத்துல சொல்லல... அவர் வீட்ல இருக்குறப்போ, இதுலாம் ரொம்ப ரிஸ்க் டா"

"அவரு வொர்க்-ல இருக்காரு."

"நான் திடீர்னு வெளிய வந்தா, ஏன் எதுக்குன்னு சொல்லணும். அதுக்குத் தான் வேண்டாம்னு சொன்னேன்."

நான் என் நிலைமைய பொறுமையா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணி அனுப்புனேன்.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்ல, உடனே 'Typing...'னு வந்துச்சு.

"புரியுதுடி..."

"நீ வர வேணாம்"

அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

எனக்கு நிம்மதி.

"குட்... சரி, ஷிப்ட் முடிஞ்சா கிளம்பு." நான் அனுப்புனேன்.

அவன் உடனே, "பவி... கோவிச்சுக்காத, எனக்கு உன்னைப் பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு..."

"நீ வர வேணாம்..."

"ஆனா... நான் ஒரு வீடியோ கால் பண்ணவா பவி?"

அவன் தயங்கித் தயங்கி கேட்டான்.

வீடியோ காலா?

இப்போ நான் வாட்ஸ்அப்ல வீடியோ கால் பேசுனா, கார்த்திக் வெளிய வந்தா என்ன ஆகுறது?

"நோ பிரகாஷ்... அதெல்லாம் இப்போ வேணாம்."

"இதுவும் ரிஸ்க்." நான் உடனே மறுத்தேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... நீ பேசக் கூட வேணாம்."

"உன் முகத்தை மட்டும் காட்டு... நான் பாத்துட்டு கட் பண்ணிடுறேன்."

"ப்ளீஸ் பவி."

அவன் கெஞ்சுனான்.

"இல்ல பிரகாஷ், ரிஸ்க் தான். வேணாம்." நான் ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னேன்.

ஒரு சில செகண்டுகள் அமைதி.

அப்புறம் அவன் அனுப்புனான்.

"சரி பவி... வீடியோ கால் வேணாம்."

"ஆனா... அட்லீஸ்ட் கால் பண்ணவா பவி?"

"உன் குரலை மட்டுமாச்சும் நான் கேக்கணும்."

"உன் வாய்ஸ் கேட்டாத் தான் எனக்கு இன்னைக்குத் தூக்கம் வரும்."

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக... ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் மட்டும்."

அவன் உருகி உருகி எங்கிட்ட கெஞ்சுனான்.

கார்த்திக் உள்ள ரூம்க்குள்ள இருந்தாலும், இந்த வீடு அமைதியா இருந்துச்சு.

அதனால எனக்குள்ள இப்போ பேச கொஞ்சம் தயக்கமா இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டா அவனுக்கு ரிப்ளை டைப் பண்ணேன்.

"நோ பிரகாஷ்... வாய்ஸ் கால் கூட இப்போ ரொம்ப ரிஸ்க் தான்."

"நான் மெதுவாப் பேசினா கூட, திடீர்னு வெளிய கேட்டா என்ன பண்றது?"

"உனக்கு என்ன பைத்தியமா? வேணாம். நீ கால் பண்ணாத."

நான் கறாரா மறுத்துட்டேன்.

கொஞ்ச நேரம்  அமைதி. அவன்கிட்ட இருந்து எந்த ரிப்ளையும் வரல.

'சரி, விடு'ங்கிற  நிலைமைக்கு வந்துட்டேன்.

நான் போனை கீழ வைக்கப் போனேன்.

கரெக்டா... 'டிங்'னு ஒரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

அது போட்டோ.

நான் என் புருவத்தை சுருக்கிக்கிட்டு, 'இவன் இப்போ என்ன போட்டோ அனுப்புறான்?'னு நெனச்சேன்.

அது, என் ஸ்க்ரீன்ல ஓபன் ஆன அடுத்த செகண்ட்...

என் கண்ணு ரெண்டும் ஷாக்ல பெருசா விரிஞ்சு போச்சு!

அது... அவனோட சுண்ணி.

அவனோட கருப்பான, நரம்பு புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குற அந்த 'மான்ஸ்டர்' சுண்ணி.

அவன் யூனிஃபார்ம்-ஓட ஜிப்பை மட்டும் கழட்டி விட்டுட்டு, அதை வெளிய எடுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு போட்டோ எடுத்து அனுப்பியிருந்தான்.

அவன் சுண்ணி நீளமா, முரட்டுத்தனமா விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

அதை பாத்த உடனே எனக்குள்ள இருந்த நரம்புகள் எல்லாம் சிலிர்த்துச்சு.

என் பேண்ட்டுக்குள்ள, என் தொடைகள் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

என் புண்டைல ஈரப்பதம் கசியுறத என்னாலயே இப்போ தெளிவா ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

நான் அந்தப் போட்டோவ லேசா ஜூம் பண்ணிப் பாத்தேன்.

அதோட மொட்டுப் பகுதியில, ஒரு சின்னச் சொட்டுத் தண்ணி பளபளனு தெரிஞ்சுது.

அந்தச் சுண்ணியைப் பாக்கப் பாக்க, நேத்து அவன் என்னைய ஓத்துத் தள்ளுன வேகம் என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

நான் உத்துப் பாத்துட்டு இருக்கும்போதே, அவன்கிட்ட இருந்து அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

"அட்லீஸ்ட்... இவனுக்காகவாது என்கிட்ட பேசு பவி..."

"உன்னைப் பாக்கணும்னு, உன் வாய்ஸ் கேக்கணும்னு இவன் எப்டித் துடிச்சுக்கிட்டு நிக்கிறான் பாரு."

"உன் வாய்ஸ் கேக்காம, இவன் இன்னைக்கு அடங்க மாட்டான்."

"ப்ளீஸ் பவி..."

அவன் அவ்ளோ கிறக்கமா மெசேஜ் அனுப்புனான்.

அதைப் படிச்சதும் என் முகத்துல வெட்கம்  தான் வந்துச்சு.

'அடச்சீ... பொறுக்கி, அவன் எதை காட்டுனா நான் ஒகே சொல்லுவனு தெரிஞ்சுருக்கு, அதான் அவன் சுன்னிய காட்டி மறைமுகமா மிரட்டுறான்?'னு மனசுக்குள்ள ஒரு செல்லக் கோபம் வந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் வீட்ல இருக்குறது என்னை இன்னும் தடுத்துக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் ரிப்ளை பண்ணேன்...

"ச்சீ... ராஸ்கல், லூசாடா நீ? இதையா இப்போ அனுப்புவ?"

"நோ பிரகாஷ்... நான் பேச மாட்டேன். என்னால முடியாது, நீ போ."

நான் மறுபடியும் ஸ்ட்ரிக்ட்டா 'நோ' சொன்னேன்.

"ப்ளீஸ் பவி..."

"ஒரே ஒரு நிமிஷம்... இவனுக்காக..."

அவனோட சுண்ணியையே காரணம் காட்டி, எங்கிட்ட மறுபடியும் கெஞ்சுனான்.

நான் அவன் சுண்ணியையே இன்னும் கொஞ்ச நேரம் வெறித்துப் பாத்தேன்.

அது, என் கண்ட்ரோலை கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடைக்க ஆரம்பிச்சுது.

எனக்கும் அவன்கிட்ட பேசணும்ங்குற ஆசை மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரமா இருந்து, இப்போ ஒரு அலையா மாறி எழும்புச்சு.

நான் சுத்தி முத்திப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் ரூம் கதவு இன்னும் நல்லாச் சாத்தியிருக்கு.

உள்ள இருந்து அவர் பேசுற சத்தம் லைட்டாக் கேட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா பேசினா சத்தம் வெளிய கேக்காது.

அந்தத் த்ரில்... அது ஒரு போதை, அது எனக்குள்ள முழுசா ஏற ஆரம்பிச்சுது.

'சரி, ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் தான... பேசிட்டு உடனே கட் பண்ணிடலாம்'னு என் மனசு சிக்னல் குடுத்துச்சு.

"சரி... கால் பண்ணு."

"ஆனா ரெண்டே நிமிஷம் தான். நான் மெதுவாத் தான் பேசுவேன்."

நான் கண்டிஷன் போட்டு மெசேஜ் அனுப்புனேன்.

நான் மெசேஜ் சென்ட் பண்ண அடுத்த ரெண்டாவது செகண்ட்...

என் போன் ஸ்க்ரீன் மாறுச்சு.

வாட்ஸ்அப் ஆடியோ கால்.

ஸ்க்ரீன்ல 'Prakash is calling...' னு பெருசா வந்துச்சு.

என் ஹார்ட்பீட் 'டப் டப் டப்'னு என் காதுக்குள்ளயே கேட்டுச்சு.

நான் ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

சுத்தி ஒரு தடவை பாத்துட்டு, போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.

போனை எடுத்து, என் வலது காதுல வெச்சேன்.

[yazhiniram]

-------------
Part 253:
-------------

போனை எடுத்து, என் வலது காதுல வெச்சேன்.

ரூம்ல இருந்த அமைதியில, என் மூச்சு காத்து எனக்கே சத்தமா கேட்டுச்சு.

ஒரு செகண்ட், போன்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

அவன் சிக்னல் கிடைக்காம நிக்குறானா, இல்ல நான் பேசணும்னு வெயிட் பண்றானான்னு எனக்குத் தெரியல.

அப்புறம்... அவன் தொண்டையைச் செருமுன சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஹலோ... பவி..."

அவன் குரல் மெதுவா, ஆனா ஒரு குறும்பான, ஆசையான டோன்ல என் காதுல வந்து விழுந்துச்சு.

நான் பேசறதுக்கு முன்னாடி, கார்த்திக் ரூம் கதவை மறுபடியும் ஒரு தடவை பாத்துக்கிட்டேன்.

கதவு நல்லாத் தான் லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

"ஏய்... மெதுவாப் பேசுடா."

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் அடக்கி, ஒரு கிசுகிசுக்குற மாதிரி டோன்ல சொன்னேன்.

மறுமுனையில அவன் லேசாச் சிரிச்சான்.

அவன் சிரிப்பு, ஒரு மாதிரி கியூட்டா இருந்துச்சு, எனக்கு.

"தெரியும்டி... நான் மெதுவாத் தான் பேசுறேன்."

"எதுக்குடி பேச இவ்ளோ நேரம் பண்ண?"

அவன் உரிமையோட, செல்லமான கோபத்தோட கேட்டான்.

"பின்ன உடனே பேசிடுவாங்களா?"

நான் கறாரா, மெதுவான குரல்ல கேட்டேன்.

"உனக்கு என்ன... நீ ஃப்ரீயா இருக்க."

"நான் எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க் எடுத்துப் பேசிட்டு இருக்கேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?"

நான் என் நிலைமையை அவனுக்குப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"அவரு என்ன பண்றாரு, ஏதாது சத்தம் வெளிய வருதான்னு-ல்லாம் நான் செக் பண்ண வேணாமா?"

நான் எரிச்சல்படுற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

"சரி சரி... சாரி பவி."

அவன் உடனே பம்முனான்.

"நான் அவ்ளோ யோசிக்கல... நீ போன் எடுத்த உடனே உன்கிட்ட பேசணும்ங்குற அவசரத்துல கேட்டுட்டேன்."

அவன் சொன்ன அந்த 'அவசரம்'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

இவன், என்னைப் பாக்கணும்னு, எங்கிட்ட பேசணும்னு துடிக்குறான்ங்குறது ஒரு தனி போதை தான்.

கொஞ்ச நேரம் ரெண்டு பேர் பக்கமும் ஒரு சின்ன அமைதி.

"பவி..."

அவன் கொஞ்சம் சீரியஸான டோனுக்கு மாறினான்.

"சொல்லுடா."

"இன்னும் என் மேல கோபமா இருக்கியா?"

அவன் குரல்ல குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

காலைல நடந்த அந்த வேலு மேட்டரைத் தான் அவன் கேக்குறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"கோபம்லாம் இப்போ இல்ல பிரகாஷ்... அத விடு, நீ தெரியமா அந்த ஆள அனுப்பிட்ட."

நான் உண்மையைத் தான் சொன்னேன்.

"ஆனா..."

நான் லேசா என் குரலை அழுத்தமாக்கினேன்.

"கண்ட நேரத்துலலாம், என்னைய பாக்கணும்னு சொல்லித் தொல்லை பண்ணக் கூடாது."

"உனக்கு என்ன தோணுதோ அதை உடனே பண்ணனும்னு நெனைக்காத."

"என்னால முடியாது. அது எனக்கு எவ்ளோ பெரிய டென்ஷனை குடுக்குதுன்னு உனக்கு தெரியாது."

"இப்படி கேட்டுகிட்டே இருந்த... எனக்கு நிஜமாவே கோபம் வந்துடும், அப்புறம் நான் உன்கிட்ட பேசவே மாட்டேன்."

நான் ஒரு வார்னிங் குடுக்குற மாதிரி, ஆனா அமைதியான குரல்ல சொன்னேன்.

"இனிமேல் அப்படிப் பண்ண மாட்டேன்டி."

அவன் உடனே பதறிப் போய் சொன்னான்.

"சரி புரிஞ்சது... இனிமேல் நீ எப்ப சொல்றியோ அப்போ தான். நான் தொந்தரவு பண்ண மாட்டேன்."

அவன் மன்னிப்புக் கேட்டான்.

அவன்கூட பேச பேச, எனக்கு இருந்த ஸ்ட்ரெஸ், டென்ஷன் எல்லாம் அப்படிய கரைய ஆரம்பிச்சுது.

நான் நல்லாச் சாஞ்சுகிட்டு, என் கால்களை நீட்டிக்கிட்டேன்.

என் ஒரு கையால, என் டீ-ஷர்ட்டை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

"சரி விடு... அதான் முடிஞ்சுடுச்சுல."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

அந்த ஒரு வார்த்தைக்கு அப்புறம், எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த அந்த இறுக்கம் மொத்தமா மறைஞ்சு போச்சு.

மறுபடியும் ஒரு சின்ன அமைதி. 

"அப்புறம்... என்ன சாப்பிட்ட?"

அவன் ஆரம்பிச்சான். அவன் குரல் இப்போ எப்பவும்போல கேஷுவலா, ஒரு ரிலாக்ஸ்டான டோன்ல இருந்துச்சு.

"சப்பாத்தி... தக்காளி தொக்கு."

நான் சொன்னேன்.

"ஓ... அப்படியா?"

அவன் சிரிச்சான்.

"உன் சமையலை நான் ரொம்ப மிஸ் பண்றேன் பவி..."

அவன் கொஞ்சம் வழியுற மாதிரிச் சொன்னான்.

அதைக்கேட்டதும் எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"அடப்பாவி... லூசாடா நீ?"

நான் என் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"எப்போடா என் சமையலை நீ உன் வாழ்க்கையில சாப்பிட்டுருக்க? இத மிஸ் பண்றதுக்கு?"

நான் அவனைப் பாத்து கிண்டல் பண்ற மாதிரி கேட்டேன்.

அவன் அசரல.

"அது வந்து... நான் உன் சாப்பாட்டைப் பத்திச் சொல்லல பவி..."

அவன் குரல் தடிமனா, ஒரு மாதிரி கிறக்கமா மாறுச்சு.

"எனக்கு சாப்பாடே நீ தானடி..."

அவன் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன விதம்...

அவன் சொன்ன உடனே , என் அடிவயிறு லேசாச் சுருங்குச்சு.

என் தொடைகள் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

எனக்கு வெட்கமா வந்துச்சு, முகமெல்லாம் லேசாச் சூடேறுச்சு.

"ச்சீ... போடா பொறுக்கி."

நான் ஒரு போலி கோபத்தோட, எரிச்சல்படுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"எப்பப் பாரு உனக்கு இதே தான் நெனப்பு... வேற எதுவும் நல்லதாப் பேசத் தெரியாதா உனக்கு?"

நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"ஏன்டி... நான் என் பொண்டாட்டியத் தானே கேக்குறேன்? இதுல என்ன தப்பு?"

அவன் ஏதோ ரொம்ப உரிமையாச் சொன்னான்.

'பொண்டாட்டி...'

அந்த ஒரு வார்த்தை, என் போன் ஸ்பீக்கர் வழியா வெளிய வந்து என் காதுல விழுந்த அடுத்த செகண்ட்...

என் மூச்சு காத்து அப்படியே ஒரு நிமிஷம் நின்னு போச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு புது விதமான மாற்றம் நடக்குறதை என்னாலயே ரொம்பத் தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.

என் அடிவயித்துல, ஏதோ பூச்சி ஊர்ந்து போற மாதிரி, ஒரு விவரிக்க முடியாத உணர்வு.

அந்த வார்த்தை என் காதுல விழுந்ததும், என் தொடைகள் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு லேசா உரசிக்கிச்சு.

என் உடம்பெல்லாம் ஒரு சின்ன கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

அது என்ன ஃபீலிங்னு எனக்கே சரியாப் புரியல.

நான் கல்யாணம் ஆன பொண்ணு. எனக்குக் கார்த்திக் தான் புருஷன்.

அவர் என்னைய எப்பாவது ஒரு தடவை 'பொண்டாட்டி'னு கூப்டுவாரு.

ஆனா, அவர் கூப்பிடும்போதெல்லாம் அது வெறும் கடமைக்கான வார்த்தையாத் தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுருக்கு.

'பொண்டாட்டி'னு அவர் சொல்லும்போது, அதுல ஒரு அதிகாரமும், என் மேல அவர் வெச்சுருக்குற பொறுப்பும் தான் அப்பட்டமாத் தெரியும்.

ஆனா... இப்போ பிரகாஷ் சொன்ன அந்த 'பொண்டாட்டி'ங்குற வார்த்தையில...

அதுல எதுவும் கிடையாது.

அதுல முழுக்க முழுக்க ஒரு ஆசை மட்டும் இருந்துச்சு.

ஒரு காதல் இருந்துச்சு.

என்ன அவன் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாமச் சொந்தம் கொண்டாடுற மாதிரி ஒரு பெரிய உரிமை இருந்துச்சு.

அது கார்த்திக் சொல்றதை விட, இவன் சொல்லும்போது எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு வித்தியாசமான ஃபீலிங்கைக் குடுத்துச்சு.

அந்த வார்த்தையை அவன் சொன்ன விதம்... அந்த 'பொண்டாட்டி'ங்குற வார்த்தைக்கு அவன் குடுத்த அந்த அழுத்தம்...

அது நேரா என் மனசுக்குள்ள இருந்த ஏதோ ஒரு மூலையைத் தொட்டு, அங்க ஒரு பெரிய நெருப்பைப் பத்த வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு அந்த வார்த்தையைக் கேக்கும்போது பிடிச்சுருக்கா, இல்ல அவனத் திட்டணும்னு கோபம் வருதானு என் மனசு வேகமாத் தனக்குள்ளயே ஒரு பட்டிமன்றம் நடத்திச்சு.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணு, வேற ஒருத்தன் தன்னை 'பொண்டாட்டி'னு கூப்பிட்டா, உடனே அவனைச் செருப்பால அடிக்குற அளவுக்குக் கோபப்படணும்.

அதுவும் கார்த்திக் வீட்ல இருக்குறப்போ, ஒரு வாட்ச்மேன் என்னைய இப்படிக் கூப்பிடுறான்.

நான் எவ்ளோ துடிச்சுப் போயிருக்கணும்? எவ்ளோ கோபப்பட்டு இருக்கணும்?

ஆனா... எனக்குள்ள ஒரு துளி கோபம் கூட வரலங்குறது தான் ரொம்பப் பெரிய நிதர்சனமான உண்மை.

கோபத்துக்குப் பதிலா, என் உதடுகள் தானா ஒரு புன்னகையை நோக்கி விரிய ஆரம்பிச்சுது.

'எனக்கு இது பிடிச்சுருக்கா? நான் எவ்ளோ பெரிய தப்பு பண்றேன்?'னு என் மனசு ஒரு பக்கம் என்னையக் குற்ற உணர்ச்சியில குத்துச்சு.

ஆனாலும், அதுல இருக்குற த்ரில்... அது என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் அவன்கிட்ட இழுத்துக்கிட்டுப் போச்சு.

ஆனா, இத அப்படியே காட்டிக்கிட்டா, அவன் இன்னும் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவான்னு எனக்கு நல்லாவே தோணுச்சு.

நான் அமைதியா இருந்தா, அவனுக்கு நான் முழு சம்மதம் குடுத்துட்டேன்னு அவன் தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவான்.

அதனால, நான் என்னோட ஆசைய மனசுக்குள்ளயே மறைச்சுக்கிட்டு, ஒரு போலி கோபத்தைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

"என்னடா சொன்ன இப்போ?"

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, ஒரு கண்டிப்பான டோன்ல வெச்சுக்கிட்டுக் கேட்டேன்.

"நீ என்ன வார்த்தை சொல்ற?"

"நீ ரொம்ப ஓவராப் போய்ட்டு இருக்க பிரகாஷ்."

நான் அவனை மிரட்டுற மாதிரி, கறாராச் சொன்னேன்.

"நீ இப்படிலாம் பேசக் கூடாது... இது தப்பு."

"அப்புறம் நான் கோபப்படுவேன் பாத்துக்கோ."

நான் அவனுக்கு அட்வைஸ் பண்ற டோன்ல பேசுனேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்தச் சீரியஸ்னஸ், அவனைக் கொஞ்சம் யோசிக்க வெச்சுது.

"சாரி பவி..."

அவன் குரல் சாஃப்ட்டா, கொஞ்சம் பம்முன மாதிரி வந்துச்சு.

"நான் உன்னைக் கோபப்படுத்த சொல்லல..."

அவன் தயங்கித் தயங்கிப் பேசுனான்.

"ஆனா..."

அவன் அந்த 'ஆனா'ங்குற வார்த்தையை லேசா இழுத்தான்.

"உன்னை அப்படிப் கூப்பிடுறது எனக்கு பிடிச்சுருக்குடி."

அவனோட ஆசையை அப்படியே ஓப்பனா என் மூஞ்சிக்கு நேராச் சொன்னான்.

"உன்னை என் பொண்டாட்டினு நெனைக்கும்போதே, எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுது பவி."

"உன்ன பாக்கும்போது, உன்னோட பேசுறப்போ... நீ எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தமா இருந்தா எப்படி இருக்கும்னு, என் மனசு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கு. அதான்டி."

அவன் அப்படி சொன்னதும், என் போலி கோபம் மொத்தமா உடைஞ்சு சிதறுச்சு.

எனக்குள்ள மறுபடியும் அந்த வண்ணத்துப்பூச்சி பறக்குற ஃபீலிங் வந்துச்சு.

ஆனா வெளிய அதைக் கொஞ்சம் கூடக் காட்டிக்கக் கூடாதுனு நான் கவனமா இருந்தேன்.

நான் லேசா என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"உனக்குப் பிடிச்சுருக்குங்குறதுக்காக, எதை வேணாலும் பேசுவியா?"

நான் கொஞ்சம் சலிச்சுக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"உனக்கு அறிவு இல்லையா? நான் வேணாம்னு சொல்றேன்ல?"

"இதுக்கு மேல இப்படிக் கூப்பிடாத."

நான் கறாரா, ஒரு ஆர்டர் போடுற மாதிரி அவனக் கண்ட்ரோல் பண்ணப் பாத்தேன்.

அவன் ஒரு சில செகண்டுகள் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம அமைதியா இருந்தான்.

நான் என் நெத்தி முடியை லேசா ஒதுக்கிக்கிட்டு, அவன் என்ன ரியாக்ட் பண்ணப் போறான்னு ரொம்ப நெர்வஸா வெயிட் பண்ணேன்.

அவன நான் ஹர்ட் பண்ணிட்டேனோனு ஒரு பயம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.

அப்போ... அவன் மெதுவாச் சிரிக்க ஆரம்பிச்சான்.

அந்தச் சிரிப்பு, ஒரு மாதிரி கிறக்கமா, ரொமான்டிக்கா, என்னைய உசுப்பேத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஏன் பவி..."

அவன் குரல் இப்போ ஆழமான டோன்ல எனக்குள்ள ஒரு மயக்கத்தை உண்டாக்குற மாதிரி வந்துச்சு.

"நீ சும்மாதானே வேணாம்னு சொல்ற?"

அவன் சொன்னதும், எனக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"நீ வேணாம்னு சொல்ற... இப்படிக் கூப்பிடாதனு திட்டுற..."

"ஆனா... உன் குரல்ல, கோபம் இல்லையே பவி?"

அவன், என் ஆக்டிங்கை கண்டுபிடிச்சிட்டான்.

'அடப்பாவி... இவன் என்னைய கரெக்ட்டா எடை போட்டு ரீட் பண்றானே?'

என் உடம்பு லேசாச் சிலிர்த்துச்சு.

நான் உள்ளுக்குள்ள ரசிச்சத, அவன் ஈஸியாப் பிடிச்சுட்டான்.

வெட்கத்துல, என் முகம் அப்படியே சூடேறுச்சு.

"அ... அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல... நான் நிஜமாவே கோபமாத் தான் சொல்றேன்."

நான் திக்கித் திணறி, இன்னும் கொஞ்சம் ஆக்டிங்கைக் கூட்டிச் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"இப்படி இப்படிக் கூப்பிடுறதெல்லாம் எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்காதுடா."

நான் என் குரல்ல லேசா ஒரு நடுக்கத்தோட அழுத்தமாச் சொன்னேன்.

"பிடிக்காதா? நிஜமாவா பிடிக்காதா?"

அவன் என்னைய விடாம வம்பிழுத்தான். அவன் குரல்ல அந்தச் சிரிப்பு இன்னும் அப்படியே இருந்துச்சு.

"ஆமா... பிடிக்காது... நீ இனிமேல் அப்படிப் கூப்பிடாத."

நான் கெஞ்சுற மாதிரியும் இல்லாம, திட்டுற மாதிரியும் இல்லாம ஒரு வித்தியாசமான டோன்ல சொன்னேன்.

"சரி பவி... நீ என்னைய புருஷன்னுலாம் சொல்லிய கூப்பிட வேணாம்."

அவன் எதார்த்தமா பேசுனான்.

"நான் உன்னை அப்படிச் சொல்லச் சொல்லலையே?"

"ஆனா, எனக்கு உன்னை உரிமையா என் பொண்டாட்டினு கூப்பிடணும்னு ஆசையா இருக்கு."

"நான் உன்னை அப்படி நினைச்சு, என் ஆசைக்குக் கூப்பிட்டுக்குறேன்."

"அதுக்கு நீ எந்த பதிலும் சொல்ல வேணாம். நீ ஒன்னும் என்னையத் திரும்பிக் கூப்பிட வேணாம்."

"ஜஸ்ட்... நான் கூப்பிடுறதை மட்டும் நீ கேளு... அது போதும் எனக்கு."

அவன் ஆசையா, ஏதோ ஒரு பொம்மை வேணும்னு கெஞ்சுற மாதிரி எங்கிட்ட கெஞ்சுனான்.

அவன் சொன்ன அந்த லாஜிக், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னச் சமாதானத்தைக் கொண்டு வந்துச்சு.

'ஆமா... அவன் வாயில இருந்து அவன் ஆசைக்குக் கூப்பிடுறான்.'

'நான் அவனை அப்படி ஏத்துக்கலையே.'

'அவன் கூப்பிடுறத நான் அமைதியாக் கேக்குறதுல என்ன பெரிய தப்பு இருந்துடப் போகுது?'

என் மனசு, நான் தப்பு பண்றதுக்கான எக்ஸ்கியூஸைத் தானாத் தேடிக் கண்டுபிடிச்சு என்னையே நான் சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

ஆனாலும், நான் அவ்ளோ ஈஸியா, 'சரி கூப்பிட்டுக்கோ'னு ஒத்துக்கக் கூடாதுனு நெனச்சேன்.

"ஓ, சாருக்கு நான் வேற அப்படி கூப்பிடணுமா?"

"நீ இப்படித் தான் எப்ப பாத்தாலும் இப்படிதான் பிடிவாதம் பிடிப்பியா?"

நான் செல்லமாச் சலிச்சுக்குற மாதிரி, என் உதட்டைச் சுழிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"நீ இப்படி மறுபடியும் மறுபடியும் கூப்பிட்டா, நான் நிஜமாவே கோபப்படுவேன் பிரகாஷ்."

"அப்புறம் நான் போனை கட் பண்ணிடுவேன், அதுக்கப்புறம் உன்கிட்ட எப்பவுமே பேசவே மாட்டேன் பாத்துக்கோ."

நான் மிரட்டுற மாதிரி, எந்த ஒரு சீரியஸ்னஸும் இல்லாம மிரட்டுனேன்.

"ப்ளீஸ் பவி..."

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு உருக்கம், பயம் இருந்துச்சு.

"நான் ஒன்னும் உன்னை கூப்பிட சொல்லல... ஆனா நான் கூப்பிடுவேன்... நீ எனக்காகக் கோபப்படாம இருடி."

"ப்ளீஸ் பவி... நீ என்னையத் திட்டணும்னா திட்டு... ஆனா என்னையத் தடுக்காத."

அவன் உரிமையா, உறுதியாச் சொன்னான்.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

அவனுக்குப் பிடிச்ச விஷயத்தை, அது எனக்குப் பாதிப்பைக் குடுக்காதப்போ, நான் ஏன் தடுக்கணும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

"சரி... உன் தொல்லை தாங்க முடியல... ஆனா எதா இருந்தாலும் ஒரு லிமிட்ல இருக்கணும்."

நான் அரை மனசா, ஒரு கண்டிஷனோட அவனுக்குச் சம்மதம் சொல்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ரொம்ப ஓவராலாம் நீ போகக் கூடாது... புரியுதா?"

நான் என் கடைசி வார்னிங்கைக் குடுக்குற மாதிரி ஒரு போஸ் குடுத்தேன்.

மறுமுனையில அவன் சிரிச்சான்.

"சரிடி... என் பொண்டாட்டி."

அவன் வார்த்தையை இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்து, அவ்ளோ காதலோட உச்சரிச்சான்.

அந்த வார்த்தை, என் அடிவயித்த மறுபடியும் லேசாச் சுருக்க வெச்சுது.

"நான் ஒண்ணும் உனக்குப் பொண்டாட்டி இல்ல... நீ ஓவராப் பேசாத."

நான் செல்லமாச் சிணுங்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ஆமாமா... இப்போதைக்கு இல்ல... ஆனா சீக்கிரம் ஆயிடுவ."

அவன் கிண்டலாச் சிரிச்சான்.

"சரி சரி... ரொம்பப் பில்டப் பண்ணாத."

நான் பேச்சை மாத்த ட்ரை பண்ணேன்.

அதுக்கப்புறம், எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்தச் சின்னச் சின்ன சீண்டல்கள், கேஷுவலான பேச்சுகள் தொடர்ந்துச்சு.

"அப்புறம் சொல்லு பிரகாஷ்... இன்னைக்கு டியூட்டி எப்படிப் போச்சு?"

நான் ஒரு ஃப்ரெண்ட்கிட்ட கேக்குற மாதிரி கேட்டேன்.

"என்னடி டியூட்டி... ஒரே போர்."

"நீ வேற காலைல இருந்து எங்கிட்ட பேசவே இல்லையா... எனக்கு ஒரு மாதிரி பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி ஆயிடுச்சு."

அவன் ஃபீலிங்ஸ ஷேர் பண்ணான்.

"அதான் இப்போ பேசிட்டு இருக்கேன்ல... அப்புறம் என்ன?"

நான் ஒரு பெருமையோட கேட்டேன்.

"பேசுறது ஓகே பவி... ஆனா உன்னைப் பாக்காம எனக்குப் பொழுது போகுறதே ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்குடி."

"அப்படியா? அப்படின்னா நீ வேற யாருனாச்சும் பாத்துக்க வேண்டியது தான?"

நான் சும்மா அவனை வம்பிழுத்தேன்.

"ஏய்... அடி வாங்குவ நீ."

அவன் செல்லமாகக் கோபப்பட்டான்.

"உன்னத் தவிர வேற யாரையும் பாக்க மாட்டேண்டி."

"நீ மட்டும் தான் என் கண்ணுக்குள்ளயே இருக்க. உன்ன மட்டும் தான் எனக்கு பாக்கணும்டி."

அவன் மறுபடியும் டாபிக்கை அந்தப் பக்கமே கொண்டு போனான்.

"பிரகாஷ்... நீ மறுபடியும் ஆரம்பிக்கிறியா?"

நான் லேசாகக் கண்டிச்சேன். ஆனா எனக்குள்ள அவன் வர்ணிக்கிறதைக் கேக்கும்போது அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு.

"சரிடி... நான் வேற பேசுறேன்."

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க இப்போ?"

அவன் எதார்த்தமாக் கேட்டான்.

"ஒண்ணுமில்ல... சும்மா டிவி பாத்துட்டு இருக்கேன்."

"டிவி பாத்துட்டா? இல்ல என் போட்டோவப் பாத்துட்டா?"

அவன் குறும்பாக் கேட்டான்.

"எந்தப் போட்டோ?" நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"ஏன்டி... நான் தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ஒரு போட்டோ அனுப்புனேனே..."

"உன் 'ஆளு' எப்படி நிக்கிறான்னு... அதைப் பாக்கலையா நீ?"

அவன் அத ஓப்பனாச் சொன்னதும், எனக்கு மறுபடியும் கூச்சமா இருந்துச்சு.

"அடச்சீ... நீ நிஜமாவே ஒரு லூசு தான் பிரகாஷ்."

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"யாரது டூட்டி நேரத்துல, இப்படிலாம் போட்டோ எடுத்து அனுப்புவாங்களா?"

நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி கேட்டேன்.

"பின்ன என்னடி பண்றது? நீ எங்கிட்ட பேசவே மாட்டிங்குற..."

"அவனைக் காட்டுனாத் தான் நீ பேசுவனு எனக்குத் தெரியும்."

அவன் அவ்ளோ கான்ஃபிடெண்டாச் சொன்னான்.

'அடப்பாவி... என்னைய எவ்ளோ கரெக்ட்டா எடை போட்டு வெச்சுருக்கான்.'

நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சுச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

"ரொம்பத் தான் உனக்குத் திமிரு... நான் ஒண்ணும் அதைப் பாத்துலாம் உன்கிட்ட பேச வரல."

நான் பொய்யைச் சொல்லிச் சமாளிச்சேன்.

"ஓ... அப்படியா? அப்போ நான் இனிமேல் அனுப்ப வேண்டாமா?"

அவன் என்னைய வம்பிழுத்தான்.

"அனுப்பாத... எனக்கு என்ன?"

நான் கொஞ்சம் கூட அலட்டிக்காமப் பதில் சொன்னேன். 

"சரிடி... நீ சொல்ற மாதிரியே அது உனக்காக இல்லனா இருக்கட்டும்..."

"ஆனா நீ எனக்கு அனுப்புனியே ஒரு போட்டோ..."

அவன் குரல் மறுபடியும் அந்த மயக்குற டோனுக்கு வந்துச்சு.

"அதுல நீ அவ்ளோ ஹாட்டா இருக்க பவி..."

"அந்த டீ-ஷர்ட்டுக்குள்ள, நீ முலை தூக்கிட்டு நிக்குறத பாக்கும்போது..."

"எனக்கு அப்படியே உன்னைக் கசக்கிப் பிழியணும் போல ஆசையா இருக்குடி."

அவன் வார்த்தைகள், என் உடம்புக்குள்ள சூட்டை கிளப்புச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் லேசா விறைக்கிறதை என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

"ரொம்ப பண்ணாதடா... நான் ஏதோ நீ கேட்டனு தான் அனுப்புனேன்."

நான் என் கூச்சத்தை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"இல்ல பவி. எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுருந்துச்சு"

அவன் சந்தோஷமாச் சொன்னான்.

நான் பதிலேதும் சொல்லாம சிரிச்சேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல பேச்சு இயல்பா, எந்த ஒரு தடங்கலும் இல்லாமப் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என்னைக் கிண்டல் பண்றதும், நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி நடிக்கிறதும்...

நான் உள்ளுக்குள்ள அத ரசிச்சுக்கிட்டே அவன்கிட்ட செல்லமாச் சண்டை போடுறதும்...

எல்லாமே நேச்சுரலா, ஒரு கல்லூரி காதலர்கள் பேசுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு பத்து நிமிஷம் இப்படித் தான் நாங்க பேசிட்டு இருந்தோம்.

கார்த்திக் மீட்டிங்ல இருக்காருங்குற தைரியத்துல, நான் ரிலாக்ஸா, என் தனிமைய முழுசா அவன்கிட்ட குடுத்துப் பேசிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ... பிரகாஷ் கேஷுவலா ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னான்.

"பவி... என் ஷிப்ட் இன்னும் ஒரு பத்து நிமிஷத்துல முடியப் போகுதுடி."

அவன் எதார்த்தமாச் சொன்னான்.

"அப்படியா? டைம் ஆயிடுச்சா?"

நான் சுவத்துல இருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

ஆமா, மணி ஒன்பது ஆகப் போகுது. அவனுக்கு எட்டு மணிக்கு மேலயே ஷிப்ட் முடியும்னு எனக்குத் தெரியும்.

"சரி... அப்போ கிளம்பப் போறியா?"

நான் சாதாரணமா, அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"ஆமாடி... வீட்டுக்குத் தான் போகணும்."

அவன் ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனான்.

அப்புறம் தயக்கத்தோட, ஆனா ஒரு ஆசையோட கேட்டான்.

"ஆனா... நான் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி... உன்னை ஒரு தடவை நேராப் பாக்கணும் போல இருக்குடி."

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன அலாரம் அடிச்சுது.

'மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டானா?'

"லூசு மாதிரிப் பேசாத பிரகாஷ்..."

நான் உடனே, கொஞ்சம் சீரியஸான டோன்ல சொன்னேன்.

"நான் தான் முதலேயே சொன்னேன்ல... அதெல்லாம் இப்போ முடியாது."

"அவரு வீட்ல இருக்காரு... நான் எப்படிப் வெளிய வர முடியும்?"

நான் என்னோட நிலைமையை ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்..."

அவன் மறுபடியும் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

ஆனா நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா மறுத்துட்டேன்.

"அவரு இன்னும் மீட்டிங்ல தான இருக்காரு?"

பிரகாஷ் சந்தேகமா, ஒரு ஆர்வத்தோட கேட்டான்.

"ஆமா... மீட்டிங்ல தான் இருக்காரு."

நான் எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.

அப்போ... என் மனசு, கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம, என் வாய்க்கு வந்தத அப்படியே வெளிய கொட்டிடுச்சு.

நான் கார்த்திக்கோட வொர்க் ஷெட்யூலை பத்தி, கம்ப்ளைன்ட் பண்ற மாதிரி தான் நெனச்சுப் பேசினேன்.

"ஆனா, இன்னும் ஒரு ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு அவர் பிஸி... மீட்டிங் முடியிறவரை அவர், இப்போதைக்கு வர மாட்டாரு."

நான் சாதாரணமா, அந்த இன்பர்மேஷனைச் சொல்லிட்டேன்.

ஆனா... அந்த வார்த்தை என் வாயில இருந்து வெளிய போன அடுத்த செகண்ட்...

என் மூளை சட்டுனு சுதாரிச்சுது.

'ஐயையோ... இப்போ எதுக்கு இதச் சொன்னோம்?'

'எவ்ளோ பெரிய தப்பப் பண்ணிட்டோம்?'

என் நெஞ்சு 'திக்'குனு ஒரு பெரிய அடி அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் என் உதட்டை அப்படியே கடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

'இவன் எங்கிட்ட எவ்ளோ நேரமா, உன்னைப் பாக்கணும்னு கெஞ்சிக்கிட்டு இருக்கான்.'

'அவன்கிட்ட போய், கார்த்திக் இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு வெளிய வரமாட்டாருங்குற விஷயத்தை, நாமே நம்ம வாயால கொடுத்துட்டோமே.'

அந்த செகண்ட், நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனத்தைப் பண்ணிட்டேன்னு எனக்கு முழுசா உறைச்சுது.

[yazhiniram]

-------------
Part 254:
-------------

அந்த செகண்ட், நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனத்தைப் பண்ணிட்டேன்னு எனக்கு முழுசா உறைச்சுது.

நான் அவசரப்பட்டு, யோசிக்காம உளறுன அந்த வார்த்தை, அவனுக்கு எப்படிப்பட்ட ஒரு மெசேஜ்ஜைக் குடுத்துருக்கும்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

போன்ல மறுபடியும் அமைதி.

நான் சொன்ன அந்த 'ஒன்றரை மணி நேரம்'ங்குற வார்த்தை, அவன் மூளைக்குள்ள போய் என்ன வேலை பாக்குதுன்னு என்னால இங்க இருந்தே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் இதயம் லேசா வேகமாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் மீட்டிங்ல இருக்காரு, இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு வெளிய வரமாட்டாரு.

அப்படின்னா... நான் இப்போ தனியா இருக்கேன். எனக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இல்ல.

நான் ஃப்ரீயா இருக்கேன்ங்குற விஷயத்தை, நானே என் வாயால அவன்கிட்ட சரண்டர் பண்ணிட்டேன்.

அந்த ஒரு செகண்ட் அமைதிக்கு அப்புறம், பிரகாஷ் குரல் கேக்க ஆரம்பிச்சுது.

"ஒன்றரை மணி நேரமா...?"

அவன் குரல்ல இப்போ தயக்கம் இல்ல.

பதிலா, ஒரு விதமான ஆச்சரியம், ஒரு எதிர்பார்ப்பு, ஒரு குறும்பான டோன் ஒளிஞ்சிருந்துச்சு.

அவன் மைண்ட் இப்போ எந்தப் பக்கமாப் போகுதுன்னு எனக்கு தெளிவாவே புரிஞ்சுடுச்சு.

'அடப்பாவி... இவன் உடனே அதை வேற மாதிரி நெனைக்க ஆரம்பிச்சுட்டானே.'

நான் உடனே பதறிப் போய், என் பேச்சைக் கவர் பண்ண ட்ரை பண்ணேன்.

"ஆமா... அதுக்காக நீ எதுவும் நெனச்சுக்காத பிரகாஷ்."

நான் அவசரமா, என் குரலை உயர்த்திச் சொன்னேன்.

"அவரு பிஸியா, மீட்டிங்கில இருக்காருன்னு தான் சொன்னேன்... வேற எந்த அர்த்தத்துலயும் சொல்லல."

நான் அவனை போலியா எச்சரிக்கிற மாதிரி பேசினேன்.

என் பேச்சைக் கேட்டதும், மறுமுனையில இருந்து அவன் மெதுவாச் சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

அந்தச் சத்தம் என் காதுல விழுந்தப்போ, எனக்குள்ளயும் லேசா ஒரு குறுகுறுப்பு வந்துச்சு.

ஆனா நான் அதை வெளிக் காட்டிக்கல.

"ஏன் சிரிக்கிற இப்போ?"

நான் கேட்டேன்.

"ஒண்ணுமில்ல பவி..."

அவன் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டே சொன்னான்.

"நான் எதுவும் நெனைக்கல... நீயாத் தான் ஏதோ நெனச்சுக்கிட்டுப் பதறுற."

அவன் என்னைச் சீண்டுனான்.

நான் என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் ஒண்ணும் பதறல..."

"சரி, அத விடு... நீ கிளம்பு, டைம் ஆச்சுல."

நான் பேச்சை முடிச்சுட்டு, போனை வைக்கிறதுக்கான வழியைத் தேடுனேன்.

ஆனா அவன் என்னை அவ்ளோ சீக்கிரம் விட மாட்டான்னு எனக்குத் தெரியும்.

"பவி..."

அவன் குரல் இப்போ மறுபடியும் அந்த மயக்குற, கெஞ்சுற டோனுக்கு வந்துச்சு.

"என்னாச்சு?" நான் ரொம்ப வறட்சியாப் பதில் சொன்னேன்.

"ஒரு தடவை... கீழ வரியா பவி?"

அவன் தயங்கித் தயங்கி, ஆனா ஆசையா கேட்டான்.

நான் எதிர்பார்த்த கேள்வி தான் இது.

ஆனா அவன் வாயால அதைக் கேட்டதும், எனக்குள்ள பயம் மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

"என்ன லூசு மாதிரிப் பேசுற பிரகாஷ்?"

நான் உடனே, எந்த ஒரு செகண்டும் யோசிக்காம மறுத்தேன்.

"நான் தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சொன்னேன்ல... அதெல்லாம் முடியாதுன்னு."

"கண்டிப்பா நான் கீழ வர மாட்டேன்."

நான் உறுதியா, என் முடிவைச் சொன்னேன்.

"ஏன்டி... சார் தான் இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு வர மாட்டாருன்னு நீயே தான சொன்ன?"

அவன் நான் சொன்ன பாயிண்ட்டை வெச்சே என்னைக் மடக்குனான்.

"நான் சொன்னேன்... ஆனா அதுக்காக அவர் ரூமை விட்டு வெளியே வரவே மாட்டாருன்னு அர்த்தம் இல்ல."

நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"நடுவுல எப்ப வேணாலும் வெளிய வருவாரு... இல்ல எனக்கு வேற ஏதாச்சும் வேலை சொல்லுவாரு."

"நான் இல்லைன்னு தெரிஞ்சா, என்ன ஆகும் தெரியுமா?"

நான் என் நிலைமையை அவனுக்குப் புரிய வைக்கப் பாத்தேன்.

"அப்படித் திடீர்னுலாம் வரமாட்டாரு பவி... ப்ளீஸ்."

அவன் மறுபடியும் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்... நீ ரொம்ப நேரம்லாம் நிக்க வேணாம்."

"ஜஸ்ட் கீழ வா... நான் உன் முகத்தை மட்டும் பாத்துட்டு உடனே கிளம்பிடுறேன்."

அவன் குரல்ல ரொம்ப ஏக்கம் இருந்துச்சு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள பயம் இன்னும் அப்படியே தான் இருந்துச்சு.

அதுக்குக் காரணம் கார்த்திக் மட்டும் இல்ல.

"இல்ல பிரகாஷ்... கார்த்திக் மட்டும் இல்ல பிரச்சனை."

நான் சீரியஸான டோன்ல சொன்னேன்.

"அப்புறம் வேற என்னடி?" அவன் குழப்பத்தோட கேட்டான்.

"வேலு..."

நான் அந்த ஆள் பேரச் சொன்னதும்.

காலைல நடந்த அந்தச் சம்பவம் என் கண்ணுக்கு முன்னாடி அப்படியே வந்து போச்சு.

"அவரு அங்க தான இருப்பாரு?"

நான் சந்தேகமாப் பிரகாஷைக் கேட்டேன்.

"நான் கீழ வந்தா கண்டிப்பாப் பாப்பாருல?"

நான் என் பயத்துக்கான காரணத்தை அடுக்கிக்கிட்டே போனேன்.

"அவரு கிளம்பி இருப்பாருடி."

பிரகாஷ் கேஷுவலா, கொஞ்சம் கூட அலட்டிக்காமப் பதில் சொன்னான்.

"இல்ல பிரகாஷ்... எனக்கு ரிஸ்க் எடுக்க விருப்பம் இல்ல."

நான் என் பிடியில உறுதியா இருந்தேன்.

"அவரு அங்க இருந்தாலும் இல்லனாலும், நான் கீழ வர மாட்டேன்."

"இப்போதைக்கு அது தான் என் முடிவு."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

ஒரு சின்ன அமைதி.

அவன் ஏதோ யோசிக்கிறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் அவன் போனை வெச்சிடுவான்னு நெனச்சேன்.

ஆனா அவன் விடாப்பிடியா மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"பவி... நான் ஒண்ணு சொல்லவா?"

அவன் குரல் இப்போ மெதுவா, ஒரு மாதிரி கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்ன?" நான் பொறுமையா கேட்டேன்.

"நான் உன்கிட்ட பேச மாட்டேன் பவி."

அவன் ஒரு புது ஐடியாவோட வந்தான்.

"நான் சும்மா... அங்க லிஃப்ட் பக்கத்துல, இருட்டுல அமைதியா நிப்பேன்."

"நீ ஜஸ்ட் கீழ வா... அப்படியே என்னைப் பாத்துட்டு... ஒரு செகண்ட் பாத்துட்டுப் போயிடு."

"நம்ம ரெண்டு பேரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்க வேணாம்."

"நீ வந்துட்டுப் போ... அது போதும் எனக்கு."

அவன் சொல்றதைக் கேக்கும்போது, எனக்கு ஒரு பக்கம் பாவமா இருந்துச்சு.

என்னை பாக்குறதுக்காக, ஒருத்தன் இவ்ளோ தூரம் இறங்கி வந்து கெஞ்சுவானான்னு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள இருந்த எச்சரிக்கை உணர்வு என்னை விடல.

"பேசுறது, பேசாதது பிரச்சனை இல்ல பிரகாஷ்."

நான் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"நான் கீழ வரதே ஒரு தப்பான விஷயம்."

"அது வேணாம்டா.. ரொம்ப ரிஸ்க்.."

நான் என் பயத்தை மறுபடியும் அவன்கிட்ட கொட்டினேன்.

"ஏன்டி திடீர்னு இவ்ளோ பயப்படுற?"

பிரகாஷ் ஏமாற்றத்தோட கேட்டான்.

"பின்ன பயப்படாம என்ன பண்றது?"

எனக்கு லேசாக் கோபம் வந்துச்சு.

"காலைல நடந்ததை நீ மறந்துட்டியா?"

நான் வேலு விஷயத்தை மறுபடியும் ஞாபகப்படுத்தினேன்.

"அவருக்கு ஏற்கனவே நம்ம மேல ஏதோ சந்தேகம் வந்துடுச்சு."

"அவரு என்னையப் பாத்த பார்வையும், கேட்ட கேள்விகளும் எனக்கு இன்னும் உறுத்திக்கிட்டே இருக்கு."

நான் என் மனசுல இருந்த பாரத்தை அவன்கிட்ட இறக்கி வெச்சேன்.

"இப்படி ஒரு நிலைமையில, நான் மறுபடியும் கீழ வந்து... அவரு என்னை மறுபடியும் பாத்துட்டாருன்னா?"

"அப்புறம் அது எவ்ளோ பெரிய பிரச்சனையாகும்னு உனக்குப் புரியுதா?"

நான் அவனுக்கு புரிய வைக்கப் போராடினேன்.

"எனக்குத் தெரியும் பவி... ஆனா வேலுவுக்கு ஒன்னும் தெரியாது."

பிரகாஷ் என்னைய சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

"அவருக்குச் சந்தேகம் மட்டும் தான். வேற ஒண்ணுமில்ல."

"நம்மளா காட்டிக்காத வரைக்கும் அவரால ஒண்ணும் பண்ண முடியாது."

அவன் கான்ஃபிடெண்டாச் சொன்னான்.

"இருக்கலாம்... ஆனா நான் எந்த ரிஸ்க்கும் எடுக்கத் தயாரா இல்ல."

நான் கறாரா, ஒரு வார்த்தையில அவனோட வாதத்தை முடிச்சு வெச்சேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்த உறுதியைப் பாத்துட்டு, அவன் கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசல.

அப்புறம்... அவனோட டோன் மொத்தமா மாறுச்சு.

இவ்ளோ நேரம் ஒரு வாதம் பண்ற மாதிரி பேசுனவன், இப்போ சாஃப்ட்டா, ஒரு மாதிரி உருகிப் போய் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"பவி..."

அவன் என் பேரைக் கூப்பிட்ட விதம், என் மனசுக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

"பொண்டாட்டி..."

அவன் அந்த வார்த்தையை மெதுவா, அழுத்தம் திருத்தமாச் சொன்னான்.

அந்த ஒரு வார்த்தை... அது என் காதுல விழுந்த செகண்ட், என் உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி சிலிர்த்துச்சு.

என் காது மடல்கள் லேசாச் சூடேறுச்சு.

'பொண்டாட்டி...'

இந்த வார்த்தைக்குள்ள அவ்ளோ காதலும், அதிகாரமும் ஒளிஞ்சிருக்கா என்ன?

எனக்குள்ள இருந்த இறுக்கம், பயம் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கரைய ஆரம்பிச்சதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"காலைல இருந்து உன்னைப் பாக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ தவிப்பா இருக்கு தெரியுமா..."

அவன் குரல்ல ஒரு வலி இருந்துச்சு.

"உன் முகத்தைப் பாக்காம, உன்கிட்ட பேசாம... என் உசிரே போற மாதிரி இருந்துச்சுடி."

"நான் இவ்ளோ நேரம் வெயிட் பண்ணதே உன்னை ஒரு தடவை பாத்துட்டுப் போலாம்னு தான்."

"நீ இப்படி ஸ்ட்ரிக்ட்டா முடியாதுன்னு சொன்னா... எனக்கு எப்படிடி இருக்கும்?"

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மனசுக்குள்ள ஆழமா இறங்குச்சு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம அமைதியா இருந்தேன்.

என் ஒரு கையால என் கழுத்தைத் தடவிக்கிட்டேன்.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய போராட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் புத்தி 'வேணாம்'னு கத்துச்சு.

ஆனா என் மனசு, அவனோட அந்த ஏக்கத்தைப் பாத்து லேசா இளகுச்சு.

'பாவம்... எனக்காக இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறானே... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் கீழ போயிட்டு வந்தா என்ன?'

இந்த எண்ணம் எனக்குள்ள ஒரு சின்ன மின்னல் மாதிரி வந்து போச்சு.

நான் அமைதியா இருக்குறதப் பாத்துட்டு, அவன் மறுபடியும் கேட்டான்.

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக... ஒரே ஒரு தடவை..."

அவன் குரல்ல இருந்த அந்த கெஞ்சல், என்னைச் சுத்தி இருந்த ஒரு பெரிய சுவரை இடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்... ப்ளீஸ், நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ."

நான் என் மனசைக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு, மறுபடியும் மறுத்தேன்.

ஆனா இந்தத் தடவை என் குரல்ல அந்த முன்னாடி இருந்த கறார் இல்ல.

அது மெதுவா, ஒரு மாதிரி தயக்கத்தோட இருந்துச்சு.

"நான் எங்கயும் வரல... நீ கிளம்பு."

நான் அவன்கிட்ட சொல்லல, என்னையே நான் சமாதானப்படுத்திக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

ஆனா அவன் விடுறதா இல்ல.

"ஜஸ்ட் வந்துட்டுப் போடி... வேற எதுவும் வேணாம்."

"நான் உன் பக்கத்துல கூட வர மாட்டேன். தூரமா இருந்து பாத்துட்டு அப்படியே போயிடுறேன்."

அவன் கெஞ்சிக்கிட்டே இருந்தான்.

அவன் பேசப் பேச, எனக்குள்ள இருந்த தவிப்பு அதிகமாகிட்டே போச்சு.

எனக்கும் அவனைப் பாக்கணும்னு ஆசையாத் தான் இருந்துச்சு.

காலைல இருந்து அவன்கிட்ட பேசல.

அவன் முகத்துல இருக்குற அந்த ஆசையை, அந்த ரசனையை நான் ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன்.

நான் ஆசைக்கும், பயத்துக்கும் நடுவுல மாட்டிக்கிட்டுத் தவிச்சேன்.

போனைக் கையில வெச்சுக்கிட்டு, ஹால்ல குறுக்கும் நெடுக்குமா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அப்போ... பிரகாஷ் திடீர்னு ஒரு புது ஐடியாவைக் குடுத்தான்.

"பவி... நீ ஒண்ணு பண்ணு."

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு தெளிவு இருந்துச்சு.

"சார்கிட்ட, நான் வாக்கிங் போறேன்னு சொல்லிட்டு வா."

அவன் சாதாரணமா, ஒரு ஈஸியான ஆப்ஷனை என் முன்னாடி வெச்சான்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், நான் அப்படியே நின்ன இடத்துலயே நின்னுட்டேன்.

வாக்கிங்கா?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய அமைதி.

நான் சீரியஸா அந்த ஐடியாவைப் பத்தி யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

'இது நல்லா இருக்கே...'

என் மூளை சட்டுனு கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் இப்போ மீட்டிங்ல இருக்காரு. கதவு லாக் ஆகியிருக்கு.

அவரு இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு மேல வெளிய வரமாட்டாரு. அது உறுதியான விஷயம்.

பிரகாஷோட ஷிப்ட் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல முடியப் போகுது.

நான் ஜஸ்ட் என் ரூம் கதவைத் தட்டி, இல்லனா வாட்ஸாப்ப்ல, 'நான் அபார்ட்மெண்ட் கீழ ஒரு பத்து நிமிஷம் வாக்கிங் போயிட்டு வர்றேன்'னு சொன்னா... கார்த்திக் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாரு.

'சரி போயிட்டு வா'னு தான் சொல்வாரு.

நான் ஆல்ரெடி ட்ராக் பேண்ட்டும், ஒரு டீ-ஷர்ட் ஓட தான் இருக்கேன், சோ கீழ போலாம்.

அபார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்டுக்குள்ள கொஞ்ச நேரம் நடக்குற மாதிரி நடிச்சுட்டு...

அப்படியே பிரகாஷைப் பாத்துட்டு... ஒரு சின்ன ஸ்மைல் பண்ணிட்டு...

ஒரு பத்து நிமிஷத்துல திரும்ப வீட்டுக்கு வந்துடலாம்.

இதுல எந்தத் தப்பும் இல்லையே.

கார்த்திக் கேட்டா கூட, நான் வாக்கிங் போனதாத் தான் தெரியும்.

எல்லாமே லாஜிக்கா, சேஃபாப் பட்டுச்சு.

'சரி... போலாம்'னு என் மனசு முடிவெடுக்கிற நிலைமைக்கு வந்துடுச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வரப் பாத்துச்சு.

நான் போன்ல பிரகாஷ்கிட்ட 'சரி'னு சொல்ல வாயெடுத்தேன்.

ஆனா...

அந்த செகண்ட்... என் மூளைக்குள்ள இன்னொரு உருவம் டக்குனு வந்து நின்னுச்சு.

வேலு!

அவருடைய நரைச்ச முடியும், கசங்குன யூனிஃபார்மும்...

எல்லாத்தையும் விட, காலைல அவரு என்னையப் பாத்த அந்தப் பார்வை!

அது அப்படியே என் கண்ணுக்கு முன்னாடி ஃபிளாஷ் பேக் மாதிரி வந்துச்சு.

அவரு எங்கிட்ட கொடுத்த ஹல்வா...

அவரு பேசின அந்த மறைமுகமான வார்த்தைகள்...

"பிரகாஷ் தம்பி மேல உங்களுக்கு அவ்ளோ அக்கறையா?"னு அவரு கேட்ட விதம்...

எல்லாம் என் காதுக்குள்ள மறுபடியும் எக்கோ ஆச்சு.

'ஐயையோ...'

என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

எனக்குள்ள இருந்த உற்சாகம், ஆசை எல்லாம் காணாமப் போச்சு.

அவரைப் பத்தின நெனப்பு வந்தவுடனே, எனக்கு மறுபடியும் அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஃபீல் ஆக ஆரம்பிச்சுது.



-------------
Part 255:
-------------

என் மனசுக்குள்ள உற்சாகம், அவனோட புது ஐடியா குடுத்த தைரியம் எல்லாமே ஒரே செகண்ட்ல காணாம போயிடுச்சு.

போனைக் காதுல வெச்சுக்கிட்டே, நான் என் கீழ உதட்டைப் பல்லால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"பிரகாஷ்..." என் குரல் இப்போ தயக்கமா, ஒரு நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"என்னடி? என்ன யோசிக்கிற?" அவன் ஆர்வமா, என் பதிலுக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தான்.

"இல்ல... வாக்கிங் போறது ஓகே தான்... ஆனா..." நான் வார்த்தைகளை முழுங்கிக்கிட்டே இழுத்தேன்.

"ஆனா என்ன பவி? சார்கிட்ட சொல்ல பயமா இருக்கா?" அவன் ரொம்பச் சாதாரணமா கேட்டான்.

"அதெல்லாம் இல்ல.., ஆனா..." நான் மறுபடியும் அந்தப் பேரைச் சொல்லத் தயங்குனேன்.

"பின்ன என்னடி பிரச்சனை உனக்கு?" அவன் குரல்ல ஏமாற்றமும், பதற்றமும் தெரிஞ்சுது.

"வேலு..." அந்த ஆள் பேரை சொன்னேன்.

"அவரு இன்னும் கண்டிப்பா கிளம்பி இருப்பாரா?" நான் சந்தேகமா கேட்டேன்.

"ஐயோ... இவ ஒருத்தி." அவன் சலிச்சுக்கிற மாதிரி மூச்சு விட்டான்.

"அவரு எப்பவோ கிளம்பிட்டாருடி... அவர் டியூட்டி முடிஞ்சு ரொம்ப நேரம் ஆச்சு." அவன் என்னைச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

ஆனா என் மனசு அதை அவ்ளோ ஈஸியா ஏத்துக்க மறுத்துச்சு.

"இல்ல பிரகாஷ்... நீ ஏதோ சொல்ற." நான் உறுதியாச் சொன்னேன்.

"நீ பாத்தியா அவர் கிளம்புறத?"

"காலைல அவரு பாத்த பார்வையும், கேட்ட கேள்வியும் எனக்கு இன்னும் அப்படியே ஞாபகம் இருக்கு."

"அவரு ஏதாவது நம்மளை நோட் பண்ணிட்டு இருந்தாருன்னா? இல்ல நம்மளை வாட்ச் பண்ணிட்டு இருந்தாருன்னா?"

"நான் இப்போ கீழ வந்து, நீயும் நானும் ஒண்ணா பேசுறத, பாக்குறத அவரு பாத்துட்டாருன்னா என்ன ஆகுறது?"

நான் என் பயத்தை எல்லாம் ஒட்டுமொத்தமா அவன் மேல கொட்டினேன்.

"ஏய் பவி..." அவன் கொஞ்சம் சீரியஸான டோனுக்கு மாறினான்.

"அவரு கிளம்பிட்டாருன்னு நான் சொல்றேன்ல... எனக்கே தெரியாதா அவர் எங்க இருப்பாரு, என்ன பண்ணுவாருன்னு?"

அவன் அதிகாரமா, ஆனா அதே சமயம் எனக்குப் புரிய வைக்கிற மாதிரிப் பேசுனான்.

"இல்ல பிரகாஷ்... எனக்குப் பயமா இருக்கு. நான் வரல." நான் மறுபடியும் என் பழைய முடிவுக்கே போனேன்.

"அவரு அங்க இருந்தாலும் சரி, இல்லனாலும் சரி... எனக்கு இந்த ரிஸ்க் எடுக்க விருப்பம் இல்ல."

"நாளைக்கு பாக்கலாம்... இப்போ விட்டுடு ப்ளீஸ்." நான் கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டேன்.

போன்ல மறுமுனையில ஒரு அமைதி நிலவுச்சு.

அவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

அந்த அமைதி எனக்கு சங்கடமா இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும், "பிரகாஷ்... கேக்குதா?" அப்படின்னு மெதுவா கேட்டேன்.

"பவி..." அவன் குரல் இப்போ உடைஞ்சு போன மாதிரி, ஒரு மாதிரி கம்மலா கேட்டுச்சு.

"சொல்லு..." நான் கொஞ்சம் தயக்கத்தோடவே பதில் சொன்னேன்.

"உனக்கு என் மேல கொஞ்சமாவது நம்பிக்கை இருக்காடி?"

அவன் கேட்ட கேள்வி, என்னைச் சட்டுனு ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போக வெச்சுது.

அவன் மனசுக்குள்ள இருந்து, ஒரு வலியோட கேட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

"நான் சொல்றேன்ல... யாரும் பாக்க மாட்டாங்க, எந்தப் பிரச்சனையும் வராதுன்னு."

"அப்படியும் நீ என்ன நம்பாம, வேலு அப்படிப் பண்ணிடுவாரு, இப்படிப் பண்ணிடுவாருன்னு சொல்லிட்டு இருக்க."

"ஒருவேளை வேலு அங்கேயே இருந்தா கூட, நான் உன்னை மாட்டிக் குடுத்துடுவேனா?"

"உனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் வராம நான் பாத்துக்க மாட்டேனா?"

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சியைக் கொண்டு வந்துச்சு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்ல முடியாம, அமைதியா நின்னுட்டு இருந்தேன்.

அவனோட ஏமாற்றம், அந்த வருத்தம் எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

"உன்னைப் பாக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ ஆசையா இருக்கு தெரியுமா?"

"நீ என்னடான்னா, என்ன நம்பாமப் பேசிட்டு இருக்க."

அவன் சொன்னதும், எனக்கு என்னவோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.

'பாவம்... என்னை பாக்குறதுக்கு இவன் இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறான்.'

'நாம தான் ரொம்ப ஓவராப் பண்றோமோ?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சலனம் ஆரம்பிச்சுது.

"பிரகாஷ்... நான் உன்னை நம்பலன்னு சொல்லலடா..." நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"ஆனா சூழ்நிலை அப்படி இருக்கே... எனக்கு எதுக்கு தேவை இல்லாத ரிஸ்குனு தோணுதுடா?"

நான் என் பக்கம் இருக்கிற நியாயத்தை அவனுக்குப் புரிய வைக்கப் பாத்தேன்.

"சரி பவி... நீ சொல்றது எனக்குப் புரியுது."

அவன் கொஞ்சம் இறங்கி வந்தான்.

"ஆனா நான் உனக்கு ஒரு சத்தியம் பண்றேன்..."

அவன் குரல் இப்போ மெதுவா, ஆனா உறுதியா இருந்துச்சு.

"நீ கீழ வா... நான் உன்னைத் தொடக் கூட மாட்டேன்."

இந்த வார்த்தையை அவன் சொன்ன விதம், எனக்குள்ள ஒரு சின்ன அதிர்வைக் குடுத்துச்சு.

"நான் உன் பக்கத்துல கூட வர மாட்டேன் பவி."

"நீ ஜஸ்ட் கீழ வா... நான் உன்னை ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் தூரத்துல இருந்து பாத்துக்கிறேன்."

"நீ அங்க நிக்கவே வேணாம். அப்படியே வாக்கிங் போற மாதிரி நடந்து போயிட்டே இரு."

"நான் உன்னை அப்படியே என் கண்ணுல வெச்சுப் பாத்துக்கிறேன்."

"அதுக்கப்புறம் நீ உடனே மேல போயிடு."

"நம்ம ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்க வேணாம். ஒரு சின்ன ஸ்மைல் கூடப் பண்ண வேணாம்."

"யாரும் உன்னைச் சந்தேகப்படுற அளவுக்கு நான் எந்த முட்டாள்தனமும் பண்ண மாட்டேன்."

"உண்மையா சொல்றேன்... உன்னைத் தொடகூட மாட்டேன்டி."

அவன் ஆழமா, உறுதியாச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள், என்னைய முழுசா கட்டிப் போட்டுடுச்சு.

அவன் என்னைத் தொட மாட்டேன்னு சொன்ன விஷயம்...

அது எனக்கு ஒரு நிம்மதியைக் குடுத்துச்சு.

ஆனா அதே சமயம்... என்னைய அறியாமலே, என் அடிமனசுல ஒரு ஏமாற்றமும் வந்ததை நான் உணர்ந்தேன்.

'தொடவே மாட்டானா?'

இந்த எண்ணம் எனக்குள்ள வந்தப்போ, எனக்கே என் மேல கோபம் வந்துச்சு.

'ச்சீ... என்னடி நெனச்சிட்டு இருக்க நீ? தொடக் கூடாதுன்னு தான நீயும் இவ்ளோ நேரம் சொல்லிட்டு இருந்த?'

நான் என் மனசை அடக்கி வெச்சேன்.

ஆனா அவன் கசொன்னது, என்னைய ரொம்பவே ரிலாக்ஸ் பண்ணிடுச்சு.

'நம்ம வாக்கிங் போற மாதிரி போறோம்... அவன் பாக்குறான்... நாமளும் ஜஸ்ட் பாக்குறான், அப்புறம் நாம திரும்ப வர்றோம்.'

'இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?'

என் மனசு இப்போ எனக்குச் சாதகமா யோசிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் மெதுவா என் பார்வையைத் திருப்பி, கார்த்திக் இருக்குற ரூம் கதவைப் பாத்தேன்.

கதவு நல்லா லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

உள்ளே இருந்து கார்த்திக் ஏதோ பிரசன்டேஷன் குடுத்துட்டு இருக்கிற சத்தம், ரொம்ப மெதுவா, ஒரு முனங்கல் மாதிரி கேட்டுச்சு.

அவரு உலகத்துல அவரு அவ்ளோ பிஸியா இருக்காரு.

கண்டிப்பா இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு அந்த கதவு திறக்கப்படாதுன்னு எனக்கு உறுதியாத் தெரியும்.

நான் மறுபடியும் திரும்பி, எங்க வீட்டோட மெயின் டோரப் பாத்தேன்.

அது சாத்தி தான் இருந்துச்சு.

ஹால்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

சுவத்துல இருந்த கடிகாரம் 'டிக்... டிக்...'னு ஓடுற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு நடுக்கம்.

போனை வலது கையில வெச்சுக்கிட்டு, என் இடது கையால என் டீ-ஷர்ட்டை லேசா இழுத்து விட்டுக் கிட்டேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு போராட்டம்.

'வேணாம் பவி... போகாத.' ஒரு பக்கம் என் புத்தி சொல்லுச்சு.

'இது பெரிய ரிஸ்க்...'

'வேலுவுக்கு ஏற்கனவே சந்தேகம் இருக்கு... நீயாப் போய் மாட்டிக்காத.'

ஆனா இன்னொரு பக்கம்...

'ஜஸ்ட் ரெண்டு நிமிஷம் தான?'

'அவன் அவ்ளோ கெஞ்சுறான்... பாவம்டி அவன்.'

'நீயும் அவனைப் பாக்கணும்னு தான ஆசைப்படுற?'

இந்தக் கேள்வி எனக்குள்ள வந்தப்போ, நான் என்னையவே ஒரு செகண்ட் கேள்வி கேட்டுக்கிட்டேன்.

ஆமா... நான் அவனுக்காக மட்டும் இதைப் பண்ண யோசிக்கல.

எனக்கும் அவனைப் பாக்கணும்னு தோணுது.

காலைல அபப்டி நடந்ததுக்கு அப்புறம், நான் அவன்கிட்ட சரியாப் பேசல.

இப்போ அவன் எங்கிட்ட உருகி உருகிப் பேசுறதைக் கேக்கும்போது...

அவனோட அந்த குள்ளயன எனக்கும் பாக்கணும்னு ஒரு தவிப்பு இருக்குறதை என்னால மறுக்க முடியல.

நான் அமைதியா நிக்கிறதப் பாத்துட்டு, பிரகாஷ் மறுபடியும் பேச்சை ஆரம்பிச்சான்.

ஆனா இந்தத் தடவை அவன் எதுவும் கெஞ்சல.

அவன் குரல் ரொம்பச் சாஃப்ட்டா, ஒரு மாதிரி மயக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"பவி..."

அவன் என் பேரைக் கூப்பிட்ட விதம், என்னைய அப்படியே உருக வெச்சுது.

"வரியாடி...?"

மெதுவா, ஒரு சின்ன எதிர்பார்ப்போட, ஒரு ஆசையோட அவன் கேட்டான்.

அந்த ஒரே ஒரு வார்த்தை, எனக்குள்ள இருந்த எல்லாத் தயக்கத்தையும் அடிச்சு நொறுக்கிடுச்சு.

அவனுக்கு இதுக்கு மேல என்னால 'நோ' சொல்ல முடியாதுன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

என் மனசு முழுசா அவன் பக்கம் சாஞ்சுடுச்சு.

நான் என் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் உடம்புக்குள்ள இருந்த அந்த டென்ஷன் எல்லாம் அப்படியே காத்துல கரையுற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு தானா வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்ணைத் திறந்தேன்.

"சரி..."

நான் மெதுவா, ஆனா தெளிவாச் சொன்னேன்.

அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டதும், போன்ல அவன் விட்ட பெருமூச்சு எனக்கு இங்க வரைக்கும் கேட்டுச்சு.

அவன் எவ்ளோ ரிலாக்ஸ் ஆயிட்டான்னு அந்த மூச்சுக் காத்தே சொல்லுச்சு.

"ஆனா நான் ரொம்ப நேரம்லாம் நிக்க மாட்டேன்."

நான் உடனே ஒரு கண்டிஷனைப் போட்டேன்.

"ஜஸ்ட் கீழ வருவேன்... ஒரு ரவுண்டு நடப்பேன்... உடனே மேல வந்துடுவேன்."

"ஓகேவா?" நான் கொஞ்சம் அதிகாரமாப் பேசுற மாதிரி காட்டிக்கிட்டேன்.

"ஓகேடி... ஓகே என் பொண்டாட்டி." அவன் சந்தோஷத்துல கொஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

"நீ வந்தா மட்டும் போதும் எனக்கு."

அவன் ஹாப்பியா பேசுனதைக் கேக்கும்போது, எனக்கும் உள்ளுக்குள்ள சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

"சரி... சொல்லு."

நான் என் மனசை தயார் பண்ணிக்கிட்டு, அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?"

[Sankamithira]

Super update

[manigopal]

@yazhiniram

velu vum ithukula varuvar pola ... paakalaam

[Playboy9691]

Welcome back and thanks for the big update. My cock is throbbing reading your stories!! Keep up the good work.

[Ajay Kailash]

Excellent updates

[Jailer2494]

Super update. Waiting for velu's entry.