[Train222]

ట్రింగ్... ట్రింగ్... ట్రింగ్...

తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలు.

చుట్టూ ఇంకా చీకటే. ఇల్లు మొత్తం గాఢ నిద్రలో ఉంది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ప్రసాద్‌ ఫోన్ మోగుతూనే ఉంది.

నిద్రమత్తులోనే కదిలిన ప్రసాద్‌... పక్కనే ఉన్న ఫోన్ అందుకున్నాడు. ఊడిపోయిన లుంగీని సరిచేసుకుంటూ కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.

ప్రసాద్‌:
“హలో...”

అవతల నుంచి వినిపించిన మాటలు విన్న క్షణంలో...

ప్రసాద్‌ కళ్లలో నిద్ర మొత్తం మాయమైంది.

ముఖం పాలిపోయింది.

చేతిలోని ఫోన్ నెమ్మదిగా వణకసాగింది.

అవతలి గొంతు:
“అన్నయ్యా... పెదనాన్న... ఇక లేరు...”

ఆ ఒక్క మాట ప్రసాద్‌ గుండెల్లో పిడుగులా పడింది.

కొన్ని క్షణాలు అతని నోటి నుంచి మాట రాలేదు.

కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.

పెదవులు వణికాయి.

ప్రసాద్‌:
“ఏం... ఏం అంటున్నావురా...?”

అవతలి వ్యక్తి మళ్లీ ఏదో చెబుతుంటే...

ప్రసాద్‌ వినలేకపోయాడు.

చెవులకు మాటలు వినిపిస్తున్నా... మనసంతా మాత్రం గతంలోకి వెళ్లిపోయింది.

చిన్నప్పుడు తన చేయి పట్టుకుని ఊరంతా తిప్పిన పెదనాన్న...

తాను అడిగిన ప్రతి వస్తువునూ కాదనకుండా కొనిచ్చిన పెదనాన్న...

తన తండ్రి మందలించినప్పుడు తనను వెనకేసుకొచ్చిన పెదనాన్న...

తాను జీవితంలో ఎదగాలని తనకంటే ఎక్కువగా కోరుకున్న పెదనాన్న...

అన్నీ ఒక్కసారిగా కళ్లముందు కదిలాయి.

కళ్ల నుంచి రెండు కన్నీటి బొట్లు జారాయి.

గొంతు పూడుకుపోయింది.

ప్రసాద్‌:
“హా... వస్తున్నాం... ఇప్పుడే బయల్దేరుతున్నాం...”

అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశాడు.

ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టాడు.

కానీ అతని చేయి మాత్రం ఇంకా వణుకుతూనే ఉంది.

కొద్దిసేపు అలాగే కూర్చున్నాడు.

తలదించుకున్నాడు.

కన్నీళ్లను ఆపుకోవాలని ఎంత ప్రయత్నించినా... అవి ఆగలేదు.

చేతులతో ముఖాన్ని కప్పుకున్నాడు.

ప్రసాద్‌ (తనలో తాను):
“పెదనాన్నా... నన్ను వదిలేసి ఎలా వెళ్లిపోయావయ్యా...”

ఆ మాట అతని గొంతులోనే ఆగిపోయింది.

నెమ్మదిగా పక్కనే పడుకున్న భానుమతి దగ్గరకు వెళ్లాడు.

ప్రసాద్‌:
“భాను... భాను...”

భానుమతి నిద్రమత్తులో కళ్లు తెరిచింది.

భానుమతి:
“ఏమైంది...?”

ప్రసాద్‌ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.

కేవలం ఆమె వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

అతని కళ్లలోని నీళ్లు చూసిన భానుమతికి ఏదో జరిగిందని అర్థమైంది.

ఆమె వెంటనే లేచి కూర్చుంది.

భానుమతి:
“ఏమైంది ప్రసాద్...?”

ప్రసాద్‌ గొంతు వణికింది.

ప్రసాద్‌:
“మా అన్న ఫోన్ చేశాడు...”

ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

ప్రసాద్‌:
“మా పెదనాన్న... చనిపోయాడంట భాను...”

భానుమతి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది.

ప్రసాద్‌ ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు.

ప్రసాద్‌:
“నాకు చిన్నప్పటి నుంచి నాన్నకంటే ఎక్కువగా చూసుకున్నాడు భాను...”

కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.

ప్రసాద్‌:
“నేను ఏం అడిగినా... ‘నీకు అది కావాలా నాయనా’ అని ముందే కొనిచ్చేవాడు. నేను చదువుకోవడానికి... ఎదగడానికి... నా మీద నమ్మకం పెట్టుకున్నాడు.”

గొంతు మరింత బరువెక్కింది.

ప్రసాద్‌:
“నేను ఈరోజు ఈ స్థాయిలో ఉన్నానంటే... అందులో నా పెదనాన్న ఆంజనేయులు ఉన్నాడు. ఆయన లేకపోతే... నేను ఇలా ఉండేవాడిని కాదేమో భాను...”

భానుమతి కళ్లల్లోనూ నీళ్లు చేరాయి.

ప్రసాద్‌ తలదించుకుని కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు.

ప్రసాద్‌:
“99 ఏళ్లు బతికాడు... గుండె, ఊపిరితిత్తుల సమస్యలతో ఎంత బాధపడ్డాడో... అయినా ఒక్కసారి కూడా నన్ను బాధపెట్టలేదు.”

కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.

ప్రసాద్‌:
“చివరిసారి నేను ఆయనతో మాట్లాడినప్పుడు కూడా... ‘నువ్వు బాగుండాలి నాయనా’ అన్నాడు.”

ఆ జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చిన వెంటనే ప్రసాద్‌ గుండె పగిలినట్టుగా ఏడ్చాడు.

భానుమతి అతని భుజంపై చేయి వేసింది.

ప్రసాద్‌:
“ఆ మాటే చివరి మాట అవుతుందని తెలిస్తే... ఇంకొంచెం సేపు ఆయనతో మాట్లాడేవాడిని భాను...”

భానుమతి ఏమీ మాట్లాడలేదు.

కేవలం అతని భుజంపై చేయి వేసి ఓదార్చింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత ప్రసాద్‌ కన్నీళ్లు తుడుచుకుని లేచాడు.

ప్రసాద్‌:
“పిల్లల్ని లేపు... రెడీ చెయ్యి. మనం వెంటనే బయల్దేరాలి. ఆయనను చివరిసారి చూడాలి.”

అంటూ బయటకు నడిచాడు.

తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి మరోసారి ఆగాడు.

వెనక్కి తిరిగి ఇంట్లోకి చూశాడు.

కళ్లల్లో మళ్లీ నీళ్లు.

అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే మాట...

“పెదనాన్నా... వస్తున్నా...”

బయట నారాయణ కారు సిద్ధం చేస్తున్నాడు.

ప్రసాద్‌ అతనికి ఫోన్ చేశాడు.

ప్రసాద్‌:
“నారాయణా... కారు రెడీ చెయ్యి. నల్లపాడు వెళ్లాలి.”

నారాయణ:
“సరే సార్... ఇప్పుడే రెడీ చేస్తాను.”

నంద్యాల నుంచి 60 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న నల్లపాడు వైపు ప్రయాణానికి ఏర్పాట్లు మొదలయ్యాయి.

అదే సమయంలో నారాయణ భార్య జయమ్మ విషయం తెలుసుకుంది.

ఆమె బంధువుల ఊరు కూడా అదే దారిలో ఉండటంతో...

ప్రసాద్‌:
“జయమ్మను కూడా తీసుకెళ్దాం. వాళ్ల ఊరు దారిలోనే వస్తుంది. అక్కడ దించేసి మనం ముందుకు వెళ్దాం. ఇలాంటి సమయంలో ఆమెను ఒక్కదాన్నే ఇక్కడ ఎందుకు ఉంచాలి.”

నారాయణ అంగీకరించాడు.

ఇంట్లో పిల్లలు హడావుడిగా రెడీ అవుతున్నారు.

కారు ముందు భాగంలో లైట్లు వెలిగాయి.

చీకటిని చీల్చుకుంటూ ఆ కారు బయల్దేరడానికి సిద్ధంగా ఉంది.

ప్రసాద్‌ మాత్రం కారులో కూర్చునే ముందు...

ఇంటి గుమ్మం దగ్గర ఒక్కసారి ఆకాశం వైపు చూశాడు.

కళ్లల్లో నీళ్లు.

ప్రసాద్‌:
“పెదనాన్నా... నీ దగ్గరికి వస్తున్నా...”

కారు నెమ్మదిగా కదిలింది.

నంద్యాల నిద్రలో ఉండగానే...

ఒక మనిషి తన జీవితానికి ఇచ్చిన రుణాన్ని కన్నీళ్లతో తీర్చుకోవడానికి...

ప్రసాద్‌ నల్లపాడు వైపు బయల్దేరాడు.

[Paty@123]

Lots of turnings in the story and characters also, good update, required an update

[Nani666]

Nice update andi

[vktestetester]

super emotional...feel like crying..please give long update..

[ram123m]

Nice update

[appalapradeep]

సూపర్

[TheCaptain1983]

ఒక మనిషి తన జీవితానికి ఇచ్చిన రుణాన్ని కన్నీళ్లతో తీర్చుకోవడానికి...

ప్రసాద్‌ నల్లపాడు వైపు బయల్దేరాడు.

Very good update, Train222 garu!!!

[utkrusta]

Nice update

[Train222]

Today evening update ఇస్తా

[Paty@123]

Tq for information

[Train222]

కూతురికి స్నాక్స్ పెట్టిన నయనీ రాత్రి వంటకు సంబంధించిన ఏర్పాట్లు చేస్తోంది. వంట చేస్తున్నా ఆమె మనసంతా తన జీవితం, కూతురి భవిష్యత్తు గురించే ఆలోచిస్తోంది.

అంతలో పక్క ఫ్లాట్‌లో గాయాలతో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న కృష్ణ గుర్తొచ్చాడు.

"ఇప్పుడెలా ఉన్నాడో..." అనుకుంటూ ఆందోళనకు గురైన నయనీ, చేస్తున్న పనిని పక్కన పెట్టింది.

కూతురితో,
"నువ్వు హోమ్‌వర్క్ చేసుకోమ్మా... అమ్మ కృష్ణ అంకుల్‌ను చూసి ఇప్పుడే వస్తాను."
అని చెప్పి వెంటనే కృష్ణ ఫ్లాట్‌కు వెళ్లింది.

తలుపు తెరిచి లైట్లు వేసి లోపలికి వెళ్లిన నయనీకి... మంచంపై ఉండాల్సిన కృష్ణ నేలపై పడి కనిపించాడు.

"కృష్ణా...!" అంటూ అతని దగ్గరకు పరుగెత్తింది.

తొడ దగ్గర ఉన్న గాయం నుంచి రక్తం కారుతోంది. కృష్ణ కదలిక లేకుండా పడి ఉండటంతో నయనీ ఒక్కసారిగా భయపడిపోయింది.

వెంటనే డాక్టర్ జయంతికి ఫోన్ చేసింది.

జయంతి:
"చేతికి, తలకు కూడా గాయాలయ్యాయి కదా... మరి అక్కడ ఏమైనా రక్తం కారుతుందా?"

కృష్ణను ఆందోళనగా చూస్తూ నయనీ అతని చేతిని, తలను పరిశీలించింది.

నయనీ:
"లేదు జయంతి... అక్కడ రక్తం రావడం లేదు. తొడ దగ్గర గాయం నుంచే రక్తం కారుతోంది."

జయంతి:
"సరే... నువ్వు కంగారు పడకు. అతన్ని కదపకుండా అక్కడే ఉండు. నేను వెంటనే వస్తున్నాను."

ఫోన్ పెట్టిన కొద్దిసేపటికే జయంతి కృష్ణ ఫ్లాట్‌కు చేరుకుంది. నేలపై కదలిక లేకుండా ఉన్న కృష్ణను చూసిన ఆమె వెంటనే అతని పరిస్థితిని పరిశీలించడం ప్రారంభించింది.

కృష్ణ తొడ నుంచి కారుతున్నా రక్తం ను తుడిచేందుకు అప్పటికే ఉన్న బ్యాండేజ్ ను ఓపెన్ చేస్తుండగా అందులో ఇరుక్కొని ఉన్న కృష్ణ మొడ్డా చిన్నగా బయటకు రావడం మొదలు పెట్టింది. అయితే తాను ఎంతో మంది పేషంట్స్ కి ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చిన డాక్టర్ కాబట్టి ఆ విషయం పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
అప్పటికి కృష్ణ కు ఇంకా రక్తం కారుతుండటం తో మొదట ఎందుకు ఇలా అయ్యిందో తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేసింది.
అక్కడ ఒక రెండు మూడు కుట్లు ఉండి ఉంది అక్కడ నుంచే రక్తం కారుతూ ఉంది. మొదటగా అక్కడ ఉన్న రక్తాన్ని తుడిచి ఈ సారి కృష్ణ మోడ్డను వదిలేసి బ్యాండేజ్ వేసింది. దీంతో కృష్ణ మొడ్డా నిటారుగ లేచి నిలబడి సీలింగ్ వైపు చూసింది. అలాంటి మొడ్డా నీ జయంతి ఇప్పటివరకు కొన్ని మాత్రమే చూసింది.కానీ మొదటి సారి ఇలా నాటు గా ఉన్న వయస్సులో ఉన్న యువకుడి మొడ్డా ను చూడటం తో జయంతి కి ఎలానో అయ్యింది. కానీ వాటిని కంట్రోల్ చేసుకొని వెనుక ఉన్నా నయని విషయం గుర్తుకువచ్చి అటు వైపు తిరిగింది.

నయనీ మాత్రం ఆందోళనగా జయంతి వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయింది.


జయంతి చికిత్స పూర్తి చేసిన తర్వాత ఇద్దరూ కలిసి కృష్ణను మెల్లగా బెడ్‌పై పడుకోబెట్టారు. అతన్ని జాగ్రత్తగా సర్ది, పక్కనే ఉన్న సోఫాలో నయనీ, జయంతి కూర్చున్నారు.

కొద్దిసేపు సాధారణ విషయాలు మాట్లాడుకున్న తర్వాత నయనీ చూపు మళ్లీ కృష్ణ వైపు వెళ్లింది.

ఆమె ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించింది.

నయనీ:
"జయంతి... కృష్ణ పరిస్థితి ఎలా ఉంది? నాకు చాలా భయంగా ఉంది."

జయంతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి నయనీ వైపు చూసింది.

జయంతి:
"నయనీ... ఇప్పటివరకు నా దగ్గరకు వచ్చిన ఎన్నో రకాల పేషెంట్లను చూశాను. వాళ్ల పరిస్థితిని బట్టి అవసరమైన పరీక్షలు చేసి, అందుకు తగ్గట్టుగా చికిత్స అందించాను."

ఒక్కసారి కృష్ణ వైపు చూసి మళ్లీ నయనీతో మాట్లాడింది. నువ్వు వెళ్ళి పాప పడుకోబెట్టి త్వరగా ఇక్కడికి రా అని చెప్పింది.

ఒక అరగంట తరువాత నయనీ కృష్ణ ఉంటున్న ఇంట్లోకి వచ్చింది ఆమె వచ్చేపటికి జయంతి ఫోన్ లో మాట్లాడుతూ ఉంది.

ఒక ఐదు నిమిషాల తరువాత ఫోన్ పెట్టేసి నయని తో మాట్లాడటం పెట్టేసింది.

నాయని:- ఇప్పుడు కృష్ణకు ఎలా ఉంది


జయంతి: ఇప్పటికీ బాగానే ఉన్నా
"కానీ కృష్ణ విషయంలో ఇప్పుడు కనిపిస్తున్న పరిస్థితి నాకు కూడా పూర్తిగా అర్థం కాలేదు. అందుకే నేను మా ప్రొఫెసర్‌కు ఫోన్ చేశాను."

నయనీ ఆసక్తిగా ఆమె వైపు చూసింది.

జయంతి:
"నువ్వు వచ్చినప్పుడు కూడా నేను ఆయనతోనే ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నాను. ఆయన చెప్పిన విధంగానే ఇప్పుడు కృష్ణకు చికిత్స అందించాలి. పరిస్థితిని జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ ఉండాలి."

నయనీ మౌనంగా కృష్ణ వైపు చూసింది.

ఆమె ముఖంలో ఆందోళన ఇంకా అలాగే ఉంది.

నయనీ:
"అంటే... కృష్ణకు ప్రమాదం ఏమీ ఉండదా?"

జయంతి నయనీని ధైర్యపరుస్తూ,

జయంతి:
"ప్రస్తుతం మనం కంగారు పడాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ ఆయన చెప్పిన సూచనలను మాత్రం కచ్చితంగా పాటించాలి."

జయంతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి కృష్ణ వైపు చూసింది.

జయంతి:
"కృష్ణకు తలకు, చేతులకు తగిలినట్టే తొడ దగ్గర కూడా బలమైన దెబ్బ తగిలింది. అయితే ఆ ప్రాంతంలో ఉన్న నరాలు, రక్తనాళాలపై గాయం ప్రభావం చూపడంతో అతని జననాంగం అంటూ చెప్పడంతో నయని అర్థంకానట్లు మొహం పెట్టీ జననాంగం అంటూ పలకడానికి ఇబ్బంది పడటం తో జయంతి సిగ్గు పడుతూ కృష్ణ మొడ్డా సాధారణ స్థితికి రావడం లేదు."

నయనీ ఆందోళనగా జయంతి వైపు చూసింది.

జయంతి:
"దీన్ని మెడికల్ భాషలో ప్రియాపిజం అంటారు. అంటే సెక్యువల్ ఫీలింగ్ లేకపోయినా మొడ్డా ఎక్కువసేపు స్తంభించి ఉండే పరిస్థితి. ముఖ్యంగా ఇది నాలుగు గంటలకు మించి కొనసాగితే అత్యవసర వైద్య పరిస్థితిగా పరిగణిస్తాం. ఎక్కువసేపు అలాగే ఉంటే కణజాలానికి నష్టం జరిగే ప్రమాదం ఉంటుంది."

ఆ మాటలు విన్న నయనీ ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది.

నయనీ:
"నాలుగు గంటలకంటే ఎక్కువైతే...?"

అంటూ భయంతో కృష్ణ వైపు చూసింది.

జయంతి ఆమె భుజంపై చేయి వేసి,

జయంతి:
"అందుకే మనం ఆలస్యం చేయకుండా చికిత్స కొనసాగించాలి. నువ్వు భయపడకు."

అంది.

కానీ జయంతి మాటలు విన్న తర్వాత కూడా నయనీ ముఖంలో భయం మాత్రం తగ్గలేదు.

జయంతి చెప్పింది విన్న నయనీ ఒక్కసారిగా కంగారుపడింది.

నయనీ:
"అయితే ఇప్పుడు ఏం చేయాలి జయంతి?"

జయంతి వెంటనే సమాధానం చెప్పకుండా కృష్ణ వైపు చూసి, ఆ తర్వాత చూపు పక్కకు తిప్పుకుంది.

జయంతి:
"ముందుగా... అది తగ్గేలా చేయాలి."

నయనీ:
"అదే కదా... మరి ఎందుకు ఆలస్యం చేస్తున్నావు? ఏదో ఒకటి చేసి కృష్ణను సాధారణ స్థితికి తీసుకురా."

జయంతి కొంచెం ఇబ్బందిగా నయనీ వైపు చూసింది.

జయంతి:
"అది అంత సింపుల్‌గా అనుకున్నంత విషయం కాదు నయనీ..."

నయనీ:
"ఎందుకు? నువ్వే కదా డాక్టర్‌వి. ఏం చేయాలో నీకే బాగా తెలుసు."

జయంతి తల దించుకుని, కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.

జయంతి:
"నువ్వు ఇంకా అర్థం చేసుకోలేదు... నేను చెప్పేది ఏంటంటే..."

అని ఆగిపోయింది.

నయనీ అయోమయంగా ఆమె ముఖం వైపు చూస్తూ,

నయనీ:
"ఏంటి జయంతి? సూటిగా చెప్పు."

అని అడిగింది.

జయంతి మాత్రం కొద్దిగా సిగ్గుపడుతూ చూపు తప్పించింది.


ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటుండగానే బెడ్‌పై పడుకున్న కృష్ణ ఒక్కసారిగా కదలడం మొదలుపెట్టాడు.

అది గమనించిన జయంతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లి చేతిని పట్టుకుని నాడిని పరిశీలించింది. పరిస్థితిని గమనించిన ఆమె ఆందోళనగా నయనీ వైపు తిరిగింది.

జయంతి:
"కృష్ణ కింద పడిపోయి ఎంతసేపు అయింది?"

నయనీ:
"నాకు కచ్చితంగా తెలియదు జయంతి... నేను చూసిన వెంటనే నీకు ఫోన్ చేశాను."

జయంతి కాసేపు మౌనంగా కృష్ణను చూస్తూ నిలబడిపోయింది.

ఇలాంటి పరిస్థితిని తన వైద్య జీవితంలో ఆమె ఎప్పుడూ ఎదుర్కోలేదు. ఏం చేయాలో అర్థం కాకపోయినా, కృష్ణ పరిస్థితి మరింత విషమించేలోపు నిర్ణయం తీసుకోవాల్సిన అవసరం ఉందని ఆమెకు తెలుసు.

అయితే తన అనుభవంతో మాత్రమే చికిత్స చేయడం ఇప్పుడు సరైనది కాదని భావించింది.

కొద్దిసేపటి క్రితం తన ప్రొఫెసర్‌తో మాట్లాడిన మాటలు ఆమెకు గుర్తొచ్చాయి.

"ఆయన చెప్పిన విధంగానే చికిత్స అందించాలి..."

అని నిర్ణయించుకుంది.

తనకు ఎంత సంకోచంగా ఉన్నా, ప్రొఫెసర్ సూచించిన విధానాన్ని తప్పకుండా పాటించి కృష్ణకు చికిత్స అందించాలనే నిర్ణయానికి వచ్చింది.

జయంతి నయనీ వైపు తిరిగి,

జయంతి:
"నయనీ... నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను. మా ప్రొఫెసర్ చెప్పిన విధంగానే కృష్ణకు చికిత్స చేయాలి. ఇంక ఆలస్యం చేయడం మంచిది కాదు."

అని చెప్పింది.

నయనీ ఆందోళనగా ఆమె వైపు చూసింది.

[Paty@123]

Tipical story,let us see what is there in writers mind I donot know

[saleem8026]

Nice sexy update 

[Bvgr8]

గుడ్ అప్డేట్స్

[naree721]

Super updates

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[BR0304]

Nice update

[utkrusta]

Excellent update

[Nani666]

Waiting for next update andi . Em jarugitundi next plz tontaraga pettandi

[ram123m]

Nice update