Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

Purusan pottaya iruntha pondati thevidiyava than maruva. Enna seyya mudiyum arippu olukkam ariyathu.

Ennikavathu yaarukkavathu  unmai theriya varum appo avanellam ivala kaala virikka solluvanga. Appram oore thevidiya nu sollum. Purusan thorathi vitruvan.

நண்பரே… முதல்ல உங்களுக்கு ஒரு சின்ன சந்தேகம்.
நீங்க “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதையைப் படிச்சுட்டுத்தான் இந்தக் கமெண்ட் போட்டீங்களா? இல்லை கதையின் நடுவுல எங்கயோ நுழைந்து, இரண்டு மூன்று காட்சிகளைப் பார்த்துட்டு, **“சரி… இப்போ நம்ம தீர்ப்பை வழங்கலாம்”**ன்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா? 
கதாசிரியர் யாழினி ராம் 248 எபிசோடுகளாக ஒரு கதையை நகர்த்திக்கிட்டு இருக்காங்க. ஒரு கதாபாத்திரத்தை ஆரம்பத்திலிருந்து எப்படி உருவாக்கியிருக்காங்க, அவளுடைய மனநிலை என்ன, அவளுடைய உறவுகள் எப்படி மாறுது, எந்தச் சம்பவம் எதற்கு முன்னாடி நடந்தது — இதையெல்லாம் படிச்சுதான் ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் பற்றி கருத்து சொல்லணும்.
ஆனால் நீங்க என்ன பண்ணியிருக்கீங்கன்னா…
கதையின் 248 எபிசோடுகளையும் கதாசிரியர் எழுதட்டும்… நாம இரண்டு காட்சியைப் படிச்சுட்டு கதாபாத்திரத்துக்கு முழு வாழ்க்கை வரலாறும், எதிர்காலமும், ஊர் பஞ்சாயத்து தீர்ப்பும் சேர்த்து கொடுத்துடலாம்! 
அதுவும் கதையில் வரும் ஒரு பெண் கதாபாத்திரத்தின் செயல்கள் உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால், அதை விமர்சிக்கலாம். யாரும் தடுக்கவில்லை. “இந்தச் செயல் தவறு”, “இந்த முடிவு எனக்குப் பிடிக்கவில்லை”, “இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் நடத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை” — இப்படியெல்லாம் சொல்லலாம்.
ஆனால் ஒரு கற்பனைக் கதாபாத்திரத்தைப் பார்த்தவுடன், நிஜ வாழ்க்கை அளவுகோலை எடுத்துக்கொண்டு இவ்வளவு பெரிய ஒழுக்கத் தீர்ப்புகளை வழங்க ஆரம்பித்தால்… நீங்க கதையைப் படிக்கிறீங்களா, இல்ல உங்க மனசுக்குள்ள ஓடிக்கிட்டிருக்கிற இன்னொரு கதையை இங்கே வந்து எழுதுறீங்களா? 
கதாசிரியர் முன்னுரையிலேயே இது கற்பனைக் கதை என்று சொல்லியிருக்காங்க. அதையும் தாண்டி, கதாபாத்திரத்தின் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நிஜ வாழ்க்கை நீதிமன்றம் நடத்துறீங்க.
ஒரு கற்பனைக் கதைக்கு இவ்வளவு பெரிய பஞ்சாயத்தா நண்பரே? 
இன்னொரு விஷயம்… இந்தக் கதை 248 எபிசோடுகளுக்கு வந்திருக்கிறது. அதனால் ரொம்ப ஆர்வமா கேக்குறேன்:
நீங்க எந்த எபிசோடு வரை படிச்சுட்டு இந்த அற்புதமான முடிவுக்கு வந்தீங்க?
1 முதல் 248 வரை படிச்சீங்களா?
இல்லை 247-ஐ skip பண்ணிட்டு 248-ல மட்டும் attendance போட்டீங்களா? 
ஏன்னா உங்க கமெண்ட்டைப் பார்த்தால், கதையை முழுசா படிச்ச வாசகருடைய கருத்து மாதிரி தெரியவில்லை; நடுவுல வந்த trailer-ஐ பார்த்துட்டு முழு படத்துக்கும் review கொடுத்தவர் மாதிரி இருக்கு! 
பெரியவர்கள் சும்மாவா சொல்லி வைத்திருக்காங்க:
“ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே.”
இங்கே நீங்க ஆழம் எவ்வளவு என்று பார்க்காம குதிச்சுட்டு, மேலே வந்து **“கடல் இப்படித்தான் இருக்கும்”**ன்னு lecture கொடுக்குற மாதிரி இருக்கு. 
அதைவிட சுவாரஸ்யம் என்ன தெரியுமா?
யாழினி ராம் கதையை எழுதிக்கிட்டு இருக்காங்க…
வாசகர்கள் கதையைப் படிச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க…
ஆனா நீங்க மட்டும் கதாசிரியருக்கு முன்னாடியே கதாபாத்திரங்களோட எதிர்காலத்தையும் முடிவு பண்ணிட்டீங்க! 
இது வாசகரா இருக்குறதா, இல்லை கதைக்கு parallel universe எழுதுறதா? 
ஒரு கதை உங்களுக்கு பிடிக்கலன்னா ரொம்ப சிம்பிள் நண்பரே — Skip.
பிடிக்காத கதையைத் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டிய கட்டாயமும் இல்லை. பிடிக்காத கதாபாத்திரத்தை ரசிக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஆனால் படிச்சதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு விமர்சிக்கணும் என்பதுதான் குறைந்தபட்ச எதிர்பார்ப்பு.
ஏனென்றால் விமர்சனம் என்பது கதையைப் பற்றிய கருத்து; அரைகுறை வாசிப்பின் அடிப்படையில் கதாபாத்திரத்துக்கு முத்திரை குத்துவது விமர்சனம் அல்ல.
ஒரு எழுத்தாளர் தன்னுடைய நேரத்தை செலவழித்து, பல எபிசோடுகளாக கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கி, உறவுகளை பின்னி, சம்பவங்களை இணைத்து எழுதிக்கிட்டு இருக்காங்க. அதில் உங்களுக்கு பிடிக்காத விஷயங்கள் இருந்தால் தாராளமாக சொல்லுங்கள்.
ஆனால் முதலில் கதையைப் படியுங்கள் நண்பரே.
முன்னுரையிலிருந்து படியுங்கள்.
கதாபாத்திரம் எங்கிருந்து வந்தது என்று பாருங்கள்.
எப்படி வளர்ந்தது என்று பாருங்கள்.
ஏன் ஒரு முடிவை எடுத்தது என்று பாருங்கள்.
அதன் பிறகு விமர்சியுங்கள்.
இல்லையென்றால் நாளைக்கு யாராவது “அவள் இதயத்தின் மொழி”யின் முதல் எபிசோடையே படிச்சுட்டு 248-வது எபிசோடில் என்ன நடக்கணும்னு நானே சொல்லிடுறேன்ன்னு வந்தாலும் ஆச்சரியப்பட வேண்டியதில்லை! 
கதையை எழுதியவர் யாழினி ராம்.
கதையைப் படிக்கிறவர் வாசகர்.
தீர்ப்பளிக்கிறவர் நீதிபதி.
நீங்க மூன்றாவது பதவியையும் ஒரே கமெண்ட்ல ஏற்றுக்கிட்டீங்க போல! 
அதனால் நண்பரே… கோபப்பட வேண்டாம்.
முதலில் முழுக் கதையையும் படியுங்கள். பிறகு முழு கருத்தையும் சொல்லுங்கள்.
இல்லன்னா உங்க கமெண்ட்டைப் படிக்கிற எங்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் மட்டும் மிஞ்சும்:
“கதையை யாழினி ராம் எழுதுறாங்களா… இல்ல கதையின் நடுவுல நுழைந்த நீங்களா?”

[Urupudathavan]

Veluvoda thaan adutha olu.

[Shajith]

Veluvoda thaan adutha olu.

நண்பரே… “வேலுவோடதான் அடுத்தது”ன்னு இவ்வளவு ஆர்வமா கணிப்பு சொல்லியிருக்கீங்க… ஒரு சின்ன சந்தேகம் — இந்தக் கதையை வாசிக்கிறீங்களா, இல்ல ஒவ்வொரு எபிசோடுலயும் “அடுத்து யார் வருவார்?”ன்னு கணக்கு போட்டு prediction பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்களா?
வேலு என்ற கதாபாத்திரம் வருகிறார், பவித்ராவுடன் அவருக்கான ஒரு கதைநடை இருக்கிறது. அது கதாசிரியர் யாழினி ராம் எடுத்திருக்கும் கதை முடிவு. உங்களுக்கு அது பிடிக்கலாம், பிடிக்காமல் இருக்கலாம். பிடிக்கவில்லை என்றால் விமர்சனம் செய்யுங்கள். அதில் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை.
ஆனால் “அடுத்து இவர்தான்” என்று ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தையும் பார்த்து ஒரே கோணத்தில் கமெண்ட் போடுறது ஏன் நண்பரே? 
இது 248 எபிசோடுகளாக நகரும் ஒரு கற்பனைக் கதை. கதாசிரியர் கதையை எப்படி நகர்த்த வேண்டும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். ஒரு கதாபாத்திரத்தை எப்போது கொண்டு வர வேண்டும், ஏன் கொண்டு வர வேண்டும், அந்த உறவு கதையில் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் — அது முழுக்க எழுத்தாளரின் படைப்புச் சுதந்திரம்.
நமக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் Skip. பிடித்திருந்தால் படிங்க. விமர்சிக்கணும்னா கதையை முழுசா புரிஞ்சுக்கிட்டு விமர்சிங்க. ஆனால் கதையின் ஒவ்வொரு காட்சியையும் நம்முடைய தனிப்பட்ட அளவுகோலால் அளந்து, கதாசிரியருக்கு “இப்படித்தான் எழுதணும்”ன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சுட்டா கொஞ்சம் ஓவரா இல்லையா? 
அதுவும் இது கற்பனைக்கதைன்னு ஆரம்பத்திலேயே சொல்லியிருக்காங்க. கற்பனைக் கதையில் வரும் கதாபாத்திரங்களைப் பார்த்து இவ்வளவு கோபப்பட்டு, இவ்வளவு ஆவேசமா தீர்ப்பு சொல்லிக்கிட்டு இருக்கீங்களே… கதைக்குள்ள நடக்கிற சம்பவத்தைவிட, கமெண்ட் பாக்ஸ்ல நடக்கிற பஞ்சாயத்துதான் பெருசா இருக்கு! 
இன்னொரு விஷயம் நண்பரே… ஒரு கதாசிரியர் தங்களுடைய நேரத்தையும் கற்பனையையும் செலவு பண்ணி 248 எபிசோடுகளா ஒரு கதையை உருவாக்கி வாசகர்களிடம் கொண்டு வர்றாங்க. அவர்களை ஊக்கப்படுத்துறதுக்கு இரண்டு நல்ல வார்த்தை சொல்ல மனசு வராம இருக்கலாம்; அது பரவாயில்லை. ஆனால் விமர்சனம் செய்ய மட்டும் ஒவ்வொரு எபிசோடுக்கும் attendance போடுற அளவுக்கு ஆர்வம் ஏன்? 
வாழ்த்து சொல்ல வக்கு இல்லன்னாலும் பரவாயில்லை நண்பரே… குறைந்தபட்சம் முழுசா படிச்சுட்டு விமர்சிக்கிற அளவுக்காவது பொறுமை இருக்கட்டும்.
கதாசிரியர் எழுதுற கதை அவர்களுடையது.
கதாபாத்திரம் எங்கே போகணும்னு முடிவு செய்வது அவர்களுடையது.
பிடிக்கிறதா இல்லையா என்பதை முடிவு செய்வது வாசகருடையது.
ஆனா கதையை முழுசா படிக்காம கதாசிரியருடைய கதாபாத்திரங்களுக்கு நாமே route map போட ஆரம்பிப்பது கொஞ்சம் அதிகம்தான் நண்பரே! 
பெரியவர்கள் சொல்வாங்க — “ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே.”
அதனால முதல்ல கதையின் ஆழத்துக்குள்ள கொஞ்சம் இறங்கி பாருங்க. அப்புறம் கமெண்ட் போடுங்க. இல்லன்னா கதை யாழினி ராம் எழுதுறாங்க… ஆனால் கமெண்ட் பாக்ஸ்ல கதையை நீங்களே எழுதிக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி ஆகிடும்!

[Shajith]

“அவள் இதயத்தின் மொழி” கதையைப் படிக்கும் வாசகர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் ஒரு சின்ன வேண்டுகோள்…
முதல்ல ஒரு விஷயத்தை தெளிவாகப் புரிஞ்சுக்கலாம். “அவள் இதயத்தின் மொழி” ஒரு கற்பனைக் கதை. கதையின் தொடக்கத்திலேயே கதாசிரியர் யாழினி ராம் அது எந்த வகையான கதை, எந்தக் களத்தில் நகரப்போகிறது, கதாபாத்திரங்கள் எந்த மனநிலையில் இருக்கின்றன என்பதையெல்லாம் வாசகர்களுக்கு தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதனால் கதையில் வரும் கற்பனை கதாபாத்திரங்களை நிஜ வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் மனிதர்களைப் போல எடுத்துக்கொண்டு, அவர்களுக்கு நிஜ வாழ்க்கைத் தீர்ப்புகள் வழங்குவது அவசியமில்லை.
அதே நேரத்தில், கதையை விமர்சிக்கக்கூடாது என்று யாரும் சொல்லவில்லை. மாறாக, ஒரு எழுத்தாளருக்கு உண்மையான விமர்சனம்தான் வளர்ச்சிக்கு உதவும். யாழினி ராம் போன்ற எழுத்தாளர்களிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட காட்சி ஏன் இப்படிப் போயிருக்கிறது, இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் முடிவு ஏன் இப்படியிருக்கிறது, இந்த இடத்தில் கதையின் வேகம் குறைந்திருக்கிறது, இந்த இடத்தில் இன்னும் அழுத்தம் தேவைப்பட்டிருக்கிறது என்று கதையைப் பற்றிய கண்ணியமான விமர்சனம் வைத்தால் அது ஒரு நல்ல விவாதம்.
ஆனால் இப்போது சில கமெண்ட்டுகளைப் பார்க்கும்போது, கதையை விமர்சிப்பதற்குப் பதிலாக கதாபாத்திரங்களையே தனிப்பட்ட முறையில் இழிவுபடுத்தும் நிலை இருக்கிறது. இது எந்த வகையான விமர்சனம் என்று புரியவில்லை. கதையில் வரும் ஒரு பெண் கதாபாத்திரம் உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால், அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் செயலை விமர்சியுங்கள். ஆனால் கதாபாத்திரத்தை இழிவான வார்த்தைகளால் அழைப்பது கதையைப் பற்றிய விமர்சனம் ஆகாது.
“ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே” என்று பெரியவர்கள் சும்மா சொல்லவில்லை. ஒரு கதாபாத்திரத்தின் ஒரு காட்சியை மட்டும் பார்த்துவிட்டு, அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் முழு வாழ்க்கைக்கும் தீர்ப்பு எழுதுவது அதே மாதிரி விஷயம்தான்.
இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் — காமம், பாலியல் ஈர்ப்பு, உடலுறவு, பாலியல் வன்முறை, பாலியல் தொல்லை இவை எல்லாவற்றையும் ஒரே வார்த்தைக்குள் போட்டு விட முடியாது. மனித பாலுணர்வு என்பது ஆசை மட்டும் அல்ல; உணர்வு, ஈர்ப்பு, நெருக்கம், உறவு, மனநிலை, தனிப்பட்ட விருப்பம், சம்மதம் போன்ற பல பரிமாணங்களை உள்ளடக்கியது. WHO-வின் பாலியல் ஆரோக்கிய வரையறையிலும் sexuality என்பது ஈர்ப்பு, eroticism, pleasure, intimacy, relationships போன்ற பல அம்சங்களை உள்ளடக்கியதாக விளக்கப்படுகிறது.

அதேபோல சம்மதம் இல்லாத பாலியல் செயல் வேறு விஷயம். கட்டாயப்படுத்தல், மிரட்டல், வற்புறுத்தல் அல்லது ஒருவரால் சுதந்திரமாக சம்மதம் தெரிவிக்க முடியாத சூழ்நிலையில் நடக்கும் பாலியல் செயல் என்பது பாலியல் வன்முறை என்ற தனிப்பட்ட பிரிவுக்குள் வருகிறது. WHO-வும் sexual violence-ஐ coercion உள்ளிட்ட அம்சங்களுடன் தனியாக வரையறுக்கிறது.

அதனால் கதையில் ஒரு கதாபாத்திரம் ஆசை, ஈர்ப்பு அல்லது நெருக்கம் கொண்டிருக்கிறது என்பதற்காக உடனே அந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு ஒரு இழிவான அடையாளத்தை ஒட்டுவது சரியான வாசிப்பு கிடையாது. அதேபோல் ஒரு கதையில் வற்புறுத்தல் அல்லது சம்மதமின்மை இருந்தால் அதை “காதல்” அல்லது “காமம்” என்று சாதாரணமாகக் கடந்து போகவும் முடியாது. சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு சொற்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
பாலியல் உணர்வுகள், பெண்களின் மனநிலை, உறவுகளின் உளவியல் போன்றவற்றைப் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறவர்கள், அந்த விஷயங்களை ஆய்வு செய்யும் இலக்கியங்களையும் ஆய்வுகளையும் படிக்கலாம். பழைய காமசூத்திரம் போன்ற நூல்களை எடுத்துக்கொண்டாலும், அதை வெறும் “உடலுறவு பற்றிய புத்தகம்” என்று சுருக்கிவிடுவது கூட சரியான அணுகுமுறை அல்ல; அதில் உறவுகள், ஆசை, சமூக வாழ்க்கை போன்ற பல பரிமாணங்கள் விவாதிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் எந்த ஒரு நூலையும் படித்துவிட்டாலே பெண்களின் உணர்வுகள் முழுவதையும் புரிந்துகொண்டுவிட்டோம் என்று நினைத்துவிடக்கூடாது.
அதேபோல திரைப்படத்தையும் கதையையும் வெறும் பாலியல் காட்சிகளின் எண்ணிக்கையால் அளப்பதும் சரியான வாசிப்பு இல்லை. ஒரு படைப்பில் காட்சியின் நோக்கம் என்ன? கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை என்ன? அந்தக் காட்சி கதையை முன்னோக்கி நகர்த்துகிறதா? உறவின் மாற்றத்தை காட்டுகிறதா? அல்லது வெறும் காட்சிக்காக சேர்க்கப்பட்டதா? — இதைத்தான் விமர்சனமாகக் கேட்க வேண்டும்.
“நான் டைம் பாஸுக்காக வந்தேன், படிச்சேன், போனேன்” என்ற மனநிலையில் ஒரு கதையைப் படிப்பது தவறில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் தங்களுடைய வாசிப்பு நோக்கம் இருக்கலாம். ஆனால் அந்த மனநிலையில் படித்துவிட்டு, கதையின் ஆழமான உறவுகளையும் கதாபாத்திரங்களின் உளவியலையும் புரிந்துகொள்ளாமல், அந்தக் கதாபாத்திரங்களையே இழிவுபடுத்த ஆரம்பித்தால் அது நியாயமான விமர்சனமாக மாறாது.
இந்தத் தளத்தில் யாழினி ராம் மட்டும் அல்ல; பல கதாசிரியர்கள் தங்களுடைய நேரத்தையும் உழைப்பையும் செலவழித்து எழுதுகிறார்கள். அவர்களுக்கு இதற்காக யாரும் பெரிய நிதி உதவியோ, பொருள் உதவியோ கொடுக்கவில்லை. அவர்கள் தங்களுடைய பொன்னான நேரத்தில் ஒரு பகுதியை ஒதுக்கி, நமக்காக ஒரு கற்பனை உலகத்தை உருவாக்குகிறார்கள். அதனால் அவர்கள் கேட்பது ஒன்றுதான் — “எங்களைப் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்” என்பதல்ல; குறைந்தபட்சம் கதையைப் பற்றிய விமர்சனமாக விமர்சியுங்கள் என்பதுதான்.
கதையில் குறை இருக்கிறதா? சுட்டிக்காட்டுங்கள்.
கதையின் வேகம் குறைந்துவிட்டதா? சொல்லுங்கள்.
கதாபாத்திரத்தின் முடிவு நம்பகமாக இல்லையா? விளக்குங்கள்.
ஒரு காட்சி தேவையில்லாமல் நீள்கிறதா? சொல்லுங்கள்.
எழுத்து நடையில் பிரச்சனை இருக்கிறதா? சொல்லுங்கள்.
அதுதான் உண்மையான விமர்சனம்.
ஆனால் கதையைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லாமல், கதாபாத்திரத்தின் தனிப்பட்ட ஒழுக்கத்தைப் பற்றி தீர்ப்பு சொல்லி, அதற்குமேல் இழிவான வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்தினால் அது கதைக்கு உதவும் விமர்சனமாக இருக்காது.
நான் இந்தக் கதையைப் படிக்கிறேன் என்பதற்காக கதையில் வரும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் ஆதரிக்கிறேன் என்று அர்த்தம் கிடையாது. எனக்குப் பிடிக்காத இடத்தையும் நான் சுட்டிக்காட்டுவேன். குறை இருந்தால் குறை என்று சொல்வேன். அதே நேரத்தில் நல்ல இடம் இருந்தால் அதையும் பாராட்டுவேன். இதுதான் ஒரு வாசகராக இருக்க வேண்டிய அணுகுமுறை என்று நான் நினைக்கிறேன்.
அதனால் நண்பர்களே… கதையைப் படியுங்கள். கதாபாத்திரத்தைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். பிறகு விமர்சியுங்கள்.
கதையைப் பற்றி விமர்சனம் வையுங்கள்.
கதாபாத்திரத்தின் ஒவ்வொரு செயலையும் தனிப்பட்ட அவதூறாக மாற்றாதீர்கள்.
கற்பனை கதையை நிஜ வாழ்க்கை நீதிமன்றமாக மாற்றாதீர்கள்.
“சொல் ஒன்று வெல்லும்; சொல் ஒன்று கொல்லும்” என்பார்கள். நாம் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளுக்கும் ஒரு பொறுப்பு இருக்கிறது.
கடைசியாக ஒரு விஷயம் — யாழினி ராம் அவர்கள் கண்ணியமான முறையில் வைக்கப்படும் கதையைப் பற்றிய விமர்சனங்களுக்கு பதில் அளிக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். விமர்சனம் வேண்டாம் என்று அவர்கள் எங்கும் சொல்லவில்லை. எனவே கதையில் உண்மையான குறை இருக்கிறது என்று நினைத்தால், தயங்காமல் அதைத் தெளிவாகவும் கண்ணியமாகவும் பதிவு செய்யுங்கள். அதற்கான பதிலும் ஒரு ஆரோக்கியமான விவாதமாக இருக்கட்டும்.
இந்தக் கருத்தை நான் உங்களை மட்டும் பார்த்து சொல்லவில்லை; என்னையும் சேர்த்துத்தான் சொல்கிறேன். நாமெல்லாருமே வாசகர்கள்தான். நாமும் சில நேரங்களில் ஒரு காட்சியைப் பார்த்து அவசரமாக முடிவு செய்யலாம். அதனால் இந்த வேண்டுகோள் முதலில் எனக்குமே பொருந்தும்.

பெண்களுடைய ஆசை, உணர்வு, ஈர்ப்பு, மனநிலை, உறவுக்குள் இருக்கிற நெருக்கம் — இதெல்லாம் வெறும் ஒரு வார்த்தையாலோ, ஒரு காட்சியாலோ புரிஞ்சுக்கக்கூடிய விஷயம் கிடையாது.
அதனால்தான், ஒரு கதையில ஒரு பெண் கதாபாத்திரம் இப்படிப் பேசுறாங்க, இப்படிச் செயல்படுறாங்கன்னு பார்த்த உடனே, **“இவ இப்படித்தான்… அவ அப்படித்தான்…”**ன்னு தீர்ப்பு கொடுக்குறதுக்கு முன்னாடி கொஞ்சம் படிச்சுப் பாருங்க.
உதாரணத்துக்கு Vātsyāyana-வின் Kama Sutraவை எடுத்துக்கோங்க. நம்ம ஊர்ல பல பேருக்கு அந்தப் புத்தகம்னா உடனே “sex positions பற்றிய புத்தகம்”ன்னு ஒரு எண்ணம் வந்துரும். ஆனால் அது காதல், ஆசை, உறவு, இன்பம், சமூக நடத்தை, மனிதர்களுக்கிடையேயான நெருக்கம் போன்ற பல விஷயங்களையும் பேசுற ஒரு பழமையான நூல்.

அதே மாதிரி இன்றைய காலத்துல பெண்களின் sexuality மற்றும் desire பற்றி புரிஞ்சுக்க Gillian Anderson-ன் Want: Sexual Fantasies by Anonymous போன்ற 2026 வெளியீடுகளையும் பார்க்கலாம். உலகம் முழுவதும் பெண்களிடமிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட anonymous fantasies-ஐ வைத்து பெண்கள் தங்களுடைய ஆசைகள், பயங்கள், விருப்பங்கள் பற்றி எப்படி நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் பேசுகிறது.

Denise Tse-Shang Tang-ன் Everyday Erotics 2026-ல் வெளியான இன்னொரு ஆய்வு சார்ந்த புத்தகம். வயதான பெண்களின் same-sex desire, காதல், intimacy, குடும்பக் கட்டுப்பாடுகள், சமூக எதிர்பார்ப்புகள் போன்றவற்றை வெவ்வேறு கலாச்சாரங்களின் பின்னணியில் ஆராய்கிறது.

Allie Rowbottom-ன் Lovers XXX 2026 வெளியீடு. பெண்களின் sexuality, desire, intimacy, exploitation போன்ற விஷயங்களை adult-film உலகின் பின்னணியில் மனிதநேயமான பார்வையில் அணுகுகிறது.

Vanessa Lawrence-ன் Sheer கூட 2026-ல் வெளியான நாவல்; female ambition, power, desire, lesbian identity போன்ற விஷயங்களைப் பேசுகிறது.

இவைகளைப் படிச்சுப் பாருங்க. அப்புறம் ஒரு பெண் கதாபாத்திரத்தோட ஆசை அல்லது உணர்வை எப்படி புரிஞ்சுக்கணும், எப்படி விமர்சிக்கணும்ன்னு கொஞ்சம் வித்தியாசமான பார்வை வரலாம்.
அதே மாதிரி சினிமாவிலும் இந்த வருடம் வந்த சில படங்களைப் பாருங்க.
“Desire” (2026) — Spanish / Mexican film. ஒரு திருமணமான பெண்ணின் ஆசை, உறவு, ஈர்ப்பு, அதன் விளைவுகள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட erotic thriller.

“Blue” (2026) — Italian. ஒரு இளம் பெண்ணின் காதல், பொருளாதார அழுத்தம், erotic online world-க்குள் செல்லும் சூழ்நிலை ஆகியவற்றைச் சுற்றி கதை நகர்கிறது.

“Scissors” (2026) — Tagalog / Filipino, R-18. பெண்களை மையமாக வைத்து emotional healing, intense desire, toxic obsession போன்ற விஷயங்களை அணுகும் erotic drama.

“The Difficult Bride” (2026) — Bengali & English, 18+. பெண் ஆசை, பயம், identity, திருமணத்துக்கான சமூக எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவற்றை psychological/feminist பார்வையில் அணுகுகிறது.

“I Want Your Sex” (2026) — English, R-rated. desire, sexuality, power, obsession, boundaries போன்ற விஷயங்களை மையமாகக் கொண்ட erotic comedy-thriller.

இதெல்லாம் “போய் adult படம் பாருங்க”ன்னு சொல்றதுக்காக இல்லை. ?
ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி கருத்து சொல்லுறதுக்கு முன்னாடி, அந்த விஷயத்தோட பல பரிமாணங்களையும் புரிஞ்சுக்கணும்னு சொல்றதுக்குத்தான்.
ஒரு கதையில பாலியல் ஈர்ப்பு இருக்கலாம்.
அது காதல் ஆக இருக்கலாம்.
அது உடல் சார்ந்த ஆசை ஆக இருக்கலாம்.
அது உறவுக்குள் இருக்கும் உணர்ச்சி நெருக்கம் ஆக இருக்கலாம்.
சில இடங்களில் விருப்பமில்லாத அணுகுமுறை, தொல்லை அல்லது வன்முறையாகவும் இருக்கலாம்.
இந்த எல்லாத்தையும் ஒரே வார்த்தையில **“காமம்”**ன்னு முடிச்சுட்டா, கதையில இருக்கிற மனநிலையும் கதாபாத்திரத்தோட உளவியலும் பாதியிலேயே போயிடும்.
அதனால நண்பர்களே… கதையைப் படிங்க. கதாபாத்திரத்தைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணுங்க. அதுக்கப்புறம் விமர்சனம் பண்ணுங்க.
இல்லன்னா, 250 பக்க புத்தகத்துல ஒரு பக்கத்தைப் படிச்சுட்டு மொத்த புத்தகமும் இப்படித்தான்”-ன்னு review போடுற மாதிரி ஆகிடும்.
கமண்ட் போடுறதுக்கு முன்னாடி கொஞ்சம் படிங்க… கொஞ்சம் பாருங்க… கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்குங்க. அதுக்கப்புறம் விமர்சனம் பண்ணுங்க. அதுதான் ஒரு வாசகருடைய தரம்.

இந்தக் கமெண்ட்டை இவ்வளவு வெளிப்படையாகச் சொன்னதற்காக யாருக்காவது வருத்தம் ஏற்பட்டிருந்தால், “நான் ஏன் இப்படிச் சொன்னேன்?” என்று நான் மன்னிப்பு கேட்கப் போவதில்லை. ஏனென்றால் நான் யாரையும் தனிப்பட்ட முறையில் தாக்குவதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை; விமர்சனம் கதையைப் பற்றியதாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் சொல்கிறேன்.
அதே நேரத்தில், இந்தத் தளத்தில் எழுதும் அனைத்து கதாசிரியர்களுக்கும் ஒரு பெரிய வாழ்த்து. உங்களுடைய நேரத்தை ஒதுக்கி எழுதுங்கள். முயற்சி செய்யுங்கள். புதிய கதாபாத்திரங்களை உருவாக்குங்கள். வாசகர்களிடம் விவாதத்தை உருவாக்குங்கள். நாங்கள் வாசகர்களாக நல்லதைப் பாராட்டுவோம்; குறை இருந்தால் கண்ணியமாகச் சொல்வோம்.
கதை எழுதுபவர்களை ஊக்கப்படுத்துவோம்.
கதையை விமர்சிப்போம்.
கதாபாத்திரத்தை இழிவுபடுத்துவதை விமர்சனம் என்று நினைக்காமல் இருப்போம்.
கதை வேறு… விமர்சனம் வேறு… தனிப்பட்ட தாக்குதல் வேறு.
இந்த மூன்றுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்வதுதான் நல்ல வாசகரின் அடையாளம்.

[funnyguy01]

Why you spamming the thread? Shajith has already responded your comment in a right way.

[UngalNaan]

[quote pid='6306936' dateline='1788679944']
Iva character ha thevideya va mathurathu normal sex story... writer any twist vachi ivala kathara kathara seiyalam

நண்பரே, நீங்கள் சொல்லியிருக்கும் கருத்தை ஒரு வாசகரின் எதிர்பார்ப்பாக நல்ல விதமாகத்தான் எடுத்துக்கொள்கிறோம். கதாபாத்திரத்தை வேறு கோணத்தில் கொண்டு சென்று, எதிர்பாராத ஒரு திருப்பத்தை வைத்து கதையை நகர்த்தலாம் என்ற உங்கள் எண்ணமும் ஒரு வாசகருடைய பார்வைதான். இப்படிப்பட்ட கருத்துகளை வாசகர்கள் பகிர்வதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை.

ஆனால் அந்த எதிர்பார்ப்பை கதையில் கொண்டுவருவதா, வேண்டாமா… கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையை எந்தப் பாதையில் கொண்டு செல்வது, என்ன மாதிரியான திருப்பத்தை வைப்பது, எங்கே கதையை முடிப்பது என்பதெல்லாம் முழுக்க முழுக்க கதாசிரியருடைய படைப்புச் சுதந்திரம்.

வாசகர் ஒரு பாதையைச் சுட்டிக்காட்டலாம்; ஆனால் அந்தப் பாதையில் பயணிப்பதா, வேறு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதா என்பதை முடிவு செய்வது படைப்பாளியின் உரிமை.

“எண்ணம் போல் வாழ்க்கை” என்பது வாசகரின் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கலாம்; ஆனால் “எழுத்து போல் கதை” என்பதுதான் படைப்பாளியின் சுதந்திரம்.

மேலும் ஒரு அழகான பழமொழி இருக்கிறது — “ஆற்றுக்கு ஒரு கரை, ஆசைக்கு ஒரு அளவு.” வாசகரின் ஆசைக்கும் எதிர்பார்ப்புக்கும் எல்லை இல்லை; ஆனால் ஒரு கதையின் போக்கிற்கு அதன் படைப்பாளி வைத்திருக்கும் நோக்கமும் இருக்கிறது.

அதனால் உங்கள் எதிர்பார்ப்பை நீங்கள் சொல்லுங்கள்; அதை எந்த வடிவில் கதைக்குள் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதை கதாசிரியரின் கற்பனைக்கே விட்டுவிடுவோம். அதுதான் ஒரு படைப்பையும், அதன் படைப்பாளியையும் மதிப்பது.

வாசகர் எதிர்பார்ப்பது ஒரு வழி மட்டுமே; எழுத்தாளர் தேர்ந்தெடுக்கும் வழிதான் கதையின் உண்மையான பயணம்.
[/quote]

Unmai than I shared my thoughts... author decision is final call ..i respect that...

Family lady oruthan kuda affair start agi story la vara all person kuda matter pandrathu regular sex story..so appadi particular person kuda matum sex vachitu ,mathapadi neriya character flirt and oral sex matum try pandra mari panlam ..that's author wishes

[UngalNaan]

Shajith bro ...nenga yen oru comment ku ivolo big review comment podringaa..
Intha story la vara post ha vida unga comment romba long ... ithuku unga thought la nenga oru story present panlam. Comments ku reply pandranthu unga virupam but konjam short ha solunga

[Shajith]

நண்பரே, நீங்கள் சொல்லியிருக்கும் கருத்தை ஒரு வாசகரின் எதிர்பார்ப்பாக நல்ல விதமாகத்தான் எடுத்துக்கொள்கிறோம். கதாபாத்திரத்தை வேறு கோணத்தில் கொண்டு சென்று, எதிர்பாராத ஒரு திருப்பத்தை வைத்து கதையை நகர்த்தலாம் என்ற உங்கள் எண்ணமும் ஒரு வாசகருடைய பார்வைதான். இப்படிப்பட்ட கருத்துகளை வாசகர்கள் பகிர்வதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை.

ஆனால் அந்த எதிர்பார்ப்பை கதையில் கொண்டுவருவதா, வேண்டாமா… கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையை எந்தப் பாதையில் கொண்டு செல்வது, என்ன மாதிரியான திருப்பத்தை வைப்பது, எங்கே கதையை முடிப்பது என்பதெல்லாம் முழுக்க முழுக்க கதாசிரியருடைய படைப்புச் சுதந்திரம்.

வாசகர் ஒரு பாதையைச் சுட்டிக்காட்டலாம்; ஆனால் அந்தப் பாதையில் பயணிப்பதா, வேறு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதா என்பதை முடிவு செய்வது படைப்பாளியின் உரிமை.

“எண்ணம் போல் வாழ்க்கை” என்பது வாசகரின் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கலாம்; ஆனால் “எழுத்து போல் கதை” என்பதுதான் படைப்பாளியின் சுதந்திரம்.

மேலும் ஒரு அழகான பழமொழி இருக்கிறது — “ஆற்றுக்கு ஒரு கரை, ஆசைக்கு ஒரு அளவு.” வாசகரின் ஆசைக்கும் எதிர்பார்ப்புக்கும் எல்லை இல்லை; ஆனால் ஒரு கதையின் போக்கிற்கு அதன் படைப்பாளி வைத்திருக்கும் நோக்கமும் இருக்கிறது.

அதனால் உங்கள் எதிர்பார்ப்பை நீங்கள் சொல்லுங்கள்; அதை எந்த வடிவில் கதைக்குள் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதை கதாசிரியரின் கற்பனைக்கே விட்டுவிடுவோம். அதுதான் ஒரு படைப்பையும், அதன் படைப்பாளியையும் மதிப்பது.

வாசகர் எதிர்பார்ப்பது ஒரு வழி மட்டுமே; எழுத்தாளர் தேர்ந்தெடுக்கும் வழிதான் கதையின் உண்மையான பயணம்.

Unmai than I shared my thoughts... author decision is final call ..i respect that...

Family lady oruthan kuda affair start agi story la vara all person kuda matter pandrathu regular sex story..so appadi particular person kuda matum sex vachitu ,mathapadi neriya character flirt and oral sex matum try pandra mari panlam ..that's author wishes



I understand your point, my friend  You are simply sharing your personal expectation as a reader, and you have also clearly said that the final decision belongs to the author and you respect it. There is absolutely nothing wrong with expressing an alternative perspective like that.
A reader can always say, “I would have preferred the story to go in this direction,” or suggest a different way of developing a character. That is part of a healthy discussion between readers.
At the same time, whether to take that suggestion into the story, change the character’s journey, or continue with the original plan is entirely the author’s creative choice.
That is exactly what I meant in my comment as well. A reader can suggest a road, but the writer decides which road the story will actually travel. 
I appreciate the fact that you clarified your intention and, most importantly, that you respect the author’s decision. 
This kind of respectful exchange of different opinions is actually what makes a readers’ discussion meaningful. Keep sharing your thoughts, my friend.

[Shajith]

Shajith bro ...nenga yen oru comment ku ivolo big review comment podringaa..
Intha story la vara post ha vida unga comment romba long ... ithuku unga thought la nenga oru story present panlam. Comments ku reply pandranthu unga virupam but konjam short ha solunga

நண்பரே  உங்கள் point புரிகிறது. இனிமேல் முடிந்தவரை கொஞ்சம் short-ஆ comment பண்ண முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால் நான் ஏன் சில நேரங்களில் இவ்வளவு நீளமாக reply பண்ணுகிறேன் என்பதற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கு.
இந்தக் கதையை நான் ஆரம்பத்திலிருந்தே படித்து வருகிறேன். யாழினி ராம் ஏற்கனவே இரண்டு முறை கதையை இடையில் நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். அந்த நேரங்களில் என்னைப் போல நிறைய வாசகர்கள் தனிப்பட்ட முறையிலும், பொதுவாகவும் “கதையை தொடர்ந்து எழுதுங்கள், இந்தக் கதையை முடித்துவிட்டு பிறகு வேறு கதை எழுதினாலும் பரவாயில்லை” என்று கேட்டிருக்கிறோம். அந்த அளவுக்கு இந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு வாசகர்களிடம் இருந்தது.
அதனால்தான் இப்போது மீண்டும் மீண்டும் ஆசிரியரிடம் “இதைச் செய்யுங்கள், அதைச் செய்யுங்கள், கதையை இப்படி மாற்றுங்கள்” என்று நாமே அழுத்தம் கொடுப்பது எனக்கே கொஞ்சம் சங்கடமாக இருக்கிறது. ஆசிரியருக்கு ஒரு பாதை இருக்கிறது; வாசகருக்கு ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது. இரண்டையும் கலக்காமல் இருப்பதுதான் நல்லது.
“ஆசைப்பட்டதெல்லாம் கிடைத்துவிட்டால், வாழ்க்கையில் சுவாரஸ்யமே இருக்காது” என்பார்கள். அதே மாதிரி ஒரு கதையும் நாம் நினைத்தபடி மட்டுமே நகர வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் நண்பரே — கதையை விமர்சிப்பதற்கும், கதாபாத்திரங்களை தனிப்பட்ட முறையில் தீர்ப்பளிப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.
“இந்த இடத்தில் கதையின் வேகம் குறைகிறது”, “இந்த சம்பவத்துக்கு இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கம் கொடுத்திருக்கலாம்”, “இந்த கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை இன்னும் ஆழமாக காட்டியிருக்கலாம்” — இவை கதையைப் பற்றிய விமர்சனங்கள். இப்படிப்பட்ட கருத்துகளை ஆசிரியர் நிச்சயமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
ஆனால் “இந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு விஷம் வைக்கணும்”, “இவன் புருஷனை விட்டுட்டு ஓடணும்”, “அவனோட இப்படிச் செய்யணும்” என்று கதாபாத்திரத்தின் மீது தனிப்பட்ட தீர்ப்புகளும், அசிங்கமான வார்த்தைகளும் வர ஆரம்பித்தால் அது கதையின் விமர்சனமாக இல்லாமல் போய்விடுகிறது.
“கண்ணாடி வீட்டில் இருப்பவன் கல்லெறியக் கூடாது” என்பார்கள். நாமும் வாசகர்கள்தான்; நமக்கும் பிடித்தது, பிடிக்காதது இருக்கும். ஆனால் ஒரு படைப்பை விமர்சிக்கும்போது அந்தப் படைப்பின் எல்லைக்குள் நின்றுதான் பேச வேண்டும்.
இந்த தளத்தில் இருக்கிற எல்லா கதாசிரியர்களும் தங்களுடைய நேரத்தை ஒதுக்கி எழுதுகிறார்கள். அவர்களுக்கு நம்மிடமிருந்து பெரிய உதவி எதுவும் தேவையில்லை; குறைந்தபட்சம் அவர்களுடைய உழைப்பை மதித்து, நல்லதைப் பாராட்டி, குறையை சொன்னால் கதையின் குறையைச் சொல்லி, தொடர்ந்து எழுத ஊக்கப்படுத்தினாலே போதும்.
குறிப்பாக மண்டோதரி போன்ற நல்ல எழுத்தாளர்களையும் நான் இந்த தளத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் தொடர்ந்து எழுதுகிறார்களா, இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் நல்ல எழுத்தை எழுதுகிற எந்த எழுத்தாளருக்கும் வாசகர்களுடைய ஒரு நல்ல வார்த்தை பெரிய ஊக்கமாக இருக்கும்.
அதனால் நண்பர்களே, எல்லாரும் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி தீர்ப்பு சொல்லுறதுக்கு பதிலாக, கதையைப் பற்றி பேசிப் பாருங்க. கதையில் என்ன குறை இருக்கிறது என்று சொல்லுங்கள். அந்தக் குறையை ஆசிரியர் அடுத்தடுத்த படைப்புகளில் சரி செய்ய முடியும். அதுதான் உண்மையான விமர்சனம்.
*“குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை”*ன்னு ஒரு பழமொழி இருக்கு. அதே நேரத்தில் குற்றமே பார்க்கக்கூடாது என்பதுமில்லை. குறையைச் சொல்லலாம்; ஆனால் சொல்லும் விதத்திலும் ஒரு கண்ணியம் இருக்க வேண்டும்.
என்னைப் பொறுத்தவரை நான் யாரையும் கண்மூடித்தனமாக defend பண்ணவில்லை. கதையில் குறை இருந்தால் நானும் சொல்வேன். ஆனால் கதையின் குறையைச் சொல்லாமல், கதாபாத்திரத்தை மட்டும் குறை சொல்ல ஆரம்பித்தால், அது என்ன மாதிரியான விமர்சனம் என்று நாமே யோசிக்க வேண்டியதுதான்.
நீங்கள் சொன்னது போல, “இவ்வளவு பெரிய comment போடுறீங்களே, நீங்களே ஒரு story எழுதலாமே” — அந்த point-ஐ ஏற்றுக்கொள்கிறேன் நண்பரே . உண்மையிலேயே எனக்கும் கதை எழுத வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கு. ஆனால் நான் இப்போது வெளிநாட்டில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். வேலை நேரம், பயணம், ஓய்வு நேரம் எல்லாம் சேர்ந்து பார்த்தால் ஒரு கதையைத் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு தேவையான நேரத்தை ஒதுக்க முடியவில்லை.

psychosexual psychiatrist இருப்பதால், அதுபோன்ற வேலைகளுக்கு எனக்கு நேரம் கிடைப்பதில்லை. என் அதிக நேரம் செலவாகிறது. அதனால் எனக்கு நேரமே இல்லை. நிச்சயமாக நானும் எழுத வேண்டும் என்ற ஆசை உண்டு. ஒரு நல்ல காமக்கதையை எழுத வேண்டும் என்ற ஆசையும் உண்டு. இருந்தபோதிலும் எனக்கு நேரமும் வாய்ப்பும் கிடைக்கவில்லை. நேரம் கிடைத்தால் நிச்சயமாக எழுதுவேன்.

ஒருவேளை நான் இந்தியாவில் இருந்து, நேரமும் சூழ்நிலையும் கிடைத்தால் கண்டிப்பாக எழுத முயற்சி செய்வேன். அப்போது என்னுடைய comment-ஐ விட என்னுடைய கதையே பெரியதாக இருக்கலாம்! 
ஆனாலும் உங்கள் suggestion-ஐ மதிக்கிறேன். இனிமேல் முடிந்தவரை short-ஆ comment பண்ண try பண்ணுறேன். ஆனால் சில விஷயங்களுக்கு இரண்டு வரியில் பதில் சொல்ல முடியாது நண்பரே… சில நேரங்களில் இரண்டு வரி சொல்லப் போனால், சொல்ல வந்த கருத்தே பாதியில் நின்றுவிடும். 
கடைசியாக ஒரு வேண்டுகோள் — இந்த தளத்தில் எழுதுகிற எல்லா கதாசிரியர்களையும் ஊக்கப்படுத்துங்கள். பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லுங்கள்; ஆனால் கதையைப் பற்றி சொல்லுங்கள். பிடித்திருந்தால் இரண்டு வார்த்தை பாராட்டுங்கள். ஒரு எழுத்தாளருக்கு அந்த இரண்டு வார்த்தைகள் கூட அடுத்த அத்தியாயத்தை எழுதுவதற்கான பெரிய ஊக்கமாக இருக்கலாம்.
“எழுத்தாளரின் பேனா அவருடையது; வாசகரின் கருத்து அவருடையது. இரண்டையும் மதித்தால்தான் நல்ல வாசிப்பு.”
அதனால் நண்பரே, உங்கள் கருத்துக்கும் நன்றி. 
இப்போதைக்கு உங்கள் request-ஐ மதித்து… கொஞ்சம் short-ஆ போக முயற்சி செய்கிறேன்! ❤️

[Shajith]

Idhu Ennada story summa orey iluvala Iruku, bubble gum kooda ivalo iluka mudiyadhu pola

நண்பரே கதை Bubble Gum-ஐவிட அதிகமா இழுக்குதுன்னு சொல்லிட்டீங்களே! உங்களுக்கு இவ்வளவு வேகம் தேவைப்படுது போல இருக்கு. 
வேணும்னா நான் ஒரு பத்து porn movie names சொல்லுறேன்… அதுல ஏதாவது try பண்ணிப் பாருங்க! அதுல கதை எவ்வளவு வேகமா போகுது, எத்தனை நிமிஷத்துல என்ன நடக்குது, அப்படின்னு compare பண்ணிப் பார்த்துட்டு அப்புறம் இந்தக் கதையை வந்து review பண்ணலாம்! 
ஆனா சீரியஸா சொன்னா, எல்லா கதையும் ஒரே வேகத்துல ஓட வேண்டிய அவசியம் இல்லையே நண்பரே. இது ஒரு particular storytelling style. கதையை ஆரம்பத்திலிருந்தே படிச்சுட்டு வந்தவங்களுக்கு அந்த flow புரியும்.
நாம ஒரு இரண்டு சம்பவத்தை மட்டும் பார்த்துட்டு “இது ஏன் இவ்வளவு இழுக்குது?”ன்னு சொன்னா, அது Bubble Gum-ஐ இழுக்குறதா… இல்ல நம்ம பொறுமையைத்தான் test பண்றதா… புரியாம போயிடும்! 
Anyway, உங்கள் Bubble Gum comparison நல்லா இருந்துச்சு… அதுக்காகத்தான் இந்த special suggestion!

[Chellapandiapple]

இப்போது இந்த தளத்திற்கு வருவதே இதயத்தின் மொழியை படிப்பதற்கு மட்டும் தான்

[news.doctor123]

கதை மிக சிறப்பாக உள்ளது .. தொடருங்கள் .
கக்கோல்டு பகுதியை படிக்க மிக ஆர்வமாக உள்ளது அதிலும் அவளின் கிண்டல் மிக்க வார்த்தைகள் .. மிக அருமை

[nani1058]

நண்பரே  உங்கள் point புரிகிறது. இனிமேல் முடிந்தவரை கொஞ்சம் short-ஆ comment பண்ண முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால் நான் ஏன் சில நேரங்களில் இவ்வளவு நீளமாக reply பண்ணுகிறேன் என்பதற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கு.
இந்தக் கதையை நான் ஆரம்பத்திலிருந்தே படித்து வருகிறேன். யாழினி ராம் ஏற்கனவே இரண்டு முறை கதையை இடையில் நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். அந்த நேரங்களில் என்னைப் போல நிறைய வாசகர்கள் தனிப்பட்ட முறையிலும், பொதுவாகவும் “கதையை தொடர்ந்து எழுதுங்கள், இந்தக் கதையை முடித்துவிட்டு பிறகு வேறு கதை எழுதினாலும் பரவாயில்லை” என்று கேட்டிருக்கிறோம். அந்த அளவுக்கு இந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு வாசகர்களிடம் இருந்தது.
அதனால்தான் இப்போது மீண்டும் மீண்டும் ஆசிரியரிடம் “இதைச் செய்யுங்கள், அதைச் செய்யுங்கள், கதையை இப்படி மாற்றுங்கள்” என்று நாமே அழுத்தம் கொடுப்பது எனக்கே கொஞ்சம் சங்கடமாக இருக்கிறது. ஆசிரியருக்கு ஒரு பாதை இருக்கிறது; வாசகருக்கு ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது. இரண்டையும் கலக்காமல் இருப்பதுதான் நல்லது.
“ஆசைப்பட்டதெல்லாம் கிடைத்துவிட்டால், வாழ்க்கையில் சுவாரஸ்யமே இருக்காது” என்பார்கள். அதே மாதிரி ஒரு கதையும் நாம் நினைத்தபடி மட்டுமே நகர வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் நண்பரே — கதையை விமர்சிப்பதற்கும், கதாபாத்திரங்களை தனிப்பட்ட முறையில் தீர்ப்பளிப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.
“இந்த இடத்தில் கதையின் வேகம் குறைகிறது”, “இந்த சம்பவத்துக்கு இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கம் கொடுத்திருக்கலாம்”, “இந்த கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை இன்னும் ஆழமாக காட்டியிருக்கலாம்” — இவை கதையைப் பற்றிய விமர்சனங்கள். இப்படிப்பட்ட கருத்துகளை ஆசிரியர் நிச்சயமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
ஆனால் “இந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு விஷம் வைக்கணும்”, “இவன் புருஷனை விட்டுட்டு ஓடணும்”, “அவனோட இப்படிச் செய்யணும்” என்று கதாபாத்திரத்தின் மீது தனிப்பட்ட தீர்ப்புகளும், அசிங்கமான வார்த்தைகளும் வர ஆரம்பித்தால் அது கதையின் விமர்சனமாக இல்லாமல் போய்விடுகிறது.
“கண்ணாடி வீட்டில் இருப்பவன் கல்லெறியக் கூடாது” என்பார்கள். நாமும் வாசகர்கள்தான்; நமக்கும் பிடித்தது, பிடிக்காதது இருக்கும். ஆனால் ஒரு படைப்பை விமர்சிக்கும்போது அந்தப் படைப்பின் எல்லைக்குள் நின்றுதான் பேச வேண்டும்.
இந்த தளத்தில் இருக்கிற எல்லா கதாசிரியர்களும் தங்களுடைய நேரத்தை ஒதுக்கி எழுதுகிறார்கள். அவர்களுக்கு நம்மிடமிருந்து பெரிய உதவி எதுவும் தேவையில்லை; குறைந்தபட்சம் அவர்களுடைய உழைப்பை மதித்து, நல்லதைப் பாராட்டி, குறையை சொன்னால் கதையின் குறையைச் சொல்லி, தொடர்ந்து எழுத ஊக்கப்படுத்தினாலே போதும்.
குறிப்பாக மண்டோதரி போன்ற நல்ல எழுத்தாளர்களையும் நான் இந்த தளத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் தொடர்ந்து எழுதுகிறார்களா, இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் நல்ல எழுத்தை எழுதுகிற எந்த எழுத்தாளருக்கும் வாசகர்களுடைய ஒரு நல்ல வார்த்தை பெரிய ஊக்கமாக இருக்கும்.
அதனால் நண்பர்களே, எல்லாரும் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி தீர்ப்பு சொல்லுறதுக்கு பதிலாக, கதையைப் பற்றி பேசிப் பாருங்க. கதையில் என்ன குறை இருக்கிறது என்று சொல்லுங்கள். அந்தக் குறையை ஆசிரியர் அடுத்தடுத்த படைப்புகளில் சரி செய்ய முடியும். அதுதான் உண்மையான விமர்சனம்.
*“குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை”*ன்னு ஒரு பழமொழி இருக்கு. அதே நேரத்தில் குற்றமே பார்க்கக்கூடாது என்பதுமில்லை. குறையைச் சொல்லலாம்; ஆனால் சொல்லும் விதத்திலும் ஒரு கண்ணியம் இருக்க வேண்டும்.
என்னைப் பொறுத்தவரை நான் யாரையும் கண்மூடித்தனமாக defend பண்ணவில்லை. கதையில் குறை இருந்தால் நானும் சொல்வேன். ஆனால் கதையின் குறையைச் சொல்லாமல், கதாபாத்திரத்தை மட்டும் குறை சொல்ல ஆரம்பித்தால், அது என்ன மாதிரியான விமர்சனம் என்று நாமே யோசிக்க வேண்டியதுதான்.
நீங்கள் சொன்னது போல, “இவ்வளவு பெரிய comment போடுறீங்களே, நீங்களே ஒரு story எழுதலாமே” — அந்த point-ஐ ஏற்றுக்கொள்கிறேன் நண்பரே . உண்மையிலேயே எனக்கும் கதை எழுத வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கு. ஆனால் நான் இப்போது வெளிநாட்டில் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். வேலை நேரம், பயணம், ஓய்வு நேரம் எல்லாம் சேர்ந்து பார்த்தால் ஒரு கதையைத் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு தேவையான நேரத்தை ஒதுக்க முடியவில்லை.

psychosexual psychiatrist இருப்பதால், அதுபோன்ற வேலைகளுக்கு எனக்கு நேரம் கிடைப்பதில்லை. என் அதிக நேரம் செலவாகிறது. அதனால் எனக்கு நேரமே இல்லை. நிச்சயமாக நானும் எழுத வேண்டும் என்ற ஆசை உண்டு. ஒரு நல்ல காமக்கதையை எழுத வேண்டும் என்ற ஆசையும் உண்டு. இருந்தபோதிலும் எனக்கு நேரமும் வாய்ப்பும் கிடைக்கவில்லை. நேரம் கிடைத்தால் நிச்சயமாக எழுதுவேன்.

ஒருவேளை நான் இந்தியாவில் இருந்து, நேரமும் சூழ்நிலையும் கிடைத்தால் கண்டிப்பாக எழுத முயற்சி செய்வேன். அப்போது என்னுடைய comment-ஐ விட என்னுடைய கதையே பெரியதாக இருக்கலாம்! 
ஆனாலும் உங்கள் suggestion-ஐ மதிக்கிறேன். இனிமேல் முடிந்தவரை short-ஆ comment பண்ண try பண்ணுறேன். ஆனால் சில விஷயங்களுக்கு இரண்டு வரியில் பதில் சொல்ல முடியாது நண்பரே… சில நேரங்களில் இரண்டு வரி சொல்லப் போனால், சொல்ல வந்த கருத்தே பாதியில் நின்றுவிடும். 
கடைசியாக ஒரு வேண்டுகோள் — இந்த தளத்தில் எழுதுகிற எல்லா கதாசிரியர்களையும் ஊக்கப்படுத்துங்கள். பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லுங்கள்; ஆனால் கதையைப் பற்றி சொல்லுங்கள். பிடித்திருந்தால் இரண்டு வார்த்தை பாராட்டுங்கள். ஒரு எழுத்தாளருக்கு அந்த இரண்டு வார்த்தைகள் கூட அடுத்த அத்தியாயத்தை எழுதுவதற்கான பெரிய ஊக்கமாக இருக்கலாம்.
“எழுத்தாளரின் பேனா அவருடையது; வாசகரின் கருத்து அவருடையது. இரண்டையும் மதித்தால்தான் நல்ல வாசிப்பு.”
அதனால் நண்பரே, உங்கள் கருத்துக்கும் நன்றி. 
இப்போதைக்கு உங்கள் request-ஐ மதித்து… கொஞ்சம் short-ஆ போக முயற்சி செய்கிறேன்! ❤️

எல்லோருடைய msg கும் நீங்க பதில் போடறதா பார்த்தா நீங்க yazhniram உடைய இன்னொரு id யா இருக்கும்னு ஒரு doubt. பரவாயில்லை comment போடறவங்களும் உங்கள போலவே comment போடணும்னு எதிர் பார்த்தா எப்படி இந்த கதைக்கு யாரும் comment போட வேண்டாம் நான் மட்டும் போடறேன்னு சொல்லிடுங்க அது சரியா இருக்கும்.அது என்ன porn site சொல்றேன் video பாருங்கன்னு சொல்றீங்க இது என்ன தளம் நல்ல குடும்ப கதைகள் வர்ற தளமா? இதே kama கதைகள போடுற தளம் தானே இதுல உங்களுக்கு comment போடுறவன் பவித்ரா va பத்தினி நு போடணுமா? புருஷன் இல்லாம 2 பேர் கை வைக்கிறாங்க அப்புறமென்ன prostute nu சொல்லக்கூடாதுன்னு சொல்றீங்க . நீங்க சொல்றது ஒரு வகைல நிஜம் prostute பாவம் அவங்க காசுக்காக அந்த வேலை பாக்கறாங்க பவி ya போல உடம்பு சுகத்துக்கு அலையற ஜென்மம் இல்லை. பவி prostute nu சொல்லாதிக அதுக்கும் மேல் பவி.

[Johnnythedevil]

Pavi should make her cuck husband lick and drink the juices of another man from her well fucked pussy.

[Shajith]

எல்லோருடைய msg கும் நீங்க பதில் போடறதா பார்த்தா நீங்க yazhniram உடைய இன்னொரு id யா இருக்கும்னு ஒரு doubt. பரவாயில்லை comment போடறவங்களும் உங்கள போலவே comment போடணும்னு எதிர் பார்த்தா எப்படி இந்த கதைக்கு யாரும் comment போட வேண்டாம் நான் மட்டும் போடறேன்னு சொல்லிடுங்க அது சரியா இருக்கும்.அது என்ன porn site சொல்றேன் video பாருங்கன்னு சொல்றீங்க இது என்ன தளம் நல்ல குடும்ப கதைகள் வர்ற தளமா? இதே kama கதைகள போடுற தளம் தானே இதுல உங்களுக்கு comment போடுறவன் பவித்ரா va பத்தினி நு போடணுமா? புருஷன் இல்லாம 2 பேர் கை வைக்கிறாங்க அப்புறமென்ன prostute nu சொல்லக்கூடாதுன்னு சொல்றீங்க . நீங்க சொல்றது ஒரு வகைல நிஜம் prostute பாவம் அவங்க காசுக்காக அந்த வேலை பாக்கறாங்க பவி ya போல உடம்பு சுகத்துக்கு அலையற ஜென்மம் இல்லை. பவி prostute nu சொல்லாதிக அதுக்கும் மேல் பவி.

நண்பரே… முதல்ல ஒரு சின்ன clarification. 
“எல்லாருடைய message-க்கும் reply போடுறீங்க… நீங்க யாழினி ராமுடைய இன்னொரு ID-ஆ இருக்குமோ?”ன்னு சந்தேகம் வேற வந்திருக்குன்னு சொல்லியிருக்கீங்க.
அடடா…! 
நான் ஒரு வாசகரா எல்லாருடைய comment-க்கும் பதில் சொன்னா, உடனே **“இவர் யாருடைய இன்னொரு ID?”**ன்னு கண்டுபிடிக்கும் அளவுக்கு investigation போயிட்டீங்களே!
அப்படியென்றால் இனிமேல் யாராவது ஒரு கதையை ரசிச்சு இரண்டு comment போட்டாலே,
**“இவர் ஆசிரியருடைய இரண்டாவது ID-ஆ? மூன்றாவது ID-ஆ? இல்ல வீட்டுல இருக்கிறவருடைய ID-ஆ?”**ன்னு விசாரணை நடத்த வேண்டியதுதானே! 
நான் யாழினி ராமுடைய இன்னொரு ID-ஆ இல்லையா என்பதைவிட, நான் ஒரு வாசகராக என்ன கருத்து சொல்கிறேன் என்பதுதான் முக்கியம் நண்பரே.
அடுத்தது — **“கதையை விமர்சனம் செய்யக்கூடாது”**ன்னு நான் எங்கே சொன்னேன்?
கதையை விமர்சனம் பண்ணக்கூடாதுன்னு யாரும் சொல்லவில்லை. நீங்களும் விமர்சனம் பண்ணலாம். நானும் விமர்சனம் பண்ணலாம்.
ஆனா விமர்சனம் கதைக்குள்ள இருக்கிற விஷயத்தை வைத்து இருக்கணும் என்பதுதான் என்னுடைய point.
இங்கதான் ஒரு சின்ன வித்தியாசம் இருக்கு.
கதைக்குள்ள என்ன நடந்தது, கதாபாத்திரம் எப்படி நடந்துகொண்டது, அந்தக் காட்சி நன்றாக இருந்ததா, மோசமாக இருந்ததா, ஏன் பிடிக்கவில்லை — இதையெல்லாம் விமர்சிங்க. அதற்கு யாரும் தடை போடவில்லை.
ஆனா கதையை விட்டு வெளியே வந்து, கற்பனைக் கதாபாத்திரத்தை நிஜ வாழ்க்கையின் அளவுகோலில் நிறுத்தி, அதற்கு நம்ம விருப்பப்படி பட்டமும் தொழிலும் ஒழுக்கச் சான்றிதழும் கொடுக்க ஆரம்பித்தால்… அங்கேதான் கேள்விக்குறி வருகிறது. 
இன்னொரு விஷயம் — இந்தக் கதாசிரியர் ஆரம்பத்திலிருந்தே இது கற்பனைக் கதை, கற்பனைப் படைப்பு என்று தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.
“கற்பனை”ன்னு அந்த வார்த்தை மட்டும் உங்க கண்ணுக்குத் தெரியாம போயிடுச்சா நண்பரே? 
இல்ல பவித்ரா மட்டும் கற்பனை இல்லாம நம்ம பக்கத்து தெருவிலிருந்து நேரடியாக வந்தவங்கன்னு நினைச்சுட்டீங்களா?
கதை ஆரம்பத்திலிருந்து “இது கற்பனை”ன்னு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. கதாபாத்திரங்களும் அந்தக் கற்பனை உலகத்துக்குள்ளதான். அப்படியிருக்கும்போது, அந்தக் கதாபாத்திரத்தை நிஜ வாழ்க்கையில் நிறுத்தி வைத்து தீர்ப்பு வழங்குவதுதான் எனக்கு புரியாத விஷயம்.
மேலும், **“நான் சொல்ற மாதிரி adult movies இருக்கு, போய் பாருங்க”**ன்னு சொல்றீங்க. 
நண்பரே, என்ன பார்க்கணும், என்ன படிக்கணும் என்பதை ஒவ்வொருத்தரும் அவரவர் விருப்பப்படி முடிவு பண்ணிக்கலாம்.
ஆனால் அதைவிட முக்கியமான விஷயம் என்ன தெரியுமா?
ஒரு கதையைப் புரிந்துகொள்ள, முதலில் அந்தக் கதை என்ன சொல்ல வருகிறது என்பதைப் படிக்கணும்.
சினிமா பார்த்து கதையை அளக்க வேண்டியதில்லை; கதையைப் படிச்சு கதையையே அளக்கலாம். 
“இந்த மாதிரி நிறைய adult movies இருக்கு” என்பதைக் கொண்டு, இந்தக் கதையில் வரும் கதாபாத்திரத்துக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பெயரைச் சூட்டுவதற்கு அது எப்படி ஆதாரமாகும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை.
கதைக்குள்ள இருக்கிறதைப் பற்றி பேசினால் அது விமர்சனம். கதைக்குள்ள இல்லாததை நாமே வெளியிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு வந்து கதாபாத்திரத்தின் மேல் ஒட்டினால் அது விமர்சனத்தைத் தாண்டிய கற்பனை. 
அதனால்தான் நண்பரே, நான் சொல்ல வருவது ரொம்ப சிம்பிள்:
கதையை விமர்சிக்காதீங்கன்னு சொல்லவில்லை.
கதையைத் தாண்டி விமர்சிக்காதீங்கன்னுதான் சொல்கிறேன்.
“பவித்ரா இப்படிச் செய்தது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை” — சொல்லுங்க.
“அவளுடைய நடத்தை தவறு” — சொல்லுங்க.
“இந்தக் கதையின் பாதை எனக்குப் பிடிக்கவில்லை” — சொல்லுங்க.
“இந்தக் கதாபாத்திரத்தை ஆசிரியர் இப்படிக் கொண்டு போனது எனக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை” — சொல்லுங்க.
அதெல்லாம் நல்ல விமர்சனம்.
ஆனால் “இரண்டு பேருடன் தொடர்பு → உடனே இந்தப் பெயர்”ன்னு ஒரு calculator வைத்து character-க்கு occupation assign பண்ண ஆரம்பித்தால், அது கதையை விமர்சிப்பதா அல்லது கமெண்ட் பாக்ஸ்லேயே புதிய கதையை எழுதுவதான்னு தான் புரியவில்லை. 
*“அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு”*ன்னு சொல்வாங்க. அதே மாதிரி விமர்சனம் நல்லதுதான்; ஆனால் விமர்சனம் கதையைத் தாண்டி போகும்போது, அது விமர்சனமா இல்ல வேற ஏதாவதா என்ற கேள்வி வந்துவிடும்.
இன்னொரு பழமொழி இருக்கே — “கண்ணால் கண்டதும் பொய்; காதால் கேட்டதும் பொய்; தீர விசாரித்ததே மெய்.”
இங்கே கதாசிரியர் ஆரம்பத்திலேயே “இது கற்பனை”ன்னு சொல்லியிருக்கிறாரே… அந்த ஒரு வரியை மட்டும் தீர விசாரிச்சுப் படிச்சிருந்தா, இந்த அளவுக்கு நாம கமெண்ட் பாக்ஸ்ல character certificate வழங்க வேண்டிய நிலை வந்திருக்காது நண்பரே! 
இறுதியாக — நான் யாழினி ராமுடைய இன்னொரு ID-ஆ இல்லையா என்பதை விட, இந்தக் கதையை ஒரு வாசகராக நான் எப்படி வாசிக்கிறேன் என்பதுதான் முக்கியம்.
நீங்க உங்க பார்வையில் எழுதுங்க. நான் என் பார்வையில் எழுதுறேன்.
கதை ஆசிரியருடையது; கருத்து வாசகருடையது. ஆனால் கதைக்குள் இல்லாததை கதைக்குள் இருந்ததாக மாற்றுவது மட்டும் யாருடைய உரிமையும் இல்லை.

[Shajith]

Pavi should make her cuck husband lick and drink the juices of another man from her well fucked pussy.

நண்பரே, இது கதையைப் பற்றிய விமர்சனம் இல்லை; கதாபாத்திரங்களை வைத்து உங்களுடைய தனிப்பட்ட பாலியல் கற்பனையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்.
கதையில் என்ன நடந்தது, கதாபாத்திரத்தின் செயல்பாடு எப்படி இருக்கிறது, எழுத்து எப்படி இருக்கிறது — இதைப் பற்றி கருத்து சொல்லலாம். அதுதான் வாசகர் விமர்சனம்.
ஆனால் கதாபாத்திரங்களை வைத்து இப்படிப்பட்ட தனிப்பட்ட sexual fantasy-யை comment பண்ணுவது கதையை விமர்சிப்பதற்கும், உங்கள் தனிப்பட்ட கற்பனையை வெளிப்படுத்துவதற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைத் தெளிவாக காட்டுகிறது.
கதையைப் படிங்க நண்பரே; உங்கள் கற்பனைக்கு கதையை அடிமையாக்க வேண்டாம். 
ஆசிரியர் என்ன எழுத வேண்டும் என்பதை ஆசிரியர் முடிவு செய்வார்; வாசகர் அதை எப்படி விமர்சிக்க வேண்டும் என்பதற்கு மட்டும் கொஞ்சம் அளவு இருந்தால் நல்லது.
“எல்லாம் அளவோடு இருந்தால் அழகு.”
கதைக்குள்ளேயே இருந்து விமர்சிப்போம்; கமெண்ட் பாக்ஸை தனிப்பட்ட fantasy theatre-ஆ மாற்ற வேண்டாம்.

[fuckandforget]

These days all women not happy with sex with husband are going for divorce. No woman doing like Pavithra. If every woman starts doing like this and husband doesn't care, most of divorce cases will be reduced. Ha ha.

[Shajith]

These days all women not happy with sex with husband are going for divorce. No woman doing like Pavithra. If every woman starts doing like this and husband doesn't care, most of divorce cases will be reduced. Ha ha.

Friend, I honestly don't understand how this can be called a criticism of the story. 
You are saying that these days, women who are unhappy with their sexual relationship with their husbands go for divorce, and that if every woman behaved like Pavithra and the husband simply didn't care, most divorce cases would be reduced.
Is this actually your criticism of the story, or are you creating your own hypothetical solution based on Pavithra's character? 
You can absolutely criticize the character. If you don't like Pavithra's behaviour, say so. If you feel the author's portrayal of the husband-wife relationship is wrong, say so. If you don't like the direction of the story, explain why. That's all perfectly valid.
But saying “if every woman behaved like Pavithra, divorce cases would be reduced” goes beyond criticizing the story and turns it into your own social theory.
And then ending it with “Ha ha” makes it even harder to understand whether this is serious criticism or simply a joke about Pavithra's character. 
Criticizing what happens inside the story is one thing; taking the story outside its fictional context and creating your own conclusions is another.
So please criticize the character, the writing, the plot or the author's approach — nobody is stopping you.
But if we start using a fictional story as a basis for real-life social solutions, then I'm not sure whether we are discussing the author's story anymore or writing a completely new theory in the comment section. 
Story is one thing, personal imagination is another, and genuine criticism is something else. Let's keep those three separate.

[fuckandforget]

I mean to say she is a trendsetter, living example or role model for today's woman.

[Shajith]

I mean to say she is a trendsetter, living example or role model for today's woman.

Oh, now I understand what you mean. 
So you are actually calling Pavithra a “trendsetter, living example and role model for today’s women.”
In that case, your earlier comment makes even more sense. 
But I think there is a small difference between describing a fictional character and endorsing the character’s behaviour as a real-life role model.
Pavithra is a fictional character created for a particular storyline. Readers can like her, dislike her, support her choices, or strongly disagree with them. That is completely fine.
But calling her a “role model for today’s women” is no longer really a criticism of the story. That is your own interpretation of what her behaviour represents.
And honestly, I think the author herself should decide what Pavithra represents in the story. 
As readers, we can discuss the character. We don't necessarily have to turn every fictional character into a social trendsetter or role model.
Otherwise, tomorrow every character who makes a questionable decision will become a “trendsetter,” and the comment section will become a role-model award ceremony! 
Criticize the character if you want. Appreciate the character if you want. Disagree with the character if you want. But let's not confuse a fictional character's actions with a real-life recommendation for society.
That, I think, is where the line should be.