Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 248:
--------------

நான் வெளிய கிளம்ப பாத்த அந்த ஒரு செகண்ட்…

"வெயிட் பவி..."

ராஜோட குரல் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி இருந்து கேட்டுச்சு.

நான் கெளம்புலாம்ன்னு திரும்ப போனவ, அப்படியே நின்னேன்.

'கடவுளே... இப்போ எதுக்கு என்னைய நிப்பாட்டுறாரு?'

என் ஹார்ட்பீட் எகிறி, 'டப்... டப்... டப்...'னு அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவரை பாத்தேன்.

ராஜ் சிரிப்போட, என்னையவே பாத்துக்கிட்டு நின்னாரு.

அவர் கண்கள்ல, 'நான் சொல்லாம நீ எப்படிப் போகலாம்?'ங்குற மாதிரி தெரிஞ்சுது.

"எங்க அவ்ளோ அவசரமா ஓடுற?"

அவர் கேஷுவலா, ரேணுகா முன்னாடி ஒரு சாதாரணம மாதிரி கேட்டாரு.

"அது... இல்ல அண்ணா... டைம் ஆச்சு..."

நான் பதற்றத்துல என்ன சொல்றேன்னு எனக்கே தெரியாம திக்கித் திணறுனேன்.

"இரு பவி... நீ கஷ்டப்பட்டு, எனக்காகச் செஞ்சு கொண்டு வந்துருக்க."

"நாங்க இதை இப்போவே டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டு, எப்டி இருக்குனு சொல்றோம்."

"அதை கேட்டுட்டு நீ சந்தோஷமாப் போலாம்ல?"

அவர் ரேணுகாவைப் பாத்துக்கிட்டே, நியாயமாப் பேசுற மாதிரிச் சொன்னாரு.

அவர் சொன்னதும், ரேணுகாவும் உடனே அதுக்கு ஆமாம் போட்டாங்க.

"ஆமா பவி, ராஜ் சொல்றதும் கரெக்ட் தான்."

"நீ வெயிட் பண்ணு, நான் இத ஓபன் பண்றேன்... ராஜ் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டு எப்டி இருக்குனு சொல்லட்டும்."

"அவர் சாப்பிடுறதுல பெரிய எக்ஸ்பர்ட் தெரியுமா?"

ரேணுகா வெள்ளந்தியா, சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாங்க.

அவங்க அப்படிச் சொன்னதும், என்னால முடியாதுனு சொல்லிக் கிளம்ப முடியல.

'சரி... ஏதோ பாக்ஸ ஓபன் பண்ணி, ஒரு வாய் டேஸ்ட் பண்ணப் போறாரு.'

'நல்லா இருக்குனு சொல்லுவாரு, அப்புறம் நம்ம உடனே கிளம்பிடலாம்.'

'இதுல என்ன இருக்கப் போகுது?'னு என் மனசு எனக்கு நானே ஒரு சமாதானத்தைச் சொல்லிக்கிச்சு.

"சரி அக்கா..."

நான் லேசாத் தலைய ஆட்டுனேன்.

இப்போ, ராஜ் மெதுவா வந்து, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் பக்கத்துல வந்தாரு.

அவர் நேரா வந்து, ரேணுகாவுக்கும் எனக்கும் நடுவுல நின்னாரு.

அவர் எனக்கு இவ்ளோ பக்கத்துல வந்து நின்னதும், அவர் உடம்புல இருந்து வந்த பெர்ஃபியூம் வாசனை என் மூக்கை ஆழமாத் தாக்குச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான நடுக்கம் வேற.

அவருக்கும் எனக்கும் நடுவுல வெறும் அரை அடி தூரம் தான் இருந்துச்சு.

நான் லேசாப் பின்னாடி நகரப் பாத்தேன், ஆனா என் கால் தரையில ஒட்டிக்கிட்ட மாதிரி நகரவே இல்ல.

"என்கிட்ட குடு ரேணு..."

ராஜ் தன் வலது கையை நீட்டி, ரேணுகா கையில இருந்த பிளாஸ்டிக் கவரை வாங்குனாரு.

அவர் அதை வாங்கும்போதே, அவர் முழங்கை லேசா என் தோள்பட்டையில உரசிற மாதிரி போச்சு.

அவர் அந்த பிளாஸ்டிக் கவரைத் தொறந்து, உள்ள இருந்த கார்ட்போர்ட் பாக்ஸை வெளிய எடுத்தாரு.

பாக்ஸை எடுத்ததும், அதை மெதுவாத் தொறந்தாரு.

தொறந்த அடுத்த செகண்ட்...

அந்த ரூம்க்குள்ள, நெய் வாசனையும், ஏலக்காய் வாசனையும் கமகமனு பரவுச்சு.

அல்வா பிரெஷ்ஷா, நல்லா நெய் சொட்டச் சொட்டப் பாக்கவே கலர்ஃபுல்லா இருந்துச்சு.

ராஜ் அந்த பாக்ஸை தன் மூக்குக்குக் கிட்ட கொண்டு போய், கண்ணை மூடி ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து அந்த வாசனையை ரசிச்சாரு.

"வாவ்..."

அவர் தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு முனகல் மாதிரி அந்த வார்த்தை வந்துச்சு.

"வாசனையே அவ்ளோ தூக்குது..."

"நிஜமாவே இது பெர்ஃபெக்ட் அல்வா தான்."

அவர் சொல்லும்போது, அவர் கண்கள் பாக்ஸை விட்டு விலகி, நேரா என் முகத்தைப் பாத்துச்சு.

அவர் 'பெர்ஃபெக்ட் அல்வா'னு சொன்னது, பாக்ஸ்ல இருக்குற இனிப்பையா? இல்ல என்னையா?

அவர் பார்வை என்னையத் துளைச்சு எடுத்ததுல, எனக்குப் பதில் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.

நான் நெர்வஸா எச்சில முழுங்குனேன்.

அப்புறம் அவர் ரேணுகா பக்கம் திரும்புனாரு.

"ரேணு..."

அவர் தன் பொண்டாட்டியைக் கூப்பிட்டாரு.

"உனக்குத் அல்வாவ எப்படிச் சாப்பிடணும்னு தெரியுமா?"

அவர் சீரியஸா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.

ரேணுகா அவரைப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சாங்க.

"என்ன ராஜ் நீ... அல்வாவ ஸ்பூன்ல எடுத்துச் சாப்பிடப் போறோம், இதுல என்ன எப்டி சாப்பிடணும்னு ஒரு கேள்வி?"

அவங்க பதில் சொன்னாங்க.

ராஜ் உடனே தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டுனாரு.

"இல்ல ரேணு... தப்பு."

"அப்படிச் சாப்பிட்டா அதோட உண்மையான டேஸ்ட் உனக்குப் புரியாது."

"இந்த மாதிரி ஒரு அல்வா கிடைக்குறப்போ..."

அவர் பேச்சை நிறுத்திட்டு, ஒரு விரலால அந்த அல்வாவுல இருந்து ஒரு சின்ன போர்ஷனை மெதுவா எடுத்தாரு.

அவர் விரல்ல அந்த நெய் அப்படியே மினுமினுனு ஒட்டிக்கிச்சு.

அவர் அதை எடுத்துக்கிட்டே, ரேணுகாவைப் பாத்து செக்ஸியான ஒரு டோன்ல பேசுனாரு.

"கண்ணை மூடிக்கோ ரேணு..."

"உன் கண்ணை முழுசா மூடிக்கோ."

"நான் இந்த அல்வாவ உன் வாயில வெப்பேன்."

"நீ உடனே முழுங்கிடக் கூடாது."

"அது உன் நாக்குல பட்டு, அது உன் எச்சிலோட கலந்து, உன் வாய்க்குள்ளயே முழுசா மெல்ட் ஆகணும்."

"அந்த இனிப்பு உன் தொண்டைக்குள்ள எறங்குறதை நீ ஃபீல் பண்ணனும்."

"அதுக்கப்புறம் தான் நீ கண்ணைத் தொறக்கணும்."

"அப்படிச் சாப்பிட்டா தான், அதோட உண்மையான சுவை என்னனு உனக்குத் தெரியும்."

அவர் விளக்கமா, ஃபீல் பண்ணிச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும்...

அது அல்வாவப் பத்திப் பேசுற மாதிரியே எனக்குத் தெரியல.

அவர் 'உன் வாயில வெப்பேன்', 'உன் எச்சிலோட கலக்கணும்', 'மெல்ட் ஆகணும்'னு சொன்னதெல்லாம்...

என் காதுக்குள்ள வேற ஏதோ மாதிரி, கேட்டுச்சு.

எனக்குள்ள என்னை அறியாமலேயே, என் புண்டைக்குள்ள ஒரு லேசான ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

'கடவுளே... இவரு என்ன இப்டிப் பேசுறாரு?'

நான் கூச்சத்துல என் புடவை முந்தானையை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

ரேணுகா அவர் பேசுனதைக் கேட்டு, கொஞ்சம் செல்லமா வெட்கப்பட்டாங்க.

"ஐயோ ராஜ்... என்ன சொல்லிட்டு இருக்க?"

அவங்க கிண்டலா, ஆனா அவர் பண்றத ரசிக்கிற மாதிரிச் சொன்னாங்க.

"பவி ஒண்ணும் தப்பா நெனைக்க மாட்டா..."

"அவளுக்கு புரிஞ்சுருக்கும், நான் எதையும் எவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா, ரசிச்சுச் சாப்பிடுவேன்னு."

ராஜ் சார் நேராப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.

அவர் கண்கள்ல வெறி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

'ஆமா... இப்போ, நீங்க என்னைய எப்டி சாப்பிடப் போறீங்கனு சொல்றீங்களாக்கும்.'னு,

என் மைண்ட் அவர் சொன்னதோட உள் அர்த்தத்தை எனக்கு புரிய வெச்சுது.

"சொன்னதச் செய் ரேணு... கண்ண மூடு."

அவர் அதிகாரமா, ஆனா அன்பாத் தன் பொண்டாட்டிகிட்ட சொன்னாரு.

ரேணுகா ஒரு சின்னச் சிரிப்போட, "சரி சரி... பண்றேன்."

அவங்க அப்படிச் சொல்லிட்டு, தன் ரெண்டு கண்களையும் முழுசா மூடிக்கிட்டாங்க.

ரேணுகா கண்ணை மூடுன அந்த ஒரு செகண்ட்...

அந்த ரூம்ல இருந்த மொத்தச் சூழ்நிலையும் அப்படியே தலைகீழா மாறுச்சு.

ரேணுகா கண்ணை மூடுன அடுத்த நிமிஷம்...

ராஜ் தன் இடது கையை...

எந்த ஒரு தயக்கம் இல்லாம...

நேரா என் பக்கம் கொண்டு வந்தாரு.

அவர் கை என் இடுப்பத் தாண்டி, என் முதுகுக்குப் பின்னாடி போச்சு.

நான் என்ன ஏதுனு சுதாரிக்குறதுக்குள்ள...

அவரோட உள்ளங்கை...

என் வலது பக்கக் குண்டி மேல, அப்படியே 'பக்'குனு முழுசாப் பதிஞ்சுது.

"ஆஹ்..."

என் வாயில இருந்து என்னைய அறியாமலேயே, சின்னதா, ஒரு முனகல் சத்தம் வெளிய வந்துச்சு.

என் ஹார்ட்பீட் ஒரு செகண்ட் நின்னு, அப்புறம் பன்மடங்கு வேகத்துல துடிச்சுது.

என் உடம்புல ஓடுன ரத்தம் எல்லாம் மொத்தமா உறைஞ்சு போச்சு.

'கடவுளே... அவர் என்ன பண்றாரு?'

'பக்கத்துலயே அவர் பொண்டாட்டி நிக்கிறா.'

'ஒரு இன்ச் கேப் தான் இருக்கு.'

'அவங்க கண்ணை மூடி நிக்கிற அந்தச் செகண்ட்ல, என் குண்டிய இப்படிப் பிசைவாரா?'

என் புடவை, அவர் கைகளோட சூட்டை அப்படியே என் உடம்புக்குள்ள கடத்துச்சு.

அவர் சும்மா தொடல.

அவரோட அஞ்சு விரல்களையும் என் குண்டி மேல நல்லா அழுத்தி, புடவையோட சேத்து என் குண்டிய ஒரு பிடி பிடிச்சாரு.

அவர் பிடிச்ச பிடியில, என் உடம்பு அப்படியே அவர் பக்கம் லேசா இழுக்கப்பட்டுச்சு.

என் மூச்சு காத்து வேகமா, சூடா வெளிய வந்துச்சு.

என் முலைகள் ரெண்டும் பதற்றத்துல வேகமா முன்னும் பின்னும் ஏறி எறங்குச்சு.

நான் பதற்றத்துல, ரேணுகாவைப் பாத்தேன்.

அவங்க கண்கள் மூடியே இருந்துச்சு. அவங்க முகத்துல அல்வாவை ரசிக்கப் போற சந்தோஷம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அவங்களுக்கு, தன் புருஷனோட ஒரு கை தன் முன்னாடி அல்வாவ வெச்சுருக்கதும்...

இன்னொரு கை, தன் பக்கத்துல நிக்கிற பொண்ணோட குண்டியைப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருக்கறதும் துளி கூடத் தெரியல.

இது எனக்குப் பயத்தை ஒரு பக்கம் கொடுத்தாலும், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத த்ரில்ல ஏத்துச்சு.

எனக்குள்ள, என் மதனநீர், அதிகமாச் சுரக்குறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

ராஜ் என் குண்டியை ஒரு கையால நல்லா அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டே...

தன் வலது கையில வெச்சுருந்த அந்த அல்வாவை, ரேணுகா அக்காவோட உதட்டுக்குக் கிட்ட கொண்டு போனாரு.

"கண்ணைத் தொறக்காம சாப்பிடணும் ரேணு..."

அவர் வாய்ஸ் நார்மலா, ஒரு துளி பதற்றம் இல்லாம வந்துச்சு.

அவர் தன் விரலால அந்த அல்வாவை மெதுவா ரேணுகா அக்காவோட வாய்க்குள்ள வெச்சாரு.

அவங்க வாயத் தொறந்து அதை வாங்கிக்கிட்டாங்க.

"அப்படியே முழுங்காத..."

"வாய மூடி, அல்வா மெல்ட் ஆகுறத ஃபீல் பண்ணு."

அவர் தன் பொண்டாட்டிக்கு இன்ஸ்ட்ரக்ஷன் குடுத்துக்கிட்டே...

என் குண்டி மேல இருந்த தன் பிடியை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாக்குனாரு.

என் குண்டிய அவர் விரல்களால கசக்குனாரு.

எனக்கு உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்துப் போச்சு.

ரேணுகா அக்கா அந்த அல்வாவை வாயில வெச்சதும், "ம்ம்ம்..."னு ரசிச்சு ஒரு சத்தம் போட்டாங்க.

அவங்களுக்கு டேஸ்ட் அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு.

அவங்க உலகத்தையே மறந்து, கண்ணை மூடி அந்த அல்வாவை சுவைச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க.

ஆனா... ராஜ் இப்போ ஒரு பயங்கரமான காரியத்தைப் பண்ணாரு.

அவர் எந்த விரலால அந்த அல்வாவை எடுத்து ரேணுகா அக்கா வாயில வெச்சாரோ...

அந்த விரல்ல இன்னும் கொஞ்சம் அல்வாவும், நெய்யும் பிசுபிசுனு ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் டக்குனு அந்த விரலை...

எந்த ஒரு கேப்பும் விடாம, நேரா என் உதட்டுக்குக் கிட்ட கொண்டு வந்தாரு.

என் கண்கள் பயத்துல பெருசா விரிஞ்சுது.

'ஐயோ... என்ன பண்ணப் போறாரு?'

'பக்கத்துல அவங்க இருக்காங்க...'

என் மைண்ட் என்னைய எச்சரிச்சுது. என்னையப் பின்னாடி நகரச் சொல்லுச்சு.

ஆனா... என் குண்டிய அவர் இறுக்கமாப் பிடிச்சுருந்ததால, என்னால ஒரு இன்ச் கூட நகர முடியல.

அவர் கண்கள் என் கண்களை நேராப் பாத்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில ஒரு கட்டளை இருந்துச்சு.

'வாயத் தொற'ங்குறத அவர் வார்த்தையால சொல்லாம, பார்வையாலயே சொன்னாரு.

அவரோட பார்வைக்கு முன்னாடி,

என் சுயநினைவு காணாமப் போச்சு.

எனக்கு ஹிப்னாடிஸம் பண்ண மாதிரி...

மெதுவா, என்னைய அறியாமலேயே... என் உதடுகளை லேசாத் தொறந்தேன்.

அவர் தன் விரலை, அந்த நெய் ஒட்டியிருந்த விரலை...

நேரா என் வாய்க்குள்ள விட்டாரு.

அந்த விரல் என் நாக்குல பட்ட அடுத்த செகண்ட்...

அந்த அல்வாவோட தித்திப்பும், அந்த நெய்யோட வாசனையும், அவர் விரலோட உவர்ப்பும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் மெதுவா என் உதடுகளை மூடி, அவரோட விரலைச் சூப்ப ஆரம்பிச்சேன்.

என் நாக்கால அவர் விரலைத் தடவி, அதுல இருந்த அந்த அல்வாவை என் எச்சிலோட சேத்து ருசிச்சேன்.

அவர் விரல் என் வாய்க்குள்ள முன்னும் பின்னும் லேசா அசைஞ்சுது.

பக்கத்துல, ரேணுகா அக்கா கண்ணை மூடி அல்வாவை ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்க...

நான், அவங்க புருஷனோட விரலை என் வாய்க்குள்ள வெச்சுச் சப்பிக்கிட்டு இருந்தேன்.

இந்த சீன், என் உடம்புக்குள்ள இருந்த எல்லா நரம்புகளையும் முறுக்கேத்துச்சு.

நான் எந்த உலகத்துல இருக்கேன்னே எனக்குத் தெரியல.

என் கண்கள் தானா லேசா மூடிக்கிச்சு.

நான் அவர் விரலை ஆசையோட சப்புனேன்.

ராஜ் சார் நான் அவர் விரலைச் சப்புறதப் பாத்ததும்...

அவர் முகத்துல ஒரு வெறி வந்துச்சு.

அவர் டக்குனு தன் வலது கைய என் வாயில இருந்து வெளிய எடுத்தாரு.

அடுத்த செகண்ட்...

அவர் பாக்ஸை டேபிள் மேல வெச்சுட்டு...

தன் ரெண்டு கைகளையும் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனாரு.

அவரோட ரெண்டு பெரிய கைகளும், என் ரெண்டு பக்கக் குண்டிச் சதையையும் மொத்தமா, முரட்டுத்தனமாப் பிடிச்சுப் பிசைஞ்சுது.

அவர் என்னைய அப்படியே ஒரு இழுப்பு இழுத்து, தன் உடம்போட ஒட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட முறுக்கேறுன உடம்பு...

என் மேல ஒரு இரும்புச் சுவர் மாதிரி மோதிச்சு.

என் நெஞ்சு, அவர் நெஞ்சோட போய் இடிச்சுக்கிச்சு.

என் வயிறு, அவர் வயிறோட ஒட்டிக்கிச்சு.

அதைவிட முக்கியமா...

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த ஆளுமை...

அது என் அடிவயிற்றில, என் புண்டைக்கு நேரா வந்து பலமா இடிச்சு நின்னுச்சு.

அந்த அழுத்தத்தை நான் ஃபீல் பண்ணதும், என் உடம்பு அப்படியே நடுங்கிடுச்சு.

அவர் என்னை டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டே...

ஒரு செகண்ட் கூட கேப் விடாம...

தன் முகத்தை என் முகத்துக்கு நேரா கொண்டு வந்தாரு.

அவர் மூச்சு காத்து என் உதட்டுல பட்டுச்சு.

அடுத்த நிமிஷம்...

அவர் தன் உதடுகளை, என் உதடுகள் மேல ஆழமாப் பதிச்சாரு.

ராஜ் என்னையக் கிஸ் பண்றாரு.

பக்கத்துல, ஒரு அடி தூரத்துல அவர் பொண்டாட்டி கண்ணை மூடி நின்னுகிட்டு இருக்க...

அவர் என்னையத் தன் உடம்போட இறுக்கிக் கட்டிப் பிடிச்சு, என் வாயோட வாய் வெச்சு முத்தம் குடுத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

அவர் உதடுகள் என்னோட உதடுகளை முரட்டுத்தனமா, அதே சமயம் அவ்ளோ ஆசையாச் சப்புச்சு.

என் கீழ் உதட்டை அவர் பற்களால லேசாப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.

நான் பயத்துல, ஆசையில வாய் தொறந்தேன்.

உடனே அவரோட நாக்கு, ஒரு பாம்பு மாதிரி என் வாய்க்குள்ள நுழைஞ்சுது.

என் நாக்கோட அவர் நாக்கு உரசும்போது...

அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட், நெய்யோட டேஸ்ட், என்னோட எச்சில், அவரோட எச்சில்...

எல்லாமே ஒண்ணாச் சேர்ந்து ஒரு பயங்கரமான கலவையா என் தொண்டைக்குள்ள எறங்குச்சு.

அவர் என்னைய வெறித்தனமா, சத்தம் வராமச் சப்பிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் கைகள் ரெண்டும் என் குண்டியைப் பிசைஞ்சுகிட்டே இருந்துச்சு.

நான் அவர் கைகள்ல முழுசா அடங்கிப் போய், அந்த முத்தத்தை அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

[Playboy9691]

Wow! Super update. Nalla continue pannunga. Daily updateku wait pannum fans

[Gandhi krishna]

Wonderful update

[NovelNavel]

Appaaa mulu thevidiyavae maritta indha pavi.

[Vicky Viknesh]

Nice update

[intrested]

[NovelNavel]

Nice update

[Kamalesh Nathan]

Keep rocking. Let him fuck her till night once renu goes to work

[LustyLeo]

Velu will now keep an eye on her. With his experience he knows how to wait and catch the prey.

[Sarvesh Siva]

Amaidhipadai padathula varra mathirii alwala drug vachi renuku koduthu ava munnadiye ivala oppan pola.

[Ajay Kailash]

Super update

[Krishna Grace]

---

[Shajith]

இத்தனை நாள் கழிச்சு மறுபடியும் “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதைக்கு விமர்சனம் எழுதுறேன்னு சொன்னாலே, முதல்ல என்னையே நான் கொஞ்சம் பார்த்துக்கணும் போல இருக்கு. ?

கடைசியாக 221-வது அத்தியாயத்துக்கு மேல விமர்சனம் எழுதாமல் கொஞ்சம் ஒதுங்கி இருந்தேன். அதுக்குப் பிறகு என்னுடைய சொந்த வேலைகளும், நேரமின்மையும் சேர்ந்து தொடர்ந்து எழுத முடியாமல் போய்விட்டது. அதற்காக கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களிடமும், தொடர்ந்து என்னுடைய விமர்சனங்களை எதிர்பார்த்த வாசகர்களிடமும் முதலில் ஒரு சிறிய மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன்.

சரி… இத்தனை நாள் கழிச்சு திரும்பி வந்திருக்கேனே… அப்படின்னா கையில் கிடைத்த இரண்டு அத்தியாயங்களையும் சும்மா மேலோட்டமா பார்த்துட்டு போக முடியுமா? ?

247 மற்றும் 248-வது அத்தியாயங்களை முழுமையாக வாசித்த பிறகு ஒரு வாசகராக என்ன தோணுதுன்னா — இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களும் சம்பவங்களை மட்டும் நகர்த்தாமல், ஒரே சூழ்நிலைக்குள் வெவ்வேறு மனிதர்களோட வெவ்வேறு மனநிலைகளை மோதவிட்டிருக்கிற அத்தியாயங்கள்.

குறிப்பாக பவித்ரா, ராஜ், ரேணுகா — இந்த மூன்று கதாபாத்திரங்களும் ஒரே இடத்தில் இருக்கிறாங்க. ஆனால் மூன்று பேருக்கும் அந்த இடத்தின் அர்த்தம் மூன்று விதமாக இருக்கிறது.

இதுதான் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய பலம்.

பவித்ரா ஒரு எதிர்பார்ப்போட ராஜ் வீட்டுக்குப் போறாள். அவள் மனசுக்குள்ள ஏற்கனவே ஒரு காட்சி ஓடிக்கிட்டிருக்கு. கதவு திறந்ததும் எதிர்பார்த்த முகம் வரும்னு நினைக்கிறாள்.

ஆனா கதவு திறக்கும்போது எதிரில் நிற்பது ரேணுகா.

இந்த ஒரு திருப்பமே பவித்ராவின் மனநிலையை அப்படியே தலைகீழாக மாற்றிடுது.

“நினைத்தது ஒன்று… நடந்தது ஒன்று”ன்னு சொல்லுற மாதிரி, அவள் எதிர்பார்த்த சூழ்நிலையே மாறிப்போகுது.

அதிலும் ரேணுகா அவளை மிகவும் இயல்பாகவும் அன்பாகவும் வரவேற்கிற விதம், பவித்ராவின் மனசுக்குள்ள இருக்கிற தயக்கத்தையும் குற்ற உணர்வையும் இன்னும் அதிகப்படுத்துது.

இங்கதான் யாழினி ராம் அவர்களின் எழுத்து நடை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது.

பவித்ரா செய்தது என்ன, நினைத்தது என்னன்னு மட்டும் சொல்லாமல், அவள் அந்த சூழ்நிலைக்குள் நின்று எப்படி உணர்கிறாள் என்பதையும் சேர்த்து காட்டியிருக்காங்க.

அவளுடைய உடை பற்றிய சுய உணர்வு, ரேணுகாவின் பாராட்டு, அதைக் கேட்கும்போது அவளுக்குள் உருவாகும் தயக்கம் — இந்த இடங்களெல்லாம் பவித்ராவின் மனநிலையை நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துது.

ஒரு பக்கம் அவள் தன்னுடைய நோக்கத்தை நினைக்கிறாள்.

இன்னொரு பக்கம், எந்தத் தவறும் அறியாமல் அவளை அன்பாக வரவேற்கிற ஒரு பெண்ணை பார்க்கிறாள்.

இந்த இரண்டு உணர்வுகளுக்கு நடுவில் பவித்ரா நிற்கிறாள்.

மனசாட்சிக்கும் மனசுக்கும் நடுவில் மாட்டிக்கிட்டா, மனிதனுக்கு அவனே நீதிபதியாகவும் குற்றவாளியாகவும் ஆகிடுவான்.

இந்தப் பகுதியில் பவித்ராவுக்கு அந்த நிலைதான்.

அடுத்து ரேணுகா கையில் வரும் அல்வா.

சாதாரணமா பார்த்தா அது ஒரு வீட்டுக்கு எடுத்துக்கொண்டு போகும் இனிப்பு.

ஆனா இந்தக் கதையின் முந்தைய சம்பவங்களை நினைவில் வைத்துக்கிட்டு வாசிக்கிற வாசகருக்கு, அந்த அல்வா ஒரு சாதாரண பொருளாகவே தெரியாது.

அதுதான் எழுத்தின் அழகு.

ஒரு பொருளுக்கு கதைக்குள்ளே ஒரு புதிய அர்த்தத்தை உருவாக்கிட்டா, அதை அடுத்தடுத்து வரும் காட்சிகளில் வாசகன் வேறொரு கோணத்துல பார்க்க ஆரம்பிச்சிடுவான்.

ரேணுகா அல்வாவை பார்த்து மகிழ்ச்சியாக பேசுறாங்க.

அவளுக்கு அது அல்வா மட்டும்தான்.

ஆனா பவித்ராவுக்கும் ராஜுக்கும் அதே வார்த்தைகளுக்குள்ள வேறொரு அர்த்தம் ஒளிந்திருக்கு.

இதுதான் இந்த அத்தியாயங்களின் மிகச் சிறந்த dramatic irony.

ஒருத்தர் பேசுறது ஒன்றை.

இன்னொருத்தர் கேட்பது இன்னொன்றை.

ஆனா இருவருக்கும் அந்த உரையாடலின் உண்மையான அர்த்தம் தெரியாம இருக்கிற சூழ்நிலையை வாசகன் மட்டும் புரிஞ்சுக்கிறான்.

அதனால் வாசகருக்கு ஒரு விதமான பதற்றம் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டே இருக்கு.

அதற்குப் பிறகு ராஜ் வருகிற காட்சி.

இங்க ராஜ் கதாபாத்திரத்தின் பார்வை, பவித்ராவை கவனிக்கும் விதம், அவனுடைய பேச்சில் இருக்கும் மறைமுகமான குறிப்பு — இவை எல்லாமே சூழ்நிலையை இன்னும் இறுக்கமாக்குது.

ரேணுகா முன்னாடி இருக்கிறாள்.

பவித்ரா அங்கே இருக்கிறாள்.

ராஜ் வந்துவிட்டான்.

மூன்று பேரும் ஒரே இடத்துல இருந்தாலும், அந்த மூன்று பேருக்கும் தெரியாத ஒரு விஷயம் வாசகருக்கு தெரியும்.

இதுதான் suspense-ஐ உருவாக்குது.

குறிப்பாக அல்வாவை வைத்து ராஜ் பேசும் சில வசனங்கள் வெளிப்படையாக பார்த்தால் சாதாரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் முந்தைய சம்பவங்களை நினைவில் வைத்திருக்கும் வாசகருக்கு அதன் பின்னணியில் இருக்கும் மறைமுகமான அர்த்தம் புரியும்.

அதனால அந்த வசனங்கள் இந்தக் காட்சியில் சாதாரண dialogue-ஆ இல்லாமல் ஒரு hidden signal மாதிரி வேலை செய்கிறது.

இங்க யாழினி ராம் அவர்களின் dialogue writing-ஐ பாராட்டியே ஆகணும்.

நேரடியாக எல்லாவற்றையும் சொல்லாமல், ஒரு வார்த்தையை இரண்டு அர்த்தங்களோடு பயன்படுத்தியிருக்கிற விதம் நல்ல tension உருவாக்குது.

ஆனா ஒரு வாசகராக ஒரு சின்ன கருத்தையும் சொல்லணும்.

இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் சொல்லப்படாத இடைவெளி சில நேரங்களில் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளைவிட அதிகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

அதனால் சில இடங்களில் உரையாடல்களை இன்னும் கொஞ்சம் சுருக்கி, கதாபாத்திரங்களின் பார்வை, அமைதி, தயக்கம் ஆகியவற்றுக்கு கொஞ்சம் அதிக இடம் கொடுத்திருந்தா அந்த tension இன்னும் அழுத்தமாக இருந்திருக்கும்.

அதாவது குறை சொல்லணும்னு சொல்லல.

இந்தக் கதையின் strength-ஐ இன்னும் அதிகப்படுத்த முடியும் என்பதற்காக சொல்ற ஒரு வாசகர் கருத்து.

248-வது அத்தியாயத்துக்குள் போகும்போது இந்த tension இன்னும் அதிகமாகிறது.

அல்வாவைச் சுற்றி நடக்கும் அந்தக் காட்சி ஆரம்பத்தில் மிகவும் இயல்பான குடும்பச் சூழ்நிலை மாதிரி தெரிகிறது.

ஆனா வாசகருக்கு பின்னணி தெரிந்திருப்பதால், ஒவ்வொரு சிறிய செயலும் கூட ஒரு வேறுபட்ட அர்த்தத்தை கொடுக்க ஆரம்பிக்கிறது.

ரேணுகாவின் இயல்பான தன்மை ஒரு பக்கம்.

ராஜின் மறைமுகமான அணுகுமுறை இன்னொரு பக்கம்.

பவித்ராவின் மனக்குழப்பம் மூன்றாவது பக்கம்.

இந்த மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் நகர்த்தியிருப்பது இந்தப் பகுதியின் பெரிய plus.

குறிப்பாக பவித்ராவின் மனநிலை இங்க ரொம்ப முக்கியம்.

அவள் முழுமையாக ஒரு பக்கம் போய்விட்டவளாகவும் தெரியவில்லை.

முழுமையாக பின்னால் வந்து நின்றவளாகவும் தெரியவில்லை.

அவளுக்குள்ளேயே ஒரு இழுபறி தொடர்ந்து இருக்கிறது.

அதுதான் இந்தக் கதாபாத்திரத்தை இன்னும் மனிதராக காட்டுகிறது.

ஆசை, தயக்கம், பயம், குற்ற உணர்வு, எதிர்பார்ப்பு — எல்லாமே ஒரே மனசுக்குள்ள இருந்தா அந்த மனசுக்கு ஓய்வே இருக்காது.

பவித்ராவின் நிலை இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களிலும் அப்படித்தான் தெரிகிறது.

ராஜ் கதாபாத்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அவன் பேசும் விதத்திலும் நடக்கும் விதத்திலும் ஒரு தன்னம்பிக்கை இருக்கிறது.

ஆனா அந்த தன்னம்பிக்கையே சில இடங்களில் அவனை கொஞ்சம் அதிகமாக முன்னோக்கி நகர்த்துகிறது.

அதனால் ஒரு வாசகராக பார்க்கும்போது, ராஜ் கதாபாத்திரம் கதைக்குள் tension உருவாக்குவதில் முக்கியமான பாத்திரமாக இருக்கிறான்.

அதே நேரத்தில், அவன் தொடர்ந்து இதே intensity-ல மட்டுமே நகர்ந்தால், எதிர்காலத்தில் அவனுடைய presence-க்கு இருக்கும் impact குறைய வாய்ப்பு இருக்கு.

அதனால் சில இடங்களில் அவனுடைய character-க்கு கொஞ்சம் restraint கொடுத்தால் இன்னும் interesting-ஆ இருக்கும் என்பது என்னுடைய தனிப்பட்ட வாசகர் கருத்து.

இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களிலும் எனக்கு ரொம்ப பிடித்த விஷயம் என்னன்னா —

**ரேணுகாவுக்கு ஒரு காட்சி.

பவித்ராவுக்கு இன்னொரு காட்சி.

ராஜுக்கு இன்னொரு காட்சி.

ஆனா வாசகருக்கு மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் பார்க்கும் வாய்ப்பு.**

இதுதான் கதையின் tension-ஐ உருவாக்குது.

சில நேரங்களில் கதையில் பெரிய சம்பவம் நடக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

ஒரு கதவு திறக்கிறது.

ஒரு மனிதர் எதிரில் நிற்கிறார்.

ஒரு பார்வை பரிமாறப்படுகிறது.

ஒரு சாதாரண வார்த்தை பேசப்படுகிறது.

ஆனா அந்த வார்த்தைக்குப் பின்னால இருக்கிற அர்த்தம் வாசகருக்குத் தெரிந்திருந்தால் போதும்.

அந்தச் சிறிய காட்சியே பெரிய suspense-ஆ மாறிடும்.

247–248 அத்தியாயங்களில் யாழினி ராம் அவர்கள் அந்த technique-ஐ நல்லா பயன்படுத்தியிருக்காங்க.

ரொமான்ஸ் இருக்கும் இடங்களில் சில இடங்கள் நல்ல emotional tension-ஐ உருவாக்குது.

சில இடங்களில் intensity கொஞ்சம் அதிகமாக உணரப்பட்டது.

அந்த இடங்களில் கொஞ்சம் restraint இருந்திருந்தா, வாசகருடைய கற்பனைக்கு இன்னும் அதிகமான இடம் கிடைத்திருக்கும்.

ஏன்னா சில விஷயங்களை கதாசிரியர் சொல்லாமல் விட்டாலே, அதை வாசகர் தன்னுடைய மனசுக்குள்ள இன்னும் பெரிய காட்சியாக உருவாக்கிக்குவான்.

அதுதான் எழுத்தின் இன்னொரு அழகு.

மொத்தத்தில் 247 மற்றும் 248 அத்தியாயங்கள் வெறும் ஒரு சம்பவத்தை சொல்லிட்டு போகிற பகுதிகள் கிடையாது.

நம்பிக்கை, மறைமுகமான ஈர்ப்பு, மனக்குழப்பம், குற்ற உணர்வு, எதிர்பார்ப்பு, ரகசியம் — இவை எல்லாமே ஒரே இடத்தில் ஒன்றோட ஒன்று மோதிக்கிற இரண்டு அத்தியாயங்கள்.

இத்தனை நாள் கழிச்சு திரும்பி வந்து இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களைத்தான் முதலில் விமர்சனம் செய்ய வேண்டிய நிலை வந்திருக்கு.

இதுக்கு மேல என்னுடைய சொந்த வேலைகளோட ஓட்டத்துல தொடர்ந்து கமெண்ட் போட முடியாம போனாலும், இனிமேல் முடிந்த அளவுக்கு மீண்டும் வாசகராக என்னுடைய கருத்துகளை பதிவு செய்ய முயற்சி பண்றேன்.

இத்தனை நாள் என்னுடைய விமர்சனம் இல்லாம இருந்ததுக்கு மீண்டும் ஒரு முறை மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன்.

கடைசியாக கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களிடம் ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லணும்.

ஒரு கதையை எழுதுறது வேற.

அந்தக் கதைக்குள்ள ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்கி, வாசகரை அந்தச் சூழ்நிலைக்குள்ள கொண்டு போய், “அடுத்து என்ன?”ன்னு யோசிக்க வைப்பது வேற.

இந்த 247–248 அத்தியாயங்களில் அந்த இரண்டாவது விஷயம் நல்லா வேலை செய்திருக்கு.

கதாபாத்திரங்களை மட்டும் நகர்த்தாமல், அவங்களோட மனசையும் நகர்த்துறதுதான் இந்தக் கதையின் பெரிய பலம்.

இத்தனை நாள் கழிச்சு வந்த முதல் விமர்சனத்துக்கே இவ்வளவு எழுத வச்சிட்டீங்களே கதாசிரியரே… இனிமேல் என்னுடைய நேரத்தை காப்பாத்திக்கணும்னு நினைச்சாலும், நீங்க எழுதுற அடுத்த அத்தியாயம் அதை விடுமா என்ற சந்தேகம் எனக்கே இருக்கு!

வாழ்த்துகள் யாழினி ராம் அவர்களே.
கதை தொடர்ந்து இன்னும் அழகான திருப்பங்களோடும், மனதைத் தொடும் உணர்வுகளோடும் பயணிக்க வாழ்த்துகள்.

— ஒரு நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு திரும்பி வந்த வாசகர்,
Shajith

[Shajith]

நண்பரே,

“ஹல்வாவா? ஜவ்வு மிட்டாயா? இன்னும் எவ்வளவு இழுக்கப் போகிறார்கள்?” என்று கேட்பது நகைச்சுவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அதை விமர்சனம் என்று நினைத்துக் கொள்வதுதான் கொஞ்சம் வேடிக்கையாக இருக்கிறது. 

ஒரு கதையில் உங்களுக்கு எழுத்துப்பிழை தெரிந்ததா?
சுட்டிக்காட்டுங்கள்.

ஒரு காட்சியில் உணர்ச்சியை சரியாக வெளிப்படுத்தவில்லை என்று தோன்றுகிறதா?
சொல்லுங்கள்.

கதையின் வேகம் மெதுவாக இருக்கிறதா?
அதையும் சொல்லுங்கள்.

கதாபாத்திரத்தின் முடிவு பிடிக்கவில்லையா?
அதற்கான காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.

எழுத்தாளரின் மொழிநடை பிடிக்கவில்லையா?
“இந்த இடத்தில் இந்த மாதிரியான modulation இருந்திருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும்” என்று சொல்லுங்கள்.

அதுதான் விமர்சனம்.

ஆனால் “ஹல்வாவா? ஜவ்வு மிட்டாயா? இன்னும் இழுக்கிறாங்க!” என்று மட்டும் சொன்னால், அதில் கதையைப் பற்றிய விமர்சனம் எங்கே இருக்கிறது?

படைப்பை விமர்சிப்பதற்கும், படைப்பாளியை நக்கல் செய்வதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது நண்பரே.

ஒரு கதை எழுதுவது என்றால் இரண்டு வரிகளைத் தட்டச்சு செய்து “Publish” அழுத்திவிடுவது என்று நினைத்துவிடக் கூடாது. ஒரு கதைக்குப் பின்னால் கதைக்களத்தை யோசிப்பது, கதாபாத்திரங்களை உருவாக்குவது, காட்சிகளை அமைப்பது, உரையாடல்களை எழுதுவது, திருத்துவது என்று எழுத்தாளர் செலவிடும் நேரமும் உழைப்பும் இருக்கிறது.

அந்தக் கதையைப் படிக்க வேண்டுமா வேண்டாமா என்பது உங்கள் விருப்பம்.

பிடிக்கவில்லை என்றால் படிக்க வேண்டிய கட்டாயம் யாருக்கும் இல்லை.

ஆனால் படிக்காமல் இருப்பதற்குப் பதிலாக படித்து, தொடர்ந்து ஒவ்வொரு பகுதியையும் பார்த்துவிட்டு, கடைசியில் “இன்னுமா இழுக்கிறாங்க?” என்று கேட்பது கொஞ்சம் ஹல்வாவை விட சுவாரஸ்யமான விஷயம். 

பழமொழி ஒன்று சொல்வார்கள்:

“கல்லை எறிவது சுலபம்; சிலை செதுக்குவதுதான் கஷ்டம்.”

அதேபோல, ஒரு படைப்பைக் கேலி செய்வது சுலபம்; ஒரு படைப்பை உருவாக்குவது அவ்வளவு சுலபமல்ல.

இன்னொரு பழமொழி மாதிரி சொல்ல வேண்டுமென்றால்:

“குறையைச் சொல்வவன் பலன் தர வேண்டும்; கேலியைச் சொல்வவன் சத்தம் மட்டும் தருவான்.”

விமர்சனம் என்பது எழுத்தாளரை இன்னும் சிறப்பாக எழுத வைக்க வேண்டும்.
“இங்கே இப்படிச் செய்திருக்கலாம்” என்று சொல்ல வேண்டும்.
“இந்தக் காட்சி தேவையில்லை” என்றால் ஏன் தேவையில்லை என்று சொல்ல வேண்டும்.
“இந்த உணர்ச்சி வரவில்லை” என்றால் எந்த இடத்தில் வரவில்லை என்று சொல்ல வேண்டும்.

அதைவிட்டுவிட்டு “ஜவ்வு… ஹல்வா… இழுக்குது…” என்று மட்டும் சொல்வதில் எழுத்தாளருக்கு என்ன பயன்?

“கண்ணாடி காட்டுவது வேறு; கல்லெறிவது வேறு.”

கண்ணாடி காட்டினால் எழுத்தாளர் தன் குறையைப் பார்த்துத் திருத்திக் கொள்ளலாம்.

கல்லெறிந்தால்?

கண்ணாடிதான் உடையும்; குறை மட்டும் அப்படியே இருக்கும்.

அதனால் கதையில் குறை இருந்தால் தயங்காமல் சொல்லுங்கள்.
எழுத்துப்பிழை இருந்தால் சொல்லுங்கள்.
மொழிநடை பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லுங்கள்.
கதை நகரவில்லை என்றால் சொல்லுங்கள்.
உணர்ச்சி பலவீனமாக இருந்தால் சொல்லுங்கள்.

அதுதான் ஒரு வாசகரின் நேர்மையான விமர்சனம்.

ஆனால் ஒரு எழுத்தாளரின் உழைப்பையே “ஜவ்வு மிட்டாய்” என்று கேலி செய்வது விமர்சனத்தின் தரத்தை உயர்த்தாது; விமர்சனம் செய்பவரின் தரத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்கும்.

“அடுப்பில் நின்று சமைத்தவனுக்குத்தான் சமையலின் சூடு தெரியும்; சாப்பிட உட்கார்ந்தவனுக்கு உப்புக் குறை மட்டும் தெரியும்.”

அதனால் படைப்பை பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லுங்கள் —
ஆனால் படைப்பாளியை சோர்வடையச் செய்வதற்காக நக்கல் செய்வதை விமர்சனம் என்று அழைக்காதீர்கள்.

கடைசியாக ஒரு சின்ன சந்தேகம்...

ஹல்வா பிடிக்கவில்லை என்றால் தட்டையே ஏன் வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள்?
தட்டு பிடிக்கவில்லை என்றால் எழுந்து செல்லலாம் அல்லவா?
இல்லை... ஹல்வா பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே, அடுத்த துண்டு எப்போது வருகிறது என்று காத்திருக்கிறீர்களா? 

அதுதான் இந்தக் கமெண்ட்டின் உண்மையான நகைச்சுவை!

[Shajith]

நண்பரே, நீங்கள் சொல்லியிருக்கும் கருத்தை ஒரு வாசகரின் எதிர்பார்ப்பாக நல்ல விதமாகத்தான் எடுத்துக்கொள்கிறோம். கதாபாத்திரத்தை வேறு கோணத்தில் கொண்டு சென்று, எதிர்பாராத ஒரு திருப்பத்தை வைத்து கதையை நகர்த்தலாம் என்ற உங்கள் எண்ணமும் ஒரு வாசகருடைய பார்வைதான். இப்படிப்பட்ட கருத்துகளை வாசகர்கள் பகிர்வதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை.

ஆனால் அந்த எதிர்பார்ப்பை கதையில் கொண்டுவருவதா, வேண்டாமா… கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையை எந்தப் பாதையில் கொண்டு செல்வது, என்ன மாதிரியான திருப்பத்தை வைப்பது, எங்கே கதையை முடிப்பது என்பதெல்லாம் முழுக்க முழுக்க கதாசிரியருடைய படைப்புச் சுதந்திரம்.

வாசகர் ஒரு பாதையைச் சுட்டிக்காட்டலாம்; ஆனால் அந்தப் பாதையில் பயணிப்பதா, வேறு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதா என்பதை முடிவு செய்வது படைப்பாளியின் உரிமை.

“எண்ணம் போல் வாழ்க்கை” என்பது வாசகரின் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கலாம்; ஆனால் “எழுத்து போல் கதை” என்பதுதான் படைப்பாளியின் சுதந்திரம்.

மேலும் ஒரு அழகான பழமொழி இருக்கிறது — “ஆற்றுக்கு ஒரு கரை, ஆசைக்கு ஒரு அளவு.” வாசகரின் ஆசைக்கும் எதிர்பார்ப்புக்கும் எல்லை இல்லை; ஆனால் ஒரு கதையின் போக்கிற்கு அதன் படைப்பாளி வைத்திருக்கும் நோக்கமும் இருக்கிறது.

அதனால் உங்கள் எதிர்பார்ப்பை நீங்கள் சொல்லுங்கள்; அதை எந்த வடிவில் கதைக்குள் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதை கதாசிரியரின் கற்பனைக்கே விட்டுவிடுவோம். அதுதான் ஒரு படைப்பையும், அதன் படைப்பாளியையும் மதிப்பது.

வாசகர் எதிர்பார்ப்பது ஒரு வழி மட்டுமே; எழுத்தாளர் தேர்ந்தெடுக்கும் வழிதான் கதையின் உண்மையான பயணம்.

[sexycharan]

Pavithra = prostitute

[Shajith]

Pavithra = prostitute

“Pavithra = prostitute”ன்னு இரண்டு வார்த்தையில ஒரு கதாபாத்திரத்துக்கு தீர்ப்பு எழுதிட்டீங்களே… முதல்ல ஒரு கேள்வி — இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து முழுசா படிச்சீங்களா? இல்லை, நடுவுல நாலு வரி படிச்சுட்டு, ‘நாமளும் ஒரு கமெண்ட் போட்டுட்டுப் போகணுமே’ன்னு வந்தீங்களா?
ஒரு கதாபாத்திரம் ஒரு பெண்ணிடம் affection-ஆ உணர்வு கொண்டிருக்கிறது என்பதாலேயே அந்தப் பெண் “விபச்சாரி” ஆகிவிடுவாளா? அப்படின்னா நிஜ வாழ்க்கையில் ஒருவர்மீது ஈர்ப்பு வந்த ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் நீங்க இதே முத்திரை குத்தப் போறீங்களா?
கதாபாத்திரத்தின் ஒரு செயலை விமர்சிப்பது வேறு; அந்தக் கதாபாத்திரத்தையே ஒரு இழிவான வார்த்தையால் அடையாளப்படுத்துவது வேறு. இந்த வித்தியாசம் புரியாம விமர்சனம் பண்ணுறது விமர்சனம் கிடையாது; அது அரைகுறை வாசிப்பின் வெளிப்பாடு.
அதைவிட முக்கியமா, கதாசிரியர் யாழினி ராம் ஆரம்பத்திலேயே இது ஒரு கற்பனைக் கதைன்னு தெளிவாக சொல்லியிருக்கிறாங்க. அப்படியிருக்க, அந்தக் கதையில் வரும் கற்பனை கதாபாத்திரங்களையும் நிஜ வாழ்க்கை மனிதர்களையும் ஒன்றாகக் கலந்து பார்த்து தீர்ப்பு வழங்குறது எதற்காக?
கதையைப் படிக்கும்போது, “இந்தக் கதாபாத்திரம் ஏன் இப்படி நடந்துகொண்டது?” என்று கேட்பதுதான் வாசிப்பு.
“இவன் இப்படித்தான்… இவள் அப்படித்தான்…” என்று முத்திரை குத்துவது வாசிப்பு அல்ல.
ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை, அதன் பின்னணி, அதற்கு முன்னால் நடந்த சம்பவங்கள், உறவுகளுக்குள் இருக்கும் குழப்பங்கள் — இவை எல்லாவற்றையும் சேர்த்து புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யாமல், நடுவில் கிடைத்த ஒரு காட்சியை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு முழு கதாபாத்திரத்துக்கும் தீர்ப்பு எழுதுவது ரொம்ப சுலபம்.
ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதேன்னு பெரியவர்கள் சும்மாவா சொல்லி வைத்திருக்காங்க?
ஒரு கதையை முழுசா படிக்காம அதைப் பற்றி தீர்ப்பு சொல்வது, புத்தகத்தின் அட்டையை மட்டும் பார்த்துட்டு உள்ளே இருக்கும் கதையை விமர்சிப்பது மாதிரி.
இன்னொரு விஷயம் — ஒரு கதை உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் ஸ்கிப் பண்ணி போயிடலாம். யாரும் உங்கள் கையைப் பிடித்து, “தயவு செய்து இந்தக் கதையைப் படிங்க, கண்டிப்பா கமெண்ட் போடுங்க”ன்னு அழைக்கவில்லை. பிடிக்கவில்லை என்றால் படிக்காமல் கடந்து போகும் சுதந்திரம் உங்களுக்கு இருக்கிறது. அதே நேரத்தில், ஒரு எழுத்தாளரின் உழைப்பையும் கதாபாத்திரங்களையும் இழிவான ஒரு வார்த்தையில் சுருக்கிவிடும் உரிமை நமக்கு தானாக வந்து விடாது.
ஒரு கதையை எழுதுவது என்பது நாலு வரி டைப் பண்ணி Upload பண்ணுற விஷயம் கிடையாது. நேரம், கற்பனை, சிந்தனை, மன உழைப்பு, கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கும் பொறுமை — எல்லாமே அதற்குப் பின்னால் இருக்கு. அதற்கு ஒரு “வாழ்த்துக்கள்” சொல்ல மனசு வராதவர்கள்கூட பரவாயில்லை.
ஆனால் வாழ்த்து சொல்ல நேரமில்லாதவர்கள், விமர்சனம் செய்ய மட்டும் அவசரப்படும்போது ஒரு விஷயம் நினைவில் வைக்கணும்:
விமர்சனம் செய்யலாம்… ஆனால் முதலில் புரிந்துகொண்டு விமர்சனம் செய்ய வேண்டும்.
உங்களுக்கு கதையின் பாத்திரம் பிடிக்கவில்லை என்றால், “இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் இந்தச் செயல் எனக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை” என்று சொல்லுங்கள். அதுதான் விமர்சனம்.
ஆனால் “Pavithra = prostitute” என்று இரண்டு வார்த்தைகளில் முடித்துவிடுவது விமர்சனத்தின் ஆழத்தைக் காட்டவில்லை; வாசிப்பின் ஆழமின்மையைத்தான் காட்டுகிறது.
அதனால் நண்பரே… அடுத்த முறை ஒரு கதையின் நடுவில் நுழைந்து இரண்டு காட்சிகளைப் பார்த்துட்டு கதாபாத்திரத்துக்கு தீர்ப்பு எழுதுவதற்கு முன்பு, கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து படியுங்கள். கதாசிரியர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். முன்னுரையைப் படியுங்கள். கதாபாத்திரத்தின் பயணத்தைப் பாருங்கள்.
அதன் பிறகு உங்கள் விமர்சனத்தை எழுதுங்கள்.
அப்போதுதான் அது “கமெண்ட்” ஆக இருக்காது…
“விமர்சனம்” ஆக இருக்கும்.
இல்லையென்றால்…
கதை முழுசா படிக்காமல் தீர்ப்பு சொல்வது, தேர்வு எழுதாமலேயே மார்க் போடுற ஆசிரியரைப் போலத்தான். 
முதலில் வாசியுங்கள். பிறகு புரிந்துகொள்ளுங்கள். அதற்குப் பிறகு விமர்சியுங்கள்.
இல்லன்னா, அடுத்தவர் எழுதிய உழைப்பின் மீது கல்லெறிவதற்கு முன்பு, அந்தக் கல்லை எங்கிருந்து எடுத்தீங்கன்னு ஒருமுறை நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

[shagabudeen]

Just now she had good sex with watchman. Immediately she is going to Raj knowing very well what he wants. She also wants the same. You can bring more characters to fuck this characterless woman.

[Chitrarassu]

Purusan pottaya iruntha pondati thevidiyava than maruva. Enna seyya mudiyum arippu olukkam ariyathu.

Ennikavathu yaarukkavathu unmai theriya varum appo avanellam ivala kaala virikka solluvanga. Appram oore thevidiya nu sollum. Purusan thorathi vitruvan.

[Shajith]

Just now she had good sex with watchman. Immediately she is going to Raj knowing very well what he wants. She also wants the same. You can bring more characters to fuck this characterless woman.

நண்பரே… ?
248 எபிசோடுகள் ஓடிக்கிட்டிருக்கிற ஒரு கதையை, நீங்க எத்தனை எபிசோடு படிச்சுட்டு இந்த அற்புதமான தீர்ப்பை வழங்கியிருக்கீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்க ரொம்ப ஆர்வமா இருக்கு!
கதையை முன்னுரையிலிருந்து ஆரம்பிச்சு முழுசா படிச்சீங்களா? இல்லை நடுவுல கண்ணுல பட்ட நாலு வரியைப் படிச்சுட்டு, “அடடா… நாமளும் ஒரு கமெண்ட் போட்டுட்டுப் போகலாமே”ன்னு வந்தீங்களா? ?
ஒரு கதாபாத்திரம் எப்படி அறிமுகமாகுது, அவளுடைய பின்னணி என்ன, அவளுடைய மனநிலை என்ன, இதுவரைக்கும் அவள் எப்படிப்பட்ட பயணத்தை கடந்து வந்திருக்கிறாள் — இதெல்லாம் தெரிஞ்சுக்காம, ஒரு சில காட்சிகளை மட்டும் பார்த்துட்டு 248 எபிசோடுகளுக்கும் சேர்த்து தீர்ப்பு எழுதுற அளவுக்கு confidence இருக்கே… அந்த confidence-க்கு முதல்ல ஒரு பாராட்டு! ??
அதுவும் கதாசிரியர் முன்னுரையிலேயே **“இது கற்பனைக் கதை”**ன்னு சொல்லி வைத்திருக்காங்க. இருந்தும் கற்பனை கதாபாத்திரத்தை நிஜ வாழ்க்கை அளவுகோலால் அளந்து, அதற்கு மேல ஒரு முத்திரையும் குத்திட்டீங்க.
ஒரு கதாபாத்திரத்தின் செயல் உங்களுக்கு பிடிக்கலையா? விமர்சனம் பண்ணுங்க.
அவளுடைய முடிவு தவறுன்னு நினைக்கிறீங்களா? சொல்லுங்க.
கதையின் போக்கு பிடிக்கலையா? அதையும் சொல்லுங்க.
ஆனா கதையை முழுசா புரிஞ்சுக்காம கதாபாத்திரத்துக்கு பெயர் வைப்பது விமர்சனம் இல்ல நண்பரே… அது அரைகுறை வாசிப்புக்கு முழு மார்க் போடுற மாதிரி! ?
பெரியவர்கள் சும்மாவா சொல்லி வச்சிருக்காங்க:
“ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே.”
நீங்க என்ன பண்ணியிருக்கீங்கன்னா, ஆழம் எவ்வளவு இருக்குன்னே பார்க்காம குதிச்சுட்டு, “தண்ணி இப்படித்தான் இருக்கும்”ன்னு கரையில நின்னு அறிவிப்பு கொடுக்குறீங்க. ?
இன்னொரு சின்ன வேண்டுகோள் நண்பரே… 248 எபிசோடுகள்ல எந்த எபிசோடு வரை படிச்சுட்டு இந்த முடிவுக்கு வந்தீங்கன்னு மட்டும் சொல்லுங்க. அதைப் பார்த்தாவது நாங்களும் அந்த “சிறப்பு வாசிப்பு முறையை” கத்துக்கலாம். ?
ஒரு கதை பிடிக்கலன்னா Skipன்னு ஒரு அழகான வசதி இருக்கு நண்பரே. அதை பயன்படுத்துவதற்கு யாரிடமும் அனுமதி வாங்க வேண்டியதில்லை. ?
முழுசா படிங்க… புரிஞ்சுக்குங்க… அப்புறம் விமர்சனம் பண்ணுங்க.
இல்லன்னா, கதையை எழுதியவர் 248 எபிசோடுகளா கதாபாத்திரத்தை வளர்த்துக்கிட்டு இருக்க, நாம நடுவுல நுழைந்து “இவங்க இப்படித்தான்”ன்னு இரண்டே நிமிஷத்துல Character Certificate கொடுத்துட்டு போயிடக்கூடாது. ?
முதலில் வாசிப்பு… அடுத்தது புரிதல்… அதற்குப் பிறகுதான் விமர்சனம்.
இல்லன்னா நண்பரே…
கதையைப் படித்தது பாதி, புரிந்தது அதைவிடப் பாதி, ஆனால் தீர்ப்பு மட்டும் நூறு சதவீதம்! ?