03-09-2026, 05:40 AM
Excellent update
Romance బెంగళూరులో మొదలైన ప్రేమRunning
03-09-2026, 01:43 PM
జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లో కనిపిస్తున్న సిగ్గును చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది.
“సరే... ఇప్పుడు చెప్పకపోతే ఏం లేదు.”
పుష్ప, వహీదాలు కాస్త ఆశ్చర్యంగా జయంతి వైపు చూశారు.
జయంతి కావాలనే కాసేపు ఆగి,
“కానీ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలవాలి కదా... అప్పుడు మాత్రం తప్పించుకోలేరు.”
అంది.
“అప్పటికి కృష్ణ కూడా కోలుకుంటాడు. మీరు కూడా కాస్త కుదుటపడతారు.”
అని చెప్పి వాళ్లిద్దరినీ చూసి కన్నుకొట్టినట్టుగా నవ్వింది.
“అప్పుడు నెమ్మదిగా కూర్చొని... మీ సంగతి ఏంటో మీ నోటి నుంచే చెప్పండి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారు? కృష్ణకు మీరిద్దరూ ఏం అవుతారు? అన్నీ తెలుసుకుంటాను.”
జయంతి మాటలకు పుష్ప ముఖం మరింత ఎర్రబడింది.
వహీదా సిగ్గుతో నవ్వుతూ,
“జయంతి... మీరు కూడా!”
అంది.
“ఏంటి నేను? డాక్టర్‌ని కదా... మనుషుల గుండె పరిస్థితి తెలుసుకోవడం నా పని!”
అంటూ జయంతి నవ్వింది.
పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకుని సిగ్గుతో నవ్వుకున్నారు.
“సరే... ఇప్పుడైతే కృష్ణ గురించి ఆలోచించండి. మిగతా కథ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలిసినప్పుడు మాట్లాడుకుందాం.”
అని జయంతి మరోసారి ఆటపట్టించింది.
ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడకుండా తలలు వంచుకున్నారు.
వాళ్ల మౌనాన్ని చూసి జయంతి నవ్వుకుంటూ,
“అర్థమైంది... ఇప్పుడే అడిగితే సమాధానం రాదు. సరే, టైమ్ ఇస్తాను.”
అంది.
పుష్ప, వహీదాల ముఖాల్లో సిగ్గుతో కూడిన చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
కృష్ణ మాత్రం పక్క గదిలో ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.
అతనికి తెలియకుండానే...
తన చుట్టూ రెండు మనసులు మాత్రం అతని కోసం మౌనంగా ప్రార్థిస్తున్నాయి.
జయంతి వాళ్లిద్దరి సిగ్గును చూసి నవ్వుకుంది.
“సరే... ఇప్పుడైతే మిమ్మల్ని ఎక్కువగా ఇబ్బంది పెట్టను. ఇంకొన్ని రోజులు మనం కలవాల్సిందే కదా... అప్పుడు మాత్రం మీ సంగతి ఏంటో చెప్పాలి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారో అప్పుడే తెలుసుకుంటాను.”
అంటూ పుష్ప, వహీదాలను ఆటపట్టించింది.
పుష్ప సిగ్గుతో తలదించుకుంది.
వహీదా కూడా నవ్వుతూ,
“జయంతి... మీరు మరీ ఎక్కువగా ఆటపట్టిస్తున్నారు.”
అంది.
“అదంతా తర్వాత... ఇప్పుడు కృష్ణను జాగ్రత్తగా చూసుకోవడమే ముఖ్యం.”
అంటూ జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
అందరూ కాసేపు మౌనంగా నిలబడ్డారు.
కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.
పుష్ప, వహీదాల చూపులు మాత్రం అతని మీద నుంచి కదలడం లేదు.
అంతలో...
గదిలో నుంచి చాలా మెల్లగా ఓ స్వరం వినిపించింది.
“సిద్దూ...”
అందరూ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డారు.
జయంతి వెంటనే కృష్ణ దగ్గరకు వెళ్లింది.
కృష్ణ ఇంకా కళ్లుమూసుకునే ఉన్నాడు.
అతని పెదవులు మాత్రం మెల్లగా కదులుతున్నాయి.
“సిద్దూ...”
అంటూ మరోసారి కలవరించాడు.
పుష్ప, వహీదాలు ఆశ్చర్యంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
అప్పుడే కృష్ణ పెదవుల నుంచి మరో మాట వినిపించింది.
“పుష్పా...”
పుష్ప ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది.
తర్వాత...
“వహీదా...”
అని కృష్ణ చాలా బలహీనంగా కలవరించాడు.
ఆ మాట వినగానే పుష్ప కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయింది.
జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాలను గమనించింది.
“చూశారా... స్పృహలో లేకపోయినా మనసులో ఉన్నవాళ్ల పేర్లే నోటికి వస్తున్నాయి.”
అంది.
పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేక కృష్ణ వైపు చూస్తూనే ఉంది.
వహీదా కూడా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నిలబడింది.
కృష్ణ మళ్లీ నెమ్మదిగా,
“సిద్దూ... పుష్పా... వహీదా...”
అని కలవరించాడు.
ఆ మూడు పేర్లు వినిపించిన క్షణంలో...
అక్కడున్న ముగ్గురి గుండెల్లోనూ ఏదో తెలియని భావన అలుముకుంది.
కృష్ణకు స్పృహ లేదు...
“సరే... ఇప్పుడు చెప్పకపోతే ఏం లేదు.”
పుష్ప, వహీదాలు కాస్త ఆశ్చర్యంగా జయంతి వైపు చూశారు.
జయంతి కావాలనే కాసేపు ఆగి,
“కానీ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలవాలి కదా... అప్పుడు మాత్రం తప్పించుకోలేరు.”
అంది.
“అప్పటికి కృష్ణ కూడా కోలుకుంటాడు. మీరు కూడా కాస్త కుదుటపడతారు.”
అని చెప్పి వాళ్లిద్దరినీ చూసి కన్నుకొట్టినట్టుగా నవ్వింది.
“అప్పుడు నెమ్మదిగా కూర్చొని... మీ సంగతి ఏంటో మీ నోటి నుంచే చెప్పండి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారు? కృష్ణకు మీరిద్దరూ ఏం అవుతారు? అన్నీ తెలుసుకుంటాను.”
జయంతి మాటలకు పుష్ప ముఖం మరింత ఎర్రబడింది.
వహీదా సిగ్గుతో నవ్వుతూ,
“జయంతి... మీరు కూడా!”
అంది.
“ఏంటి నేను? డాక్టర్‌ని కదా... మనుషుల గుండె పరిస్థితి తెలుసుకోవడం నా పని!”
అంటూ జయంతి నవ్వింది.
పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకుని సిగ్గుతో నవ్వుకున్నారు.
“సరే... ఇప్పుడైతే కృష్ణ గురించి ఆలోచించండి. మిగతా కథ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలిసినప్పుడు మాట్లాడుకుందాం.”
అని జయంతి మరోసారి ఆటపట్టించింది.
ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడకుండా తలలు వంచుకున్నారు.
వాళ్ల మౌనాన్ని చూసి జయంతి నవ్వుకుంటూ,
“అర్థమైంది... ఇప్పుడే అడిగితే సమాధానం రాదు. సరే, టైమ్ ఇస్తాను.”
అంది.
పుష్ప, వహీదాల ముఖాల్లో సిగ్గుతో కూడిన చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
కృష్ణ మాత్రం పక్క గదిలో ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.
అతనికి తెలియకుండానే...
తన చుట్టూ రెండు మనసులు మాత్రం అతని కోసం మౌనంగా ప్రార్థిస్తున్నాయి.
జయంతి వాళ్లిద్దరి సిగ్గును చూసి నవ్వుకుంది.
“సరే... ఇప్పుడైతే మిమ్మల్ని ఎక్కువగా ఇబ్బంది పెట్టను. ఇంకొన్ని రోజులు మనం కలవాల్సిందే కదా... అప్పుడు మాత్రం మీ సంగతి ఏంటో చెప్పాలి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారో అప్పుడే తెలుసుకుంటాను.”
అంటూ పుష్ప, వహీదాలను ఆటపట్టించింది.
పుష్ప సిగ్గుతో తలదించుకుంది.
వహీదా కూడా నవ్వుతూ,
“జయంతి... మీరు మరీ ఎక్కువగా ఆటపట్టిస్తున్నారు.”
అంది.
“అదంతా తర్వాత... ఇప్పుడు కృష్ణను జాగ్రత్తగా చూసుకోవడమే ముఖ్యం.”
అంటూ జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
అందరూ కాసేపు మౌనంగా నిలబడ్డారు.
కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.
పుష్ప, వహీదాల చూపులు మాత్రం అతని మీద నుంచి కదలడం లేదు.
అంతలో...
గదిలో నుంచి చాలా మెల్లగా ఓ స్వరం వినిపించింది.
“సిద్దూ...”
అందరూ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డారు.
జయంతి వెంటనే కృష్ణ దగ్గరకు వెళ్లింది.
కృష్ణ ఇంకా కళ్లుమూసుకునే ఉన్నాడు.
అతని పెదవులు మాత్రం మెల్లగా కదులుతున్నాయి.
“సిద్దూ...”
అంటూ మరోసారి కలవరించాడు.
పుష్ప, వహీదాలు ఆశ్చర్యంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
అప్పుడే కృష్ణ పెదవుల నుంచి మరో మాట వినిపించింది.
“పుష్పా...”
పుష్ప ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది.
తర్వాత...
“వహీదా...”
అని కృష్ణ చాలా బలహీనంగా కలవరించాడు.
ఆ మాట వినగానే పుష్ప కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయింది.
జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాలను గమనించింది.
“చూశారా... స్పృహలో లేకపోయినా మనసులో ఉన్నవాళ్ల పేర్లే నోటికి వస్తున్నాయి.”
అంది.
పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేక కృష్ణ వైపు చూస్తూనే ఉంది.
వహీదా కూడా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నిలబడింది.
కృష్ణ మళ్లీ నెమ్మదిగా,
“సిద్దూ... పుష్పా... వహీదా...”
అని కలవరించాడు.
ఆ మూడు పేర్లు వినిపించిన క్షణంలో...
అక్కడున్న ముగ్గురి గుండెల్లోనూ ఏదో తెలియని భావన అలుముకుంది.
కృష్ణకు స్పృహ లేదు...
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
03-09-2026, 03:30 PM
Update super ga undi sir siddu family gurinchi kuda rayandi please
03-09-2026, 04:17 PM
అర్థమైంది. జయమ్మను పని మనిషిగా ప్రత్యేకంగా పరిచయం చేయకుండా, కథలో సహజంగా వచ్చే పాత్రగా ఉంచి, సిద్దు భావోద్వేగ సంఘర్షణను లోతుగా చేస్తూ ఫస్ట్ నుంచి సీన్ ఇస్తున్నాను.
Writing
మరుసటి రోజు ఉదయం...
“సిద్దూ... లేవయ్యా.”
అంటూ జయమ్మ తలుపు దగ్గర నుంచి పిలిచింది.
సిద్దు ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడు.
“సిద్దూ... లేవు. ప్రసాద్ సార్ పిలుస్తున్నారు.”
అని మరోసారి పిలవడంతో సిద్దు మెల్లగా కళ్లుతెరిచాడు.
“లేస్తున్నా జయమ్మ.”
అని చెప్పి మంచం మీద నుంచి లేచాడు.
కొద్దిసేపటికి బయటకు వచ్చాడు.
అప్పటికే ప్రసాద్ హాల్లో కూర్చుని ఉన్నాడు.
సిద్దు బయటకు రాగానే,
“రెడీ అవ్వు. నాతో పాటు నంద్యాలకు రావాలి.”
అన్నాడు.
సిద్దు కాసేపు తండ్రి వైపు చూశాడు.
“నంద్యాలకా?”
“అవును. ఎమ్మెల్యే సమరసింహ గారు అక్కడికి వచ్చారు. ఆయనను కలవాలి.”
“నేను ఎందుకు రావాలి నాన్న?”
అని అడిగాడు సిద్దు.
ప్రసాద్ కాసేపు ఆలోచించి,
“జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో నేను పోటీ చేసే విషయం గురించి ఆయనతో మాట్లాడాలి. ఇంట్లో అందరి అభిప్రాయం చెప్పాలి. నువ్వు కూడా అక్కడ ఉండాలి.”
అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న వెంటనే సిద్దు ముఖం కాస్త గంభీరంగా మారింది.
ఎన్నికల విషయం తనకు ఇష్టం లేదన్న సంగతి తండ్రికి తెలుసు.
అయినా ఆ సమయంలో ఏమీ అనలేదు.
“సరే నాన్న.”
అని చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
కొద్దిసేపటికి సిద్దు రెడీ అయ్యాడు.
బయటకు వచ్చేసరికి ప్రసాద్ జీప్ దగ్గర సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
ఇద్దరూ జీప్‌లో కూర్చున్నారు.
జీప్ నంద్యాల వైపు బయలుదేరింది.
ప్రయాణం మొదలైనప్పటి నుంచి ఇద్దరి మధ్య పెద్దగా మాటలు లేవు.
ప్రసాద్ మాత్రం తన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు.
ఎన్నికల్లో పోటీ చేయడం...
పార్టీ నాయకులతో మాట్లాడటం...
ప్రజలను కలవడం...
ఎమ్మెల్యే మద్దతు...
అన్నీ అతని ఆలోచనల్లో తిరుగుతున్నాయి.
సిద్దు మాత్రం కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ ఉన్నాడు.
కొంతసేపటి తర్వాత ప్రసాద్ ,
“సిద్దూ...”
అని పిలిచాడు.
“ఏంటి నాన్న?”
“అక్కడ ఎమ్మెల్యే గారు ఏమైనా అడిగితే జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి.”
సిద్దు తండ్రి వైపు చూశాడు.
“ఏం అడుగుతారు?”
“నీ చదువు గురించి అడగొచ్చు. కుటుంబం గురించి అడగొచ్చు. ఎన్నికల గురించి కూడా అడగొచ్చు.”
“సరే నాన్న.”
అని సిద్దు తల ఊపాడు.
కాసేపు మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
జీప్ నంద్యాలకు చేరుకుంది.
ఎమ్మెల్యే సమరసింహ ఉన్న చోటుకు వెళ్లగానే ప్రసాద్ ముందుకు వెళ్లాడు.
“ఏం రా ప్రసాద్... వచ్చావా?”
అని ఎమ్మెల్యే ఆప్యాయంగా పలకరించాడు.
“అవును అన్నా.”
అంటూ ప్రసాద్ నమస్కరించాడు.
“రా... కూర్చో.”
అని ఎమ్మెల్యే చెప్పాడు.
ప్రసాద్ కూర్చున్నాడు.
సిద్దు మాత్రం కొంచెం వెనుకగా నిలబడ్డాడు.
ఎమ్మెల్యే అతన్ని గమనించి,
“వీడు ఎవరు?”
అని అడిగాడు.
ప్రసాద్ వెంటనే,
“నా కొడుకు అన్నా... సిద్దు.”
అన్నాడు.
“అలా... రా బాబు.”
అని ఎమ్మెల్యే పిలవడంతో సిద్దు ముందుకు వచ్చాడు.
“నమస్కారం సార్.”
“నమస్కారం. ఏం చదువుతున్నావు?”
సిద్దు తన చదువు గురించి చెప్పాడు.
ఎమ్మెల్యే మరికొన్ని విషయాలు అడిగాడు.
“చదువు పూర్తయ్యాక ఏం చేయాలనుకుంటున్నావు?”
“నాకు నచ్చిన రంగంలో స్థిరపడాలని ఉంది సార్.”
అని సిద్దు చెప్పాడు.
ఎమ్మెల్యే నవ్వాడు.
“మరి రాజకీయాలు?”
సిద్దు కూడా చిన్నగా నవ్వి మౌనంగా ఉన్నాడు.
ఎమ్మెల్యే ప్రసాద్ వైపు చూసి,
“నీ కొడుకు చాలా సైలెంట్‌గా ఉన్నాడే.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ నవ్వాడు.
“అవును అన్నా.”
ఎమ్మెల్యే మళ్లీ సిద్దు వైపు తిరిగాడు.
“మరి మీ నాన్న జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో పోటీ చేయాలని అనుకుంటున్నారు కదా... దాని గురించి నీ అభిప్రాయం ఏంటి?”
ఆ ప్రశ్నతో సిద్దు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయాడు.
ప్రసాద్ వెంటనే అతని వైపు చూశాడు.
ఆ చూపు సిద్దుకు అర్థమైంది.
‘జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి.’
కానీ ఎమ్మెల్యే నేరుగా తన అభిప్రాయం అడిగాడు.
తాను అబద్ధం చెప్పడం సిద్దుకు ఇష్టం లేదు.
కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి,
“నిజం చెప్పాలంటే సార్... నాకు ఇష్టం లేదు.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఎమ్మెల్యే ఆశ్చర్యంగా,
“ఎందుకు?”
అని అడిగాడు.
“నాన్న రాజకీయాల్లోకి రావడం నాకు ఇష్టం లేదు సార్.”
అన్నాడు సిద్దు.
“అది ఎందుకు?”
“నాకు రాజకీయాలంటే అంత ఆసక్తి లేదు. నాన్న మాత్రం చాలా సీరియస్‌గా ఉన్నారు. ఆయనకు అది నచ్చిన విషయం. అందుకే ఆయన నిర్ణయాన్ని నేను గౌరవించాను.”
అని చెప్పి కాసేపు ఆగాడు.
“కానీ నాకు మాత్రం ఇష్టం లేదు.”
ఎమ్మెల్యే సిద్దు వైపు ఆసక్తిగా చూస్తున్నాడు.
సిద్దు చివరికి,
“అయినా నాన్న మీద గౌరవంతో... ఆయనకు ఎదురు చెప్పకూడదని ఒప్పుకున్నాను.”
అన్నాడు.
ఆ మాట పూర్తవగానే ప్రసాద్ ఆగ్రహంతో,
“ఏం మాట్లాడుతున్నావురా నువ్వు!”
అని గట్టిగా అన్నాడు.
సిద్దు ఒక్కసారిగా తండ్రి వైపు చూశాడు.
“నాన్నా...”
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు నా పరువు తీస్తావా?”
“నేను పరువు తీయడానికి చెప్పలేదు నాన్న.”
“మరి ఏం చేయడానికి చెప్పావు?”
“ఆయన నా అభిప్రాయం అడిగారు. నేను నిజం చెప్పాను.”
ప్రసాద్ మరింత కోపంగా,
“నీ అభిప్రాయం చెప్పడానికి ఇదే సమయమా?”
అన్నాడు.
ఎమ్మెల్యే వెంటనే,
“ప్రసాద్... ఆగు.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ మౌనంగా అయ్యాడు.
ఎమ్మెల్యే సిద్దు వైపు చూసి,
“పిల్లాడు తన అభిప్రాయం చెప్పాడు. అందులో తప్పేం లేదు.”
అన్నాడు.
తర్వాత ప్రసాద్ వైపు తిరిగి,
“నువ్వు ఎన్నికలకు ఏర్పాట్లు చేసుకో. మిగతా విషయాలు తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ ఇష్టం లేకపోయినా,
“సరే అన్నా.”
అని చెప్పాడు.
వాళ్లు అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చారు.
జీప్ మళ్లీ ఇంటి వైపు బయలుదేరింది.
కానీ ఈసారి...
ప్రయాణం మొత్తం నిశ్శబ్దమే.
ప్రసాద్ ముందుకు చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
సిద్దు కిటికీ బయటకు చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఇద్దరి మధ్య మాటలు లేకపోయినా...
ఇద్దరి మనసుల్లో మాత్రం మాటల తుఫాను.
సిద్దు తాను తప్పు మాట్లాడలేదని అనుకుంటున్నాడు.
అయినా తండ్రి ముఖంలో కనిపించిన అవమానం తనను లోపల నుంచి బాధిస్తోంది.
‘నేను నాన్నను బాధపెట్టానా?’
అనే ప్రశ్న అతన్ని వెంటాడుతోంది.
మరోవైపు...
‘కానీ అబద్ధం చెప్పి నాన్నను సంతోషపెట్టడం ఎలా?’
అనే ప్రశ్న కూడా అతన్ని వదలడం లేదు.
జీప్ ఇంటి ముందు ఆగింది.
ప్రసాద్ ఏమీ మాట్లాడకుండా దిగాడు.
సిద్దు కూడా దిగాడు.
ఇద్దరూ ఇంట్లోకి వచ్చారు.
సిద్దు నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లాలని చూస్తుండగా...
“సిద్దూ!”
అని ప్రసాద్ గట్టిగా పిలిచాడు.
సిద్దు ఆగిపోయాడు.
“ఏంటి నాన్న?”
“ఇక్కడికి రా.”
సిద్దు దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు ఏం మాట్లాడావో నీకు అర్థమైందా?”
“నాన్న... ఆయన నా అభిప్రాయం అడిగారు.”
“అందుకే నా పరువు తీయాలా?”
“నేను మీ పరువు తీయలేదు.”
“మరి?”
“నాకు ఇష్టం లేదని చెప్పాను. అంతే.”
“అంతేనా?”
ప్రసాద్ కోపంగా ముందుకు వచ్చాడు.
“నేను నీ కోసం ఏం చేస్తున్నానో నీకు తెలుసా?”
సిద్దు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నీ చదువు కోసం, నీ భవిష్యత్తు కోసం నేను ఇన్ని సంవత్సరాలు కష్టపడ్డాను. ఈరోజు నేను ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకుంటే దాన్ని గౌరవించాల్సిన బాధ్యత నీకు లేదా?”
సిద్దు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“మీ నిర్ణయాన్ని గౌరవించనని నేను ఎక్కడ అన్నాను నాన్న?”
“మరి అక్కడ ఎందుకు అలా మాట్లాడావు?”
“ఎందుకంటే నాకు నిజంగానే ఇష్టం లేదు.”
అంతే...
ప్రసాద్ ఆవేశంతో సిద్దు చెంపపై కొట్టాడు.
ఛళ్లుమన్న శబ్దం ఇంట్లో మార్మోగింది.
సిద్దు ఒక్కసారిగా స్థబ్దుడైపోయాడు.
అతని కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
ఆ శబ్దం విని జయమ్మతో పాటు ఇంట్లో ఉన్న వాళ్లు బయటకు వచ్చారు.
“ఏమైంది సార్?”
అని జయమ్మ అడిగింది.
ప్రసాద్ కోపంగా,
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు నన్ను అవమానించాడు.”
అన్నాడు.
“నాకు ఎన్నికల్లో పోటీ చేయడం ఇష్టం లేదని అందరి ముందు చెప్పాడు.”
జయమ్మ సిద్దు వైపు చూసింది.
సిద్దు మాత్రం తలదించుకుని నిలబడ్డాడు.
“సార్... పిల్లాడు తన అభిప్రాయం చెప్పాడేమో...”
అని జయమ్మ మెల్లగా అంది.
“జయమ్మ, నువ్వు వెళ్లి నీ పని చూసుకో.”
అని ప్రసాద్ కోపంగా అన్నాడు.
“సరే సార్.”
అని జయమ్మ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.
ఇంట్లో వాళ్లు ప్రసాద్ ని శాంతింపజేశారు.
“వదిలేయండి... కోపంలో కొట్టారు.”
అని ఒకరు అన్నారు.
ప్రసాద్ కూడా కొద్దిసేపటికి మౌనంగా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
సిద్దు మాత్రం ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
గదిలోకి వెళ్లగానే తలుపు మూసుకున్నాడు.
మంచం మీద కూర్చున్నాడు.
చెంప మీద చేతిని పెట్టుకున్నాడు.
మంటగా ఉంది.
కానీ ఆ మంట కంటే...
తండ్రి మాటలు గుండెల్లో ఎక్కువగా మోగుతున్నాయి.
“నా పరువు తీయాలా?”
సిద్దు కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
“నేను మీ పరువు తీయాలనుకోలేదు నాన్నా...”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
“నిజం చెప్పడం కూడా తప్పేనా?”
అతను తలదించుకున్నాడు.
తన తండ్రి తన కోసం చేసిన ప్రతిదీ గుర్తొచ్చింది.
తాను చిన్నప్పుడు అడిగిన బొమ్మ...
చదువుకోసం తెచ్చిన పుస్తకాలు...
తన భవిష్యత్తు కోసం పెట్టిన ఆశలు...
అన్నీ.
“నాన్న నన్ను చాలా ప్రేమిస్తారు...”
అని అనుకున్నాడు.
“అందుకే ఆయన కోరుకున్నట్టు నేను ఉండాలని అనుకుంటున్నారు.”
కానీ వెంటనే మరో ఆలోచన.
“అయితే నా జీవితం?”
అతను కళ్లను మూసుకున్నాడు.
“నా ఇష్టం?”
“నా కల?”
“నా భవిష్యత్తు?”
అతని మనసులో రెండు ప్రపంచాలు ఒకదానితో ఒకటి ఢీకొంటున్నాయి.
ఒకవైపు...
తండ్రి.
మరోవైపు...
తన జీవితం.
తండ్రిని బాధపెట్టకూడదు.
కానీ తనను తాను కూడా కోల్పోకూడదు.
ఈ రెండింటి మధ్య చిక్కుకున్న సిద్దుకు ఏ దారి సరైనదో అర్థం కాలేదు.
అతను నెమ్మదిగా మంచంపై పడుకున్నాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత కృష్ణ గుర్తొచ్చాడు.
కృష్ణ ఉంటే తన మాట మొత్తం వింటాడు.
తీర్పు చెప్పకుండా వింటాడు.
అందుకే వెంటనే ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
కృష్ణ నంబర్‌కు కాల్ చేశాడు.
ఫోన్ రింగ్ అవుతోంది.
ఒక్కసారి...
రెండుసార్లు...
మూడుసార్లు...
ఎవరూ ఎత్తలేదు.
సిద్దు ఫోన్‌ను చెవి నుంచి తీసి చూశాడు.
“ఏంటిరా...”
మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
ఈసారి కూడా స్పందన లేదు.
కాల్ కట్ అయింది.
సిద్దు కొద్దిసేపు ఫోన్ స్క్రీన్‌నే చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
“ఎక్కడున్నావురా?”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
కృష్ణ సాధారణంగా తన కాల్ మిస్ చేయడు.
అందుకే అతని మనసులో చిన్న ఆందోళన మొదలైంది.
మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
ఫలితం లేదు.
సిద్దు కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
“కృష్ణా...”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
“నాకు ఇప్పుడు నువ్వే కావాలి రా.”
అతను ఫోన్‌ను చేతిలో బిగించి పట్టుకున్నాడు.
“నాన్నతో గొడవైంది.”
“నేను తప్పు చేశానో... సరైనదే చేశానో... నాకు అర్థం కావడం లేదు.”
“నువ్వు ఉంటే కనీసం నా మాట వింటావు.”
అతని గొంతు ఒక్కసారిగా వణికింది.
“ఒక్కసారి ఫోన్ ఎత్తరా రా...”
అతను కళ్లను తుడుచుకున్నాడు.
తర్వాత కృష్ణకు మెసేజ్ టైప్ చేశాడు.
“కృష్ణా... ఎక్కడున్నావురా? నాకు నీతో మాట్లాడాలి.”
మెసేజ్ పంపించాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఫోన్‌ను చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
ఎలాంటి స్పందన లేదు.
మళ్లీ స్క్రీన్ చూశాడు.
అదే నిశ్శబ్దం.
సిద్దు చివరకు ఫోన్‌ను దిండుపక్కన పెట్టుకుని మంచంపై పడుకున్నాడు.
కళ్లను మూసుకున్నాడు.
కానీ నిద్ర మాత్రం రాలేదు.
తండ్రి మాటలు...
తండ్రి కొట్టిన దెబ్బ...
తన మాటలు...
కృష్ణ...
అన్నీ అతని మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
చివరికి అతని పెదవుల నుంచి మెల్లగా ఒక్క మాట వచ్చింది.
“కృష్ణా... నువ్వైనా నాతో మాట్లాడితే బాగుండేది రా...”
అతనికి తెలియదు...
తాను వెతుకుతున్న కృష్ణ ఆ క్షణంలో తన ఫోన్‌కు దూరంగా...
స్పృహలో లేకుండా చికిత్స పొందుతున్నాడని.
సిద్దు మాత్రం...
తన జీవితంలో మొదటిసారి తనకు అత్యంత అవసరమైన సమయంలో...
తన స్నేహితుడి గొంతు వినలేక...
ఫోన్‌ను గుండెలకు దగ్గరగా పెట్టుకుని అలాగే పడుకున్నాడు.
Writing
మరుసటి రోజు ఉదయం...
“సిద్దూ... లేవయ్యా.”
అంటూ జయమ్మ తలుపు దగ్గర నుంచి పిలిచింది.
సిద్దు ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడు.
“సిద్దూ... లేవు. ప్రసాద్ సార్ పిలుస్తున్నారు.”
అని మరోసారి పిలవడంతో సిద్దు మెల్లగా కళ్లుతెరిచాడు.
“లేస్తున్నా జయమ్మ.”
అని చెప్పి మంచం మీద నుంచి లేచాడు.
కొద్దిసేపటికి బయటకు వచ్చాడు.
అప్పటికే ప్రసాద్ హాల్లో కూర్చుని ఉన్నాడు.
సిద్దు బయటకు రాగానే,
“రెడీ అవ్వు. నాతో పాటు నంద్యాలకు రావాలి.”
అన్నాడు.
సిద్దు కాసేపు తండ్రి వైపు చూశాడు.
“నంద్యాలకా?”
“అవును. ఎమ్మెల్యే సమరసింహ గారు అక్కడికి వచ్చారు. ఆయనను కలవాలి.”
“నేను ఎందుకు రావాలి నాన్న?”
అని అడిగాడు సిద్దు.
ప్రసాద్ కాసేపు ఆలోచించి,
“జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో నేను పోటీ చేసే విషయం గురించి ఆయనతో మాట్లాడాలి. ఇంట్లో అందరి అభిప్రాయం చెప్పాలి. నువ్వు కూడా అక్కడ ఉండాలి.”
అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న వెంటనే సిద్దు ముఖం కాస్త గంభీరంగా మారింది.
ఎన్నికల విషయం తనకు ఇష్టం లేదన్న సంగతి తండ్రికి తెలుసు.
అయినా ఆ సమయంలో ఏమీ అనలేదు.
“సరే నాన్న.”
అని చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
కొద్దిసేపటికి సిద్దు రెడీ అయ్యాడు.
బయటకు వచ్చేసరికి ప్రసాద్ జీప్ దగ్గర సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
ఇద్దరూ జీప్‌లో కూర్చున్నారు.
జీప్ నంద్యాల వైపు బయలుదేరింది.
ప్రయాణం మొదలైనప్పటి నుంచి ఇద్దరి మధ్య పెద్దగా మాటలు లేవు.
ప్రసాద్ మాత్రం తన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు.
ఎన్నికల్లో పోటీ చేయడం...
పార్టీ నాయకులతో మాట్లాడటం...
ప్రజలను కలవడం...
ఎమ్మెల్యే మద్దతు...
అన్నీ అతని ఆలోచనల్లో తిరుగుతున్నాయి.
సిద్దు మాత్రం కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ ఉన్నాడు.
కొంతసేపటి తర్వాత ప్రసాద్ ,
“సిద్దూ...”
అని పిలిచాడు.
“ఏంటి నాన్న?”
“అక్కడ ఎమ్మెల్యే గారు ఏమైనా అడిగితే జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి.”
సిద్దు తండ్రి వైపు చూశాడు.
“ఏం అడుగుతారు?”
“నీ చదువు గురించి అడగొచ్చు. కుటుంబం గురించి అడగొచ్చు. ఎన్నికల గురించి కూడా అడగొచ్చు.”
“సరే నాన్న.”
అని సిద్దు తల ఊపాడు.
కాసేపు మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
జీప్ నంద్యాలకు చేరుకుంది.
ఎమ్మెల్యే సమరసింహ ఉన్న చోటుకు వెళ్లగానే ప్రసాద్ ముందుకు వెళ్లాడు.
“ఏం రా ప్రసాద్... వచ్చావా?”
అని ఎమ్మెల్యే ఆప్యాయంగా పలకరించాడు.
“అవును అన్నా.”
అంటూ ప్రసాద్ నమస్కరించాడు.
“రా... కూర్చో.”
అని ఎమ్మెల్యే చెప్పాడు.
ప్రసాద్ కూర్చున్నాడు.
సిద్దు మాత్రం కొంచెం వెనుకగా నిలబడ్డాడు.
ఎమ్మెల్యే అతన్ని గమనించి,
“వీడు ఎవరు?”
అని అడిగాడు.
ప్రసాద్ వెంటనే,
“నా కొడుకు అన్నా... సిద్దు.”
అన్నాడు.
“అలా... రా బాబు.”
అని ఎమ్మెల్యే పిలవడంతో సిద్దు ముందుకు వచ్చాడు.
“నమస్కారం సార్.”
“నమస్కారం. ఏం చదువుతున్నావు?”
సిద్దు తన చదువు గురించి చెప్పాడు.
ఎమ్మెల్యే మరికొన్ని విషయాలు అడిగాడు.
“చదువు పూర్తయ్యాక ఏం చేయాలనుకుంటున్నావు?”
“నాకు నచ్చిన రంగంలో స్థిరపడాలని ఉంది సార్.”
అని సిద్దు చెప్పాడు.
ఎమ్మెల్యే నవ్వాడు.
“మరి రాజకీయాలు?”
సిద్దు కూడా చిన్నగా నవ్వి మౌనంగా ఉన్నాడు.
ఎమ్మెల్యే ప్రసాద్ వైపు చూసి,
“నీ కొడుకు చాలా సైలెంట్‌గా ఉన్నాడే.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ నవ్వాడు.
“అవును అన్నా.”
ఎమ్మెల్యే మళ్లీ సిద్దు వైపు తిరిగాడు.
“మరి మీ నాన్న జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో పోటీ చేయాలని అనుకుంటున్నారు కదా... దాని గురించి నీ అభిప్రాయం ఏంటి?”
ఆ ప్రశ్నతో సిద్దు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయాడు.
ప్రసాద్ వెంటనే అతని వైపు చూశాడు.
ఆ చూపు సిద్దుకు అర్థమైంది.
‘జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి.’
కానీ ఎమ్మెల్యే నేరుగా తన అభిప్రాయం అడిగాడు.
తాను అబద్ధం చెప్పడం సిద్దుకు ఇష్టం లేదు.
కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి,
“నిజం చెప్పాలంటే సార్... నాకు ఇష్టం లేదు.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఎమ్మెల్యే ఆశ్చర్యంగా,
“ఎందుకు?”
అని అడిగాడు.
“నాన్న రాజకీయాల్లోకి రావడం నాకు ఇష్టం లేదు సార్.”
అన్నాడు సిద్దు.
“అది ఎందుకు?”
“నాకు రాజకీయాలంటే అంత ఆసక్తి లేదు. నాన్న మాత్రం చాలా సీరియస్‌గా ఉన్నారు. ఆయనకు అది నచ్చిన విషయం. అందుకే ఆయన నిర్ణయాన్ని నేను గౌరవించాను.”
అని చెప్పి కాసేపు ఆగాడు.
“కానీ నాకు మాత్రం ఇష్టం లేదు.”
ఎమ్మెల్యే సిద్దు వైపు ఆసక్తిగా చూస్తున్నాడు.
సిద్దు చివరికి,
“అయినా నాన్న మీద గౌరవంతో... ఆయనకు ఎదురు చెప్పకూడదని ఒప్పుకున్నాను.”
అన్నాడు.
ఆ మాట పూర్తవగానే ప్రసాద్ ఆగ్రహంతో,
“ఏం మాట్లాడుతున్నావురా నువ్వు!”
అని గట్టిగా అన్నాడు.
సిద్దు ఒక్కసారిగా తండ్రి వైపు చూశాడు.
“నాన్నా...”
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు నా పరువు తీస్తావా?”
“నేను పరువు తీయడానికి చెప్పలేదు నాన్న.”
“మరి ఏం చేయడానికి చెప్పావు?”
“ఆయన నా అభిప్రాయం అడిగారు. నేను నిజం చెప్పాను.”
ప్రసాద్ మరింత కోపంగా,
“నీ అభిప్రాయం చెప్పడానికి ఇదే సమయమా?”
అన్నాడు.
ఎమ్మెల్యే వెంటనే,
“ప్రసాద్... ఆగు.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ మౌనంగా అయ్యాడు.
ఎమ్మెల్యే సిద్దు వైపు చూసి,
“పిల్లాడు తన అభిప్రాయం చెప్పాడు. అందులో తప్పేం లేదు.”
అన్నాడు.
తర్వాత ప్రసాద్ వైపు తిరిగి,
“నువ్వు ఎన్నికలకు ఏర్పాట్లు చేసుకో. మిగతా విషయాలు తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ ఇష్టం లేకపోయినా,
“సరే అన్నా.”
అని చెప్పాడు.
వాళ్లు అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చారు.
జీప్ మళ్లీ ఇంటి వైపు బయలుదేరింది.
కానీ ఈసారి...
ప్రయాణం మొత్తం నిశ్శబ్దమే.
ప్రసాద్ ముందుకు చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
సిద్దు కిటికీ బయటకు చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఇద్దరి మధ్య మాటలు లేకపోయినా...
ఇద్దరి మనసుల్లో మాత్రం మాటల తుఫాను.
సిద్దు తాను తప్పు మాట్లాడలేదని అనుకుంటున్నాడు.
అయినా తండ్రి ముఖంలో కనిపించిన అవమానం తనను లోపల నుంచి బాధిస్తోంది.
‘నేను నాన్నను బాధపెట్టానా?’
అనే ప్రశ్న అతన్ని వెంటాడుతోంది.
మరోవైపు...
‘కానీ అబద్ధం చెప్పి నాన్నను సంతోషపెట్టడం ఎలా?’
అనే ప్రశ్న కూడా అతన్ని వదలడం లేదు.
జీప్ ఇంటి ముందు ఆగింది.
ప్రసాద్ ఏమీ మాట్లాడకుండా దిగాడు.
సిద్దు కూడా దిగాడు.
ఇద్దరూ ఇంట్లోకి వచ్చారు.
సిద్దు నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లాలని చూస్తుండగా...
“సిద్దూ!”
అని ప్రసాద్ గట్టిగా పిలిచాడు.
సిద్దు ఆగిపోయాడు.
“ఏంటి నాన్న?”
“ఇక్కడికి రా.”
సిద్దు దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు ఏం మాట్లాడావో నీకు అర్థమైందా?”
“నాన్న... ఆయన నా అభిప్రాయం అడిగారు.”
“అందుకే నా పరువు తీయాలా?”
“నేను మీ పరువు తీయలేదు.”
“మరి?”
“నాకు ఇష్టం లేదని చెప్పాను. అంతే.”
“అంతేనా?”
ప్రసాద్ కోపంగా ముందుకు వచ్చాడు.
“నేను నీ కోసం ఏం చేస్తున్నానో నీకు తెలుసా?”
సిద్దు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నీ చదువు కోసం, నీ భవిష్యత్తు కోసం నేను ఇన్ని సంవత్సరాలు కష్టపడ్డాను. ఈరోజు నేను ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకుంటే దాన్ని గౌరవించాల్సిన బాధ్యత నీకు లేదా?”
సిద్దు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“మీ నిర్ణయాన్ని గౌరవించనని నేను ఎక్కడ అన్నాను నాన్న?”
“మరి అక్కడ ఎందుకు అలా మాట్లాడావు?”
“ఎందుకంటే నాకు నిజంగానే ఇష్టం లేదు.”
అంతే...
ప్రసాద్ ఆవేశంతో సిద్దు చెంపపై కొట్టాడు.
ఛళ్లుమన్న శబ్దం ఇంట్లో మార్మోగింది.
సిద్దు ఒక్కసారిగా స్థబ్దుడైపోయాడు.
అతని కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
ఆ శబ్దం విని జయమ్మతో పాటు ఇంట్లో ఉన్న వాళ్లు బయటకు వచ్చారు.
“ఏమైంది సార్?”
అని జయమ్మ అడిగింది.
ప్రసాద్ కోపంగా,
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు నన్ను అవమానించాడు.”
అన్నాడు.
“నాకు ఎన్నికల్లో పోటీ చేయడం ఇష్టం లేదని అందరి ముందు చెప్పాడు.”
జయమ్మ సిద్దు వైపు చూసింది.
సిద్దు మాత్రం తలదించుకుని నిలబడ్డాడు.
“సార్... పిల్లాడు తన అభిప్రాయం చెప్పాడేమో...”
అని జయమ్మ మెల్లగా అంది.
“జయమ్మ, నువ్వు వెళ్లి నీ పని చూసుకో.”
అని ప్రసాద్ కోపంగా అన్నాడు.
“సరే సార్.”
అని జయమ్మ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.
ఇంట్లో వాళ్లు ప్రసాద్ ని శాంతింపజేశారు.
“వదిలేయండి... కోపంలో కొట్టారు.”
అని ఒకరు అన్నారు.
ప్రసాద్ కూడా కొద్దిసేపటికి మౌనంగా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
సిద్దు మాత్రం ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
గదిలోకి వెళ్లగానే తలుపు మూసుకున్నాడు.
మంచం మీద కూర్చున్నాడు.
చెంప మీద చేతిని పెట్టుకున్నాడు.
మంటగా ఉంది.
కానీ ఆ మంట కంటే...
తండ్రి మాటలు గుండెల్లో ఎక్కువగా మోగుతున్నాయి.
“నా పరువు తీయాలా?”
సిద్దు కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
“నేను మీ పరువు తీయాలనుకోలేదు నాన్నా...”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
“నిజం చెప్పడం కూడా తప్పేనా?”
అతను తలదించుకున్నాడు.
తన తండ్రి తన కోసం చేసిన ప్రతిదీ గుర్తొచ్చింది.
తాను చిన్నప్పుడు అడిగిన బొమ్మ...
చదువుకోసం తెచ్చిన పుస్తకాలు...
తన భవిష్యత్తు కోసం పెట్టిన ఆశలు...
అన్నీ.
“నాన్న నన్ను చాలా ప్రేమిస్తారు...”
అని అనుకున్నాడు.
“అందుకే ఆయన కోరుకున్నట్టు నేను ఉండాలని అనుకుంటున్నారు.”
కానీ వెంటనే మరో ఆలోచన.
“అయితే నా జీవితం?”
అతను కళ్లను మూసుకున్నాడు.
“నా ఇష్టం?”
“నా కల?”
“నా భవిష్యత్తు?”
అతని మనసులో రెండు ప్రపంచాలు ఒకదానితో ఒకటి ఢీకొంటున్నాయి.
ఒకవైపు...
తండ్రి.
మరోవైపు...
తన జీవితం.
తండ్రిని బాధపెట్టకూడదు.
కానీ తనను తాను కూడా కోల్పోకూడదు.
ఈ రెండింటి మధ్య చిక్కుకున్న సిద్దుకు ఏ దారి సరైనదో అర్థం కాలేదు.
అతను నెమ్మదిగా మంచంపై పడుకున్నాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత కృష్ణ గుర్తొచ్చాడు.
కృష్ణ ఉంటే తన మాట మొత్తం వింటాడు.
తీర్పు చెప్పకుండా వింటాడు.
అందుకే వెంటనే ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
కృష్ణ నంబర్‌కు కాల్ చేశాడు.
ఫోన్ రింగ్ అవుతోంది.
ఒక్కసారి...
రెండుసార్లు...
మూడుసార్లు...
ఎవరూ ఎత్తలేదు.
సిద్దు ఫోన్‌ను చెవి నుంచి తీసి చూశాడు.
“ఏంటిరా...”
మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
ఈసారి కూడా స్పందన లేదు.
కాల్ కట్ అయింది.
సిద్దు కొద్దిసేపు ఫోన్ స్క్రీన్‌నే చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
“ఎక్కడున్నావురా?”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
కృష్ణ సాధారణంగా తన కాల్ మిస్ చేయడు.
అందుకే అతని మనసులో చిన్న ఆందోళన మొదలైంది.
మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
ఫలితం లేదు.
సిద్దు కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
“కృష్ణా...”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
“నాకు ఇప్పుడు నువ్వే కావాలి రా.”
అతను ఫోన్‌ను చేతిలో బిగించి పట్టుకున్నాడు.
“నాన్నతో గొడవైంది.”
“నేను తప్పు చేశానో... సరైనదే చేశానో... నాకు అర్థం కావడం లేదు.”
“నువ్వు ఉంటే కనీసం నా మాట వింటావు.”
అతని గొంతు ఒక్కసారిగా వణికింది.
“ఒక్కసారి ఫోన్ ఎత్తరా రా...”
అతను కళ్లను తుడుచుకున్నాడు.
తర్వాత కృష్ణకు మెసేజ్ టైప్ చేశాడు.
“కృష్ణా... ఎక్కడున్నావురా? నాకు నీతో మాట్లాడాలి.”
మెసేజ్ పంపించాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఫోన్‌ను చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
ఎలాంటి స్పందన లేదు.
మళ్లీ స్క్రీన్ చూశాడు.
అదే నిశ్శబ్దం.
సిద్దు చివరకు ఫోన్‌ను దిండుపక్కన పెట్టుకుని మంచంపై పడుకున్నాడు.
కళ్లను మూసుకున్నాడు.
కానీ నిద్ర మాత్రం రాలేదు.
తండ్రి మాటలు...
తండ్రి కొట్టిన దెబ్బ...
తన మాటలు...
కృష్ణ...
అన్నీ అతని మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
చివరికి అతని పెదవుల నుంచి మెల్లగా ఒక్క మాట వచ్చింది.
“కృష్ణా... నువ్వైనా నాతో మాట్లాడితే బాగుండేది రా...”
అతనికి తెలియదు...
తాను వెతుకుతున్న కృష్ణ ఆ క్షణంలో తన ఫోన్‌కు దూరంగా...
స్పృహలో లేకుండా చికిత్స పొందుతున్నాడని.
సిద్దు మాత్రం...
తన జీవితంలో మొదటిసారి తనకు అత్యంత అవసరమైన సమయంలో...
తన స్నేహితుడి గొంతు వినలేక...
ఫోన్‌ను గుండెలకు దగ్గరగా పెట్టుకుని అలాగే పడుకున్నాడు.
03-09-2026, 08:50 PM
Baga maintain chestunnaru suspence ni story ni
Nice story fantastic marvelous updates 
03-09-2026, 11:15 PM
బాగుంది స్టోరీ ఎక్కడ కూడా బోర్ లేకుండా ఇంటరెస్టింగ్ గా ఉంది
04-09-2026, 09:53 AM
అయ్యా నేను ఎలా మిస్ అయ్యాను ఇన్ని రోజులు ఈ స్టోరీ ని k_ramp బ్రదర్ స్టోరీ అసలు ఆ సస్పెన్సు ట్విస్ట్ లు మైండ్ పోతుంది మీ లాగే కొందరు ఉన్నారు @takul sajal ఇంకా కొంతమంది ఉన్నారు స్టోరీ అయితే ఫెంటాస్టిక్ ఎక్కడ కుడా డిస్సపాయింట్ లేదు ఇంట్రస్ట్ గా ఉంది keep it up bro
05-09-2026, 07:15 AM
అటు కృష్ణకు ట్రీట్మెంట్ పూర్తయ్యాక జయంతి నయని, పుష్ప, వహీదా దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది. ముగ్గురి ముఖాల్లోనూ ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. జయంతి ఏం చెబుతుందోనని వాళ్లు ఆమె వైపే చూస్తున్నారు.
జయంతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి నయని వైపు చూసింది.
జయంతి:
“చూడు నయనీ... నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విను. కృష్ణ ఒంటిపై బలమైన గాయాలు అయ్యాయి. ముఖ్యంగా తలకు, చేతులకు అయిన గాయాలు ప్రస్తుతం అదుపులోనే ఉన్నాయి. అవి నెమ్మదిగా నయం అవుతాయి. కానీ... కత్తి గాయం మాత్రం కొంచెం లోతుగా ఉండటంతో పూర్తిగా తగ్గడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”
జయంతి మాటలు విన్న నయని గుండెల్లో భయం మొదలైంది.
నయని:
“అంటే... కృష్ణకు ఏమైనా ప్రమాదం ఉందా?”
అదే మాట కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా పుష్ప, వహీదాలు కూడా ఆతృతగా జయంతి ముఖంలోకి చూశారు.
జయంతి వెంటనే సమాధానం చెప్పకుండా కాసేపు ఆలోచించింది.
పుష్ప:
“ఏం జరిగినా పర్లేదు డాక్టర్... మాకు నిజం చెప్పండి.”
వహీదా:
“అవును... కృష్ణకు ఏం జరిగిందో మాకు తెలియాలి.”
నయని కూడా కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా,
నయని:
“పర్లేదు జయంతి... ఏదైనా ఉంటే చెప్పు. మాకు భయం కన్నా కృష్ణ త్వరగా కోలుకోవడం ముఖ్యం.”
జయంతి ఒకసారి ముగ్గురినీ చూసి నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.
జయంతి:
“ఒక డాక్టర్‌గా బయట పేషెంట్లతో మాట్లాడినట్టు మీతో ఈ విషయం చెప్పలేకపోతున్నాను నయనీ. ఎందుకంటే... ఇది కృష్ణ భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన విషయం.”
ఆ మాటతో ముగ్గురి గుండెల్లో గుబులు మరింత పెరిగింది.
నయని:
“అయినా చెప్పు జయంతి... ఏం కాదు. మేము ధైర్యంగా వింటాం.”
జయంతి లోతుగా ఊపిరి తీసుకుంది.
జయంతి:
“కత్తి గాయం అతని శరీరంలోని చాలా సున్నితమైన ప్రాంతానికి దగ్గరగా తగిలింది. దాంతో అక్కడి కొన్ని నరాలు దెబ్బతిన్నాయి. ప్రస్తుతం అవి సరిగ్గా పనిచేయడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”
ఆ మాట విన్న వెంటనే నయని, పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
వాళ్లకు ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు.
నయని:
“అంటే...?”
జయంతి వెంటనే వాళ్ల భయాన్ని గమనించింది.
జయంతి:
“అంతగా భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. ప్రస్తుతం కృష్ణ ప్రాణానికి ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు. కానీ అతను పూర్తిగా కోలుకునే వరకు కొన్ని జాగ్రత్తలు తప్పనిసరిగా తీసుకోవాలి.”
వాళ్లు కొంచెం ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
జయంతి:
“మందులు క్రమం తప్పకుండా వాడాలి. విశ్రాంతి చాలా అవసరం. ముఖ్యంగా అతని పరిస్థితిని గమనించడానికి ఎవరో ఒకరు దగ్గర్లో ఉండటం మంచిది. ఏదైనా అసాధారణ లక్షణం కనిపిస్తే వెంటనే నాకు చెప్పాలి.”
అని చెప్పి జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
జయంతి:
“అతను మెలకువలో ఉన్నప్పుడు ఒంటరిగా ఉండకుండా చూసుకోండి. మీలో ఎవరో ఒకరు దగ్గర్లో ఉండాలి.”
ఆ మాటతో నయని, పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
కొద్దిసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
చివరకు నయని నెమ్మదిగా అంది.
నయని:
“కృష్ణ ఫ్రెండ్స్‌ని పిలవమంటున్నావు... కానీ ఇక్కడ కృష్ణకు బాగా తెలిసిన వాళ్లు ఎవరూ లేరు.”
వహీదా:
“సిద్దు ఉన్నాడు కదా...”
పుష్ప:
“అతను కూడా ఊరికి వెళ్లిపోయాడు.”
అని చెప్పగానే ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా మౌనమయ్యారు.
ఎందుకంటే వాళ్లకు మరో విషయం గుర్తొచ్చింది.
కాలేజ్ చైర్మన్ స్పష్టంగా చెప్పిన మాట—
“ఈ విషయం బయట ఎవరికీ తెలియకూడదు.”
నయని ఆ మాట గుర్తు చేసుకుని ఆందోళనగా పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.
నయని:
“కానీ... చైర్మన్ ఈ విషయం ఎవరికి చెప్పొద్దని చెప్పాడు కదా?”
ముగ్గురూ మళ్లీ కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూశారు.
గదిలో కృష్ణ నిశ్శబ్దంగా నిద్రపోతున్నాడు.
అతనికి ఏం జరిగిందో బయట ప్రపంచానికి తెలియకూడదు...
కానీ ఇప్పుడు అతన్ని ఒంటరిగా వదిలేయడం కూడా వాళ్లకు సాధ్యం కాదు.
ఆ రెండు ఆలోచనల మధ్య వాళ్లు చిక్కుకుపోయారు.
జయంతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి నయని వైపు చూసింది.
జయంతి:
“చూడు నయనీ... నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విను. కృష్ణ ఒంటిపై బలమైన గాయాలు అయ్యాయి. ముఖ్యంగా తలకు, చేతులకు అయిన గాయాలు ప్రస్తుతం అదుపులోనే ఉన్నాయి. అవి నెమ్మదిగా నయం అవుతాయి. కానీ... కత్తి గాయం మాత్రం కొంచెం లోతుగా ఉండటంతో పూర్తిగా తగ్గడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”
జయంతి మాటలు విన్న నయని గుండెల్లో భయం మొదలైంది.
నయని:
“అంటే... కృష్ణకు ఏమైనా ప్రమాదం ఉందా?”
అదే మాట కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా పుష్ప, వహీదాలు కూడా ఆతృతగా జయంతి ముఖంలోకి చూశారు.
జయంతి వెంటనే సమాధానం చెప్పకుండా కాసేపు ఆలోచించింది.
పుష్ప:
“ఏం జరిగినా పర్లేదు డాక్టర్... మాకు నిజం చెప్పండి.”
వహీదా:
“అవును... కృష్ణకు ఏం జరిగిందో మాకు తెలియాలి.”
నయని కూడా కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా,
నయని:
“పర్లేదు జయంతి... ఏదైనా ఉంటే చెప్పు. మాకు భయం కన్నా కృష్ణ త్వరగా కోలుకోవడం ముఖ్యం.”
జయంతి ఒకసారి ముగ్గురినీ చూసి నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.
జయంతి:
“ఒక డాక్టర్‌గా బయట పేషెంట్లతో మాట్లాడినట్టు మీతో ఈ విషయం చెప్పలేకపోతున్నాను నయనీ. ఎందుకంటే... ఇది కృష్ణ భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన విషయం.”
ఆ మాటతో ముగ్గురి గుండెల్లో గుబులు మరింత పెరిగింది.
నయని:
“అయినా చెప్పు జయంతి... ఏం కాదు. మేము ధైర్యంగా వింటాం.”
జయంతి లోతుగా ఊపిరి తీసుకుంది.
జయంతి:
“కత్తి గాయం అతని శరీరంలోని చాలా సున్నితమైన ప్రాంతానికి దగ్గరగా తగిలింది. దాంతో అక్కడి కొన్ని నరాలు దెబ్బతిన్నాయి. ప్రస్తుతం అవి సరిగ్గా పనిచేయడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”
ఆ మాట విన్న వెంటనే నయని, పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
వాళ్లకు ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు.
నయని:
“అంటే...?”
జయంతి వెంటనే వాళ్ల భయాన్ని గమనించింది.
జయంతి:
“అంతగా భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. ప్రస్తుతం కృష్ణ ప్రాణానికి ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు. కానీ అతను పూర్తిగా కోలుకునే వరకు కొన్ని జాగ్రత్తలు తప్పనిసరిగా తీసుకోవాలి.”
వాళ్లు కొంచెం ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
జయంతి:
“మందులు క్రమం తప్పకుండా వాడాలి. విశ్రాంతి చాలా అవసరం. ముఖ్యంగా అతని పరిస్థితిని గమనించడానికి ఎవరో ఒకరు దగ్గర్లో ఉండటం మంచిది. ఏదైనా అసాధారణ లక్షణం కనిపిస్తే వెంటనే నాకు చెప్పాలి.”
అని చెప్పి జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
జయంతి:
“అతను మెలకువలో ఉన్నప్పుడు ఒంటరిగా ఉండకుండా చూసుకోండి. మీలో ఎవరో ఒకరు దగ్గర్లో ఉండాలి.”
ఆ మాటతో నయని, పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
కొద్దిసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
చివరకు నయని నెమ్మదిగా అంది.
నయని:
“కృష్ణ ఫ్రెండ్స్‌ని పిలవమంటున్నావు... కానీ ఇక్కడ కృష్ణకు బాగా తెలిసిన వాళ్లు ఎవరూ లేరు.”
వహీదా:
“సిద్దు ఉన్నాడు కదా...”
పుష్ప:
“అతను కూడా ఊరికి వెళ్లిపోయాడు.”
అని చెప్పగానే ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా మౌనమయ్యారు.
ఎందుకంటే వాళ్లకు మరో విషయం గుర్తొచ్చింది.
కాలేజ్ చైర్మన్ స్పష్టంగా చెప్పిన మాట—
“ఈ విషయం బయట ఎవరికీ తెలియకూడదు.”
నయని ఆ మాట గుర్తు చేసుకుని ఆందోళనగా పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.
నయని:
“కానీ... చైర్మన్ ఈ విషయం ఎవరికి చెప్పొద్దని చెప్పాడు కదా?”
ముగ్గురూ మళ్లీ కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూశారు.
గదిలో కృష్ణ నిశ్శబ్దంగా నిద్రపోతున్నాడు.
అతనికి ఏం జరిగిందో బయట ప్రపంచానికి తెలియకూడదు...
కానీ ఇప్పుడు అతన్ని ఒంటరిగా వదిలేయడం కూడా వాళ్లకు సాధ్యం కాదు.
ఆ రెండు ఆలోచనల మధ్య వాళ్లు చిక్కుకుపోయారు.
05-09-2026, 07:24 AM
కృష్ణకు చికిత్స పూర్తయ్యాక జయంతి వాళ్లకు అవసరమైన జాగ్రత్తలు, మందుల వివరాలు అన్నీ మరోసారి స్పష్టంగా చెప్పింది.
జయంతి:
“నేను రేపు మళ్లీ వస్తాను. అప్పటివరకు మందులు సమయానికి ఇవ్వాలి. కృష్ణకు స్పృహ వచ్చినా ఎక్కువగా మాట్లాడించకండి. ఏదైనా ఇబ్బంది అనిపిస్తే వెంటనే నాకు ఫోన్ చేయండి.”
అని చెప్పి కాసేపు కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
బెడ్‌పై స్పృహ లేకుండా పడుకున్న కృష్ణను చూసి జయంతి ముఖంలోనూ ఆందోళన కనిపించింది.
జయంతి:
“భయపడకండి... కృష్ణ కోలుకుంటాడు. కానీ ప్రస్తుతం అతనికి మీలో ఎవరో ఒకరు దగ్గరగా ఉండటం చాలా అవసరం.”
అని చెప్పి తన బ్యాగ్ తీసుకుని అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.
జయంతి వెళ్లిపోయిన తర్వాత గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
అయితే ఇప్పుడు నయని, పుష్ప, వహీదాల ముందు ఒకే ఒక్క ప్రశ్న నిలిచింది.
కృష్ణ దగ్గర ఎవరు ఉంటారు?
ముగ్గురూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
కాలేజీలో జరిగిన ఈ ఘటన బయటకు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ వెళ్లకూడదని చైర్మన్ స్పష్టంగా చెప్పాడు. అందుకే కృష్ణ దగ్గర బయట వ్యక్తిని ఉంచే పరిస్థితి కూడా లేదు.
పుష్ప, వహీదాలు కాలేజ్ హాస్టల్‌లో ఉంటున్నారు.
వాళ్లు ఒకటి రెండు రోజులు కాలేజీకి, హాస్టల్‌కు వెళ్లకపోతేనే అనుమానాలు మొదలవుతాయి. విషయం ఎలాగైనా బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఉంటుంది.
వహీదా:
“మనం ముగ్గురం ఇక్కడే ఉంటే... కాలేజీలో మన గురించి అడుగుతారు. ఏదో ఒక అనుమానం వస్తుంది.”
పుష్ప:
“అవును. మనం ఒక్కసారిగా హాస్టల్‌కు వెళ్లకపోతే విషయం దాచడం కష్టం.”
నయని మాత్రం మౌనంగా కృష్ణ వైపు చూస్తోంది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆమె నెమ్మదిగా మాట్లాడింది.
నయని:
“నేను ఇక్కడ ఉంటాను.”
పుష్ప, వహీదాలు ఒక్కసారిగా నయని వైపు చూశారు.
వహీదా:
“నువ్వా?”
నయని:
“అవును. నేను ఉంటున్న ఫ్లాట్ పక్కనే ఇది ఉంది. కాబట్టి నా రాకపోకల గురించి ఎవరికీ అనుమానం రాదు. అంతేకాదు... నా జాబ్‌కు సెలవు పెట్టడానికి కూడా ఒక కారణం చెప్పగలను.”
పుష్ప ఆలోచనలో పడింది.
పుష్ప:
“కానీ నీ రిసెప్షనిస్ట్ జాబ్?”
నయని:
“చైర్మన్‌తో మాట్లాడి దాదాపు పది రోజులు సెలవు తీసుకుంటాను. కృష్ణ పూర్తిగా కోలుకునే వరకు నేను చూసుకుంటాను.”
ముగ్గురి మధ్య మరోసారి సుదీర్ఘంగా చర్చ జరిగింది.
ఎవరైనా బయటివాళ్లు వస్తే ఏం చెప్పాలి?
కృష్ణ గురించి ఎవరైనా అడిగితే ఎలా తప్పించుకోవాలి?
మందులు ఎప్పుడు ఇవ్వాలి?
జయంతి వచ్చే వరకు కృష్ణను ఎలా చూసుకోవాలి?
ప్రతి విషయాన్ని ఆలోచించిన తర్వాత చివరకు నయని నిర్ణయం తీసుకుంది.
చైర్మన్ సూచనల మేరకు కృష్ణను చూసుకునే బాధ్యతను నయని తీసుకోవడానికి సిద్ధమైంది.
పుష్ప, వహీదాలకు కొంత ఊరట కలిగినా... కృష్ణను అక్కడ ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లాల్సి రావడం వాళ్ల మనసులను కలచివేసింది.
ఇద్దరూ నయని దగ్గరకు వచ్చారు.
పుష్ప:
“నయనీ... జాగ్రత్త. మందులు సమయానికి ఇవ్వు. అతనికి ఏమైనా తేడాగా అనిపిస్తే వెంటనే జయంతికి ఫోన్ చేయి.”
వహీదా:
“ముఖ్యంగా నువ్వు కూడా జాగ్రత్తగా ఉండు. ఇంత పెద్ద బాధ్యత ఒక్కదానివే తీసుకుంటున్నావు.”
నయని తల ఊపింది.
నయని:
“మీరు ఏమీ ఆలోచించకండి. నేను చూసుకుంటాను.”
అని చెప్పినా ఆమె గొంతులో దాగి ఉన్న భయం మాత్రం స్పష్టంగా వినిపించింది.
చివరకు పుష్ప, వహీదాలు కృష్ణ ఉన్న బెడ్ దగ్గరకు వెళ్లారు.
కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు.
బెడ్‌పై నిశ్చలంగా పడుకున్న అతన్ని చూస్తూ ఇద్దరి కళ్లూ నీటితో నిండిపోయాయి.
ఎన్ని కష్టాలు ఎదురైనా తమతో నవ్వుతూ, మాట్లాడిన కృష్ణ ఇలా తమ కళ్ల ముందే నిశ్శబ్దంగా పడుకుని ఉండటం వాళ్లను కలచివేసింది.
పుష్ప కృష్ణ తల దగ్గరికి వెళ్లి కాసేపు అతని ముఖం వైపు దీనంగా చూసింది.
ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీటి బొట్టు జారింది.
నెమ్మదిగా కృష్ణ తలపై ఒక ముద్దు పెట్టింది.
పుష్ప:
“త్వరగా కోలుకో కృష్ణా...”
ఆమె పక్కకు జరగగానే వహీదా ముందుకు వచ్చింది.
కృష్ణ ముఖం వైపు చూస్తూ కాసేపు మాట రాక నిలబడిపోయింది.
తర్వాత అతని తలపై ముద్దు పెట్టి,
వహీదా:
“మేము వెళ్లినా... నువ్వు త్వరగా లేచి మాతో మాట్లాడాలి.”
అని కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది.
ఇద్దరూ చివరిసారిగా కృష్ణ వైపు చూసి నయని దగ్గరకు వచ్చారు.
పుష్ప:
“జాగ్రత్తగా ఉండు.”
వహీదా:
“ఏదైనా అవసరం అయితే వెంటనే మాకు ఫోన్ చేయి.”
నయని తల ఊపింది.
పుష్ప, వహీదాలు నెమ్మదిగా గది నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయారు.
వాళ్లు వెళ్లిపోతుండగా నయని తలుపు దగ్గరే నిలబడి చూస్తూ ఉంది.
తలుపు మూసుకున్న తర్వాత ఆమె మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి కృష్ణ వైపు చూసింది.
ఇక ఆ గదిలో...
కృష్ణ...
నయని...
ఇద్దరే మిగిలారు.
బయట ప్రపంచానికి తెలియని ఒక రహస్యం మధ్యలో, రాబోయే పది రోజులు వాళ్ల జీవితాలను ఎలా మార్చబోతున్నాయో ఎవరికీ తెలియదు.
జయంతి:
“నేను రేపు మళ్లీ వస్తాను. అప్పటివరకు మందులు సమయానికి ఇవ్వాలి. కృష్ణకు స్పృహ వచ్చినా ఎక్కువగా మాట్లాడించకండి. ఏదైనా ఇబ్బంది అనిపిస్తే వెంటనే నాకు ఫోన్ చేయండి.”
అని చెప్పి కాసేపు కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
బెడ్‌పై స్పృహ లేకుండా పడుకున్న కృష్ణను చూసి జయంతి ముఖంలోనూ ఆందోళన కనిపించింది.
జయంతి:
“భయపడకండి... కృష్ణ కోలుకుంటాడు. కానీ ప్రస్తుతం అతనికి మీలో ఎవరో ఒకరు దగ్గరగా ఉండటం చాలా అవసరం.”
అని చెప్పి తన బ్యాగ్ తీసుకుని అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.
జయంతి వెళ్లిపోయిన తర్వాత గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
అయితే ఇప్పుడు నయని, పుష్ప, వహీదాల ముందు ఒకే ఒక్క ప్రశ్న నిలిచింది.
కృష్ణ దగ్గర ఎవరు ఉంటారు?
ముగ్గురూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
కాలేజీలో జరిగిన ఈ ఘటన బయటకు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ వెళ్లకూడదని చైర్మన్ స్పష్టంగా చెప్పాడు. అందుకే కృష్ణ దగ్గర బయట వ్యక్తిని ఉంచే పరిస్థితి కూడా లేదు.
పుష్ప, వహీదాలు కాలేజ్ హాస్టల్‌లో ఉంటున్నారు.
వాళ్లు ఒకటి రెండు రోజులు కాలేజీకి, హాస్టల్‌కు వెళ్లకపోతేనే అనుమానాలు మొదలవుతాయి. విషయం ఎలాగైనా బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఉంటుంది.
వహీదా:
“మనం ముగ్గురం ఇక్కడే ఉంటే... కాలేజీలో మన గురించి అడుగుతారు. ఏదో ఒక అనుమానం వస్తుంది.”
పుష్ప:
“అవును. మనం ఒక్కసారిగా హాస్టల్‌కు వెళ్లకపోతే విషయం దాచడం కష్టం.”
నయని మాత్రం మౌనంగా కృష్ణ వైపు చూస్తోంది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆమె నెమ్మదిగా మాట్లాడింది.
నయని:
“నేను ఇక్కడ ఉంటాను.”
పుష్ప, వహీదాలు ఒక్కసారిగా నయని వైపు చూశారు.
వహీదా:
“నువ్వా?”
నయని:
“అవును. నేను ఉంటున్న ఫ్లాట్ పక్కనే ఇది ఉంది. కాబట్టి నా రాకపోకల గురించి ఎవరికీ అనుమానం రాదు. అంతేకాదు... నా జాబ్‌కు సెలవు పెట్టడానికి కూడా ఒక కారణం చెప్పగలను.”
పుష్ప ఆలోచనలో పడింది.
పుష్ప:
“కానీ నీ రిసెప్షనిస్ట్ జాబ్?”
నయని:
“చైర్మన్‌తో మాట్లాడి దాదాపు పది రోజులు సెలవు తీసుకుంటాను. కృష్ణ పూర్తిగా కోలుకునే వరకు నేను చూసుకుంటాను.”
ముగ్గురి మధ్య మరోసారి సుదీర్ఘంగా చర్చ జరిగింది.
ఎవరైనా బయటివాళ్లు వస్తే ఏం చెప్పాలి?
కృష్ణ గురించి ఎవరైనా అడిగితే ఎలా తప్పించుకోవాలి?
మందులు ఎప్పుడు ఇవ్వాలి?
జయంతి వచ్చే వరకు కృష్ణను ఎలా చూసుకోవాలి?
ప్రతి విషయాన్ని ఆలోచించిన తర్వాత చివరకు నయని నిర్ణయం తీసుకుంది.
చైర్మన్ సూచనల మేరకు కృష్ణను చూసుకునే బాధ్యతను నయని తీసుకోవడానికి సిద్ధమైంది.
పుష్ప, వహీదాలకు కొంత ఊరట కలిగినా... కృష్ణను అక్కడ ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లాల్సి రావడం వాళ్ల మనసులను కలచివేసింది.
ఇద్దరూ నయని దగ్గరకు వచ్చారు.
పుష్ప:
“నయనీ... జాగ్రత్త. మందులు సమయానికి ఇవ్వు. అతనికి ఏమైనా తేడాగా అనిపిస్తే వెంటనే జయంతికి ఫోన్ చేయి.”
వహీదా:
“ముఖ్యంగా నువ్వు కూడా జాగ్రత్తగా ఉండు. ఇంత పెద్ద బాధ్యత ఒక్కదానివే తీసుకుంటున్నావు.”
నయని తల ఊపింది.
నయని:
“మీరు ఏమీ ఆలోచించకండి. నేను చూసుకుంటాను.”
అని చెప్పినా ఆమె గొంతులో దాగి ఉన్న భయం మాత్రం స్పష్టంగా వినిపించింది.
చివరకు పుష్ప, వహీదాలు కృష్ణ ఉన్న బెడ్ దగ్గరకు వెళ్లారు.
కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు.
బెడ్‌పై నిశ్చలంగా పడుకున్న అతన్ని చూస్తూ ఇద్దరి కళ్లూ నీటితో నిండిపోయాయి.
ఎన్ని కష్టాలు ఎదురైనా తమతో నవ్వుతూ, మాట్లాడిన కృష్ణ ఇలా తమ కళ్ల ముందే నిశ్శబ్దంగా పడుకుని ఉండటం వాళ్లను కలచివేసింది.
పుష్ప కృష్ణ తల దగ్గరికి వెళ్లి కాసేపు అతని ముఖం వైపు దీనంగా చూసింది.
ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీటి బొట్టు జారింది.
నెమ్మదిగా కృష్ణ తలపై ఒక ముద్దు పెట్టింది.
పుష్ప:
“త్వరగా కోలుకో కృష్ణా...”
ఆమె పక్కకు జరగగానే వహీదా ముందుకు వచ్చింది.
కృష్ణ ముఖం వైపు చూస్తూ కాసేపు మాట రాక నిలబడిపోయింది.
తర్వాత అతని తలపై ముద్దు పెట్టి,
వహీదా:
“మేము వెళ్లినా... నువ్వు త్వరగా లేచి మాతో మాట్లాడాలి.”
అని కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది.
ఇద్దరూ చివరిసారిగా కృష్ణ వైపు చూసి నయని దగ్గరకు వచ్చారు.
పుష్ప:
“జాగ్రత్తగా ఉండు.”
వహీదా:
“ఏదైనా అవసరం అయితే వెంటనే మాకు ఫోన్ చేయి.”
నయని తల ఊపింది.
పుష్ప, వహీదాలు నెమ్మదిగా గది నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయారు.
వాళ్లు వెళ్లిపోతుండగా నయని తలుపు దగ్గరే నిలబడి చూస్తూ ఉంది.
తలుపు మూసుకున్న తర్వాత ఆమె మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి కృష్ణ వైపు చూసింది.
ఇక ఆ గదిలో...
కృష్ణ...
నయని...
ఇద్దరే మిగిలారు.
బయట ప్రపంచానికి తెలియని ఒక రహస్యం మధ్యలో, రాబోయే పది రోజులు వాళ్ల జీవితాలను ఎలా మార్చబోతున్నాయో ఎవరికీ తెలియదు.
05-09-2026, 07:32 AM
అదిరిపోతున్నాయి అప్డేట్స్ మాములుగా లేవు కృష్ణ ఇప్పుడు నయనీ తో తర్వాత పుష్ప వహీదా పర్లేదు కృష్ణ పండగ చేస్తాడు ఐతే
ఎందుకో ఉండగా ఉండగా కృష్ణ తర్వాత సిద్దు వాళ్ళింట్లో కూడా పండగ చేస్తాడు అనిపిస్తుంది.
మీరు చాలా బాగా రాస్తున్నారు అలానే అప్డేట్స్ కూడా క్రమం తప్పకుండా ఇస్తున్నారు చాలా థాంక్స్
Waiting for next update
05-09-2026, 07:47 AM
పుష్ప, వహీదాలు వెళ్లిపోయిన తర్వాత గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
బెడ్‌పై స్పృహ లేకుండా కృష్ణ పడుకుని ఉన్నాడు.
అతని పక్కనే కూర్చున్న నయని అలసటగా కుర్చీకి ఆనుకుని ఉంది. ఉదయం నుంచి జరిగిన సంఘటనలన్నీ ఆమె మనసులో ఒక్కొక్కటిగా తిరుగుతున్నాయి.
కాలేజీలో జరిగిన గొడవ...
కృష్ణకు తగిలిన గాయాలు...
హాస్పిటల్...
జయంతి చెప్పిన మాటలు...
పుష్ప, వహీదాల కన్నీళ్లు...
అప్పుడే—
మొబైల్ రింగ్ అవుతుంది.
నయని ఉలిక్కిపడి ఫోన్ తీసుకుంటుంది.
స్క్రీన్‌పై “college” అని కనిపించగానే ఆమె ముఖంలో ఒక్కసారిగా ఆందోళన.
నయని:
“అయ్యో... స్వీటీ!”
వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.
కాలేజ్ అడ్మిన్:
“హలో మేడం... స్వీటీ చాలా సేపటి నుంచి మీ కోసం ఎదురుచూస్తోంది. మీరు ఇంకా రాలేదు.”
నయని నుదుటిపై చెయ్యి వేసుకుంటుంది.
నయని:
“సారీ మేడం... చాలా అర్జెంట్ పని వచ్చింది. అందుకే ఆలస్యమైంది. నేను వెంటనే వస్తాను.”
కాల్ కట్ చేస్తుంది.
కృష్ణ వైపు చూస్తుంది.
అతని దగ్గరకు వెళ్లి నెమ్మదిగా—
నయని:
“నేను స్వీటీని తీసుకుని వస్తాను.”
ఒక్క క్షణం కృష్ణ ముఖం వైపు చూస్తుంది.
నయని:
“త్వరగా కోలుకో...”
అని బయటకు వెళ్తుంది.
కాలేజ్ గేట్ దగ్గర పిల్లలు ఒక్కొక్కరుగా బయటకు వస్తున్నారు.
ఒక మూలన కాలేజ్ బ్యాగ్ వేసుకుని స్వీటీ తల్లి కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది.
దూరం నుంచి నయని పరుగెత్తుకుంటూ రావడం చూసి స్వీటీ ముఖంలో చిరునవ్వు.
స్వీటీ:
“అమ్మా!”
నయని దగ్గరకు వెళ్లి కూతురిని గట్టిగా హత్తుకుంటుంది.
నయని:
“సారీ తల్లీ...”
స్వీటీ:
“ఇంత లేట్ ఎందుకు అయ్యావమ్మా?”
నయని:
“అమ్మకు అర్జెంట్ పని వచ్చింది.”
స్వీటీ తల్లి చెయ్యి పట్టుకుంటుంది.
ఇద్దరూ అక్కడి నుంచి బయలుదేరుతారు.
ఫ్లాట్ తలుపు తెరుచుకుంటుంది.
నయని, స్వీటీ లోపలికి వస్తారు.
స్వీటీ తన కాలేజ్ బ్యాగ్‌ను పక్కన పెడుతుంది.
నయని మాత్రం పూర్తిగా అలసిపోయి ఉంటుంది.
స్వీటీకి స్నాక్స్ తీసుకొచ్చి టేబుల్‌పై పెడుతుంది.
నయని:
“నువ్వు ఇవి తింటూ ఉండు. అమ్మ స్నానం చేసి వస్తాను.”
స్వీటీ:
“సరే అమ్మా.”
నయని బాత్‌రూమ్‌లోకి వెళ్తుంది.
షవర్ ఆన్ అవుతుంది.
నీటి ధార నయని తలపై పడుతుంది.
ఆమె కళ్ళు మూసుకుంటుంది.
కొన్ని క్షణాలు ప్రశాంతంగా నిలబడుతుంది.
అయితే ఆమె మనసు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉండదు.
ఒక్కసారిగా గతం ఆమె కళ్ల ముందు మెదులుతుంది.
పచ్చని కొబ్బరి చెట్లు...
కేరళలోని ఒక చిన్న ఇల్లు...
చేతిలో పుస్తకాలు పట్టుకుని పరుగెత్తుతున్న చిన్ననాటి నయని.
దృశ్యం మారుతుంది.
బెంగళూరు నగరం.
కాలేజీ క్యాంపస్.
యువ నయని చేతిలో పుస్తకాలతో క్యాంపస్‌లోకి అడుగుపెడుతుంది.
ఎంబీఏ క్లాస్‌రూమ్.
నయని ఒక బెంచ్‌లో కూర్చుని నోట్స్ రాస్తోంది.
వెనుక బెంచ్‌లో ఉన్న వీర్ ఆమెను గమనిస్తాడు.
అతని చూపు నయనిపైనే ఆగిపోతుంది.
రోజులు గడుస్తాయి.
వీర్, నయని మంచి స్నేహితులవుతారు.
క్యాంటీన్‌లో కలిసి మాట్లాడుకుంటారు.
లైబ్రరీలో కలిసి చదువుకుంటారు.
కాలేజీ ప్రాంగణంలో కలిసి నడుస్తారు.
స్నేహం క్రమంగా ప్రేమగా మారుతుంది.
ఒక సాయంత్రం కాలేజీ కారిడార్‌లో వీర్ నయనిని ఆపుతాడు.
వీర్:
“నయనీ... నీతో ఒక విషయం చెప్పాలి.”
నయని:
“ఏంటి?”
వీర్ కాసేపు ఆగి ధైర్యం తెచ్చుకుంటాడు.
వీర్:
“నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం.”
నయని అతని వైపు చూస్తుంది.
వీర్ టెన్షన్‌గా ఆమె సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తాడు.
నయని ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు.
ఆ చిరునవ్వే అతనికి సమాధానమవుతుంది.
దృశ్యం మారుతుంది.
నయని తన తల్లిదండ్రుల ముందు నిలబడి ఉంటుంది.
నయని:
“నాకు వీర్ అంటే ఇష్టం. అతన్నే పెళ్లి చేసుకుంటాను.”
తల్లిదండ్రులు తీవ్రంగా వ్యతిరేకిస్తారు.
నయని తండ్రి:
“వీర్ ఎవరు? అతని కుటుంబం ఏంటి? కనీసం తల్లిదండ్రులు కూడా లేని వ్యక్తిని ఎలా నమ్ముతున్నావు?”
నయని కళ్లలో కన్నీళ్లు.
నయని:
“అతను అనాథ కావచ్చు... కానీ మంచి మనిషి.”
తల్లిదండ్రులు మాత్రం ఒప్పుకోరు.
నయని తన నిర్ణయం మార్చుకోదు.
చిన్న ఆలయంలో నయని, వీర్ పెళ్లి చేసుకుంటారు.
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ నవ్వుకుంటారు.
కొత్త జీవితం ప్రారంభమవుతుంది.
వీర్ చిన్న ఉద్యోగంలో చేరతాడు.
ఉదయం నుంచి రాత్రి వరకు కష్టపడతాడు.
చిన్న ఆఫీస్ ప్రారంభిస్తాడు.
ఒక్క టేబుల్...
ఒక్క కంప్యూటర్...
క్రమంగా ఉద్యోగులు పెరుగుతారు.
చిన్న కంపెనీ పెద్దదవుతుంది.
నయని దూరం నుంచి వీర్ ఎదుగుదలను చూసి గర్వంగా నవ్వుతుంది.
మరోవైపు...
హాస్పిటల్‌లో పాప ఏడుపు.
వీర్ ఆనందంగా నయని దగ్గరకు వస్తాడు.
నయని చేతుల్లో చిన్న స్వీటీ.
వీర్ పాపను ఎత్తుకుని నుదుటిపై ముద్దు పెడతాడు.
నయని చిరునవ్వుతో చూస్తుంది.
సంతోషంగా గడిచిన కుటుంబ జీవితం.
కొంతకాలం తర్వాత...
ఎయిర్‌పోర్ట్.
వీర్ అమెరికా వెళ్లడానికి సిద్ధంగా ఉంటాడు.
నయని, స్వీటీ అతన్ని సాగనంపడానికి వచ్చారు.
వీర్:
“ప్రాజెక్ట్ పూర్తయ్యాక త్వరగా వస్తాను.”
నయని:
“మాట తప్పకూడదు.”
వీర్:
“తప్పను.”
వీర్ స్వీటీని ఎత్తుకుని ముద్దు పెడతాడు.
నయని వైపు చూసి నవ్వుతాడు.
ఆ తర్వాత లోపలికి వెళ్తాడు.
నయని అతను కనుమరుగయ్యే వరకు చూస్తూనే ఉంటుంది.
క్యాలెండర్ పేజీలు మారుతాయి.
రోజులు...
నెలలు...
సంవత్సరాలు...
వీర్ మాత్రం అమెరికాలోనే ఉండిపోతాడు.
ఒక రాత్రి నయని మొబైల్ మోగుతుంది.
స్క్రీన్‌పై “VEER”.
ఆమె వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.
నయని:
“వీర్... ఎప్పుడు వస్తున్నావు?”
అవతలి వైపు కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.
వీర్:
“నయనీ... నేను ఇండియాకు తిరిగి రావడం కుదరదు.”
నయని ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమవుతుంది.
నయని:
“ఏంటి?”
వీర్:
“ఇక నీతో జీవితాంతం కలిసి ఉండటం కూడా నాకు సాధ్యం కాదు.”
నయని షాక్‌తో నిలబడిపోతుంది.
నయని:
“వీర్... ఏం మాట్లాడుతున్నావు?”
వీర్:
“నా నిర్ణయం మారదు.”
నయని:
“అయితే నేను? స్వీటీ?”
వీర్:
“నీకు, స్వీటీకి ఎలాంటి ఇబ్బంది రాకూడదని దాదాపు పాతిక కోట్లు నీ అకౌంట్‌లో వేసాను.”
నయని కన్నీళ్లను ఆపుకోలేకపోతుంది.
నయని:
“నాకు నీ డబ్బు వద్దు వీర్... నాకు నువ్వు కావాలి.”
నిశ్శబ్దం.
నయని:
“స్వీటీకి నువ్వు కావాలి...”
వీర్ ఏమీ మాట్లాడడు.
నయని:
“ప్లీజ్ వీర్... ఒక్కసారి ఆలోచించు.”
కాల్ కట్.
నయని చేతిలోని మొబైల్ నెమ్మదిగా కిందికి జారుతుంది.
ఆమె కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోతుంది.
పక్కనే నిద్రపోతున్న స్వీటీ వైపు చూస్తుంది.
ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చుని తల నిమురుతుంది.
తర్వాతి రోజులు...
నయని ఒంటరిగా బెంగళూరు వీధుల్లో నడుస్తుంది.
స్వీటీ చెయ్యి పట్టుకుని ఉంటుంది.
కాలేజీ రిసెప్షన్.
నయని అక్కడ ఉద్యోగానికి చేరుతుంది.
మళ్లీ వర్తమానం.
షవర్ కింద ఉన్న నయని ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరుస్తుంది.
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.
నీళ్లతో కలిసి ఆ కన్నీళ్లు ముఖం మీదుగా జారిపోతాయి.
అప్పుడే బయట నుంచి—
స్వీటీ:
“అమ్మా...!”
నయని ఉలిక్కిపడుతుంది.
స్వీటీ:
“అమ్మా... ఎంతసేపు? బయటికి రా!”
నయని వెంటనే కళ్లను తుడుచుకుంటుంది.
ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు తెచ్చుకుంటుంది.
నయని:
“వస్తున్నా తల్లీ...”
షవర్ ఆపుతుంది.
బాత్‌రూమ్ తలుపు తెరిచి బయటకు వస్తుంది.
కూతురి దగ్గరకు వెళ్లే ముందు ఒక్కసారి అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంటుంది.
కళ్లలో ఇంకా కన్నీటి ఛాయ.
అయినా ముఖంలో మాత్రం చిరునవ్వు.
తన బాధను కూతురికి తెలియనివ్వకూడదన్నట్టుగా నయని బయటకు నడుస్తుంది.
బెడ్‌పై స్పృహ లేకుండా కృష్ణ పడుకుని ఉన్నాడు.
అతని పక్కనే కూర్చున్న నయని అలసటగా కుర్చీకి ఆనుకుని ఉంది. ఉదయం నుంచి జరిగిన సంఘటనలన్నీ ఆమె మనసులో ఒక్కొక్కటిగా తిరుగుతున్నాయి.
కాలేజీలో జరిగిన గొడవ...
కృష్ణకు తగిలిన గాయాలు...
హాస్పిటల్...
జయంతి చెప్పిన మాటలు...
పుష్ప, వహీదాల కన్నీళ్లు...
అప్పుడే—
మొబైల్ రింగ్ అవుతుంది.
నయని ఉలిక్కిపడి ఫోన్ తీసుకుంటుంది.
స్క్రీన్‌పై “college” అని కనిపించగానే ఆమె ముఖంలో ఒక్కసారిగా ఆందోళన.
నయని:
“అయ్యో... స్వీటీ!”
వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.
కాలేజ్ అడ్మిన్:
“హలో మేడం... స్వీటీ చాలా సేపటి నుంచి మీ కోసం ఎదురుచూస్తోంది. మీరు ఇంకా రాలేదు.”
నయని నుదుటిపై చెయ్యి వేసుకుంటుంది.
నయని:
“సారీ మేడం... చాలా అర్జెంట్ పని వచ్చింది. అందుకే ఆలస్యమైంది. నేను వెంటనే వస్తాను.”
కాల్ కట్ చేస్తుంది.
కృష్ణ వైపు చూస్తుంది.
అతని దగ్గరకు వెళ్లి నెమ్మదిగా—
నయని:
“నేను స్వీటీని తీసుకుని వస్తాను.”
ఒక్క క్షణం కృష్ణ ముఖం వైపు చూస్తుంది.
నయని:
“త్వరగా కోలుకో...”
అని బయటకు వెళ్తుంది.
కాలేజ్ గేట్ దగ్గర పిల్లలు ఒక్కొక్కరుగా బయటకు వస్తున్నారు.
ఒక మూలన కాలేజ్ బ్యాగ్ వేసుకుని స్వీటీ తల్లి కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది.
దూరం నుంచి నయని పరుగెత్తుకుంటూ రావడం చూసి స్వీటీ ముఖంలో చిరునవ్వు.
స్వీటీ:
“అమ్మా!”
నయని దగ్గరకు వెళ్లి కూతురిని గట్టిగా హత్తుకుంటుంది.
నయని:
“సారీ తల్లీ...”
స్వీటీ:
“ఇంత లేట్ ఎందుకు అయ్యావమ్మా?”
నయని:
“అమ్మకు అర్జెంట్ పని వచ్చింది.”
స్వీటీ తల్లి చెయ్యి పట్టుకుంటుంది.
ఇద్దరూ అక్కడి నుంచి బయలుదేరుతారు.
ఫ్లాట్ తలుపు తెరుచుకుంటుంది.
నయని, స్వీటీ లోపలికి వస్తారు.
స్వీటీ తన కాలేజ్ బ్యాగ్‌ను పక్కన పెడుతుంది.
నయని మాత్రం పూర్తిగా అలసిపోయి ఉంటుంది.
స్వీటీకి స్నాక్స్ తీసుకొచ్చి టేబుల్‌పై పెడుతుంది.
నయని:
“నువ్వు ఇవి తింటూ ఉండు. అమ్మ స్నానం చేసి వస్తాను.”
స్వీటీ:
“సరే అమ్మా.”
నయని బాత్‌రూమ్‌లోకి వెళ్తుంది.
షవర్ ఆన్ అవుతుంది.
నీటి ధార నయని తలపై పడుతుంది.
ఆమె కళ్ళు మూసుకుంటుంది.
కొన్ని క్షణాలు ప్రశాంతంగా నిలబడుతుంది.
అయితే ఆమె మనసు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉండదు.
ఒక్కసారిగా గతం ఆమె కళ్ల ముందు మెదులుతుంది.
పచ్చని కొబ్బరి చెట్లు...
కేరళలోని ఒక చిన్న ఇల్లు...
చేతిలో పుస్తకాలు పట్టుకుని పరుగెత్తుతున్న చిన్ననాటి నయని.
దృశ్యం మారుతుంది.
బెంగళూరు నగరం.
కాలేజీ క్యాంపస్.
యువ నయని చేతిలో పుస్తకాలతో క్యాంపస్‌లోకి అడుగుపెడుతుంది.
ఎంబీఏ క్లాస్‌రూమ్.
నయని ఒక బెంచ్‌లో కూర్చుని నోట్స్ రాస్తోంది.
వెనుక బెంచ్‌లో ఉన్న వీర్ ఆమెను గమనిస్తాడు.
అతని చూపు నయనిపైనే ఆగిపోతుంది.
రోజులు గడుస్తాయి.
వీర్, నయని మంచి స్నేహితులవుతారు.
క్యాంటీన్‌లో కలిసి మాట్లాడుకుంటారు.
లైబ్రరీలో కలిసి చదువుకుంటారు.
కాలేజీ ప్రాంగణంలో కలిసి నడుస్తారు.
స్నేహం క్రమంగా ప్రేమగా మారుతుంది.
ఒక సాయంత్రం కాలేజీ కారిడార్‌లో వీర్ నయనిని ఆపుతాడు.
వీర్:
“నయనీ... నీతో ఒక విషయం చెప్పాలి.”
నయని:
“ఏంటి?”
వీర్ కాసేపు ఆగి ధైర్యం తెచ్చుకుంటాడు.
వీర్:
“నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం.”
నయని అతని వైపు చూస్తుంది.
వీర్ టెన్షన్‌గా ఆమె సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తాడు.
నయని ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు.
ఆ చిరునవ్వే అతనికి సమాధానమవుతుంది.
దృశ్యం మారుతుంది.
నయని తన తల్లిదండ్రుల ముందు నిలబడి ఉంటుంది.
నయని:
“నాకు వీర్ అంటే ఇష్టం. అతన్నే పెళ్లి చేసుకుంటాను.”
తల్లిదండ్రులు తీవ్రంగా వ్యతిరేకిస్తారు.
నయని తండ్రి:
“వీర్ ఎవరు? అతని కుటుంబం ఏంటి? కనీసం తల్లిదండ్రులు కూడా లేని వ్యక్తిని ఎలా నమ్ముతున్నావు?”
నయని కళ్లలో కన్నీళ్లు.
నయని:
“అతను అనాథ కావచ్చు... కానీ మంచి మనిషి.”
తల్లిదండ్రులు మాత్రం ఒప్పుకోరు.
నయని తన నిర్ణయం మార్చుకోదు.
చిన్న ఆలయంలో నయని, వీర్ పెళ్లి చేసుకుంటారు.
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ నవ్వుకుంటారు.
కొత్త జీవితం ప్రారంభమవుతుంది.
వీర్ చిన్న ఉద్యోగంలో చేరతాడు.
ఉదయం నుంచి రాత్రి వరకు కష్టపడతాడు.
చిన్న ఆఫీస్ ప్రారంభిస్తాడు.
ఒక్క టేబుల్...
ఒక్క కంప్యూటర్...
క్రమంగా ఉద్యోగులు పెరుగుతారు.
చిన్న కంపెనీ పెద్దదవుతుంది.
నయని దూరం నుంచి వీర్ ఎదుగుదలను చూసి గర్వంగా నవ్వుతుంది.
మరోవైపు...
హాస్పిటల్‌లో పాప ఏడుపు.
వీర్ ఆనందంగా నయని దగ్గరకు వస్తాడు.
నయని చేతుల్లో చిన్న స్వీటీ.
వీర్ పాపను ఎత్తుకుని నుదుటిపై ముద్దు పెడతాడు.
నయని చిరునవ్వుతో చూస్తుంది.
సంతోషంగా గడిచిన కుటుంబ జీవితం.
కొంతకాలం తర్వాత...
ఎయిర్‌పోర్ట్.
వీర్ అమెరికా వెళ్లడానికి సిద్ధంగా ఉంటాడు.
నయని, స్వీటీ అతన్ని సాగనంపడానికి వచ్చారు.
వీర్:
“ప్రాజెక్ట్ పూర్తయ్యాక త్వరగా వస్తాను.”
నయని:
“మాట తప్పకూడదు.”
వీర్:
“తప్పను.”
వీర్ స్వీటీని ఎత్తుకుని ముద్దు పెడతాడు.
నయని వైపు చూసి నవ్వుతాడు.
ఆ తర్వాత లోపలికి వెళ్తాడు.
నయని అతను కనుమరుగయ్యే వరకు చూస్తూనే ఉంటుంది.
క్యాలెండర్ పేజీలు మారుతాయి.
రోజులు...
నెలలు...
సంవత్సరాలు...
వీర్ మాత్రం అమెరికాలోనే ఉండిపోతాడు.
ఒక రాత్రి నయని మొబైల్ మోగుతుంది.
స్క్రీన్‌పై “VEER”.
ఆమె వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.
నయని:
“వీర్... ఎప్పుడు వస్తున్నావు?”
అవతలి వైపు కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.
వీర్:
“నయనీ... నేను ఇండియాకు తిరిగి రావడం కుదరదు.”
నయని ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమవుతుంది.
నయని:
“ఏంటి?”
వీర్:
“ఇక నీతో జీవితాంతం కలిసి ఉండటం కూడా నాకు సాధ్యం కాదు.”
నయని షాక్‌తో నిలబడిపోతుంది.
నయని:
“వీర్... ఏం మాట్లాడుతున్నావు?”
వీర్:
“నా నిర్ణయం మారదు.”
నయని:
“అయితే నేను? స్వీటీ?”
వీర్:
“నీకు, స్వీటీకి ఎలాంటి ఇబ్బంది రాకూడదని దాదాపు పాతిక కోట్లు నీ అకౌంట్‌లో వేసాను.”
నయని కన్నీళ్లను ఆపుకోలేకపోతుంది.
నయని:
“నాకు నీ డబ్బు వద్దు వీర్... నాకు నువ్వు కావాలి.”
నిశ్శబ్దం.
నయని:
“స్వీటీకి నువ్వు కావాలి...”
వీర్ ఏమీ మాట్లాడడు.
నయని:
“ప్లీజ్ వీర్... ఒక్కసారి ఆలోచించు.”
కాల్ కట్.
నయని చేతిలోని మొబైల్ నెమ్మదిగా కిందికి జారుతుంది.
ఆమె కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోతుంది.
పక్కనే నిద్రపోతున్న స్వీటీ వైపు చూస్తుంది.
ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చుని తల నిమురుతుంది.
తర్వాతి రోజులు...
నయని ఒంటరిగా బెంగళూరు వీధుల్లో నడుస్తుంది.
స్వీటీ చెయ్యి పట్టుకుని ఉంటుంది.
కాలేజీ రిసెప్షన్.
నయని అక్కడ ఉద్యోగానికి చేరుతుంది.
మళ్లీ వర్తమానం.
షవర్ కింద ఉన్న నయని ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరుస్తుంది.
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.
నీళ్లతో కలిసి ఆ కన్నీళ్లు ముఖం మీదుగా జారిపోతాయి.
అప్పుడే బయట నుంచి—
స్వీటీ:
“అమ్మా...!”
నయని ఉలిక్కిపడుతుంది.
స్వీటీ:
“అమ్మా... ఎంతసేపు? బయటికి రా!”
నయని వెంటనే కళ్లను తుడుచుకుంటుంది.
ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు తెచ్చుకుంటుంది.
నయని:
“వస్తున్నా తల్లీ...”
షవర్ ఆపుతుంది.
బాత్‌రూమ్ తలుపు తెరిచి బయటకు వస్తుంది.
కూతురి దగ్గరకు వెళ్లే ముందు ఒక్కసారి అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంటుంది.
కళ్లలో ఇంకా కన్నీటి ఛాయ.
అయినా ముఖంలో మాత్రం చిరునవ్వు.
తన బాధను కూతురికి తెలియనివ్వకూడదన్నట్టుగా నయని బయటకు నడుస్తుంది.
05-09-2026, 07:52 AM
05-09-2026, 08:05 AM
అందుకే బ్రో ఈ లవ్ మ్యారేజెస్ నమ్మకూడదు సరేలే అందరూ అలా ఉండరు అనుకో కానీ ఈ వీర్ ఐన తనని నమ్ముకొని వచ్చిన నయని నీ అలా ఎలా వదిలేస్తాడు ఇంట్లో అందరినీ వదిలేసి తన కోసం వస్తె వాడు అవసరానికి వాడుకొని వదిలెయ్యడం ఎంత వరకు కరెక్ట్
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 1 Guest(s)