[Dheena2003]

"வீட்ல நம்ம மூணு பொம்பளைங்க இருந்தும், அந்தத் தங்கமான பிள்ளையோட மனசுக்குள்ள இருந்த அந்த  தவிப்பை, அவனோட ஏக்கத்தைப் புரிஞ்சுக்காம விட்டுட்டோம்கிறதுதான் நிஜம். இப்போ எனக்கே என் மேல தப்பு இருக்கிற மாதிரி தோணுதுக்கா. இதை இப்படியே விட்டிட்டோம்னா, அவன் மனசு இன்னும் உடைஞ்சு நிலைமை கைமீறிப் போயிரும். இதுக்கு மேலயும் நாம அமைதியா பொறுமையா இருக்கக் கூடாது" என்று பத்மா உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கூறினாள்.

  

"அதனால அக்கா... நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் நல்லாக் கேளு. இப்போதைக்கு நீ ஒன்னு பண்ணு..." என்று சொல்லி, சசியின் அந்த ஆண்மைச் சூட்டையும், அவனது மனக் காயங்களையும் தன் பாசத்தால் எப்படித் தணிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு விசித்திரமான,  திட்டத்தை  தன் அக்கா விஜயாவின் காதுகளில் விவரித்துச் சொன்னாள் பத்மா.

பத்மா சொன்ன அந்த விபரத்தைக் கேட்ட அடுத்த கணமே, விஜயாவுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "என்னடி  பேசுற நீ?! என்னால எப்படிடி அதை பண்ண முடியும்? பெத்த தாயான நான் போயி என் மகன்கிட்ட எப்படி..." என்று வார்த்தைகள் வராமல் தன் நெற்றியைச் சுருக்கிக் கொண்டு, மிகுந்த திகைப்போடும் அதிர்ச்சியோடும் கேட்டாள்.

அதற்குப் பத்மா, "அக்கா... நான் சொல்றது ஒன்னும் விளையாட்டு காரியம் இல்லை! எப்போ விஷயம் இவ்வளவு தூரம் வந்து நிக்குதோ, அதுக்கு அப்புறமும் நம்மளால கௌரவம் பாத்துட்டு சும்மா இருக்க முடியாது. அவனோட அந்த ஏக்கத்தைத் தீர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு நமக்கும் இருக்கு" என்று கூறி, அவளுக்கு மேலும் சில  அறிவுரைகளையும், தாய்க்கே உரிய பாசத்தின் எல்லைகளையும் போனில் மிகத் தெளிவாகக் கூறினாள்.

[Dheena2003]

தங்கையின் அந்தப்   அறிவுரைகளைக் கேட்கக் கேட்க, விஜயாவின் முகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறத் தொடங்கியது. அவளது கோபமும் அதிர்ச்சியும் அடியோடு மறைந்து,  அவளது முகத்தில் ஒரு புதிய பெண்மைக்கான வெட்கமும், ஒரு விசித்திரமான நளினமும் வந்து குடியேறியது. இறுதியில், தன் மகனின் வாழ்க்கைக்காகத் தன் வெட்கத்தைத் துறந்து, "சரிடி பத்மா... நீ சொல்றபடியே நான் செய்யுறேன்" என்று மெல்லிய புன்னகையோடு ஒத்துக்கொண்டாள்.



போனை கட் செய்துவிட்டு, அதைத் தன் கையில் வைத்தபடியே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த விஜயாவுக்கு, பத்மா போனில் சொன்ன அந்தப் பிளானை நினைத்துப் பார்க்கப் பார்க்க உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்து  வெட்கம்தான் வந்தது. தன் மார்பில் கிடந்த முந்தானையை லேசாக இழுத்துச் சரிசெய்து கொண்டவள், தன்  அழகை ஒருமுறை கண்ணாடியில் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

[Dheena2003]

சாயங்காலம் நெருங்க நெருங்க, விஜயாவின் நெஞ்சுக்கூடு படபடவென்று  வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டது. "பத்மா என்னவோ ஈஸியா சொல்லிட்டா... ஆனா பெத்த தாயான நம்மளால நிஜமாவே இதை பண்ண முடியுமா?" என்று தனக்குத்தானே நூறு முறை கேட்டுக்கொண்டாள். ஒரு மகனிடம் இந்த விஷயத்தை எப்படி ஆரம்பிப்பது, எங்கிருந்து துவங்குவது என்று அவளது  மனதில் பல கேள்விகள் வந்து குடைந்து கொண்டிருந்தன.


இருப்பினும், தன் மகனின் எதிர்காலம்  தான் முக்கியம் என்று ஒரு வழியாக அத்தனையையும் பொறுமையாக நினைத்துத் தன் மனதைத் தேற்றிக் கொண்டாள் விஜயா. தன் வெட்கத்தை ஒரு ஓரமாகத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, பத்மா சொன்னபடியே அந்தப் படுக்கையறையை ஒரு புதிய ஆயுர்வேத மசாஜ் தியேட்டர் போல மாற்றத் தொடங்கினாள்.

முதலில் ஹாலில் வராண்டாவில் கிடந்த அந்தப் பெரிய மர பெஞ்சை "சர... சர்..." என்று சத்தத்தோடு இழுத்து, மெதுவாகப் படுக்கையறையின் நடுப்பகுதிக்குக் கொண்டு வந்து போட்டாள். அதன் பிறகு, அலமாரியில் இருந்த நல்ல சுத்தமான ஒரு பெரிய வெள்ளை டர்க்கி டவலை எடுத்து, அந்த மர பெஞ்சின் மீது அழகாகப் பரப்பி விரித்தாள்.

[Dheena2003]

அடுத்ததாக நேராகக் கிச்சனுக்குச் சென்றவள், அங்கே சமையலுக்கு வைத்திருந்த பியூர் தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்து வந்தாள். அதை அந்தப் பெஞ்சிற்குப் பக்கத்தில் இருந்த சிறிய மேஜையின் மீது வைத்தவள், அறையில் மங்களகரமாகச் சாம்பிராணி புகையை மீண்டும் ஒருமுறை போட்டு, லைட்டுகளை மங்கலாக எரியவிட்டாள்.


எல்லாம் தயாரானதும் சுவற்றில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள் விஜயா. மணி எட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதே விநாடி, வீட்டின்  வாசலில் இருந்து "டிங்... டாங்..." என்று காலிங் பெல் சத்தம்   ஒலித்தது.

பெல் சத்தம் கேட்டதும் விஜயாவின் அடிவயிற்றில் ஒரு புதிய பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. "வந்துட்டானா என் ராசா..." என்று தனக்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டவள், அந்தப் பதற்றத்தை வெளியில் துளியும் காட்டிக் கொள்ளாமல், தன் புடவை முந்தானையைச் சரிசெய்து கொண்டு விறுவிறுவென்று போய் மெயின் கதவைத் திறந்தாள்.

அங்கே வாசலில் சசிதான் நின்று கொண்டிருந்தான். காலையில் கோபமாகப் போனவன், இப்போது தன் அத்தனை ஆத்திரமும் வடிந்து, முகம் முழுவதும் ஒருவிதக் குற்ற உணர்ச்சியோடும் களைப்போடும் காணப்பட்டான். விஜயா அவனைப் பார்த்ததும், "வாடா என் செல்லம்..." என்று மிகவும் கனிவான குரலில் சொல்லி அவனுக்கு வழிவிட்டுப் பின்வாங்கினாள்.

[Dheena2003]

உள்ளே வந்த சசி, தன் தோளில் இருந்த ஆபீஸ் பையை அங்கிருந்த சோபாவின் மீது தூக்கிப் போட்டான். அன்றைய நாளின் உழைப்பும், நேற்று இரவின் மன உளைச்சலும் சேர்ந்து அவனது உடம்பை அடியோடு வறுத்தெடுத்திருக்க, அவன் அப்படியே சோபாவில் சரிந்து சோர்வாக உட்கார்ந்தான்.


அவனது களைப்பான முகத்தைப் பார்த்த விஜயாவின் தாயுள்ளம் உருகியது. "சசி...   இரு, அம்மா உனக்குச் சுடச்சுடக் காபி கொண்டு வர்றேன்" என்று பாசத்தோடு சொல்லிவிட்டுச் சமையலறைக்குள் சென்றாள். ஏற்கனவே பத்மாவின் அறிவுரைப்படி தயார் செய்து வைத்திருந்த மூலிகைகள் கலந்த காபியைச் சூடுபடுத்தி, ஒரு கப்பில் ஊற்றி அவனிடம் கொண்டு வந்து நீட்டினாள்.



பகலில் பசியோடும், மனக் குழப்பத்தோடும் அலைந்த சசிக்கு அந்த நறுமணமிக்கக் காபியைப் பார்த்ததும் குடிக்க வேண்டும் போல் தோன்றியது. அவளிடமிருந்து கப்பை வாங்கி அவன் மெதுவாகக் குடிக்கத் தொடங்க, விஜயா கொஞ்சமும் விலகாமல் அவனது அருகிலேயே சோபாவில் அமைதியாக வந்து உட்கார்ந்தாள்.

[Dheena2003]

காபியை முழுமையாகக் குடித்து முடித்த சசி, அந்த வெத்துக் கப்பை மேஜையின் ஓரமாக வைத்தான். அதற்கு மேல் அவனால் தன் குற்ற உணர்ச்சியைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. சோபாவில் இருந்து மெதுவாகக் கீழே இறங்கியவன், நேராக வந்து தரையில் தன் அம்மாவின் கால்களுக்கு இடையில் அமர்ந்து கொண்டான்.

  

அப்படி அமர்ந்தவன், விஜயாவின் மடியில் தன் தலையை அப்படியே மெதுவாகச் சாய்த்துக் கொண்டான். அவளது இடுப்பைத் தன் இரு கைகளாலும் பலமாக இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டவன், "அம்மா... என்னை மன்னிச்சிடும்மா... நேத்து நைட் தெரியாம உங்ககிட்ட அசிங்கமா எதிர்த்துப் பேசிட்டேன்மா... சாரிம்மா..." என்று தன் நெஞ்சு உருக அழுதுகொண்டே பாசத்தோடு கேட்டுக்கொண்டான். அவனது கண்ணீர் விஜயாவின் புடவையை நனைத்தது.

சசி தன் மடியில் தலைவைத்து அழுததும், விஜயாவின் தாயுள்ளம் அப்படியே உருகிப் போனது. அவனது தலைமுடியை தன் விரல்களால் மெதுவாகக் கோதிவிட்டபடியே, "இல்ல சசி... எனக்கு உன் மேல எந்த ஒரு வருத்தமும் இல்லடா. சொல்லப்போனா, உனக்குள்ள இருந்த அந்த  தவிப்பை ஒரு அம்மாவா நான் சரியாகப் புரிஞ்சுக்காம விட்டுட்டேன். நேத்து நைட் கண்ணாபின்னான்னு கோபத்துல உன்னை ரொம்பக் காயப்படுத்திட்டேன்டா" என்று கனிவோடு கூறி, குனிந்து அவனது தலையில் பாசமாக ஒரு முத்தமிட்டாள்.

[Dheena2003]

"சரிடா, அழுது முடிச்சது போதும்... முதல்ல வா வந்து சாப்பிடு" என்று சசியின் கையைப் பிடித்து மெதுவாகத் தூக்கினாள் விஜயா. அவனை நேராக டைனிங் டேபிளுக்கு அழைத்துச் சென்று, நாற்காலியில் அமரவைத்து, அன்போடு அவனுக்குப் பரிமாறத் தொடங்கினாள்.


காலையில் அவளிடம் கோபித்துக் கொண்டு சரியாகச் சாப்பிடாமல் போனவன், மதியமும் ஆபீஸில் வேலையின் நடுக்கத்தில் ஹோட்டலில் பேருக்குத்தான் ஏதோ கொஞ்சம் சாப்பிட்டிருந்தான். இப்போது தன் அம்மா அன்போடு பரிமாறிய சுடச்சுட மணக்கும் நெய் தோசையைப் பார்த்ததும், சசிக்கு பசி வயிறைக் கிள்ளியது; அவன் எதையுமே யோசிக்காமல் அசாத்திய பசியோடு ஆசையாகச் சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.



அவனுக்குத் தேவையான சட்னியையும் சாம்பாரையும் பக்குவமாகப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்த விஜயா, சசியின் சாப்பிடும் வேகத்தைக் கவனித்தாள். எப்போதும் வழக்கமாக மூன்று தோசைக்கு மேல் சாப்பிடாத தன் மகன், இன்று பசியின் உந்துதலால் அஞ்சாவது தோசை வரை தட்டாமல் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவள், "ஏண்டா சசி... இப்படி ஒரு பசியோடு இருக்க? கோபம் வந்துச்சுன்னா என்கிட்ட காட்டுடா, அதுக்காக உன் வயிற்றை இப்படி பட்டினி போடுவியா?" என்று செல்லமாகக் கண்டித்தாள்.

[Dheena2003]

அம்மாவின் பாசமான பேச்சைக் கேட்டு சசி ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தான்; ஆனால், அந்த அவசரத்தில் அவனுக்குச் சட்டென்று தொண்டையில் சாம்பார் புரை தேறியது. அவ்ளோதான், விஜயா பதறிப்போய் உடனடியாக அவனது தலையில் லேசாகத் தட்டிக் கொடுத்து, முதுகைத் தடவிவிட்டாள். பக்கத்தில் இருந்த டம்ளரை எடுத்து அவனுக்குத் தண்ணீரை நீட்டி குடிக்க வைத்தாள்.


அம்மாவின் கனிவான உபசரிப்பில் புரை தணிந்த சசி, ஒரு வழியாகத் தட்டில் இருந்த சாம்பாரையும் சட்னியையும் தன் விரல்களால் வழித்து எடுத்து, தட்டையே துடைத்து நக்கியது போல் அத்தனையையும் சாப்பிட்டு முடித்தான். அவனது வயிறும் மனமும் இப்போதுதான் முழுமையாகக் குளிர்ந்திருந்தது.

சாப்பிட்டு முடித்தவன் தன் வாயைத் துடைத்துக் கொண்டு, "அம்மா... ரொம்ப நாள் கழிச்சு உன் கையால,  இப்படிச் சாப்பிடுறேன். தோசை அவ்வளவு ருசியா இருக்குமா!" என்று நெகிழ்ச்சியோடு கூறி, விஜயாவின் கையைப் பிடித்து அவளது உள்ளங்கையில் பாசத்தோடு ஒரு முத்தமிட்டான்

[Dheena2003]

அவனது முத்தத்தில் விஜயாவின் முகம் லேசாகச் சிவக்க, அவள் கலகலவென்று சிரித்தாள். "சரிடா என் தங்கம், வா... இன்னைக்கு உனக்குன்னு ஸ்பெஷலா உள்ள ஒரு விஷயம் ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன்" என்று கூறினாள். சசி டைனிங் டேபிளுக்கு அருகில் சென்று தன் கைகளைக் கழுவிவிட்டு வந்தான்.


அவன் கைகளைக் கழுவி முடித்ததும், விஜயா சற்றும் யோசிக்காமல் தன்  புடவை முந்தானையை எடுத்து, அவனது ஈரக் கைகளை அன்போடு துடைத்தாள். அத்தோடு நிறுத்தாமல், அவனது வாயைச் சுற்றிலும் இருந்த ஈரத்தையும் தன் முந்தானையாலேயே   துடைத்துவிட்டாள்.



முந்தானையால் மகனின் முகத்தைத் துடைக்கும் போது, பத்மா போனில் சொன்ன அந்த  திட்டம் விஜயாவின் நினைவுக்கு வர, அவளது உடம்பிற்குள் ஒரு புதிய பெண்மைக்கான வெட்கம் லேசாகத் தலைதூக்கியது. தன் முந்தானையைச் சரிசெய்தபடி, "சசி... நேரா பெட்ரூமுக்கு வாடா" என்று ஒரு விசித்திரமான, வசீகரமான புன்னகையோடு தன் மகனை அந்தப் படுக்கையறையை நோக்கி அழைத்தாள் அந்தத் தாய்

[Dheena2003]

அம்மா தோசையை ஊட்டி முடித்துவிட்டு பெட்ரூமுக்கு வரச் சொன்னதும், சசிக்கு என்னவென்றே புரியவில்லை. "அம்மா ஒருவேளை சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு தூங்கத்தான் போறாங்க போல" என்று நினைத்துக் கொண்டவன், தன் அறைக்குச் சென்று தன் ஆபீஸ் சட்டையைக் கழற்றிப் போட்டான். பிறகு, இறுக்கமாக இருந்த தன் பேண்ட்டையும் கழட்டி ஒரு ஓரமாகப் போட்டுவிட்டு, தூங்குவதற்கு வசதியாக அலமாரியிலிருந்து ஒரு வெள்ளை லுங்கியை எடுத்து அவிழ்த்துக் கட்டப் போனான்.

அவன் லுங்கியைக் கட்ட முற்பட்ட அந்தச் சமயம், வாசலில் நின்ற விஜயா அவனைக் தடுத்து, "சசி... இப்போதைக்கு லுங்கி எதுவும் கட்ட வேண்டாம்டா. ஒரு துண்டை மட்டும் இடுப்புல கட்டிக்கிட்டு வா, அப்புறமா வேணும்னா லுங்கிக்கு மாறிக்கலாம்" என்று மிகவும் மென்மையான குரலில் கூறினாள்.

[Dheena2003]

அம்மா ஏன் இப்படிச் சொல்கிறாள் என்று சசிக்கு ஒண்ணுமே புரியவில்லை. "ஏன்மா... லுங்கி கட்டிக்கிட்டா என்ன?" என்று அவன் சற்று ஆச்சரியத்தோடு கேட்க, விஜயா அவனது கேள்விக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல், ஒரு  புன்னகையோடு நேராகப் படுக்கையறைக்குள் சென்றுவிட்டாள்.



அம்மா பதிலே சொல்லாமல் சென்றதால், சசியும் தன் கையிலிருந்த லுங்கியை ஓரமாக விசியடித்தான். அம்மா சொன்னதை மீறக் கூடாது என்று நினைத்து, ஒரு பெரிய டவலை மட்டும் எடுத்துத் தன் இடுப்பில் இறுக்கமாக உடுத்திக்கொண்டான். "ஒருவேளை அம்மா என்னை மறுபடியும் குளிக்கச் சொல்லுவாங்களோ?" என்று அவனுக்குள் ஒரு  குழப்பம் தட்டியது.


"அப்படி குளிக்கச் சொல்றதா இருந்தா பாத்ரூம் வெளியிலதானே இருக்கு, அதுக்கு எதுக்கு என்னை பெட்ரூம்குள்ள வரச் சொல்றாங்க?" என்று குழம்பியபடியே, தன் வெற்றுடம்பை மறைக்க ஒரு பனியனையும் மாட்டிக்கொண்டு, இடுப்பில் டவலோடு மெதுவாக அந்தப் படுக்கையறையை நோக்கிச் சென்றான்.

[Dheena2003]

அவன் பெட்ரூம் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்த அடுத்த விநாடி, கமகமவென்று ஒரு தெய்வீகமான நறுமணம் அவனது மூக்கைத் துளைத்தது. உள்ளே வந்தவனுக்கு அங்கே இருந்த காட்சிகள் அவனது கண்களை அப்படியே ஆச்சரியத்தில் விரிய வைத்தன.



அங்கே வராண்டாவிலிருந்து இழுத்து வரப்பட்ட அந்தப் பெரிய மரப் பலகை பெஞ்ச் போடப்பட்டிருந்தது. அதன் மேல்  வெள்ளை டர்க்கி டவல் விரிக்கப்பட்டு, பக்கத்தில் இருந்த ஸ்டூலில் தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டில், ஒரு சிறிய பௌல் என அத்தனையும் அடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்த்தவுடனேயே அது ஏதோ ஒரு ஆயுர்வேத மசாஜ் பார்லர் மாதிரித் தோற்றமளித்தது.

[Dheena2003]

"என்னம்மா இது... எதுக்காக இதையெல்லாம் இங்க எடுத்து வச்சிருக்கீங்க?" என்று சசி குழப்பத்தோடு ஏதோ கேட்க வருவதற்குள், விஜயா அவனது பின்னாடி வந்து நின்றாள். தன் கையில் வைத்திருந்த ஒரு மெல்லிய கறுப்புத் துணியால் அவனது கண்களைப் பின் பக்கமாக இழுத்துக் கட்டினாள்.



அம்மா... என்னம்மா பண்றீங்க நீங்க? எதுக்காக என் கண்ணைக் கட்டுறீங்க?" என்று சசி பதற்றத்தோடு அதைத் தன் கைகளால் தடுத்து அவிழ்க்கப் பார்த்தான். ஆனால் விஜயா அவனது கையைச் செல்லமாக 'டப்' என்று அடித்துத் தட்டிவிட்டாள். "டேய்... சும்மா இருடா! நான் சொல்ற வரைக்கும் இந்தக் கட்டை நீ அவிழ்க்கவே கூடாது, ஜாக்கிரதை!" என்று அதட்டினாள்.


சசிக்குத் தன் அம்மா ஏதோ ஒரு பெரிய பிளான் பண்ணியிருக்கிறாள் என்பது மட்டும் அரைகுறையாகப் புரிந்தது, ஆனால் அது என்ன என்பதுதான் அவனுக்கு இன்னும் பிடிபடவில்லை. பின்னாடி நின்று விஜயா அந்தக் துணியை அவனது கண்களில் மிகவும் இறுக்கமாகக் கட்டியதும், அவனுக்கு ஒட்டுமொத்தமாக இருட்டிப் போனது; சுற்றிலும் என்ன நடக்கிறது என்று கொஞ்சம் கூடத் தெரியவில்லை.

[Dheena2003]

கட்டைக் கட்டி முடித்த விஜயா, அவனது முகத்திற்கு நேராக வந்து, "டேய் சசி... இப்போ உனக்கு ஏதாச்சும் கண்ணு தெரியுதாடா?" என்று சோதிப்பதற்காகக் கேட்டாள்.


அதற்குச் சசி, "என்னம்மா விளையாடுறீங்களா? கண்ணுல துணியை வச்சு இப்படி இறுக்கமா கட்டிக்கிட்டு, கண்ணு தெரியுதான்னு வேற கேக்குறீங்களே, நியாயமாம்மா?" என்று சலிப்போடு கூறினான்.

விஜயா அவனது பேச்சைக் கேட்டுச் சிரித்துக்கொண்டே, அவனது முகத்திற்கு முன்னால் தன் கை விரல்கள் இரண்டை நீட்டி, "இருடா... உனக்கு ஒரு சின்ன டெஸ்ட் வச்சிருவோம். இப்போ சொல்லு, என் கையில இது எவ்ளோ விரல் இருக்கு?" என்று தன் குரலை மாற்றிப் பாசமாகக் கேட்டாள்.

சசி இருட்டுக்குள் தன் தலையை ஆட்டி, "அம்மா... உண்மையாலுமே எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியலம்மா! நீங்க விரல் வச்சிருக்கீங்களா இல்லையான்னு கூட எனக்குத் தெரியல" என்று கத்தினான்.

"பரவால்லடா... உனக்குத் தோணுறதை, தெரிஞ்சதை ஏதாச்சும் ஒரு நம்பரைச் சொல்லு" என்று விஜயா அவனை வற்புறுத்தினாள்.

[Dheena2003]

"அய்யோ... தெரியலன்னு சொன்னாலும் விட மாட்டேங்குறாங்களே!" என்று நினைத்த சசி, தன் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு நம்பரை யோசித்து, "ஹ்ம்ம்... 5 விரல் இருக்கும்மா!" என்று தப்பாகச் சொன்னான்.


விஜயா இப்போ தன் கையில் ஒரே ஒரு விரலை மட்டும் நீட்டி, "சரி, இப்போ சொல்லு... இது எவ்ளோ விரல்?" என்று மீண்டும் கேட்டாள். சசி இம்முறை யோசிக்காமல், "10 விரல்மா!" என்று  சொல்ல, விஜயாவுக்குச் சிரிப்புத் தாங்கவில்லை; அவள் "புளக்" என்று சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டாள்.

[Dheena2003]

சரி சரி... இந்த டெஸ்ட்ல நீ சூப்பரா பாஸ் ஆகிட்டேடா என் தங்கம்!" என்று அவனது  பதிலைக் கிண்டல் செய்தபடியே, அவனது கைகளைப் பக்குவமாகப் பிடித்து அந்த மர பெஞ்சின் மீது மெதுவாக அமரவைத்தாள்.


அவன் அமர்ந்த அடுத்த கணமே, விஜயா அவனது பனியனின் கீழ் இடுக்கில் கையை விட்டு, அதை அப்படியே கீழ்நோக்கி இருந்து மேல்நோக்கிக் கழற்றுவதற்காக உருவினாள். சசி லேசான கூச்சத்தோடு, "அம்மா... ஏன் இப்போ என் டிரெஸ்ஸை அவிழ்க்கிறீங்க? என்ன செய்யப் போறீங்க நீங்க?" என்று தடுத்தவாறு கேட்டான்.

"டேய்... உனக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரே வலியா இருக்குன்னு சொன்னியே, அதான் உனக்கு ஒரு நல்ல ஆயில் மசாஜ்  பண்ணி விடப் போறேன்டா. அதுக்குத்தான் பனியனைக் கழற்றச் சொல்றேன், கையைத் தூக்கு தம்பி" என்று இழுத்துக் கூறினாள்.

[Dheena2003]

அம்மா தனக்கு ஆயில் மசாஜ் தான் செய்யப் போகிறாள் என்று தெரிந்ததும் சசிக்கு அப்பாடா என்று நிம்மதியாக இருந்தது; அவனும் தன் இரு கைகளையும் மேலே தூக்கி பனியனைக் கழற்ற வழிவிட்டான். விஜயா அவனது பனியனை முழுமையாக உருவி எடுத்து ஒரு ஓரமாகக் கீழே போட்டாள்.


இப்போது சசி வெற்று மேனியோடு அந்தப் பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்க, விஜயா அவனது தோள்களைப் பிடித்து, "அப்படியே மெதுவா மல்லாக்கப் படுத்துக்கோடா சசி... அம்மா எல்லாத்தையும் ரெடி பண்ணிக்கிறேன்" என்று சொல்லி அவனை அந்த வெள்ளை டவலில் மல்லாக்கப் படுக்க வைத்தாள். பிறகு, மேஜையில் இருந்த தேங்காய் எண்ணெயை எடுத்து அந்தச் சிறிய பௌலில் "சளசள"வென்று ஊற்றினாள்.

அந்தக் குத்திருட்டில், தன்னைச் சுற்றி என்ன விசித்திரமான பாச விளையாட்டு நடக்கப் போகிறது என்று தெரியாமல் படுத்திருந்த சசிக்கு, அவனது அம்மா கைகளை அசைக்கும் போது அவளது கைகளில் அணிந்திருந்த தங்க வளையல்கள் எழுப்பிய அந்த "கலகல" என்ற மங்களகரமான சத்தம் மட்டும் அத்தனை தெளிவாக அவனது காதுகளில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவனது இதயம் ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பில் மெதுவாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.

[Dheena2003]

ரொம்ப நேரம் ஆகியும் அவளிடம் இருந்து எந்தப் பதிலும் வராததால், அந்தக் குத்திருட்டில் படுத்திருந்த சசிக்குக் கொஞ்சம் பயமும் குழப்பமும் கலந்த பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. "அம்மா... ரூம்ல தானே இருக்கீங்க? ஏன் ஒரு சத்தமும் இல்லாம அமைதியா இருக்கீங்கம்மா?" என்று தன் கைகளை லேசாக அசைத்தபடி திக்கித் திணறித் தன் அம்மாவைக் கூப்பிட்டான்.


அவனது தவிப்பைக் கண்டு புன்னகைத்த விஜயா, தன் வளையல்கள் கலகலவென்று சத்தமிட அவனது அருகில் நெருங்கி வந்தாள். "அம்மா இங்கதான்டா இருக்கேன்... நீ அப்படியே சமத்தா படுத்துக்க, இப்போ மசாஜை ஆரம்பிச்சிரலாம்" என்று தன் குரலை மென்மையாக்கி அவனுக்குத் தைரியம் கூறினாள்.

இருப்பினும் சசிக்கு அந்தக் கண்ணைக் கட்டியிருந்த விதம் ஒருவித அசௌகரியத்தைத் தந்தது. "அம்மா... சாதாரண ஆயில் மசாஜ்தானே பண்ணிவிடப் போறீங்க, அதுக்கு எதுக்குமா இப்படிப் பண்ணனும்? இந்தத் துணியை இப்போ அவுத்துவிடலாம்லம்மா? சும்மாவே எனக்கு இருட்டுன்னா லேசான பயம்  , இதுல நீங்க வேற கண்ணை நல்லா இறுக்கிக் கட்டிருக்கீங்க" என்று கெஞ்சினான்.

"ப்ளீஸ் அம்மா... நான் இந்தத் துணியை அவிழ்க்கட்டுமா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே, சசி தன் இரு கைகளையும் மெதுவாகத் தன் முகத்திற்கு நேராகக் கொண்டு வந்து, கண்களில் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த முடிச்சை அவிழ்க்க முயன்றான். அவனது விரல்கள் துணியைத் தொட்ட அடுத்த விநாடி...

'பட்...' என்று அவனது கைகளில் செல்லமாக ஒரு அடி விழுந்தது. விஜயா அவனது கையைத் தட்டிவிட்டு, "டேய் சசி! அம்மா சொல்ற வரைக்கும் நீ அந்தக் கட்டை அவிழ்க்கவே கூடாதுன்னு சொல்லிட்டேன்ல... மறுபடியும் மறுபடியும் அதே  பண்ணிட்டு இருக்காதே" என்று  அம்மாவிற்கே உரிய கண்டிப்போடு அதட்டினாள்

[Dheena2003]

அம்மாவின் அந்த அதட்டலுக்குப் பிறகு சசிக்கு வேறு வழியே இல்லை என்று புரிந்துவிட்டது. அவன் தன் கைகளைக் கீழே போட்டுவிட்டு, "சரிம்மா... நீங்க சொல்றபடியே செய்யுங்க" என்று சலிப்போடு முணுமுணுத்தபடி, அந்த மர பெஞ்சில் எவ்வித அசைவும் இன்றி அப்படியே அமைதியாக மல்லாக்கப் படுத்துக் கிடந்தான்.


அறைக்குள் மீண்டும் ஒரு நீண்ட நிசப்தம் நிலவியது. சாம்பிராணி புகையின் நறுமணம் அவனது நாசியை இன்னும் கிறங்கடித்துக் கொண்டிருக்க, சசி தன் காதுகளை உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். கொஞ்ச நேரம் கழித்து, அவனது தலைமாட்டிற்குப் பின்னால் ஒரு மெல்லிய அசைவு ஏற்படுவது போல அவனுக்குத் தோன்றியது.

சட்டென்று, விஜயாவின் குரல் மிகத் தெளிவாக அவனது காதுக்கு மிக அருகில் கேட்டது. "சசி..." என்று அவளது மூச்சுக்காற்று அவனது காதோர நரம்புகளில் படும்படி அவள் மிக ரகசியமாகக் கூப்பிட, சசி அந்த எதிர்பாராத நெருக்கத்தில் பயந்துபோய் திடுதிப்புக்கென்று திடுக்கிட்டான்.

"அம்மா...!!!" என்று அவன் லேசான அதிர்ச்சியோடு கத்த, அவனது அந்தத் தவிப்பையும் பயத்தையும் பார்த்த விஜயாவுக்குப் பயங்கரமான சிரிப்பு வந்துவிட்டது. அவள் "ஹா... ஹா... ஹா..." என்று தன் கைகளைத் தட்டி   சத்தமாகச் சிரித்தாள்.

"ஏண்டா சசி... அதுக்குள்ள இப்படிப் பயந்துட்டியா என் செல்லம்?" என்று அவனது பயத்தைக் கிண்டல் செய்தபடி அவனது தோள்களைத் தொட்டாள். அவளது மென்மையான கைகளின் தொடுதல் பட்டதும் சசியின் இதயம் இன்னும் கொஞ்சம் வேகமாக அடிக்கத் தொடங்கியது.

[Dheena2003]

"பின்ன என்னம்மா... இப்படி கண்ணை அமுக்கிக் கட்டிக்கிட்டு, சுத்தி என்ன நடக்குதுன்னே தெரியாம படுத்திருக்கப்ப, திடுதிப்புன்னு வந்து காதுகிட்ட குரல் கொடுத்தா யாருக்குத்தான் பயம் வராது?" என்று சசி தன் முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டான்.


விஜயா அவனது நெற்றியில் தன் விரல்களால் மெதுவாகத் தடவிவிட்டாள். "சரி சரி... கோவிச்சுக்காதடா என் தங்கம். இரு... இதோ இப்போ மசாஜை  ஆரம்பிக்கப் போறேன்" என்று  உற்சாகத்தோடு கூறி, அவனது உடம்பின் அசைவுகளைக் கவனிக்கத் தொடங்கினாள்.

அவள் மெதுவாகக் கீழே குனிந்து, சசியின் வலது கையைத் தன் மென்மையான விரல்களால் பற்றி அந்த மர பெஞ்சின் ஒரு பக்கமாக அவனது கையை நீட்டி, நேராக அங்கே வைத்தாள்.

அடுத்து, அவனது இடது பக்கக் கைக்கும் சென்று, அதே போலப் பாசத்தோடு அவனது கையைப் பிடித்து, அந்த மர பெஞ்சின் மறுபுறமாக நீட்டி நேராக வைத்தாள். இப்போது சசி தன் இரு கைகளையும் இருபுறமும் நீட்டியபடி, வெற்று மார்போடு, கண்களில் துணி கட்டப்பட்டு அந்தப் பெஞ்சில் முழுமையாகத் தன்னை அவளிடம் ஒப்படைத்துப் படுத்திருந்தான்.

விஜயா அந்தத் தேங்காய் எண்ணெய் பௌலைத் தன் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு, அவனது மார்பிற்கு மிக அருகில் வந்து நின்றாள். அவளது முகத்தில் இப்போது வெட்கமும், தன் மகனின் தவிப்பைத் தீர்க்கப் போகும் அந்தப் பாசத்தின் எல்லையும் ஒரு சேர எட்டிப் பார்க்க, அடுத்த கட்ட லீலைக்கான முதல் சொட்டு எண்ணெயை அவனது வெற்றுடம்பில் ஊற்றத் தயாரானாள் அந்தத் தாய்.

விஜயா அந்தத் தேங்காய் எண்ணெயைத் தன் உள்ளங்கையில் தாராளமாக ஊற்றிக்கொண்டாள். தன் கைகளை ஒன்றாகச் சேர்த்துத் தேய்த்துவிட்டு, சசியின் தலை உச்சிக்கு நேராகக் கொண்டு சென்றாள். "சளசள..."வென்று ஜில்லென்ற தேங்காய் எண்ணெய் அவனது நெற்றியில் பட்டு, அப்படியே அவனது தலைமுடிக்குள் இறங்கி வழிந்துகொண்டு செல்ல, அதுவரை  பயத்தில் தவித்துக்கொண்டிருந்த சசிக்கு உடம்பெல்லாம் ஜில்லென்று குளிர்ந்தது போல இருந்தது.

அந்த எண்ணெய் அவனது தலையிலிருந்து வழிந்து, வெள்ளை டவலில் கொட்டுவதற்கு முன்னால், விஜயா சற்றும் தாமதிக்காமல் தன் இரண்டு உள்ளங்கைகளாலும் அந்த எண்ணெயை வாரியெடுத்தாள். அவளது  , மென்மையான கைகளால் அவனது தலையின் அத்தனை பக்கங்களிலும் எண்ணெயை நன்றாகப் பரப்பித் தேய்க்கத் தொடங்கினாள். அவளது கைகளின் ஸ்பரிசம் அவனது மண்டையோட்டில் ஒரு புதிய சுகத்தைத் தந்தது.


அவளது கைகள் அத்தனை கனிவாகவும், இதமாகவும் அழுத்தம் கொடுத்துத் தேய்த்ததில், சசிக்குள்ளிருந்த அத்தனை கவலைகளும் பறந்துபோயின. அவனால் அந்தச் சுகத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல், தன் வாயைத் திறந்து, "ஆஆஹ்... அம்மா... செமயா இருக்குமா... அப்படியே சொர்க்கத்துல மிதக்குற மாதிரி இருக்கு..." என்று சுகத்தில் மெதுவாக முனகத் தொடங்கினான்.