[Thamizh13]

Very interesting bro

[moledcock]

Nicely going

[Kathir anbu]

வசந்தி அன்று காலையில் சமைத்த உணவை ஒரு கூடையில் வைத்துக்கொண்டு கதிரின் விவசாய நிலத்திற்கு நடந்தாள். 

 வயல்களில் பசுமை அலையடித்துக் கொண்டிருந்தது. 

தூரத்தில் கதிர் தனியாக நின்று வேலை செய்துகொண்டிருந்தான்...

அவன் தோற்றம்... அகன்ற தோள்கள், வியர்வையால் ஈரமான உடல், கையில் மண்வெட்டி.... வசந்திக்கு உள்ளே ஏதோ ஒன்று நடுங்கியது.

 அவள் அவனைக் கைவிட்டபோது அவன் ஒரு சிறு குழந்தை. இப்போது ஒரு ஆண்.
அவள் அருகில் சென்றாள்.

"வாடா சாப்பிடலாம்.."

வசந்தி மெதுவாக திரும்பி வந்தாள். 

கூடையை எடுத்து மரத்தின் அடியில் வைத்தாள்.

“சாப்பிடு கதிர்....” என்று மெல்லச் சொன்னாள். 

அவள் அமர்ந்தாள். 

சேலையின் முந்தானை சற்று நழுவியது. மார்பின் வடிவம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. 

அவள் அதை சரிசெய்யவில்லை. மாறாக, கையால் முடியைப் பின்னால் எடுத்து, உடலை சற்று முன்நோக்கி வளைத்தாள்.

கதிர் அவளைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் ஒரு கணம் அவள் மார்பில் நின்றன. உள்ளே ஏதோ இறுகியது. குற்ற உணர்வு எரிந்தது. 

"இவள் உன் தாய்... நீ இப்படிப் பார்க்கக் கூடாது..."

ஆனால் கண்கள் கட்டுப்படுத்தவில்லை.

“நீ ஏன் தினமும் இங்கே வர ஆரம்பிச்சுட்ட?” 

நானே சாப்பிட வருவேன்" என்று அவன் கேட்டான். 

குரல் அமைதியாக இருந்தாலும் உள்ளே அலை அடித்தது.

“உனக்கு யாரும் உணவு கொண்டு வர மாட்டாங்களே... அதனால.” அவள் சிரித்தாள். 

சிரிக்கும்போது மார்பு சற்று அசைந்தது. கதிரின் தொண்டை உலர்ந்தது.

“நான் தனியா சாப்பிட்டுக்கிறேன்.” என்று அவன் சொன்னான். ஆனால் பார்வை மீண்டும் அவள் உடலைத் தேடியது. 

அவன் தலையை அசைத்துக்கொண்டான். குற்ற உணர்வு அதிகரித்தது.

வசந்தி எழுந்து அவன் அருகில் வந்தாள்."என்னாச்சு டா...முகம் சோர்வா இருக்கு...” அவள் கையை நீட்டி அவன் கன்னத்தைத் தொட்டாள். 

அப்போது அவள் மார்பு அவன் தோளைத் தொட்டது. மென்மையான அழுத்தம்.

கதிர் உடலை இறுக்கினான். போதும்... இனிமேல் தாங்க முடியாது. அவன் பின்வாங்கினான்.

அவள் தலையை சாய்த்தாள். சேலை இன்னும் நழுவியது. 

முலையின் மேற்பகுதி இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் அதை வேண்டுமென்றே விட்டாள் போல...

கதிரின் மூச்சு வேகமானது. அவன் சுன்னி விறைத்தது... 

உள்ளே குற்ற உணர்வும், ஆசையும், கோபமும் கலந்தன. 

இவள் உன் தாய்... நீ இப்படி உணரக்கூடாது... ஆனால் அவள் உடலைப் பார்த்தால்...

“போதும்!” என்று அவன் திடீரென்று உரக்கச் சொன்னான். “இனிமேல் இப்படி வரக்கூடாது!”

வசந்தி திடுக்கிட்டாள். “என்ன ஆச்சு?”
கதிர் அவளை நேருக்கு நேர் பார்த்தான். கண்களில் கோபம்.

“நான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்... நீ என் அம்மா.”
வசந்தியின் முகம் வெளுத்தது. அவள் பின்வாங்கினாள்.

“நீ... எப்படி...”

“தெரிஞ்சுடுச்சு... .” அவன் குரல் உடைந்தது. 

“ஏன் என்னை விட்டுட்ட? ஏன் கைவிட்ட? குழந்தையா இருக்கும்போதே ஏன் என்னை தனியா விட்டுட்டு போன?”

வசந்தியின் கண்களில் நீர் வந்தது. அவள் தலைகுனிந்தாள். கைகள் நடுங்கின.

“நான்... நான்...” அவள் பேச முடியவில்லை. கண்ணீர் வழிந்தது.

“சொல்லு டி ....ஏன் விட்டுட்ட?” கதிர் இன்னும் ஒரு அடி முன்வந்தான்.

 “நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்? நீ ஏன் என்னை தனியா விட்டுட்டு போன?”

வசந்தி அழுதாள். தோள்கள் நடுங்கின. அவள் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டாள்.

“என்னால முடியல... அப்போ என்னால வளர்க்க முடியல...” அவள் குரல் அழுகையில் உடைந்தது.

 “நான் பயந்துட்டேன்... உன்னை விட்டுட்டேன்... இப்போ உன்னைப் பார்க்கும்போது... என் உள்ளம் வெடிக்கிற மாதிரி இருக்கு...”

கதிர் எழுந்து நின்றான்... கோபம் இன்னும் இருந்தது. ஆனால் அவள் அழுகை அவன் நெஞ்சில் ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டது.

வயலின் காற்று அமைதியாக வீசியது.

உணவு கூடை கீழே கிடந்தது.

இருவரும் பேசாமல் நின்றனர்.

ஒரு ரகசியம் இப்போது வெளியே வந்துவிட்டது

தாய் மகன் என்ற உண்மை இப்போது வெளியே வந்துவிட்டது.

**************


இருவரும் மரத்தடியில் நின்றனர். பேச்சு நின்றது. காற்று மட்டும் வீசியது. உணவு கூடை இன்னும் கீழே கிடந்தது.

வசந்தி முதலில் நடந்தாள். கதிர் பின்னால் நடந்தான். வீட்டை நோக்கி....

வழியெங்கும் அமைதி. யாரும் பேசவில்லை. 

தாய் மகன் என்ற உண்மை இப்போது இருவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் அந்த உண்மை அவர்களை இன்னும் தூரமாக்கியது.

வீட்டு வாசலை அடைந்ததும் வசந்தி நின்றாள். திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். கண்கள் இன்னும் சிவந்திருந்தன.

“மன்னிச்சுடு கதிர்...” என்று அவள் மெல்லச் சொன்னாள். குரல் உடைந்தது. “நான் உன்னை விட்டுட்டது தப்பு. என் வாழ்க்கை முழுக்க அந்தத் தப்பைச் சுமந்துகிட்டு இருக்கேன்.”

கதிர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. வெறுமனே பார்த்தான்.

வசந்தி அழுகை மீண்டும் வந்தது. அவள் சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள்.

“நான் அப்போ சின்ன வயசு... பதினாறு கூட ஆகல. ஒருத்தன் என்னை ஏமாத்தினான். நான் கர்ப்பமானேன். குடும்பத்துக்குத் தெரிஞ்சா என்னைக் கொல்லுவாங்க... அல்லது ஊரை விட்டுத் துரத்துவாங்க. பயந்துட்டேன். உன்னை பெத்தவுடனே... இரவு நேரத்துல... ஒரு கோவில்ல விட்டுட்டு வந்துட்டேன். நான் திரும்பிப் பார்க்கவே இல்ல. என் மனசு அன்னக்கே இறந்துடுச்சு...”

அவள் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு அழுதாள். தோள்கள் நடுங்கின...

அழுகையில் அவள் உடல் சற்று முன்நோக்கி வளைந்தது...

சேலை நழுவியது. மார்பின் வடிவம் தெரிந்தது. கதிரின் கண்கள் ஒரு கணம் அங்கே நின்றன. உள்ளே ஏதோ இறுகியது. குற்ற உணர்வு மீண்டும் எரிந்தது.

அவன் தலையைத் திருப்பினான்.
வசந்தி தொடர்ந்தாள். “நான் உன்னைத் தேடினேன்... பல வருஷம். கிடைக்கல. இப்போ தான் உன்னை கண்டு பிடிச்சேன்... 

உன்னைப் பார்த்ததும்... என் மனசு உடைஞ்சுடுச்சு..."

கதிர் அமைதியாகக் கேட்டான். ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவள் வார்த்தைகள் அவன் உள்ளே போய்ச் சேர்ந்தன. வலி, கோபம், பரிதாபம் எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்தன.

வசந்தி இன்னும் அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவள் உடல் நடுங்கியது. சேலை மேலும் நழுவியது. 

கதிரின் பார்வை மீண்டும் அவள் உடலைத் தேடியது. ..

அவன் தொண்டை உலர்ந்தது. இவள் உன் தாய்... அவள் அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்... நீ இப்படிப் பார்க்கக் கூடாது.

அவன் தாங்க முடியாமல் பின்வாங்கினான்.

“நான்... கொஞ்ச நேரம் வெளியே போறேன்.” என்று மட்டும் சொன்னான். குரல் கரகரத்தது.

வசந்தி தலைதூக்கினாள். “கதிர்...”
அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை...வாசலைத் தாண்டி வெளியே நடந்தான். இருட்டு நோக்கி.
வசந்தி தனியாக நின்றாள். அழுகை தொடர்ந்தது.

கதிர் தூரம் நடந்தான். மனசுக்குள் அவள் வார்த்தைகள் ஒலித்தன. பதினாறு வயசு. ஏமாற்றம்... பயம்... சர்ச்சில் விட்டது.

அவன் நின்றான். வானத்தைப் பார்த்தான்.
பிறகு மெதுவாகத் திரும்பினான். வீட்டை நோக்கி. ஆனால் இன்னும் நேரம் எடுத்துக்கொண்டான். உள்ளே இருக்கும் குழப்பத்தை சமாளிக்க....


தாய் மகன் என்ற உறவு இப்போது தெளிவாகிவிட்டது.

ஆனால் அந்த உறவின் எடை இன்னும் இருவரையும் அழுத்தியது.

*********

கதிர் நிறைய நேரம் வெளியே நடந்தான். வயல் வழியா, வாய்க்கால் பக்கமா, மரத்தடிகளில உக்காந்து... அவள் சொன்னதெல்லாம் மனசுக்குள்ளே சுத்திச்சுத்தி வந்தது.
பதினாறு வயசு.

ஏமாற்றம்.

பயம்.

அவன் கோபத்தை முழுசா விட முடியல. ஆனா வெறுப்பையும் முழுசா வளர்க்க முடியல.

***************


இரவு ஆனதும் தான் வீட்டுக்குத் திரும்பினான்.

வீட்டுக்குள்ள விளக்கு எரிஞ்சுட்டு இருந்தது. வசந்தி சோஃபா மேல உக்காந்திருந்தாள்...

கண்கள் இன்னும் வீங்கியிருந்தன. அவன் வந்ததும் தலைதூக்கினாள்.

“வந்துட்டயா...” என்று மெல்லச் சொன்னாள்.

கதிர் வாசல்ல நின்றான். உள்ளே வரல.

“சாப்பாடு இருக்கா?” என்று கேட்டான்.

“இருக்கு..."

அவன் உள்ளே வந்தான். சாப்பாட்டை எடுத்து உக்காந்து சாப்பிட ஆரம்பிச்சான்...

அமைதி....யாரும் பேசல.

வசந்தி அவனைப் பார்த்தபடி உக்காந்திருந்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து பேசினாள்.

“நீ என்னை வெறுக்கிறயா?”
கதிர் தலைதூக்கல. சாப்பாட்டை மென்றுகொண்டே சொன்னான்.

“வெறுக்கல... ஆனா புரியல. என்னை ஏன் அப்படியே விட்டுட்ட?”

“நான் சொன்னேனே... பயந்துட்டேன். என் அப்பா மோசமானவர்.... தெரிஞ்சா என்னைத் தொலைச்சுருவார்...உன்னையும். அதனால...”

“நான் அம்மா‌ பாசம் இல்லாம வளர்ந்தேன். யாரும் என்னைத் தனியா விடல.... ஆனா ஒருத்தரும் என்னைத் தன் பிள்ளையா நினைக்கல.” 

அவன் குரல் அமைதியா இருந்தாலும் உள்ளே வலி தெரிஞ்சது.

வசந்தி கண்ணீர் மீண்டும் வந்தது. ஆனா இத்தடவ அடக்கினாள்.

“நான் திரும்பி வந்துட்டேன்... இப்போதாவது... உன்னோட இருக்கட்டுமா?”
கதிர் சாப்பாட்டை வச்சுட்டு அவளைப் பார்த்தான்.

“தாய் மகன் மாதிரிதானே?”
அவள் பதில் சொல்லல. தலைகுனிந்தாள்.
கதிர் எழுந்து நின்றான்.

“நான் தூங்கப் போறேன். நீயும் தூங்கு. நாளைக்குப் பேசலாம்.”

அவன் உள்ளே போனான். கதவை மூடல.

வசந்தி தனியா உக்காந்தாள். விளக்கு மெதுவா வெளிச்சம் கொடுத்தது. அவள் மனசுக்குள்ளே பல கேள்விகள்.
அவன் மனசுக்குள்ளேயும்.
தாய் மகன் என்ற உறவு இப்போது தெளிவாயிடுச்சு...

ஆனா அந்த உறவுக்குள்ளே இன்னும் ஏதோ ஒன்று நிற்குது.

இருவரும் அதைத் தொடர பயப்படுறாங்க.

இருவரும் அதை மறக்க முடியல.
இரவு நீண்டது.

*******

இரவு இன்னும் ஆழமாக இருந்தது. கதிர் படுக்கையில் படுத்தான். கண்கள் மூடவில்லை. அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் மனசுக்குள்ளே சுற்றின.
வெளியே வசந்தி இன்னும் உட்கார்ந்திருந்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவன் அறைக்கு வந்தாள். கதவு திறந்தே இருந்தது.

“கதிர்...” என்று மெல்ல அழைத்தாள்.
அவன் திரும்பினான். ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

வசந்தி உள்ளே வந்து அவன் படுக்கை அருகில் நின்றாள். கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டாள்.
“மன்னிச்சுடு கதிர்... உண்மையா மன்னிச்சுடு. நான் உன்னை விட்டுட்டது பெரிய தப்பு. என் வாழ்க்கை முழுக்க அந்த வலி தான். உன்னைப் பார்த்ததும் என் நெஞ்சு வெடிக்கிற மாதிரி இருக்கு. மன்னிச்சுடு...”

கதிர் எழுந்து உட்கார்ந்தான். அவளை நேருக்கு நேர் பார்த்தான். கண்களில் இன்னும் கோபம் இருந்தது.

“மன்னிப்புனு சொன்னா போதுமா? நான் சின்ன வயசுல எத்தனை முறை அழுதேன் தெரியுமா? யாரும் என்னைத் தனியா விடல... ஆனா ஒருத்தரும் என்னைத் தன் பிள்ளையா நினைக்கல. நீ சொல்ற மன்னிப்பு எனக்கு வேணாம்.”

வசந்தியின் கண்களில் நீர் வந்தது. ஆனா அவள் பின்வாங்கவில்லை.

“நான் தெரிஞ்சுக்கிறேன்... என் மன்னிப்பு போதாது. ஆனா நான் இப்போ இங்கே இருக்கேன். உனக்கு சின்ன வயசுல கிடைக்காத எல்லாத்தையும் நான் தரேன். நீ தனியா அழுத நாட்கள்... யாரும் உன்னை அணைக்காத இரவுகள்... யாரும் உனக்கு சொல்லாத ஆறுதல்... எல்லாத்தையும் நான் தரேன்... என் மீதி வாழ்க்கை முழுக்க உனக்காக... நீ என்ன சொன்னாலும் கேட்பேன்... நீ என்ன கேட்டாலும் தரேன். உனக்கு தாய் இல்லாம போன எல்லா வலியையும் நான் போக்கறேன்... வாக்கு தரேன்.”

கதிர் பார்வையைத் திருப்பினான். குரல் கரகரத்தது.

“வாக்கு தந்தா என்ன? கடந்த காலம் திரும்பி வராது. நான் சின்ன வயசுல தேடின தாய் இப்போ வந்துட்டாலும்... அந்தக் காலம் மாறாது.”

வசந்தி மெதுவாக அவன் கை அருகில் அமர்ந்தாள். தொடவில்லை. தூரத்திலேயே.

“மாறாதுனு தெரியும். ஆனா இனிமேல் நீ தனியா இருக்க மாட்ட. நான் இருக்கேன். உன் பக்கம். ...நீ என்னை வெறுத்தாலும் நான் போக மாட்டேன். ...நீ என்னை ஏற்கனும்னு நான் கேக்கல. நான் தரணும்னு சொல்றேன். சின்ன வயசுல நீ இழந்த எல்லாத்தையும்... இப்போ நான் தரேன்.”

கதிர் அமைதியாக இருந்தான். கோபம் இன்னும் இருந்தது. ஆனா அவள் வார்த்தைகள் அவன் உள்ளே ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டன....

பதில் சொல்லவில்லை. மீண்டும் படுக்கையில் சாய்ந்தான்.

“போய் தூங்கு...” என்று மட்டும் சொன்னான்.
வசந்தி எழுந்து நின்றாள். தலைகுனிந்து வெளியே போனாள். கதவை மூடவில்லை.
வெளியே உட்கார்ந்து மீண்டும் அழுதாள். ஆனா இத்தடவ அமைதியாக.
கதிர் உள்ளே கண்களை மூடிக்கொண்டான். 

அவள் வாக்கு மனசுக்குள்ளே ஒலித்தது.
“சின்ன வயசுல நீ இழந்த எல்லாத்தையும்... இப்போ நான் தரேன்.”
அவன் அதை நம்பவில்லை.

ஆனா முழுசா நிராகரிக்கவும் முடியவில்லை.
இரவு நீண்டது.

********

காலை.
கதிர் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தான். உடல் சோர்வாக இருந்தது. நேற்று இரவு நன்றாகத் தூங்கவில்லை. பக்கத்தில் யாரோ இருக்கிற மாதிரி உணர்ந்தான்.
திரும்பிப் பார்த்தான்...

வசந்தி அறையின் மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.... குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள். 

துண்டை கையில் பிடித்தபடி, உடை மாற்றிக்கொண்டிருந்தாள். காலை வெளிச்சம் அவள் முகத்தில் விழுந்தது.
கதிர் அதிர்ச்சியில் எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
“என்ன இது?!” என்று சத்தமிட்டான். “நீ என்ன இங்கே?”
வசந்தி அமைதியாகத் திரும்பினாள். குரல் மென்மையாக இருந்தது.


“என் அறைக்குள்ள நீ எப்படி வரலாம்? வெளியே போ!” கதிர் சத்தம் போட்டான். 

ஆனால் குரலில் கோபத்துடன் சற்று அதிர்ச்சியும் கலந்திருந்தது.
வசந்தி பயப்படவில்லை. மெதுவாக அவனைப் பார்த்தாள்.

“நான் நேத்து சொன்னேன்ல... உனக்கு சின்ன வயசுல கிடைக்காத எல்லாத்தையும் தரேன்னு. அதனால தான் இங்கே வந்தேன். நான் இனிமேல் உன் அறையில தான் இருப்பேன்.”

“நான் சம்மதிக்கல. வெளியே போ!” கதிர் படுக்கையில் இருந்து எழுந்தான். ஆனால் அவன் கால்கள் முன்னால் செல்லவில்லை.
வசந்தி ஒரு அடி அருகில் வந்தாள். குரல் இன்னும் மென்மையாக.

“நீ கோபப்படு பரவால....ஆனா நான் போக மாட்டேன். ...நீ சின்ன வயசுல தனியா தூங்கின. ...யாரும் பக்கத்துல இல்லாம. இனிமேல் நான் இருக்கேன்... உன் பக்கத்துல....இரவு நீ தனியா இருக்கும்போது... நான் இருக்கேன். அது தான் என் வாக்கு.”

கதிர் பற்களை இறுக்கினான்.

வசந்தி அவன் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள்.
“ நான் உனக்குத் தர வேண்டியதை தரேன். ..அன்பை. கவனத்தை. நீ சின்ன வயசுல இழந்த எல்லாத்தையும். நீ என்னைத் தள்ளினாலும்... நான் இங்கே தான் இருப்பேன். உன் பக்கம்.”

கதிர் மூச்சு வேகமாக இருந்தது. உள்ளே கோபமும், வலியும், ஏதோ மென்மையான உணர்வும் கலந்தன. அவன் பார்வை அவள் முகத்தில் நின்றது.

“நான் இதை ஏற்கல...” என்று சொன்னான். ஆனால் குரல் முதல் சத்தம் போல் இல்லை.

வசந்தி மெதுவாக அவன் கை அருகில் வந்தாள். தொடவில்லை. தூரத்திலேயே நின்றாள்.

“நீ இன்னும் கோபத்துல இருக்க. . ஆனா நான் உன்னை விட்டுப் போக மாட்டேன். என் அன்பைத் தவிர வேற ஒண்ணும் என்னிடம் இல்ல. அதை வச்சு தான் உன்னை அமைதிப்படுத்த முடியும்னு நினைக்கிறேன். நீ என்னை ஏற்கனும்னு நான் கட்டாயப்படுத்தல. நான் இங்கே இருக்கேன்... அவ்வளவு தான்.”

கதிர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவன் பார்வை தரையில் விழுந்தது. உள்ளே ஏதோ ஒன்று இளகியது. கோபம் இன்னும் இருந்தாலும், அவள் வார்த்தைகள் அவன் நெஞ்சில் மெதுவாகப் படிந்தன.
வசந்தி அறையை விட்டு வெளியே போகவில்லை. அமைதியாக அங்கேயே நின்றாள்.

“நீ சொன்னா மட்டும் வெளியே போவேன். இல்லன்னா இங்கேயே இருப்பேன். உன் அறையில. உன் பக்கத்துல.”
கதிர் தலைதூக்கினான். அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். காலை வெளிச்சம் இருவரையும் மென்மையாகத் தொட்டது.

ஒருவன் கோபத்துடன்.

ஒருத்தி அமைதியுடன்.

ஆனால் இரண்டு பேர் மனசுக்குள்ளேயும்... ஏதோ ஒரு மென்மையான இழை இணைக்கத் தொடங்கியது.

வசந்தி தன்னைத் தாய் என்று அறிந்திருக்கிறாள். ...

ஆனால் கதிரைப் பார்க்கும்போது தாய்மை உணர்வு மட்டும் வரவில்லை. அவன் வளர்ந்த உடல், அவன் பார்வை, அவன் அருகாமை — இவை அவளுக்குள் வேறு ஒரு உணர்வை எழுப்புகின்றன. இந்த உணர்வை அவள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை...

அதனால் அவள் அதை “உனக்குக் கிடைக்காத அன்பைத் தருகிறேன்” என்ற பெயரில் மறைக்க முயல்கிறாள். அவள் உடலைக் காட்டுவதும், அறையில் தங்குவதும், இந்தக் குழப்பமான ஆசையின் வெளிப்பாடு. அதே நேரம் அதைத் தாய்மையின் பரிகாரமாகவும் நியாயப்படுத்துகிறாள்....


********

நாட்கள் வேகமாக ஓடின...

வயலில் வேலை தொடங்கியது... வசந்தி அன்றாடம் உணவு கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தாள்...அறையில் தங்குவது, பேச்சு, அமைதி — எல்லாம் மெல்ல ஒரு வழக்கமாகிவிட்டது...கோபம் குறையவில்லை. ஆனால் முன்பு போல் சத்தம் போடவும் இல்லை.

ஒரு நாள் காலை.
கதிரின் தந்தை முழுவதும் குணமானார். முகத்தில் அமைதி. கையில் ஒரு சிறிய பை.
“கதிர்...” என்று அழைத்தார்.
கதிர் ஓடி வந்தான். வசந்தியும் வாசலில் நின்றாள்.

தந்தை இருவரையும் பார்த்தார். நீண்ட நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை. பிறகு மெதுவாகத் தொடங்கினார்.

“நான் முழுசா சரியாகிட்டேன். டாக்டரும் சொல்லிட்டார். இனிமேல் எனக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல.”

கதிர் மௌனமாக நின்றான்.
“நான் காசிக்குப் போறேன். என் கடைசி காலத்தை அங்கே தான் கழிக்கணும்னு நினைக்கிறேன். பல வருஷமா நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். இப்போ தான் முடிவு செய்தேன்.”

கதிரின் முகம் சற்று மாறியது. “நீங்க தனியா போறீங்களா?”
“ஆமா. நீ இங்கேயே இரு. வயல், வீடு... எல்லாம் உன் பொறுப்பு.” தந்தை வசந்தியைப் பார்த்தார். “இவளைப் பாத்துக்கோ. அவளும் உன்னைப் பாத்துப்பா. நான் போன பிறகு... நீ தனியா இருக்கக்கூடாது.”

வசந்தி தலைகுனிந்தாள். ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

தந்தை கதிரின் தோளில் கைவைத்தார். “நீ நல்லா இரு. உன் அம்மா... உன்னைப் பாத்துப்பா. நான் நிம்மதியா போறேன்.”

கதிர் பதில் சொல்லவில்லை. உள்ளே ஏதோ இறுகியது. அவர் சொன்ன “உன் அம்மா” என்ற வார்த்தை அவன் காதில் விழுந்தது.

அன்று மாலையில் தந்தை புறப்பட்டார். கதிர் வழியனுப்பினான். வசந்தி கொஞ்சம் தூரத்தில் நின்றாள்.

தந்தை போன பிறகு வீடு அமைதியாயிற்று.
கதிர் உள்ளே வந்தான். வசந்தியைப் பார்த்தான்.

“இப்போ நீ தான்... என் பொறுப்பு.” என்று சொன்னான். குரல் அமைதியாக. ஆனால் எடை இருந்தது.

வசந்தி தலைதூக்கினாள். கண்களில் ஏதோ ஒன்று துடித்தது.

“நான் இருக்கேன் கதிர். நீ சொன்ன மாதிரி... உனக்குக் கிடைக்காத எல்லாத்தையும் தரேன். இப்போ முழுசா.”
கதிர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

தந்தை போய்விட்டார்.

வீட்டில் இப்போது இருவர் மட்டும்.

தாய்.....மகன்.
அவர்கள் இடையே இன்னும் தூரம் இருந்தது.

ஆனால் அந்தத் தூரம் மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது.

[moledcock]

Very super....

Emotional and erotic together.... Let's see

[Muralirk]

Very interesting story very very interesting update please continue thanks for your story

[thandavp]

முற்றிலும் வித்தியாசமான கதை

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் கதிர் வயல் இருக்கும் போது வசந்தி தன் தாய் என்று தெரிந்ததை சொல்லி இருவருக்கும் இடையே உள்ள உணர்வை சொல்லியது மிகவும் தத்ரூபமாக இருந்தது.

கதிர் தந்தை வசந்தி தான் கதிர் தாய் என்று தெரிந்து இருவரும் இணைந்து ஒத்தாசை இருந்து பக்கபலமாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லியது மிகவும் நேர்த்தியாக எதார்த்தமாக இருந்தது

[AKKULRASIGAN]

Supet super semma..... Update pls

[Kathir anbu]

[yscienced]

Good update, looking forward to see erotic update, pls continue

[Thamizh13]

[Kathir anbu]

வயலில் வேலை நடந்துகொண்டிருந்தது....

திடீரென வானம் கருத்து... கன மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது...

இருவரும் ஓடி ஒரு‌ மரத்தின் கீழ் நின்றார்கள்...

உடல்கள் முழுவதும் நனைந்தன.
வசந்தியின் புடவை மழைநீரில் ஊறி
உடலோடு ஒட்டிக்கொண்டது. ...

நாற்பது வயதின் முழுமையான நிறைவு....
முலைகள் பெரிதும், கனத்தும், இயற்கையான எடையுடன்.... ஈரப் புடவை அவைகளை இறுக்கிப் பிடித்து, வடிவத்தை ஒளிந்துகொள்ளாமல் காட்டியது...

நுனிகள் சிறிது இறுகி, துணியைக் குத்திக்கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு மூச்சிலும் அவை மெதுவாக உயர்ந்து இறங்கின...

மழைத்துளிகள் அவைகளின் மேல் உருண்டோடி, கீழே விழுந்தது...

தொப்புள் முழுவதும் தெரிந்தது.... ஆழமான குழி. ஒரு மழைத்துளி அங்கே சிக்கி இருந்தது....

இடுப்புக் கோடுகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. மேலே மார்பகங்களின் கனமும், கீழே இடுப்பின் மென்மையான சுருக்கமும் சேர்ந்து ஒரு அழகான கவிதை போல் இருந்தது...

அவள் குண்டியை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்......உருண்ட, முழுமையான, இறுக்கமான சதை. ஈரப் புடவை அதனோடு ஒட்டி, ஒவ்வொரு வளைவையும், மென்மையான பிளவையும் காட்டியது...

அவள் சிறிது நகர்ந்தாலும் அது மெதுவாக அசைந்தது. ..

இறுக்கமும், மென்மையும் கலந்த அழகு. மழைநீர் அதன் மேல் வழிந்து, சதையின் உருண்ட தன்மையை இன்னும் தெளிவாக்கியது....



மழை மெல்ல தூரி கொன்டு இருந்தது...

வசந்தி தன் ஈரப் புடவையைச் சரி செய்ய முயன்றாள்....அப்போது கதிரின் பார்வையை உணர்ந்தாள்.

அவன் கண்கள் அவள் முலை‌ மேல் நின்றன....பிறகு இடுப்பில். பிறகு பின்புறத்தில்.....

கண்களில் பசி...

வசந்தி முகம் சிவந்தது....சிறிது தலைகுனிந்தாள்....விரல்களால் புடவையை இழுத்து மூட முயன்றாள்....ஆனால் ஈரத் துணி ஒட்டிக்கொண்டே இருந்தது.

மெல்லிய குரலில், வெட்கத்துடன் கேட்டாள்…

“என்ன…அப்படி‌‌ பார்க்கிறாய்?”

கதிர் பார்வையை விலக்கவில்லை.  
“ஒண்ணும் இல்ல.”

வசந்தி இன்னும் சிறிது குரலைத் தாழ்த்தினாள்.  
“பொய் சொல்லாதே…"

அவள் ஒரு கையால் மார்பை மூட முயன்றாள்.... மற்றொரு கையால் இடுப்பை. ஆனால் வெட்கம் அவளை இன்னும் அழகாக்கியது.

“சொல்லு கதிர்… என்ன பார்க்கிறாய்?”



**********

வசந்தி வெட்கத்துடன் கேட்டாள்.
“சொல்லு கதிர்… என்ன பார்க்கிறாய்?”

கதிர் சில நொடிகள் அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.... மழைத்துளிகள் இன்னும் அவள் உடலில் வழிந்துகொண்டிருந்தன. பிறகு மெல்லிய, ஆனால் தெளிவான குரலில் சொன்னான்.

“நீ… ரொம்ப அழகா இருக்க. அம்மா.”

அந்த ஒரு சொல் – “அம்மா”.

உண்மை தெரிந்த பிறகு முதல் முறையாக அவன் அவளை அப்படி அழைத்திருந்தான். வசந்தி உடல் சிலிர்த்தது. கண்கள் விரிந்தன. மூச்சு நின்றது. இடி முழங்காவிட்டாலும், அவள் நெஞ்சில் ஏதோ முழங்கியது...

கதிர் தொடர்ந்தான்.
“நான் அதிர்ஷ்டசாலி. உன்னை மாதிரி ஒரு அம்மா எனக்கு கிடைக்க..."

வாசந்தி தலைகுனிந்தாள். கண்களில் நீர் வந்தது. வெட்கமும், மகிழ்ச்சியும், வலியும் கலந்தன....

கதிர் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“அழகா இருக்கிற. அம்மா.”

அந்த இரண்டாவது “அம்மா” அவள் உயிரை நெகிழ வைத்தது....


வசந்தி கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தாள். கண்களில் நீர் நிரம்பி வழிந்தது.... குரல் உடைந்தது.

“நான்… உன்னைக் கைவிட்டுட்டுப் போனேன் கதிர்.... சின்ன வயசுல… என் மகனைத் தனியா விட்டுட்டேன்..... எவ்வளவு வருஷம் நான் தூங்காம அழுதேன் தெரியுமா? ஒவ்வொரு நாளும்… உன் முகம் கண்ணுல வந்து சுத்தும். நான் தான் தவறு.... நான் தான்…”

அவள் அழுகை பெருகியது....தோள்கள் நடுங்கின. ஈரப் புடவை அவள் மார்பகங்களோடு ஒட்டி, ஒவ்வொரு அழுகை மூச்சிலும் அவை உயர்ந்து இறங்கின...

மழைத்துளிகளும் கண்ணீரும் கலந்து அவள் நெஞ்சில் வழிந்தன.

கதிர் அவளைப் பார்த்தபடி நின்றான்.

அவள் அழுகை அவன் நெஞ்சைப் பிழிந்தது. ஆனால் அதே நேரம்… அவன் கண்கள் தாழ்ந்தன....ஈரத் துணியின் வழியே தெரியும் அவள் மார்பகங்களின் கனத்த வடிவம், நுனிகளின் இறுக்கம், ஒவ்வொரு மூச்சிலும் ஏற்படும் அசைவு… அவனை இழுத்தது. ...

உள்ளே ஏதோ கொதித்தது. ஆசை எழுந்தது. ஆனால் அவன் அதை அடக்கினான்.

வசந்தி மேலும் அழுதாள்.  
“மன்னிச்சுக்கோ கதிர்… என்னை வெறுக்காதே....”

கதிர் முன்னால் வந்தான். அவள் இரு கன்னங்களையும் கைகளால் பிடித்தான். கண்ணீரை விரல்களால் துடைத்தான்...

அவள் மார்பகங்கள் அவன் மார்புக்கு மிக அருகில் இருந்தன. ஈரத் துணியின் வழியே அவற்றின் சூடு தெரிந்தது. அவன் பார்வை ஒரு கணம் அங்கே நின்றது. பிறகு அவள் கண்களுக்குத் திரும்பியது.

“நிறுத்து மா… அழுவதை நிறுத்து.”

அவன் குரல் கரகரப்பாக வந்தது.  
“நான் உன்னை மன்னிச்சுட்டேன்... மன்னிக்கிறேன். ...உன் சூழ்நிலையை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன்.... நீ வேண்டுமென்றே என்னை விடல....

இனிமேல் என்னை விட்டுட்டுப் போகாதே. எந்த சூழ்நிலையில என்னைத் தனியா விடாதே. நான் உன்னை விட மாட்டேன். நீயும் என்னை விடாதே.”

வசந்தி அழுதபடி அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்தாள்....

அவன் அவளை இறுக அணைத்தான். ஈர உடல்கள் ஒட்டின.... அவள் மார்பகங்கள் அவன் மார்பில் அழுந்தின. ..

கதிர் கண்களை மூடினான். அவள் அழுகையின் அதிர்வு அவன் உடலில் பரவியது. ஆசையும், வலியும், அன்பும் ஒரே நேரத்தில் அவனைச் சுற்றிலும் நிரப்பின.

“நான் உன்னை மன்னிச்சுட்டேன் மா… இப்போ அழுவதை நிறுத்து."

வசந்தி இன்னும் அழுதபடி அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்திருந்தாள்....கதிர் அவள் முதுகை மெதுவாக வருடினான்... ஈரத் துணியின் வழியே அவள் உடலின் சூடு அவனுக்குள் பரவியது.

சிறிது நேரம் இருவரும் அப்படியே நின்றார்கள். அழுகை மெல்ல குறைந்தது...



வசந்தி முகத்தை உயர்த்தினாள். கண்கள் வீங்கியிருந்தன. உதடுகள் நடுங்கின.

“உண்மையா… மன்னிச்சுட்டியா?”
கதிர் தலையை ஆட்டினான்.

“ஆமா. முழுசா. இனிமேல் அதைப் பத்தி பேச வேண்டாம். முடிஞ்சுடுச்சு.”

அவன் கை இன்னும் அவள் இடுப்பில் இருந்தது. விரல்கள் மெதுவாக அசைந்தன.

வசந்தி அதை உணர்ந்தாள். வெட்கத்தில் பார்வையைத் தாழ்த்தினாள். ஆனால் விலகவில்லை.

கதிர் மெல்லிய குரலில்,
“மழை நின்னுடுச்சு. வீட்டுக்குப் போகலாம். உன் புடவை முழுசா நனைஞ்சிருக்கு. சளி பிடிக்கும்.”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள். ஆனால் அவன் மார்பிலிருந்து விலகவில்லை...

மெதுவாக அவளைத் தன் பக்கத்தில் இழுத்தான்.... ஒரு கையால் அவள் இடுப்பைச் சுற்றினான். ...

அவன் கையைப் பிடித்தபடி நடந்தாள்.....

»««»«»

வீட்டிற்குள் வந்ததும் கதிர் Sofa வில் அமர்ந்தான். ...வசந்தி துண்டை எடுத்து வந்தாள். அவன் முன்னால் நின்று, மெதுவாக அவன் தலைமுடியைத் துடைக்கத் தொடங்கினாள்...

அவள் நின்ற நிலை… கதிரின் கண்களுக்கு நேராக அவள் இடுப்பு வந்தது... ஈரப் புடவை இன்னும் முழுவதும் உலரவில்லை...

தொப்புள் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆழமான குழி...

மெல்லிய இடுப்புக் கோடுகள்.

ஒவ்வொரு முறையும் அவள் கைகளை மேலே உயர்த்தி தலைமுடியைத் துடைக்கும்போது, தொப்புள் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

கதிர் பார்வையை உயர்த்தவில்லை. அங்கேயே நிறுத்தினான்....ரசித்தான். அவள் உடலின் அந்தப் பகுதி அவனை அமைதியாக இழுத்தது....

வசந்தி அவன் தலைமுடியைத் துடைத்தபடி கேட்டாள்.  
“இன்னும் ஈரம் இருக்கா டா?”

“இல்ல… போதும்.”




அவள் துண்டை மடித்து வைத்தாள்.  
“நான் போய் காப்பி போடறேன். நீ உக்காரு.”

கதிர் தலையை ஆட்டினான். அவள் சமையலறைக்குள் சென்றாள். அவள் நடையைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். பிறகு கண்களை மூடினான்.

மனசு இலகுவாக இருந்தது.  

நீண்ட நாள்களாக சுமந்த வலி, கோபம், தனிமை… எல்லாம் இப்போது மெல்ல இறங்கிவிட்டது போல. ..

எல்லா பிரச்சனைகளும் முடிந்துவிட்டன போலத் தோன்றியது.  


கதிர் மெல்லிய புன்னகையுடன் கண்களைத் திறந்தான். சமையலறையிலிருந்து காப்பியின் மணம் வரத் தொடங்கியது...

[Thamizh13]

Arvama iruku continue bro

[Partha8226]

ipdi oru story ah emotional rollercoaster ah ivlo naal padikama thappu panniten bro title pathu ithum oru usual incest story nu nenaichen but vera level ah irukku bro

[yscienced]

next enna scene bro, nerya turning varuthu

[AKKULRASIGAN]

Semma super update... Pls continue

[Kathir anbu]

Due to personal work   . update gonna delay. Sorry 

[Kathir anbu]

**சில நாட்களுக்குப் பிறகு**

கதிரின் தந்தை வீட்டை விட்டுச் சென்றுவிட்டார்....

நாட்கள் வேகமாக ஓடின. வசந்தியும் கதிரும் சாதாரணமாகப் பேசினார்கள்.... அவள் ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்கு உணவு எடுத்து வந்தாள். அவன் துணிகளைத் துவைத்தாள்.... வயலிலும் வீட்டிலும் சேர்ந்து வேலை செய்தார்கள்.

ஒரு மாலை நேரம். வசந்தி கதிரின் அருகில் உட்கார்ந்தாள்.... முகம் சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தது.

“கதிர்… நான் ஒன்னு சொல்லணும்.”

கதிர் அவளைப் பார்த்தான். அமைதியாக.

“சொல்லு...மா”

வசந்தி மூச்சு விட்டாள். “உனக்கு… ஒரு தங்கை இருக்கா. ....இரண்டாவது குடும்பம். நான் இங்கே வந்த பிறகு… அதை மறைச்சு வச்சுட்டேன்.”

கதிர் ஆச்சரியப்படவில்லை. தலையை மட்டும் அசைத்தான்.

வசந்தி அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

“உனக்கு ஏற்கனவே தெரியுமா?”

“ஆமா. தெரியும்.”

அவள் கண்களில் நீர் வந்தது. குரல் நடுங்கியது.

“மன்னிச்சுக்கோ கதிர்… பொய் சொல்லணும்னு ஆசையில்ல.... ஆனா சொல்லிட்டேன்.... உன்னை இழந்துவிடுவேன்னு பயந்து… மறைச்சுட்டேன்.”

அவள் அழத் தொடங்கினாள். கதிர் அவள் கையைப் பிடித்தான்.

“பரவாயில்ல. சரி. இப்போ சொல்லிட்ட... போதும்.”



சிறிது நேரம் அமைதி. கதிர் தலையைத் தாழ்த்தினான்.... கண்களில் நீர் வந்தது....

“எனக்கு… ஒரு குடும்பம் வேணும் அம்மா... நான் தனியா இருந்தது போதும்.... நீ… உன் மகள்… எல்லாரும் சேர்ந்து…”

அவன் அழுதான். ...வசந்தி அவனை இறுக அணைத்தாள்.... அவன் தலையைத் தன் மார்பில் வைத்து வருடினாள்....

“சரி கதிர்… நான் வாக்கு தர்றேன். உன்னை என் வீட்டுக்கு அழைத்துப் போவேன்... என் மகளைப் பார்க்க வைப்பேன்... நம்ம எல்லாரும் சேர்ந்து இருப்போம்.... இனிமேல் தனியா விட மாட்டேன்...ஆனா‌‌ கொஞ்சம் Time வேனும் டா”

கதிர் அவள் மார்பில் முகத்தை வைத்து அழுதான்... வசந்தி அவன் முதுகைத் தட்டினாள்.



"அழுதது‌ போதும்..."

அவர்கள் அப்படியே அணைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்கள். பழைய வலியும், புதிய நம்பிக்கையும் கலந்தன...

அந்த நொடி**

வசந்தி மெதுவாக கதிரின் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். ...

கதிரும் அதேபோல் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

இருவரும் கண்களை விடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ...

ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. அறை முழுவதும் அமைதி...

கதிர் சிறிது அருகில் வந்தான்... அவள் முகத்தில் வழிந்தது வியர்வை ...
மெதுவாகத் தன் கைகளை நீட்டி, அவள் கன்னங்களில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்தான். ...


விரல்கள் அவள் உதடுகளைத் தொட்டன. மெதுவாக வருடின...

வசந்தி கண்களை மூடினாள்.  

கதிர் அவள் மூக்கில் முத்தமிட்டான்.  

வசந்தி முகம் சிவந்தது....வெட்கம் அவளை ஆட்கொண்டது. ...
திடீரென அவள் இரு கைகளாலும் அவனை இறுக அணைத்தாள்.  ..
முகத்தை அவன் மார்பில் ஒளித்தாள்.

கதிர் அவளைத் தன் கைகளால் இறுகப் பிடித்தான்.  
இருவரும் ஒன்றாக நின்றார்கள்.  
பேச்சு இல்லை.  
மூச்சு மட்டும் கலந்தது....

***********

கதிர் இரு கைகளாலும் வசந்தியின் முகத்தை மென்மையாகப் பிடித்தான்.....

ஒரு சிறிய புன்னகை அவன் உதடுகளில் தோன்றியது.  ..
வசந்தியும் மெல்ல சிரித்தாள். கண்களில் அன்பு கலந்த பயம்....

அவன் கட்டைவிரல் அவள் உதடுகளின் மேல் மெதுவாக வருடியது.  ....
அவள் புன்னகை மெல்ல மறைந்தது...

கண்கள் அரைகுறையாக மூடின.

கண்கள் சொருகியது..

கதிர் அவள் உதடுகளை மிக மென்மையாகத் தொட்டான். ...

அவள் உதடுகள்…  
மென்மையான இளஞ்சிவப்பு நிறம்.... கீழ் உதடு சற்று தடித்து, மேல் உதட்டில் இயற்கையான வளைவு. ...

ஈரமாகவும், சூடாகவும் இருந்தன. அவன் தொடுதலில் சிறிது நடுங்கின.

வசந்திக்குத் தெரிந்தது. .. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று...

கதிர் மெதுவாக முன்னால் வந்தான்.  
ஒரு அங்குல இடைவெளி மட்டும்.  
நின்றான்.... அவள் மூச்சை உணர்ந்தான்.

“இது… தவறா அம்மா? இல்ல… சரியா?”

வசந்தி பதில் சொல்லவில்லை.  
கண்களில் நீர்.... ஆனால் அவள் தயங்கவில்லை.

திடீரென அவள் அவன் கழுத்தை மெதுவாக இழுத்தாள்.  
தன் உதடுகளை அவன் உதடுகளின் மேல் வைத்தாள்.  

முதலில் மென்மையாக.  
பிறகு ஆழமாக.  
அன்பு கலந்த வலுவுடன்...

அவள் உதடுகள் அவன் உதடுகளை மெதுவாகக் கடித்தன.  ...
உமிழ்நீர் இருவர் உதடுகளிலும் கலந்தது.

கதிர் இப்போது தன் கைகளை அவள் இடுப்பில் வைத்து, அவளை இன்னும் அருகில் இழுத்தான்.  
அதே ஆழத்துடன் முத்தமிட்டான்.  



நாக்குகள் மெதுவாகச் சந்தித்தன.  
மூச்சுகள் ஒன்றாயின.  

அந்த முத்தம் நீண்டது.  
பேச்சு இல்லை. ....
உணர்வு மட்டும் இருந்தது....

இருவரும் மூச்சு வாங்கியபடி விலகினார்கள்...

கதிர் அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்.
பிறகு கழுத்தில்.
மெதுவாக, மென்மையாக.

வசந்தி கண்களை மூடியபடி நின்றாள்.
அவன் உதடுகள் அவள் தோல் மீது நகரும்போது உடல் சிலிர்த்தது...

“கதிர்…” என்று அவள் மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.

"வேணாம்.. போதும்.."

கதிர் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி இருந்தான்...
வசந்தி கண்களை மூடியபடி அவன் தோள்பட்டையைப் பிடித்தாள்...

அவன் உதடுகள் அவள் காது மடல் அருகே சென்றன....
“உன் வாசனை… என்னை மயக்குது மா.”
வசந்தி உடல் சிலிர்த்தது...

அவன் நெஞ்சில் கை வைத்து தள்ளி விட்டாள்....

வெட்கப் பட்டு உள்ளே ஓடினாள்...

*******....அடுத்த நாள்....*******

காலை வெயில் மெதுவாக அறையில் படர்ந்திருந்தது....

கதிர் இன்னும் படுக்கையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

வசந்தி குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள்.
சோப்பு மணமும், லேசான வியர்வை மணமும் கலந்த அவள் உடல் வாசனை அறையை நிரப்பியது.

அவள் கையில் காப்பி கப்புடன் அவன் பக்கத்தில் வந்தாள்.

“கதிர்… எழுந்திரு.”

கதிர் கண்களை மெதுவாகத் திறந்தான்.
முதலில் அவள் மணம் அவனைச் சூழ்ந்தது.
சோப்பு… அதனோடு அவள் வியர்வையின் லேசான வாசனை.

அவன் படுக்கையில் படுத்தபடியே அவளைப் பார்த்தான்.
முகத்தில் லேசான வியர்வை.

பிளவுஸின் கீழ்...அக்குள் பகுதியில் ஈரப்பதம் தெரிந்தது...


வசந்தி அந்தப் பார்வையை உணர்ந்தாள்.

“அப்படியெல்லாம் பார்க்காதே…” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். முகம் சிவந்தது.
கதிர் மெதுவாக எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
காப்பியை வாங்கி ஒரு சிப் அருந்தினான்...

“இன்னும் கொஞ்சம் சர்க்கரை போடலாம்.”..

வசந்தி சர்க்கரை எடுத்து ஒரு ஸ்பூன் போட்டாள்.

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
“இது வேண்டாம். ..இந்த சர்க்கரை இல்ல.”

வசந்தி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.  
“அப்ப என்ன சர்க்கரை?”

கதிர் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.  
“உன் எச்சில்.”

வசந்தி முகம் உடனே சிவந்தது.  
கண்கள் விரிந்தன.  
“என்ன… பேசுற? கதிர்… முடியாது.”

அவள் திரும்பிப் போக முயன்றாள்.  
கதிர் அவள் கையைப் பிடித்தான்...

வசந்தி அவனைப் பார்த்தாள்.  
அவன் கண்களில் ஆசை தெரிந்தது.  
அவள் மூச்சு வேகமானது.  
முகம் இன்னும் சிவந்திருந்தது.

சில நொடிகள் தயங்கினாள்.  
பிறகு மெதுவாக கப்பை நெருங்கினாள்.  
கண்களைச் சற்று மூடியபடி, வாயைத் திறந்து…
 
எச்சிலை காப்பியில் விட்டாள்....



உதட்டில் இருந்து நூல் போல வழிந்து விழுந்தது...

வெள்ளை நிற எச்சில் துளிகள் காப்பியின் மேல் மிதந்தன.

வசந்தி உடனே முகத்தைத் திருப்பினாள்...  
வெட்கத்தில் கண்களை மூடினாள்..

கதிர் அந்தக் காப்பியைப் பார்த்தான்....

அவன் அவளைப் பார்த்தபடி எடுத்து அருந்தினான்...

முழுவதும் குடித்துவிட்டு கப்பைக் கீழே வைத்தான்...

“இப்போ சர்க்கரை சரியாக இருக்கு,” என்று மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னான்.

வசந்தி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
காதுகள் வரை சிவந்திருந்தன.

“நீ… ரொம்பத் தப்பா பேசுற‌‌. நான் போறேன். எனக்கு வேலை இருக்கு.”

அவள் திரும்பி நடக்க முயன்றாள்.
கதிர் அவள் கையை மீண்டும் பிடித்தான்....

“போகாத. இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இங்கேயே இரு.”

வசந்தி அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன வேணும் இப்போ?”

கதிர் அவளை மெதுவாகத் தன் பக்கத்தில் இழுத்தான்.
படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார வைத்தான்...

கதிர் அவள் கன்னத்தைத் தொட்டான்...

“நேத்து இரவு நீ என்னை முத்தமிட்ட பிறகு… தூங்க முடியல.... உன் உதடு ஈரம் இன்னும் ..என் உதடுல இருக்கு.”

வசந்தி மெல்லிய குரலில்,
“அது…  மறுபடியும் நடக்கக் கூடாது.”

கதிர் அவள் கையைத் தன் கையில் எடுத்து வருடினான்.

“நடக்கும்... ஏன்னா நீயும் விரும்புற...”

வசந்தி ஒன்றும் பதில் சொல்லவில்லை...


கதிர் அவளை இன்னும் விடவில்லை.  ..
மெல்லிய புன்னகையுடன் கேட்டான்.

“இப்போ… கொஞ்சம் சர்க்கரை குடு.”

வசந்தி முகம் உடனே சிவந்தது.  
“என்ன… மறுபடியும்?”

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
“ஆமா...கொஞ்சம்.”

வசந்தி சில நொடிகள் தயங்கினாள்.  
கண்களைத் தாழ்த்தினாள்.  
பிறகு மெதுவாக முன்னால் வந்தாள்.

ஒரு நொடி மட்டும். ..

அவள் உதடுகள் அவன் உதடுகளின் மேல் பட்டன.  
மென்மையான, லேசான முத்தம். .


russian characters

உடனே அவள் பின்வாங்கினாள்.  
முகம் முழுவதும் சிவந்திருந்தது.

“போதும்… இதுக்கு மேல முடியாது,” என்று சொல்லிவிட்டு  
அவள் எழுந்து ஓடினாள்.  

சமையலறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள்.

கதிர் படுக்கையில் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான்.  ..

உதடுகளில் இன்னும் அவள் முத்தத்தின் உணர்வு இருந்தது...

மெல்லிய புன்னகை அவன் முகத்தில் தோன்றியது...

சமையலறைக்குள் வசந்தி சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள்...

நெஞ்சு வேகமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது.
முகம் இன்னும் சிவந்தபடி இருந்தது.
“நான் என்ன பண்ணிட்டேன்…” என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து கதிர் எழுந்து சமையலறைக் கதவைத் தட்டினான்.

“அம்மா… கதவைத் திற.”
வசந்தி பதில் சொல்லவில்லை...

சிறிது நேரம் அமைதி.
பிறகு கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.

வசந்தி உள்ளே நின்றாள்...
கண்களைத் தாழ்த்தியபடி.
கதிர் உள்ளே வந்து அவளைப் பார்த்தான்....

"வயல்ல வேல‌ கிடக்கு கதிர்..."

அவன் ஒன்றும் பேசவில்லை...

நேராகச் சென்று அவள் இடுப்பைப் பிடித்தான்...
சுவரில் அழுத்தினான்.

உதடுகள் உதடுகளைத் தேடின.
இந்த முறை மென்மை இல்லை...

கடுமையான முத்தம்.
நாக்குகள் உடனே சந்தித்தன...
பற்கள் உதடுகளைக் கடித்தன...

வசந்தி முதலில் தள்ள முயன்றாள்.
ஆனால் சில நொடிகளில் அவள் கைகள் அவன் முதுகை இறுகப் பிடித்தன..
அவனும் விடவில்லை.

இருவரும் மூச்சு விடாமல் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.
எச்சில் கலந்தது...

கதிர் அவள் தலைமுடியைப் பிடித்து, தலையை சற்று சாய்த்து இன்னும் ஆழமாக முத்தமிட்டான்....

வசந்தி அவன் சட்டையை நெரித்தாள்.
ஒரு நிமிடம்…
இரண்டு நிமிடம்…

இருவரும் விலகவில்லை.
மிருகத்தனமான ஆசை கலந்த முத்தம் நீண்டது..

கதிர் வசந்தியை சுவரில் அழுத்தியபடி, அவள் கீழ் உதட்டைப் பல்லைக் கொண்டு கடித்து இழுத்தான்...

வசந்தி ஒரு மெல்லிய குரல் எழுப்பினாள்.
ஆனால் அவன் வாயை விடவில்லை.

அவள் கைகள் அவன் தலைமுடியைப் பிடித்தன....

அவனை இன்னும் அருகில் இழுத்தாள்.
கதிர் ஒரு கையால் அவள் இடுப்பை இறுகப் பிடித்தான்...

மற்றொரு கை அவள் முதுகுக்குப் பின்னால் சென்று, புடவையின் முடிச்சைத் தொட்டது...

வசந்தி திடீரென முத்தத்தை உடைத்தாள்..

மூச்சு வாங்கியபடி அவன் நெற்றியில் தன் நெற்றியை ஒட்டினாள்.

“போதும் கதிர்… யாராவது வந்துட்டா…”

கதிர் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி,
“இங்க யாரு அம்மா வர போராங்க.... எல்லாரும் வயல்ல வேலை பார்த்துட்டு இருப்பாங்க”

அவன் மீண்டும் அவள் உதடுகளைத் கடித்தான்...

இந்த முறை இன்னும் பசியுடன்.
வசந்தி எதிர்க்கவில்லை...

மாறாக அவன் நாக்கைத் தன் வாயில் ஏற்றுக்கொண்டாள்...

இருவரும் மீண்டும் ஆழமாக முத்தமிடத் தொடங்கினார்கள்...

கதிர் அவளை சிறிது தூக்கி, சமையலறை மேஜை ஓரத்தில் உட்கார வைத்தான்.

அவள் கால்களுக்கு இடையே நின்று, மீண்டும் அவள் உதடுகளைக் கவ்வினான்...

வசந்தி அவன் முதுகை நகங்களால் கீறினாள்...

மூச்சு வாங்கும் ஓசைகளுடன் முத்தம் தொடர்ந்தது....



முத்தம் தொடர்ந்தபடி இருக்கும்போது கதிர் திடீரென அவள் காதில் மெல்லிய குரலில் கேட்டான்....

“எனக்கு பால் வேணும் அம்மா…”

வசந்தி குழம்பினாள்.  
“இப்போ… பால் வேணுமா?”

“ஆமா அம்மா. வேணும்.”

கதிர் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டு, லேசாகக் கடித்தான்.  
“இந்தப் பால் வேணும்...”

திடீரென அவன் ஒரு கையால் அவள் ஒரு முலையை அழுத்தினான்.

வசந்தி அதிர்ச்சியுடன் உடலை இழுத்தாள்.  
“ச்ச்ச்சி போடா...பொறுக்கி..!”

ஆனால் கதிர் மீண்டும் முலையை அழுத்தினான்...

இந்த முறை இன்னும் இறுக்கி பிடித்தான்...இறுகி கல் போல் இருந்தது

வசந்தியின் கண்கள் அரைகுறையாக மூடின..

அந்த பிடி அவளுக்குள் வினோதமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது....

திடீரென அவள் அவன் தலையைப் பிடித்து, தன் முலை மேட்டின் மேல் அழுத்தினாள்.

“வா கதிர்… இது உன்னோடது..... குடி… உன் அம்மாவோட‌ பால்... இனி எல்லாம் உனக்குத்தான்.”

அவள் முழுவதுமாக உடன்பட்டாள்...

கதிர் அவள் புடவையை கீழே இறக்கினான்.  
இப்போது அவள் மேலே பிளவுஸ் மட்டும் அணிந்திருந்தாள்...

முலை பிளவுஸுக்குள் இறுக்கமாகத் தெரிந்தன. ....

முழுமையான, கனத்த வடிவம்....

கதிர் பிளவுஸின் மேலேயே முலை ‌நுனியில் வாயை வைத்துக் கடித்தான்.

வசந்தி உரக்கக் குரல் எழுப்பினாள்.  
“ஹாாா…”


கதிர் பிளவுஸின் மேலேயே அவள் மார்பகத்தை வாயில் வைத்துக் கடித்தபடி இருந்தான்....

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்து, வாயைத் திறந்து மூச்சு வாங்கினாள்.

“ஹாா… கதிர்… லேசா… லேசா கடி…டா”




அவன் கேட்கவில்லை.  ...

மாறாக இன்னும்‌ இரக்கமின்றி கடித்து உறிஞ்சினான்....

நாக்கால் Blouse ன்‌ மேல் சுழற்றினான்.

வசந்தி அவன் தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்தாள்....

அவனை இன்னும் அழுத்தினாள்.

“ஆமா… அப்படித்தான்… கடி கதிர்… எல்லாம் உனக்குத்தான்…”

கதிர் ஒரு கையால் அவள் மற்ற முலையைப் பிடித்து அழுத்தினான்....

வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  

மேஜை ஓரத்தில் அவள் கால்கள் தானாகவே விரிந்தன.

கதிர் முகத்தை சிறிது உயர்த்தினான்...
 
பிளவுஸின் மேல் ஈரமான பல் அச்சு தெரிந்தது.  
அவன் மூச்சு வேகமாக இருந்தது...

“பிளவுஸ் கழட்டு அம்மா… உன் முலை வேணும்.”

வசந்தி கண்களை அரைகுறையாகத் திறந்தாள். ...

சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.  
பிறகு தன் கைகளால் பிளவுஸின் முதல் பொத்தானை அவிழ்த்தாள்.

ஒரு பொத்தான்.....

இரண்டு.....

முலைகளின் மேற்பகுதி தெளிவாகத் தெரிந்தது.  ...

கனத்த முலை ..20 வருடங்கள் கை‌படாமல் இறுகி கல் போல்... ஜாக்கெட்டை கிழித்துக் கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றது...


கதிர் பொறுமை இழந்தான். ...

மீதமுள்ள பொத்தான்களைத் தானே அவிழ்த்தான்.  
பிளவுஸ் இருபுறமும் விலகியது.

இப்போது அவள் இரு முலைகளும் முழு பரிணாமத்துடன் ..அவன் முன் நின்றன....



கதிர் அவள் மார்பகங்களை முதல் முறையாக முழுவதுமாகப் பார்த்தான்.
மனசுல ஒரு வலி எழுந்தது....

“நான் சின்ன வயசுல பால் குடிக்காம போயிட்டேன் அம்மா…
அந்த வாய்ப்பு எனக்கு கிடைக்கல.”
வசந்தி கண்களில் நீர் வந்தது.

“இப்போ குடுக்குறேன் கதிர்.....வா”
அவள் மெதுவாக பிளவுஸை கழற்றினாள்.
உள்ளே பிரா இல்லை...



வியர்வையில் நனைந்த முலைகள்...

வெளியே வந்தன....

நாற்பது வயதுக்காரி முலைகள்...

பெரியவை.... கனத்தவை...

மேலே உயர்ந்து, கீழே சதை தொய்ந்து தொங்கும்.  

ஒரு கைகூட முழுசா அடங்காத அளவுக்கு நிறைந்திருக்கும்.

தோல் மென்மையாக, வியர்வையால் பளபளத்தது...
அடிப்பகுதியில் சதை மடிந்து, கனத்த எடை தெரிந்தது...

நுனிகள்…  காம்புகள்
கருப்பாக, பெரிதாக, தடித்து நிமிர்ந்து நின்றது...

சுற்றிலும் அடர்ந்த கரும்பழுப்பு வளையம்.  
தொட்டாலே இன்னும் உப்பும்....

பிழிஞ்சா கைக்குள் நசுங்கி, மீண்டும் நிமிரும்.

கதிர் கையால் தூக்கும்போது எடை முழுசா உள்ளங்கையில் பரவும்...

மென்மையான சதை விரல்களுக்கு இடையே பிதுங்கும்.  
காம்பை சுண்டி இழுத்தாலும், கடித்தாலும் உடனே கடினமாகிவிடும்.

இவை வெறும் முலைகள் இல்லை....

ஒரு மகனின் வாயில் அடங்க வேண்டிய, கடித்து உறிஞ்ச வேண்டிய, விந்துவால் நனைக்க வேண்டிய முலைகள்...



அவள் கைகளை மேலே உயர்த்தி தலைமுடியைக் கட்டினாள்.....

அக்குள்கள் தெரிந்தன...

சுத்தமாக இருந்தாலும், வியர்வையால் ஈரமாகப் பளபளத்தன....

கதிர் பார்வை அங்கே சென்றது...

நாக்கு நமநமத்தது..



ஆனால் இப்போது அதைக் கட்டுப்படுத்தினான்.

அவன் தேவை வேறு.

மேலே ஒன்றும் அணியாமல்.
பாதி நிர்வாணமாக அவன் முன்..

“வா …
இனிமேல் இது முழுசா உனக்குத்தான்....
என்ன வேணும்னாலும் செய்.”

கதிர் அருகில் சென்றான்.
மெதுவாக ஒரு முலை காம்பை தொட்டான்...

“அம்மா… உன் காம்பு ரொம்பப் பெருசா இருக்கு...
கருப்பா, இறுகி நிக்குது...
நான் தொடும்போதே இன்னும் கடினமாகுது.”

வசந்தி பெருமையுடன் சிறிது புன்னகைத்தாள்.

“உனக்காக தான்‌‌ கதிர்.”

கதிர் ஒரு காம்பை மெதுவாக இரண்டு விரல்களால்... பிடித்தான்

வசந்தி அவன் தலைமுடியை மென்மையாக வருடினாள்...

பிறகு மெதுவாக அவன் தலையைத் தன் மார்பகத்தின் மேல் அழுத்தினாள்.
“வா… குடி …”

கதிர் வாயை வைத்து மெதுவாக உறிஞ்சினான்....

ஒரு மெல்லிய முனகல் அவன் தொண்டையில் இருந்து வந்தது...

அதே நேரம் வசந்தியின் வாயும் திறந்தது.
தலையை பின்னால் சாய்த்தாள்.
“ஆஹ்…”
கண்கள் மூடியன.

உணர்ச்சிகளால் நெஞ்சு நிறைந்தது.

கதிர் இனி எந்த கருணையும் காட்ட‌ கூடாது ‌என‌ முடிவு செய்தான்...

அவன் ஒரு முலையை வாயில் திணித்து, பலமாக கடித்தான். ..

காம்பை பற்களால் கடித்து, இழுத்து விட்டான்...



நாக்கால் வேகமாக அடித்து நக்கினான்.

வசந்தி உடல் துடித்தது.  
“ஆஹ்… கதிர்… வலிக்குது… ஆஹ்…”

“வலிக்கட்டும் மா…  தாங்கிக்கோ...
குழந்தை கடிச்சா அம்மா தாங்கமாட்டாளா.."

அவன் இன்னொரு முலையையும் கையால் பலமாக பிசைந்தான்....

விரல்களால் காம்பை இறுக்கிப் பிழிந்து திருகினான்..

பிறகு வாயை மாற்றி, அதையும் கடுமையாக உறிஞ்சி கடித்தான்.

வசந்தி தலையை அப்படியே சுவரில் சாய்த்தாள்....  

“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்… மெதுவா டா ....என்ன‌ கொல்லாத… ஆஹ்…”

“இனிமே உன் முலை எனக்கு சொந்தம்.....”

அவன் இரு முலைகளையும் மாறி மாறி....  
கடித்து… உறிஞ்சி… நக்கி… பிழிந்து…  சாறு எடுத்தான்..

வசந்தியின் முலைகள் சிவந்து, உப்பி, ஈரமாக, வீங்கின....  

காம்பின் நுனிகள் வீங்கி, தடித்து, அவன் வாய்க்குள் துடித்தது...

“ஆஹ்… போதும் கதிர்… ஆஹ்… இல்ல… இன்னும் செய்…  … அம்மாவோட முலை முழுசா உனக்கு‌தான்‌டா…”

கதிர் ஒரு முலையை வாயில் போட்டு இன்னும் பலமாக உறிஞ்சியபடி,  
மற்றொன்றைக் கையால் இழுத்து இழுத்து பிழிந்தான்.  




வசந்தி உரத்த குரலில் முனகினாள்.  
கால்கள் நடுங்கி, மேஜையை இறுகப் பிடித்தாள்...


முலைகளையே கடித்து… உறிஞ்சி… நசுக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

வசந்தியின் உடல் முழுவதும் நடுங்கத் தொடங்கியது....

தொடைகள் தானாகவே இறுகின.  
மூச்சு வாங்க முடியாமல் போனது.

“கதிர்…… ஆஹ்… ஆஹ்…”

கதிர் முலையை இன்னும் பலமாக உறிஞ்சினான்...

நுனியைப் பற்களால் இழுத்துக் கடித்தான்.  
நாக்கால் வேகமாக அடித்தான்.

வசந்தியின் உடல் திடீரென உறைந்தது.  
பிறகு கடுமையாக துடித்தது.

“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்… நான்… ஆஹ்…”

அவள் தொடைகளுக்கு இடையே இருந்து வெதுவெதுப்பான காம நீர் வேகமாக வெளியேறியது....

புடவை முழுவதும் நனைந்தது.  
மேஜை ஓரத்திலும் வழிந்தது.

கதிர் முலையை வாயிலிருந்து விடவில்லை..
.  
அவள் முனகலைக் கேட்டபடி, இன்னும் உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தான்.

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்து, வாயைத் திறந்து உரக்கக் குரல் எழுப்பினாள்...  

உடல் முழுவதும் துடிதுடித்தது.  
சிறிது நேரம் அவள் அப்படியே நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

கதிர் மெதுவாக முலையை விடுவித்தான்.  
ஈரமான உதடுகளுடன் அவளைப் பார்த்தான்.

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி, கண்களை மூடியபடி மேஜையில் சாய்ந்தாள்...

உடல் இன்னும் சிறிய அதிர்வுகளுடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.  ...

கதிர் மெதுவாக ஒரு அடி பின்வாங்கி எழுந்து நின்றான்...

வசந்தி மேஜை ஓரத்தில் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்...
மேலே ஒன்றும் இல்லாமல்...

முலைகள் சிவந்தும், உப்பியும், ஈரமாகவும் தெரிந்தன.

நுனிகள் இன்னும் இறுகி நிமிர்ந்திருந்தன..
வியர்வை உடலில் வழிந்தது.

கதிர் அவளை மேலிருந்து கீழாகப் பார்த்தான்.
ஒன்றும் பேசவில்லை.
வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
வசந்தியும் அவனைப் பார்த்தாள்.
பார்வை மெதுவாக கீழே இறங்கியது.
அவன் பேண்ட்...
முன் பக்கம் இறுக்கமாக புடைத்து கொண்டு நின்றது.
தெளிவாகத் தெரிந்தது...

வசந்தியின் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.
கண்களை மீண்டும் அவன் முகத்துக்கு உயர்த்தினாள்.

கதிர் அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தான்.
ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அவன் மூச்சு கொஞ்சம் வேகமானது...


கதிர் சில நொடிகள் அப்படியே நின்று அவளைப் பார்த்தான். ..

அவன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தினான்.  

“நான்… வயலுக்குப் போறேன் அம்மா,” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான்.  

“கொஞ்ச நேரத்துல சாப்பாடு எடுத்துக்கிட்டு வா.”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  
“சரி… .”

கதிர் அவளை இன்னும் ஒரு முறை பார்த்தான்.  
பிறகு திரும்பினான்.  .

சமையலறையை விட்டு வெளியேறினான்.  
வீட்டை விட்டு வயலை நோக்கி நடந்தான்.

வசந்தி அப்படியே மேஜை ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.  
சிறிது நேரம் கழித்து மெதுவாக எழுந்தாள்.  

பிளவுஸை எடுத்து அணிந்தாள்.  
புடவையை சரியாகச் சுற்றினாள்.  

பொத்தான்களை மாட்டும்போது, மார்பகங்களில் பல்லினால் கடித்த அடையாளங்கள் தெரிந்தன.  ..

சிவந்திருந்தன.  
சில இடங்களில் லேசான கீரல்கள்.

வசந்தி அந்த அடையாளங்களைப் பார்த்தாள்.  ...

மெல்லிய புன்னகை ஒன்று உதடுகளில் தோன்றியது.  

கதிர் ஏற்கனவே போய்விட்டிருந்தான்.  

அவள் புன்னகையுடன் சமையலறை வேலையைத் தொடங்கினாள்.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way
Story ku suitable ana Pic

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் கதிர்‌வீட்டில் காபி இனிப்பு இல்லை என்று ஆரம்பித்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வசந்தி தன் வசம் படுத்தி அவளின் கொங்கைகள் பிசைந்து பால் குடித்து செய்யும் செயல்கள் சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது