[Dheena2003]

அவளுக்குப் பின்னால் வந்து கொண்டிருந்த விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் சுற்றிலும் இருப்பவர்கள் பேசுவது அப்பட்டமாகக் கேட்டது. தன் மகனைப் பற்றி இப்படிப் பொது இடத்தில் வைத்துத் தங்களுக்குள் கேவலமாகப் பேசிக் கொள்வதைக் கேட்டதும், இரு தாயுள்ளங்களுக்கும் அடியவயிற்றில் இருந்து கோபம் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. பேசாமல் அந்த இடத்திலேயே அவர்களைப் பிடித்துச் சண்டையிடலாம் என்று தோன்றினாலும், அது தங்களை நம்பி அழைத்துவந்த தோழியின் வீட்டு விசேஷம் என்பதால், அந்த நல்ல காரியம் கெட்டுவிடக் கூடாது என்று மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு பொறுத்துக் கொண்டார்கள்.


ஆனால், அங்கே கூடி இருந்த கூட்டத்திற்குத்தான் கொஞ்சமும் இரக்கமே இல்லை. ஒருத்தி, சசியை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு ஏளனப் பார்வையோடு பார்த்துவிட்டு, "ஹே... இந்த பையன்தாண்டி அவசர அவசரமாப் பெண் பார்த்தாங்களே! பார்க்கிறதுக்கு என்னவோ நல்லா லட்சணமா, சினிமா நடிகர் மாதிரிதான் இருக்கான். ஆனா என்ன பண்றது... பாவம், ஆண்டவன் அவனுக்குப்   'அந்தக் குறையை' கொடுத்துட்டானே!" என்று தன் நாக்கில் நரம்பில்லாமல் பட்டவர்த்தனமாகப் பேசினாள்.

அவள் சொன்ன அந்தப் பயங்கரமான பழிச்சொல், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த வர்ஷாவின் காதுகளில் இடியைப் போல வந்து இறங்கியது. ஏற்கனவே தன் அண்ணனின் ஆண்மையைக் கேலி செய்தவர்களை மிதிக்க வேண்டும் என்று வெறியோடு இருந்த வர்ஷாவுக்கு, இப்போது அவளது இளம் இரத்தம் அசுர வேகத்தில் கொதித்துத் தலைக்கு ஏறியது. அவளும் எவ்வளவு நேரம்தான் பொறுத்துப் பார்ப்பாள்? அவளது கைகள் கோபத்தில் நடுங்கத் தொடங்கின

[Dheena2003]

முகமெல்லாம் சிவந்து, கண்கள் அப்படியே நெருப்புப் பிழம்பாக மாற, வர்ஷா தன் வாயைத் திறந்து அந்தப் பெண்களைப் பார்த்துப் பச்சையாக நாலு வார்த்தை கேட்கப் போனாள். "ஏய்... என்னடி பேசிட்டு இருக்கீங்க நாக்கில் நரம்பில்லாம!" என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தப் போனவளை, அவளது பெரியம்மா விஜயா சட்டென்று அவளது கையை இறுக்கமாகப் பற்றித் தடுத்து நிறுத்தினாள்.


விஜயா வர்ஷாவைத் தன் பக்கமாக இழுத்து, "வேண்டாம் வர்ஷா... தயவுசெஞ்சு இப்போ இங்க எதுவும் சண்டை போட்டுடாதடி! ஏற்கனவே நம்ம வீட்டு விசேஷத்துல அந்தப் பாவி மகள் ஓடிப்போனதால சண்டை சச்சரவாகி, நம்ம குடும்ப மானமே கப்பலேறிப் போயிடுச்சு. இப்போ திரும்பவும் இந்த விசேஷ வீட்டுல நீ சண்டை போட்டா, அது இவங்க வீட்டு நல்ல காரியத்தையும் பாதிக்கும். நமக்கும் இன்னும் கெட்ட பேர்தான் வரும்டி... அமைதியா இரு" என்று கண்ணீரோடு கெஞ்சினாள்.

பெரியம்மாவின் அந்தக் கண்ணீருக்கும், தவிப்பிற்கும் மதிப்பு கொடுத்த வர்ஷா, தன் ஆத்திரத்தை அடக்க முடியாமல் தன் பற்களை நறநறவென்று கடித்துக் கொண்டு, கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு பலவந்தமாகப் பொறுமை காத்தாள். அவளது கண்கள் மட்டும், தன் அண்ணனைப் பழித்துப் பேசிய அந்தப் பெண்களை அப்படியே எரித்துவிடுவது போல உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன

[Dheena2003]

அதன் பிறகு, அவர்கள் அங்கே ஒரு நிமிடம் கூடத் தாமதிக்க விரும்பவில்லை. விஜயாவும் பத்மாவும் நேராக மேடைக்குச் சென்று, தொட்டிலில் படுத்திருந்த அந்தச் சின்னக் குட்டிப் பாப்பாவுக்கு நெற்றியில் திருஷ்டிப் பொட்டு வைத்து, கைகளில் ஆசிர்வாதப் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, மனதார வாழ்த்தினார்கள். தோழி ஆசையாகக் கூப்பிட்டதால் இந்தச் சடங்கை மட்டும் முடித்துவிட்டு, அவர்கள் மீண்டும் கீழே சபைக்குத் திரும்பி வந்தார்கள்.


கீழே வந்த பிறகும் அங்கிருந்தவர்கள் தங்களை ஒரு விசித்திரமான விநோதப் பிறவிகளைப் பார்ப்பது போலவே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கவனித்தார்கள். "இங்க நாம இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நின்னாலும், யாராவது எதாவது எடாகூடமாப் பேசி நம்ம மனசைக் காயப்படுத்துவாங்க" என்பதை விஜயா நாசுக்காகப் புரிந்துகொண்டாள். அதனால், அங்குக் தயாராகியிருந்த கல்யாணச் சாப்பாட்டைக் கூடச் சாப்பிட விரும்பாமல், உடனடியாக அந்த இடத்தை விட்டு நாசுக்காகக் கிளம்ப எத்தனித்தார்கள்.

சசிக்கு அங்கே நிற்பதற்கு ஒரு நொடி கூடப் பிடிக்கவில்லை. அவனது முகம் அப்படியே அவமானத்தில் இருண்டு போயிருந்தது. தன் தலையைக் குனிந்தபடி, யாருடைய முகத்தையும் பார்க்காமல், விறுவிறுவென்று மண்டபத்தின் வாசலை நோக்கி அவன் முன்னால் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தான்.

[Dheena2003]

அவன் முன்னால் போவதைப் பார்த்த வர்ஷா, வேகமாகக் காலடி எடுத்து வைத்து அவனது அருகில் சென்றாள். தன் அண்ணன் எவ்வளவு பெரிய மன உளைச்சலில் இருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்தவள், தன் மென்மையான,  கைகளால் சசியின் வலது கையை அத்தனை இறுக்கமாக, பாசத்தோடு பற்றிக் கொண்டாள். "நான் இருக்கேண்ணே உனக்கு..." என்பது போல அவனது கையைத் தன் கைக்குள் அடக்கி, அவனோடு இணையாக கம்பீரமாக நடந்து சென்றாள்.


அவர்கள் இருவருக்கும் பின்னாடியே, விஜயாவும் பத்மாவும் ஒரு கசப்பான மௌனத்தோடு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். தங்களின் சொந்த ஊரிலேயே, தாங்கள் பிறந்து வளர்ந்த மண்ணிலேயே, எந்தத் தப்பும் செய்யாத தன் மகனை இந்த உலகம் இப்படி அசிங்கமாகப் பேசி வதைக்கிறதே என்ற தீராத வலியோடு, அந்தப்  மண்டபத்தின் வாசலைக்   நோக்கிப் பாரமான மனதோடு நடந்தார்கள்.

மண்டபத்தின் வாசலை நோக்கி விறுவிறுவென்று நடந்து போய்க்கொண்டிருந்த அந்த நான்கு பேரின் பின்னாடியே, அந்த நச்சு மனிதர்களின் நக்கல் பார்வைகளும் விஷமப் பேச்சுகளும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருந்தன. அவர்கள் அமைதியாகவும், சண்டைக்கு வராமலும் போவதைப் பார்த்த அங்கிருந்த கூட்டத்திற்குத் துணிச்சல் இன்னும் அதிகமானது. "நாம என்ன பேசினாலும் இவங்க குனிஞ்ச தலை நிமிராம போறாங்க" என்ற ஏளனத்தில், கூட்டத்தின் நடுவிலிருந்து ஒருவன் எல்லையைக் கடந்து கத்தினான்.

[Dheena2003]

"டேய்... பொட்டை!" என்று அவன் சத்தமாக ஊரே கேட்கும்படி சசியைப் பார்த்துச் சொல்லிவிட்டு, தன் பக்கத்தில் இருந்தவர்களோடு சேர்ந்து கலகலவென்று கேவலமாகச் சிரித்தான். அந்த ஒற்றை வார்த்தை, அந்தப்  மண்டபத்தின் சுவர்களில் மோதி எதிரொலித்தது.


மண்டபத்தின் வாசல் படியில் தன் காலை எடுத்து வைத்திருந்த வர்ஷா, அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட அடுத்த கணமே அப்படியே உறைந்து போனாள். அவளது உடம்பில் ஓடிக்கொண்டிருந்த இரத்தம் அத்தனையுமே ஒரு நொடியில் அனலாய்க் கொதித்துத் தலைக்கு ஏறியது. "இதற்கு மேலேயும் நாம் அமைதியாகக் குனிந்து போனால், இந்த உலகத்தில் நம்மள மாதிரி கேவலமானவங்க யாரும் இருக்க முடியாது!" என்று நினைத்தவள், முன்னோக்கி எடுத்து வைத்த தன் காலை அப்படியே பின்னோக்கி வைத்தாள். அவளது முகம் அப்படியே காளி தேவியைப் போலக் கோபத்தில் சிவந்தது.

அதே சமயம், முன்னாடி போய்க்கொண்டிருந்த அம்மா விஜயாவும், சித்தி பத்மாவும் அந்தப் பயங்கரமான வார்த்தையைக் கேட்டதும், அப்படியே ஸ்தம்பித்து நடுவழியில் நின்றுவிட்டார்கள். தங்கள் வீட்டுப் பிள்ளையை, தங்களின் உயிரான சசியை, ஒரு பொது இடத்தில் வைத்து இப்படி நாலாந்தர வார்த்தையால் ஒருவன் பழிப்பதா என்று இரு தாயுள்ளங்களும் அதிர்ச்சியிலும் வேதனையிலும் அப்படியே உறைந்து போயின.

[Dheena2003]

ஆனால் வர்ஷா சும்மா இருக்கவில்லை. அவளது கழுகுக் கண்கள், அந்தக் கூட்டத்திற்கு நடுவிலிருந்து கத்திய அந்த வம்பனைத் துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டன. அதுவரை, "பெரியம்மா சொன்னாங்க, சண்டை வேண்டாம், அமைதியாப் போயிடலாம்" என்று தன் அண்ணனின் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு பொறுமை காத்த அந்தப் பெண் சிங்கம், இப்போது தன் அண்ணனின் முகத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.


சசியின் முகத்தைப் பார்த்த வர்ஷாவுக்கு இதயம் வெடிப்பது போலிருந்தது. எப்போதும் அமைதியாக இருக்கும் தன் அண்ணனின் கண்ணில் இருந்து, அந்தப் பேராண்மையின் கௌரவம் பறிபோன துக்கத்தில், அவனது முதல் சொட்டுக் கண்ணீர் அப்படியே எட்டிப் பார்த்துக் கன்னத்தில் வழியத் தொடங்கியது. தன் அண்ணன் அழுவதைக் கண்ட வர்ஷாவால் அதற்கு மேல் தன் ஆத்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.



வழியும் அவனது அந்த ஒற்றைச் சொட்டுக் கண்ணீரைத் தன் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டாள் வர்ஷா. பின்னர் சசியின் கண்களை நேருக்கு நேர் உற்றுப் பார்த்து, "அண்ணா... உன் கண்ணில் இருந்து வர்ற இந்தக் கண்ணீரைப் பார்த்துட்டு என்னால இன்னும் அமைதியா இருக்க முடியாது அண்ணா! ப்ளீஸ்... என் கையை விடு அண்ணா... இவனுங்களுக்கு இன்னைக்கு நான் யாருன்னு காட்டணும், ப்ளீஸ்!" என்று தன் கண்களாலேயே அவனிடம் கெஞ்சிக் அனுமதி கேட்டாள்.

[Dheena2003]

சசிக்கு உள்ளுக்குள் கோபமும் ஆத்திரமும் எரிமலையாய்ப் பொங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தது. அவன் எப்போதும் யாரிடமும் சத்தமாகப் பேசாத ஒரு அமைதியான சூழலில் வளர்ந்தவன். ஆனால், அவனது அந்த உன்னதமான அமைதிக்கே இன்று பங்கம் விளைவித்து, அவனது ஆண்மையையே கேவலமாகப் பேசும் போது அவனது பொறுமையும் எல்லையைக் கடந்தது. அதுவரை தன் தங்கையின் கையை, எங்கே அவள் சண்டைக்குப் போய்விடுவாளோ என்று பயந்து இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்த சசி, அந்த நொடியில் அவளது கையை அப்படியே உதறி விட்டான். "போய் என்னன்னு கேளுடி!" என்பது போல அவளது கையைத் தளர்த்தி விடுவித்தான்.



அவ்வளவுதான்! கை விடுபட்ட அடுத்த நொடி, வர்ஷா ஒரு பெண் சிங்கத்தைப் போலச் சீறிக்கொண்டு பாய்ந்தாள். அவளது சுடிதார்  சலசலக்க, காலடிச் சத்தங்கள் மண்டபமே அதிர, அந்தக் கூட்டத்திற்கு நடுவே நின்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பையனை நோக்கி அசுர வேகத்தில் விரைந்து சென்றாள். அவளது ஆக்ரோஷமான வரவைப் பார்த்த ஒட்டுமொத்தக் கூட்டமும் பயத்தில் இருபுறமும் சிதறி வழிவிட்டது.

[Dheena2003]

அந்தப் பையனோ, தன் பக்கத்தில் தன் இளம் மனைவி மற்றும் தன் அம்மாவுடன் நின்றுகொண்டிருந்தான். வர்ஷா தன்னை நோக்கி ஒரு எமனைப் போல, கண்களில் நெருப்பைக் கக்கிக் கொண்டு வருவதைப் பார்த்ததும், அவனுக்குள் இருந்த அந்தப் போலி வீரம் பறந்து போனது. அவன் அப்படியே பயத்தில் தன் தாயின் பின்னாடி பம்மத் தொடங்கினான்.

கிட்ட நெருங்கி வந்த வர்ஷா, அவனுக்கு முன்னால் ஒரு இமயமலையைப் போல நெஞ்சு நிமிர்த்தி, கம்பீரமாக நின்றாள். "டேய்... என்னடா சொன்ன? பொட்டையாடா?" என்று அவனது சட்டையைப் பிடிக்காத குறையாகக் கத்தினாள்.


மண்டபமே நிசப்தமாக, அந்தப் பிரம்மாண்டமான சபையில் கூடியிருந்த அத்தனை பேர் முன்னாடியும் வர்ஷா தன் சிங்கக் குரலில் கர்ஜித்தாள். "உனக்கு என் அண்ணன் ஆம்பளைன்னு நிரூபிக்கணுமாடா? அப்படி உனக்குச் சந்தேகம் இருந்தா, இன்னைக்கு ராத்திரி ஒரு நாள் மட்டும்... உன் பொண்டாட்டியையும், உன்னைப் பெத்த உன் அம்மாவையும் என் வீட்டுல கொண்டு வந்து விட்டுட்டுப் போடா! நைட்டோட நைட்டா  , அவங்களோட புண்டையை எப்படிக் கிழிச்சுத் தொங்க விடுறான்னு பார்த்துட்டு, நாளைக்குக் காலைல அவங்களே வந்து என் அண்ணன்  ஆம்பளைன்னு உன்கிட்ட சாட்சி சொல்லுவாங்கடா! செய்யிறியாடா?" என்று நாக்கு கூசாமல், அசாத்தியமான தைரியத்தோடு அத்தனை பேர் முன்னாடியும் கேட்டாள்.

[Dheena2003]

அவள் சொன்ன அந்த   அனல் பறக்கும் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், அந்தப் பையன் அப்படியே அவமானத்தில், கூசிப் போய், முகத்தை எங்கே வைத்துக் கொள்வது என்று தெரியாமல் தரையைப் பார்த்து அப்படியே குனிந்து குறுகிப் போனான். சுற்றியிருந்த அவனது மனைவியும் அம்மாவும் அதிர்ச்சியில் வாயடைத்து நின்றார்கள்.


வர்ஷாவின் இந்த ருத்ர தாண்டவத்தைப் பார்த்து மிரண்டு போன கூட்டத்தில் இருந்து இன்னொரு பெரியவர், லேசாகத் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு முன்னால் வந்தார். "ஏனம்மா... வயசுப் பொண்ணா இருக்கே, இவ்வளவு பெரிய சபையில ஒரு பொம்பளைப் பிள்ளை இப்படியா வாய்க்கு வந்தபடி பச்சையாப் பேசுறது? கொஞ்சம் அடக்க ஒடுக்கம் வேண்டாமா?" என்று வர்ஷாவைக் கண்டிக்க முயன்றார்.

வர்ஷா சட்டென்று தன் ஆக்ரோஷப் பார்வையை அவர் பக்கம் திருப்பினாள். " . "இவ்வளவு நேரம் இந்த ஊரே சேர்ந்து, எந்தத் தப்பும் செய்யாத என் அண்ணனைப் பத்தி அசிங்க அசிங்கமாக் கேவலமாப் பேசிச்சே... அப்போ உன் வாயில என்ன சுன்னியவா வச்சிருந்த? அப்போ எவனும் வந்து கேட்கல, இப்போ நான் திருப்பிப் பேசினா உனக்கு அடக்கம் ஒடுக்கம் கேக்குதாடா?" என்று நாக்கு கூசாமல் வெளுத்து வாங்கினாள். அவளது அந்தத் தெறிக்கவிடும் வார்த்தைகளில் ஒட்டுமொத்த மண்டபமே அரண்டு மிரண்டு போனது

[Dheena2003]

அவள் அத்தோடு நிறுத்தவில்லை; மண்டபத்தின் நடுவே நின்றுகொண்டு, சுற்றிலும் இருந்த அத்தனை ஆண்களையும் பெண்களையும் தன் தீர்க்கமான பார்வையால் ஒரு வலம் வந்தாள். "இனிமேல் என் அண்ணனைப் பத்தியோ, அவனோட ஆண்மையைப் பத்தியோ எந்தத் தேவடியா பையனாச்சும் எதாவது ஒரு வார்த்தை பேசிட்டு விட்டிங்க... கத்தியை எடுத்து உங்க சுன்னியை இழுத்து வச்சு அறுத்தெறிஞ்சிடுவேன், ஜாக்கிரதை!" என்று வர்ஷா விடுத்த அந்தப் பகிரங்கமான எச்சரிக்கையில், அங்கே கூடி இருந்த நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களும் அப்படியே ஸ்தம்பித்து, பயத்தில் தங்கள் பேண்ட்டுக்குள் கைகளை மறைத்துக் கொள்ளாத குறையாக நடுங்கிப் போனார்கள்.


இந்தக் கூத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் 'பொட்டை' என்று சொன்னவனின் மனைவி, தன் கணவனின் செயலைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்தாள். "யோவ்! உனக்கு இது தேவையாடா? நாக்கில் நரம்பில்லாம எவனையோ போய் வம்பு இழுத்துட்டு, இப்போ இவ்வளவு பெரிய சபையில நம்ம மானத்தையே நடுத்தெருவுல நிக்க வச்சுட்டீயே!" என்று கத்தியவள், எல்லார் முன்னாடியும் தன் கணவனின் மண்டையிலேயே பலமாக இரண்டு போடு போட்டாள்.

அந்த மண்டபத்தில் அப்போது பெண் வீட்டார், மாப்பிள்ளை வீட்டார் என 100-க்கும் மேற்பட்ட ஆண்கள் திரண்டிருந்தார்கள். ஆனால், அந்த ஒற்றைப் பெண் சிங்கத்தின் அசாத்திய துணிச்சலுக்கும், அனல் பறக்கும் பேச்சுக்கும் முன்னால், அங்கே இருந்த ஒட்டுமொத்த ஓநாய் கூட்டமும் தலை குனிந்து நின்றதே தவிர, ஒருத்தனுக்குக் கூட அவளை எதிர்த்து முன்னால் வந்து பேச நெஞ்சில் துணிச்சல் வரவில்லை.

[Dheena2003]

அதுவரை, அவமானத்தாலும் சோகத்தாலும் தலை குனிந்து கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்த அம்மா விஜயாவும், சித்தி பத்மாவும் வர்ஷாவின் அந்த விஸ்வரூபக் காளி அவதாரத்தைக் கண் குளிரப் பார்த்தார்கள். தங்கள் வீட்டுப் பெண் பிள்ளை, தங்கள் குடும்பத்தின் மானத்தைக் காக்க ஒரு அசுர பலத்தோடு நின்று ஒட்டுமொத்தக் கூட்டத்தையும் மண்டியிட வைத்த அந்த வீரத்தைப் பார்த்து, இரு தாயுள்ளங்களின் முகத்திலும் நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு பெருமிதமான புன்னகையும், அசாத்தியமான தைரியமும் குடியேறியது. சசியோ, தன் தங்கை தனக்காகப் புயலென எழும்பிய அந்த மாபெரும் வீரத்தைக் கண்டு, தன் நெஞ்சை நிமிர்த்திப் பெருமையோடு அவளைப் பார்த்தான்.


தன் அண்ணனின் கௌரவத்திற்குப் பங்கம் விளைவித்த ஒட்டுமொத்த ஓநாய் கூட்டத்தையும் தன் அனல் பறக்கும் வார்த்தைகளால் மண்டியிடச் செய்த வர்ஷா, முகம் முழுவதும் வீரத்தின் உக்கிரமும் நெஞ்சில் அசாத்திய கம்பீரமும் ததும்ப, சசியின் கையை மீண்டும் ஒருமுறை அத்தனை உரிமையோடு இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்; அங்கே கூடி நின்ற நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்கள் பயத்தோடும் பிரமிப்போடும் தங்களை வழிமறிக்காமல் விலகி வழிவிட, தலைகுனிந்து நின்ற அந்தச் சபையை ஒரு அலட்சியப் பார்வையோடு கடந்து, தன் அண்ணனை ஒரு மாவீரனைப் போல மண்டபத்தின் வாசலை நோக்கி நேர்க்கொண்ட பார்வையுடன் கம்பீரமாக வழிநடத்திக் கூட்டிச் சென்றாள் அந்தப் பெண்புலி.



அமைதி அவனது ஆபரணம் என்றால்,

ஆக்ரோஷம் எனது ஆயுதமடா!
என் அண்ணனின் கண்ணில் நீர் வழிந்தால்,
இந்த வர்ஷா காளியாய் மாறுவடா!

யார் சொன்னது அவனைக் குறையுடையோன் என்று?
நாக்கில் நரம்பில்லா நாசகாரக் கூட்டமே!
என் அண்ணனின் கௌரவம் தொட்ட உங்களை,
நடுத்தெருவில் நிக்க வச்சுத் தோலுரிப்பேன்டா!

பெண் புலியாய் நான் வருவேன்,
பேசும் நாக்குகளை அறுத்தெறிவேன்!
என் குடும்பத்து மானத்தைக் காக்க,
எந்த எல்லைக்கும் துணிந்து நிற்பேன்!

அடங்கிப் போக நாம் ஒன்றும் அனாதையல்ல,
அடித்துப் பேசும் சிங்கத்தின் வாரிசுகளடா!
இனி ஒரு சொல் அவதூறு பேசினால்,
உங்கள் சாம்ராஜ்யமே இங்குக் தரைமட்டமடா!

கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள் என் அண்ணனே,
உன் தங்கை நான் இருக்கும் வரை...
ஒரு எமனும் உன்னை நெருங்க முடியாது,
உன் மானமே என் உயிர் மூச்சடா!

 

[Dheena2003]

நாட்கள் நகர்ந்தன. சசிக்குத் தன் மத்திய அரசுப் பணியில் மீண்டும் சேர்வதற்கான அழைப்புக் கடிதம் வர, கேரளாவுக்குக் கிளம்ப வேண்டிய நாள் வந்தேவிட்டது. அந்த அவலமான சம்பவத்தை இப்போது குடும்பமே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறந்து, பழையபடி சகஜ நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தது. அன்று மாலை, கேரளா செல்லும் ரயிலைப் பிடிப்பதற்காகச் சசி ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வந்திருந்தான். அவனை அன்போடு வழிஅனுப்பி வைக்க அவனது அம்மா விஜயா, சித்தி பத்மா, மற்றும் குறும்புக்காரத் தங்கை வர்ஷா என மூவருமே ஆர்வத்தோடு வந்திருந்தார்கள்.


பிளாட்பாரத்தில் ரயிலுக்காகக் காத்திருந்தபோது, விஜயா தன் மகனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, தன் முகத்தில் ஒரு தாய்க்கே உரிய அக்கறையையும் பக்குவத்தையும் வரவழைத்துக் கொண்டாள். "சசி, கேரளாவுக்குப் போனதும் எதை நினைச்சும் வருத்தப்படாம தைரியமா உன் வேலையைப் பாருடா. இங்க நாங்க மறுபடியும் உனக்கு ஒரு நல்ல குடும்பத்துல, தங்கமான பொண்ணைப் பார்த்துட்டே இருக்கோம். கூடிய சீக்கிரம் எல்லாம் நல்லபடியா முடியும், கவலைப்படாதே," என்று மென்மையாக அட்வைஸ் கொடுத்தாள்.

[Dheena2003]

அருகில் நின்ற வர்ஷா, தன் பெரியம்மாவின் பேச்சைக் கேட்டதும் உதட்டைக் பிதுக்கி, கண்களை உருட்டி ஒரு நக்கல் எக்ஸ்பிரஷனைக் காட்டினாள். "அண்ணே... இனிமேலும் இவங்க பேச்சைக் கேட்டுப் பொண்ணு பார்ப்பாங்கன்னு நம்பி ஏமாந்துக்கிட்டு இருக்காதே! நீ பேசாம கேரளாவுல வேலை பார்க்கிற இடத்துலயே ஏதாவது ஒரு நல்ல மலையாளிப் பொண்ணைப் பார்த்து, உஷார் பண்ணி லவ் பண்ணிரு. அவங்க வீட்ல சம்மதிச்சதும், அங்கியே தாலியைக் கட்டி இங்க கூட்டிட்டு வந்துரு... அப்புறம் மத்ததை நான் பார்த்துக்கிறேன்!" என்று கையைத் தட்டி மாஸாகச் சொன்னாள்.


அவள் சொன்ன அந்த ' பொண்ணு உஷார்' மேட்டரைக் கேட்டதும், அதுவரை அமைதியாக இருந்த சசிக்குக் தன் தங்கையின் குறும்பான முகத்தைப் பார்த்து, குபுக்கென்று சிரிப்பு வந்துவிட்டது.  



அப்போது பத்மா,   தன் தோளைக் குலுக்கிக் குறும்போடு பேசினாள். "யாரு... இவனா லவ் பண்ணுவான்? ஏண்டி வர்ஷா... ரோட்டுல ஒரு பொண்ணு எதிரே வந்தாலே, தலையை நிமிர்ந்து பார்க்காம, தரையைப் பார்த்துக்கிட்டே நடக்குற லட்சணக்காரன் உன் அண்ணன்! இவன் இன்னைக்குப் போய் ஒரு பொண்ணை லவ் பண்ணி, கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதா? அதுக்கெல்லாம் இந்த ஜென்மத்துல வாய்ப்பே இல்ல ராஜா!" என்று சசியைச் சீண்டினாள்.

[Dheena2003]

வர்ஷா உடனே தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, தன் அம்மாவைப் பார்த்துப் போலி கோபத்தோடு முறைத்தாள். "ஹலோ... அதுக்கு நீங்கதான்மா முழுப் பொறுப்பு! என் அண்ணனை ஒரு 'பொத்தப் புள்ளை' மாதிரி, வெளியுலகமே தெரியாம, ரொம்பப் பொத்திப் பொத்தி வளர்த்தா அவன் இப்படித்தான் இருப்பான். அண்ணே... நீ இதையெல்லாம் நினைச்சுக் கொஞ்சமும் கவலைப்படாதே. உனக்கு ஏதாவது 'லவ் டிப்ஸ்' வேணும்னா என்கிட்ட கேளு, நான் உனக்கு  சொல்லித்தரேன்!" என்று கண்ணடித்து சிக்னல் கொடுத்தாள்.


விஜயா அவளது பேச்சைக் கேட்டுத் திகைத்துப் போய், சட்டென்று வர்ஷாவின் கன்னத்தை ஆசையாகவும் செல்லமாகவும் கிள்ளினாள். "ஆமாடி அம்மா... இவ பெரிய லவ் ஸ்பெஷலிஸ்ட்! இவ மட்டும் இதுக்குள்ள ஒரு பத்து பேரையாவது லவ் பண்ணிருப்பா, அதான் இவளுக்கு இந்த வயசுலேயே லவ் டிப்ஸ் எல்லாம் அத்துப்படியா தெரியுது!" என்று அவளது வால்தனத்தைக் கலாய்த்தாள்.

வர்ஷா உடனே தன் ஷாலை சரிசெய்து, இரு இடுப்பிலும் கைகளை வைத்துக் கொண்டு, நெஞ்சை நிமிர்த்தி  . "ஹலோ பெரியம்மா... நாங்க லவ் பண்ணுனா அதெல்லாம் ஒரு தனி கிளாஸ்! ஆனா, இந்த லவ் பண்ற வித்தையெல்லாம் நான் யாரைப் பார்த்து கத்துக்கிட்டேன் தெரியுமா? எல்லாம் உங்களைப் பார்த்துதான் கத்துக்கிட்டேன்!" என்று  குறும்பாக சொன்னவள்  தன் பேச்சைத் திருப்பினாள்.

[Dheena2003]

விஜயாவுக்கு . கண்கள் அகல விரிய, ஆச்சரியத்தோடும் , "என்னடி சொல்ற... என்னைப் பார்த்தா? என்கிட்ட இருந்து நீ என்னடி கத்துக்கிட்டே?" என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக்கொண்டு கேட்டாள்.

வர்ஷா தன் கண்களைச் சிமிட்டி, நாக்கைக் கடித்துக் குறும்புப் புன்னகையோடு, "அதான்... பெரியப்பா  இருக்கும்போது நீங்க ரெண்டு பேரும் பண்ணுனீங்களே, அதைச் சொல்லவா வேணும்? பெரியப்பா மடியில நீங்க  உட்கார்ந்துக்கிட்டு, அவர் உங்களுக்கு ஆசையா சாப்பாடு ஊட்டிவிட்டதும்... அப்புறம் ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா சேர்ந்து பாத்ரூம்குள்ள குளிக்கப் போனதும்..." என்று கை ஜாடைகளோடு இன்னும் ஏதோ   சொல்ல வாயெடுத்தாள்.

  

அவள் மேலும் எதையாவது பச்சையாகப் போட்டு உடைத்துவிடுவாள் என்று பயந்த விஜயா, பதறிப்போய் அசுர வேகத்தில் வந்து வர்ஷாவின் வாயைத் தன் கைகளால் பலமாகப் பொத்தினாள். "அடியேய்... சும்மா இருடி வாலு! அங்கே பாரு, உன் அண்ணன் சசி பக்கத்துல நிக்கிறான். அவன் முன்னாடிப் போயா இப்படிப்பட்ட  கதையெல்லாம் பேசுறது? கொஞ்சம் கூட வெட்கமே இல்லாம பேசுறா பாரு... ப்ளீஸ், வாய மூடுடி!" என்று கெஞ்சும் எக்ஸ்பிரஷனோடு  கத்தினாள்.

[Dheena2003]

வர்ஷா விஜயாவின் கையைத் தன் வாயிலிருந்து விலக்கிவிட்டு, சசியைப் பார்த்து சத்தமாகச் சிரித்தாள். "பெரியம்மா... நீங்க இப்படி என் அண்ணனுக்கு ஒண்ணுமே தெரியாம, ரொம்பப் பச்ச மண்ண வளர்த்ததுனாலதான் அவன் இன்னைக்குப் பொண்ணுங்க முன்னாடி நெளிஞ்சிட்டு இருக்கான். அப்பப்போ அவனுக்கு உங்க பழைய லீலைகளையும், ரொமான்ஸ் கதைகளையும் காட்டிக் குடுத்துருக்கணும்! அப்பவாச்சும் அவனுக்கு லவ் பண்ற வித்தையாவது கொஞ்சம் கத்துக்கிட்டிருப்பான்," என்று மீண்டும் பட்டாசு கிளப்பினாள்.

விஜயாவுக்கு வெட்கம் அப்படியே தலைக்கு ஏறியது. முகம் முழுவதும் சிவந்து போக, தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு, வர்ஷாவின் தோள்களில் செல்லமாகத் தட்டினாள். "சும்மா இருடி வாலு! உன்கிட்ட பேசி ஜெயிக்கவே முடியாது...  !" என்று வெட்கமும் சிரிப்பும் கலந்த முகத்தோடு அவளை நகர்த்தித் தள்ளினாள்.

வர்ஷா சும்மா இருக்காமல், தன் அண்ணனின் தோள்களை உலுக்கி, "சரி... பெரியம்மாவோட பழைய கதையை விடு அண்ணா. இப்போ மேட்டருக்கு வருவோம். உனக்கு எந்த மாதிரி பொண்ணு பிடிக்கும்னு முதல்ல என்கிட்ட சொல்லு. அப்பதானே உனக்கு ஏத்த மாதிரி ஒரு ஃபிகரை நான் தேட முடியும்?" என்று தன் இரு புருவங்களையும் வளைத்து, ஒரு குறும்புப் பார்வையோடு ஆவலோடு கேட்டாள்.

 

[Dheena2003]

சசி தன் கைகளில் இருந்த பேக்கின் வாரை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, வர்ஷாவின் அந்தக் நேரடிக் கேள்வியைக் கேட்டு அப்படியே வெட்கத்தில் நெளிந்தான். "அது... அது வந்து... எனக்கு எந்த மாதிரி பொண்ணு பிடிக்கும்னு எப்படிக் கரெக்டா சொல்றதுன்னு தெரியல வர்ஷு..." என்று தன் தலையைக் சொறிந்து கொண்டே மழுப்பினாள்.


அவன் அப்படிச் சொன்னதும், வர்ஷா ஒரு படி மேலே போய், அவனது பட்டுச் சட்டையின் காலரைத் தன் மென்மையான விரல்களால் லேசாகச் சரிசெய்தாள். அவனுக்கு இன்னும் நெருக்கமாக வந்து, தன் முகத்தை அவனது முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு சென்று, "ஏன் அண்ணே... ரொம்ப யோசிக்காதே! அப்படியே என்னை மாதிரியே இருக்குற ஒரு பொண்ணு உனக்கு ஓகேவா? என்னை மாதிரி வால்தனம் பண்ற பொண்ணைக் கட்டிக்கப் போறியா?" என்று தன் கண்களை உருட்டி, முகத்தில் ஒரு  குறும்பு பாவத்தை வரவழைத்துக் கேட்டாள்.

அவள் அத்தனை நெருக்கமாக வந்து அப்படிக் கேட்டதும், சசிக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியாமல் முகம் சிவந்து போனான். தன் தங்கையின் இந்த அதிரடி வால்தனத்திற்கு முன்னால் அவனால் பேச முடியாமல், தன் உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு மேலும் கீழுமாக நெளிந்தபடி நின்றான்.

[Dheena2003]

அப்போது அவர்களுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த அம்மா விஜயா, வர்ஷாவின் தலையில் செல்லமாக ஒரு தட்டுத் தட்டினாள். "ஹலோ மேடம்! உன்ன மாதிரியா? உன்ன மாதிரி வாயாடிப் பொண்ணைக் கொண்டு வந்து என் வீட்டுல விட்டா, என் பையன் கதி என்னாகுறது? உன்ன மாதிரி இல்லாம... எல்லா குடும்ப அம்சமும், அடக்க ஒடுக்கமும் கரெக்டா இருக்குற மாதிரி ஒரு நல்ல தங்கமான பொண்ணைத்தான் என் பையனுக்கு நான் பார்த்து வைப்பேன்!" என்று தன் முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு சொன்னாள்.


பெரியம்மா அப்படிச் சொன்னதும் வர்ஷாவுக்குப்  கோபம் வந்துவிட்டது. தன் இடுப்பில் கையை வைத்துக்கொண்டு, தன் முகத்தை அழகாகச் சுருக்கி, "ஏன் பெரியம்மா... என்னை மாதிரிப் பொண்ணு கிடைக்கிறதுக்கு என் அண்ணன் குடுத்து வச்சிருக்கணும்! எனக்கு என்ன குறைச்சல் இப்போ? அப்படியே எல்லாரையும் மயக்குற மாதிரி அழகான கண்ணு இல்லையா எனக்கு?" என்று சொல்லித் தன் நீண்ட கண்களைச் சிமிட்டிக் காட்டினாள்.

அத்தோடு நிறுத்தாமல், தன் முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் முன்னால் நீட்டி, "எனக்கு என்ன அழகான மூக்கு இல்லையா? இல்ல உங்களை விடச் சிவப்பா இருக்குற உதடு இல்லையா? இல்ல இந்த ஊருக்கே பாடம் சொல்லித்தர்ற அறிவுதான் எனக்கு இல்லையா? என்னைப்போய் குறை சொல்றீங்களே!" என்று தன் முகத்தின் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் தொட்டுக் காட்டி, அழகாகக் கண்ணாடித்தாள்.

[Dheena2003]

இவர்கள் இருவரின் பேச்சையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த சித்தி பத்மா, வர்ஷாவின் பேச்சைக் கேட்டுத் தன் உதட்டைக் கடித்துச் சிரித்தாள். "ஆமாடி வர்ஷா... உன்கிட்ட கண்ணு, மூக்கு, வாய், அறிவுன்னு எல்லாமே இருக்குடி, நான் இல்லைன்னு சொல்லல. ஆனா... ஒரு பொண்ணுக்கு இருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான ஒண்ணு உன்கிட்ட இல்லையேடி!" என்று சசியைப் பார்த்துக் குறும்பாகக் கண் சிமிட்டிக் கூறினாள்.


பத்மா அப்படிச் சொன்னதும் வர்ஷாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. தன் முகத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு, "என்னது... என்கிட்ட இல்லாத அந்த முக்கியமான ஒண்ணு? அப்படி என்னத்தக் குறை கண்டுப்பிடிச்சீங்க என் உடம்புல?" என்று ஆவலோடும் கொஞ்சம் சவாலோடும் கேட்டாள்.

பத்மா உடனே வர்ஷாவை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு தீர்க்கமான குறும்புப் பார்வையோடு முழுசாகப் பார்த்தாள். "உன்கிட்ட எல்லாமே இருக்குடி வாலு... ஆனா, ஒரு குடும்பப் பெண்ணுக்கு லட்சணமா இருக்க வேண்டிய அந்த 'சோம்பு' (மார்பு) மட்டும் உன்கிட்ட இன்னும் சரியா வளரலையேடி!" என்று சசிக்கு முன்னாடியே, வர்ஷா அணிந்திருந்த ஷாலை  செல்லமாக லேசாக இழுத்து, அவளது இளம் மார்பகங்களைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.

அதுவரை அண்ணனிடம் நறநறவென்று ஓயாமல் பேசிக்கொண்டிருந்த வர்ஷா, தன் சொந்த அம்மாவே தன் அண்ணனுக்கு முன்னால் தன் மார்பைப் பற்றி இவ்வளவு ஓப்பனாகப் பேசுவாள் என்று சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளது முகம் அப்படியே அதிர்ச்சியிலும், எல்லையற்ற வெட்கத்திலும் ஒரு நொடியில் தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்து போனது

[Dheena2003]

தன் கைகளால் தன் மார்பை அப்படியே பொம்மை போல மூடிக் கொண்ட வர்ஷா, "அய்யோ... அம்மா! அண்ணன் முன்னாடி நின்னு என்ன பேச்சு பேசுற நீ!" என்று வெட்கத்தில் நெளிந்துகொண்டே, ஓடிப்போய் பெரியம்மா விஜயாவின் முதுகிற்குப் பின்னால் தன் முகத்தை மறைத்துப் பதுங்கிக் கொண்டாள். அவளது குறும்பெல்லாம் மறைந்து,  வெட்கத்தில் உருகிப் போனாள்.



அவள் வெட்கப்படுவதைப் பார்த்த சசிக்கு, தன் தங்கையின் இந்த நிலையை நினைத்துச் சிரிப்புத் தாங்கவில்லை. விஜயாவும் பத்மாவும் வர்ஷாவின் அந்த அக்மார்க் வெட்கத்தைக் கண்டு கலகலவென்று சத்தமாக வாய்விட்டுச் சிரித்தார்கள். அந்த ரயில் நிலையத்தின் பரபரப்பான சூழலிலும், அவர்களின் குடும்பத்திற்குள் இருந்த அந்தப் பாசமான குறும்புப் பேச்சு, சசியின் மனதை முழுமையாக லேசாக்கி, ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சியைக் கொடுத்திருந்தது.