[Dheena2003]

சபையினரின் ஆசிர்வாதப் பார்வைகளும், வாழ்த்து ஒலிகளும் அந்த மண்டபம் முழுவதையும் நிறைக்க, சசி மெதுவாகத் தனக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த பட்டு ஆசனத்தில் வந்து அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் இப்போது, இன்னும் சில நிமிடங்களில் தனக்கு ஜோடியாக,   பேரழகோடு மணமேடைக்கு வரப்போகும் அந்தப் பெண்ணின் வருகைக்காக ஆவலோடும் காத்திருந்தான் .

சசி மணமேடையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தாலும், அவனுக்குள் ஒருவித அசௌகரியமும் சங்கடமும் மெல்லத் தலைதூக்கத் தொடங்கியது. மண்டபத்தில் கூடியிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூட்டத்தின் அத்தனை கண்களும் அவனையே மொய்த்துக் கொண்டிருந்தன



மேடையில் எரியும் ஓம குண்டத்தின் அனலை விட, தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்களின் ஒற்றைப் பார்வை அவனது உடம்பில் அதிக வியர்வையையும் பதற்றத்தையும் வரவழைத்தது. யாரிடமும் அதிகமாகப் பேசாத தன் அமைதியான குணத்திற்கு, இந்த அளவுக்குப் பொதுவெளியில் மையப்புள்ளியாக நிற்பது அவனுக்குப் பெரும் சங்கடத்தைத் தந்தது

[Dheena2003]

கூட்டத்தில் இருந்த கலகலப்பான இளசுகள் முதல், பக்குவப்பட்ட பெருசுகள் வரை ஒருத்தர் கூடத் தன் பார்வையை அவரிடமிருந்து திருப்புவதாகத் தெரியவில்லை. "மாப்பிள்ளை அப்படியே அவங்க அப்பா ஜாடைதான்", "மத்திய அரசு வேலை, பையன் கொடுத்து வச்சவன்" என்று அக்கம் பக்கத்தில் ஆட்கள் தங்களுக்குள் ரகசியமாகப் பேசிக் கொள்வதும், இளம்பெண்கள் அவனது தோற்றத்தைப் பார்த்துத் தங்களுக்குள் சிரித்துக் கொள்வதும் சசியின் கண்ணில் படாமல் இல்லை. இந்தத் தொடர்ச்சியான கவனிப்பால் அவனது கைகள் லேசாக நடுங்கத் தொடங்கின.



" . எப்போதான் இந்த   சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் முடியும்? எப்போ பொண்ணை மேடைக்கு அழைச்சிட்டு வருவாங்க?" என்று சசியின் அடிமனது ஏங்கத் தொடங்கியது. இந்த நெரிசலான பார்வைகளிலிருந்து தப்பித்து, தனக்கு வரப்போகும் அந்தப் பெண்ணின் கரம் பிடித்து, தன் உலகத்திற்குள் சுருங்குவதற்கே அவனது மனம் ஆசைப்பட்டது. சடங்குகளை மளமளவென்று நடத்திக் கொண்டிருந்த ஐயரின் கைகளையே ஆவலோடு பார்த்தபடி, அடுத்த கட்ட நகர்விற்காகத் தன் மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு காத்திருந்தான் சசி.

[Dheena2003]

ஐயர் தன் முன்னால் இருந்த ஹோம குண்டத்தில் நெய்யை வார்த்து, "ஓம் மங்களம் பகவான் விஷ்ணு, மங்களம் கருடத்வஜ, மங்களம் புண்டரீகாக்ஷ, மங்களாய தனோ ஹரி..." என்று சம்ஸ்கிருத மந்திரங்களை கணீர் என்ற குரலில் முழங்கிக் கொண்டிருந்தார். மந்திரம் சொல்லி முடித்தவர், தன் கையில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, "நல்ல முகூர்த்த நேரம் நெருங்கிண்டே இருக்கு! இனிமே தாமதிக்கக் கூடாது, பொண்ணை சீக்கிரம் மேடைக்கு அழைச்சிட்டு வாங்கோ!" என்று   பெண் வீட்டாருக்கு உத்தரவிட்டார்.


மண்டபத்தில் கூடியிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூட்டத்தில் இருந்த அனைவரின் முகத்திலும் ஒரு புதிய ஆவலும் எதிர்பார்ப்பும் குடியேறியது. "மாப்பிள்ளை இவ்வளவு லட்சணமா இருக்காரே, மணப்பொண்ணு எப்படி இருப்பா?" என்று கலகலப்பாகப் பேசிக்கொண்டே, எல்லோருடைய கண்களும் மணப்பெண் மேடைக்கு வரும் அந்தப் பாதையையே ஆவலோடு நோக்கிக் காத்திருந்தன. ஆனால், ஐயர் சொல்லிப் பல நிமிடங்கள் கடந்தும் மணப்பெண் வந்தபாடில்லை.

நேரம் ஆக ஆக, அங்கே கூடி இருந்தவர்களின் ஆவலும் நிசப்தமும் மெல்லக் குறைந்து, ஒருவித மர்மமான அமைதி மண்டபத்தைச் சூழ்ந்தது. மணப்பெண்ணின் நெருங்கிய சொந்தங்கள் மற்றும் பெற்றோர் இருக்கும் பகுதியில் ஏதோ சலசலப்பு ஏற்படுவது சசியின் கண்ணில் பட்டது. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு, உள்ளுக்குள் குசுகுசுவென்று ரகசியமாகப் பேசத் தொடங்கினார்கள்.

[Dheena2003]

அந்தக் குசுகுசுப்பு அடுத்த சில நொடிகளில் பெரும் பதற்றமாக மாறியது. பெண் வீட்டார் சிலர் தங்கள் இருக்கைகளில் இருந்து திடுக்கிட்டு எழுந்து, கைகளில் மொபைல் போன்களுடன் மண்டபத்தின் பின்புறம் இருக்கும் மணப்பெண் அலங்கார அறைக்குள்  அவசர அவசரமாக ஓடுவதும் நுழைவதுமாக இருந்தார்கள். இதைப் பார்த்த மற்ற உறவினர்களுக்கும் லேசான சந்தேகம் எட்டிப் பார்த்தது.

மணமேடையில் அமர்ந்திருந்த சசிக்கு, இந்த நகர்வுகள் அனைத்தும் ஒரு பெரிய அசௌகரியத்தையும் பயத்தையும் கொடுத்தன. கூட்டத்தில் சலசலப்பு இன்னும் அதிகமாகிக் கொண்டே போக, அவனுக்குள் ஏதோ தப்பாக நடக்கிறது என்ற உள்ளுணர்வு தட்டியது. அவன் தன் கைகளால், மேடைக்குக் கீழே நின்று கொண்டிருந்த தன் தங்கை வர்ஷாவை  சைகை காட்டித் தன் அருகில் அழைத்தான்.


வர்ஷா மேடைப் படிக்கட்டுகளில் ஏறி அவனருகே வந்ததும், சசி அவளது கையைப் பற்றிக்கொண்டு, "வர்ஷா... என்னடி நடக்குது அங்கே? ஏன் எல்லாரும் ஒருமாதிரி பதட்டமாகி எழுந்து ஓடுறாங்க? பொண்ணு ரூம்ல ஏதும் பிரச்னையா?" என்று நெஞ்சில் ஒருவித பயத்தோடு மெதுவான குரலில் கேட்டான்.

[Dheena2003]

தன் அண்ணனின் முகத்தில் இருக்கும் பயத்தைப் பார்த்த வர்ஷா



, "எனக்கும் ஒன்னும் புரியலண்ணே... ஏன் எல்லாரும் இப்படி ஓடுறாங்கன்னு தெரியல" என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே, அவளது பார்வையும் பெண் வீட்டார் அறைப் பக்கம் திரும்பியது. அவளது வார்த்தைகள் பாதியிலேயே நின்றன; அவளது முகத்திலும் பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது.

ஏனென்றால், அந்த மணப்பெண் அறையின் கதவைத் திறந்து கொண்டு, சசியின் சித்தி பத்மா வெளியே வந்தாள். அவளது முகம் அப்படியே வெளுத்துப் போய் இருந்தது. கண்களில் இருந்து கண்ணீர் மளமளவென்று கன்னங்களில் வழிந்தோட, தன் புடவை முந்தானையால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு அழுதுகொண்டே அவசர அவசரமாக மேடையை நோக்கி ஓடி வந்தாள் பத்மா.



அவளது அந்த அழுகையையும் கோலத்தையும் பார்த்த அடுத்த நொடியே, சசிக்கு அடியவயிற்றில் ஒரு பெரிய மின்னல் வெட்டியது போலிருந்தது. ஏதோ ஒரு மிகப்பெரிய அசுபசகுனம், தன் வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக மாற்றப் போகும் ஒரு மோசமான காரியம் நடந்துவிட்டது என்பதை அவனது மனம் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டது. வர்ஷாவும் தன் அம்மா பத்மா அழுதுகொண்டே வருவதைப் பார்த்து, "அம்மா... என்னம்மா ஆச்சு?" என்று அலறியபடி மேடையை விட்டு இறங்கி அவளை நோக்கி ஓடினாள்.

[Dheena2003]

மண்டபத்தில் இருந்த ஒட்டுமொத்தக் கூட்டமும் இப்போது என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல், தங்கள் இருக்கைகளை விட்டு மொத்தமாக எழுந்து நின்று வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினர். அங்கே எழுந்த சத்தங்களையும் சலசலப்பையும் கண்ட மேடை ஐயரும், தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்த சம்ஸ்கிருத மந்திரங்களை பாதியிலேயே சட்டென்று நிறுத்தினார். கையில் இருந்த பூசைப் கரண்டியைத் தட்டில் வைத்துவிட்டு, அவரும் ஒருவித திகைப்போடு தன் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்து நின்றார். மண்டபமே ஸ்தம்பித்துப் போனது.

"சித்தி... என்ன சித்தி ஆச்சு? ஏன் இப்படி அழுதுகிட்டு வர்றீங்க? பொண்ணுக்கு ஏதும் உடம்பு சரியில்லையா?" என்று சசி பதற்றத்தின் உச்சத்துக்கே போய் மேடையில் இருந்தபடியே கத்தினான். அவனது நெஞ்சு கூடு கிடுகிடுவென அடித்துக் கொண்டது.


ஆனால், பத்மா அவனுக்குப் பதில் சொல்வதற்குள், மண்டபத்தின் நடுவே நின்றுகொண்டிருந்த கூட்டத்தில் இருந்து யாரோ ஒரு நபர், நாக்கில் நரம்பில்லாமல் சத்தமாகப் பேசினான். "அடப் போங்கப்பா... அந்தப் பொண்ணுக்கு இந்த மாப்பிள்ளையைப் பிடிக்கலையாம்! அதான் விடியற்காலையிலயே யாருக்கும் தெரியாம வேற ஒருத்தன் கூட ஓடிப்போயிடுச்சாம்!" என்று அந்தப்  சபையே அதிரும்படி கத்தினான்.

அந்த வார்த்தைகள் சசியின் காதுகளில் வந்து விழுந்ததும், அவனுக்குத் தலை சுற்றியது. சுற்றியிருந்த விளக்குகளும், மணமேடையும் அப்படியே தலைகீழாகச் சுழல்வது போல இருந்தது. "என்னது... ஓடிப்போயிட்டாளா?" என்று தன் சித்தி பத்மாவை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தான்.

[Dheena2003]

பத்மா அதற்கு மேல் தன் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், மேடையில் ஏறிவந்து சசியை அப்படியே நெஞ்சோடு நெஞ்சாகக் கட்டிக்கொண்டு ஓவென்று கதறி அழுதாள். "ஐயோ சசி... அந்தப் பாவி மகள் நம்ம குடும்பத்தை நடுத்தெருவுல நிப்பாட்டி, அவமானப்படுத்திடுச்சுடா! மாப்பிள்ளையைப் பிடிக்கலை, இந்தத் திருமணத்துல எனக்குக் கொஞ்சமும் இஷ்டம் இல்லைன்னு ஒரு லெட்டர் எழுதி வச்சுட்டு ஓடிப்போய்டுச்சுடா!" என்று சொல்லி மார்பில் அடித்துக் கொண்டாள்.


சசி அப்படியே சிலையாய் ஸ்தம்பித்து நின்றான். அவனது கை கால்கள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் அத்தனையும் மரத்துப் போயின. மத்திய அரசு வேலையில் இருந்து, இவ்வளவு வசதிகளோடு, ஊரே மெச்சும் படி நடக்கவிருந்த அவனது புதிய வாழ்க்கை, ஒரு நிமிடத்தில் சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறியது.

மண்டபத்தின் கீழ்த்தளத்தில் இப்போது பெரும் கலவரமே வெடித்தது. பெண் வீட்டாரும், சசியின் தூரத்துச் சொந்தங்கள் சிலரும் ஒருவரையொருவர் சட்டைப் பிடித்து இழுக்காத குறையாக, மிகக் கேவலமான வார்த்தைகளால் சத்தம் போட்டுப் பேசிக் கொண்டு வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர்.

அவர்களுக்கு நடுவே, சசியின் அம்மா விஜயா நின்றுகொண்டிருந்தாள். கணவனை இழந்த துயரிலும் தன் மகனுக்காக தைரியமாக நின்ற அந்தப் பள்ளி ஆசிரியை, இப்போது கண்ணீரும் ஆக்ரோஷமும் கலந்த முகத்துடன், பெண் வீட்டாரைப் பார்த்து சிங்கப் பெண் போலக் கேள்விகளை அடுக்கத் தொடங்கினாள்.

[Dheena2003]

உங்களுக்கு என் பையனைப் பிடிக்கலைன்னா, அவனுக்கு இந்த வரன் இஷ்டம் இல்லைன்னா, அதை ஆரம்பத்துலயே சொல்ல வேண்டியதுதானே? எதுக்காகடா நிச்சயம் பண்ணி, பத்திரிக்கை அடிச்சு, இந்த முகூர்த்த நேரம் வரைக்கும் எங்களை ஏமாத்தி இவ்வளவு தூரம் கூட்டிட்டு வந்தீங்க?" என்று தன் முந்தானையை இறுக்கப் பற்றியபடி கத்தினாள்.


"என் பையனுக்கு என்ன குறைச்சல்? அவனுக்கு அழகு இல்லையா, அந்தஸ்து இல்லையா, கௌரவமான மத்திய அரசாங்க வேலை இல்லையா? அப்படி என்ன குறையைக் கண்டுக்கிட்டா உங்க பொண்ணு? என் குடும்ப மானத்தை இப்படிச் சீரழிச்சுட்டீங்களேடா!" என்று தன் நெஞ்சில் கைவைத்துத் துடித்தாள் விஜயா.

ஆனால், அந்தப் பெண் வீட்டார் தரப்பில் இருந்த ஒரு வயதான பெண்மணி, கொஞ்சமும் இரக்கமில்லாமல், நாக்கில் நரம்பில்லாமல் அப்பட்டமாகப் பழியைத் தூக்கிச் சசியின் மேல் போட்டாள். "ஏம்மா விஜயா... அழகு, அந்தஸ்து, அரசாங்க வேலை இருந்தா மட்டும் ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கை சிறப்பா அமைஞ்சிடுமா?" என்று நக்கலாகக் கேட்டாள்.

[Dheena2003]

அவள் மேலும் தொடர்ந்து, "உன் பையன் ரொம்ப யோக்கியன் மாதிரிப் பேசாதே... அவன் கேரளாவுல வேலை பார்க்கிற இடத்துல அவனுக்கு ஏதோ 'ஆம்பளைக் குறை' இருக்குன்னு பேசிக்கிறாங்க! அவனால ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக்கக் கூடிய தகுதி இல்லைன்னு விஷயம் தெரிஞ்சுதான், எங்க வீட்டுப் பொண்ணு தன் வாழ்க்கை பாழாயிடக் கூடாதுன்னு ஓடிட்டா!" என்று அந்தப் பெரிய சபையிலேயே அசிங்கமான பழியைத் தூக்கிப் போட்டாள்.


ஒரு பெண்ணே தன் மகனின் ஆண்மையைப் பற்றிக் கேவலமாகப் பழி சுமத்தியதைச் சசியின் சொந்தக்காரர்கள் கேட்டு, அந்தப் பெண் வீட்டார் மேல் பாய்ந்து அடிப்பார்கள் என்றுதான் விஜயா எதிர்பார்த்தாள். ஆனால், காலம் எவ்வளவு கொடூரமானது என்பது அடுத்த நொடியே அவளுக்குப் புரிந்தது

சசியின் சொந்தக்காரர்களில் இருந்த சில பெரியவர்கள், விஜயாவின் அருகில் வந்து, "ஏன் விஜயா... அந்தப் பொண்ணு சொல்றதுலயும் ஏதாச்சும் உண்மை இருக்குமோ? நம்ம சசிக்கு நிஜமாவே அப்படி ஏதும் குறை இருக்கா என்ன? அதை மறைச்சுத்தான் இந்தக் கல்யாணத்தை அவசர அவசரமா ஏற்பாடு பண்ணியா?" என்று அவளது காயத்தில் ஈட்டியைப் பாய்ச்சுவது போலக் கேட்டுவிட்டனர்.

[Dheena2003]

சுற்றிலும் இருந்த சொந்தங்களே தன்னைச் சந்தேகப்படுவதை விஜயாவால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. "ஐயோ... என் கணவர் மட்டும் இன்னைக்கு உயிரோடு இருந்திருந்தா, எங்களை இப்படி நடுத்தெருவுல நிக்க வச்சுப் பேச இந்த ஊருக்குத் துணிச்சல் வந்திருக்குமா?" என்று நினைத்து, மேடைப் படிக்கட்டிலேயே அமர்ந்து தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதாள்.

சசிக்கு உடல் முழுவதும் நடுக்கம் எடுத்தது. தன் அம்மா அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவன், மேடையை விட்டு ஓடிப்போய் அவளைக் கட்டிக்கொண்டான். வர்ஷாவும் பத்மாவும் ஓடிவந்து, விஜயாவையும் சசியையும் சேர்த்து ஒரு சேரக் கட்டிக்கொண்டு அந்தத் திருமணப் பந்தலிலேயே கண்ணீர் விட்டுக் கதறினார்கள்.


இப்போது ஒட்டுமொத்த சபையும் அவர்களைப் பற்றி மிகக் கேவலமாகக் குசுகுசுவென்று பேசத் தொடங்கியது. "பார்த்தியாப்பா... அந்தப் பையனுக்கு அந்த விஷயத்துல ஏதோ பெரிய பிரச்சனையாம். அதான் பொண்ணு உஷாராகி ஓடிப் போயிருக்கு. பாவம், அந்தப் பொண்ணோட வாழ்க்கை தப்பிச்சது!" என்று ஆளாளுக்குப் பேசிக் கொண்டனர்.

[Dheena2003]

மண்டபத்தின் ஒரு ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த சில வாலிபச் சிறுசுகள், சசியைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்துக் கொண்டே, "ஏற்பாடு எல்லாம் பலமாத்தான் இருக்கு... மாப்பிள்ளைக்குக் கையில் துப்பாக்கி இருக்கு, ஆனா உள்ளே தோட்டா இல்லையாம்டா!" என்று இரட்டை அர்த்தத்தில் பேசி கைதட்டிச் சிரித்தார்கள்.


தன் காதுகளில் வந்து விழுந்த அந்தப்  அவமானத்தையும், கேலிப் பேச்சுகளையும் கேட்ட சசிக்கு, பூமியே வெடித்துத் தன்னை உள்ளே இழுத்துக் கொள்ளாதா என்று தோன்றியது. "இனி இந்த உலகத்தில் வாழ்வதை விட, இப்படியே தூக்கில் தொங்கி உயிரை விட்டுடலாம்" என்ற ஆத்திரமும் அவமானமும் அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. அவனது கைகள் இரும்பைப் போல இறுகின.

அப்போது கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு நல்லவர் மட்டும், "ஏம்பா... நாக்கில் நரம்பில்லாம இப்படி ஒருத்தரோட குறையைப் பத்திப் பேசாதீங்க. பாவம், அவங்களே கல்யாணம் நின்னு போச்சேன்னு ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் நடுத்தெருவுல நின்னு அழுதுகிட்டு இருக்காங்க. இதுல உங்க நக்கல் பேச்சு வேற தேவையா?" என்று அவர்களைக் கண்டித்தார்.

ஆனால், அந்தப் பெரிய கூட்டத்திற்கு இவர்களின் கண்ணீரை விட, அங்கே தயாராகியிருந்த கல்யாணச் சாப்பாடுதான் முக்கியமாகப்பட்டது. "சரிப்பா... எப்படியோ கல்யாணம் நின்னு போச்சு. இனிமே இங்க நின்னு என்ன பண்ணப் போறோம்? வாங்க, நேரா போய் அந்தப்  கல்யாணச் சாப்பாடாவது சாப்பிட்டுட்டு ஊருக்குக் கிளம்புவோம்" என்று கூட்டமாக டைனிங் ஹாலை நோக்கி நகரத் தொடங்கினார்கள்.

[Dheena2003]

வந்திருந்த சொந்தங்கள், பந்தங்கள் அனைவரும் தங்களின் பசியைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்காகச் சாப்பாட்டுப் பந்தியில் போய் அமர்ந்து, பிரியாணியிலும் சாப்பாட்டிலும் மூழ்கிப் போனார்கள். தங்களுக்குள் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டே உணவை ரசித்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆனால், அங்கே அந்தப் பிரம்மாண்டமான மணமேடையின் கீழே... விஜயா, பத்மா, வர்ஷா மற்றும் சசி ஆகிய அந்த நான்கு பேர் மட்டும், தங்களின் ஒட்டுமொத்த மானமும் கௌரவமும் பறிபோன துக்கத்தில், ஆறாத கண்ணீர் கடலில் மூழ்கிக் கிடந்தார்கள். அவர்களின் அழுகைச் சத்தம் அந்த நாதஸ்வர இசையையும் தாண்டி அந்த மண்டபத்தையே உலுக்கியது.



பெற்றவள் நான் இருக்கும்போது...

என் பிள்ளையின் ஆண்மையை
ஊர் கூடிப் பேசுவதா?
மறைந்த என் கணவர் இருந்தால்
இந்த அவமானம் நேருவதா?

தலை நிமிர்ந்து வாழ்ந்த குடும்பம்,
இன்று தரைமட்டமாய் நிற்குதே...
என் வாரிசின் கௌரவத்தை
வார்த்தைகளால் கொல்லுதே!

பத்துத் திங்கள் சுமந்தேனே,
பண்போடு அவனை வளர்த்தேனே...
குறை ஒன்றும் இல்லாத என் தங்க மகனை,
நிரபராதியாய் நடுத்தெருவில் நிறுத்தினேனே!

பெண்ணவள் ஓடிய பிழை மறைக்க,
என் பிள்ளையின் மடியில் பழி போட்டாள்...
நாக்கில் நரம்பில்லாப் பாவிகள் கூட்டமோ,
என் மகனின் நெஞ்சில் ஈட்டி பாய்ச்சியதே!

வாரிசு இல்லை என வதந்தி பேசும் ஊரே,
என் வயிற்று எரிச்சல் உங்களைச் சும்மா விடுமோ?
பெற்றவள் சிந்தும் இந்த ஒற்றைக் கண்ணீர்,
என் மகனின் மானத்தைக் காக்க வழியேதும் தராதோ?

ஆறாத வடுவாய் இந்த அவமானம் போனாலும்,
அம்மாவின் பாசம் உன்னை அணைத்துக் காக்கும்...
என் சிங்கமே, நீ சோர்ந்து போகாதே,
காலம் நமக்கான பதிலை ஒருநாள் உரக்கச் சொல்லும்!

[Dheena2003]

அந்தக் கொடூரமான சம்பவத்திற்குப் பிறகு, நாட்கள் ஒவ்வொன்றும் யுகங்களாக, மிக மெதுவாகக் கழிந்தன. அந்தப் அழகான  வீடு, தன் ஒட்டுமொத்தக் கௌரவத்தையும் இழந்து, ஒரு மயான அமைதியோடு கிடந்தது. தன் சொந்தத் திருமணத்திற்காக முழுதாக ஒரு மாதம் விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு ஆசையோடு ஊருக்கு வந்த சசிக்கு, இப்போது அந்த வீட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் நரகமாகத் தோன்றியது.


இன்னும் மூன்று வாரங்கள் அவனுக்கு விடுமுறை மீதமிருந்த நிலையிலும், இந்த அவமானச் சூழலில் இனிமேல் ஊரில் இருப்பது தேவையற்றது என்று அவன் முடிவு செய்தான். உறவினர்களின் நக்கல் பார்வைகளுக்கும், ஊராரின் குசுகுசுப்புகளுக்கும் நடுவே வாழப் பிடிக்காமல், அடுத்த இரண்டு நாட்களிலேயே கேரளாவுக்குத் தன் வேலைக்குத் திரும்பச் செல்லப் போவதாகத் தன் அம்மாவிடமும் சித்தியிடமும்   கூறினான்.

விஜயாவின் நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. எப்போதும் பள்ளியில் நூற்றுக்கணக்கான பிள்ளைகளுக்கு மத்தியில் கம்பீரமாக வலம் வந்த அந்த அரசுப் பள்ளி ஆசிரியை, இப்போது வெளியுலகிற்கு முகம் காட்ட அஞ்சி, தன் வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தாள். அவளது கணவர் இல்லாத அந்தப் பெருங்குறையோடு, மகனுக்கு நேர்ந்த இந்த அசிங்கமான பழிச்சொல் அவளது ஒட்டுமொத்த ஆன்மாவையும் உலுக்கி எடுத்திருந்தது.

தன் மகனின் நெஞ்சில் விழுந்திருக்கும் அந்தப் பெரிய வடுவை ஆற்றுவதற்கோ, அவனைச் சமாதானப்படுத்தி அவனுக்குத் தைரியம் சொல்வதற்கோ கூட அவளுக்கு உடலில் தெம்பும் இல்லை, மனதில் ஆளுமையும் இல்லாமல் போயிருந்தது. படுக்கையிலேயே கிடந்தவளுக்கு, வீட்டின் அடுப்பங்கரையில் போய் ஒருவேளை சாப்பாடு சமைப்பதற்குக் கூட இஷ்டம் இல்லாமல், தன் வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டது போன்ற விரக்தியில் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

[Dheena2003]

இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில், தடம் மாறாமல் நின்று அந்த ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தையும் தாங்கிப் பிடித்தது சித்தி பத்மாதான். அவளது சொந்த வாழ்க்கையிலும் கணவனால் கைவிடப்பட்ட பெரும் சோகம் இருந்தாலும், அதை எல்லாம் தள்ளிவைத்துவிட்டு, தன் அக்காவுக்காகவும் சசிக்காகவும் அவள் தைரியமாக நின்றாள். அவளே சமையல் வேலைகள் அனைத்தையும் கவனித்து, இருவரையும் வற்புறுத்திச் சாப்பிட வைத்து, அந்த வீட்டின் அத்தனை பொறுப்புகளையும் தன் தோள்களில் சுமந்து கொண்டாள்.


எப்போதும் அந்த வீட்டில் ஒரு பம்பரம் போலச் சுழன்று திரிந்து, தன் குறும்புப் பேச்சுகளால் எல்லோரையும் சிரிக்க வைக்கும் வர்ஷாகூட இப்போது அடியோடு மாறிப் போயிருந்தாள். அவளது அக்மார்க் நக்கலும், வால்தனமும் அவளது முகத்திலிருந்து முற்றிலும் மறைந்துவிட்டிருந்தது. தன் அண்ணன் சசியின் வாடிய முகத்தையும், பெரியம்மாவின் கண்ணீரையும் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவளது நெஞ்சு உருகியது.



தங்கள் குடும்பத்தின் மீது விழுந்த இந்த அசிங்கமான கரையைத் துடைக்க முடியவில்லையே என்ற ஆதங்கம் அவளுக்குள் இருந்தாலும், எப்படியாவது தன் பேச்சுகளாலும் செய்கைகளாலும் தன் அண்ணனை ஒரு நிமிஷமாவது சிரிக்க வைக்க வேண்டும் என்று அவள் படாத பாடு பட்டாள். ஆனால், சசியின் இதயத்தில் விழுந்த அந்த ஆண்மை குறித்த பழிச்சொல்லின் ஆழம் அத்தனை பெரிதாக இருந்ததால், அவளால் அவனைச் சிரிக்க வைக்க முடியாமல் அவளது முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாகித் திணறினாள்.

[Dheena2003]

ஊரை விட்டு ஓடிப் போகத் துடிக்கும் சசி, படுக்கையில் முடங்கிக் கிடக்கும் விஜயா, வீட்டைத் தாங்கும் பத்மா, சிரிக்க வைக்கப் போராடும் வர்ஷா என அந்த நான்கு பேரின் வாழ்க்கையும், அடுத்த இரண்டு நாட்களில் சசி கிளம்பப் போகும் அந்தப் பயணத்தை நோக்கியே மிகவும் பாரமாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அந்த மயான அமைதியைக் கலைத்துக்கொண்டு, வரவேற்பறையின் நடுவே வந்து சிங்கப் பெண் போல நின்றாள் வர்ஷா. படுக்கையில் முடங்கிக் கிடக்கும் தன் பெரியம்மா விஜயாவையும், சோபாவில் தலையைக் கவிழ்த்து அமர்ந்திருக்கும் அண்ணன் சசியையும் பார்த்து அவளுக்குள் இருந்த ஆக்ரோஷம் வெடித்தது. "இப்போ என்ன ஆச்சுன்னு இங்க ஆளாளுக்கு இப்படி மூஞ்சியைத் தொங்கப்போட்டு முடங்கி வதங்கிப் போய்க் கிடக்குறீங்க? அவ போயிட்டா... இந்த உலகத்துல நம்ம பிள்ளைக்கு வேற பொண்ணுகளே இல்லாமையா போயிட்டா?" என்று வீடே அதிரும்படி சத்தம்போட்டுக் கேட்டாள்.



வர்ஷாவின் அந்த அதிரடிக் குரலில் ஒட்டுமொத்த வீடும் ஒரு நிமிடம் நிசப்தமானது. தன் அண்ணனைப் பழித்த ஊராரின் நாக்குகளுக்குப் பதிலடி கொடுக்க எண்ணியவள், "இன்னையிலிருந்து அன்னைக்கு அந்த மண்டபத்துல நடந்த அசிங்கமான காரியத்தை எல்லாரும் மொத்தமா மறந்துடணும்! அதைப் பத்தி இனி இந்த வீட்டுல ஒரு வார்த்தை கூட யாரும் பேசக்கூடாது. முதல்ல எல்லாரும் எழுந்து முகம் கழுவுங்க, நாம இப்போ நேரா கோவிலுக்குப் போயிட்டு வரலாம். மனசுல இருக்குற பாரமெல்லாம் அந்த சாமி பாதத்துல கரையட்டும்" என்று அதட்டலாக, அதே சமயம் பாசத்தோடு கட்டளையிட்டாள்

[Dheena2003]

அவளது வார்த்தைகளில் ஒரு தாய்க்கே உரிய பேரன்பும், பிடிவாதமும் நிறைந்திருந்தது. சசியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "எல்லாம் மறந்துடு  அண்ணே...  , நானே முன்னாடி நின்னு என் அண்ணனுக்கு இந்த ஊரே மெச்சும்படி ஒரு தங்கமான பொண்ணைப் பார்த்து முறைப்படி கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறேன்! இந்த மகராசனுக்கு ஒரு மகாராணி இல்லாமையா போயிடுவா? எந்தப் பாவி மகள் போனா நமக்கென்ன, உனக்கு ஏத்த லட்சணமான தேவதை உனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருப்பா" என்று நெஞ்சாரத் தேற்றினாள்.


வீட்டில் இருக்கும் எல்லாரையும் விட வர்ஷா வயதில் மிகவும் சிறியவள்தான். காலேஜ் படிக்கும் ஒரு இளம் பெண் என்றாலும், இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் அவள் காட்டிய அந்தப் முதிர்ச்சியும், பொறுப்பான ஆக்ரோஷமும் விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் ஒரு புதிய எனர்ஜியைக் கொடுத்தது. எப்போதும் குறும்பு மட்டுமே பேசும் அந்த வாலு, இன்று குடும்பத்தின் கௌரவத்தை மீட்டெடுக்க இவ்வளவு உறுதியாகப் பேசுவதைக் கண்டு இரு தாயுள்ளங்களும் வியந்து போயின.

அவளது பேச்சில் இருந்த நியாயமும், தைரியமும் சசியின் உள்ளத்துக்குள் ஒரு புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியது. "ஆமாம், ஒரு பாவி மகள் ஓடிப்போனதற்கும், நாக்கில் நரம்பில்லாதவர்கள் பேசிய வதந்திகளுக்கும் நாம் ஏன் இப்படி நம் சொந்த வீட்டிற்குள்ளேயே சிறைப்பட்டு அழுதுகொண்டிருக்க வேண்டும்? நாம் எந்தத் தப்பும் செய்யவில்லையே" என்ற சுயமரியாதை உணர்வு அவனுக்குள் மெல்லத் துளிர்விடத் தொடங்கியது.

[Dheena2003]

படுக்கையிலேயே கிடந்த விஜயா மெதுவாக எழுந்து அமர்ந்தாள். "வர்ஷா சொல்றதுதான் உண்மைடி பத்மா... எத்தனை நாளைக்குத்தான் நாமளும் இப்படி அழுதுகிட்டே வீட்டுக்குள்ள கிடக்க முடியும்? ஊரார் பேசும் பேச்சுக்களுக்கு பயந்து நடுங்குறதை விட, வர்ஷா சொன்னது போல நம்ம மனசு லேசாக அந்த இறைவனின் பாதத்தையாவது போய் தரிசனம் பண்ணிட்டு வரலாம்" என்று கூறி, நாட்களுக்குப் பிறகு தன் புடவைத் தலைப்பால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.


வர்ஷா தந்த அந்தப் பாசிட்டிவ் எனர்ஜியால், அந்தப்   வீட்டில் இருந்த முடக்க நிலை ஒரு வழியாகக் கலைந்தது. சசியும் தன் சோக முகத்தை மாற்றி, "  தயாராகத் தொடங்கினான். பத்மாவும் தன் மகளின் தோளைத் தட்டி, அவளது சமார்த்தியத்தைப் பாராட்டிவிட்டு, அக்காவுடன் சேர்ந்து கிளம்பினாள்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில், அந்த நான்கு பேரும் தங்களின் துயரங்களை அந்த வீட்டுக்குள்ளேயே பூட்டி வைத்துவிட்டு, மன அமைதி தேடி ஊரில் இருக்கும் புகழ்பெற்ற அம்மன் கோவிலுக்குச் செல்வதற்காகத் தங்களின்   காரில் ஏறிப் புறப்பட்டார்கள். கார் வாசலை விட்டு நகரும் போதே, சசியின் மனதில் தன் சிற்றன்னை பெற்றெடுத்த அந்தச் செல்லத் தங்கை வர்ஷாவின் மீது இருந்த பாசமும் மரியாதையும் இன்னும் பல மடங்கு உயர்ந்து நின்றது.

[Dheena2003]

நான்கு பேரும் காரில் இருந்து இறங்கி, கோவிலின் பிரம்மாண்டமான ராஜகோபுரத்தை வணங்கிவிட்டு உள்ளே சென்றார்கள்.



நான்கு பேரும் காரில் இருந்து இறங்கி, கோவிலின் பிரம்மாண்டமான ராஜகோபுரத்தை வணங்கிவிட்டு உள்ளே சென்றார்கள். கருவறையில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அகிலாண்டேஸ்வரி அம்மனின் கம்பீரமான தோற்றமும், அர்ச்சகர் கொடுத்த குங்குமப் பிரசாதமும் அவர்களின் மனதிற்குள் ஒரு பெரிய அமைதியைத் தந்தது. வர்ஷா சொன்னது போலவே, அம்மனை மனமுருகிக் கும்பிட்டுவிட்டுப் பிரகாரத்தைச் சுற்றி வரும்போது, சசி மற்றும் விஜயாவின் நெஞ்சில் இருந்த அந்தப் பாரமெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைந்து, மனம் லேசான மாதிரி ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது.

வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு அவர்கள் நால்வரும் அமைதியாகக் கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தார்கள். அப்போது, கூட்டத்திற்கு நடுவிலிருந்து நாற்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க, பார்ப்பதற்கே மிகவும் கௌரவமான தோற்றம்கொண்ட ஒரு பெண்மணி வேகமாக இவர்களை நோக்கி ஓடி வந்தார். அவர் விஜயாவுக்கு மிகவும் பழக்கமான, அக்கா முறை வேண்டி வரும் ஒரு நல்ல தோழி. அவர் சட்டென்று விஜயாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, "விஜயா... மண்டபத்துல நடந்த எல்லா விஷயத்தையும் நான் கேள்விப்பட்டேண்டி. அதுக்காகவா இப்படி ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கிறது? அதெல்லாம் அந்தப் பாவியோட விதி! இப்படி நாலு இடத்துக்கு வெளிய வந்தாதான் மனசும் கொஞ்சம் லேசாகும், எல்லாத்தையும் மறக்க முடியும்" என்று மிகுந்த பாசத்தோடு தேற்றினார்.



அவர் காட்டிய அந்த உண்மையான அன்பும், ஆறுதல் வார்த்தைகளும் விஜயாவின் கலங்கிய இதயத்திற்கு ஒரு மருந்தாக அமைந்தது. விஜயாவும் அவளது கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, "இல்லடி  . ஆரம்பத்துல அதிர்ச்சியில என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம முடங்கிட்டோம். ஆனா, இனிமே நாங்க அப்படி இருக்கப் போறது இல்ல. என் பிள்ளையை வச்சுக்கிட்டு நான் தைரியமா வெளிய வருவேன்" என்று வர்ஷாவைத் திரும்பிப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி உறுதியாகக் கூறினாள்.

[Dheena2003]

அவள் சொன்னதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அந்தப் பெண்மணி, "ரொம்ப சந்தோஷடி விஜயா! சரி... எப்படியோ கோவிலுக்கு வந்துட்டீங்க, இதோ இந்தக் கோவிலை ஒட்டியிருக்கிற அந்தப் பெரிய கல்யாண மண்டபத்துலதான் இன்னைக்கு என் பேத்திக்குக் காதுகுத்து விசேஷம் நடக்குது. இப்போ கரெக்டா மதியச் சாப்பாடு பரிமாறிக்கிட்டு இருக்காங்க. நீயும் அப்படியே குடும்பத்தோடு நம்ம விசேஷத்துக்கு வாயேன்... உன் கையால என் பேத்தியை ஆசிர்வாதம் பண்ணிட்டு, எல்லாரும் ஒண்ணா உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுட்டுப் போகலாம்" என்று மிகவும் அன்போடு, உரிமையோடு அழைத்தார்.

அவர் அவ்வளவு ஆசையாகக் கூப்பிட்டதும் விஜயாவுக்கு ஒரு நிமிடம் தயக்கமாக இருந்தது. இன்னும் சில நாட்களுக்கு முன்புதான் ஒரு மண்டபத்தில் தங்களின் மானமே பறிபோனது, இப்போது மீண்டும் ஒரு விசேஷ மண்டபத்திற்குள் நுழைவதா என்ற லேசான நடுக்கத்தோடு அவள் தன் பின்னால் நின்ற பத்மாவையும் சசியையும் திரும்பிப் பார்த்தாள். ஆனால், அங்கே நின்ற வர்ஷாவும் சசியும் "அம்மாவைக் கூப்பிடுறாங்கல்ல, போயிட்டு வரலாம்" என்பது போலச் சரின்னு பக்குவமாகத் தலை அசைத்தார்கள். அவர்களின் சம்மதத்தைக் கண்ட விஜயா, அந்த அக்காவின் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு வரச் சம்மதித்தாள்.


விஜயா ஒத்துக்கொண்டதும் அந்தப் பெண்மணியின் முகத்தில் அளவற்ற மகிழ்ச்சி பொங்கியது. "வாங்கோ தம்பி... வாங்கம்மா பத்மா" என்று சசியையும் வர்ஷாவையும் அன்போடு அழைத்தவர், விஜயாவின் கையை விடாமல் அப்படியே பாசத்தோடு பற்றியபடி, கோவிலை ஒட்டி இருந்த அந்தப்  மண்டபத்தை நோக்கி அவர்களைத் தன் கையாலேயே வழிநடத்திக் கூட்டிச் சென்றார். அந்தப் புதிய இடமும், அக்காவின் பாசமும் சசியின் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்ற சுவடு அங்கே தெரியத் தொடங்கியது.

[Dheena2003]

அந்தப் பெண்மணி விஜயாவின் கையைப் பாசத்தோடு பற்றியபடி, காதுகுத்து விசேஷம் நடந்து கொண்டிருக்கும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மண்டபத்திற்குள் கூட்டிச் சென்றாள். ஆனால், மண்டபத்தின் பிரதான வாசலைக் கடந்து அவர்கள் நான்கு பேரும் உள்ளே நுழைந்த அடுத்த நொடியே, அங்கே ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த உறவினர்கள் சிலர், சசியின் முகத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே தங்களுக்குள் குசுகுசுவென்று பேசத் தொடங்கினார்கள்.


"அடியே! அங்கே பாருடி... இவன் தாண்டி அந்தப் பையன்! போன வாரம் அந்தப் பெரிய மண்டபத்துல வச்சு, முகூர்த்த நேரத்துல பொண்ணு இவனை வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு வேற ஒருத்தன் கூட ஓடிப்போச்சே, அந்த மாப்பிள்ளை இவன்தான்டி!" என்று ஒருத்தி தன் பக்கத்தில் இருந்தவளின் கையைத் தட்டி, சசியைச் சுட்டிக்காட்டி ரகசியமாகப் பேசினாள். அந்தப் பேச்சு, சுற்றியிருந்த மற்றவர்களின் காதுகளிலும் போய் விழ, சலசலப்பு இன்னும் அதிகமானது.

அந்தக் குசுகுசுப்புச் சத்தங்கள் சசியின் காதுகளில்   அப்படியே வந்து விழுந்தன. நாட்களுக்குப் பிறகு கோவிலுக்கு வந்து, இப்பதான் அவனது மனம் கொஞ்சம் லேசாகியிருந்தது. ஆனால், இந்த மண்டபத்திற்குள் நுழைந்த சில நிமிடங்களிலேயே, ஊராரின் அந்த நச்சுப் பேச்சுகள் அவனது நெஞ்சை மீண்டும் அணுஅணுவமாகத் துளைத்து எடுத்தன. "இன்னுமா இந்த ஊர் நம்மளைப் பத்தியே பேசிக்கிட்டு இருக்கு? நாம் என்ன பாவம் செய்தோம்?" என்று நினைத்து அவனது மனம் மீண்டும் ரத்தக் கண்ணீர் வடித்தது