[Dheena2003]

"ஒன்னும் இல்லம்மா... சும்மா கீழ ரொம்ப சத்தமா இருந்துச்சு. எல்லாரும் ஒரே பேச்சா பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்களா, தலை வலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. அதான் கொஞ்ச நேரம் இங்க அமைதியா, தனியா காத்து வாங்கலாம்னு வந்தேன்," என்றான் சசி. தன் குரலைத் தட்டுத்தடுமாறி இயல்பாக்கிக் கொண்டு, தன் மனதில் ஓடிய , பயத்தையும் மறைக்க முயன்றான்.


ஆனால், தாயின் கண்களை ஒரு மகனால் அத்தனை எளிதில் ஏமாற்றிவிட முடியுமா? விஜயா அவனது அருகில் இன்னும் நெருங்கி அமர்ந்து, அவனது வாடிய முகத்தைப் பார்த்து, தன் மென்மையான கைகளால் அவனது கன்னத்தை வருடினாள். "டேய் சசி... என்கிட்ட உண்மையைச் சொல்லுடா. வேற எதுவும் மனசுக்குள்ள பிரச்னை இல்லையே? பொண்ணைப் பிடிக்காம இல்லையே?" என்று ஒருவிதத் தவிப்போடு கேட்டாள்.

"இல்லவே இல்லம்மா... பொண்ணை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு," என்று மெதுவாகத் தலையசைத்தான் சசி. அவன் உதடுகளால் 'இல்லை' என்று சொன்னாலும், அவனது கண்கள் கலங்குவதையும், அவன் ஏதோ ஒரு பெரிய மனக்குழப்பத்திலும், பாரத்திலும் தவிப்பதையும் விஜயா அவனது தலை அசைவிலிருந்தே துல்லியமாகக் கண்டுகொண்டாள்

[Dheena2003]

மொட்டை மாடியில் சில நொடிகள் அந்த நிசப்தமான குளிர்ந்த காற்று மட்டுமே வீசியது. சசி அமைதியாகத் தன் தாயையும் சித்தியையும் பார்த்தான். பின்னர் மெல்லத் தன் வலது கையால் தன் அம்மா விஜயாவின் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டான்; அதே சமயம் தன் இடது கையால் தன் சித்தி பத்மாவின் கையையும் கோர்த்துக் கொண்டான். "எனக்கு... நாளைக்கு நடக்கப் போற கல்யாணத்தை நினைச்சுதான் ம்மா மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு இனம்புரியாத பதட்டம் இருக்கு," என்று உடைந்து பேசினான்.


அவனது கையின் நடுக்கத்தை உணர்ந்த பத்மா, அவனது இன்னோர் அருகில் அமர்ந்து, அவனது தலையைத் தன் மடியில் சாய்த்துக் கொள்ளாத குறையாக ஆசையோடு வருடினாள். "அடப்போடா பைத்தியக்காரா! இதுக்காகவா இவ்வளவு தூரம் வந்து தனியா உக்காந்து அழுதுகிட்டு இருக்க? புதுசா வாழ்க்கையைத் தொடங்கப் போற எல்லா ஆம்பளைப் புள்ளைங்களுக்கும் இருக்குற சாதாரண பதட்டம்தான்டா இது. கண்ணை மூடி நிம்மதியா தூங்கு, நாளைக்கு விடிஞ்சா எல்லாம் தானா சரியாயிரும்," என்று அவனது தலைமுடியைக் கோதிவிட்டுத் தேற்றினாள்.

"அதுமட்டும் இல்ல சித்தி... உங்களுக்குத்தான் என்னை பத்தி நல்லா தெரியுமே. நான் வெளிய யார்கிட்டயும் சத்தமா கூடப் பேசத் தெரியாத ஒரு அமைதியான குணம் கொண்டவன். ஆனா, அந்தப் பொண்ணுகிட்ட ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நான் போன்ல பேசுனேன். அவ பேசுற ஸ்டைலே வேற மாதிரி இருக்கு... ரொம்ப 'ராங்கி' மாதிரி, அதட்டலா பேசுறா சித்தி. அவளோட அந்தப் பேச்சுதான் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பயத்தை உண்டாக்கிருச்சு," என்று தன் மனதில் இருந்த  காரணத்தைப் போட்டு உடைத்தான்.

[Dheena2003]

விஜயாவும் பத்மாவும் அவனது முகத்தையே உற்றுப் பார்க்க, சசி தன் மனதில் இருந்த பாரத்தை மேலும் இறக்கினான். "எனக்குக் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் அவ என்னை மட்டும் நல்லா பார்த்துக்கணும்கிறது முக்கியம் இல்லம்மா. அவ உங்களையும், சித்தியையும், வர்ஷாவையும் சேர்த்து அரவணைச்சுப் போறவளா இருக்கணும். ஆனா அவ போன்ல பேசும்போதே... தனிக்குடித்தனம் போறது, அப்படி இப்படின்னு அவளோட இஷ்டத்துக்குப் பேசுறா. ஒருவேளை அவ நம்ம குடும்பத்தைப் பிரிச்சு, என்னை மட்டும் தனியா கூட்டிட்டுப் போயிட்டா... உங்களை எல்லாம் பிரிஞ்சு என்னால வாழவே முடியாது ம்மா. நான் ரொம்பக் கஷ்டப்படுவேன்," என்று தன் பாசப் போராட்டத்தைக் கொட்டித் தீர்த்தான்.

அவன் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் அவர்கள் மேல் வைத்திருக்கும் ஆழமான பாசமும், குடும்பம் பிரிந்துவிடுமோ என்ற பயமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவனது இந்தத் தூய்மையான தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட விஜயாவும் பத்மாவும் உருகிப் போனார்கள். அவனது கைகளைத் தங்கள் இரு கைகளாலும் இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, "டேய் சசி... நாங்க என்ன விவரம் தெரியாத சின்னப் பிள்ளையாடா? அவ ஆசைப்பட்டா... உன்னைக் கூட்டிட்டுத் தனிக்குடித்தனம் போகணும்னு நினைச்சா, நீ தாராளமா அவகூடப் போய்க்கோடா. நாங்க அதை நினைச்சு எல்லாம் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டோம்," என்றாள் விஜயா பெருந்தன்மையோடு.

அம்மா அப்படிச் சொன்னதும் சசிக்குக் கோபமும் அழுகையும் ஒன்றாக வந்தது. "ஐயோ... அதெல்லாம் என்னால கனவுல கூட முடியாது ம்மா . எனக்கு நீங்க, சித்தி, வர்ஷா எல்லாரும் எப்போதுமே ஒரே வீட்டுல ஒண்ணா, ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா சந்தோஷமா இருக்கணும். உங்களை விட்டுட்டு என்னால ஒரு நாள்கூடத் தனியா இருக்க முடியாது," என்று பிடிவாதமாகக் கூறினான்.

தன் வளர்ப்பும், தன் கணவனின் ரத்தமும் வீண் போகவில்லை என்பதை விஜயா அந்த நொடியில் உணர்ந்தாள். இந்த நவீன காலத்திலும் தன் மகன் தங்களை விட்டுப் பிரியக் கூடாது என்பதில் இவ்வளவு உறுதியாகவும், தங்கள் மேல் இவ்வளவு உயிரையே வைத்திருக்கும் பாசக்காரனாகவும் இருக்கிறானே என்று நினைக்கும் போது, இரு சகோதரிகளின் கண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அவனது பாசத்தின் ஆழத்தை நெஞ்சார உணர்ந்து, அவனை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று தங்கள் மனதுக்குள் யோசிக்கத் தொடங்கினார்கள்.

[Dheena2003]

அப்போதுதான் அங்கே ஒரு அழகான மான்குட்டி போல துள்ளித் குதித்து, தன் பட்டுப் பாவாடை சட்டையை அள்ளிப் பிடித்துக் கொண்டு வந்தாள் வர்ஷா. மொட்டை மாடிக்கு வந்தவள், மூவரும் நெருக்கமாக அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்ததும், அவளுக்குள் இருந்த குசும்பு குபுக்கெனத் தொற்றிக் கொண்டது. "என்ன  .. மூணு பேரும் இங்க ஒண்ணா சேர்ந்து   'கட்டிப்பிடி வைத்தியம்' பார்த்துக்கிட்டு இருக்கீங்க போல!" என்று நக்கலாகக் கிண்டல் அடித்துக் கொண்டே அவர்களை நோக்கி வந்தாள்.


அவளது கணீர் குரலைக் கேட்டதும், அதுவரை பாசப் போராட்டத்தில் உருகிக் கொண்டிருந்த விஜயாவும் பத்மாவும் சட்டென்று சுதாரித்துக் கொண்டார்கள். சசியும் தன் முகத்தை மாற்றிக் கொண்டான். வர்ஷாவிடம் மாட்டினால் விடிய விடியக் கலாய்ப்பாளே என்ற பயத்தில், மூவரும் அவசர அவசரமாகத் தங்கள் கண்களில் தேங்கியிருந்த பாசக் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, ஒன்றும் தெரியாதவர்கள் போலச் சிரித்த முகத்தோடு அவளைப் பார்த்தார்கள்



ஆனால், வர்ஷாவின் கழுகுக் கண்களுக்கு அது தப்புமா? நேராக வந்து சசியின் முன்னால் கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றவள், "என்னப்பா இது... பார்த்தா அப்படியே மூணு பேரும் சேர்ந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிச்ச மாதிரி இருக்கு? நாளைக்குக் கல்யாணம்னு அண்ணன் சந்தோஷத்துல அழுதா ஓகே... நீங்க ரெண்டு பேரும் எதுக்கு அழுதுகிட்டு இருக்கீங்க? ஒருவேளை அண்ணன் அண்ணிகிட்ட மாட்டிக்கிட்டு முழிக்கப் போறான்னு நினைச்சு பரிதாபப்பட்டு அழுகுறீங்களா?" என்று  நக்கல் அடிக்கத் தொடங்கினாள்.

[Dheena2003]

அவளது ஓயாத குறும்புப் பேச்சைக் கேட்டுச் சசிக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. தன் பயமெல்லாம் பறந்து போக, சட்டென்று வர்ஷாவின் கையைப் பற்றி இழுத்து, அவளைத் தன் மடியிலேயே  உட்கார வைத்தான். அவளது பட்டுப் போன்ற கன்னத்தை ஆசையோடு, செல்லமாகக் கிள்ளியவன், "நிஜமாவே நீ சரியான வாலுடி வர்ஷா! உன்னைப்போய் எனக்குத் தங்கச்சியாப் பிறக்க வச்சானே அந்த ஆண்டவன்... அதுக்கு பதிலா நீ எனக்குக் அக்காப் பிறந்துருக்கலாம், அப்பவாச்சும் உனக்குக் கொஞ்சம் அடக்கம் இருந்திருக்கும்!" என்று அவளை வம்புக்கு இழுத்தான்.



சசியின் மடியில்   அமர்ந்து கொண்ட வர்ஷா, அவனது கையைத் தட்டிவிட்டு, தன் முகத்தைச் சுருக்கி ஒரு போலி கோபத்தை வரவழைத்துக் கொண்டாள். "டேய் அண்ணா!  அறிவோடுதான் பேசுறியா நீ? ஒருவேளை உனக்கு நான் அக்காவா பிறந்திருந்தா... இந்நேரத்துக்கு எனக்குக் கல்யாணமாகி நான் வேற யாரோ ஒருத்தன் மடியிலதான் உக்கார்ந்துருக்கணும்! இப்போ மாதிரி உன் மடியில உக்காந்து உன்னை வம்புக்கு இழுக்க முடியுமா? நான் தங்கச்சியா பிறந்ததுதான் உனக்குக் குடுத்துவச்ச அதிர்ஷ்டம், தெரிஞ்சுக்கோ!" என்று தன் பாணியில்   பட்டாசு கிளப்பினாள்.


 . வர்ஷா சொன்ன அந்தப் பேச்சில் இருந்த எதார்த்தமான குறும்புத்தனத்தை உணர்ந்த அடுத்த நொடி, மாடியில் இருந்த அந்த அமைதி காணாமல் போய், நாலு பேரும் சேர்ந்து கலகலவென்று சத்தமாக வாய்விட்டுச் சிரித்தார்கள்.  

[Dheena2003]

"ஏண்டி வர்ஷா, உனக்கு வாயிலதான் சனி வீற்றிருக்கு! எப்பப் பார்த்தாலும் எப்படித்தான் இப்படிப் பேசுறியோ!" என்று பத்மா அவளது தலையில் செல்லமாகக் கொட்டினாள். விஜயாவோ, "அவளை விடு பத்மா, அவ வந்தாதான் நம்ம சசி மூஞ்சியில இந்தச் சிரிப்பையாவது பார்க்க முடியுது. நாளைக்கு வரப்போற மருமகளும் இவளோடு சேர்ந்துட்டா, நம்ம வீடு தாங்காதுடி!" என்று சொல்லி மீண்டும் சிரித்தாள்.


வர்ஷா தன் அண்ணனின் தோள்களைக் கட்டிக் கொண்டு, "கவலைப்படாத பெரியம்மா, அண்ணியை நான் என் ரூட்டுக்கு மாத்திடுறேன்!" என்று சசியைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினாள். சசியும் தன் செல்லத் தங்கையின் பாசமான அணைப்பில், தன் மனதில் இருந்த ராங்கி மனைவியைப் பற்றிய பயத்தையெல்லாம் மறந்து, நாளை வரப்போகும் தன் புதிய வாழ்க்கையை முழு மகிழ்ச்சியோடு எதிர்கொள்ளத் தயாரானான்.

மொட்டை மாடியின் குளிர்ந்த தென்றலில், அந்த நான்கு உள்ளங்களும் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பழைய நினைவுகளையும், எதிர்காலக் கனவுகளையும் பகிர்ந்து கொண்டு மிகவும் ஜாலியாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். வர்ஷாவின் வரவு சசியின் மனபாரத்தை மொத்தமாகக் குறைத்திருந்தது. ஆனால், ஒரு தாயாக விஜயாவின் மனதில் நாளை நடக்கவிருக்கும் திருமணப் பொறுப்புகள் ஒவ்வொன்றாக நிழலாடத் தொடங்கின. தன் நினைவடுக்கில் இருந்த பட்டியலை அவள் சத்தமாகவே சரிபார்க்கத் தொடங்கினாள்.

[Dheena2003]

ஆமா பத்மா, நாளைக்குக் காலைல முகூர்த்தத்துக்கு வேண்டிய பூ, மாலை, அப்புறம் இந்த பந்தல் அலங்காரத்துக்கு வச்சிருக்கக்Extra மல்லிகைப்பூச் சரங்கள் எல்லாம் வர்றதுக்குச் சரியா சொல்லியாச்சுல்ல? கடைசி நேரத்துல பதற்றம் வரக்கூடாது பாரு," என்று விஜயா தன் தங்கை முகத்தைப் பார்த்து ஆவலோடு கேட்டாள்.


பத்மா அவளது கையைப் பற்றி அமைதிப்படுத்தியபடி, "எல்லாம் பக்காவா சொல்லியாச்சு அக்கா. விடியற்காலை அஞ்சு மணிக்கே காரில் எல்லாப் பூக்களும் மாலைகளும் நம்ம வீட்டைத் தேடி வந்துரும்னு அந்தப் பூக்கடைக்காரர் உறுதியா சொல்லியிருக்கார். நீ அதை நினைச்சு விடிய விடியக் கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காதே," என்று தெளிவாகக் கூறினாள்.

"சரி, அதெல்லாம் ஓகே... அப்பறம் நம்ம குடும்ப ஐயர்? அவரு முகூர்த்த நேரத்துக்கு முன்னாடியே வந்து யாக சாலை வளர்க்கிற வேலைகளை ஆரம்பிக்கணுமே, அவருக்குச் சரியான நேரத்தைச் சொல்லிட்டியாடி?" என்று விஜயா அடுத்த கேள்வியைக் கண்சிமிட்டாமல் எழுப்பினாள்.

பத்மா சிரித்துக்கொண்டே, "அக்கா, நம்ம ஐயர் விடியற்காலை நாலு மணிக்கே இங்க வந்துருவாரு. அவருக்கான பூசைப் பொருட்களையும் இன்னைக்கு மாலையே நாம எடுத்து வச்சாச்சு. நீ இப்படி ஒவ்வொண்ணா கேட்டுச் சரிபார்த்துட்டு இருக்கிறதைப் பார்த்தா எனக்குச் சிரிப்புத்தான் வருது," என்றாள். பின்னர் சசியின் பக்கம் திரும்பி, "எல்லாம் சரியாத்தான் இருக்கு அக்கா, இனிமே நாம எல்லாரும் கீழ போய் நிம்மதியா தூங்கப் போலாமா?" என்று கேட்டாள்.

[Dheena2003]

அவர்கள் மூவரும் எழுந்து படிக்கட்டை நோக்கி நகர முயன்றபோது, வர்ஷா தன் பட்டுப் பாவாடையைச் சுழற்றி அவர்கள் முன்னால் வந்து கைகளை நீட்டி மறித்தாள். "இருங்க... இருங்க! மூணு பேரும் பெரிய காரியத்தையெல்லாம் பேசி முடிச்சிட்டீங்க. ஆனா, நாளைக்கு நடக்கப் போற ஒரு  முக்கியமான ஒரு வேலை இருக்கு, அதை மொத்தமா மறந்துட்டீங்களே பெரியம்மா!" என்று தன் குறும்புப் பார்வையால்   கூறினாள்.



அவள் சொன்னதைக் கேட்டு விஜயாவும், பத்மாவும், சசியும் ஒருசேர அவளை உற்றுப் பார்த்தார்கள். "என்னடி விபரம் தெரியாம பேசுற? மணி வேற இப்போ  பன்னிரண்டு ஆகப்போகுது. விடிஞ்சா கல்யாணம், இதுல என்னடி முக்கியமான வேலை வேண்டி கெடக்கு?" என்று பத்மா தன் மகளை லேசாக அதட்டினாள்.


வர்ஷா தன் அண்ணன் சசியின் தோளைத் தொட்டு அசைத்து, கண்ணடித்துச் சிரித்தாள். "பின்ன என்னம்மா... நாளைக்கு ராத்திரி நம்ம அண்ணனோட ஃபர்ஸ்ட் நைட்டுக்கு இந்த வீட்டோட மாஸ்டர் பெட்ரூமை இன்னும் அலங்காரமே பண்ணலையே! அந்த ரூம் அப்படியே வெறிச்சோடித்தான் கிடக்கு. அதை அப்படியேவா விட்றது?" என்று அண்ணனின்  ஆசையைக் கிளறும் விதமாகப்   பேசினாள்.

[Dheena2003]

வர்ஷா சொன்ன அந்தப் பேச்சைக் கேட்டதும் பெரியம்மா விஜயா, "அய்யோயோ!" என்று தன் தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டாள். "நிஜமாவே அதை நான் மறந்துட்டேண்டி வர்ஷா! கல்யாண அவசரத்துல அந்த முக்கியமான ரூம் அலங்காரத்தை எவளுமே கவனிக்கல பாரு... நல்லவேளை ஞாபகப்படுத்தினாய். வாங்கடி, இப்போதே கையேடு அதையும் முடிச்சிட்டு அப்பறமா தூங்கலாம்," என்று அவசரப்பட்டாள்.


உடனே, மொட்டை மாடியிலிருந்து அந்த நான்கு பேரும் மளமளவென்று படிகளில் இறங்கி, சசிக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான  அறைக்குச் சென்றார்கள். வீட்டின் மற்றப் பகுதிகளில் இருந்த தூரத்து உறவினர்கள் அனைவரும் பகல் அலைச்சலில் நன்றாகத் தூங்கிவிட்டதால், வீடு முழுவதும் நிசப்தமாக இருந்தது. இவர்கள் நான்கு பேர் மட்டும் சத்தமில்லாமல் அந்தப் பெரிய அறைக்குள் நுழைந்தார்கள்.

அறைக்குள் சென்றதும், வர்ஷா பின்னாடியே வந்து அந்தத்  கதவைச் சாத்தி, உள்பக்கமாகத் தாழ்ப்பாள் போட்டாள். வெளியில் இருக்கும் உறவினர்களுக்குத் தெரியாமல், தங்கள் வீட்டுப் பிள்ளையின் முதலிரவு அறையை அத்தனை ரகசியமாகவும், அழகாகவும் மாற்றுவதற்காக அந்த நான்கு பேரும் நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு அந்த அறைக்குள் தங்களைச் சிறைப்படுத்திக் கொண்டார்கள். சசியோ, தன் அம்மா மற்றும் சித்தியின் முன்னிலையில் தன் முதலிரவு அறை அலங்காரத்தில் தானும் பங்கெடுப்பதை நினைத்து வெட்கத்திலும், ஆசையிலும் நெளிந்தபடி நின்றான்.

[Dheena2003]

அறைக்குள் நுழைந்ததும் நான்கு பேரும் ஒரு நொடி கூட வீணாக்காமல் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக வேலையில் இறங்கினார்கள். ஏற்கனவே வாங்கி வைக்கப்பட்டிருந்த புதிய பன்னீர் ரோஜாக்களும், மல்லிகைப் பூச்சரங்களும், பல வண்ண நறுமணப் பூக்களும் அந்த அறை முழுவதையும் அலங்கரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஜன்னல் திரைகள், கட்டிலின் நிலைகள் என ஒவ்வொரு இடத்திலும் பூக்களைக் கோர்த்து, அந்த அறையையே ஒரு நந்தவனம் போல அத்தனை அழகாக மாற்றிக் காட்டினார்கள்.

வர்ஷா ஒரு படி மேலே போய், அந்தப் பெரிய தேக்குமரக் கட்டிலின் மேல் ஏறி நின்று கொண்டாள். மெத்தையின் மேல் அழகாகப் பட்டு விரிப்பை விரித்து, சசியின் தலையணைப் பக்கத்தில் சில ரோஜா இதழ்களை ஆசையோடு தூவிவிட்டாள். தூவிக்கொண்டே, கீழே பூக்களைக் கட்டிக் கொண்டிருந்த தன் பெரியம்மா விஜயாவைப் பார்த்து, "பெரியம்மா... எல்லாம் சரி, ஆனா இந்தக் கட்டில் நல்லா ஸ்ட்ராங்கா தான இருக்கு? அதையாவது முதல்ல செக் பண்ணிப் பார்த்தீங்களா?" என்று தன் குறும்புப் பார்வையை  கேட்டாள்.

அவள் எதைக் கேட்கிறாள் என்று புரியாமல் விஜயா நிமிர்ந்து பார்த்து, "ஏண்டி வர்ஷா அப்படி கேக்குற? நல்ல  தேக்குமரக் கட்டில்டி இது, இதுக்கு என்ன குறைச்சல்?" என்றாள் அப்பாவியாக.

வர்ஷா உடனே தன் முகத்தில்   நக்கல் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு, "இல்ல பெரியம்மா... நாளைக்கு இந்நேரத்துக்கு நம்ம அண்ணன் சசி உள்ளே   வேகத்துல அடிக்கிற அடியில... இந்தத்  , கட்டில் எல்லாம் உடைஞ்சு விழுந்துடப் போகுது! அப்புறம் அண்ணியோட நிலைமை என்னாகுறது? அதான் ஒரு முன்னெச்சரிக்கையா கேட்டேன்!" என்று சசியைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தாள்.

[Dheena2003]

அவள்   பேச்சைக் கேட்டதும், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த சசிக்கு வெட்கம் அப்படியே உடம்பெல்லாம் தின்னு தின்றது. "ஐயோ... இந்த வால்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டு படாத பாடு பட வேண்டியிருக்கே" என்று நினைத்தவன், முகம் சிவந்து,   அப்படியே தரையைப் பார்த்து நெளிந்தான்.  

பத்மா தன் மகளின் இந்த எல்லையற்ற குறும்புப் பேச்சைக் கேட்டு, அவளது மண்டையிலேயே செல்லமாக ஒரு கொட்டு வைத்தாள். "ஏய் வர்ஷா! சும்மா இருடி நீ... பெரியவங்க முன்னாடி என்ன பேச்சு பேசிக்கிட்டு இருக்க? அங்கே பாரு, பாவம் அவனே இப்போ என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாம வெட்கப்பட்டு நெளிஞ்சிட்டு இருக்கான். அவனைக் போய் இப்படிப் போட்டுப் படுத்துறியே!" என்று மகளைச் செல்லமாகக் கண்டித்தாள்.

மண்டையில் வாங்கிய கொட்டைப் பொருட்படுத்தாத வர்ஷா, கட்டிலிலிருந்து கீழே குதித்து, தன் அம்மா பத்மாவின் தோள்களைக் கட்டிக் கொண்டாள். "போங்கம்மா நீங்க வேற! இப்போ வெட்கப்படுற நம்ம அண்ணன், நாளைக்கு இந்நேரத்துக்கு இந்த அறைக்குள்ள அண்ணியோட தனியா இருக்கும்போது என்னவெல்லாம்   பண்ணப் போறான்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்! அப்போ அவனோட இந்த அமைதியெல்லாம் எங்க போகும்னு பார்ப்போம்ல!" என்று மறுபடியும் சசியை   சீண்டினாள்.

[Dheena2003]

அவள் பேசி முடித்த தோரணையையும், சசி அங்கு வெட்கத்தில் தவிப்பதையும் பார்த்த பத்மாவும் விஜயாவும் தங்கள் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் திணறினார்கள். "இவளோடு பேசி ஜெயிக்கவே முடியாதுடி" என்பது போல இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, தங்கள் வாய்களைக் கைகளால் பொத்திக் கொண்டு சிரிப்பை மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டார்கள்.



விஜயா தன் மகனின் தோளைத் தட்டி, " சசி, வர்ஷா சும்மா விளையாடறா... நீ எதைப் பற்றியும் யோசிக்காம நிம்மதியா இரு" என்று அவனுக்கு தைரியம் கூறினாள்.


அறையின் அலங்கார வேலைகள் அனைத்தும் நள்ளிரவு ஒரு மணியளவில் ஒரு வழியாக நிறைவுற்றன. அறை முழுவதும் ரோஜா மற்றும் மல்லிகையின் வாசம் ஆளையே மயக்கும் அளவிற்குப் பொங்கி வழிந்தது. நாளை இதே நேரத்தில் சசியின் வாழ்வில் ஒரு புதிய வசந்தம் இந்த அறையில்தான் தொடங்கப் போகிறது என்ற எண்ணம், அங்கிருந்த நான்கு பேரின் மனங்களிலும் ஒரு பேரானந்தத்தையும், அளவற்ற மகிழ்ச்சியையும் நிறைத்தது.

"சரி, வேலை எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சிருச்சு. விடியற்காலை நாலு மணிக்கெல்லாம் ஐயர் வந்துடுவாரு. மாப்பிள்ளை பையன் இன்னும் கொஞ்ச நேரமாவது நிம்மதியாத் தூங்குனாத்தானே நாளைக்கு முகம் பொலிவா இருக்கும்... வாங்க, நாம கிளம்புவோம்" என்று விஜயா மற்ற இருவரையும் கூப்பிட்டுக் கொண்டு அறையை விட்டு வெளியேறத் தொடங்கினாள்.

[Dheena2003]

அவர்கள் கிளம்ப எத்தனித்த போதும், சசியின் முகத்தில் இருந்த அந்தப் பதற்றமும் தவிப்பும் இன்னும் குறையாமல் அப்படியே இருப்பதை விஜயா கவனித்தாள். தன் மகனின் மனதை லேசாக்க எண்ணியவள், அவனருகே வந்து அவனது கன்னத்தை ஆசையோடு வருடி, "நச்" என்று ஒரு பாச முத்தம் கொடுத்தாள். "மனசைப் போட்டு எதுவும் குழப்பிக்காம நிம்மதியா படுத்துத் தூங்குடா என் ராசா... எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்" என்று நெஞ்சாரத் தேற்றினாள்.



அம்மாவின் முத்தமும் பாசமான வார்த்தைகளும் அவனுக்குள் ஒரு பெரிய ஆறுதலைத் தர, அடுத்த கணமே அவனது மறு கன்னத்தில் சித்தி பத்மாவும் அதேபோல் ஒரு பாச முத்தத்தைக் கொடுத்தாள். " சசி, தேவையில்லாத பயத்தை எல்லாம் தூக்கிப் போட்டுட்டு கண்ணை மூடித் தூங்குப்பா" என்று அவனது தோள்களைத் தட்டி அவனுக்குள் இருந்த திருமணப் பதற்றத்தை முழுமையாகப் போக்கினாள்.


அம்மாக்களின் பாச மழையில் நனைந்த சசிக்கு, அவர்கள் கொடுத்த முத்தமும் ஆதரவும் ஒரு புதிய தைரியத்தைக் கொடுத்தது. பத்மாவும் விஜயாவும் கதவை நோக்கி நடக்க, வர்ஷாவும் அவர்களுடன் போவதற்காகத் திரும்பி, தன் அண்ணனைப் பார்த்து ஒரு குறும்புப் புன்னகை வீசினாள். ஆனால், அறையை விட்டு வெளியேறும் முன், கடைசியாக ஒருமுறை அந்த ரோஜாப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட   முதலிரவு அறையை வர்ஷா சுற்றும் முற்றும் உற்றுப் பார்த்தாள்.

[Dheena2003]

அறையின் அந்த நறுமணச் சூழலையும் மெத்தையையும் பார்த்த வர்ஷாவுக்குள் மீண்டும் வால்தனம் தலைதூக்கியது. "பெரியம்மா... அம்மா... நாளைக்கு இதே நேரத்துல இந்த அறைக்குள்ள இருந்து ஒரே சத்தமாத்தான் வரப்போகுது. அதனால நாம எல்லாரும் நாளைக்கு நைட்டு காதுல நல்லா பஞ்சு வச்சுக்கிட்டுத்தான் தூங்கணும் போல!" என்று சத்தமாகச் சொல்லிச் சிரித்தாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்ட விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் ஒண்ணுமே புரியவில்லை. "ஏண்டி வர்ஷா, நள்ளிரவு நேரத்துல புதுமணத் தம்பதிகள் இருக்குற ரூம்ல இருந்து அப்படி என்னடி சத்தம் வரப்போகுது? ஏன் எல்லாரும் காதுல பஞ்சு வைக்கணும்னு சொல்ற?" என்று விஜயா ஒன்றும் புரியாமல் அப்பாவியாகக் கேட்டாள்.

வர்ஷா உடனே தன் முகத்தில் உலக மகா குறும்புத்தனத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, கண்களை மூடி, "ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.... ஆஆஆ... ம்ம்ம்கூஹூம்..." என்று காமக் கிளுகிளுப்பு நிறைந்த முனகல் சத்தங்களை அச்சு அசல் அப்படியே செய்து காட்டினாள். "நாளைக்கு நம்ம அண்ணன் சசி, அண்ணியைத் தன் கைக்குள்ள போட்டுட்டு மேல ஏறி  அடிக்கும்போது இந்த அறைக்குள்ள இருந்து இப்படித்தான் சத்தம் வரும் பெரியம்மா!" என்று இரட்டை அர்த்தத்தில் வெட்டவெளிச்சமாகப் பொட்டு அடித்தாள்.



அவ்வளவுதான், வர்ஷா வாயிலிருந்து வந்த அந்த அந்தரங்க ஒலிகளையும், அவளது அக்மார்க் பச்சை வர்ணனையையும் கேட்ட அடுத்த நொடி, விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் விஷயம்  புரிந்துவிட்டது. "ஐயோ... இந்தச் சின்னச் சிறுக்கி வாயில என்ன பேச்சு பேசுறா பாரு! கொஞ்சம் கூடப் வெட்கமே இல்லாம என்னவெல்லாம் வித்தை காட்டுறா!" என்று வெட்கமும் சிரிப்பும் ஒன்றாக முட்ட, பத்மா அவளது கழுத்தைப் பிடித்து வளைத்தாள்

[Dheena2003]

விஜயாவும் பத்மாவும் வர்ஷாவின் குறும்பை நினைத்து வாய்விட்டுச் சிரித்தபடியே, அவளது கழுத்தைக் கைகளால் பிடித்துத் தள்ளிக் கொண்டு, அவசர அவசரமாக அறையை விட்டு வெளியே கூட்டிச் சென்றனர். "நாளைக்குக் கல்யாணத்தை வச்சுக்கிட்டு இவ பண்ற அலப்பறைக்கு ஒரு அளவே இல்லாம போச்சுடி" என்று பத்மா முணுமுணுத்த சத்தம் வெளியிலிருந்து மெதுவாகக் கேட்டது.


அவர்கள் மூவரும் வெளியேறியதும், சசி நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன்  கதவைச் சாத்தி, உள்பக்கமாகத் தாழ்ப்பாள் போட்டான். அறையில் இப்போது மல்லிகையின் நறுமணம் மட்டுமே நிறைந்திருக்க, அவன் மெதுவாக வந்து அந்தப் பட்டு மெத்தையில் சரிந்தான். நாளை விடியப் போகும் அந்த மங்களகரமான கல்யாணத்தைப் பற்றியும், அதன் பிறகு நள்ளிரவில் இதே அறையில் 36 சைஸ் அழகோடு வரப்போகும் தன் மனைவியுடன் நடக்கவிருக்கும் அந்தப்  புதிய முதலிரவு வாழ்க்கையைப் பற்றியும் நினைத்துப் பார்த்த சசியின் முகத்தில், அந்தப் பதற்றத்திற்கு நடுவிலும் ஒரு கள்ளத்தனமான, ஆசையான புன்னகை அரும்பியது.

விடியற்காலை நான்கு மணிக்கே ஐயரின் வருகையோடு அந்தப்   வீட்டில் திருமணப் பரபரப்பு உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது. யாகசாலையில் இருந்து எழுந்த ஹோமப் புகையும், மங்களகரமான நாதஸ்வர இசையும் காற்றில் கலந்து அந்த நள்ளிரவு தூக்கத்தை மொத்தமாகக் கலைத்திருந்தது. "அக்கா... ஐயர் கூப்பிடுறாருடி!", "ஏய் வர்ஷா... அண்ணனுக்குப் பட்டு வேட்டியை எடுத்து வச்சியா இல்லையா?" என வீடு முழுவதும் குரல்கள் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தன.

[Dheena2003]

அரசுப் பள்ளி ஆசிரியை விஜயா, அன்றைய தினம் ஒரு தாயாக அத்தனை பொறுப்புகளையும் தன் தோள்களில் சுமந்து கொண்டு, பட்டுப்புடவை முந்தானையை இடுப்பில் சொருகிக் கொண்டு வீட்டின் இங்கேயும் அங்கேயும் மின்னல் வேகத்தில் ஓடினாள். அவளுக்குப் பக்கபலமாகத் தங்கை பத்மா, வந்திருந்த நூற்றுக்கணக்கான உறவினர்களை உபசரிப்பது, சமையல்கட்டு வேலைகளைக் கவனிப்பது என ஒரு நிமிடம் கூட உட்காராமல் சுழன்று சுழன்று வேலை பார்த்தாள்.


திருமணத்தின் பரபரப்பு  வீடு முழுவதையும் ஆட்கொண்டிருந்தது. பந்தலில் கட்டப்பட்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான சீரியல் விளக்குகளின் வெளிச்சமும், அடுக்களையில் பிரம்மாண்டமான கொப்பரைகளில் கல்யாணச் சமையல் கொதித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அனலும், உறவினர்களின் ஓயாத நடமாட்டமும் சேர்ந்து     பரபரப்பான சூட்டை உருவாக்கியிருந்தது.

மாப்பிள்ளையான சசி, அதிகாலையிலேயே குளித்து முடித்து, பளபளக்கும் தூய பட்டு வேட்டி மற்றும் பட்டுச் சட்டை அணிந்து, தன் அப்பாவின் கம்பீரமான தோற்றத்தோடு மாப்பிள்ளை அறையில் அமர்ந்திருந்தான். கைகளில் லேசாக வேர்வை அரும்ப, நெஞ்சுக்குள்  வரப்போகும் அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி நினைக்கும் போது, அவனுக்குள் திருமணப் பதற்றம்  இன்னும் அதிகமாக ஏறியது.



அப்போதுதான் அந்த அறைக்குள் ஒரு மான்குட்டி போல ஓடி வந்தாள் வர்ஷா. பட்டுப் பாவாடை சட்டை அணிந்து, தலை நிறைய மல்லிகைப் பூவோடு,   "அண்ணே... இன்னும் என்ன பண்ற? அண்ணி வீட்டார் எல்லாரும் மண்டபத்துக்குக் கிளம்பிட்டாங்களாம். சீக்கிரம் வா,  !" என்று அவசரப்படுத்தினாள்.

[Dheena2003]

அவளது பதற்றத்தையும், அந்த வீட்டின் ஒட்டுமொத்தப் பரபரப்பையும் பார்த்த சசி, மெல்ல எழுந்து நின்றான். "இதோ கிளம்பிட்டேன்டி வாலு" என்று சிரித்தபடி, தன் அம்மா மற்றும் சித்தியின் ஆசிகளைப் பெற்று,   மணப்பெண்ணின் கரம் பிடிப்பதற்காக, திருமண மேடையை நோக்கித் தன் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தான்.

     

"சீக்கிரம் மாப்பிள்ளையை மேடைக்கு அழைச்சிட்டு வாங்கோ... நல்ல முகூர்த்த நேரம் நெருங்கிண்டே இருக்கு!" என்று யாகசாலையின் முன்னால் அமர்ந்திருந்த ஐயர், மைக் மூலமாகத் தன் கணீர் குரலில் அவசரப்படுத்தினார். அந்த ஒல கேட்டு, ஒட்டுமொத்தத் திருமண மண்டபத்தின் பார்வையும் மாப்பிள்ளை அறையை நோக்கித் திரும்பியது.

    

[Dheena2003]

ஐயர் சொன்ன அடுத்த கணமே, மாப்பிள்ளை அறையின் கதவு திறந்தது. பட்டு வேட்டியும், ஜரிகை பார்டர் போட்ட பட்டுச் சட்டையும் அணிந்து, அச்சு அசல் தன் தந்தையின் கம்பீரத்தோடு சசி வெளியே வந்தான். அவனது இடதுபுறத்தில் தாய் விஜயாவும், வலதுபுறத்தில் சித்தி பத்மாவும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.



பெற்ற தாயும், தாய்க்கு நிகரான சித்தியும் சசியின் கைகளைத் தங்களின் கைகளால் மிக ஆசையாக, கைத்தாங்கலாகப் பற்றிக் கொண்டார்கள். ஒரு ராஜகுமாரனை அவனது அரண்மனைக்கு அழைத்துச் செல்வது போல, இருபுறமும் இரண்டு தேவதைகள் சூழ, சசியை அவர்கள் மெதுவாகத் திருமண மேடையை நோக்கி அழைத்து வந்தார்கள்.


மாப்பிள்ளை மேடைப் படிக்கட்டுகளில் கால் எடுத்து வைத்த உடனே, அங்கிருந்த தலைமைப்   Photographer சுறுசுறுப்பானார். சசியின் அந்த  , லெச்சணமான தோற்றத்தைப் பார்த்ததும், ஏதோ ஒரு பெரிய தமிழ் சினிமா நடிகர் ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டுக்கு வந்தது போல, கேமராவைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடி வந்தார்.

[Dheena2003]

அவர் சசியை சும்மா விடவில்லை; முன்னால், பின்னால், பக்கவாட்டில் என மேடையைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, விதவிதமான கோணங்களில் தன் கேமராவின் பிளாஷ் லைட்டுகளை  வேகத்தில் அடிக்கத் தொடங்கினார். அந்தப் பிரகாசமான வெளிச்சத்தில் சசியின் முகம் இன்னும் கூடுதலாக ஜொலித்தது.


பிளாஷ் லைட்டுகள் தன் முகத்தில் தொடர்ச்சியாக விழுந்ததில் சசிக்கு லேசாகக் கண் கூசியது. 



இருந்தாலும், தன் முகத்தில் ஒரு புன்னகையைத் தட்டாமல் வரவழைத்துக் கொண்டான். என்னதான் இருந்தாலும், இன்று அவனது வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான நாள், இந்தத் திருவிழா போன்ற கூட்டத்திற்கு அவனேதானே அசல் 'ஹீரோ'!


கைத்தாங்கலாக அழைத்து வந்த விஜயாவும் பத்மாவும், சசியை மேடையின் நடுவே இருந்த அந்த மகோன்னதமான யாக குண்டத்தின் முன்னால் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள். மேடையில் எரிந்து கொண்டிருந்த அந்த ஓம குண்டத்தின் அனலும், சுற்றியிருந்த மலர்களின் நறுமணமும் சசியின் இதயத் துடிப்பை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக்கியது.

[Dheena2003]

மேடையில் இருந்த ஐயர் சசியைப் பார்த்து இன்முகத்தோடு சிரித்தார். "தம்பி, அப்படியே முன்னாடி வந்து... இங்க கூடி இருக்கிற பெரியவா, சின்னவா எல்லாரையும் பார்த்து ஒரு நமஸ்காரம் பண்ணிட்டு, இந்த ஆசனத்துல அன்பா உட்காருங்கோ" என்று வேத மந்திரங்களுக்கு நடுவே பக்குவமாக எடுத்துச் சொன்னார்.



அம்மாவும் சித்தியும் அவனது கைகளை லேசாக அழுத்தி வாழ்த்திவிட்டு மேடையின் ஒருபுறம் ஒதுங்கி நிற்க, சசி நேராக சபையின் முன்னால் வந்து நின்றான். தனக்காகவும், தன் புதிய வாழ்க்கைக்காகவும் அங்கே கூடியிருந்த ஒட்டுமொத்தச் சொந்தங்களையும், ஊர்ப் பெரியவர்களையும் பார்த்துத் தன் இரு கரங்களையும் கூப்பி மனதார நமஸ்காரம் செய்தான்.