[Dheena2003]

ஹாலில் இருந்த டைனிங் டேபிளைச் சுற்றி விஜயா, பத்மா மற்றும் அவளது மகள் வர்ஷா ஆகிய மூவரும் அமர்ந்து, கல்யாணத்திற்கான அடுத்தகட்ட வேலைகளைப் பற்றி மிகத் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். "கல்யாண மண்டபம் புக்கிங் ஓகே ஆயிடுச்சு, அடுத்து எந்தக் கேட்டரிங் காரங்ககிட்ட ஆர்டர் பண்ணலாம்? மெனு என்னென்ன வைக்கலாம்?" என்று அவர்கள் பட்டியல் போட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.


பேச்சு அப்படியே மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து, கடைசியில் பெண் எடுக்க வேண்டிய முகூர்த்தப் பட்டுப்புடவைகள் மற்றும் மணப்பெண்ணுக்கான ஆடை அலங்காரப் பொருட்கள் பக்கம் வந்து நின்றது. அப்போதுதான் விஜயாவுக்கு அந்த விஷயம் நினைவுக்கு வர, தன் தங்கை பத்மாவிடம், "ஆமா பத்மா, அந்தப் பொண்ணுக்கு கல்யாணப் புடவைகளுக்கு ஏத்த மாதிரி  , 'ப்ரா' எல்லாம் தனியா எடுக்கணும்டி. நாளைக்கு ஷாப்பிங் போகும்போது வர்ஷாவையும் கூடக் கூட்டிட்டு வரியா?" என்று கேட்டாள்.

அம்மாக்களின் பேச்சை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த வர்ஷா, இந்த உள்ளாடைப் பேச்சைக் கேட்டதும் சட்டென்று குறும்புத்தனம் தொற்றிக் கொள்ள, "பெரியம்மா... எல்லாம் சரி, ஆனா அண்ணியோட சைஸ் என்னன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? தப்பான சைஸ்ல எடுத்துடப் போறீங்க!"  

விஜயா சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, மெதுவான குரலில், "அதெல்லாம் பொண்ணு அம்மாகிட்ட போன்ல கேட்டுட்டேண்டி... '36' சைஸ்னு சொன்னாங்க," என்றாள்.

[Dheena2003]

அவ்வளவுதான், 36 என்ற அளவைக் கேட்டதும் வர்ஷாவின் கண்கள் விரிந்தன. "எப்பா... 36-ஆ! என்ன பெரியம்மா சொல்றீங்க? நம்ம மூணு பேரோட சைஸையும் ஒண்ணா சேர்த்துக் கூட்டினா கூட அந்த அளவுக்கு வராது போலயே!" என்று அண்ணியின் அழகையும் தம்பியின் அதிர்ஷ்டத்தையும் நினைத்து செம நக்கலாகக் கமெண்ட் அடித்தாள்.

தங்கள் வீட்டுப் பெண் பிள்ளையே இப்படிப் பட்டவர்த்தனமாகப் பேசுவதைக் கேட்டதும் விஜயாவுக்கு முகம் அப்படியே சிவந்துவிட்டது. "ச்சி... போடி வாயாடி! பெரியவங்க பேசிக்கிட்டு இருக்கோம்ல... என்ன பேச்சு பேசுறா பாரு!" என்று முகத்தைச் சுளிப்பது போலக் காட்டிவிட்டு, அவளையும் அறியாமல் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே சிரித்தாள். அருகில் இருந்த பத்மாவும் தன் மகளின் குறும்புப் பேச்சைக் கண்டு வாய்விட்டுச் சிரித்தாள்.

வர்ஷா அத்தோடு விடவில்லை; அவளுக்குள் இருந்த குசும்பு இன்னும் அதிகமானது. தன் பெரியம்மாவின் தோளை உலுக்கி, "சரி பெரியம்மா, அண்ணி சைஸை சொல்லிட்டீங்க... அப்படியே உங்களோட சைஸ் என்னன்னு சொல்லுங்களேன், தெரிஞ்சுப்போம்!" என்று கண்சிமிட்டி, வம்பாகக் கேட்டாள்.

[Dheena2003]

விஜயாவுக்கு வெட்கம் தலைக்கேறியது. முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு, "ஏண்டி வர்ஷா... நாளைக்குக் கல்யாணப் பொண்ணுக்குத்தானே எடுக்கப் போறீங்க? அதுக்கு நடுவுல எதுக்குடி என் சைஸைக் கேட்டுக்கிட்டு இருக்க? போடி அங்கட்டு..." என்று செல்லமாகக் கண்டித்தாள்.

"சும்மா சொல்லுங்க பெரியம்மா... நாங்க தெரிஞ்சுக்கிட்டா என்ன தப்பாம்?" என்று வர்ஷா விடாமல் அவளை வளைக்க, விஜயா வேறு வழியின்றி, "ரொம்பத் துள்ளாதடி... நீயே இவ்வளவு பெரிய ஆளாச்சே, நீயே பார்த்துப் கண்டுபிடி பார்ப்போம்!" என்று சவாலாகச் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் வெட்கத்தில் நெளிந்தாள்.

இந்த அத்தனை சுவாரசியமான, அந்தரங்கமான உரையாடல்களும் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, அங்கே சோபாவில் தூங்குவது போலப் படுத்திருந்தானே சசி...  ! அவன் உண்மையில் தூங்கவே இல்லை. அவர்கள் 'ப்ரா' என்று பேச ஆரம்பித்த அடுத்த நொடியே, அவனது தூக்கம் கலைந்துவிட்டது. கண்களை மட்டும்தான் மூடியிருந்தானே தவிர, அவனது காதுகள் இரண்டும் அந்தப் பக்கமாகவே கூர்மையாகி, அவர்கள் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், அந்த நக்கல் பேச்சையும் ரசித்துக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

பகலெல்லாம் திருமண வேலைகளில் அலைந்து திரிந்த களைப்பில், சோபாவில் அயர்ந்து தூங்குவது போல் படுத்திருந்த சசிக்கு இப்போது தூக்கம் மொத்தமாகப் பறந்துவிட்டிருந்தது. பெண்களுக்கே உரிய அந்த அந்தரங்கமான, அதீதக் கவர்ச்சியான பேச்சுகள் அவன் காதுகளில் தேனாய் வந்து பாய, அவனது உடம்பிற்குள் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டு, ஆடைகளுக்குள் அவனது ஆண்மை மெல்ல ஆட்டம் காணத் தொடங்கியிருந்தது. கண்களைத் திறந்தால் எங்கே மாட்டிக் கொள்வோமோ என்ற பயத்தில், அவன் மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு, நடப்பதையெல்லாம் தன் காதுகளால் மட்டுமே ரசித்துக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்

[Dheena2003]

அங்கே டைனிங் டேபிளருகே, வர்ஷாவின் குறும்புத்தனம் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்ந்தது. அவள் சட்டென்று எழுந்து வந்து, சோபாவின் அருகே அமர்ந்திருந்த விஜயாவின் பட்டுப்புடவை முந்தானையைப் பற்றி லேசாக இழுத்தாள். விஜயா பதறிப்போய், தன் முந்தானையை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு, "ஏய்... என்னடி பண்ணுற வர்ஷா? கையை விடுடி!" என்று அவளை அதட்டினாள்.

வர்ஷா கொஞ்சமும் அசராமல் தன் குறும்புப் பார்வையை வீசி, "இருங்க பெரியம்மா... நீங்கதானே இப்போ சவால் விட்டீங்க, உங்களோட சைஸை என்னையே பார்த்துப் கண்டுபிடிக்கச் சொல்லி? அதான் டெஸ்ட் பண்ணப் போறேன்!" என்று வழுக்கட்டாயமாக முந்தானையை இழுக்க முயன்றாள்.

அருகில் இருந்த பத்மா தன் மகளின் லீலைகளைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே, "ஏண்டி வர்ஷா, அதைக் கண்டுபிடிக்கணும்னா புடவை முந்தானையை எடுத்துட்டுதான் பார்க்கணுமோ? உனக்குக் குசும்பு நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிட்டே போகுதுடி!" என்று மகளைச் செல்லமாகக் கண்டித்தாள்.

"அட போங்கம்மா, இங்க வேற யார் இருக்கா? நாம மூணு பேர் மட்டும்தானே... சும்மா காட்டுங்க பெரியம்மா. உங்ககிட்ட இருக்கிறதுதானே எங்ககிட்டயும் இருக்கு, இதுல என்ன வெட்கம் வேண்டிக்கிடக்கு?" என்று சொல்லிக்கொண்டே, விஜயா தடுத்து நிறுத்துவதற்குள் அவளது  முந்தானையை வர்ஷா சட்டென்று ஒரே இழுப்பாக விலக்கினாள்.

[Dheena2003]

முந்தானை முழுமையாகச் சரிந்து விழ, விஜயா பதற்றத்துடன் சோபாவில் படுத்திருக்கும் தன் மகன் சசியை ஒருமுறை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள்; அவன் நல்ல தூக்கத்தில் இருப்பதாக நினைத்து நிம்மதி அடைந்தாள். ஆனால், சரிந்த முந்தானைக்குள் அவளது அந்த 42 வயதான நளினமான, செழுமையான உடலமைப்பு பிளவுசையும் மீறி விம்மிப் புடைத்துக் கொண்டு, அந்தப் பிரம்மாண்டமான அழகை அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்தியது.



பெரியம்மாவின் அந்த முதிர்ந்த, கம்பீரமான அழகைக் கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வர்ஷா, "இருங்க... சும்மா கண்ணால பார்த்தா அளவு தெரியாது" என்று கூறினாள். அடுத்த நொடி, சற்றும் எதிர்பாராத விதமாகத் தன் இடது கையை நீட்டி, விஜயாவின் அந்த வலதுபுற விம்மிய மார்பகத்தின் மீது வைத்து, ஒரு ஆட்டோவுக்கு ஹார்ன் அடிப்பது போல "பாம் பாம்..." என்று லேசாக, மென்மையாக அழுத்திக் குறும்பு செய்தாள்.



அவளது கை பட்ட அந்த அதிரடித் தீண்டலில் விஜயாவின் உடம்பு ஒரு நிமிடம் நடுங்கிப்போனது. சட்டென்று வர்ஷாவின் கையைப் பட்டென்று தட்டிவிட்டவள், "ச்சி... போடி அரூபி! அங்க ஏண்டி கையை வைக்குற? பெரியவள்னு கொஞ்சம் கூடப் பயமில்லாம விளையாடுறியா?" என்று வெட்கமும், லேசான கோபமும் கலந்த குரலில் அவளைத் தள்ளிவிட்டாள்.

"அட இருங்க பெரியம்மா... கரெக்டா செக் பண்ணிப் பார்க்கிறேன்" என்று சொன்ன வர்ஷா, இந்த முறை இன்னும் லாவகமாக விஜயாவின் மார்பகத்தின் அடியில் தன் கையை வச்சு, அதன் கனத்தையும், அந்த மென்மையையும் கனிவோடு அளந்து பார்த்தாள். ஒரு நிமிடம் அதைத் தன் கைக்குள் அடக்கிப்பார்த்துவிட்டு, சாமர்த்தியமாகத் தன் கையை எடுத்துக்கொண்டு, "ம்ம்... கரெக்டா 34!" என்று சத்தமாக அறிவித்தாள்.

[Dheena2003]

விஜயாவுக்கு ஒரே ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. தன் சரிந்த முந்தானையை அவசரமாக எடுத்து உடம்பை மூடிக்கொண்டே, "அடிப்பாவி... எப்படிடி இவ்வளவு கரெக்ட்டா சொல்லிட்டே? நிஜமாவே 34 தான்டி... உனக்கு எப்படி இந்த வித்தை தெரிஞ்சது?" என்று வியப்போடும் வெட்கத்தோடும் தன் தங்கையைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.



வர்ஷா உடனே தன் முகத்தில் ஒரு நக்கலான புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, "பெரியம்மா... நம்ம சசி அண்ணன் உண்மையிலேயே ரொம்பக் குடுத்துவச்சவன் தான்" என்று இழுத்தாள்.


"ஏன், இப்போ அவனுக்கு என்ன?" என்று பத்மா கேட்க, வர்ஷா சத்தமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "பின்ன என்னம்மா... இந்த 34 சைஸ் அழகை, குழந்தையா இருக்கும்போது நல்லா ரசிச்சுப் பால் குடிச்சவன் நம்ம அண்ணன். இப்போ அடுத்ததா, அவனோட வாழ்க்கையில வரப்போற அந்த அண்ணியோட 36 சைஸ் அழகையும், அதே மாதிரி ரசிச்சு அனுபவிக்கப் போறான்!" என்று இரட்டை அர்த்தத்தில் பட்டவர்த்தனமாகப் பொட்டு அடித்தது போல் பேசினாள்.

[Dheena2003]

அவ்வளவுதான், வர்ஷா சொன்ன அந்த கடைசி வார்த்தைகள் அங்கே சோபாவில் படுத்திருந்த சசியின் காதுகளில் போய் விழுந்ததும், அவனது உடம்பில் ஒரு பிரளயமே வெடித்தது போலிருந்தது. அவனது ஆடைகளுக்குள் இருந்த ஆண்மை, அடக்க முடியாமல் அசுர வேகத்தில் ஆட்டம் கண்டு, இரும்பைப் போல இறுகித் துடிக்கத் தொடங்கியது. அவனால் அதற்கு மேல் கண்களை மூடிக்கொண்டு தூங்குவது போல நடிக்கவே முடியவில்லை; அவனது மூச்சுக்காற்று வேகமாக வெளிவரத் தொடங்கியது.


  


"அம்மா, எனக்கு மட்டும் ஏன்மா இப்படி ரொம்பச் சின்னதா இருக்கு? காலேஜுக்குப் போனா என் பிரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் என்னைக் கிண்டல் பண்றாங்க . கொஞ்சம் லூசா இருக்குற டி-ஷர்ட் எதாவது போட்டாக்கூட, என்னைப் பார்த்து 'நீ என்ன ஃபிலாட்டா இருக்கியே'ன்னு கலாய்க்கிறாங்கம்மா..." என்று வர்ஷா தன் குறும்புத்தனமெல்லாம் மறைந்து, திடீரென்று மிகுந்த சோகத்தோடு தன் அம்மா பத்மாவின் மடியில் முகம் புதைத்துக் கூறினாள்.

[Dheena2003]

வர்ஷா சொன்னது உண்மையும்கூட. அவளுக்கு அந்த வயதிற்கேற்ற சதைப்பற்று இல்லாமல், மார்பகங்கள் மிகவும் சிறியதாகவே இருந்தன. இப்பதான் ஏதோ ஒரு டென்னிஸ் பால் அளவுக்குக் கொஞ்சமாக உருவகம் பெற்று வளரத் தொடங்கியிருந்தன. அவள் சில நேரங்களில் பிரா போடாமல் சாதாரண உடையில் இருந்தால் கூட, பார்க்கிறவர்களுக்குப் பெரிதாக எந்த வித்தியாசமும் தெரியாத அளவிற்குத்தான் அவளது உடலமைப்பு இருந்தது.


தன் தோழிகளின் கேலிப் பேச்சுகள் ஒருபுறம் காயப்படுத்த, தன் கண்ணெதிரே இருக்கும் தன் பெரியம்மா விஜயாவும், பெற்ற அம்மா பத்மாவும் நல்ல கம்பீரமான, ஆண்களின் கண்களைச் சட்டென்று ஈர்க்கும் அளவிலான செழுமையான மார்பழகோடு இருப்பதை அவள் கவனித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறாள். அவர்களின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான தோற்றத்தோடு தன்னை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து அவளுக்குள் ஒரு தாழ்வுமனப்பான்மை ஏற்கனவே இருந்தது.

அதுமட்டுமில்லாமல், இப்போது தன் அண்ணனுக்கு மனைவியாக, இந்த வீட்டிற்கு மருமகளாக வரப்போகும் அந்தப் பெண்ணுக்கோ இவர்களைவிடப் பெரியதாக 36 சைஸ் மார்பகம் இருக்கிறது என்ற உண்மை தெரிந்ததிலிருந்து, அவளது மன உளைச்சல் இன்னும் அதிகமாகிவிட்டது. "இந்த வீட்டில் இருக்கும் எல்லாரும் இவ்வளவு எடுப்பாக இருக்கும்போது, நான் மட்டும் ஏன் இப்படி வற்றிப் போய் இருக்கிறேன்?" என்ற ஏக்கம் அவளை நிஜமாகவே வாட்டியது.

வர்ஷாவின் இந்தத் திடீர் சோகத்தையும், அவளது ஏக்கத்தையும் பார்த்த பத்மாவும் விஜயாவும் அவளருகே நெருங்கி அமர்ந்தனர். அவளது கன்னத்தை வருடி, "ஏண்டி வர்ஷா, இதுக்கா இப்படி மனசைக் கெடுத்துக்கிட்டு கவலைப்படுற? வயசும் உடம்பும் வளர வளர எல்லாமே தானா மாறும்டி, இதுக்கெல்லாம் போய் வருத்தப்படலாமா?" என்று அவளுக்குத் தைரியம் சொல்லித் தேற்றத் தொடங்கினர். சோபாவில் இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த சசிக்கு, வர்ஷாவின் இந்த வெகுளித்தனமான கவலை ஒருபுறம் பரிதாபத்தையும், மறுபுறம் அவளது உடலைப் பற்றிய வர்ணனை அவனுக்குள் மேலும் ஒரு கிளர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது.

[Dheena2003]

தன் மார்பின் அளவு சிறியதாக இருக்கிறது என்ற கவலையில் இருந்த வர்ஷா, மெல்லத் தன் அம்மா பத்மாவின் மடியில் சாய்ந்து படுத்துக் கொண்டாள். சோகத்திலும் அவளது குறும்புக்குறைவு ஏற்படவில்லை.

மடியில் படுத்துக்கொண்டே, அண்ணாந்து தன் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தவள், "போங்கம்மா... உனக்குக் கூட நல்ல எடுப்பான அம்சமான உடம்புதான் இருக்கு. எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி ஆச்சு?" என்று சலித்துக் கொண்டாள்.

அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே, வர்ஷா தன் கையை மேலே உயர்த்தி, பத்மாவின் ஜாக்கெட் அணிந்த மார்பகத்தின் மீது வைத்து, பெரியம்மாவுக்குச் செய்தது போலவே "பாம் பாம்..." என்று லேசாக அமுக்கிக் குறும்பு செய்தாள்.



பத்மா சட்டென்று மகளின் கையைத் தட்டிவிட்டாள். "ஏய் வாலு... கழுதை, கையை எடுடி அங்கிருந்து!" என்று அதட்டினாள். ஆனால், அவளது குரலில் கோபம் எதுவும் இல்லை, தன் செல்ல மகளின் குறும்புத்தனத்தை ரசிக்கும் தாயின் நளினமே இருந்தது.

[Dheena2003]

அருகில் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த விஜயா, தன் தங்கையின் வெட்கத்தையும் மகளின் குறும்பையும் பார்த்துச் சிரித்தாள். பின்னர் வர்ஷாவைத் தேற்றும் தொனியில், "ஏண்டி வர்ஷா, இதுக்கா இப்படி வருத்தப்படுற? உன் அம்மாவுக்கும் நீ படிக்கும்போது, உன்னோட சின்ன வயசுல உன்னை மாதிரியேதான் ரொம்பச் சின்னதா இருந்துச்சு..." என்று அவள் மேலும் ஏதோ சொல்ல வந்தாள்.

ஆனால், விஜயா பேசி முடிப்பதற்குள் வர்ஷா அவளது பேச்சை இடைமறித்தாள். "திரும்பவும் பெருசா என்ன சொல்லிடப் போறீங்க பெரியம்மா? கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உன் அம்மாவுக்கும் உடம்பு நல்லா பருமனா மாறிடுச்சு, அதுனால நீயும் சீக்கிரம் ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணிக்க, எல்லாம் சரியாயிடும்னுதானே சொல்லப் போறீங்க? எனக்குத் தெரியாதா உங்க பல்லவி!" என்று நக்கலாகக் கேட்டாள்.

விஜயா அவளது குறும்புப் பேச்சைக் கேட்டு, அவளது கன்னத்தை மென்மையாக, செல்லமாகக் கிள்ளினாள். "நிஜமாவே நீ சரியான வாலுடி! நீ சொன்னது என்னவோ உண்மைதான், கல்யாணத்துக்கு அப்புறம்தான் உன் அம்மா உடம்பு இப்படி லட்சணமா மாறுச்சு. ஆனா... அந்தப் பெருமை எல்லாம் பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி வேற ஒருத்தியோட ஓடிப்போனானே உன் அப்பன், அந்தப் பாவிக்குக் கண்டிப்பா சேராது!" என்றாள்.

[Dheena2003]

வர்ஷாவுக்கு இப்போது ஒரே ஆச்சரியமாகப்  . தன் அம்மாவின் மடியிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து அமர்ந்தாள். "அப்படியா பெரியம்மா? அப்பன் ஓடிப்போயிட்டான்னு சொல்றீங்க... அப்புறம் வேற யாரு அம்மாவோட இந்த மாற்றத்துக்குக் காரணம்?" என்று கண்கள் விரியக் கேட்டாள்.


விஜயா தன் தங்கை பத்மாவை ஒருமுறை பார்த்து, அவளுக்கு மட்டும் புரியும் படி ரகசியமாகக் கண்ணடித்தாள். பின்னர் வர்ஷாவின் பக்கம் திரும்பி, "எல்லாம்... உன் பெரியப்பாவோட கைத்திறமைதான்டி!" என்று ஒரு வெடியைத் தூக்கிப் போட்டாள்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் பத்மாவுக்கு முகம் அப்படியே சிவந்து போனது. வெட்கம் தாங்க முடியாமல், அவள் தன் முகத்தை கைகளால் மூடிக் கொண்டு தலை குனிந்தாள். முகம் முழுவதும் நாணம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

[Dheena2003]

அங்கே சோபாவில் தூங்குவது போலப் படுத்திருந்த சசிக்கு, காதில் விழுந்த இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "என்னது... சித்தியோட உடம்பு இந்த அளவுக்கு வளைவு நெளிவுகளோடு மாறுறதுக்கு எங்க அப்பாவோட கைத்திறமைதான் காரணமா? ஐயோ... என்ன கொடுமை இது!" என்று அவனது மனதுக்குள் அதிர்ச்சி அலைகள் பரவினாள். அவனது ஆண்மை இப்போது இன்னும் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.


வர்ஷா தன் அம்மாவின் மடியிலிருந்து முழுமையாக எழுந்து, பத்மாவின் முகத்தைத் தன் பக்கம் திருப்பினாள். அவளது கண்களை உற்றுப் பார்த்து, "என்னம்மா இது... பெரியம்மா ஏதோ புதுக்கதையா சொல்றாங்க? அவங்க சொல்றது நிஜமாவே உண்மையாமா?" என்று துருவித் துருவிக் கேட்கத் தொடங்கினாள்.

பத்மா தன் வெட்கத்தை மறைத்துக் கொண்டு, "அவ ஒரு லூசுடி வர்ஷா! சும்மா ஏதாச்சும் ஏடாகூடமா உளறிக்கிட்டு இருப்பா. நீ அதையெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காத, கண்டுக்காம விடு" என்று சமாளிக்க  முயன்றாள். ஆனால், அவளது கண்களில் ஏதோ ஒரு குறும்புத்தனமான கடந்த கால ரகசியமும் வெட்கமும் மின்னிக் கொண்டிருந்தது.

[Dheena2003]

அப்படியே வர்ஷா இப்போது தன் குறும்புப் பார்வையை விஜயாவின் பக்கம் திருப்பினாள். "ஏன் பெரியம்மா... அப்படினா, உங்க ரெண்டு பேரோட இந்த வளர்ச்சிக்கு  எங்க பெரியப்பாதான் காரணமா?" என்று கேட்டு, கண்ணடித்துக் குறும்புச் சிரிப்புச் சிரித்தாள்.


விஜயா உடனே, "அத ... ஏன் கேக்குற, நீ காலேஜுக்குப் போனதும்..." என்று ஏதோ ஒரு பழைய கதையை சுவாரசியமாக ஆரம்பிக்க முயன்றாள்.

அவள் பேசி முடிப்பதற்குள், பத்மா நாணத்தால் முகம் சிவந்து, தன் இருக்கையிலிருந்து வேகமாக எழுந்து வந்து விஜயாவின் வாயை தன் கைகளால் பொத்தினாள். "சும்மா இருடி அக்கா! விபரம் தெரியாத சின்னப் புள்ளைக்கிட்ட எதையாவது தேவையில்லாம பேசிட்டு இருக்காத!" என்று லேசான கோபத்தோடு அதட்டினாள்.

[Dheena2003]

விஜயா, தன் வாயைப் பொத்திய பத்மாவின் கையைத் தட்டிவிட்டாள். "யாருடி இவ... இந்த வாண்டுக்கு விபரம் தெரியாதா? இவளுக்கு மட்டும் இந்நேரத்துக்கு ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணி வச்சிருந்தா, இந்நேரம் ரெண்டுக்கு மூணு பிள்ளைகளைப் பெத்துப்போட்டுட்டு  உக்காந்திருப்பா! இவளுக்கா விபரம் தெரியாது?" என்று  கேலியாக சொல்ல

 

விஜயா சொன்ன அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு, டைனிங் ஹாலில் இருந்த அந்த மூன்று பெண்களும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கலகலவென்று சத்தமாகச் சிரித்தார்கள். அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் அவர்களின் சிரிப்பொலி அந்த வீடே அதிரும்படி ஒலித்தது.


அங்கே சோபாவில் படுத்திருந்த சசிக்கும், அவர்களின் இந்த லோகாயதமான பேச்சைக் கேட்டு உள்ளுக்குள் பலத்த சிரிப்பு வந்தது. ஆனால், தான் தூங்குவது போல் நடிப்பது அம்பலமாகிவிடும் என்பதால், அவன் தன் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டு சிரிப்பை மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டான்.

 

[Dheena2003]

பொதுவாகவே, இந்த மூன்று பெண்களும் ஒன்றாகக் கூடிவிட்டால், அந்தப்  வீடே திருவிழா போல கலகலப்பாக மாறிவிடும். சசியின் திருமண வேலைகள் நடக்கும் இந்தச் சூழலில், அவர்களின் மகிழ்ச்சி இன்னும் இரட்டிப்பாகியிருந்தது.


சிறிது நேரம் சிரித்து மகிழ்ந்த பிறகு, விஜயா பத்மாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். "நம்ம வீட்டுக்கு வரப்போற மருமகளும், இதே மாதிரி நம்மளோடு ஒண்ணா கலந்து, கலகலப்பா குறும்புத்தனம் உள்ளவளா இருக்கணும்னு கடவுளை வேண்டிக்கிறேன்டி" என்றாள் ஆசையோடு. பத்மாவும் வர்ஷாவும் "ஆமாம் பெரியம்மா, அண்ணியும் நம்மளோடு சேர்ந்துட்டா இந்த வீடே சொர்க்கம் தான்" என்று மனதார வேண்டிக் கொண்டனர்._

அடுத்தடுத்த நாட்களில் சசியின் கல்யாண வேலைகள் மிகத் தீவிரமாக, மின்னல் வேகத்தில் நடக்கத் தொடங்கின. அந்தப்   வீடே உறவினர்களின் வருகையாலும், கல்யாணப் பேச்சுக்களாலும் அ எப்போதும் பரபரப்பாகவே காணப்பட்டது. ஒருபுறம் பெண்கள் புடவைகளும் நகைகளும் பார்த்து ஆலோசித்துக்கொண்டிருக்க, மறுபுறம் ஆண்கள் திருமணத்திற்கான மற்ற ஏற்பாடுகளைக் கவனித்து, வீட்டை ஒரு திருவிழாக் கூடமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

[Dheena2003]

வீட்டின் முகப்பில் இருந்து சாலை வரை பிரம்மாண்டமான பந்தல் போடப்பட்டு, வண்ணமயமான சீரியல் லைட்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. இரவு நேரங்களில் அந்த விளக்குகள் அனைத்தும் ஒன்றாக எரியும்போது, அந்த வீடே  ஒரு தேவலோக அரண்மனை போல ஜொலித்தது. வீட்டின் ஒவ்வொரு வாசலிலும், தூண்களிலும் மல்லிகை மற்றும் சாமந்திப் பூக்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலைகள் வளைவு வளைவாகத் தொங்கவிடப்பட்டு, வீடு முழுவதும் ஒரு தெய்வீக நறுமணத்தைப் பரப்பியது.



மண மேடையின் இருபுறமும்  Speakers  பொருத்தப்பட்டு, நாதஸ்வர இசையும், மங்களகரமான திருமணப் பாடல்களும் மெல்லிய சத்தத்தில் ஒலிக்கவிடப்பட்டன. அந்த இசையைக் கேட்கும் போதே, கல்யாணக் களை அக்கம் பக்கத்தினர் வரை தொற்றிக் கொண்டது.


உறவினர்களின் வருகையால் வீடு அத்தனை கலகலப்பாக இருந்தாலும், சசியின் மனதில் மட்டும் ஒரு மெல்லிய சலனம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. இன்னும் சில மணி நேரங்களில் தனக்குத் திருமணம் நடக்கப் போகிறது, ஒரு புதிய பெண் தன் வாழ்க்கைக்குள் வரப்போகிறாள் என்ற எண்ணமே அவனுக்குள் ஒரு பெரிய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. குறிப்பாக, அன்றைய இரவு வர்ஷாவும், அம்மாவும், சித்தியும் பேசிய அந்த அந்தரங்கக் குறும்புப் பேச்சுகள் அவனது நினைவுக்கு வந்து, அவனது ஆண்மையை மேலும் ஏதோ செய்தது.

[Dheena2003]

நாளை அதிகாலையிலேயே திருமணம் என்ற நிலை வர, அன்று இரவு சசிக்குச் சுத்தமாகத் தூக்கம் வரவில்லை. வீட்டின் உள்ளே உறவினர்களின் சத்தமும், பாட்டுகளும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, அவன் யாரிடமும் சொல்லாமல் மெதுவாக எழுந்து வீட்டின் மொட்டை மாடிக்குச் சென்றான். அங்கே குளிர்ந்த நிலவொளியில், தென்றல் காற்று வீச, மாடியின் கைப்பிடிச் சுவரில் சாய்ந்து கொண்டு தனியாக அமர்ந்தான்.


நாளை முதல் தன் பிரம்மச்சரிய வாழ்க்கை முடிவுக்கு வரப்போகிறது என்ற அந்தப் புரிதலும், 36 சைஸ் அழகோடு வரப்போகும் தன் மனைவியைப் பற்றிய கற்பனைகளும் அவனுக்குள் ஒருவித இனிய பதற்றத்தை  ஏற்படுத்தின. கைகளை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு, நெஞ்சில் படபடப்புடன், நாளை விடியப் போகும் அந்த மங்களகரமான காலைப் பொழுதை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கத் தொடங்கினான் சசி.



கீழே வீட்டின் உள்ளே, உறவினர்களின் கலகலப்பான சத்தமும், மங்கள இசைப் பாடல்களும் காதைப் பிளந்து கொண்டிருந்தன. நாளை அதிகாலையிலேயே முகூர்த்தம் என்பதால், மாப்பிள்ளையான சசிக்கு உடம்பில் நல்ல தெம்பு இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்த விஜயாவும் பத்மாவும், அவனுக்காக ஒரு பெரிய வெள்ளித் தம்ளரில் சூடான பாதாம் பாலைத் தயார் செய்தார்கள். கையில் அந்தப் பாலோடு சசியின் அறைக்குச் சென்ற விஜயாவுக்கு அங்கே ஏமாற்றமே மிஞ்சியது.

[Dheena2003]

அறையில் சசி இல்லை. படுக்கை அப்படியே வெறுமையாகக் கிடந்தது. "என்னடி இது, பையனைக் காணோம்? இந்நேரத்துக்கு எங்க போயிருப்பான்?" என்று விஜயா பதற்றத்தோடு தன் தங்கை பத்மாவைப் பார்த்துக் கேட்க, பத்மாவும் சுற்றும் முற்றும் தேடிப் பார்த்தாள். அங்கிருந்த டேபிளின் மேல் சசியின் மொபைல் போன் அப்படியே வைக்கப்பட்டிருந்தது. "போன் வேற அவன் ரூமில்தான் இருக்கு அக்கா... போன் செய்யக்கூட முடியாது, எங்க போனான்னு தெரியலையே" என்று பத்மாவும் லேசான கவலையோடு கூறினாள்.


அவர்கள் இருவரும் கையில் பால் கிளாஸுடன் மாடிப் படிக்கட்டுகளுக்கு அருகே நின்று, சசியை எங்கே தேடுவது என்று தெரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது, திருமணத்திற்கு வந்திருந்த தூரத்து உறவுப் பெண்மணி ஒருவர் அந்தப் பக்கமாக நடந்து வந்தார். விஜயாவின் முகத்தில் இருந்த பதற்றத்தைப் பார்த்த அவர், "என்னம்மா விஜயா... என்ன விஷயம்? யாரு... நம்ம தம்பியைத் தேடுறீங்களா?" என்று நிதானமாகக் கேட்டார்.

அவர் கேட்டதும் விஜயாவும் பத்மாவும் ஒருசேரத் தங்கள் தலைகளை ஆமாம் என்பது போல பலமாக அசைத்தார்கள். "ஆமாங்க அக்கா, சசியைக் கொஞ்ச நேரமாகக் காணோம். அவனோட ரூம்லயும் இல்லை, போனும் இங்கேயேதான் இருக்கு. நாளைக்குக் கல்யாணத்தை வச்சுக்கிட்டு பையன் எங்க போனானோன்னு பயமா இருக்கு" என்றாள் விஜயா.

[Dheena2003]

அதற்குக் குறும்புடன் சிரித்த அந்தப் பெண்மணி, "அட, இதுக்கு ஏன்மா இவ்வளவு பதற்றப்படுறீங்க? தம்பி கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடிதான் மாடிப் படிக்கட்டு வழியா மொட்டை மாடிக்கு போச்சே... நான் வர்றப்பப் பார்த்தேன். நாளைக்குக் கல்யாணம்ங்கிற குஷியில, காத்து வாங்கப் போயிருக்கும். எதுக்கும் நீங்க மேல போய் பாருங்கம்மா" என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் வழியே சென்றாள்.


அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் இருவருக்கும் லேசாக நிம்மதி வந்தாலும், அதே சமயம் குழப்பமும் நீடித்தது. "இந்நேரத்துக்கு அவன் அங்க தனியா என்ன பண்ணுறான்? மணி பத்தரை ஆகப் போகுது..." என்று விஜயா முணுமுணுத்துக் கொண்டே, கையில் இருந்த பால் கிளாஸோடு மாடிப் படிகளில் வேகமாக ஏறத் தொடங்கினாள். அவளுக்குப் பின்னாடியே பத்மாவும் அவசர அவசரமாகப் படிகளில் ஏறி வந்தாள்.

இருவரும் மூச்சு இரைக்க மொட்டை மாடியின் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார்கள். அங்கே, குளிர்ந்த நிலவொளியில்  . மாடியின் கைப்பிடிச் சுவரான அந்தச் செங்கல் சுவரின் ஓரத்தில், சசி அப்படியே சுருண்டு, மிகவும் அப்பாவியாக, ஏதோ பெரிய சிந்தனையில் மூழ்கியபடி அமர்ந்திருந்தான். அந்தப்  பந்தல் விளக்குகளின் வெளிச்சம் மாடியின் ஒரு பகுதியில் மட்டும் லேசாகப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது

[Dheena2003]

அமர்ந்திருந்த மகனின் பின் தோற்றத்தைப் பார்த்த விஜயாவுக்கு நெஞ்சம் உருகியது. "டேய் சசி..." என்று அவனது பெயரைச் சொல்லி, மிகவும் மென்மையான, பாசமான குரலில் அங்கே இருந்த அமைதியைக் கலைத்துக் குரல் கொடுத்தாள்.


அமைதியான அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில், திடீரென்று தன் தாயின் குரல் கேட்டதும், சசி அப்படியே திடுக்கிட்டுப் பின்புறம் திரும்பினான்.  

சசி திடுக்கிட்டுத் திரும்புவதையும், அவனது முகத்தில் இருக்கும் அந்தப் பயத்தையும் பார்த்த விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் பதற்றம் இன்னும் அதிகமானது. "என்னடா ஆச்சு சசி? ஏன் இப்படித் தனியா வந்து உக்காந்திருக்க?" என்று கேட்டுக் கொண்டே, இருவரும் ஒருவிதப் பதற்றத்தோடும், தாய்க்கே உரிய பாசத்தோடும் அவனது அருகில் நெருங்கி வந்து அமர்ந்தார்கள். அவனது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, அவனது முகத்தையே உற்றுப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள்.