Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Joseph Rayman]

Prakash 30 years, Raj 40 years, velu 70 years. Needs a 19:year old, 25 year old and 50 year old for pavi to experience all age cocks.

[xbiilove]

Waiting for Velu adventure

[Vettaiyyan]

I think the father of pavi know his daughter will be a slut on seeing her jadhagam. It is the reason he got her married to a impotent man as he doesn't want to waste life of another man. May be he understands she has already turned out to slut and he doesn't want child to witness her actions so he often takes the child with him so that she can open her legs to others without any disturbance.. hahaha

[Krishna Grace]

ஆஹா!.. 

இளம் மனைவி vs கிழவன் வேலு..

Waiting Nanba ??

[chellaporukki]

Indha thadava andha potta payalukku pundaya tharama avana dress avukka vachi aval ol vanguratha nenachai kai adikka vaikkanum. Unakku punda venumna nan ol vangina pundaya nakkanum nu solli nakka vidanum. Vanga ponga nu pesama vada poda mayiru nu jolly ya pesura mathiri pesi insult pannanum.

[intrested]

[intrested]

கிழவனுக்கு கட்டில் சீன் எல்லாம் வேண்டாம்.. எட்டி நின்னு கை அடிச்சு ஊத்துற அளவுக்கு போதும்.. ஏன்னா பவித்ரா ஒரு காம தேவதை

[jiivajothii]

கிழவனுக்கு கட்டில் சீன் எல்லாம் வேண்டாம்.. எட்டி நின்னு கை அடிச்சு ஊத்துற அளவுக்கு போதும்.. ஏன்னா பவித்ரா ஒரு காம தேவதை

He is more experienced. Ippo pondatti illama kastapaduvan. Avan chance kedacha pakkuvama sirappa seivan. Kandippa 10 inch irukkum, paviyin aripedutha pundaya innum stretch panni vidum. 

[Thamizh13]

Thatha ena panna poraro

[Arul Pragasam]

Super sago. Kilavan kili kili nu kilippanaa

[Gilmalover]

Bring a college going boy staying alone in her opposite flat and his parents asking pavitra to take care and she seduce and fuck him.

[Krishna Grace]

சீக்கிரம் வேலு பாய்க்கு விருந்து வைக்கவும்‌

[yazhiniram]

--------------
Part 243:
--------------

நான் வாசல்கிட்டயே நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் யோசனைகள்.

'இந்த ஆளு சீக்கிரம் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிட்டா நல்லா இருக்கும்'னு என் நெஞ்சு தவிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் போட்டுருக்கிற இந்த ட்ரெஸ்... இதுல, எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லாத ஒரு வயசான ஆளு, என்னை பாக்கப் போறாரேங்குற கூச்சம் என் உடம்பு முழுக்கப் பரவி இருந்துச்சு.

கரெக்டா ஒரு நிமிஷம் ஆகியிருக்கும்.

"டிங்... டாங்..."

அந்தச் சத்தம் கேட்ட உடனே, என் நெஞ்சு ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு நின்னு துடிச்சுது.

நான் இன்னொரு தடவை என்னையச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

முந்தானையை எடுத்து நெஞ்சை கொஞ்சம் மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அந்த காட்டன் புடவை லேசா, ட்ரான்ஸ்பரண்டா இருந்ததால, நான் என்ன அட்ஜஸ்ட் பண்ணாலும் என் முலைகளோட ஷேப் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

'சரி, இதுக்கு மேல ஒண்ணும் பண்ண முடியாது... கதவைத் தொறந்து உடனே வாங்கிட்டு அனுப்பிடுவோம்'னு மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவோட கதவுப் பக்கம் போனேன்.

கதவுல இருக்குற லென்ஸ் வழியா வெளிய பாத்தேன்.

அவர் கையில ஒரு சின்ன பிளாஸ்டிக் கவர், அதுக்குள்ள ஏதோ பாக்ஸ் இருக்குறது எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

நான் மெதுவா கதவோட லாக்கை ஓபன் பண்ணேன்.

'க்ளிக்'ங்குற சத்தத்தோட கதவைத் தொறந்தேன்.

வேலு என்னைப் பாத்ததும், முகத்துல ஒரு மரியாதையோட, "வணக்கம் மேடம்..."னு ரொம்ப மெதுவாச் சொன்னாரு.

"சொல்லுங்க..." நான் முகத்துல ஒரு சின்ன புன்னகையை வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

அவர் உடனே தன் கையில வெச்சுருந்த அந்த பிளாஸ்டிக் கவரை, எனக்கு நேரா நீட்டுனாரு.

"ஏதோ அர்ஜென்ட் பார்சல்னு சொன்னாங்க, உங்ககிட்ட கொடுக்க சொன்னாங்க மேடம்."

அவர் வெள்ளந்தியா சொன்னாரு.

"ஆமா... நான் தான் கொஞ்சம் அர்ஜென்டா ஆர்டர் பண்ணிருந்தேன்."

நான் உடனே என் கையை நீட்டி அந்தப் பார்சலை வாங்கிக்கிட்டேன்.

அவர் கையில இருந்து வாங்கும்போதே, "ரொம்ப தேங்க்ஸ்ங்க..."னு ஒரு ஃபார்மாலிட்டிக்குச் சொன்னேன்.

நான் பார்சலை வாங்குனதும், அவர் உடனே திரும்பிப் படிகட்டுப் பக்கமாப் போவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.

எப்பவும் டெலிவரி பாய்ஸ் வந்தா, குடுத்த அடுத்த செகண்ட் திரும்பிப் போயிடுவாங்க.

ஆனா... வேலு உடனே திரும்பல.

அவர் என்னைப் பாத்து சிரிச்சாரு.

ஆனா அந்தச் சிரிப்பு, ஏதோ மரியாதைக்குச் சிரிக்கிற மாதிரி இல்லாம, கொஞ்சம் ஆச்சரியமாச் சிரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் நின்ன எடத்துல இருந்து ஒரு இன்ச் கூட நகரல.

நான் பார்சலை வாங்கிட்டு, கதவைச் சாத்தப் போனேன்.

அப்போ தான் நான் அவர் முகத்தை உன்னிப்பா கவனிச்சேன்.

அவர் பார்வை என் முகத்துல இல்ல.

அவர் கண்ணு, கதவுக்குப் பின்னாடி இருக்குற என் வீட்டு ஹாலை, சோஃபாவை, ஓடிக்கிட்டு இருக்குற டிவிய ஒரு செகண்ட் பாத்துச்சு.

'பரவால்லயே... வீடு நல்லா வசதியா இருக்கே'ங்குற ஆச்சரியம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

ஆனா அதுக்கு அப்புறம்...

அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துக்கு வந்து, அப்படியே கீழ இறங்குச்சு.

அவர் என்னைய ஒரு மேலோட்டமாப் பாக்குறாருனு தான் நான் முதல்ல நெனச்சேன்.

ஆனா அவர் பார்வை கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிலைச்சு நிக்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் போட்டுருக்கிற அந்த செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை.

அதுக்குள்ள தெளிவாத் தெரியுற என்னோட அந்த லைட் ப்ளூ கலர் பிளவுஸ்.

என் நெஞ்சுக் குழியில ஆரம்பிச்சு, அந்தப் பிளவுஸோட இறக்கத்துல தெரியுற என் முலைகளோட பாதிப் பள்ளம்.

அவர் கண்ணு அங்க தான் லேசா நிலைக்குத்தி நின்னுச்சு.

அவரோட அந்த சுருக்கம் விழுந்த கண்கள்ல, ஏதோ ஒரு சின்ன மாற்றம் வரத என்னால கவனிக்க முடிஞ்சுது.

அடுத்து அவர் பார்வை அப்படியே இன்னும் கொஞ்சம் கீழ எறங்குச்சு.

என் இடுப்புல நான் புடவையை எவ்ளோ லோ-ஹிப்பா கட்டிருக்கேன்னு அவருக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுருக்கும்.

என் தொப்புள் குழி, அந்தப் புடவைக்குள்ள ஒரு பள்ளம் மாதிரி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவர் ஒரு வயசான ஆளு தான்.

ஆனா ஒரு ஆம்பளை, ஒரு பொண்ணோட கவர்ச்சியான உடம்பைப் பாக்கும்போது வர்ற அந்த இயல்பான ஈர்ப்பு, இப்போ அவர் கண்ணுலயும் தெரிஞ்சுது.

அவர் என்னையத் தப்பாப் பாக்குறாருனு நான் சொல்ல வரல.

ஆனா, இவ்வளவு கவர்ச்சியா ஒரு பொண்ணு தன் கண் முன்னாடி நிக்கும்போது, எந்த ஆம்பளையாலயும் பார்வையத் திருப்ப முடியாது.

அவர் ஏதோ ஒரு சிற்பத்தைப் பாக்குற மாதிரி, என் அழகை ஒரு செகண்ட் ஆச்சரியமா உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் பார்வை என் உடம்பு மேல படும்போது...

நான் ரொம்ப அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஃபீல் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

'ஐயையோ... இந்த ஆளு எதுக்கு இப்படி என்னையவே பாத்துட்டு இருக்காரு, என் புருஷன் சொன்னது கரெக்ட்டுதான்?'னு என் மனசு சொல்லுச்சு.

அது மட்டும் இல்லாம, இன்னொரு பெரிய பயம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.

இந்த நேரத்துல யாராச்சும் கதவைத் தொறந்து வெளிய வந்தா என்ன ஆகுறது?

ஒரு வாட்ச்மேன், என் வீட்டு வாசல்ல..

அவன் ஏன் இவ்ளோ நேரம் நின்னுக்கிட்டு இருக்கான்னு யாராச்சும் பாத்தா கண்டிப்பாத் தப்பாத் தான் நெனைப்பாங்க.

எனக்கு உடனே ஏதாச்சும் பண்ணியாகணும்னு தோணுச்சு.

அவரை 'சரி, நீங்க போங்க'னு விரட்டுனா, அது ரொம்ப ரூடா இருக்கும்.

அவரைப் பாக்க பாவமாவும் இருந்துச்சு, அதே சமயம் அவர் வெளிய நிக்கிறது எனக்கு பதற்றமாவும் இருந்துச்சு.

நான் ஒரு முடிவு பண்ணேன்.

இந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க, எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே வழி அவரை உள்ள கூப்பிடுறது தான், ஏதாது தண்ணி கேப்பாரு போல, கொடுத்து அனுப்பிடலாம்னு தோணுச்சு.

என் புடவையை லேசா ஒரு கையால இழுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஐயா..." நான் மெதுவா, அக்கறையா கூப்பிட்டேன்.

வேலு உடனே தன் பார்வையை என் உடம்புல இருந்து விலக்கி, என் கண்ணைப் பாத்தாரு.

"சொல்லுங்க மேடம்..." அவர் கொஞ்சம் தயக்கத்தோட சொன்னாரு.

"ரொம்ப வெயிலா இருக்கு..."

"கொஞ்சம் தண்ணி ஏதாச்சும் குடிக்கிறீங்களா, இல்ல கெளம்புறீங்களா?"

நான் எதார்த்தமா கேட்டேன்.

வேலு நான் கேட்டதைக் கேட்டு ஒரு செகண்ட் தயங்குனாரு.

"தாகமா இருக்கு மேடம்... ஆனா பரவால்ல... நான் கீழ போய்க் குடிச்சுக்கிறேன்."

அவர் டீசண்டா மறுத்தாரு.

ஆனா அவர் குரல்ல இருந்த தவிப்பு, அவருக்குத் தண்ணி வேணும்னு தெளிவாச் சொல்லுச்சு.

"பரவால்ல... உள்ள வாங்க, நான் தண்ணி தர்றேன்."

"வெளிய வாசல்லயே நின்னுக்கிட்டு இருக்க வேணாம்."

நான் சொல்லிக்கிட்டே, கதவை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாத் தொறந்து விட்டுட்டு, நான் ஒரு அடி பின்னாடி, வீட்டுக்குள்ள நகர்ந்து நின்னேன்.

நான் உள்ள நகர்ந்ததும், அவர் முகம் லேசா மலர்ந்துச்சு.

அவருடைய தயக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் போய், அவர் மெதுவாத் தன் காலெடுத்து என் வீட்டுக்குள்ள வெச்சாரு.

அவர் உள்ள வந்ததும், அவர் பார்வை மறுபடியும் அந்த ஹாலைச் சுத்திப் போச்சு.

அவர் உள்ள வந்த உடனே, நான் வெளிய காரிடாரை ஒரு தடவை எட்டிப் பாத்தேன்.

யாரும் இல்ல, அமைதியா இருந்துச்சு.

உடனே நான் கதவைச் சாத்தி, அந்த லாக்-ஐ 'க்ளிக்'னு போட்டேன்.

நான் கதவைச் சாத்திட்டு, அவர் பக்கம் திரும்புனேன்.

அவர் கைகளை ரெண்டையும் முன்னாடி கட்டிக்கிட்டு, அடக்கமா, நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

"உக்காருங்க ஐயா... நான் தண்ணி எடுத்துட்டு வர்றேன்."

நான் சோஃபாவைக் காட்டிச் சொன்னேன்.

"இல்ல பரவால்ல மேடம்... நான் நின்னுகிட்டே வாங்கிக்கிறேன்."

அவர் அந்த சோஃபாவுல உக்காரத் தயங்குனாரு.

"சரி இருங்க... இதோ கொண்டு வர்றேன்."

நான் சொல்லிட்டு, கிச்சனை நோக்கித் திரும்பி நடந்தேன்.

நான் திரும்பி நடக்கும்போது, என் முதுகு அவருக்கு முழுசாக் காட்டிட்டுத் தான் நடந்தேன்.

என் பிளவுஸோட பின் கழுத்து ரொம்ப இறக்கம்.

என் முதுகு, அந்தப் புடவைக்கு மேல ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுருக்கும். 

ஆனா நான் ஒன்னும் பெருசா எடுத்துக்கல.

நான் கிச்சனுக்குள்ள போனதும், ஒரு ஆழமான மூச்சு விட்டேன்.

நான் அந்த அல்வா பாக்ஸை கிச்சன் மேடையில வெச்சேன்.

கண்ணாடி கிளாஸ் நிறையத் தண்ணியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, மெதுவாத் திரும்பி ஹாலுக்குப் போனேன்.

நான் ஹாலுக்கு வரும்போது, வேலு நான் போன அதே எடத்துல, சிலையாட்டம் நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

நான் அவர் பக்கத்துல போய், அந்தத் தண்ணி கிளாஸை நீட்டுனேன்.

"இந்தாங்க..." நான் சொன்னேன்.

அவர் உடனே தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அந்த கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டாரு.

அவர் கிளாஸை வாங்கும்போது, அவரோட அந்தச் சுருக்கம் விழுந்த விரல்கள் என் விரல்கள்ல லேசாக உரசிச்சு.

அவர் கை ரொம்பக் கரடுமுரடா, சூடா இருந்துச்சு.

"ரொம்ப நன்றி மேடம்..."

அவர் நன்றியோட சொல்லிட்டு, அந்த கிளாஸைத் தன் உதட்டுக்குக் கொண்டு போனாரு.

அவர் தண்ணியைக் குடிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

ரொம்ப மெதுவா, ஒவ்வொரு மொடக்கா குடிச்சாரு.

அந்தக் கூலிங்கான தண்ணி அவர் தொண்டைக்குள்ள எறங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

ஆனா... அவர் தண்ணியக் குடிக்கும்போது, அவர் கண்ணு கீழ இல்ல.

அவர் அந்த கிளாஸோட விளிம்புக்கு மேல இருந்து, தன் கண்களை நேரா என் முகத்துலதான் பாத்துட்டு இருந்தாரு.

அவர் தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே, என்னைய ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அந்தப் பார்வையில ஒரு அமைதி இருந்துச்சு, ஆனா அதுக்குள்ள ஏதோ ஒரு ஆச்சரியமும், ரசனையும் ஒளிஞ்சுருக்குறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, அந்த சில்லுனு இருக்குற தண்ணியை மெதுவா முழுங்கிக்கிட்டு இருந்தாரு.

ஆனா அவரோட பார்வை மட்டும் என் முகத்த விட்டு ஒரு செகண்ட் கூட விலகல.

அந்தப் பார்வையில ஒரு ஆழமான ஒரு ரசனை இருந்துச்சு.

ஒரு வயசான மனுஷன், தனக்கு சம்மந்தமே இல்லாத சின்ன பொண்ணோட அழகை, இவ்ளோ பக்கத்துல பாக்கும்போது வர்ற அந்த இயல்பான ஈர்ப்பு.

அதை அவர் மறைக்க ட்ரை பண்ணல, ஏன்னா அவர் கண்களுக்கு இப்போ ஒரு பெரிய விருந்து கிடைச்சிருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.

நான் எவ்ளோ கவர்ச்சியா ரெடியாகி நிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரியும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு ட்ரெஸ்ல, நான் இப்போ இந்த ஆளுக்கு முன்னாடி, வெறும் ரெண்டடி தூரத்துல நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.

எப்படியாச்சு அவர சீக்கிரம் வெளிய அனுப்பணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் ஐயா..."

நான் சாஃப்ட்டா, அந்த அமைதியை உடைக்கிற மாதிரி பேசுனேன்.

வேலு தண்ணி குடிக்கிறத ஒரு நிமிஷம் நிறுத்துனாரு.

"அட, அதுலாம் வேணாம் மேடம் . இதுல என்ன மேடம் சிரமம் இருக்கு?"

"பிரகாஷ் தம்பி தான், மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்டா குடுக்கணும், கொஞ்சம் கொண்டு போய் குடுத்துட்டு வாங்கனு கேட்டான்."

"அதான் நான் உடனே வாங்கிட்டு வந்தேன்."

அவர் கேஷுவலா, எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இல்லாமச் சொன்னாரு.

ஆனா அவர் அந்த வாக்கியத்துல சொன்ன 'அல்வா'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஒரு இடியை இறக்குச்சு.

'அல்வா!'

என் மனசுக்குள்ள அந்த வார்த்தை ஆயிரம் தடவை எதிரொலிச்சுது.

அவன் எதுக்கு, இதுலாம் அவர்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்கான்.

ஆனா அதை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு என் ரியாக்‌ஷன கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

நான் என் புருவத்த லேசாச் சுருக்கி, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

"பிரகாஷா?"

நான் ஜாக்கிரதையா, அந்தப் பேரை மட்டும் கேட்டுட்டு நிறுத்துனேன்.

'எந்த பிரகாஷ்'னு எனக்குத் தெரியாத மாதிரி, நான் ஒரு இன்னசென்ட் லுக்கைக் கொடுத்தேன்.

வேலு உடனே எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாமப் பதில் சொன்னாரு.

"ஆமா மேடம்... கீழ கேட் டியூட்டில இருப்பான்ல, அந்தப் பிரகாஷ் தான்."

"அவன்தான் இந்த அல்வா கவர்-அ என் கையில குடுத்து அனுப்புனான்."

அவர் தெளிவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

"நீங்க போன் பண்ணி அவன்கிட்ட இந்த அல்வா வேணும்னு ரொம்ப அர்ஜென்டா ஆர்டர் பண்ணீங்களாமே?"

"அவன் நேராப் போய் வாங்கிட்டு வந்து உங்ககிட்ட குடுக்கலாம்னு தான் பாத்தான்."

"ஆனா நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் அசோசியேஷன் செக்ரட்டரி வந்து அவனப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."

"ஏதோ ப்ளம்பிங் வேல நடக்குது, பைப் உடைஞ்சு போச்சுனு சொல்லிட்டு, அவன அங்கேயே நிக்க வெச்சுட்டாரு."

"அவனுக்கு அங்க இருந்து ஒரு அடி கூட நகர முடியாத நிலைமை."

"அதான் என்னையக் கூப்பிட்டு, 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க, இந்த அல்வாவ நீங்க கொண்டு போய்க் குடுத்துட்டு வந்துடுங்க'னு சொன்னான்."

வேலு, பிரகாஷ் என்கிட்ட சொன்னத அப்படியே வரிசையா ஒரு கதை மாதிரி எங்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் பேசுற தோரணை, அவர் குரல்ல இருந்த அந்த ஒரு டோன்...

எனக்குள்ள ஒரு எரிச்சலையும், அதே சமயம் ஒரு பதற்றத்தையும் கொண்டு வந்துச்சு.

அவர் ஏதோ, எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல நடக்குற விஷயங்கள் எல்லாம் அவருக்குத் தெரிஞ்ச மாதிரி பேசுறாரோனு எனக்கு ஒரு டவுட்.

'மேடம் உங்களுக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க'னு பிரகாஷ் சொன்னத, இவர் எவ்ளோ உரிமையா எங்கிட்ட சொல்றாரு.

ஒரு செக்யூரிட்டி, குடியிருக்குறவங்களுக்கு பர்சனலா வெளிய போய் அல்வா வாங்கிட்டு வர்றதுங்குறதே கொஞ்சம் சந்தேகமான விஷயம்தான்.

அதுவும், 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க'னு அவன் சொன்னத, இந்த ஆளு எப்படி எடுத்துக்கிட்டாருனு எனக்குத் தெரியல.

இந்த ஆளு வெளிய ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி வெள்ளந்தியாப் பேசுறாரு.

ஆனா அவர் மனசுக்குள்ள, 'இந்த மேடம்க்கும், அவனுக்கும் என்ன இப்டி ஒரு பழக்கம்?'னு நெனச்சுருப்பாரோ?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயலே அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் மேல எனக்கு இப்போ அவ்ளோ கோபம் வந்துச்சு.

'அறிவிருக்காடா உனக்கு?'னு என் மனசு அவனைக் கண்டாப்புடி திட்டுச்சு.

'நான் உன்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டது உண்மைதான்.'

'அதுக்காக நீ என்ன வேணாலும் பண்ணலாமா?'

'உன்னால வர முடியலனா, மூடிட்டு அமைதியா இருக்க வேண்டியது தான?'

'அதை விட்டுட்டு, இந்த அல்வா மேட்டர ஊர் பூரா தண்டோரா போடுவியா?'

'நீ கண்டவங்ககிட்டலாம் ஷேர் பண்ணுனா, என் மானம் என்ன ஆகுறது?'

'நீ பண்ணுனது ரொம்ப பெரிய தப்பு பிரகாஷ்... இதுக்கு நீ கண்டிப்பா அனுபவிப்ப.'

அவன் என் மேல இருக்குற, ஆர்வத்துல இப்படிப் பண்ணிருக்கான்னு எனக்குப் புரிஞ்சாலும்...

அது என் சேஃப்டிக்கு எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்-னு நெனைக்கும்போது எனக்குப் பகீர்னு இருந்துச்சு.

ஆனா வெளிய, என் முகத்துல அந்த எரிச்சல துளி கூட நான் காட்டிக்கல.

வேலு முன்னாடி, நான் ரொம்ப அமைதியா, ஒரு எதார்த்தமான பொண்ணாத் தான் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

நான் மெதுவாத் தலைய ஆட்டி, ஒரு சின்னச் சிரிப்பக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஓ... அப்படியா ஐயா?"

"ஆமா, நான்தான் அந்த செக்யூரிட்டிகிட்ட கொஞ்சம் இந்த அல்வா வாங்கிட்டு வர முடியுமானு கேட்டேன்."

நான் அந்த விஷயத்த சாதாரணமா, ஒரு கடமைக்குக் கேட்ட மாதிரி மாத்திட்டேன்.

"அவருக்கு வேலை இருக்குனு எனக்குத் தெரியாது."

"பரவால்ல... நீங்க கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."

நான் மறுபடியும் அவருக்கு நன்றி சொல்லிட்டு, இந்த டாபிக்க இதோட முடிச்சுடலாம்னு ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், வேலு முகத்துல ஒரு பெரிய சந்தோஷம்.

"அட விடுங்க மேடம்... இதுக்கு போய் எதுக்கு இவ்ளோ தேங்க்ஸ் சொல்லிக்கிட்டு."

அவர் கிளாஸை ஒரு கையில வெச்சுக்கிட்டே, இயல்பாப் பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"ஆனா மேடம்... இந்த அல்வா ரொம்ப ஃபிரெஷ்ஷா, சூப்பரா இருக்கும்னு நெனைக்கிறேன்."

"பிரகாஷ் தம்பி எதோ புதுசா, இப்பதான் கடைல இருந்து சூடா வாங்கிட்டு வந்தேன்னு சொன்னான்."

"பாக்கும்போதே நல்லா நெய் சொட்டச் சொட்ட, கலர்ஃபுல்லா இருந்துச்சுனு வேற சொன்னான்."

"நீங்க கேட்டு, அவன் வாங்கிட்டு வந்தது கண்டிப்பா நல்லாத் தான் இருக்கும் மேடம்."னு சொன்னாரு.

ஆனா அவர் சொன்ன அந்த 'ஃபிரெஷ்', 'சூடா', 'நல்லா இருக்கும்'ங்குற வார்த்தைகள்...

என்னய என்னவோ பண்ணுச்சு.

'ஆமா... இந்த அல்வா ரொம்ப ஃபிரெஷ் தான். அதைத்தான் அவன்கிட்ட கேட்டேன்'னு என் மனசுல ஓடுச்சு.

ஆனா அதே சமயம், இந்த ஆளுகிட்ட பேசிப் பேசி டைம் ஆகுறது எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல.

இந்த ஆள எப்படியாச்சும் உடனே வெளிய அனுப்பி ஆகணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

நான் பொலைட்டா ஒரு புன்னகைய குடுத்தேன்.

"கண்டிப்பா... நல்லாத் தான் இருக்கும்."

"நீங்க சிரமப்பட்டு வந்துருக்கீங்க, அதான்."

நான் அவரை வழியனுப்புற தொனியில வார்த்தைகள முடிச்சேன்.

ஆனா வேலு... அவர் கிளம்புற மாதிரி எந்த ஒரு அறிகுறியும் காட்டல.

அவர் மறுபடியும் அந்தத் தண்ணி கிளாஸை வாய்க்குக் கொண்டு போனாரு.

அவர் தண்ணி குடிக்கும்போதே...

அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்குச்சு.

அவ்ளோ நேரம் எதார்த்தமாப் பேசிட்டு இருந்த மனுஷன், இப்போ மறுபடியும் தன் கண்கள்ல என்னய ரசிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

அவர் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுக்குத் தான் வந்துச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்த புடவை...

அதுக்குள்ள தெளிவாத் தெரியுற அந்த பிளவுஸ்.

அந்த பிளவுஸோட டீப் நெக் வழியா அப்பட்டமாத் தெரியுற என் நெஞ்சுப் பள்ளம்.

அவர் அதையே ஒரு செகண்ட் இமைக்காம பாத்தாரு.

அவர் வயசானவரா இருக்கலாம்... ஆனா அவரும் ஒரு ஆம்பளை தான.

நான் இப்படி அவர் கண் முன்னாடி நிக்கும்போது, அவரால எப்படிப் பார்வையத் திருப்ப முடியும்?

அவர் கண்கள்ல இருந்த அந்த ஒரு ஈர்ப்பு, என்னைய ரொம்பவே அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஆக்குச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பும், ஒரு விதமான நடுக்கமும் வந்துச்சு.

'ஐயையோ... இந்த ஆளு மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டாரே'னு என் மனசு தவிச்சுது.

நான் உடனே நேக்கா, என் வலது கையக் கொண்டு வந்து என் முந்தானைய லேசாப் பிடிச்சேன்.

அவர் பாத்துக்கிட்டு இருக்குற அந்த நெஞ்சு பிளவை மறைக்கிற மாதிரி, முந்தானைய லேசா இழுத்து அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் பண்ணுனதும், அவர் சட்டுனு சுதாரிச்சுக்கிட்டாரு.

தன்னோட பார்வை தப்பாப் போகுதுனு ரியலைஸ் பண்ணி, டக்குனு தன் பார்வைய என் முகத்துக்குக் கொண்டு வந்தாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு குற்ற உணர்ச்சி தெரிஞ்சுது.

நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம, அமைதியா அவரையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'சரி, தண்ணியக் குடிச்சுட்டு உடனே கிளம்பிடுவாரு'னு தான் நான் எதிர்பாத்தேன்.

அவர் தண்ணி குடிக்கக் குடிக்க, அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்த அமைதி இன்னும் கொஞ்சம் கனமா மாறுச்சு.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்த ஆக்வர்டான சைலன்ஸ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பெருசாகிப் பரவுச்சு.

பேன் ஓடுற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

நான் அவருக்கு முன்னாடி, என் கைகளப் பிணைச்சுக்கிட்டு, அவர் எப்ப தண்ணியக் குடிச்சு முடிப்பாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் அந்த கிளாஸை வாயில வெச்சுக்கிட்டே, மெதுவா முழுங்குனாரு.

ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்... என் வீட்டுக்குள்ள... நான் இப்படி பிரெஷா ரெடியாகி நிக்கும்போது...

அமைதியா நின்னு தண்ணி குடிக்கிற அந்த நிமிஷங்கள், எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி நீண்டுச்சு.

அவர் எப்பக் கிளம்புவாருங்குற தவிப்புல, நான் என் புடவை-நுனிய விரல்களால மறுபடியும் லேசா முறுக்கிக்கிட்டே நின்னேன்.

[yazhiniram]

----------------
Part 244 -1:
----------------
அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, தண்ணியை முழுங்கிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அந்தத் தண்ணி கிளாஸை அவர் உதட்டுல இருந்து எடுத்ததும், ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டாரு.

"ரொம்ப தாகமா இருந்துச்சு மேடம்... தண்ணி குடுத்ததுக்கு நன்றி மேடம்."

அவர் ஒரு சின்னப் புன்னகையோட சொன்னாரு.

"பரவால்ல ஐயா..."

நான் மரியாதையா சொன்னேன்.

"பிரகாஷ் தம்பி ரொம்ப கறாரா சொல்லித்தான் மேடம் என்னை அனுப்புனான்."

அவர் மறுபடியும் பிரகாஷ் புராணத்தை ஆரம்பிச்சாரு.

"என்ன சொன்னாரு?" நான் கடமைக்குக் கேட்டேன்.

"அண்ணா, மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்ட்... நீங்க கொஞ்சம் கூட லேட் பண்ணாம உடனே போய்க் குடுத்துட்டு வாங்கனு பதறுனான்."

"அவனுக்கு ஏதோ வேலையா இருக்குறதால, உங்கள வெயிட் பண்ண வைக்கக் கூடாதுனு தான் என்னைய அவ்ளோ அவசரமா அனுப்புனான்."

"அதான் நான், உடனே வந்துட்டேன் மேடம்."

வேலு எதார்த்தமா, பிரகாஷ் சொன்னதை எல்லாம் எங்கிட்ட ஒப்பிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.

என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷ் மேல அவ்ளோ பெரிய கோபம், ஒரு பெரிய எரிச்சல் வந்துச்சு.

'அறிவிருக்காடா உனக்கு?'னு என் மனசு அவனக் கண்டாப்படி திட்டுச்சு.

'நான் உன்கிட்ட ஒரு ஹெல்ப் கேட்டேன், அவ்ளோதான்.'

'நீ இப்படி இந்தத் ஆளுகிட்ட சொன்னா, அவரு என்ன நெனைப்பாரு?'

'ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, நான் என்ன அவ்ளோ முக்கியம்னு அவருக்குச் சந்தேகம் வராதா?'

பிரகாஷோட அக்கறை, எனக்கு இப்போ ஒரு பெரிய தலைவலியா வந்து நின்னுச்சு.

அது என் சேஃப்டிக்கு எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்-னு நெனைக்கும்போது எனக்குப் பகீர்னு இருந்துச்சு.

நான் இதுலாம் யாருக்கும் தெரிஞ்சுட கூடாதுனு நெனைக்கிறேன்...

ஆனா அவன், ஊருக்கே சொல்ற மாதிரி நடந்துகிட்டு இருக்கான்.

'இதுக்கு நீ கண்டிப்பா அனுபவிப்ப பிரகாஷ்...'னு என் மனசுக்குள்ள நான் திட்டினேன்.

ஆனா வெளிய, வேலு முன்னாடி நான் எந்த ஒரு எரிச்சலையும் காட்டிக்கல.

நான் ரொம்ப நார்மலா, என் முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ஓ... அப்படியா?"

"அவ்ளோ அர்ஜெண்ட்லாம் இல்ல ஐயா"னு சொல்லிட்டு, என் கையை அவர் பக்கம் நீட்டுனேன்.

நான் கையை நீட்டுனதும், அவர் அந்த கிளாஸை என் கையில குடுத்தாரு.

அப்போ அவர் பார்வை மறுபடியும், என் நெஞ்சு மேல பட்டுச்சு.

அவர் கிளாஸைக் குடுக்கும்போது, என்னைய அறியாமலேயே என் நெஞ்சு லேசா முன்னாடி போச்சு.

அவரோட அந்த ஒரு செகண்ட் பார்வை, என்னைய ரொம்பவே அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஆக்குச்சு.

'இந்த ஆளு வேற, எதுக்கு இப்படி என்னையவே பாத்துட்டு இருக்காரு?'னு என் மனசு தவிச்சுது.

நான் கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டு, "சரிங்க ஐயா..."னு சொல்லிட்டு லேசா ஒரு அடி பின்னாடி நகர்ந்தேன்.

கிளாஸை வாங்குனதும், அவர் உடனே திரும்பிப் போயிடுவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.

எப்பவும் வேலை முடிஞ்சா, யாரா இருந்தாலும் உடனே கிளம்பிடுவாங்க.

அதுதான் உலக வழக்கம்.

ஆனா... வேலு திரும்பல.

அவர், அப்படியே நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

அவர் கால்கள் அந்த இடத்தை விட்டு ஒரு இன்ச் கூட நகரல.

எனக்கு இப்போ இன்னும் அதிகமா நெர்வஸா இருந்துச்சு.

'எதுக்கு இவரு இன்னும் நிக்கிறாரு?'

நான் கிளாஸை கையில வெச்சுக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி தர்மசங்கடமா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ அவர் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"பிரகாஷ் தம்பி ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம்..."

அவர் கேஷுவலா, ஒரு கதை சொல்ற மாதிரி ஆரம்பிச்சாரு.

"அவன் நம்ம அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு வந்த புதுசுல இருந்து, நான் அவனப் பாத்துட்டு இருக்கேன்."

"ரொம்பச் சுறுசுறுப்பா வேலை பாப்பான்."

"பெரியவங்களுக்கு அவ்ளோ மரியாதை குடுப்பான்."

அவர் பிரகாஷுக்கு சர்டிஃபிகேட் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் என்ன ரியாக்‌ஷன் குடுக்குறதுனு தெரியாம, சும்மாத் தலைய மட்டும் ஆட்டுனேன்.

"ம்ம்... ஆமா... நல்ல செக்யூரிட்டிதான்" நான் கடமைக்குச் சொன்னேன்.

நான் அப்படி ஷார்ட்டா பதில் சொன்னா, அவர் பேச்சை முடிச்சுக்குவாருனு நெனச்சேன்.

ஆனா அவர் விடுறதா இல்ல.

"நாங்க எல்லா ஷிஃப்ட்லயும் ஒண்ணாத் தான் இருப்போம் மேடம்..."

"எனக்கு வயசாகிடுச்சுனு, நிறைய வேலைகளை அவனே பாத்துக்குவான்."

"அண்ணா நீங்க உக்காருங்க, நான் போய் கேட்டைத் தொறக்குறேன்னு சொல்லி ஓடுவான்."

"சின்னப் பையனா இருந்தாலும், அவ்ளோ பொறுப்பு அவனுக்கு."

வேலு, பிரகாஷைப் பத்தி அவ்ளோ பெருமையாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் பேசுறதக் கேக்கக் கேக்க, எனக்குள்ள இருந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமாக ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா அவர் சொல்றதக் கேட்டு, ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரிப் புன்னகை பண்ணிக்கிட்டு நிக்க வேண்டியதா இருக்கு.

இந்தச் சூழ்நிலையே எனக்கு அவ்ளோ ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.

"ஓ... அப்படியா? ரொம்ப சந்தோஷம்."

நான் என் புன்னகையை இன்னும் அதிகமாக்கி, அவரை வழியனுப்புற தொனியில பேசுனேன்.

அப்பவாவது அவர் புரிஞ்சுக்குவாருனு நெனச்சேன்.

நான் அடிக்கடி என் கண்களை வாசப்படியை நோக்கித் திருப்புனேன்.

'நீங்க கிளம்பலாம்'னு என்னோட பாடி லாங்குவேஜ் மூலமா அவருக்கு உணர்த்த ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவர் அதையெல்லாம் கண்டுக்கிற மாதிரியே தெரியல.

"ஆமா மேடம்... அவனுக்கு ஏதாச்சும் சின்னச் சின்ன சந்தேகம்னா கூட எங்கிட்ட தான் வந்து கேப்பான்."

"ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம் அவன்."

அவர் பாட்டுக்குச் சொல்லிக்கிட்டே போனாரு.

எனக்கு இப்போ நிஜமாவே பொறுமை போக ஆரம்பிச்சுது.

'ஐயா, நீங்க சொல்ற நல்ல பையன் தான்...'

'என்னைய ஓத்து தள்ளுனான்.'

என் மனசுக்குள்ள நான் இப்படி கத்திக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா வெளிய, "அப்படியா... சரி சரி..."னு ரொம்ப டீசண்டாத் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் மறுபடியும் என் புடவையின் முந்தானையை லேசா இழுத்து, என் நெஞ்சை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

அவர் என்னை உத்துப் பாக்குறது எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

இந்த ஆள எப்படிப் பேசி வெளிய அனுப்புறதுனு என் மைண்ட் ரொம்ப வேகமா யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ்... இது கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு."

"நீங்க போய் உங்க டியூட்டியப் பாருங்க ஐயா, செக்ரட்டரி ஏதாச்சும் சொல்லப் போறாரு."

நான் நேக்கா, அவரோட டியூட்டிய ஞாபகப்படுத்தி அவரை அனுப்பப் பாத்தேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், அவர் பேச்சை ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனாரு.

அவர் முகம் லேசா மாறுச்சு.

அவர் என்னை உத்துப் பாத்தாரு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அந்த ரூம்ல முழுமையான அமைதி.

ஏசியோட அந்த 'ஹம்ம்ம்'ங்குற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

அவர் கிளம்பப் போறாருனு நெனச்சு, நான் லேசா ரிலாக்ஸ் ஆனேன்.

ஆனா... அவர் வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பல.

அவர் அப்படியே நின்னுக்கிட்டு, கேஷுவலா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.

"அது சரி மேடம்..."

"சார் வீட்ல இல்லையா?"

அவர் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும்...

என் ஹார்ட்பீட் சட்டுனு ஒரு செகண்ட் நின்னு, அப்புறம் வேகமா அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.

'சார் வீட்ல இல்லையானு எதுக்கு இவரு இப்போ கேக்குறாரு?'

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள் ஒரே நேரத்துல முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன்... ஏதோ டெலிவரி குடுக்க வந்த இடத்துல...

எதுக்கு வீட்டுக்காரர் இருக்காரானு கேக்கணும்?

ஒருவேளை... பிரகாஷ் எதாச்சும் சொல்லிருப்பானோ?

இல்ல, நான் பிரெஷா ரெடியாகி நிக்குறதப் பாத்துட்டு, இவர் தப்பா ஏதாச்சும் நெனச்சுட்டாரோ?

இல்ல... ஏதோ சாதாரணமாப் பேச்சுவாக்குல கேக்குறாரா?

எனக்கு எதுவுமே புரியல.

என் முகம் வெளிறிப் போறத என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

ஆனா நான் அத வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு என் ரியாக்‌ஷன கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

நான் ஒரு சின்ன புன்னகையை என் முகத்துல வெச்சுக்கிட்டேன்.

"இல்ல ஐயா..."

நான் சாதாரணமா, எந்தப் பதற்றமும் இல்லாத மாதிரி குரலை மாத்திக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.

"அவரு காலையிலயே ஆபிஸ் கிளம்பிட்டாரு."

நான் சொன்ன பதில், ரூம்க்குள்ள தெளிவா கேட்டுச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், வேலு என்னைய ஒரு செகண்ட் உத்துப் பாத்தாரு.

அவர் கண்கள்ல என்ன ஓடுதுனு என்னால கணிக்கவே முடியல.

அவர் மெதுவாத் தன் தலையை ஆட்டுனாரு.

"ஓ... ஆபிஸ் போயிட்டாரா..."

அவர் மெதுவா, தனக்குத் தானே சொல்லிக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், 'சரி, இப்போ கிளம்பிடுவாரு'னு நான் எதிர்பாத்தேன்.

என் மனசு 'ப்ளீஸ், தயவுசெஞ்சு போயிடுங்க'னு கெஞ்சுச்சு.

ஆனா...

வேலு வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பவே இல்ல.

அவர் கைகளை கட்டிக்கிட்டு, ரொம்ப ரிலாக்ஸா நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

எந்த ஒரு அவசரமும், டியூட்டிக்குப் போகணும்ங்குற பதற்றமும் அவர் முகத்துல இல்ல.

அந்த அமைதியான ரூம்க்குள்ள, அவர் என்னையவே பாத்துக்கிட்டு, அப்படியே நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

'என்னடா இது சோதனை... இவரு எதுக்கு இன்னும் போகாம நிக்கிறாரு?'னு என் மைண்ட் யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அப்போ அவர் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டு, மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"நான் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து, கிட்டத்தட்ட ஆறு ஏழு வருஷம் ஆச்சு மேடம்..."

அவர், அவரோட சுயசரிதைய ஆரம்பிக்கிற மாதிரி ஒரு டோன்ல பேசுனாரு.

அவர் அப்படி ஆரம்பிச்சதும், எனக்குள்ள இருந்த எரிச்சல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

'அடக் கடவுளே... இப்போ எதுக்கு உங்களோட ஃப்ளாஷ்பேக் எல்லாம் எங்கிட்ட சொல்றீங்க?'னு மனசுக்குள்ள தலையில அடிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய, அவர் ஒரு பெரியவர்ங்குறதால என்னால முகத்துல அடிச்ச மாதிரி ஒண்ணும் சொல்ல முடியல.

நம்ம ஊரு வளர்ப்பு அப்படித் தான... வயசானவங்க எதாச்சும் பேசுனா, கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேக்கணும்னு சொல்லித் தான் வளர்த்திருக்காங்க.

"ஓ... அப்படியா? இவ்ளோ வருஷமா இங்கயே தான இருக்கீங்க?"

நான் ஷார்ட்டா ஒரு பதில் சொன்னேன்.

இந்த மாதிரி சுருக்கமாப் பதில் சொன்னா, அவர் சீக்கிரம் பேச்சை முடிச்சுக்குவாருனு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா அவர் விடுறதா இல்ல.

"ஆமா மேடம்... சின்ன வயசுல எல்லாம் நான் இந்த வாட்ச்மேன் வேலைக்குலாம் வரல."

"நான் மார்க்கெட்ல காய்கறி மூட்டை தூக்குற கூலி வேலை தான் பாத்துட்டு இருந்தேன்."

"இளமையில உடம்புல அவ்ளோ தெம்பு இருந்துச்சு... எவ்ளோ பெரிய மூட்டையா இருந்தாலும் அசால்ட்டா தூக்கிப் போடுவேன்."

"ஆனா வயசாக வயசாக, கொஞ்சம் கஷ்டம் ஆச்சு."

"அதான் பளு தூக்குற வேலைய விட்டுட்டு, இப்படி ஒரு இடத்துல அமைதியா உக்காந்து பாக்குற செக்யூரிட்டி வேலைக்கு வந்துட்டேன்."

அவர் தன்னோட கடந்த காலத்தை, ஒரு சினிமா கதை மாதிரி எங்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் சும்மா, "ம்ம்... ஓ... அப்படியா"னு தலையாட்டிக்கிட்டே இருந்தேன்.

வேலு தொடர்ந்து பேசிக்கிட்டே இருந்தாரு.

"இந்த ஆறு ஏழு வருஷத்துல, இந்த அப்பார்ட்மெண்ட் எவ்ளோ மாறிடுச்சு தெரியுமா மேடம்?"

"நிறைய புது ஆளுங்க வந்துட்டாங்க... பழைய ஆளுங்க போயிட்டாங்க."

"ஆனா மனுஷங்களோட குணம் மட்டும் மாறவே இல்ல."

அவர் ஏதோ பெரிய தத்துவஞானி மாதிரிப் பேசுனாரு.

நான் வாட்ச்-ஐ ஒருக்களிச்சுப் பாத்தேன்.

டைம் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

"எங்க காலத்துல எல்லாம் மனுஷங்களுக்கு எவ்ளோ பொறுமை இருந்துச்சு தெரியுமா?"

"ஆனா இப்போ வர்ற சின்னப் பசங்களுக்கு அந்தப் பொறுமையே கிடையாது மேடம்."

"எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம்னு தான் எல்லா காரியத்தையும் பண்றாங்க."

அவர் இப்படிச் சொன்னதும், என் மனசு அலர்ட் ஆச்சு.

'இவரு எதுக்கு இப்போ சின்னப் பசங்களப் பத்திப் பேசுறாரு?'

என் சந்தேகம் தீர்றதுக்குள்ள, அவரே அடுத்த வரியில அந்தப் பேரை இழுத்தாரு.

"நம்ம பிரகாஷ் தம்பி கூட அப்படித்தான் மேடம்..."

அந்தப் பேரை அவர் சொன்னதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு நின்னு துடிச்சுது.

"அவன் ரொம்ப நல்ல பையன் தான்... ஆனா அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பொறுமையே இல்ல."

"எதையும் உடனே செஞ்சாகணும்னு துடிப்பான்."

"ஆனா, அவனுக்கு ஏதாச்சும் பிரச்சனைனாலோ, இல்ல எதாச்சும் மனசுல தோணுனாலோ..."

"நேரா எங்கிட்ட தான் வந்து எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணுவான்."

வேலு இந்த வார்த்தைகளை கேஷுவலா, சாதாரணமாத் தான் சொன்னாரு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள அது ஒரு பெரிய அணுகுண்டா விழுந்து வெடிச்சுது.

'எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணுவானா?'

'பிரகாஷ் உங்கள்ட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லுவானா?'

என் முகத்துல இருந்த புன்னகை உறைஞ்சு, ஒரு மெழுகுச் சிலை மாதிரி நின்னேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள், ஒரு பெரிய சுழல் மாதிரி சுத்த ஆரம்பிச்சுது.

'லூசு பிரகாஷ்... இந்த ஆள்கிட்ட போய் என்னடா சொன்ன?'

'என்னவெல்லாம் சொல்லிருப்பானோ?'

'எல்லாத்தையுமே இந்த ஆளுகிட்ட சொல்லிருப்பானோ?'

எனக்குள்ள பயம் வயித்தக் கலக்குச்சு.

ஆம்பளைங்களுக்குள்ள இந்த மாதிரி விஷயங்கள கேஷுவலா, பெருமையா பீத்திக்கிற பழக்கம் இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.

அதுவும் பிரகாஷ் மாதிரி ஒரு ஆளு... பெரிய வீட்டு பொண்ண ஓத்தது அவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய பெருமை?

அதை மறைக்காம இந்தத் ஆளுகிட்ட சொல்லியிருந்தா... என் மானம் என்ன ஆகுறது?

இந்த ஆளு இப்போ என்னையப் பாக்குற பார்வைக்கு அதுதான் காரணமா?

'இந்த பொண்ணு அப்படிப்பட்ட ஆள்தானா?'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டே தான் எங்கிட்ட இவ்ளோ நேரம் பேசுறாரா?

எனக்கு மூச்சே முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா நான் என் பதற்றத்தை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு ஜாக்கிரதையா இருந்தேன்.

நான் நிதானமா, முகத்துல ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி ஒரு இன்னசென்ட் எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அப்படியா ஐயா?"

நான் சாதாரணமா, குரல்ல ஒரு சின்ன ஆர்வத்தை மட்டும் கலந்துகிட்டுக் கேட்டேன்.

"அந்த வாட்ச்மேன் உங்கள்ட்ட நிறைய விஷயங்கள் பேசுவாரா?"

"அப்படி என்ன ஷேர் பண்ணுவாரு?"

நான் அவர்கிட்ட இருந்து உண்மைய வாங்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அப்படிப் பதற்றமில்லாமக் கேட்டதும், வேலு ரொம்ப இயல்பாப் பதில் சொன்னாரு.

"அட, அவனுக்கு இப்பதானே மேடம் 28 வயசாகுது."

"அதுவும் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து ஒரு சில மாசங்கள் தான் ஆகுது."

"அதனால, இங்க இருக்குற ஆளுங்களப் பத்தி, யார் யார் எப்டிப்பட்டவங்கனு எங்கிட்ட தான் கேப்பான்."

"யார் வீட்ல எப்டி நடந்துக்கணும், யார் கோபப்படுவாங்கனு எல்லாம் சந்தேகமா கேப்பான்."

"சில சமயம், அவனுக்கு டியூட்டில நடக்குற சின்னச் சின்ன பிரச்சனைகள, செக்ரட்டரி திட்டுனத எல்லாம் எங்கிட்ட வந்து புலம்புவான்."

"நான் தான் அவனுக்கு, 'அப்படித்தான்ப்பா இருக்கும், அனுசரிச்சுப் போ'னு அட்வைஸ் பண்ணுவேன்."

வேலு வெள்ளந்தியா, எந்த ஒரு மறைமுக அர்த்தமும் இல்லாமச் சொன்னாரு.

அவர் பேசுனதக் கேட்டதுக்கு அப்புறம் தான், என் நெஞ்சுல இருந்த பாரம் லேசா எறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

'அப்பாடா... வேலை சம்பந்தமாத் தான் பேசிருக்காங்க போல.'

என் விஷயத்த பிரகாஷ் சொல்லலங்குறது எனக்கு ஒரு பெரிய ரிலீஃபைக் குடுத்துச்சு.

'நல்லவேளை...'னு மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டேன்.

"ஓ... அதானே பாத்தேன்... நல்ல விஷயம்தான்."

"நீங்க பெரியவங்க, நீங்க சொல்றதக் கேட்டா எல்லாருக்கும் நல்லது தான."

நான் எதார்த்தமாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

ஆனா... வேலு இதையெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, நான் ஒரு விஷயத்தை ரொம்பத் தெளிவா கவனிச்சேன்.

அவர் வாய் தான் என்னமோ பெரியவங்க அட்வைஸ் பண்ற மாதிரி தத்துவமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா அவரோட கண்கள்...

அவரோட கண்கள் அவ்ளோ யோக்கியமா இல்ல.

அவர் என்னையப் பாத்துப் பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ எறங்குச்சு.

நான் நிக்கிற அந்த போஸ், நான் உடுத்தியிருக்கற அந்த ட்ரெஸ்.

அந்த செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.

அதுக்குள்ள அப்பட்டமாத் தெரியுற என்னோட லைட் ப்ளூ கலர் பிரா ஸ்ட்ராப்.

என் பிளவுஸோட அந்த டீப் நெக்... அதுக்குள்ள ஒரு பெரிய பள்ளம் மாதிரி தெரியுற என் முலைகளோட பிளவு.

அவர் பார்வை கரெக்டா அந்த இடத்துல போய் ஒரு செகண்ட் நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அவர் பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது, அவருக்குள்ள இருக்குற ஆம்பளை புத்தி, என்னோட அழகை அணு அணுவா ரசிக்க ஆரம்பிச்சுருச்சு.

நான் இதைக் கவனிச்சதும், எனக்குள்ள மறுபடியும் அந்த விவரிக்க முடியாத கூச்சம் வந்துச்சு.

அவர் மறுபடியும் என் முகத்தைப் பாத்து ஏதோ பேசுனாரு.

அப்புறம் ஒரு நிமிஷம் கழிச்சு, அவர் பார்வை அப்படியே என் கழுத்தைத் தாண்டி, இன்னும் கொஞ்சம் கீழ எறங்குச்சு.

நான் புடவையை ரொம்ப லோ-ஹிப்பா கட்டிருந்தேன்.

என் இடுப்புல அந்தப் பாவாடை நாடா தெரியுற அளவுக்கு இறக்கம்.

என் தொப்புள் குழி, அந்தப் காட்டன் புடவைக்குள்ள ரொம்பத் தெளிவா தெரிஞ்சுது.

அவர் கண்கள் அங்க போய் நிக்கும்போது, அவரோட பேச்சில ஒரு தயக்கம், ஒரு தடுமாற்றம் வந்தத என்னால உணர முடிஞ்சுது.

ஒரு அறுபது வயசுக்கு மேல இருக்குற ஆளு... என்னோட தொப்புளையும், என் நெஞ்சயும் இவ்ளோ உன்னிப்பாப் பாக்குறாருங்குறது எனக்கு ரொம்ப ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.

நான் அவரோட பார்வையை ரொம்பத் தெளிவா நோட் பண்ணிட்டேன்.

எந்த ஒரு பொண்ணுக்கும், ஒரு ஆம்பளை தன் முகத்தைப் பாத்துப் பேசுறானா, இல்ல தன் முலையைப் பாத்துப் பேசுறானானு ஒரு செகண்ட்ல கண்டுபிடிச்சிட முடியும்.

வேலு இப்போ என்னோட உடம்பைத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள லேசான கோபமும், எரிச்சலும் வந்துச்சு.

'என்ன... அவ்ளோ நேரம் தத்துவம் பேசுனீங்க, இப்போ உங்க கண்ணு எங்க போகுது?'னு மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டேன்.

ஆனா நான் அவர் முகத்துக்கு நேரா எதையும் கேட்டுச் சண்டை போட முடியல.

ஏன்னா அவர் ஒரு வயசானவர்ங்கிறதால. அவர் மரியாதையக் குறைக்குற மாதிரி நான் ஏதாச்சும் பேச வரல.

ஆனா எனக்கு தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.

அவர் என்னை உத்துப் பாத்துக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில இருக்குற மாதிரி நின்னுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அந்த ரெண்டு அமைதி, எனக்கு ரொம்ப நீளமாத் தெரிஞ்சுது.

என் நெஞ்சுலயும், இடுப்புலயும் அவர் பார்வை சுத்துறத என்னால தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.

நான் லைட்டா என் தொண்டையைச் செருமுனேன்.

'ஹ்ம்ம்... ஹ்ம்ம்...'

அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் தான், வேலு தன் சுயநினைவுக்கு வந்தாரு.

அவர் பார்வை டக்குனு என் இடுப்புல இருந்து விலகி, மறுபடியும் என் முகத்துக்கு வந்துச்சு.

அவர் முகத்துல ஒரு பதற்றம், தப்புப் பண்ணிட்டு மாட்டுன மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷன்.

அவர் கண்ணை ரெண்டு மூணு தடவை சிமிட்டிக்கிட்டாரு.

நான் ஒண்ணுமே கவனிக்காத மாதிரி, அமைதியா அவரைப் பாத்தேன்.

'சரி, இப்போவாவது சுயநினைவு வந்துருச்சே, இனிமேல் கிளம்பிடுவாரு'னு என் மனசு கணக்குப் போட்டுச்சு.

நான் மெதுவா என் பார்வையை அவர் மேல இருந்து விலக்கி, கடிகாரத்துப் பக்கம் திருப்புனேன்.

டைம் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் கடிகாரத்தைப் பாக்குறத வேலுவும் கவனிச்சாரு.

நான் அதுக்கப்புறம் என் பார்வையை மெதுவாத் திருப்பி, திறந்து கிடக்கிற மெயின் டோர் பக்கம் பாத்தேன்.

என் பாடி லாங்குவேஜ் தெளிவா சொல்லுச்சு.

'டைம் ஆச்சு, நீங்க கிளம்பலாம்'ங்குறத நான் வார்த்தையால சொல்லாம, என் செய்கையால காட்டிட்டு இருந்தேன்.

எந்த ஒரு மனுஷனா இருந்தாலும், இந்தச் சிக்னலைப் புரிஞ்சுகிட்டு உடனே கிளம்பிடுவாங்க.

வேலுவும் லேசா ஒரு அடி பின்னாடி எடுத்து வெச்சாரு.

அப்பாடா... கிளம்புறாருனு நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விட்டேன்.

ஆனா... அவர் வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பல.

அவர் மறுபடியும் என்னை நேராப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ அந்த வெள்ளந்தியான எக்ஸ்பிரஷன் இல்ல.

ஏதோ ஆழமா யோசிச்சு, ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கேக்கப் போற மாதிரி ஒரு சீரியஸான லுக்.

"ஆனா மேடம்..."

அவர் பேச்சை இழுத்தாரு.

நான் என் புருவங்களை சுருக்கி, "என்ன ஐயா?"னு கேட்டேன்.

"இந்த பிரகாஷ் தம்பிக்கு..."

அவர் மறுபடியும் அவன் பேரை சொன்னதும் என் உடம்பு லேசா சிலிர்த்துச்சு. 

"உங்களப் பத்தி ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கு போல..."

அவர் கேஷுவலா, ஆனா அழுத்தமா அந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.

அவர் சொன்ன வாக்கியம், என் காதுக்குள்ள ஒரு பெரிய இடி மாதிரி வந்து விழுந்துச்சு.

'உங்களப் பத்தி ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கு...'

இந்த வார்த்தை, வெறும் காத்துல வந்த ஒரு சாதாரண வார்த்தை மாதிரி எனக்குத் தெரியல.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஈட்டிய எறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உடம்புல ஓடுற ரத்தம் எல்லாம் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நின்னு போன மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

என் ஹார்ட்பீட் வந்து, 'டப்... டப்... டப்...'னு வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்...

அவர் எதுக்கு என்னைப் பாத்து, என் முகத்துக்கு நேரா இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லணும்?

என் மூளைக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள், ஆயிரம் சந்தேகங்கள் ஒண்ணா முளைக்க ஆரம்பிச்சுது.

வேலு சொல்ற விதம்... அவர் குரல்ல இருந்த அந்த அழுத்தம்... அவரோட பார்வை...

ஏதோ பர்சனலான, யாருக்கும் தெரியக் கூடாத ரகசியங்களைத் தெரிஞ்சு வெச்சுருக்கருங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

[yazhiniram]

----------------
Part 244 -2:
----------------

என் உடம்புக்குள்ள லேசா நடுங்குச்சு.

ரூம்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்தாலும், என் உள்ளங்கையிலயும், கழுத்து ஓரத்துலயும் வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

'ஒருவேளை...'

'ஒருவேளை பிரகாஷ் பண்ணுனதெல்லாம் இவர்கிட்ட சொல்லிட்டானோ?'

அவன் என்னைக்குமே அப்படிச் செய்ய மாட்டான்னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு.

ஆனா ஆம்பளைங்க சகவாசம்... அதுவும் ரெண்டு ஆளுக ஒண்ணா இருக்குறப்போ...

ஏதாவது வாய் தவறிப் பெருமையாச் சொல்லிருப்பானோ?

'அந்த பவித்ரா மேடம் எப்டிப்பட்ட ஆளு தெரியுமா... அவ எவ்ளோ அழகு தெரியுமா...'னு ஆரம்பிச்சு எதாச்சும் வாய் விட்டுட்டானோ?

'இல்ல மாடியில பண்ணுனத இவரு எங்காச்சும் இருந்து பாத்துட்டாரோ? ரூம் பூட்டித்தானே இருந்துச்சு'

'இல்ல நேத்து காலைல என் வீட்டுக்குள்ள அவன் வந்து ரெண்டு மணி நேரம் இருந்ததை, இவரு  நோட் பண்ணிருப்பாரோ?'

அவன் என்னைய பெட்ல வெச்சு ஓத்துத் தள்ளுனப்போ...

நான் அடக்கமுடியாம கத்துனதை...

அந்த நேரம் இவரு வெளிய இருந்து ஏதாச்சும் சத்தம் கேட்டுருப்பாரோ? இல்ல கவனிச்சுருப்பாரோ?

என் கற்பனைகள் மோசமான நிலைமைக்குப் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள பயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஒரு பேனிக் அட்டாக் மாதிரி மாற ஆரம்பிச்சுது.

இந்த ஆளுக்கு என் சீக்ரெட் தெரிஞ்சுடுச்சுனா...

நாளைக்கு இது மொத்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கும் தெரிஞ்சுடுமோ?

எல்லாரும் என்னை என்ன நெனைப்பாங்க? 'வாட்ச்மேன் கூடப் படுத்தவ'னு முத்திரை குத்திடுவாங்களே.

என் குடும்பம், என் கௌரவம், நான் வளந்த விதம், என் பேரு எல்லாமே மொத்தமா நாசமாப் போயிடுமே.

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.

எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.

ஆனா... வெளிய, என் முகத்துல எந்த ஒரு பதற்றத்தையும் நான் காட்டக் கூடாதுங்குறதுல நான் தெளிவா இருந்தேன்.

நான் மாட்டிக்கிட்டேன்ங்குற ஃபீலிங் அவர் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சிடக் கூடாது.

நான் எவ்ளோ தூரம் பயப்படுறேனோ, அவ்ளோ தூரம் அவர் என்னை ஈஸியா எடை போட்டுருவாரு. அப்புறம் அவர் என்னை மிரட்டக் கூட ஆரம்பிக்கலாம்.

நான் ஒரு நிமிஷம் என் கண்களை மூடித் திறந்தேன்.

என்னைய நானே நிதானப்படுத்திக்கிட்டேன்.

'ரிலாக்ஸ் பவி... கூல்...'னு என் மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல இருந்த பயத்தை மொத்தமா அழிச்சுட்டு, எம்ப்ட்டியான எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

முதல்ல, என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஐடியா வந்துச்சு.

'அவன் பார்சல் கொடுக்கிறான், எலெக்ட்ரிசிட்டி பில் கொடுக்க வாரான், அதான் ஓரளவுக்கு என்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சிருக்கு'னு சொல்லி சமாளிப்போம்னு நெனச்சேன்.

ஆனா அடுத்த செகண்டே என் உள்ளுணர்வு என்னையத் தடுத்துச்சு.

'வேணாம் பவி... இது தப்பான அப்ரோச்.'

'நீ ஏன் அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணனும்?'

'ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட போய், நீ ஏன் உன்னோட கேரக்டருக்கு சர்ட்டிஃபிகேட் குடுக்கணும்?'

'நீயா வளவளனு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணா, நீ ஏதோ தப்ப மறைக்கப் பாக்குறனு அவரே ஈஸியாப் புரிஞ்சுக்குவாரு.'

'குற்றம் உள்ள நெஞ்சு தான் குறுகுறுக்கும்.'

'நீ ஒண்ணுமே தப்பு பண்ணாத மாதிரி, டீசண்டா நடந்துக்கோ.'

என் மனசு எனக்குக் கரெக்ட்டான ரூட்டைக் காட்டுச்சு.

நான் என் பாடி லாங்குவேஜை கொஞ்சம் மாத்துனேன்.

பயந்து ஒடுங்குறதை விட்டுட்டு, லேசா நிமிர்ந்து நின்னேன்.

ஒரு கை இடுப்புல வெச்சுக்கிட்டு, கெத்தா, ஆனா எதார்த்தமா அவரைப் பாத்தேன்.

என் உதட்டுல லேசா, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்தேன்.

"தெரிஞ்சிருக்கா?"

நான் நியூட்ரலா, என் குரல்ல எந்த நடுக்கமும் இல்லாமக் கேட்டேன்.

"என்ன ஐயா சொல்றீங்க? எனக்குப் புரியலையே..."

நான் என் புருவங்களை சுருக்கி, ஒரு குழப்பத்தோட அவரை உத்துப் பாத்தேன்.

நான் எந்த விளக்கமும் குடுக்கல.

அவர் பேசுனதையே திருப்பி அவர்கிட்டயே கேட்டேன்.

"அவருக்கு என்னைப் பத்தி என்ன அவ்ளோ நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கப் போகுது?"

நான் கேஷுவலா, அதே சமயம் கொஞ்சம் அதிகாரமாப் பேசுனேன்.

"எனக்குப் புரியுற மாதிரி சொல்லுங்க... அவர் அப்படி என்ன தெரிஞ்சிருக்குனு உங்ககிட்ட சொல்றாரு?"

நான் என் வலது கையால காத்துல ஒரு செய்கை பண்ணிக்கிட்டே, சாதாரணமா இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன்.

நான் இப்படி கேப்பேனு வேலு எதிர்பார்க்கல போல.

நான் பதறிப் போய் எதாச்சும் சமாளிப்பேன்னு அவர் நெனச்சிருப்பாரு.

ஆனா நான் தைரியமா, அவருகிட்டயே திருப்பிப் புரியலனு கேட்டது அவரை லேசா ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.

நான் அவரை நேருக்கு நேராப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் முகத்துல இருந்த நக்கல் சிரிப்பு ஒரு செகண்ட் மறைஞ்சுது.

அவர் என் முகத்தையே கூர்ந்து கவனிச்சாரு.

என் கண்கள்ல ஏதாச்சும் பயம் தெரியுதா, நான் நடிக்கிறேனானு கண்டுபிடிக்க அவர் பாக்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

ஆனா நான் அவருக்கு அந்த வாய்ப்பைக் குடுக்கல.

நான் ஸ்ட்ராங்கா என் பார்வைய மெயின்டெயின் பண்ணேன்.

இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், அவர் அப்படியே அமைதியாகிடுவாரு...

இல்லனா, 'சாரி மேடம், ஏதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன்'னு சொல்லிட்டு நடையைக் கட்டுவாருனு நான் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டேன்.

என் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முடியாம அவர் திணறுவாருனு எதிர்பாத்தேன்.

நான் ஸ்ட்ராங்கா என் டிஃபன்ஸை வெச்சிருந்தேன்.

ஆனா... வேலு தலையை மெதுவா ஆட்டுனாரு.

அவர் அந்தப் பதிலை, அந்த மழுப்பலை ஏத்துக்காத மாதிரித் தான் அவர் பாடி லாங்குவேஜ் இருந்துச்சு.

அவர் கண்ணுல மறுபடியும் அந்த ஒரு வித்தியாசமான பார்வை வந்துச்சு.

என்னை முழுசா ரீட் பண்ணிட்ட மாதிரி ஒரு லுக்.

"இல்ல மேடம்..."

அவர் மறுபடியும் ஒரு 'இல்ல'யைப் போட்டாரு.

ஆனா இந்தத் தடவை, அவர் குரல்ல எந்தத் தயக்கமும் இல்ல.

தெளிவா, ஒரு முடிவோட பேசுற மாதிரி அந்த 'இல்ல' வந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பாத்த அந்தப் பார்வை... அது ஒரு சாதாரண பார்வை கிடையாது.

ஏதோ ஒரு பெரிய ரகசியத்தைக் கண்டுபிடிச்ச ஒருத்தன்,  'நீ என்னதான் நடிச்சாலும், எனக்கு உன் சாயம் வெளுத்துடுச்சு'னு சொல்ற மாதிரி ஒரு பார்வை.

"நான் அப்படிச் சொல்ல வரல..."

அவர் குரல் இப்போ இன்னும் மெதுவா, ரகசியம் பேசுற மாதிரி மாறுச்சு.

"நீங்க சொல்ற மாதிரி, அவன் உங்களுக்கு எதோ சின்ன வேலைகள் செஞ்சு குடுத்துருக்கலாம்...."

"ஆனா, ஒரு ஆளு தன்கிட்ட வேலை வாங்குறவங்கள பத்திப் பேசுறதுக்கும்..."

"அவன் உங்களப் பத்திப் பேசுறதுக்கும், மலைக்கும் மடுவுக்கும் இருக்குற பெரிய வித்தியாசம் இருக்கு மேடம்."

"கடந்த சில வாரமா... அவன் உங்களப் பத்திப் பேசுற விதமே கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கு மேடம்."

அவர் அந்த 'வித்தியாசமா'ங்குற வார்த்தைக்கு அழுத்தம் குடுத்தாரு.

அந்த வார்த்தை காத்துல மிதந்து வந்து என் காதுல விழுந்தப்போ, என் உடம்பு தானா சிலிர்த்துப் போச்சு.

'கடந்த சில வாரமா...'

அவர் சொன்ன அந்த டைம்லைன், எனக்குள்ள ஒரு அலாரத்தை அடிக்க வெச்சுது.

கரெக்ட்டா மேட்ச் ஆச்சு.

கடந்த சில வாரமாதான் பிரகாஷுக்கும் எனக்கும் நடுவுல அந்த நெருக்கம் ஆரம்பிச்சுது.

கரண்ட் கட் ஆனப்போ இருட்டான அந்த லிஃப்ட்ல, தெரியாம அவன் சுண்ணிய நான் தொட்டதுல இருந்து...

அவன் எனக்கு வாட்ஸ்அப்ல சேட் செய்ய ஆரம்பிச்சது...

அப்புறம் வீட்டுக்குள்ள வந்து தண்ணியக் கொட்டிட்டு, நான் துடைக்கும்போது என் உடம்பை அவன் வெறிச்சுப் பாத்தது...

அப்புறம் பாத்ரூம்ல ஷவர் ரிப்பேர் பண்ணும்போது, தண்ணியில நனைஞ்சு, அவனோட சுண்ணிய அப்பட்டமா நான் பாத்தது...

அன்னைக்கு நைட் என் புடவைய கழட்டி, அவனுக்கு என் முலையைக் காட்டி நான் ஹேண்ட்ஜாப் பண்ணி விட்டது...

மாடியில அவன் என் புண்டைய நக்குனது, 

கடைசியா இன்னைக்குக் காலைல என் பெட்லயே வெச்சு, என்னைய அவன் ஓத்துத் தள்ளுனது வரைக்கும்...

எல்லாமே இந்தச் சில வாரங்கள்ல நடந்த விஷயங்கள் தான்.

இதெல்லாம், இந்த ஆளுக்கு எப்படி சந்தேகம் வர்ற அளவுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்?

பிரகாஷ் அப்படி என்ன இவர்கிட்ட சொல்லிருப்பான்?

'ஏதாவது போதையில உளறிட்டானா?'

என் கற்பனைகள் மோசமான நிலைமைக்குப் போச்சு.

என் கால் ரெண்டும் லேசா நடுங்குறதை என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்ங்குற குற்ற உணர்ச்சி ஒரு பக்கம், அதை இன்னொருத்தன் கண்டுபிடிச்சுட்டானேங்குற அவமானம் இன்னொரு பக்கம்.

ஆனா நான் எப்படியாச்சும் இதை சமாளிச்சுத் தான் ஆகணும்.

நான் லேசா காமிச்சாலும், இந்த ஆளு என் தலையில ஏறி உக்காந்துக்குவான்.

நான் கொஞ்சம் உஷார் ஆனேன்.

என் முகத்துல இருந்த எதார்த்தமான, ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி இருந்த புன்னகைய மாத்தி, கொஞ்சம் சீரியஸான, விறைப்பான லுக்கோட பாத்தேன்.

"வித்தியாசமா பேசுறாரா?"

நான் என் குரல்ல ஒரு அதிகாரத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அப்படி என்ன சொன்னாரு என்னையப் பத்தி?"

நான் ஜாக்கிரதையா, ஆனா அதே சமயம் என் கேரக்டரை யாரோ தப்பா பேசுறதக் கேட்டு கோபப்படுற பொண்ணு மாதிரி கேட்டேன்.

நான் இப்படிக் கேட்டதும், வேலுவோட ரியாக்‌ஷன் என்னவா இருக்கும்னு உத்துப் பாத்தேன்.

நான் அதிகாரமாப் பேசுனதைக் கேட்டு, அவர் பயப்படுவாரா, இல்ல எதாச்சும் சமாளிப்பாரானு எதிர்பாத்தேன்.

ஆனா வேலு கூலா, எந்தச் சலனமும் இல்லாமத் தன் தோள்களை லேசா உலுக்கிக்கிட்டாரு.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியோ, பயமோ இல்ல.

பதிலுக்கு ஒரு நிதானம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

"அவன் நேரடியா, வாய் திறந்து எதுவும் எங்கிட்ட சொல்லல மேடம்."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சு பாரம் சட்டுனு எறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

'அப்பாடா... நேரடியா எதுவும் சொல்லலயா.'

'நல்லவேளை பிரகாஷ், நீ அவ்ளோ பெரிய பைத்தியக்காரன் இல்ல.'

நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விடுறதுக்குள்ள, வேலு அடுத்த வரியைச் சொன்னாரு.

"ஆனா..."

மறுபடியும் ஒரு ஆனா.

இந்த ஆளு போடுற ஒவ்வொரு 'ஆனா'வும் என் உசுர கொஞ்சம் கொஞ்சமா எடுக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"அவன் வார்த்தைகள்ல ஒண்ணுமில்ல... ஆனா அவன் பேசுற விதம்..."

"உங்களப் பத்திப் பேசும்போது, உங்க பேரச் சொல்லும்போது, அவன் கண்ல ஒரு தனி வெளிச்சம் வருது."

"அவன் குரல்ல ஒரு உரிமை தெரியுது... ஏதோ உங்கள அவனுக்கு ரொம்ப வருஷமாத் தெரிஞ்ச மாதிரி ஒரு உரிமை."

"அவன்... இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற எத்தனையோ பேருக்கு ஹெல்ப் பண்றான். எத்தனையோ பேர் அவனைக் கூப்பிடுறாங்க."

"ஆனா யாருக்காகவும் அவன் இவ்ளோ மெனக்கெடுறது இல்ல. உங்க ஃப்ளோர்ல இருந்து யார் கூப்பிட்டாலும், உடனே ஓடுறான்."

"அவன் பேசுறதக் கேக்கும்போது..."

வேலு ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனாரு.

அவர் கண்கள் நேரா என் கண்களைப் பாத்துச்சு. எந்த ஒரு தயக்கமும் அந்தப் பார்வையில இல்ல.

"ஒரு வாட்ச்மேனுக்கும், ஒரு ரெசிடெண்ட்டுக்கும் நடுவுல இருக்குற பழக்கத்தை விட..."

"அவனோட பழக்கம் உங்ககிட்ட நெருக்கமா இருக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு மேடம்."

அவர் அந்த வார்த்தைகளை தெளிவா, என் மூஞ்சியில ஓங்கி அடிச்ச மாதிரி சொன்னாரு.

'பழக்கம்.'

'நெருக்கம்.'

அந்த வார்த்தைகள் என் காதுக்குள்ள ரிப்பீட் மோட்ல ரீங்காரமிட்டுச்சு.

என் கால் நடுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

இந்த ஆளு ரொம்ப ஷார்ப்.

ஆரம்பத்துல, ஒண்ணும் தெரியாதுனு நான் நெனச்சேன், ஆனா அவர் அனுபவம் எல்லாத்தையும் கரெக்ட்டாக் கணிக்க வெச்சுருக்கு.

பிரகாஷோட பாடி லாங்குவேஜ் வெச்சே, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ நடக்குதுங்குறத இவர் கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.

ஒரு செகண்ட் என் முகத்துல இருந்த கண்ட்ரோல் மொத்தமாப் போயிடுச்சு.

என் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, என் உதடுகள் லேசாத் துடிச்சுது.

என் முகத்துல பயமும், அதிர்ச்சியும் ஒரு செகண்ட் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. என்னால அதை மறைக்க முடியல.

'ஐயோ, இவர்கிட்ட நான் மாட்டிக்கிட்டோமா?'ங்குற அந்த ஃபீலிங் என்னைய கஷ்டப்படுத்துச்சு.

என் குடும்ப மானம், என் குழந்தையோட எதிர்காலம் எல்லாமே இந்த ஒரு நிமிஷத்துல என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

ஆனா அடுத்த செகண்டே... நான் சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

'இல்ல பவி, நீ இப்போ உடைஞ்சிடக் கூடாது. தைரியமா இருக்கணும்.'

'இவர்கிட்ட நீ பயந்துட்டியோ, இல்ல அமைதியா இருந்துட்டியோ... நீ தப்பு பண்ணிருக்கங்குறத நீயே ஒத்துக்குற மாதிரி ஆகிடும்.'

'அப்புறம் இந்த ஆளு என்னைய பிளாக்மெயில் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவான்.'

நான் என் மனச இரும்பாக்கிக்கிட்டேன்.

என் எக்ஸ்பிரஷன டக்குனு மாத்துனேன்.

கேஷுவலா, கொஞ்சம் எரிச்சலோட, ஒரு நக்கலான சிரிப்பச் சிரிச்சேன்.

"அதிகமா?"

நான் அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தையை அப்படியே ரிப்பீட் பண்ணேன்.

"என்ன சொல்றீங்க ஐயா நீங்க? எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல."

நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி, இன்னசென்ட்டா, ஆனா கிண்டலா கேட்டேன்.

"ஒரு செக்யூரிட்டி, எனக்குச் சில வேலைகள் செஞ்சு குடுக்குறான்."

"இதுல அதிகமா என்ன பழக்கம் இருக்க முடியும்னு நீங்க நெனைக்கிறீங்க?"

நான் லாஜிக்கா, அவர் பேசுறதே முட்டாள்தனம்ங்குற மாதிரி அவரைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

நான் இப்படிக் கேட்டதும், வேலு ஏதாச்சும் பதறிப் போய் மன்னிப்புக் கேப்பார்னு நெனச்சேன்.

'சாரி மேடம், நான் ஏதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன், என்னைய மன்னிச்சுடுங்க'னு சொல்லிட்டுப் போவார்னு எதிர்பாத்தேன்.

ஆனா... வேலு அப்படி எதுவும் பண்ணல.

பதிலுக்கு, அவர் முகத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

அந்தச் சிரிப்பு... கேவலமான ஒரு சிரிப்பு.

உலகத்துல இருக்குற எல்லா தகிடுதத்தங்களும், ஆம்பளை பொம்பளை கள்ளத்தொடர்புகளும் தெரிஞ்ச ஒரு ஆளு, ஒரு பொண்ணைப் பாத்து நக்கலாச் சிரிக்கிற மாதிரி ஒரு லுக்.

அந்தச் சிரிப்பைப் பாத்ததும் என் உடம்புல ஓடுற ரத்தம் அப்படியே உறைஞ்சு போச்சு.

அவர் மெதுவாத் தலையை ஆட்டிக்கிட்டே சொன்னாரு.

"எனக்குத் தெரியல மேடம்..."

அவர் குரல்ல நக்கல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"அது... நீங்க தான் சொல்லணும்."

அவர் வார்த்தைகளை அவ்ளோ துணிச்சலா, எந்த பயமும் இல்லாம என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாரு.

'நீங்க தான் சொல்லணும்.'

இந்த வாட்ச்மேனுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா, என் வீட்டுக்குள்ளயே வந்து, எங்கிட்டயே இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லுவான்?

ஒரு சாதாரண வாட்ச்மேன் இப்படி, உனக்கும் அவனுக்கும் என்ன தொடர்புனு, ஒரு அதிகாரத்தோட பேசுறத என்னால ஜீரணிக்கவே முடியல.

என் உடம்புக்குள்ள கோபமும், பயமும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து கொதிச்சுது.

'வெளிய போடா நாயே'னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு. 

செருப்பைக் கழட்டி அடிக்கணும் போல ஆத்திரம் வந்துச்சு.

ஆனா நான் அப்படி கத்துனா, அது இன்னும் தப்பா போயிடும், இல்லனா இத இவரு பெருசாக்கிடுவாரு, அக்கம் பக்கம் எல்லாரும் வந்துடுவாங்கங்குற பயம் என்னையத் தடுத்துச்சு.

நான் என் கோபத்தைக் கஷ்டப்பட்டுக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

என் முகம் இறுகிப் போச்சு. என் புருவங்கள் முடிச்சுப் போட்டுச்சு.

நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டான, டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"பாருங்க ஐயா..."

"நீங்க ஏதோ வயசானவர், உங்களுக்கு விபரம் பத்தாதுனு நான் இவ்ளோ நேரம் பொறுமையாப் பேசிட்டு இருக்கேன்."

"உங்களுக்கு ஏதோ தப்பாத் தோணிருக்கு, அத நீங்க எங்கிட்டயே வந்து கேக்குறீங்க. அதுவே தப்பு."

"ஆனா, நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி, உங்க மனசுல ஓடுற மாதிரி எந்த விஷயமும் இங்க கிடையாது."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தெளிவா, அழுத்தமாச் சொன்னேன்.

"அவன் வாட்ச்மேன். அவ்ளோதான் அவன் லிமிட்."

"அவனுக்கு என் மேல ஏதாச்சும் மரியாதை இருக்கலாம், அதுக்காக அவன் அதிகமா ஹெல்ப் பண்ணலாம்."

"அதை வெச்சுக்கிட்டு நீங்க இப்படித் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது. தேவையில்லாம பேசக்கூடாது."

நான் தீர்க்கமா, அவர் முகத்துக்கு நேரா சொன்னேன்.

"தயவுசெஞ்சு இதப் பத்தி இனிமேல் பேச வேணாம். நீங்க கிளம்பலாம்."

நான் பேச்சை முடிக்குற மாதிரி, கொஞ்சம் அதிகாரமாச் சொன்னேன்.

நான் இப்படி பேசுனதும், வேலுவோட நக்கல் சிரிப்பு கொஞ்சம் குறைஞ்சுது.

அவர் உடனே எங்கிட்ட திரும்ப ஆர்க்யூ பண்ணல.

அவர் ஒரு செகண்ட் அமைதியா என்னை உத்துப் பாத்தாரு. நான் கோபப்படுறத அவர் டெஸ்ட் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

அப்புறம் மெதுவா, சாந்தமான ஒரு குரல்ல பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"அட என்ன மேடம் நீங்க, நான் என்ன உங்களத் தப்பாச் சொல்லிட்டேன்? ஏன் இவ்ளோ கோபப்படுறீங்க?"

அவர் வெள்ளந்தியா, ஒண்ணுமே சொல்லாத மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் போட்டாரு.

"நான் எதுவும் தப்பா நெனைக்கல மேடம்."

"நீங்க சொல்றது தான் கரெக்ட், அவன் ஏதோ ஒரு மரியாதைக்காகத் தான் அப்படிப் பண்ணியிருப்பான். நான் தான் எதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன்."

அவர் சட்டுனு தன் ட்ராக்கை மாத்துனாரு. என் கோபத்தைப் பாத்து அவர் கொஞ்சம் பின்வாங்குற மாதிரி காட்டுனாரு.

"நீங்க ஒண்ணும் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க மேடம்."

"நான் ஏதோ, இந்த அல்வா விஷயத்துல அவன் எங்கிட்ட பேசுனத வெச்சுப் பாத்துட்டு, எனக்குள்ள தோணுனதச் சொன்னேன்."

அவர் மறுபடியும் அந்த அல்வா மேட்டரைக் கொண்டு வந்தாரு.

"அவன் எங்கிட்ட வந்து, 'தாத்தா, ப்ளீஸ்... மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப முக்கியம், அவங்க வெயிட் பண்ணுவாங்க, நீங்க உடனே போய்க் குடுத்துட்டு வந்துடுங்க'னு பதட்டமா, என் கையப் பிடிச்சுக் கெஞ்சுனான்."

"அவன் இவ்ளோ தூரம் ஒரு ரெசிடெண்ட்டுக்காகப் பதறுனதே இல்ல. எந்த ஒரு ஓனருக்காகவும் அவன் இப்படித் துடிச்சத நான் பாத்ததே இல்ல."

"அந்த ஒரு அக்கறையப் பாத்துட்டுத் தான் மேடம், நான் அப்படி ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டுட்டேன்."

வேலு பரிதாபமா, ஏன் அப்படி கேட்டேன்னு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

ஆனா... அவர் வார்த்தைகள் அப்படி இருந்தாலும், அவரோட பாடி லாங்குவேஜ் வேற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் இதையெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

அவர் கண்கள் மறுபடியும் தன் வேலையக் காட்ட ஆரம்பிச்சுது.

அவர் எங்கிட்ட மன்னிப்புக் கேக்குற மாதிரி பேசிக்கிட்டே, அவர் பார்வையை என் முகத்துல இருந்து மெதுவா கீழ எறக்குனாரு.

ஹால்ல சீலிங் ஃபேன் ரொம்ப வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த ஃபேனோட 'சர்ர்ர்ர்'ங்குற சத்தம் ரூம்க்குள்ள நல்லாக் கேட்டுச்சு.

அந்தக் காத்துல, நான் கட்டியிருந்த  காட்டன் புடவை லேசாப் பறந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்ததால, என் மூச்சு விடுற வேகம் கொஞ்சம் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் மூச்சு இழுத்து விடும்போதெல்லாம், என் இடுப்புச் சதையும், என் தொப்புளும் லேசா உள்ள போய் வெளிய வந்துச்சு.

அந்த ஃபேன் காத்து, என் புடவையோட முன் கொசுவத்தை லேசா விலக்கி விட்டுருச்சு.

நான் லோ-ஹிப்பா கட்டிருந்த அந்தப் புடவை, இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் இறங்கி, என் இடுப்போட வலது பக்க வளைவை முழுசாக் காட்டிட்டு இருந்துச்சு.

அதைவிட முக்கியமா...

என் தொப்புள் குழி.

அந்த வெளிர் நீல நிறப் புடவைக்கு நடுவுல, என் வெண்மையான இடுப்புச் சதையில, ஒரு சின்னப் பள்ளம் மாதிரி, ரொம்ப ஆழமா, ரொம்ப அப்பட்டமா என் தொப்புள் தெரிஞ்சுது.

காட்டன் புடவைங்குறதால, காத்து படும்போது அது என் உடம்போட ஒட்டி, என் வளைவுகளை ரொம்பத் துல்லியமாக் காட்டிச்சு.

வேலுவோட கண்கள், அவர் பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது, மெதுவா என் நெஞ்சைத் தாண்டி, என் இடுப்புக்கு வந்து, கடைசியா அந்தத் தொப்புள் குழியில வந்து நின்னுச்சு.

அவர் பார்வை அங்க வந்து லாக் ஆனதும், அவர் பேச்சுல இருந்த அந்தப் பரிதாபம் எல்லாம் மறைஞ்சு, ஒரு ஆம்பளையோட வெறி மறுபடியும் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

அவர் பேசிக்கிட்டே இருந்த வார்த்தைகள், கொஞ்சம் மெதுவா, ஒரு மாதிரி மயக்கத்துல பேசுற மாதிரி மாறுச்சு.

அந்த ஃபேன் காத்துல என் புடவை லேசா அசைய அசைய, அவர் கண்களும் அந்த அசைவுக்கேத்த மாதிரி மேலயும் கீழயும் போச்சு.

அவரோட கண்கள், என் தொப்புளை அவ்ளோ வெறித்தனமா, ஒரு கழுகு மாதிரி உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் கண்கள் முழுசா என் தொப்புள்ல லாக் ஆகி நின்னத, நான் தெளிவாப் பாத்தேன்.

[yazhiniram]

-------------
Part 245:
-------------

அது ஏதோ எதார்த்தமாப் பட்ட பார்வை கிடையாது.

ஒரு ரசனையோட, ஆசையோட உத்துப் பாக்குற பார்வை அது.

ஃபேன் காத்துல என் புடவை லேசாப் பறக்கப் பறக்க, அவர் கண்கள் அதுக்கு ஏத்த மாதிரி என் இடுப்பையே சுத்திச் சுத்தி வந்துச்சு.

அவர் தொண்டை லேசா ஏறி இறங்குனத நான் கவனிச்சேன்.

அவர் எச்சல் முழுங்குறாருங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

இவ்ளோ நேரம், ரொம்ப நல்ல மனுஷன் மாதிரியும்...

என் மேல ஏதோ அக்கறையில, தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்ட மாதிரியும், எனக்கு அட்வைஸ் கொடுக்குற மாதிரியும் ஆக்டிங் குடுத்த மனுஷன்...

இப்போ தன்னோட உண்மையான முகத்தக் காட்டிட்டாரு.

அவரோட அந்த 'பெரிய மனுச'ங்குற மாஸ்க், சுக்குநூறா உடைஞ்சு விழுந்துச்சு.

இந்த ஆளு ஏதோ நல்லவன் மாதிரிப் பேசுனதெல்லாம், சும்மா என்னைய செக் பண்றதுக்காகத் தான்.

ஒரு செகண்ட், எனக்குள்ள ஒரு கோவம் வந்துச்சு, இவ்ளோ வயசு ஆகுது, என்ன பார்வை பாக்குறாரு?னு

ஆனா... அடுத்த செகண்ட், என் மனசுல இருந்த பதற்றம் மாயமா மறைஞ்சு போச்சு.

ஆமா... இவ்ளோ நேரம் நான் நெர்வஸா இருந்தேன்.

அவர் என்னையப் பத்தி என்ன நெனைப்பாரோ, என்னையும், பிரகாஷயும் பத்தி அவருக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சோனு நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

ஆனா இப்போ, அவர் என் உடம்பை வெறித்துப் பாக்குறதக் கவனிச்சதும், எனக்குள்ள தைரியம் வந்துச்சு.

நான் இனிமேல் இவர்கிட்ட பம்ம வேண்டிய அவசியமே இல்லங்குற உண்மை எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் தப்பு பண்ணிருக்கேனோ இல்லையோ, அதை இவரு ஜட்ஜ் பண்றதுக்கு எந்த யோக்கியதையும் இல்ல.

நான் பதறிப் போய், 'ஐயையோ'னு குனிஞ்சோ, இல்ல வெட்கப்பட்டோ என் உடம்பை மறைக்கணும்னு நினைக்கல.

அப்படிப் பண்ணுனா, நான் பயந்துட்டேனு அவர் இன்னும் கொஞ்சம் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாரு.

நான் நிதானமா, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம என் புடவையோட கொசுவத்தை, என் விரல்களால மெதுவாப் பிடிச்சேன்.

நான் கூலா என் புடவைய இழுத்து, என் இடுப்பையும் தொப்புளையும் முழுசா மறைக்கிற மாதிரிச் சரி பண்ணேன்.

அதே நேரத்துல, இன்னொரு கையால என் முந்தானையை இழுத்து, என் நெஞ்சயையும் கவர் பண்ணேன்.

நான் என் உடம்பை மறைக்கும்போது, என் பார்வை வேற பக்கம் இல்ல.

நான் நேரா.., வேலுவோட கண்ணையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு துளி கூடச் சிரிப்போ, தயக்கமோ இல்ல.

'உன் பார்வைய நான் பாத்துட்டேன் சார்... இனிமேல் உங்க வேலை இங்க நடக்காது'ங்குறத, நான் என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்கு தெளிவா உணர்த்துனேன்.

நான் புடவையச் சரி பண்ணுனதும், வேலு சட்டுனு சுதாரிச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் நான் பாக்குறதக் கவனிச்சுட்டாரு.

அவர் பார்வை என் இடுப்புல இருந்து டக்குனு விலகி, என் முகத்துக்கு வந்துச்சு.

அவர் கண்ணுல இப்போ ஒரு கில்டி ஃபீல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவர் என்னைய ஒரு செகண்ட் பாத்தாரு, அப்புறம் பார்வையை லேசா அந்த பக்கமா திருப்புனாரு.

அந்த ரூம்க்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய சைலன்ஸ்.

ஒரு மயான அமைதி.

அந்த ரெண்டு செகண்ட் அமைதி.

நான் அவரை அணுஅணுவா என் பார்வையாலயே எடை போட்டேன்.

அவர் எதாச்சும் பேசி சமாளிப்பாரா, இல்ல மன்னிப்புக் கேப்பாரானு வெயிட் பண்ணேன்.

ஆனா அவர் வாய்ஸ் வரல.

அவர் என்னையப் பாக்கவும் முடியாம, வேற பக்கம் பாக்க முடியாமத் தவிச்சாரு.

இவ்ளோ நேரம் தத்துவம், அட்வைஸ் பன்னவாறு, இப்போ வாயடைச்சுப் போய் நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

அவர் என்ன சொல்லப் போறாருனு நான் ரொம்ப நேரம் வெயிட் பண்ணல.

நான் இந்தச் சூழ்நிலையை என் கண்ட்ரோலுக்குள்ள கொண்டு வர முடிவு பண்ணேன்.

என் குரல்ல இப்போ ஒரு துளி கூடத் தயக்கம் இல்ல.

ஒரு அதிகாரத்தோட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் ஏற்கெனவே சொல்லிட்டேன் ஐயா... நீங்க கேட்டது தப்பு இல்ல..."

நான் பேச ஆரம்பிச்ச உடனே, அவர் சட்டுனு என் முகத்தைப் பாத்தாரு.

என் வார்த்தைகள் தெளிவா, ஒவ்வொரு எழுத்தும் அழுத்தம் திருத்தமா வந்துச்சு.

"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரியோ, இல்ல தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிற மாதிரியோ... இங்க எந்த விஷயமும் கிடையாது."

நான் நிதானமான டோன்ல சொன்னேன்.

இந்த முறை நான் அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ற மாதிரிப் பேசல.

இது ஒரு ஆர்டர். 'இனிமேல் இதப் பத்தி மூச்சு விடக் கூடாது'ங்குற ஒரு வார்னிங் மாதிரி என் குரல் இருந்துச்சு.

அவர் தன்னோட லிமிட் என்னங்குறதப் புரிஞ்சுகிட்டாருங்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் கொஞ்சம் பம்முனாரு.

அவர் தோள்கள் லேசாத் தொங்குச்சு.

"அ... அது வந்து மேடம்..."

அவர் குரல் கொஞ்சம் தழுதழுத்துச்சு. அந்த தைரியம் இப்போ அவர் வாய்ஸ்ல இல்ல.

"நீங்க சொல்றது எனக்குப் புரியுது."

ஒரு அசட்டுச் சிரிப்ப முகத்துல வரவெச்சுக்கிட்டாரு.

"நீங்க கோபப்படாதீங்க மேடம்... நான் ஏதோ தெரியாமக் கேட்டுட்டேன்."

அவர் தன் கைகளைக் கட்டிக்கிட்டு, பணிவாப் பேசுனாரு.

"நான் ஏதோ... பிரகாஷ் தம்பி குடுத்து விட்டானேங்குற ஒரே காரணத்துக்காகத் தான் மேடம் மேல வந்தேன்."

அவர் மறுபடியும் பிரகாஷ் பேரைக் கொண்டு வந்து, அந்தப் பழியை அவன் மேலேயே போடப் பாத்தாரு.

"நானும் வேலைய விட்டுட்டு இவ்ளோ தூரம் வந்துருக்கக் கூடாது தான்."

அவர் வார்த்தைகளை ரொம்ப வேகவேகமாப் பேசி, அந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்கப் பாத்தாரு.

ஆனா இந்தத் தடவ, நான் அவர் பேச்சுக்கு பதில் சொல்ல விரும்பல.

'ஓ அப்படியா?' 'பரவால்ல'னு வழக்கம் போலத் தலையாட்ட எனக்கு இப்போ இஷ்டமில்ல.

அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் எடம் குடுத்தா, இந்த ஆளு மறுபடியும் ஏதாச்சும் பேசிட்டே இருப்பான்.

அதனால, வேலுவோட இந்தப் பேச்சை அப்படியே கட் பண்ணனும்னு நான் முடிவு பண்ணேன்.

நான் அவர் முகத்தப் பாத்து, ஒரு கறாரான லுக்கைக் கொண்டு வந்தேன்.

"சரிங்க."

நான் ரொம்ப ஒற்றை வார்த்தையில சுருக்கமாப் பதில் சொன்னேன்.

என் குரல்ல எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்ல.

"இதைக் கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."
"இதைக் கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."

அவர் முகத்தைப் பாத்துப் பேசி முடிச்ச அடுத்த செகண்ட்...

நான் என் பார்வையை அவர் மேல இருந்து விலக்கி, நேரா மெயின் டோர பாத்தேன்.

என் பாடி லாங்குவேஜ் தெளிவா இருந்துச்சு.

'பேசுனது போதும், நீங்க உடனே கிளம்பலாம்'ங்குறத நான் வார்த்தையால சொல்லாம என் செய்கையாலயே சொன்னேன்.

வேலுவுக்கு நான் கொடுத்த சிக்னல் ரொம்பத் தெளிவாவே புரிஞ்சுது.

அவர் தான் நின்ன எடத்துல இருந்து தன் உடம்பை லேசா வளைச்சு, தலையை ஆட்டுனாரு.

"சரி மேடம்..."

அவர் குரல்ல இப்போ திமிரோ, நக்கலோ இல்ல.

நான் போட்ட ஸ்ட்ராங்கான பவுண்டரி, அவரை மறுபடியும் ஒரு செக்யூரிட்டிங்குற நிலைமைக்குக் கொண்டு வந்துருச்சு.

அவர் மெதுவா டோரை நோக்கிக் காலை எடுத்து வெச்சாரு.

'அப்பாடா, ஒரு வழியா இந்தத் தொல்லை ஒழிஞ்சுது'னு நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விடப் போனேன்.

ஆனா... அவர் டோர் கிட்ட போறதுக்கு முந்தின செகண்ட்...

அப்படியே நின்னாரு.

'இப்போ என்ன புதுசா ஆரம்பிக்கப் போறாரு?'னு என் மனசு தவிச்சுது.

அவர் மெதுவா, திரும்பி என்னையப் பாத்தாரு.

அவர் முகம் இப்போ சீரியஸா, ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லப் போற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கா கட்டிக்கிட்டு, 'என்ன?'ங்குற மாதிரி அவரைப் பாத்தேன்.

ஒரு செகண்ட் அந்த எடத்துல ஒரு அமைதி.

அவர் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.

அப்புறம், நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அளந்து பேசுனாரு.

"நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க மேடம்..."

அவர் அப்படி ஆரம்பிச்சதும், எனக்குள்ள என்னவோ மாதிரி இருந்துச்சு.

"நான் என்ன கேட்டாலும், யாரப் பத்திப் பேசுனாலும்..."

"அது எல்லாம் எனக்குள்ளேயேதான் இருக்கும்."

"மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும் சரி..."

"எதை எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணாலும் சரி..."

"அது என் மனசுக்குள்ளயே, ஒரு ரகசியமாத் தான் இருக்கும்."

அவர் அந்த 'ரகசியமா'ங்குற வார்த்தைக்கு லேசா அழுத்தம் குடுத்தாரு.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் தானாச் சுருங்குச்சு.

"எதை வெளிய சொல்லணும், எதை எனக்குள்ளயே வெச்சுக்கணும்னு..."

"எனக்கு நல்லாவே தெரியும் மேடம்."

"நான் வயசுக்கு ஏத்த மாதிரி, பக்குவமாத் தான் இருப்பேன்."

"நீங்க தைரியமா இருங்க."

அவர் இவ்ளோ வார்த்தைகளையும் ஒரு மூச்சுல, ஆனா அமைதியான ஒரு டோன்ல சொன்னாரு.

இந்த வார்த்தைகளை அவர் சொல்லும்போது, அவர் குரல்ல நக்கலும் இல்ல, மிரட்டலும் இல்ல.

ஆனா அந்த வார்த்தைகள்ல ஒளிஞ்சிருந்த அர்த்தம்... அது ஆபத்தானதா இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

அவர் முகத்துல இப்போ ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

அது என்ன சிரிப்புன்னே என்னால கணிக்க முடியல.

அது ஒரு நல்ல மனுஷனோட சிரிப்பா?

இல்ல... என் ரகசியத்தை கண்டுபிடிச்சதோட சிரிப்பா?

எதுவுமே எனக்குப் புரியல.

அவர் அந்த ஒரு புன்னகையோட, மறுபடியும் தலையை லேசா ஆட்டிட்டு, அப்படியே திரும்பி வெளிய போயிட்டாரு.

அவர் லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்குற அந்தச் செருப்புச் சத்தம், காரிடார்ல லேசா எதிரொலிச்சு, மெதுவா மறைஞ்சுது.

என் மூளை ஒரு செகண்ட் வேலை செய்யவே இல்ல.

சுயநினைவுக்கு வந்ததும், கதவை வேகமாச் சாத்துனேன்.

கதவைச் சாத்துன பிறகுதான், என் உடம்புல இருந்து பெரிய பாரம் எறங்குன மாதிரி ஒரு ஃபீல் வந்துச்சு.

என் மூச்சு காத்து வேகமா, வெளிய வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் ஹார்ட்பீட், என் காதுக்குள்ளயே 'டப்... டப்... டப்...'னு கேக்குற அளவுக்கு சத்தமா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ரூம்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்தாலும், எனக்கு வேர்த்துக் கொட்டுச்சு.

'கடவுளே... என்ன நடந்துச்சு இப்போ?'

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, ஹாலைச் சுத்திப் பாத்தேன்.

இவ்ளோ நேரம் ஒரு யுத்தம் நடந்து முடிஞ்ச களம் மாதிரி, அந்த ஹால் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

டைம் ஆக ஆக, என் உடம்புல இருந்த அந்த நெர்வஸ்னஸ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறைய ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா... அந்தப் பதற்றம் குறைஞ்ச உடனே, எனக்குள்ள ஒரு கோபம் எரிமலையா வெடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அந்தக் கோபம் வேலு மேல இல்ல.

பிரகாஷ் மேல.

'அறிவுகெட்ட நாயே... பரதேசி... பைத்தியக்கார நாயே'னு நான் மனசுக்குள்ள அவனைக் கன்னாபின்னானு திட்டுனேன்.

நான் அவன நம்புனேன்.

அவன் என் மேல வெச்சுருக்குற ஆசை, என்னைய எவ்ளோ வேணாலும் பாதுகாக்கும்னு நெனச்சேன்.

அவன் எனக்குக் குடுத்த சுகத்துல, அவனோட அறிவை நான் எடை போட மறந்துட்டேன்.

'உனக்கு அவ்ளோ சீன் தேவையாடா?'

'நான் கேட்டேன்ங்குறதுக்காக, நீ எதுக்கு இந்த ஆளை என் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்ச?'

'உன்னால வர முடியலனா...'

'நான் வந்து வாங்கிக்குறேன்னு சொன்னேன்ல?'

'நான் ஏதோ கோபப்படுவேன்னு நெனச்சு, நீ என்கிட்ட நல்ல பேர் வாங்கணும்னு நெனச்சு...'

'எவ்ளோ பெரிய தப்பப் பண்ணிருக்க பாத்தியா?'

என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷை செருப்பால அடிக்கணும்ங்கிற அளவுக்குக் கோபம் வந்துச்சு.

'மேடம் வெயிட் பண்ணுவாங்க தாத்தா, உடனே குடுத்துட்டு வாங்க'னு கெஞ்சியிருக்கான்.

'நான் எதுக்கு அவன்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டேன்?'

'நானே ஆன்லைன்ல ஆர்டர் பண்ணிருந்தா, யாரோ ஒருத்தன் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிருப்பான்.'

'நான் காசக் குடுத்துட்டு, கதவைச் சாத்திட்டு நிம்மதியா இருந்திருப்பேன்.'

'இந்த பிரகாஷை நம்பி, நான் பெரிய ரிஸ்க் எடுத்துட்டேன்?'

நான் நடந்து போய், சோஃபாவுல பொத்தனு உக்காந்தேன்.

கையில இருந்த என் போனை எடுத்துப் பாத்தேன்.

பிரகாஷுக்கு இப்போவே கால் பண்ணி, அவனக் கிழி கிழினு கிழிக்கணும்னு என் கை துடிச்சுது.

'உனக்கெல்லாம் அறிவே இல்லையாடா? கண்டவனெல்லாம் என்ன பேசிட்டுப் போறாரு தெரியுமா?'னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு.

ஆனா... நான் போனை லாக் பண்ணி பக்கத்துல வெச்சேன்.

இப்போ நான் அவன்கிட்ட போன் பண்ணி கத்த கூடாது. 

அவனே கூப்பிடுவான், அப்போ பாத்துக்கலாம்.

அதுமட்டுமில்லாம, என் மனசுக்குள்ள இப்போ பிரகாஷை விட, வேலு சொன்ன கடைசி வார்த்தைகள் தான் ரொம்பப் பெரிய டிஸ்டர்பன்ஸா இருந்துச்சு.

நான் என் தலையை ரெண்டு கைகளாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

கண்ணை மூடி, அவர் கடைசியாப் பேசுன அந்த வசனத்தை என் மைண்ட்ல மறுபடியும் ஓட விட்டுப் பாத்தேன்.

"நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க மேடம்..."

"மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும்... எதை எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணாலும்..."

"அது என் மனசுக்குள்ளயே தான் இருக்கும்."

"எதை வெளிய சொல்லணும், எதை எனக்குள்ளயே வெச்சுக்கணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்."

இந்த வார்த்தைகள், ஒரு லூப் மாதிரி எனக்குள்ள ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இந்த வார்த்தைக்கு என்ன உண்மையான அர்த்தம்?

அவர் நிஜமாவே என்ன மீன் பண்ணி இதச் சொன்னாரு?

எனக்குள்ள ரெண்டு விதமான எண்ணங்கள் முட்டிக்கிச்சு.

ஒண்ணு... அவர் நல்ல மனுஷன்.

ஒரு வயசான ஆளு. அவர் உலகத்துல எத்தனையோ விஷயங்களைப் பாத்துருப்பாரு.

எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல ஏதோ ஒரு பழக்கம் இருக்குங்குறத, அவர் அவரோட அனுபவத்துல கண்டுபிடிச்சுருக்கலாம்.

என்கிட்ட , 'நான் யார்ட்டயும் சொல்ல மாட்டேன், நீங்க கவலைப்படாம இருங்க'னு சொல்றதுக்காக அப்படிச் சொல்லிருப்பாரோ?

அவர் குரல்ல இருந்த அமைதி, அவர் எனக்கு ஒரு அஷ்யூரன்ஸ் குடுக்குற மாதிரித் தான் இருந்துச்சு.

ஆனா... என் மனசோட இன்னொரு பக்கம், பாசிட்டிவா யோசிக்க மறுத்துச்சு.

அதுக்குக் காரணம், அவர் என்னை பாத்த அந்தப் பார்வை.

ஒரு நல்ல மனுஷன், தைரியம் சொல்றவன், இடுப்பையும், முலையையும் அப்படி வெறித்துப் பாக்க மாட்டான்.

அவர் கண்ணுல நான் பாத்த ஈர்ப்பு, ரசனை... அது ஒரு சாதாரண பார்வை கிடையாது.

அப்போ... அவர் சொன்ன வார்த்தைக்குப் பின்னாடி, ஏதோ பிளாக்மெயில் ஒளிஞ்சுருக்கோ?

'உன் சீக்ரெட் எனக்குத் தெரியும்... அதை நான் வெளிய சொல்ல மாட்டேன்... ஆனா அதுக்குப் பதிலா எனக்கு நீ என்ன தரப் போற?'ங்குற மாதிரி ஒரு டீலிங்கா அது?

அவர் அப்படி நெனச்சுச் சொல்லிருந்தா, என் நிலைமை இவ்ளோ மோசமாப் போயிமா என்ன?

ஆல்ரெடி ஒருத்தன் என்னைய ஓத்தது பத்தாதுனு, இப்போ இன்னொரு ஆளு அத வெச்சு என்னைய மிரட்டுற அளவுக்கு நான் தரம் இறங்கிட்டேனா?

என் புருஷன் என்னை கண்டுக்காததால , நான் எடுத்த ஒரு முடிவு, இப்போ என்னைய எவ்ளோ பெரிய வலையில சிக்க வெச்சுருக்கு.

அதைவிட என்னைய ரொம்ப உறுத்துன ஒரு வார்த்தை...

'மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும்...'

இந்த 'மத்தவங்க'ங்குறது பிரகாஷைத் தான் குறிக்குதா?

உண்மையிலேயே பிரகாஷ் என்னைய ஓத்தத... இவர்கிட்ட சொல்லிட்டானா?

அப்படிச் சொல்லிருந்தா... அவன் என் உடம்பைப் பத்தி என்னவெல்லாம் வர்ணிச்சிருப்பான்?

'மேடம் புண்டை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா இருந்துச்சு ஐயா...'னு சொல்லிருப்பானா?

'அவங்க முலைய சப்பும்போது எவ்ளோ டேஸ்ட்டா இருந்துச்சு தெரியுமா?'னு உளறியிருப்பானா?

'நான் ஓக்கும்போது, அவங்க என் நெஞ்சைப் பிறாண்டி எப்படி முனகுனாங்க தெரியுமா?'னு பெருமைப் பட்டிருப்பானா?

இதையெல்லாம் இந்த வேலு கேட்டுட்டு... இப்போ என் முன்னாடி நின்னு என்னைய முழுசாப் பாத்து, அந்த இமேஜினேஷன கண் முன்னாடி கொண்டு வந்து பாத்தாரா?

அந்த நெனப்பே என் உடம்பைப் புல்லரிக்க வெச்சுது.

எனக்கு எதோ குமட்டிக்கிட்டு வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவமானம், கூச்சம், பயம்... எல்லாம் ஒண்ணாச் சேர்ந்து என்னைய அழுத்துச்சு.

ஆனா... பிரகாஷ் அவ்ளோ பெரிய பைத்தியக்காரனா இருக்க மாட்டான்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.

அவன் என் மேல ரொம்ப ஆசை வெச்சுருக்கான், என் மானத்தை இப்படி ரோட்டுல தூக்கிப் போட மாட்டான்னு ஒரு நம்பிக்கை இருந்துச்சு.

அப்போ... இந்த வேலு, எதுக்கு இப்படி ஒரு வசனத்தைப் பேசிட்டுப் போனாரு?

அவர் நிஜமாவே பிரகாஷ்கிட்ட இருந்து எதையும் கேக்கலயா?

அவர், வெறும் பிரகாஷோட பதற்றத்தையும், அவன் என் மேல காட்டுன அக்கறையையும் வெச்சு, அவரா ஒண்ணை இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டாரா?

அதுமட்டுமில்லாம, அவர் உள்ள வந்தப்போ நான் போட்டுருந்த டிரெஸ்.

என் புருஷன் வீட்ல இல்லாதப்போ, நான் இப்படி ஒரு செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவையில, லோ-ஹிப் கட்டிட்டு, பிரெஷா ரெடியாகி நிக்குறத அவர் பாத்துட்டாரு.

இதையெல்லாம் கணக்குப் பண்ணி, அவரா ஒரு முடிவுக்கு வந்துட்டாரோ?

`ஒருவேளை இதுலாம் ப்ரகாஷுக்காக தான் ரெடி ஆகி நிக்குறான்னு அவரே ஏதோ தப்பா நெனச்சுட்டரோ?`

'இந்த பொண்ணு ஏதோ தப்பு பண்ணுது'னு அவர் கெஸ் பண்ணிட்டாரா?

அந்த கெஸ்ஸை வெச்சுக்கிட்டு, நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்றேன்னு பாக்குறதுக்காக, இருட்டுல ஒரு கல்ல எறிஞ்சு பாத்தாரா?

எதுவுமே தெரியாம, என் ரியாக்‌ஷன வெச்சு அத கண்டுபிடிக்க அவர் போட்ட ஒரு டெஸ்ட்டா இது?

ஒருவேளை அவர் வேணும்னே என்னைய டெஸ்ட் பண்றதுக்காக இப்படிப் பேசினாரா?

[yazhiniram]

-------------
Part 246:
-------------

"ஒருவேளை அவர் வேணும்னே என்னைய டெஸ்ட் பண்றதுக்காக இப்படிப் பேசினாரா?"

இந்தக் கேள்வி என் மூளைக்குள்ள ஒரு அலாரம் மாதிரி அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் சோஃபாவுல அப்படியே சாஞ்சு உக்காந்து, ஃபேனையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'இந்த ஆளு நிஜமாவே என்னைய டெஸ்ட் பண்றானா?'

'இல்ல நானா தேவையில்லாம ஓவர் திங்க் பண்றேனா?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பட்டிமன்றமே நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா ஒரு கட்டத்துல... எனக்கு ஒரு பெரிய எரிச்சல் வந்துச்சு.

'போதும் பவி... இதையே நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தா, நீ பைத்தியம் ஆயிடுவ.'

எனக்கு நானே சத்தமா சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் சோஃபாவுல இருந்து எந்திரிச்சேன்.

என் புடவை லேசா கசங்கி இருந்துச்சு, அத கையால தட்டி விட்டுக்கிட்டேன்.

நேரா கிச்சனை நோக்கி நடந்தேன்.

என் மனசு முழுக்க இப்போ ஒரு பயங்கரமான இரிட்டேஷன்.

கிச்சன் ஸ்லாப் மேல, அந்த பிளாஸ்டிக் கவர்ல உக்காந்துருந்த அந்த அல்வா பாக்ஸைப் பாத்தேன்.

அந்த பாக்ஸைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குக் கோபமா வந்துச்சு.

'எல்லாம் இதால வந்த வினை.'

'இதுக்காகத் தான் நான் இவ்ளோ நேரம் தவிச்சேன்.'

'இந்தக் கருமத்த நான் கேக்காம இருந்திருந்தா, பிரகாஷ் அவனோட டியூட்டியப் பாத்துருப்பான்.'

'இந்த ஆளு என் வீட்டுக்கே வந்துருக்க மாட்டாரு.'

'நான் இப்படி யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்க வேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது.'

எனக்கு அந்த அல்வாவைத் தூக்கி டஸ்ட்பின்ல வீசிடலாம் போல ஆத்திரம் வந்துச்சு.

ஆனா... அடுத்த செகண்ட் கார்த்திக்கோட முகம் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

'அதை மறக்காம ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துடு பவி.'

அவர் காலையில கேஷுவலா சொல்லிட்டுப் போன அந்த வார்த்தைகள் என் காதுல ஒலிச்சுது.

'ஆமா... இவரு பாட்டுக்கு ரொம்ப ஈஸியாச் சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு.'

'அவருக்கு ஹல்வானா, ராஜ்-ஓட பாஷைல என்ன கருமம்னு தெரியாது. அது நான், என் உடம்புனும் தெரியாது.'

'இதுல, அதை அவர் கேட்டதும் நான் செஞ்சு கொண்டுபோய் வேற கொடுக்கனுமாமா'

'உன் பொண்டாட்டிய அவன் ஓக்க கூப்புடுறான், நான் போய்ட்டு வரேன்னு சொன்னாலும் கார்த்திக்கு புரியுமானு தெரியல'

'இதுல நான் படுற பாடு எனக்குத் தான் தெரியும்.'

எனக்கு கார்த்திக் மேலயும் கோபம் வந்துச்சு.

'எல்லாமே உங்களாலதான் கார்த்திக்.'

'முதல் நீங்க கவனிக்கல என்னை'

'அப்புறம், ராஜ் ஆசையா கேட்டாரு, நீ கொடுன்னு சொன்ன அந்த வார்த்தை தான், என்னைய இப்போ இப்படி ஒரு நிலைமையில கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு.'

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

'சரி... நடந்தது நடந்து போச்சு. இனிமேல் இந்த பிரகாஷ், வேலு இவங்களப் பத்தி யோசிச்சு எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்ல.'

'இப்போதைக்கு என் முன்னாடி இருக்குற ஒரே டாஸ்க்... இப்போதைக்கு கார்த்திக்காக, அல்வாவை மட்டும் ராஜ்கிட்ட குடுக்கணும்.'

'அவ்ளோதான். அவர் என்னை தொடவே கூடாது. இப்போதைக்கு வெறும் ஹல்வா மட்டும் தான்'

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு உறுதியான முடிவுக்கு வந்தேன்.

என் பிளான் ரொம்ப சிம்பிள்.

இந்த அல்வாவை எடுத்துக்கிட்டுப் போறேன்... 10th ஃப்ளோர் போறேன்... அவர் வீட்டு காலிங் பெல்லை அடிக்கிறேன்.

அவர் கதவைத் தொறந்ததும், இந்த பாக்ஸை அவர் கையில குடுக்குறேன்.

'நீங்க கேட்ட மாதிரியே, இந்தாங்க ஹல்வானு, சொல்லிச் சிரிச்சுக்கிட்டே குடுத்துட்டு உடனே திரும்பிடுறேன்.'

'அவர் என்னைப் பாத்து ஏதாச்சும் ட்ரை பண்ணாலோ...'

'இல்ல சீண்டப் பாத்தாலோ...'

'நான் எந்த ஒரு எடமும் குடுக்கக் கூடாது.'

'நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, முடியாதுனு சொல்லிடனும்.'

நான் எனக்கு நானே கண்டிஷன் போட்டுக்கிட்டேன்.

'இதோ... நீ கேட்ட ஒரிஜினல் தேன் அல்வா இதுதான். இத மட்டும் சாப்பிடு.'னு என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்குப் புரிய வைக்கணும்.

ஒருவேளை அவர் ஏதாச்சும் ட்ரை பண்ண வந்தா...

அதை அப்போதைக்குச் சமாளிச்சுக்கலாம்னு என் மனசு தைரியம் சொல்லுச்சு.

ஆனா இன்னைக்கு... இப்போ இருக்குற நிலைமையில...

எனக்கு எந்த ஒரு ரொமான்ஸுக்கோ, இல்ல எந்த ஒரு அட்வென்ச்சருக்கோ கொஞ்சம் கூட மூட் இல்ல.

இருந்த மூட் எல்லாம், ஒருத்தன் வந்து கெடுத்துட்டு போய்ட்டான். 

வேலு குடுத்த அந்த ஷாக்ல இருந்து என் மனசு இன்னும் முழுசா வெளிய வரல.

அதனால, இப்போதைக்கு எந்த பிரச்சனையிலயும் மாட்டிக்கக் கூடாதுங்குறதுல நான் தெளிவா இருந்தேன்.

நான் அந்த பிளாஸ்டிக் கவரைத் தொறந்தேன்.

உள்ள இருந்த அந்தச் சின்ன கார்ட்போர்ட் பாக்ஸை வெளிய எடுத்தேன்.

அதைத் தொறந்ததும், ஒரு அருமையான நெய் வாசனை கிச்சன் முழுக்கப் பரவுச்சு.

ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா, பாக்கவே அவ்ளோ கலர்ஃபுல்லா, நெய் சொட்டச் சொட்ட இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் நிஜமாவே நல்ல கடையில இருந்து தான் வாங்கிருக்கான்.

அவன் மேல லேசா ஒரு சாஃப்ட் கார்னர் வந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் கேட்டது எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

'அல்வா எனக்கும் கொஞ்சம் வை'னு நேத்து கெஞ்சுனது தோணுச்சு.

உடனே கப்போர்டுல இருந்து ஒரு சின்ன எவர்சில்வர் கிண்ணத்தை எடுத்தேன்.

ஒரு ஸ்பூனை வெச்சு, அந்த அல்வாவுல இருந்து கொஞ்சமா எடுத்து, அந்தச் சின்னக் கிண்ணத்துல மாத்துனேன்.

'இது கார்த்திக்குக்கு... அவர் மறுபடியும் கேட்டா குடுக்கலாம்.'

மீதி இருந்த அல்வாவை, மறுபடியும் அந்தப் பாக்ஸ்ல வெச்சு மூடினேன்.

அதை மறுபடியும் அந்த பிளாஸ்டிக் கவர்லயே போட்டு, என் கையில எடுத்துக்கிட்டேன்.

என் விரல்கள்ல லேசா நெய் பிசுபிசுப்பு ஒட்டியிருந்துச்சு.

சிங்க்ல போய் ஹேண்ட் வாஷ் போட்டு நல்லாக் கையைக் கழுவினேன்.

ஒரு டவலால கையத் துடைச்சுக்கிட்டே, கிச்சனை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

ஹாலுக்கு வந்ததும், என் கண்ணு நேரா அங்க இருந்த முகம் பாக்குற கண்ணாடி மேல பட்டுச்சு.

நான் போய் அதுக்கு முன்னாடி நின்னேன்.

நான் இப்போ எப்படி ரெடியாகி நிக்கிறேன்னு என்னைய நானே ஒரு தடவை முழுசாப் பாத்துக்கிட்டேன்.

அந்த வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.

டீப் நெக் வெச்ச அந்த டைட்டான பிளவுஸ்.

என் நெஞ்சுக் குழி, என் இடுப்பு, என் தொப்புள்...

எல்லாமே கொஞ்சம் அப்பட்டமா, ஹாட்டாத் தெரிஞ்சுது.

ஒரு செகண்ட் என் மனசுக்குள்ள ஒரு யோசனை வந்துச்சு.

'நான் எதுக்கு இப்போ இந்த ட்ரெஸ்ல போகணும்?'

'அவர் ஏதாச்சும் சீண்டப் பாத்தாருனா?'

'வேற ஏதாச்சும் ஒரு சுடிதார் மாத்திக்கலாமா?'

நான் என் முந்தானையப் பிடிச்சு லேசா இழுத்துப் பாத்தேன்.

ஆனா அடுத்த செகண்டே என் மனசு அதை மறுத்துச்சு.

'வேணாம் பவி...'

'நீ இப்போ எதுக்கு டிரஸ் மாத்தணும்.'

'நீ ஒண்ணும் தப்பு பண்ணப் போகல. ஏதோ குடுக்கப் போற.'

'வெளிய நிக்கப் போற... குடுக்கப் போற... வரப் போற.'

'இதுல நீ என்ன ட்ரெஸ் போட்டா அவருக்கு என்ன?'

'நீ ஏன் இப்போ மாத்திக்கணும்?'

நான் எனக்கு நானே ஒரு தைரியத்தைச் சொல்லிக்கிட்டேன்.

என் முடியை லேசா ஒரு கையால கோதி விட்டுக்கிட்டேன்.

'ஸ்ட்ரெய்ட்டா போறோம்... குடுக்குறோம்... வர்றோம்.'

நான் கையில அந்த அல்வா கவரை எடுத்துக்கிட்டு, வாசப்படியை நோக்கி நடந்தேன்.

மெயின் டோர் லாக்கைத் தொறந்தேன்.

வெளிய வந்து, கதவைச் சாத்தி, ரெண்டு தடவை லாக் பண்ணேன்.

என் கையில இருந்த சாவியைப் பத்திரமாப் புடவை மடிப்புல சொருகிக்கிட்டேன்.

அங்க இருந்து லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

எங்க அப்பார்ட்மெண்ட் காரிடார் ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.

காலைல பதினோரு மணிக்கு மேல ஆகுறதால, ஆபிஸ் போறவங்க, ஸ்கூல் போறவங்க எல்லாம் போயிட்டாங்க.

வீட்ல இருக்குறவங்க எல்லாம் உள்ள சமையல் வேலையில இருப்பாங்க.

அதனால வெளிய அவ்ளோ சத்தம் இல்ல.

நான் நடக்கும்போது, என் கொலுசு சத்தம் மட்டும் அந்த காரிடார்ல 'ஜல்... ஜல்...'னு கேட்டுச்சு.

லிஃப்ட் கிட்ட போய், அந்த அப் பட்டனை பிரஸ் பண்ணேன்.

லிஃப்ட் எட்டாவது ஃப்ளோர்ல இருந்து கீழ வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அங்க நிக்கும்போது, மறுபடியும் வேலுவோட ஞாபகம் வந்து என்னைய டிஸ்டர்ப் பண்ணுச்சு.

'அவரு என்ன நெனச்சிருப்பாரு, அவருக்கு என்ன தெரியும்?'

'நான் ஓவர் திங்க் பண்றேனா?'

நான் தலையை ரெண்டு பக்கமும் வேகமா ஆட்டி, அந்த எண்ணத்தை அழிச்சேன்.

'இல்ல பவி... வேலுவப் பத்தி இப்போ யோசிக்காத.'

'அவர் நெனச்சா நெனச்சிட்டுப் போறாரு. அவர் வாட்ச்மேன் மட்டும்தான், அவரால உன்னை ஒண்ணும் பண்ண முடியாது.'

'இப்போ உன் ஃபோகஸ் முழுக்க இதை கொடுத்துட்டு வர்றதுல மட்டும் தான் இருக்கணும்.'

எனக்கு நானே ஒரு வார்னிங் குடுத்துக்கிட்டேன்.

'டிங்...'ங்குற சத்தத்தோட லிஃப்ட் வந்து நின்னுச்சு.

கதவு தொறந்ததும், உள்ள யாரும் இல்ல.

நான் உள்ள போய், '10'ங்குற பட்டனை அழுத்துனேன்.

லிஃப்ட் கதவு மூடிக்கிச்சு. மெதுவா மேல ஏற ஆரம்பிச்சுது.

லிஃப்ட்க்குள்ள இருந்த அந்தச் கண்ணாடியில என்னைய ஒரு தடவை பாத்துக்கிட்டேன்.

நான் அழகாவும், அதே சமயம் ரொம்ப நெர்வஸாவும் இருந்தேன்.

ராஜ்... அவர் கார்த்திக் முன்னாடியே என்னைய எப்படிச் சீண்டுனாருங்குறத என் மனசு மறுபடியும் ரீவைண்ட் பண்ணுச்சு.

அவர் கண்ணுல எப்பவுமே ஒரு அதிகாரம் இருக்கும்.

ஒரு என்னை எப்படித் தன் கண்ட்ரோலுக்குள்ள கொண்டு வரணும்னு அவருக்கு நல்லாத் தெரியும்.

இன்னைக்குக் கண்டிப்பா அவர் வீட்ல தனியாதான் இருப்பாரு.

நான் இப்படி ஒரு ட்ரெஸ்ல போய் நிக்கும்போது, அவர் கண்டிப்பா ஏதாச்சும் பண்ணத் தான் பாப்பாரு.

ஆனா நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டக் கூடாது.

'ஸ்ட்ரிக்ட்டா ஜஸ்ட் குடுத்துட்டு மட்டும் வந்திடணும்.'

லிஃப்ட் 'டிங்'னு சத்தம் போட்டு, 10-வது மாடியில வந்து நின்னுச்சு.

கதவு மெதுவாத் தொறந்துச்சு.

நான் லிஃப்ட்டை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

10-வது மாடி காரிடார், எங்க ஃப்ளோரை விட இன்னும் கொஞ்சம் அமைதியாவும், நீளமாவும் இருந்துச்சு.

அங்க இருந்த எல்லா கதவுகளும் மூடித்தான் கிடந்துச்சு.

நான் மெதுவா ராஜோட ஃபிளாட்ட நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கும்போது, என் ஹார்ட்பீட் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

'டப்... டப்... டப்...'னு என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு மேளமே அடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த ஃபிளாட் நம்பர்  என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுது.

நான் அந்த வாசல்ல போய் நின்னேன்.

ஒரு செகண்ட் என் கால்கள் லேசா நடுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய தயக்கம்.

'உள்ள போகாம, அப்படியே திரும்பிப் போயிடலாமா?'னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.

ஆனா நான் அதைக் கேக்கல.

'வந்தாச்சு... இனிமேல் பின்வாங்குறதுல அர்த்தமில்ல.'

'கார்த்திக் ஏன் கொடுக்கலைனு கேட்டா நான் என்ன சொல்றது?'

நான் ஆழமா ஒரு மூச்சு இழுத்து விட்டேன்.

என் புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து, என் நெஞ்சுக்கு முன்னாடி கரெக்டாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல ஒரு ஃபார்மலான, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்தேன்.

கதவுல இருந்த அந்தப் பித்தளை நாபைப் பிடிச்சு, ரெண்டு மூணு தடவை தட்டுனேன்.

'டக்... டக்... டக்...'

அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான காரிடார்ல தெளிவா கேட்டுச்சு.

நான் என் கையைச் சுருக்கிக்கிட்டு, அமைதியா வெயிட் பண்ணேன்.

உள்ள இருந்து எந்தச் சத்தமும் உடனே கேக்கல.

ஒரு பத்து செகண்ட் ஆகியிருக்கும்.

'ராஜ் தான் வர்றாரு...'

'அவர் தொறந்ததும் என்ன சொல்லணும்?'

'குட் மார்னிங் அண்ணா, கார்த்திக் இதை உங்கள்ட்ட குடுக்கச் சொன்னாருனு சொல்லணும்.'

நான் என் மனசுக்குள்ள அந்த வசனத்தை ரிகர்சல் பாத்துக்கிட்டேன்.

அப்போ... உள்ள இருந்து யாரோ நடந்து வர்ற சத்தம் கேட்டுச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சு.

கதவோட லாக் ஓபன் ஆகுற 'க்ளிக்' சத்தம் கேட்டுச்சு.

கைப்பிடி மெதுவாத் திரும்புச்சு.

கதவு கொஞ்சமாத் திறக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் முகத்துல பொலைட்டான சிரிப்பை வெச்சுக்கிட்டு, ராஜைப் பாக்குறதுக்கு ரெடியானேன்.

கதவு முழுசாத் திறக்கப்பட்டுச்சு.

ஆனா... அங்க நின்னுக்கிட்டு இருந்தது ராஜ் இல்ல.

ரேணுகா அக்கா.

[Arul Pragasam]

Super update

[Sankamithira]

Wonderful update.

[Vino27]

Super update bro