Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Nesamanikumar]

Bring more humiliation. Bring karthik mom and sister too. Bring muscular office colleague. Pavitra ex. Gym trainer of apartment. More cock inside this cock hungry slut.

[Manikandarajesh]

Excellent

[opheliyaa]

Great update

[Vino27]

Sema update bro pavi tempting vera level bro

[Chellapandiapple]

கார்த்திக்கிடம் பலி வாட்ச்மென் பிரகாஷ் தண்டை பிடித்ததை எல்லாம் சொல்லுவாள் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை

[Bigil]

While fucking next time prakash should tie the thali in his dick and pour his semen on it. And also on the face of Karthik in photo.

[Losliyafan]

Waiting for pavitra to turn more cruel and let karthik know that his cock is small and she is not satisfied for years and she has been faking in bed and make him accept as cuck and fuck with others make him see and masturbate. She should not allow him to fuck her anymore and finally make him father of low class watchman child.

[Pushpa Purusan]

Oru vazhiya potta purusana cuckold akitta. Ini thinamum Avan enga thottan ivan eppadi othan nu kettu nacharichunkitte iruppan.

[news.doctor123]

மனைவியின் ஓழ் கதைகளை கேட்க எந்த கணவனுக்கு கசக்கும்

[intrested]

Sema
Wait

[jiljilrani]

Will the cuck karthik get the previlge to taste the juices of pavithras lovers,??

[Jailer2494]

Waiting for updates bro

[yazhiniram]

---------------
Part 239-2:
---------------

கார்த்திக் பெட்ல படுத்ததும், ஏசியோட கூலிங்ல போர்வை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.

நான் அவருக்குப் பக்கத்துல, அந்த நைட்டியோட மெதுவாப் படுத்துக்கிட்டேன்.

பாத்ரூம்ல யூஸ் பண்ண சோப் வாசம் எங்க ரெண்டு பேர் உடம்புல இருந்தும் லேசாக் காத்துல கலந்துச்சு.

நான் சீலிங்கைப் பாத்துக்கிட்டே அமைதியாப் படுத்துருந்தேன்.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு அசதி இருந்துச்சு.

இன்னைக்கு பிரகாஷ் பண்ணுன அந்த முரட்டு ஓலு, அப்புறம் இப்போ கார்த்திக் பண்ணுன ஆட்டம்.

என் உடம்பு ஒரு வழியா ரெஸ்ட் மோடுக்கு வந்திருந்துச்சு.

கார்த்திக் பெர்பார்மன்ஸ் இன்னைக்குப் பரவால்லங்குற ஒரு திருப்தி என் மனசுல இருந்துச்சு.

சாதாரணமா ரெண்டு நிமிஷத்துல முடியுற ஆளு, இன்னைக்கு எட்டு நிமிஷம் வரைக்கும் இழுத்துருக்காரு.

அதுவும் நான் ஒரு வாட்ச்மேனோட கதையைச் சொன்னதும், அவருக்கு அவ்ளோ மூட் ஏறி, ஒரு வெறியோட செஞ்சாரு.

அந்த வெறியை நெனச்சு எனக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவர் அப்படியே தூங்கிடுவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.

ஏன்னா, எப்பவும் அவருக்குக் கஞ்சி வெளிய வந்த உடனே, உலகமே முடிஞ்ச மாதிரித் திரும்பிப் படுத்து தூங்க ஆரம்பிச்சுடுவாரு.

ஆனா இன்னைக்கு... அவர் தூங்கல.

அவர் மெதுவா என் பக்கம் திரும்புனாரு.

அவர் போர்வைக்குள்ள இருந்து ஒரு கையை வெளிய எடுத்து, என் மேல என் வயித்துல கை வெச்சாரு.

"பவி..."னு மெதுவா, ஒரு மாதிரி சீரியஸான குரல்ல கூப்பிட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"சொல்லுங்க... என்ன தூக்கம் வரலயா?"

நான் எதார்த்தமா, ஒரு அமைதியான குரல்ல கேட்டேன்.

அவர் தன் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.

"இல்ல பவி... உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்னு தோணுச்சு."

அவர் முகத்துல இப்போ எந்த ஒரு ஆசையும் இல்ல.

தெளிவா, ஒரு நல்ல, அக்கறையான மனுஷன் மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"முக்கியமான விஷயமா? என்னங்க?"

நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

"அது... நீ ஹால்ல எங்கிட்ட பேசிட்டு இருந்தியே..."

அவர் ஆரம்பிச்ச விதம் எனக்கு லேசா ஒரு சந்தேகத்தைக் கொடுத்துச்சு.

"எதை பத்திங்க? பிரகாஷ், அவரை பத்தியா?"

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... அவனைப் பத்திதான்."

கார்த்திக் லேசா முன்னாடி வந்து, என்னைய ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தாரு.

"நீ சொன்னதெல்லாம் நான் கேட்டேன்..."

"அவன் உனக்கு நிறைய ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான், சப்போர்ட் பண்ணிருக்கான், உன்னைப் பத்திரமா வீட்டுக்கு வர உதவி பண்ணிருக்கான்..."

"எல்லாம் ஓகே தான் பவி."

அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையா அளந்து அளந்து பேசுனாரு.

"ஆனா..." அவர் அந்த இடத்துல லேசா நிறுத்துனாரு.

"ஆனா என்ன கார்த்திக்?"

"ஆனா... அவன் என்னதான் நல்லவனா இருந்தாலும், ஹெல்ப்ஃபுல்லா இருந்தாலும்..."

"நீ அவனை இந்த அளவுக்கு வீட்டுக்குள்ள விடுறதோ, இல்ல ரொம்பநல்லவங்கனு நெனச்சு பேசுறதோ, எனக்குச் சரியாப் படல பவி."

அவர் ஒரு கண்டிப்பான புருஷன் டோன்ல சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"ஏன் கார்த்திக் அப்படிச் சொல்றீங்க? அவர் ரொம்ப நல்ல மனுஷன் தானே?"

நான் பிரகாஷுக்கு மறுபடியும் சப்போர்ட் பண்ற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் உடனே தலையை லேசா ஆட்டுனாரு.

"அவன் நல்லவனா இருக்கலாம் பவி..."

"ஆனா நாம ரொம்ப உஷாரா இருக்கணும்."

"காலம் முன்ன மாதிரி இல்ல பவி... இப்போலாம் யாரையும் அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பிடக் கூடாது."

"அதுவும் நீ வீட்ல தனியா இருக்கிறப்போ, ஒரு வாட்ச்மேனை எல்லாம் வீட்டுக்குள்ள அலோவ் பண்றது ரொம்பத் தப்பு."

"நீ ஏதோ சாதாரணமா ஹெல்ப்னு நெனச்சுப் பழகுவ..."

"ஆனா ஆம்பளைங்க புத்தியே வேற பவி, உனக்குத் தெரியாது."

அவர் எனக்கு உலக நடப்பச் சொல்லிக் கொடுக்குற மாதிரி அட்வைஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"நாம ஒரு சின்ன எடம் குடுத்தா கூட, அவங்க அதைத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவாங்க."

"எப்படியாச்சும் அதை அட்வான்டேஜ்-ஆ எடுத்துக்கத் தான் ட்ரை பண்ணுவாங்க."

"அதனால, இனிமே அவன் ஹெல்ப் பண்ண வந்தா கூட, டீசண்டா 'தேங்க்ஸ்'னு சொல்லிட்டு விலகிடு."

"அவன்கிட்ட பர்சனலா எதையும் பேசாத, வீட்டுக்குள்ளயும் அலோவ் பண்ணாத."

கார்த்திக் ஒரு பொறுப்பான குடும்பத் தலைவன் மாதிரி, தன் பொண்டாட்டியப் பாதுகாக்குற மாதிரி அவ்ளோ சீரியஸாப் பேசிட்டு இருந்தாரு.

அவர் மூஞ்சியில அவ்ளோ ஒரு அக்கறை, ஒரு பயம்.

தன் பொண்டாட்டிகிட்ட அவன் தப்பா நடந்துக்குவானோங்குற ஒரு தவிப்பு அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

அவர் அப்படிப் பேசப் பேச... எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத ரியாக்‌ஷன் வந்துச்சு.

என் மூஞ்சி ரொம்பச் சீரியஸா, அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு நல்ல, அடக்கமான பொண்டாட்டி மாதிரி அவர் கண்ணைப் பாத்துத் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள...

கடவுளே... நான் அப்படியே சத்தமா சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய புயலே அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'என்ன சொல்றீங்க கார்த்திக்?'னு என் மைண்ட் அவரைப் பாத்துக் கைதட்டிச் சிரிச்சுது.

'ஆம்பளைங்க புத்தியே வேறயா?'

'அவங்க அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாங்களா?'

'நீங்க சொல்றது எல்லாம் நூறு சதவீதம் உண்மைதான் கார்த்திக்...'

'ஆனா நீங்க இதச் சொல்ல ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு.'

'ரொம்ப ரொம்ப லேட்.'

'நீங்க எதை நடந்துட கூடாதுனு இப்போ அட்வைஸ் பண்றீங்களோ..'

'அது ஏற்கனவே நடந்து முடிஞ்சுடுச்சு.'

'நீங்க இப்போ, வாட்ச்மேனை வீட்டுக்குள்ள விடாதனு சொல்றீங்க...'

'ஆனா அவன் வீட்டுக்குள்ள வந்து, என் உடம்புல எந்த இடத்தையும் பாக்கி வைக்காம அனுபவிச்சுட்டுப் போயிட்டான்.'

'நீங்க அவன்கிட்ட ஒரு அடி தள்ளி நில்லுனு சொல்றீங்க...'

'ஆனா அவன் என் மேல அம்மணமா ஏறி உக்காந்து, என் புண்டையை விரிச்சு ஓத்துட்டு போய்ட்டான்.'

'அவன் என்கிட்ட என்னென்னமோ அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டான் கார்த்திக்.'

'நீங்க தொட்டுக் கூடப் பாக்காத என் முலைகளை, அவன் தன் வாயில வெச்சுச் சப்பி எடுத்துட்டான்.'

'உங்களோட அஞ்சு இன்ச் சுன்னியை வெச்சுக்கிட்டு, நீங்க இப்போ எனக்குச் சேஃப்டி கிளாஸ் எடுக்குறீங்க...'

'ஆனா அவனோட மான்ஸ்டர், என் கர்ப்பப்பையையே முட்டி முட்டி இடிச்சுட்டுப் போயிருக்கு.'

நான் வெளிய எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள அவரை நெனச்சுப் பரிதாபப்படுறதா, இல்ல நான் பண்ணத நெனச்சுப் பெருமைப்படுறதானு எனக்கே தெரியல.

"புரியுதா பவி நான் சொல்றது?"

கார்த்திக் என் அமைதியைப் பாத்துட்டு மறுபடியும் கேட்டாரு.

நான் உடனே இன்னசென்ட்டா, பயந்த மாதிரி ஒரு முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"புரியுது கார்த்திக்..." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"எனக்கு அதெல்லாம் அவ்ளோவா தெரியலங்க..."

"அவரு நல்லவராத் தெரிஞ்சாரு, எனக்குப் பல தடவை ஹெல்ப் பண்ணாரு, அதான் நான் எதார்த்தமாப் பேசுனேன்."

"நீங்க சொல்ற மாதிரி இவ்ளோ விஷயம் இருக்குனு எனக்கு தெரியாது."

நான் ஒரு பச்சக் குழந்தையாட்டம் அவர்கிட்ட நடிச்சேன்.

"ஆமா பவி... நீ வெளியலாம் போனது இல்ல, உனக்கு ஒன்னும் தெரியாது, நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்டா இருப்ப."

"அதான் நான் சொல்றேன், யாரையும் அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பாத."

அவர் ரொம்பப் பாசமாச் சொன்னாரு.

அவர் 'நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்'னு சொன்னப்போ, எனக்குச் சிரிப்பை அடக்க அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு.

'நானா இன்னசென்ட்? கார்த்திக், உங்களுக்கு உண்மையிலயே உலகமே தெரியல. நீங்கதான் இன்னொசென்ட் கார்த்திக்'

நான் என் மனசுக்குள்ளயே பேசிக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய, "சரி கார்த்திக், நீங்க சொல்றதுதான் கரெக்ட்."னு தலையாட்டினேன்.

அப்படி தலையாட்டிட்டு அமைதியா இருந்தா, அது செயற்கையா இருக்குமோனு எனக்குள்ள ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.

ரொம்ப ஈஸியா நான் அவர் சொல்றதை ஒத்துக்குறது, அவருக்கு என் மேல எந்தச் சந்தேகத்தையும் கொண்டு வராதுதான்.

ஆனாலும், பிரகாஷை அவர் தப்பாப் பேசுனது எனக்குள்ள ஒரு உறுத்தலைக் கொடுத்துச்சு.

எனக்கு என் வாழ்க்கையிலயே முதல் தடவையா ஒரு பிரம்மாண்டமான உச்சத்தைக் கொடுத்த ஆம்பளையை...

என் புருஷன் குறை சொல்றதை என்னால அமைதியாக் கேட்டுக்கிட்டு இருக்க முடியல.

என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணனும்ங்குற ஒரு உந்துதல் வந்துச்சு.

நான் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக்கோட முகத்தை பாத்தேன்.

"ஆனாலும் கார்த்திக்..." அப்படின்னு நான் மெதுவா, லேசான தயக்கத்தோட இழுத்தேன்.

நான் அப்படி இழுத்ததும், கார்த்திக் போர்வையை விலக்கிட்டு என்னைக் கொஞ்சம் உத்துப் பாத்தாரு.

"ஆனாலும் என்ன பவி?" அவர் குரல்ல லேசான ஒரு கண்டிப்பு இருந்துச்சு.

"இல்ல கார்த்திக்... நீங்க நெனைக்கிற அளவுக்கு அவர் அப்படி மோசமான ஆள் இல்லனு எனக்குத் தோணுது..."

நான் சாஃப்டா அவர்கிட்ட சொன்னேன்.

கார்த்திக் உடனே தன் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டாரு.

"பவி, நான் என்ன சொல்றேன், நீ என்ன சொல்ற?"

"நான் அவனை தப்பா சொல்லல, ஆனா ஆம்பளைங்க புத்தி எப்பவுமே ஒரு மாதிரிதான் இருக்கும்னு சொல்றேன்."

அவர் திரும்பவும் தன்னோட அட்வைஸ் மோடை ஆன் பண்ணிட்டாரு.

நான் லேசா என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"எனக்குப் புரியுது கார்த்திக்..."

"ஆனா, பிரகாஷ் ரொம்ப எதார்த்தமான ஆளு கார்த்திக்."

"அவர் மனசுல ஒண்ணும் தப்பான எண்ணம் இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தெரியலையே."

நான் பிரகாஷுக்கு சர்ட்டிபிகேட் குடுக்குற மாதிரி பேசுனேன்.

கார்த்திக் லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு, ஆனா அவர் முகத்துல ஒரு அதிருப்தி தெரிஞ்சுது.

"உனக்கு வெளியுலகம் பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாது."

"ஆரம்பத்துல எல்லாரும் இப்படித்தான் நல்லவங்க மாதிரி, ஹெல்ப்ஃபுல்லா இருக்குற மாதிரி இருப்பாங்க."

"ஆனா அவங்க என்ன எண்ணத்தோட நம்மகிட்ட பழகுறாங்கனு, நமக்கு தெரியாது"

கார்த்திக் அனுபவசாலி மாதிரி எனக்கு கிளாஸ் எடுத்தாரு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்கு சிரிப்புதான் வந்துச்சு.

'அவனுக்குள்ள என்ன பிளான் ஓடுதுனு எனக்கா தெரியாது?'

'அவன் பிளான் என்னனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்.'

'அவன் பிளான் எல்லாம், என்னைய மடக்கி, என்னை ஓக்குறது மட்டும்தான்.'

'அதை அவன் பிளான் பண்ணது மட்டுமில்லாம, அத செஞ்சும் முடிச்சுட்டான்.'

'நீங்க இப்போ அவன் ஏதோ பிளான் பண்ணபோறாங்கிற மாதிரி சொல்றீங்க... ஆனா அவன் ஏற்கனவே தன் பிளானை எக்ஸிகியூட் பண்ணி என் கர்ப்பப்பை வரைக்கும் போயிட்டு வந்துட்டான்.'

நான் மனசுக்குள்ள கார்த்திக்கைப் பாத்து நக்கலாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா, என் முகத்துல எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம ரொம்ப சீரியஸா இருந்தேன்.

"அப்படியெல்லாம் இல்ல கார்த்திக்..." நான் மறுபடியும் அவனை டிஃபெண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் சொன்னேன்ல அப்போ கரண்ட் கட் ஆனப்போ, நான் எவ்ளோ பயந்துட்டேன் தெரியுமா?"

"லிஃப்ட்க்குள்ள இருட்டுல நான் நடுங்கிட்டு இருந்தப்போ, அவன் தான் தைரியம் சொன்னாரு."

"அந்த மாதிரி நெறயா ஹெல்ப் பண்ணிருக்காரு"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல ஒரு யோசனை தெரிஞ்சுது.

"அவரு அவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ணிருக்காரு கார்த்திக்..."

"இப்போ திடீர்னு அவரை அவாய்ட் பண்ணுனா, இல்லன ரூடா நடந்துகிட்டா, அது தப்பா தெரியாதா?"

"அவரு மனசுக்கு எவ்ளோ கஷ்டமா இருக்கும்?"

"என் மேல அவ்ளோ மரியாதையா இருக்குற ஒருத்தரை, தப்பா நெனச்சு ஒதுக்கக் கூடாதுனு எனக்குத் தோணுது கார்த்திக்."

நான் எமோஷனலா, ஒரு மாதிரி பேசி முடிச்சேன்.

என் மனசுக்குள்ள நினைவுகள் எல்லாம் அப்படியே அலை அலையா வந்து மோதுச்சு.

'ஆமா கார்த்திக்... அவன் ஹெல்ப் பண்ணுனான்தான்.'

'ஆனா அது... அன்னைக்கு மாடியில இருக்குற அந்தப் பழைய வயர் கட்டில்ல.'

'என்னைய அம்மணமாக்கி, என் ரெண்டு காலையும் அகட்டி.'

'அவனோட நாக்க என் புண்டைக்குள்ள ஆழமா இறங்கித் துழாவுனப்போ...'

'நான் சுகத்துல சிலிர்த்துக் கத்துனப்போ, அவன் தான் ஹெல்ப் பண்ணுனான், எனக்கு சுகத்தை கொடுத்து.'

'இன்னைக்குக் காலையில கூட, நம்ம பெட்ரூம்ல...'

'அவன் என் மேல ஏறி, ஒரு மிருகம் மாதிரி என்னைய ஓத்தப்போ, அவன் கை என் முலையையும் இடுப்பையும் எவ்ளோ டைட்டாப் பிடிச்சிருந்துச்சு தெரியுமா?'

'அவன் ஹெல்ப் பண்றான் கார்த்திக்... ரொம்ப நல்லாவே ஹெல்ப் பண்றான்.'

'என் பசியைத் தீர்க்க, எனக்குத் தாங்க முடியாத உச்சத்தைக் கொடுக்க அவன் எவ்ளோ ஹெல்ப் பண்றான்னு உங்களுக்கு புரியவே புரியாது.'

நான் என் கற்பனையில பிரகாஷோட ஓளுக்கு நடுவுல நீந்திக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் நான் பிரகாஷுக்கு அவ்ளோ சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுறதை, இப்போ அவ்ளோவா ரசிக்கல.

"நான் அவனைக் தப்பா சொல்லல பவி..." கார்த்திக் கொஞ்சம் அழுத்தமாச் சொன்னாரு.

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணதுக்கு ஓகே, தேங்க்ஸ் சொல்லிக்கலாம்."

"ஆனா அதுக்காக அவனை நம்ம வீட்டுக்குள்ள அலோவ் பண்றதோ, இல்ல அவன உன் பிரண்ட் மாதிரி நடத்துறது, சரியா வராது."

"ஒரு வாட்ச்மேன் அவனோட லிமிட்ல இருக்கணும்."

"நாம அவனைக் கீழ்த்தரமாப் பாக்கணும்னு நான் சொல்லல, ஆனா அவனுக்கான இடத்தை நாம தான் சரியா வச்சுக்கணும்."

கார்த்திக் கொஞ்சம் கோபமாவும், அதே சமயம் ஒரு அதிகாரத்தோடும் பேசுனாரு.

நான் உடனே கொஞ்சம் பின்வாங்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நான் எங்க கார்த்திக் அவர பிரண்ட்னு சொன்னேன்?"

"ஏதோ பார்த்தா ஒரு ஸ்மைல் பண்ணுவேன், அவ்ளோ தான்."

"எனக்கு அவர் மேல எந்த ஒரு ஈடுபாடும் இல்ல."

"நாம அவரை காயப்படுத்துற மாதிரி நடந்துகிட்டா, அது தப்புதானா?"

"நான் எல்லாரையும் சாதாரணமா, சமமா ட்ரீட் பண்றேன்... அவ்ளோ தான் கார்த்திக்."

நான் கூலா, எந்தத் தப்பும் பண்ணாதவ மாதிரி பதில் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கண்ணையே உத்துப் பாத்தாரு.

"நீ பாட்டுக்கு எல்லாரையும் சமமா ட்ரீட் பண்றேன்னு, இப்படி நல்லவளா இருந்தா..."

"இந்த உலகத்துல எல்லாரும் உன்னை ரொம்ப ஈஸியா ஏமாத்திடுவாங்க பவி."

"உனக்கு ஆம்பளைங்களோட பார்வை எப்படி இருக்கும்னு தெரியாது."

"நீ சிரிக்கிறதைக் கூட அவங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவாங்க."

"நீ கொஞ்சம் ஏமாந்தா கூட, அதை மத்தவங்க கண்டிப்பா அட்வான்டேஜ்-ஆ எடுத்துக்குவான்."

கார்த்திக் சீரியஸா, என்னைய எச்சரிக்கிற மாதிரிச் சொன்னாரு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சூடு பரவுச்சு.

'ஆமா கார்த்திக்... நூறு சதவீதம் ஆமா.'

'அவன் என்னை ஓக்கிறப்போ, அவன் கண்ணுல இருந்த அந்த வெறியை நான் பாத்தேன்.'

'நீங்க ரெண்டு நிமிஷத்துல கடமைக்குக் குத்திட்டுச் சுருண்டுக்குற ஆளு...'

'உங்களுக்கு அவனோட அருமை எப்படித் தெரியும்?'

'அவன் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவான்னு நீங்க பயப்படுற...'

'ஆனா இப்போ நான் தான் என் உடம்பை அவனுக்கு திறந்து காட்டி, என்னை அனுபவிச்சுக்கோனு அவன்கிட்ட காமிச்சிட்டேன்.'

இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயல் மாதிரி வீசுச்சு.

ஆனா வெளிய, நான் கார்த்திக்கோட ஈகோவைத் தட்டி எழுப்புற மாதிரி ஏதாது சொல்லணும்னு நெனச்சேன்.

"என்னை யார் கார்த்திக் ஏமாத்த முடியும்?" நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

நான் அப்படிப் பாத்ததும், கார்த்திக் ஆச்சரியமா என்னைப் பாத்தாரு.

"எனக்கு நீங்க இருக்கீங்கல்ல கார்த்திக்?"

"நீங்க தான் என் சேஃப்டி."

"நீங்க இருக்கும்போது நான் ஏன் யாரைப் பாத்தும் பயப்படணும்?"

நான் சும்மா, அவர் மேல எனக்கு ரொம்ப ரெஸ்பெக்ட் இருக்குற மாதிரி, அவரை ஒரு ஹீரோ ரேஞ்சுக்கு உயர்த்திப் பேசுனேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல இருந்த இறுக்கம் அப்படியே தளர்ந்துடுச்சு.

அவர் உடம்பு லேசா ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

தன் பொண்டாட்டி தன்னை ஒரு பெரிய சேவியரா, ஹீரோ மாதிரி நெனைக்கிறானு தெரிஞ்சதும்...

அவர் நெஞ்சு லேசா விரிஞ்சுது.

ஒரு ஆம்பளைக்குத் தன் ஈகோ சாட்டிஸ்பை ஆனா, அவன் எவ்ளோ ஈஸியா இறங்கி வருவான்னு எனக்கு அப்போதான் புரிஞ்சுது.

கார்த்திக் லேசாச் சிரிச்சாரு.

"எனக்குப் புரியுது பவி..."

"நீ ரொம்ப சாஃப்ட், யார் மனசையும் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுனு நெனைக்கிற ஒரு நல்ல பொண்ணு."

"அது எனக்குத் தெரியும்."

அவர் ரொம்பப் பாசமா என் வயித்த லேசாத் தடவிக்கொடுத்தாரு.

"சரி... நான் உன்னை அந்த மாதிரி ஆளுங்கள ஃபுல்லா இக்னோர் பண்ணச் சொல்லல."

"அவங்க உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணா, ஒரு 'தேங்க்ஸ்' சொல்லு."

"சாதாரணமாப் பாத்தா ஒரு ஸ்மைல் பண்ணு... அதுல தப்பில்லை."

"ஐ அண்டர்ஸ்டாண்ட்... ஆனா எல்லார்கிட்டயும் ஒரு லிமிட் வெச்சுக்கோ."

அவர் குரல் இப்போ சாஃப்டா, ஆனா தெளிவா இருந்துச்சு.

"ஆனா வீட்டுக்குள்ளலாம் அலோவ் பண்ணாத."

"நீ கேர்ஃபுல்லா இருக்கணும், யாரா இருந்தாலும்"

"புரியுதா நான் சொல்றது?"

கார்த்திக் கடைசியா ஒரு அக்ரிமெண்ட்டுக்கு வந்த மாதிரி செட்டில் ஆனாரு.

நான் உடனே சமத்தா, தலையாட்டினேன்.

"சரிங்க..."

"எனக்கு நீங்க சொல்றது தெளிவாப் புரியுது கார்த்திக்."

நான் ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய ரிலீஃப் வந்துச்சு.

அவர் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டு, "குட் பவி"னு சொல்லிட்டுப் போர்வையை இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.

நான் அவரை உத்துப் பாத்துக்கிட்டே இருந்தேன்.

எனக்குள்ள இப்போ ஒரு புது விதமான ரியாக்‌ஷன் உருவாகிடுச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடந்த விஷயங்களை என் மைண்ட் அப்படியே ரீவைண்ட் பண்ணிப் பாத்துச்சு.

'என்ன மனுஷன் இவரு?'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.

கொஞ்சம் முன்னாடி, ஹால்ல உக்காந்துருந்தப்போ இவரு எப்படி இருந்தாரு?

நான் ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி நின்னான், என் பேண்ட்டுக்கு முன்னாடி பிடிச்சேன்னு சொன்னப்போ...

இவரு கண்ணுல என்ன ஒரு வெறி இருந்துச்சு?

அதே வாட்ச்மேன் என் உடம்பைத் தொட்டுருப்பானோங்குற நெனப்புல, இவருக்குச் சுன்னி புடைச்சுக்கிட்டுத் தூக்கிட்டு நின்னுச்சு.

தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ரசிச்சான்ங்குற கற்பனைல, மூட் ஆகி என்னையப் பெட்ரூம்க்கு இழுத்துட்டு வந்தாரு.

என் மேல ஏறி, எட்டு நிமிஷம் ஓத்தாரு.

அப்போ அந்த வாட்ச்மேனைப் பத்தி என்ன நெனச்சாரு?

அப்போ எங்கே போச்சு இந்த அக்கறை, சேஃப்டி, அட்வைஸ் எல்லாம்?

ஆனா இப்போ... காரியம் முடிஞ்சிருச்சு.

கஞ்சி வெளிய வந்துருச்சு.

உடம்புல இருந்த அந்தச் சூடு எல்லாம் அடங்கி, சுன்னி சுருங்கிடுச்சு.

சுருங்குன உடனே, இவருக்குப் புத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுடுச்சு போல.

ஆம்பளைங்களுக்குப் போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி வரும்னு எங்கயோ படிச்சிருக்கேன்.

அதை நான் இப்போ என் கண் முன்னாடியே என் புருஷன்கிட்ட பாக்குறேன்.

ஆசை கண்ணை மறைக்கும்னு சொல்வாங்க... ஆனா இவருக்கு இவரோட வேல முடிஞ்சதும் தான் புத்தியே வருது.

உள்ளுக்குள்ள இருக்குற தண்ணி வெளிய போன உடனே, இவங்க எல்லாம் ஒரு நிமிஷத்துல புத்தனா மாறிடுவாங்க போல.

பத்து நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி என்னைய இன்னொருத்தன் பாத்தான்னு நெனச்சு, சுன்னி பொடச்சுக்கிட்டு பாத்த மனுஷன்...

இப்போ, ஏதோ தர்மவான் மாதிரி, சமுதாயத்தை திருத்துற மாதிரி எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணிட்டுப் படுத்துருக்காரு.

இது என்ன மாதிரி, எனக்கு ஒன்னும் புரியல?

எனக்கு அவர் மேல இப்போ சுத்தமா எந்த ஒரு மரியாதையும் வரல.

மாறா, சிரிப்பு தான் வந்துச்சு.

'கொஞ்ச நேரம் சேத்து பண்ணதுக்கே உங்களுக்கு மூச்சு வாங்குது கார்த்திக்...'

'இப்போ இவ்ளோ பெரிய சீன் போடுறீங்க...'

'ஆனா காலையில பிரகாஷ் என்னைய ஒரு மணி நேரமாப் புரட்டி எடுத்தான்.'

'நீங்க இப்போ எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணிட்டு, என்னையப் பாதுகாக்கப் போறேன்னு சொல்ற...'

'இதுல உங்க பழைய மேனேஜர் வேற, அவர் என்ன பண்ணபோறாரோ.'

'ஆனா, இந்தக் கேம்ல நீங்க ரொம்பப் பின்னாடி இருக்கீங்க கார்த்திக்.'

'உங்களுக்கு தெரியாம, உங்கள சுத்தி ஒரு பெரிய வலையே பின்னப்பட்டுருக்கு.'

'நீங்க அதைப் பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாம, ஏதோ என்னைக் காப்பாத்திட்ட மாதிரி நிம்மதியாப் படுத்துருக்கீங்க.'

இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஓட ஓட, எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அவருக்குத் தெரியாம, லேசா என் இடுப்பை அசைச்சுப் பாத்தேன்.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து அவர் விட்ட கஞ்சி லேசாக் கசிஞ்சு ஈரமாகுறத உணர்ந்தேன்.

ஆனா என் உடம்புல இன்னும் பிரகாஷ் பண்ணுன தழும்புகள், என் முலைல அவனோட கடி பட்ட வலிகள் அப்படியே தான் இருந்துச்சு.

அத கூட அவர் பாக்கல, என்ன மனுஷன் இவரு.

கார்த்திக் ஒரு பெரிய கொட்டாவி விட்டாரு.

"சரி பவி... எனக்கு ரொம்பத் தூக்கம் வருது."

அவர் முனகுற மாதிரிச் சொன்னாரு.

"நான் சொன்னதை ஞாபகம் வெச்சுக்கோ..."

அவர் கடைசியா ஒரு தடவை ஞாபகப்படுத்திட்டு, அப்படியே என்னைப் பாத்து சிரிச்சாரு.

"சரிங்க கார்த்திக்... தூங்குங்க.."

நான் பாசமா சொன்னேன்.

நான் சொன்ன உடனே, அவர் திரும்பிப் படுத்துக்கிட்டாரு.

அவர் முதுகு என்னைப் பாத்த மாதிரி இருந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துலயே, லேசான குறட்டைச் சத்தம் வர ஆரம்பிச்சுது.

அவர் ரொம்ப ஈஸியா, எந்த ஒரு கவலையும் இல்லாம தூக்கத்துக்குப் போயிட்டாரு.

நான் அவர் முதுகையே கொஞ்ச நேரம் வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க நிம்மதியாத் தூங்குங்க கார்த்திக்... உங்க பொண்டாட்டி பத்திரமா தான் இருக்கா.'

'ஆனா யார்கிட்ட பத்திரமா இருக்கானு தான் உங்களுக்கு தெரியாது.'

என் உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.

அவரை நெனச்சு என் மனசுக்குள்ள ஒரு தடவை நல்லாத் திட்டிக்கிட்டேன்.

'கொஞ்சம் நேரம் சேத்து பண்ணிட்டு, எவ்ளோ பில்டப் பன்றாரு பாரு... லூசு.'

நான் மெதுவாப் போர்வையை என் கழுத்து வரைக்கும் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.

பக்கத்துல இருக்குற ஜீரோ வாட்ஸ் பல்போட வெளிச்சத்துல அந்த ரூம் அமைதியா இருந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள இன்னைக்கு நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் மறுபடியும் ஒரு சினிமா மாதிரி ஓட ஆரம்பிச்சுது.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பு ஓடிச்சு.

இது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்களை மூடினேன்.

என் உடம்புல இருந்த அசதியும், ஏசியோட அந்தச் சில்லுனு இருக்குற காத்தும் என்னைய மெதுவாத் தூக்கத்தைத் தழுவ வெச்சுது.

ஒரு திருப்தியான, ஆழமான புன்னகையோட நானும் மெதுவாத் தூக்கத்துல விழுந்தேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 240:
--------------

காலையில கண்ணு முழிக்கும்போது, ரூம்க்குள்ள வெயில் நல்லா பிரகாசமா அடிக்க ஆரம்பிச்சது.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, ஏசியோட அந்த சில்லுனு காத்தை என் முகத்துல உணர்ந்தேன்.

டைம் பாத்தா ஏழு மணியைத் தாண்டிடுச்சு.

வழக்கமா நான் ஆறு மணிக்கெல்லாம் எந்திரிச்சுடுவேன், ஆனா நேத்து நடந்த சம்பவங்கள் என் உடம்பை அவ்ளோ அசதியாக்கி இருந்துச்சு.

என் பக்கத்துல பாத்தேன், கார்த்திக் இன்னும் நல்லா தூங்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் முகத்தைப் பாக்கும்போது, நேத்து நைட் அவர் எங்கிட்ட சொன்ன அட்வைஸ் தான் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

அவர் தூங்குறத பாத்து எனக்குள்ள ஒரு நக்கலான உணர்வுதான் வந்துச்சு.

'எப்படி இவரால மட்டும், இவ்ளோ நிம்மதியாத் தூங்க முடியுது?'னு என் மனசு கேட்டுச்சு.

நேத்து நைட் அவர் என் மேல காட்டுன ஒரு ஆச, அதுக்கப்புறம் உடனே வந்த அந்த 'போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி'...

எல்லாமே என் மைண்ட்ல அப்படியே ரீவைண்ட் ஆகி ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு விதமான குழப்பம், ஒரு சின்ன டிஸ்டர்பன்ஸ் இருந்துச்சு.

என் புருஷன் என்னைய தனக்கு நிகரா பாக்குறாரா, இல்ல அவருக்கான ஒரு வடிகாலாக மட்டும் பாக்குறாரானு எனக்குள்ள ஒரு கேள்வி வந்துச்சு.

ஆனா, இப்போதைக்கு இந்தக் குழப்பங்களை எல்லாம் மூட்டை கட்டி வைக்கணும்னு முடிவு பண்ணேன்.

பிரகாஷ்... ராஜ்...

எதை பத்தியும், யாரை பத்தியும் இப்போதைக்கு நெனக்கக் கூடாதுனு என் மனசுக்கு நானே ஒரு ஸ்ட்ரிக்ட்டான கமாண்ட் குடுத்துக்கிட்டேன்.

'போதும் பவி... நேத்து நடந்ததெல்லாம் நேத்தோட முடியட்டும், இப்போ நீ உன் வேலைய மட்டும் பாரு'னு எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டேன்.

மெதுவா பெட்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.

என் நைட்டி கொஞ்சம் கசங்கி, என் தொடை வரைக்கும் ஏறி இருந்துச்சு.

அதை மெதுவா இழுத்து விட்டுக்கிட்டு, என் தலைமுடியைக் கொண்டை போட்டுக்கிட்டேன்.

பாத்ரூம்க்குள்ள போய் முகத்தைக் கழுவிட்டு, கண்ணாடியில என் மூஞ்சியைப் பாத்தேன்.

என் கண்கள்ல ஒரு லேசான களைப்பு, ஆனா என் முகத்துல நேத்து அனுபவிச்ச சுகத்தோட குளோ இன்னும் இருந்துச்சு.

பல்லு தேய்ச்சுட்டு, நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

வீடு ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.

காலைல இந்த அமைதி எனக்கு எப்பவுமே பிடிக்கும்.

ஸ்டவ்வை ஆன் பண்ணி, ஃபில்டர் காபிக்குப் பால் காய்ச்ச ஆரம்பிச்சேன்.

அதே நேரத்துல, பிரேக்ஃபாஸ்ட்க்கு இட்லி ஊத்தி வெச்சுட்டு, சட்னிக்கு ரெடி பண்ணேன்.

வெங்காயம் தக்காளி வதக்குறப்போ வர்ற அந்த வாசனை, என்னைய மறுபடியும் ஒரு நார்மலான வாழ்க்கைக்குக் கூட்டிட்டு வந்துச்சு.

இந்தச் சமையல், இந்த வீட்டு வேலைகள் எல்லாம் எனக்கு ஒரு தெரபி மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஓடுற ஆசைகளையும், கற்பனைகளையும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு மறக்கடிக்க இது ரொம்ப உதவியா இருந்துச்சு.

நான் வேலையில ரொம்ப மும்முரமா இருந்தப்போ, ஹால்ல இருந்து சத்தம் கேட்டுச்சு.

திரும்பிப் பாத்தா, கார்த்திக் தூக்கக் கலக்கத்தோட, ஒரு கொட்டாவி விட்டுக்கிட்டே வந்துட்டு இருந்தாரு.

"குட் மார்னிங் பவி..."னு லேசா முனகுனாரு.

"குட் மார்னிங் கார்த்திக்... காபி கொண்டுவரேன்,"னு நான் சொன்னேன்.

அவர் நேராப் போய் சோஃபாவுல உக்காந்து, போனை நோண்ட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் சூடான காபியைக் கொண்டு போய் அவர்கிட்ட குடுத்தேன்.

அவர் அந்தப் காபியை வாங்கி ஒரு சிப் பண்ணிட்டு, "குட் பவி"னு சொல்லிட்டு மறுபடியும் போனுக்குள்ள மூழ்கிட்டாரு.

நேத்து நைட் அவ்ளோ லெக்சர் குடுத்த மனுஷன், இப்போ எல்லாம் மறந்துட்டு, வழக்கம் போலத் தன் உலகத்துக்குள்ள போயிட்டாரு.

அவர் மூஞ்சியில நேத்து நைட் இருந்த அக்கறை இப்போ துளிகூட இல்ல.

கொஞ்ச நேரத்துல அவர் பாத்ரூம் போய்க் குளிச்சுட்டு, ஆபிஸ்க்கு ரெடியாகி வெளிய வந்தாரு.

"பவி... பிரேக்ஃபாஸ்ட் ரெடியா? மீட்டிங் இருக்கு சீக்கிரம் கிளம்பணும்,"னு அவர் அவசரப்படுத்தினாரு.

"இதோ எல்லாம் ரெடி கார்த்திக், டேபிள்ல வெச்சுட்டேன்,"னு சொல்லிட்டு நான் டைனிங் டேபிள்ல இட்லியும், சட்னியும் பரிமாறினேன்.

அவர் வந்து உக்காந்து, வேகவேகமாச் சாப்பிட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் அவருக்கு ஆப்போசிட்ல உக்காந்து, அவர் சாப்பிடுறதையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் ஒரு கையில இட்லியைப் பிய்ச்சுச் சட்னியில தொட்டுச் சாப்பிட்டுக்கிட்டே, இன்னொரு கையில போனை ஸ்க்ரோல் பண்ணிட்டு இருந்தாரு.

"சட்னி நல்லா இருக்கு பவி,"னு அவர் போனைப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.

"தேங்க்ஸ் கார்த்திக்... மெதுவாச் சாப்பிடுங்க, டைம் இருக்கு,"னு நான் ஒரு அக்கறையோட சொன்னேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல சாதாரண பேச்சு மட்டும்தான் போயிட்டு இருந்துச்சு.

"இன்னைக்கு கொஞ்சம் வேலை அதிகம் இருக்கும் பவி, நான் வர லேட் ஆகும்..."

"சரி கார்த்திக்"னு நான் தலையாட்டினேன்.

அவர் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, கை கழுவிட்டு வந்து, தன் லேப்டாப் பேக்கைச் சோஃபாவுல இருந்து எடுத்தாரு.

அவர் கிளம்பப் போறாருனு நெனச்சு, நானும் அவர் பின்னாடியே வாசல் வரைக்கும் போனேன்.

ஷூ போட்டுக்கிட்டு இருந்தவரு, திடீர்னு ஏதோ ஞாபகம் வந்த மாதிரி அப்படியே நின்னாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன யோசனை வந்துச்சு.

அவர் திரும்பி என்னையப் பாத்தாரு.

"பவி..."னு கூப்பிட்டாரு.

"சொல்லுங்க கார்த்திக்..."

"அது... நீ நேத்து செஞ்ச அல்வா இருக்குல்ல?"

அவர் எதார்த்தமா, அந்த வார்த்தையைக் கேட்டாரு.

"ஆ... ஆமாங்க கார்த்திக்..." நான் சொன்னேன்.

என் வாய் கொஞ்சம் உலர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

"அதை மறக்காம ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துடு."

அவர் சாதாரணமா,சொன்னாரு.

ஆனா எனக்குள்ள அது ஒரு பெரிய புயலையே உருவாக்குச்சு.

"அது... கார்த்திக்... அல்வா வந்து..." நான் வார்த்தைகளைத் தேடித் தவிச்சேன்.

என் கைகள் லேசா வியர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

"என்ன பவி? இவ்ளோ தயங்குற? அவருக்காகதான செஞ்ச." அவர் என் முகத்தையே உத்துப் பாத்தாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா இன்னிக்கே கொடுக்கணுமா... நீங்க வாங்க ஈவினிங், நாம ரெண்டு பேரும் போய் கொடுத்துட்டு வந்துடலாம்".

எனக்கு இப்போ அவரை தனியா போய் பாக்க என்னவோ மாதிரி இருந்ததால, நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டு, ஏதோ ஒண்ண சொல்லி சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"அட, அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல பவி..." கார்த்திக் ரொம்ப ஈஸியாச் சொல்லிட்டாரு.

"ராஜ் சார் எவ்ளோ ஆசையா கேட்டாரு."

"நீ ஒண்ணும் யோசிக்காத, தனியாவே போய் கொடுத்துட்டு வா..."

அவர் வற்புறுத்திச் சொன்னாரு.

"அப்புறம்... ரேணுகாவும் வீட்லதான் இருப்பாங்கனு நெனைக்குறேன். போய் கொடுத்துட்டு மட்டும் வந்துடு. ஒர்ரி பண்ணாத."

அவர் அவ்ளோ ஆர்வமா சொன்னாரு.

எனக்குள்ள என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.

'கார்த்திக், நீ என்னையக் கொண்டு போய் சிங்கத்துக் குகையில தள்ளப் பாக்குறனு உனக்குப் புரியல.'

'ரேணுகா வீட்ல இருப்பாங்களானு எனக்குத் தெரியாது, ஆனா ராஜ் கண்டிப்பா இருப்பாரு.'

'அவர் என்னைப் பாத்தா... என்னையே முழுசாச் சாப்பிடப் பாப்பாரு.'

ஆனா கார்த்திக் முன்னாடி என்னால எதுவுமே சொல்ல முடியல.

நான் மறுபடியும் மறுபடியும் மாட்டேன்னு சொன்னா, அவர் ஏதாது சொல்லுவாரு.

"சரிங்க... நான் வேலை முடிச்சுட்டு, ஃப்ரீயா இருக்குறப்போ போய் குடுத்துட்டு வர்றேன்,"னு சொல்லித் தலையாட்டினேன்.

"சரி, நான் கிளம்புறேன் பவி, லேட் ஆகுது."

அவர் என் தோள்ல லேசாத் தட்டிட்டு, வாசப்படியைத் தாண்டி வெளிய போனாரு.

அவர் போய் லிஃப்ட்க்காக வெயிட் பண்ற வரைக்கும் நான் வாசல்லயே நின்னு பாத்துட்டு இருந்தேன்.

லிஃப்ட் வந்து அவர் உள்ளே போனதும், நான் கதவை மூடி லாக் பண்ணேன்.

'அப்பாடா... இது என்ன கொடும, சும்மா வெளையாட்டுக்கு சொன்னதுலாம் செய்யணுமா.'

'ராஜ் என்ன ஹல்வா சாப்பிடவா கேட்டாரு, என் புண்டைய நக்கத்தான கேட்டாரு. இந்த மனுஷனுக்கு ஒன்னும் புரியாது'

'இப்போ ரேணுகா அக்கா வேற இருந்தாங்கன்னா என்ன பண்றது'

'கொடுக்கலைனு சொன்னா, இவர் வேற வந்து சும்மா கொஸ்டின்-ஆ கேட்டு தள்ளுவாரு'

சோ, நான் நிஜமாவே ஒரு அல்வாவை ரெடி பண்ணியாகணும்.

இல்லனா கார்த்திக் ஈவ்னிங் ஏதோ அவர் மேனேஜர்-அ நான் மதிக்கலங்கற மாதிரி நெனைப்பாரு.

அதைவிடப் பெரிய பிரச்சனை... அந்த அல்வாவைக் கொண்டு போய் ராஜ்கிட்ட குடுக்கணும்.

அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பை உண்டாக்குச்சு.

வீட்டுக்குள்ள இப்போ பழையபடி அந்த அமைதி, அந்தத் தனிமை திரும்பவும் வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் கிச்சன்ல மீதி இருந்த வேலைகளை எல்லாம் மெதுவாச் செஞ்சு முடிச்சேன்.

பாத்திரங்களை எல்லாம் கழுவி வெச்சுட்டு, ஸ்டவ்வைத் தொடைச்சேன்.

கிச்சன் வேலை எல்லாம் முடிஞ்சதும், என் உடம்புல ஒரு லேசான பிசுபிசுப்பு இருந்துச்சு.

சமையல் செஞ்ச சூடு,  என் உடம்புக்குள்ள இருந்த அந்த லேசான அசதி... எல்லாம் ஒண்ணு சேர்ந்து என்னைய ரொம்ப டயர்டாக்கி இருந்துச்சு.

ஒரு நல்ல, சூடான குளியல் எனக்கு இப்போ ரொம்பத் தேவையா இருந்துச்சு.

நான் நேரா பெட்ரூம்க்குப் போய், என் டிரஸ் எல்லாம் கழட்டி வீசுனேன்.

அந்தப் பழைய நைட்டியை உருவிப் போட்டுட்டு, என் உடம்பை ஒரு தடவை கண்ணாடியில பாத்தேன்.

என் முலைகள், என் இடுப்பு, என் வளைவுகள்... எல்லாமே பாக்க அழகா இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் பண்ணுன சேட்டை-னால, உடம்பு பூரா லவ் பைட்ஸ் இருக்கும்னு நெனச்சேன், ஆனா அதுலாம் பெருசா ஒன்னும் தெரியல.

அதான் கார்த்திக் நேத்து நைட் ஏதும் கேக்கல போல.

நான் அப்படியே பாத்ரூம்க்குள்ள போய், ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.

தண்ணி நல்லா மிதமான சூட்டுல இருந்துச்சு.

அந்தச் சூடான தண்ணி என் தலைமுடி வழியா இறங்கி, என் கழுத்து, என் மார்பகங்கள், என் இடுப்புனு என் உடம்பு முழுக்கப் பரவி வழிஞ்சுது.

தண்ணி என் உடம்புல படும்போது, அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு.

சோப்பைக் கையில எடுத்து, நல்லா நுரை வர வரைக்கும் தேய்ச்சு, என் உடம்பு முழுக்க மெதுவாப் பூசுனேன்.

நான் நல்லாத் தண்ணிய ஊத்தி, என் உடம்புல இருக்குற எல்லா அழுக்கையும், எல்லா வாசனையையும் சுத்தமாகக் கழுவினேன்.

ரொம்ப நேரம், எந்த அவசரமும் இல்லாம, நிதானமா நான் குளிச்சேன்.

அந்தக் குளியல் எனக்கு ஒரு புது எனர்ஜியைக் குடுத்துச்சு.

தண்ணியை நிறுத்திட்டு, ஒரு பெரிய, சாஃப்ட்டான வெள்ளை நிற டவலை எடுத்தேன்.

அந்த டவலை என் உடம்பைச் சுத்தி, என் முலைகளுக்கு மேல ரொம்ப டைட்டா, இறுக்கிக் கட்டிக்கிட்டேன்.

அந்த டவல் என் முலைகளை அழுத்திப் பிடிச்சு, என் தொடைக்குக் கொஞ்சம் மேல வரைக்கும் மட்டும் மறைச்சிருந்துச்சு.

என் தலைமுடியில இருந்து தண்ணி சொட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு சின்ன டவலால என் முடியைத் துடைச்சுக்கிட்டே, பாத்ரூம் கதவைத் திறந்துக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

என் ஈரமான உடம்போடும், வெறும் டவலோடும் நான் பெட்ரூம்க்குள்ள காலெடுத்து வெச்சேன்.


-------------
Part 241:
-------------

ரூம்க்குள்ள ஏசி சில்லுனு இருந்துச்சு.

என் தலைமுடி ஈரத்துல ஒட்டிக்கிட்டு, அதுல இருந்து ரெண்டு மூணு சொட்டுத் தண்ணி என் கழுத்து வழியா எறங்கி நெஞ்சுக்குள்ள போச்சு.

டவல் என் முலைகளுக்கு மேல ரொம்ப டைட்டா இறுக்கி கட்டியிருந்தேன்.

நான் நேராப் போய் டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

என் முகத்துல இருந்த அந்தப் புதுப் பொலிவை நானே கொஞ்ச நேரம் ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ... என் போன் வைப்ரேட் ஆகுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

கட்டிலுக்கு மேல கிடந்த என் மொபைல் 'ட்ர்ர்ர்... ட்ர்ர்ர்...'னு அதிர்ந்துச்சு.

யாரா இருக்கும் இந்த நேரத்துலனு நெனச்சுக்கிட்டே, நான் மெதுவா நடந்து போய் போனைக் கையில எடுத்தேன்.

ஸ்க்ரீன்ல பாத்தேன்.

'பிரகாஷ்'.

அந்தப் பேரைப் பாத்ததும் என் நெஞ்சு 'திக்'குனு அடிச்சுது.

என் புருவங்கள் ரெண்டும் லேசா சுருங்குச்சு.

'என்ன இது... இவன் எதுக்கு இப்போ கால் பண்றான்?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு குழப்பம் வந்துச்சு.

டைம் பாத்தேன்...

அப்போ எனக்கு ஒரு விஷயம் சட்டுனு புரிஞ்சுது.

கார்த்திக் ஆபிஸ் போறத இவன் பாத்துருப்பான்.

இப்போ யாரும் இருக்க மாட்டாங்கன்னு நெனச்சு, எனக்கு கால் பண்றான்.

'எவ்ளோ உன்னிப்பா கவனிச்சுட்டு இருக்கான் பாரு...'

'ஆனா, இது சரியில்ல பவி...'னு எனக்குள்ள தோணுச்சு.

'அவன இப்படியே விட்டா, அது ரொம்பத் தப்பாப் போயிடும்.'

'அவனுக்கு எப்பலாம் தோணுதோ, அப்போலாம் கால் பண்ணுவான் போல.'

'அவன் இஷ்டத்துக்கு விட்டோம்னா, அப்புறம் கண்ட்ரோல் மொத்தமா அவன்கிட்ட போயிடும்.'

'என்ன தப்பு பண்ணாலும், லிமிட்ட நாம தான் செட் பண்ணனும்.'

'அவனுக்கு எந்த அளவுக்கு எடம் குடுக்கணுமோ, அந்த அளவுக்குத் தான் குடுக்கணும்.'

'அவன் கால் பண்ண உடனே நாம குழைஞ்சு போய் பேசுனா, அவனுக்குத் திமிர் வந்துரும்.'

'அவன கண்ட்ரோல்லயே வெச்சுக்கணும்... அவன் எப்பவும் என்ன கெஞ்சுற மாதிரி தான் இருக்கணும்.'

என் மனசு ரொம்பத் தெளிவா யோசிச்சுது.

அதனால, இப்போ அவன் காலை அட்டென்ட் பண்ணி, அவனுக்கு ஒரு டோஸ் குடுக்கணும்னு முடிவு பண்ணேன்.

போன் இன்னும் வைப்ரேட் ஆகிக்கிட்டே தான் இருந்துச்சு.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.

காதுல வெச்சேன்.

"ஹலோ..."

நான் கொஞ்சம் கோவமா பேசுற மாதிரி பேசுனேன்.

மறுமுனையில ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அமைதி.

"பவி..."

பிரகாஷோட வாய்ஸ், இப்போ லேசாப் பம்முன மாதிரி கேட்டுச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்? என்ன பழக்கம் இது?"

நான் சட்டுனு, அவன் எதிர்பார்க்காத மாதிரி, கோபமாக் கேட்டேன்.

"ப... பவி... என்ன ஆச்சு?"

அவன் கொஞ்சம் பதறிப் போய்க் கேட்டான்.

நான் என் குரலை இன்னும் கொஞ்சம் சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.

"என்ன ஆச்சா? எதுக்கு கால் பன்னிருக்க?"

"உன்னோட இஷ்டத்துக்கு கூப்புடுவியா?"

நான் அவனைக் கன்னாபின்னானு திட்டுனேன்.

"சாரி... அது..."

"என்ன சாரி? ஒரு மெசேஜ் பண்ணி, 'ஃப்ரீயா, கால் பண்ணலாமா?'னு கேக்க மாட்டீயா?"

"உனக்கு தோணுனப்போலாம் அப்படியே கால் பண்ணுவியா?"

நான் கொஞ்சம் கூட இரக்கமே இல்லாமப் பேசுனேன்.

"இல்ல பாவி... சார் இப்பதான் வெளிய போனாரு..."

"அதான் நீ ஃப்ரீயா இருப்பனு நெனச்சுக் கால் பண்ணேன்."

அவன் மெதுவா, தன் தப்பை ஒத்துக்கிட்டு ஒரு மாதிரி சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு புன்னகை பூத்துச்சு.

'கரெக்ட்டாத் தான் கெஸ் பண்ணிருக்கேன்.'

ஆனா நான் என் கோபத்தைக் குறைக்கல.

"அவரு வெளிய போனா நான் உடனே ஃப்ரீயா இருப்பேனா என்ன?"

"நீ உடனே கூப்பிடணுமா என்ன? நான் என்ன உனக்காக ஏங்கிட்டு இருக்கன்னு நினைச்சுட்டு இருக்கியா? நான் இப்போ தான் குளிச்சுட்டு வந்தேன்"

என் கோபத்துக்கு நடுவுல, அவனுக்கு நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்தேன்னு வேற சொல்லிட்டேன்.

நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்துருக்கேங்கிறத  கேட்டதும், அந்தப் பக்கம் அவன் குரல் மாறுனத நான் கவனிச்சேன்.

அவன் மனசுக்குள்ள என்ன ஓடும்னு எனக்குத் தெரியும்.

"சாரி பவி... நிஜமாவே தப்பு தான்..."

"நான் டிஸ்டர்ப் பண்ணிருக்கக் கூடாது."

"நான் அப்புறமா மெசேஜ் பண்றேன்."

அவன் டீசண்டா, அதே சமயம் பயந்து போய் போனை வைக்கப் பாத்தான்.

நான் அவன ரொம்பத் திட்டிட்டோம்னு எனக்கு ஒரு செகண்ட் தோணுச்சு.

நான் தான் கண்ட்ரோல்ல இருக்கணும்னு நெனச்சேன், அது இப்போ கரெக்டா ஒர்க் அவுட் ஆயிடுச்சு.

அவன் பயந்து பம்முனதே எனக்குப் போதுமானதா இருந்துச்சு.

"சரி, பரவால்ல... பண்ணது பண்ணிட்ட, இப்போ சொல்லு என்ன விஷயம்?"

நான் என் குரல்ல இருந்த அந்த கோபத்தை குறைச்சுட்டு, கொஞ்சம் நார்மலா பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அது... ஒன்னுமில்ல பவி."

"பின்ன எதுக்கு கால் பண்ண?"

"சும்மா... உன் வாய்ஸ கேக்கணும் போல இருந்துச்சு... அதான்..."

அவன் தயங்கித் தயங்கி, ஆனா ஒரு விதமான ஆசையோட சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பட்டாம்பூச்சி பறந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு பொண்ணுக்கு வேற என்ன வேணும்?

அவ குரலைக் கேக்கணும்னு ஒரு ஆம்பளை துடிச்சுப் போய்க் கால் பண்றான்.

அதுவும் அவளோட புருஷன் வெளிய போன அடுத்த நிமிஷமே.

என்னதான் அவன் ஒரு வாட்ச்மேனா இருந்தாலும், அவன் எங்கிட்ட காட்டுற அன்பு எனக்கு ரொம்பவே பிடிச்சிருந்துச்சு.

ஆனா நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "என் வாய்ஸ்ல அப்படி என்ன இருக்குனு இவ்ளோ அவசரமாப் போன் பண்ற நீ?"னு கேட்டேன்.

"உன் வாய்ஸ் மட்டுமில்ல... நீ எனக்கு எவ்ளோ ஸ்பெஷல்னு உனக்கு தெரியும்ல?"

அவன் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கரகரனு, ரொமான்டிக்கா மாறுச்சு.

"நேத்து நடந்தத என்னால இன்னும் மறக்கவே முடியல பவி..."

அவன் அடுத்த கட்டத்துக்குப் பேச்சைக் கொண்டு போகப் பாத்தான்.

"பிரகாஷ்... அதெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்..."

நான் சட்டுனு அவனோட அந்த ரொமான்ஸ் மூடை கட் பண்ணேன்.

ஏன்னா இப்போ எனக்கு ரொமான்ஸ் பண்றதுக்கு டைம் இல்லை.

என் தலைக்கு மேல ஒரு பெரிய கத்தி தொங்கிக்கிட்டு இருக்கு.

கார்த்திக் வெளிய போறதுக்கு முன்னாடி சொல்லிட்டுப் போன அந்த 'அல்வா' பிரச்சனை என் மைண்ட்ல ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இப்போ நான் நிஜமாவே ஒரு அல்வாவ ரெடி பண்ணியாகணும்.

அதுவும் சும்மா கிடையாது, 'தேன் அல்வா' வேற.

"எனக்கு இப்போ ஒரு முக்கியமான வேல இருக்கு பிரகாஷ்..."

நான் ரொம்பச் சாதாரணமா, ஒரு எதார்த்தமான குரல்ல சொன்னேன்.

"சொல்லு பவி... என்னால முடிஞ்சா ஹெல்ப் பண்ணுறேன்"

அவன் உடனே ஆக்‌ஷன் மோடுக்கு வந்தான்.

"உனக்கு இங்க சுத்தி இருக்குற கடைகள் எல்லாம் நல்லாத் தெரியும்ல?"

நான் மெதுவாப் பேச்சை ஆரம்பிச்சேன்.

"எல்லாக் கடையும் தெரியும் பவி... நீ என்னனு சொல்லு, நான் வாங்கிட்டு வந்து தர்றேன்."

அவன் ரொம்ப நம்பிக்கையாச் சொன்னான்.

"அது... இங்க பக்கத்துல எங்கயாச்சும் நல்ல அல்வா கிடைக்குமா பிரகாஷ்?"

நான் கேட்டேன்.

"அல்வாவா?" அவன் குரல்ல ஒரு ஆச்சரியம்.

"ஆமா..."

"எதுக்கு பவி?"

அவன் கொஞ்சம் குழப்பமாக் கேட்டான்.

நான் மனசுக்குள்ளயே என் தலையில அடிச்சுக்கிட்டேன்.

'அட... உனக்கு என்ன சொல்லி புரிய வெப்பேன்?'

அதோட காரணமெல்லாம் இவன்கிட்ட நான் சொல்ல முடியுமா?

"எனக்கு இப்போ ஒரு நல்ல அல்வா வேணும்."

"அதுவும் சாதாரண அல்வா இல்ல... தேன் அல்வா மாதிரி..."

"நல்லா குவாலிட்டியா இருக்குற ஸ்வீட் ஷாப் இங்க பக்கத்துல ஏதாச்சும் இருக்கா?"

பிரகாஷ் கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சான்.

"ம்ம்... இருக்கு."

"மெயின் ரோடுல இருந்து ஒரு ரெண்டு கிலோமீட்டர் தள்ளிப் போனா, ஒரு பெரிய ஸ்வீட் கடை இருக்கு."

"அங்க நீ கேக்குற மாதிரியே ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா கிடைக்கும்."

"நெய்ல செஞ்சது, டேஸ்ட்டா இருக்கும்."

"அப்படியா? சூப்பர்..."

"எனக்கு அது வேணுமே..."

"நான் இப்போ குளிச்சுட்டுத் தான் வந்தேன், இன்னும் டிரஸ் கூட போடல, இப்போ என்னால உடனே வெளிய போக முடியாது."

"அதுவும் இல்லாம, நடந்து இல்லனா, ஆட்டோல தான் போகணும்."

நான் என் நிலைமைய பாவமா எடுத்துச் சொன்னேன்.

"அட என்ன பவி நீ, நான் இருக்கும்போது நீ எதுக்கு போகணும்?"

"நீ வீட்லயே இரு, உனக்கு எவ்ளோ வேணும்னு சொல்லு."

அவன் உடனே எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண முன்வந்தான்.

"ஒரு அரை கிலோ இருந்தாப் போதும் பிரகாஷ்... ஆனா எனக்கு ரொம்ப அர்ஜென்ட்டா வேணுமே."

"சரி பவி, நீ கவலைப் படாத..."

அவன் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவன் பேக்ரவுண்ட்ல யாரோ சத்தமாப் பேசுற மாதிரி எனக்குக் கேட்டுச்சு.

"ஏய் பிரகாஷ்! இங்க வா... மோட்டார் ரூம்ல போய் என்ன பிரச்சனைனு பாரு..."

யாரோ ஒருத்தர் கத்துறது போன் வழியா என் காதுல விழுந்துச்சு.

பிரகாஷ் உடனே, "இதோ வர்றேன் சார்..."னு போனைப் பொத்திக்கிட்டுப் பதில் சொன்னான்.

அப்புறம் எங்கிட்ட வந்து, "பவி..."னு ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் தவிப்போட கூப்பிட்டான்.

"என்ன பிரகாஷ்?"

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"அது... அப்பார்ட்மெண்ட் செக்ரட்டரி கூப்பிடுறாரு மேடம்."

"ஏதோ பைப் லைன்ல பிரச்சனையாம், தண்ணி வரலனு கம்ப்ளைன்ட்."

"ப்ளம்பரை வர வெச்சு அதச் சரி பாக்கணும்..."

"அவர் என்னையத் தான் கூடவே இருந்து பாத்துக்கச் சொல்றாரு."

அவன் தன் நிலைமைய ரொம்பச் சங்கடமாச் சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்கு என்னமோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.

'ஐயையோ... இப்போ பார்த்து இவனுக்கு ஒரு வேலையா?'

'இவன் போய் வாங்கிட்டு வருவான்னு தான நிம்மதியா இருந்தேன்.'

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அப்படியா பிரகாஷ்... இப்போ நீ அங்க போகணுமா?"

நான் சோகமா, ஒரு மாதிரி ஏக்கத்தோட கேட்டேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்த ஏமாற்றத்த அவனால போன்லேயே உணர முடிஞ்சுதுனு நினைக்கிறேன்.

"ஆமா... நான் அங்கேயே நிக்கணும், இல்லனா அவர் கத்துவாரு."

அவன் வருத்தமாச் சொன்னான்.

"சரி... பரவால்ல விடு பிரகாஷ்."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டுச் சொன்னேன்.

"நீ உன் டியூட்டியப் பாருங்க... அதான் முக்கியம்."

"நான் ஏதாச்சும் ஆன்லைன்ல ஆர்டர் பண்ணிக்கலாமானு பாக்குறேன்."

"இல்லனா, நானே ஆட்டோ பிடிச்சுப் போய் வாங்கிட்டு வர்றேன்."

நான் அவனுக்குத் தொந்தரவு குடுக்கக் கூடாதுனு டீசண்டா விலகுனேன்.

உண்மையில, ஆன்லைன்ல தேடினா அவ்ளோ குவாலிட்டியா கிடைக்குமானு எனக்குத் தெரியல.

ஆனா நான் பிரகாஷை வற்புறுத்த விரும்பல.

ஆனா, என் குரல்ல இருந்த அந்த ஏமாற்றம், அவன ஏதோ பண்ணிடுச்சு.

"பவி..." அவன் குரல் இப்போ ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா வந்துச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்?"

"நான் என்ன உங்கிட்ட சொல்லிருக்கேன்?"

அவன் அதிகாரமா, ஆனா அதே சமயம் ஒரு அன்போட கேட்டான்.

"என்ன சொன்ன?"

"நான் இருக்கேன்ல, எந்த உதவியா இருந்தாலும் செய்வேன்னு சொல்லிருக்கன்ல?"

அவன் வார்த்தைகள்ல ஒரு ஆச இருந்துச்சு.

"இல்ல பிரகாஷ்... நீ டியூட்டில இருக்க..."

"உனக்கு எதுக்கு ரிஸ்க், பரவால்ல விடு."

நான் மறுபடியும் அவனத் தடுத்தேன்.

"அதெல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன்."

"உனக்கு அல்வா அர்ஜென்ட்டா வேணும், அவ்ளோ தான?"

அவன் கூலா கேட்டான்.

"ஆமா... ஆனா..."

"எந்த ஆனா ஊனாவும் இல்ல பவி."

"நான் இங்க ப்ளம்பர் கிட்ட வேலையக் குடுத்துட்டு, செக்ரட்டரி கண்ணுல மண்ணைத் தூவிப்புட்டு, என் ஸ்கூட்டி எடுத்துட்டு போய்ட்டு வந்துடுறேன்."

"ஒரு பத்து நிமிஷம்... நீ கேட்ட அந்த தேன் அல்வா உன் கைல இருக்கும்."

அவன்  நான் சும்மா கேட்டதுக்கு, இப்படிலாம் பண்றதபாக்கும்போது எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"பிரகாஷ்... வேணாம் விடு? உன்ன சத்தம் போட போறாங்க?"

நான் உண்மையான அக்கறையோட கேட்டேன்.

"உனக்காக நான் என் உசுரையே குடுப்பேன் பவி... இந்த அல்வாலாம் ஒரு மேட்டரா?"

அவன் சினிமா ஹீரோ மாதிரி ஒரு டயலாக் விட்டான்.

அந்த டயலாக் ரொம்பக் கிரிஞ்சா இருந்தாலும், எனக்கு அதக் கேக்க ஸ்வீட்டா இருந்துச்சு.

"ஐயோ... சரி சரி, ரொம்பப் பில்டப் பண்ணாத."

"நீ போய் வாங்கிட்டு வா."

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"நான் வாங்கிட்டு நேரா உன் வீட்டுக்கே வந்து தர்றேன்டி."

அவன் குரல்ல ஒரு லேசான குறும்பு வந்துச்சு.

நான் என் டவலோட முடிச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டே, "ஹலோ... நீ வெயிட் பண்ணு, நான் காசு கொண்டு வர்றேன்."னு சொன்னேன்.

"காசுலாம் விடு... நான் வாங்கிட்டு வர்றேன், நீ கதவைத் தொறந்து வாங்கு, அது போதும்."

அவன் என்னையப் பாக்குற ஆசையில அப்படிச் சொல்றான்னு எனக்குத் தெரியும்.

"சரி... நீங்க முதல்ல வாங்கிட்டு வா, அப்புறம் பாக்கலாம்."

நான் சாஃப்ட்டாச் சொல்லிட்டு, போனை கட் பண்ணேன்.

போனை பெட்ல தூக்கிப் போட்டுட்டு, நான் ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.

'அப்பாடா... ஒரு பிரச்சனை சால்வ் ஆச்சு.'

ஆனா அடுத்த பிரச்சனை, அதைவிடப் பெரிய பிரச்சனை காத்துக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.

ராஜ்.

இப்போ நான் தனியா அவர் வீட்டுக்குத் தேடிப் போனா, அவர் என்னையச் சும்மா விடுவாரா?

கண்டிப்பா விட மாட்டாரு.

அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள நடுக்கத்தையும், த்ரில்லையும் கொண்டு வந்துச்சு.

என் புண்டை மறுபடியும் லேசாக் கசிய ஆரம்பிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

'பவி... உன் வாழ்க்கை எப்படி மாறிக்கிட்டு இருக்குனு பாத்தியா?'

ஒரு பக்கம், என் மேல உயிரா இருக்குற, எனக்காக என்ன வேணாலும் செய்ற ஒரு வாட்ச்மேன்.

இன்னொரு பக்கம், என் உடம்பைத் தன் கண்ட்ரோல்ல வெச்சுக்கத் துடிக்குற என் அப்பா வயசுல இருக்குற ஒரு பெரிய மனுஷன்.

நடுவுல, இது எதுவுமே தெரியாம, ஏதோ அல்வாவைப் பத்தி மட்டுமே கவலைப்படுற என் அப்பாவியான புருஷன்.

இந்த மூணு பேருக்கும் நடுவுல, என் வாழ்க்கை ஒரு பெரிய விளையாட்ட விளையாடிக்கிட்டு இருக்கு.

நான் மெதுவா டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடில என்னையே உத்துப் பாத்தேன்.

என் ஈர முடி, என் கழுத்து, என் நெஞ்சுல லேசாத் தெரியுற அந்தப் பள்ளம்.

நான் அவ்ளோ அழகா இருக்கேன்னு எனக்கே தோணுச்சு.

நான் சீப்ப எடுத்து என் முடியைச் சிக்கெடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

'சரி, பிரகாஷ் அல்வாவைக் கொண்டு வர்றதுக்குள்ள, நான் ஒரு நல்ல டிரெஸ்ஸைப் போட்டு ரெடியாகணும்.'

'ராஜை வேற பாக்கப் போறேன்... டீசண்டா இருக்குற மாதிரி ஒரு டிரெஸ்ஸ செலக்ட் பண்ணனும்.'

நான் என் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டுக்கிட்டே, என் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்தேன்.

[yazhiniram]

-------------
Part 242:
-------------

நான் என் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டுக்கிட்டே, என் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்தேன்.

உள்ள வரிசையா அடுக்கி வெச்சுருந்த என்னோட புடவைகள் எல்லாம் என்னையப் பாத்துச் சிரிச்சுது.

என் கைகள் மெதுவா வார்ட்ரோப்ல இருந்த ஒரு காட்டன் புடவை மேல போச்சு.

அது ஒரு வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.

அதுல சின்னச் சின்னதா வெள்ளை நிறப் பூக்கள் போட்ட டிசைன்.

பாக்க சிம்பிளா, ரொம்ப டீசண்டா இருக்கும்.

ஆனா அந்தப் புடவையோட ஸ்பெஷாலிட்டி என்னன்னா, அது லேசா ட்ரான்ஸ்பரண்டா இருக்கும்.

உடம்போட ஒட்டி, என் அழகை ஒரு மெல்லிய திரைக்குப் பின்னாடி காட்டுற மாதிரி ஒரு மாயையை உருவாக்கும்.

'இதுதான் இன்னைக்குக் கரெக்ட்'னு என் மனசு சிக்னல் குடுத்துச்சு.

அந்தப் புடவையையும், அதுக்கு மேட்ச்சான பிளவுஸையும் வெளிய எடுத்தேன்.

அப்புறம் உள்ள போடுறதுக்காக, ஒரு லைட் ப்ளூ கலர் பிரா, பேண்ட்டி செட் எடுத்தேன்.

வார்ட்ரோப்பைச் சாத்திட்டு, மறுபடியும் கண்ணாடி முன்னாடி வந்து நின்னேன்.

என் உடம்புல சுத்தியிருந்த அந்த ஈர டவலை லேசா முடிச்சவுத்து, கீழ விட்டேன்.

டவல் தரையில விழுந்ததும், என் முழு உடம்பும் அந்த ஏசி காத்துல சில்லுனு ஆச்சு.

நான் மெதுவா பேண்ட்டிய எடுத்து, என் கால்கள் வழியா மாட்டி, இடுப்பு வரைக்கும் ஏத்தி விட்டேன்.

அது என் இடுப்புச் சதையோட கச்சிதமாப் பொருந்தி, என்னோட அந்தத் தேன் கிண்ணத்தை ரொம்பச் சாஃப்ட்டா மூடிக்கிச்சு.

அப்புறம் அந்தப் பிராவை எடுத்து, என் முலைகளுக்கு சப்போர்ட்டா மாட்டி, பின்னாடி ஹூக் போட்டேன்.

அந்தப் பிராவுக்குள்ள என் முலைகள் கச்சிதமா உக்காந்ததும், அதுக்கு ஒரு புது வடிவம் கிடைச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அடுத்து, அந்த நீல நிறப் பாவாடையை எடுத்து உடுத்தினேன்.

பாவாடை நாடாவை என் தொப்புளுக்குக் கொஞ்சம் கீழ இறக்கி, டைட்டா முடிச்சுப் போட்டேன்.

அந்த முடிச்சு விழுந்த எடம், என் இடுப்போட வளைவை இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கிக் காட்டுச்சு.

அடுத்து அந்த பிளவுஸை எடுத்து மாட்டுனேன்.

அது கொஞ்சம் டீப் நெக் வெச்ச பிளவுஸ்.

பின்னாடி நல்லா எறக்கமா, முன்னாடி என் நெஞ்சோட பள்ளம் லேசாத் தெரியுற மாதிரி ஒரு டிசைன்.

ஒவ்வொரு ஹூக்கா நான் போடும்போது, என் முலைகள் ரெண்டும் ஒண்ணோட ஒண்ணு இடிச்சுக்கிட்டு, அந்தப் பள்ளம் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாத் தெரிஞ்சுது.

பிளவுஸ் என் உடம்போட அவ்ளோ டைட்டா, ஒரு செகண்ட் ஸ்கின் மாதிரி ஒட்டிக்கிச்சு.

கடைசியா, அந்தப் புடவையைக் கையில எடுத்தேன்.

காட்டன் புடவை கட்டுறதுல இருக்குற அந்த ஒரு ஃபீலே தனி தான்.

மெதுவா ஒவ்வொரு சுத்தா சுத்தி, என் இடுப்புல சொருகுனேன்.

முன்பக்கக் கொசுவத்தை ரொம்ப நேர்த்தியா, ஒவ்வொரு மடிப்பா எடுத்து என் தொப்புளுக்குக் கீழ சொருகி விட்டேன்.

அந்தப் புடவை காட்டன்ங்குறதால, கொஞ்சம் கூட விலகாம அப்படியே என் இடுப்புச் சதையப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அப்புறம் முந்தானையை எடுத்து, ஒரு சிங்கிள் ப்ளீட் மாதிரி, கொஞ்சம் லூசா என் இடது தோள்பட்டை மேல போட்டேன்.

அந்த முந்தானை என் நெஞ்சை முழுசா மறைக்காம, என் வலது பக்க முலையோட பாதிப் பள்ளத்தை லேசா வெளிக் காட்டுச்சு.

நான் சேஃப்டி பின் எடுத்து முந்தானையை குத்திட்டு, ஒரு அடி பின்னாடி போய்க் கண்ணாடிய முழுசாப் பாத்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்.

நானா இது?

கண்ணாடியில தெரிஞ்ச அந்தப் பவித்ரா, கியூட்டா, ஹோம்லியா இருந்தா.

ஆனா அதே சமயம்...

அந்த லேசான ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை வழியாத் தெரிஞ்ச என் இடுப்பு, தொப்புள் குழி...

டைட்டான பிளவுஸ்ல முட்டிக்கிட்டு நின்ன என் முலைகள்...

எல்லாமே என்னைய ஹாட்டா, செக்ஸியா காட்டுச்சு.

எந்த ஒரு ஆம்பள பாத்தாலும், ஒரு நிமிஷம் மூச்சு நின்னு போற அளவுக்கு ஒரு போதையான லுக்.

என் தலைமுடி இன்னும் கொஞ்சம் ஈரமாத் தான் இருந்துச்சு.

அதை அப்படியே ஃப்ரீ ஹேரா, கொஞ்சம் சிதறுன மாதிரி முதுகுல விட்டுக்கிட்டேன்.

நெத்தியில ஒரு சின்ன பொட்டு வெச்சுக்கிட்டேன்.

உதட்டுக்கு எந்த லிப்ஸ்டிக்கும் போடல, லேசா ஒரு லிப் பாம் மட்டும் தடவிக்கிட்டேன்.

அவ்ளோதான், என் மேக்கப் முடிஞ்சுது.

இப்போ நான் போய் அந்த அல்வாவை மட்டும் வாங்கணும், அப்புறம் நேரா 10th ஃப்ளோர் போகணும்.

நான் என் மொபைலை எடுத்து டைம் பாத்தேன்.

நான் குளிச்சுட்டு வந்து, ட்ரெஸ் மாத்தி, ரெடியாகி ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் ஓடிடுச்சு.

பிரகாஷ்கிட்ட போன் பேசி முடிச்சு, கால் மணி நேரத்துக்கு மேல ஆகப்போகுது.

'இன்னும் என்னடா இவனைக் காணோம்? பத்து நிமிஷத்துல வர்றேன்னு சொன்னானே...'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வர ஆரம்பிச்சுது.

நான் ஹாலுக்கும், பெட்ரூம்க்கும் மெதுவா நடந்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஒருவேளை செக்ரட்டரி இவனைப் போக விடாம வேலையில மாட்டி விட்டுட்டானோ?'

'இல்லனா டிராஃபிக்ல ஏதாச்சும் மாட்டிக்கிட்டானோ?'

என் மனசு பலவிதமா யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் சோஃபாவுல உக்காந்து, மறுபடியும் போனை எடுத்துப் பிரகாஷுக்கு ஒரு மெசேஜ் போடலாமானு யோசிச்சேன்.

அப்போ... கரெக்டா என் போன் மறுபடியும் வைப்ரேட் ஆச்சு.

'ட்ர்ர்ர்... ட்ர்ர்ர்...'

ஸ்க்ரீன்ல பாத்தேன். பிரகாஷ் தான் காலிங்.

'அப்பாடா... வந்துட்டான் போல, கீழ இருந்து கால் பண்றான்'னு நெனச்சுக்கிட்டு...

முகத்துல ஒரு சந்தோஷமான புன்னகையோட போனை அட்டென்ட் பண்ணேன்.

"ஹலோ பிரகாஷ்... வந்துட்டீயா?"

நான் இயல்பா, ஒரு ஆர்வத்தோட கேட்டேன்.

ஆனா மறுமுனையில அவன் குரல் அவ்ளோ உஷாரா இல்ல.

"பவி..."

அவன் குரல்ல ஒரு தயக்கம், ஒரு கில்டி ஃபீல் இருந்துச்சு.

அவன் அப்படிப் பேசுனதும் என் சந்தோஷம் சட்டுனு குறைஞ்சு, புருவம் சுருங்குச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு? அல்வா வாங்கலயா?"

நான் பதற்றமாக் கேட்டேன்.

"இல்ல... அல்வாலாம் வாங்கிட்டேன்... திருநெல்வேலி அல்வா தான், சூப்பரா இருக்கு..."

அவன் கொஞ்சம் இழுத்தான்.

"அப்புறம் என்ன பிரகாஷ்?"

நான் அவசரமாப் பேசுனேன்.

"அது... அது வந்து..."

அவன் ஏதோ சொல்ல முடியாமத் தவிச்சான்.

"என்ன பிரகாஷ், சுத்தி வளைக்காம விஷயத்தைச் சொல்லு..."

"சாரி..."

அவன் முதல் வார்த்தையாவே மன்னிப்புக் கேட்டான்.

எனக்குக் கொஞ்சம் கோபமும், குழப்பமும் வந்துச்சு.

"எதுக்கு இப்போ சாரி?"

"பவி, நான் அல்வா வாங்கிட்டு வந்துட்டேன்... ஆனா..."

"என்னால இப்போ மேல வந்து நேராப் பாத்துக் குடுக்க வர முடியாது."

அவன் வருத்தமாச் சொன்னான்.

"வர முடியாதா? என்ன பிரகாஷ் சொல்ற? ஏன்?"

"அது... நான் சொன்னேன்ல, அந்தப் ப்ளம்பிங் பிரச்சனைனு..."

"செக்ரட்டரி என்னை எங்கயும் நகர விடல."

"நான் ஏதோ சாக்கு சொல்லிட்டுத் தான் வண்டியில போய் அல்வா வாங்கிட்டு வந்தேன்."

"ஆனா இங்க வந்தா, அந்த ப்ளம்பர் ஒரு பெரிய பைப்-ஐ உடைச்சு வெச்சுட்டான்."

"செக்ரட்டரி செம டென்ஷன்ல இருக்காரு, என்னையக் கூடவே நின்னு எல்லாத்தையும் பாத்துக்கச் சொல்லிட்டாரு."

அவன் தன் நிலைமைய அவ்ளோ பரிதாபமா, சங்கடத்தோட எக்ஸ்பிளைன் பண்ணான்.

'அடக் கடவுளே... இப்போ பாத்து இவனுக்கு ஒரு பிரச்சனையா?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய கேள்விக்குறி.

"அச்சச்சோ... அப்படியா பிரகாஷ்? சரி அதுக்கு இப்போ என்ன பண்றது?"

நான் லேசான ஏமாற்றத்தோட கேட்டேன்.

"நீ கவலைப்படாத பவி..."

அவன் உடனே எனக்குத் தைரியம் சொல்ற மாதிரிப் பேசுனான்.

"நான் அல்வாவ வேற ஒருத்தர் கைல குடுத்து உன் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்சுருக்கேன்."

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சு ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு அடிச்சுது.

"வேற ஒருத்தர் கைலயா? யாரு அது?"

எனக்குள்ள பயம் வந்துருச்சு.

இந்த விஷயத்துல மூணாவதா ஒருத்தர் உள்ள வர்றது எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல.

"பயப்பட ஒண்ணுமில்ல பவி..."

"வேலு தாத்தா இருக்காருல? அவருகிட்ட தான் குடுத்துருக்கேன்."

அவன் கேஷுவலா அந்தப் பேரைச் சொன்னான்.

'வேலு தாத்தாவா?'

என் மனசுக்குள்ள அந்தப் பேரை ஒரு தடவை சொல்லிப் பாத்துக்கிட்டேன்.

டக்குனு என் கண்ணு முன்னாடி ஒரு உருவம் வந்து போச்சு.

சுமார் ஒரு அறுபத்தி அஞ்சு, எழுபது வயசு மதிக்கத்தக்க ஒரு பெரியவர்.

தலைமுடி எல்லாம் முழுசா நரைச்சு வெள்ளையா இருக்கும்.

கொஞ்சம் மெலிஞ்ச உடம்பு.

செக்யூரிட்டி யூனிஃபார்ம் எப்பவும் அவர் உடம்புக்குக் கொஞ்சம் லூசாவே இருக்கும்.

அபார்ட்மெண்ட்ல ஆரம்பத்துல இருந்து வேலை பாக்குற ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்.

அவர் எப்பவும் ஒரு ஓரமா சேர்ல உக்காந்துருப்பாரு, இல்லனா மெதுவா நடந்து கேட் தொறப்பாரு.

நான் இத்தனை வருஷமா இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்கேன்...

ஆனா அந்த வேலு தாத்தாவ ஒரு செக்யூரிட்டியா மட்டும்தான் பாத்துருக்கேனே தவிர, அவருகிட்ட நான் பேசுனதே கிடையாது.

அவரு இப்போ என் வீட்டுக்கு வரப் போறாரு?

எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத சங்கடம் வந்துச்சு.

"ஐயையோ... அந்த வயசான வாட்ச்மேனா?"

நான் என் பதற்றத்தை வெளிப்படையாவே போன்ல காட்டுனேன்.

"ஆமா பவி, ஏன் என்ன ஆச்சு?" பிரகாஷ் குழப்பமாக் கேட்டான்.

"இல்ல பிரகாஷ்... வேணாம்..."

நான் உடனே மறுத்தேன்.

"நான் ஏதோ நீ வருவீங்கனு தான் சரினு சொன்னேன்."

"அதுக்காக அந்த வயசான மனுஷனப் போய் என் வீட்டுக்குத் தேடி வரச் சொல்லிருக்கீயே?"

"அவரு என்ன நெனைப்பாரு? அவருக்கு எதுக்கு பிரகாஷ் இந்தத் தொந்தரவு?"

நான் வயசானவங்களக் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுங்குற ரீசனைச் சொன்னேன்.

அது போக எனக்கு ஏதோ ரொம்பத் தப்பான ஒரு காரியம் பண்ற மாதிரி, ஒரு குற்ற உணர்ச்சி லேசா எட்டிப் பாத்துச்சு.

"வேணாம் பிரகாஷ், அவரக் கீழயே நிக்கச் சொல்லு."

"நானே லிஃப்ட்ல கீழ வந்து வாங்கிக்கிறேன்."

நான் உடனே ஒரு முடிவெடுத்துச் சொன்னேன்.

"அட என்ன பவி நீ..."

பிரகாஷ் உடனே என்னையத் தடுத்தான்.

"அதுல அவருக்கு என்ன தொந்தரவு? அவரு ரொம்ப நல்ல மனுஷன் பவி."

"நான் அவருகிட்ட, மேடம் ரொம்ப நல்லவங்க, அவங்களுக்கு ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சல், கொஞ்சம் போய் குடுத்துட்டு வாங்க தாத்தா'னு தான் சொன்னேன்."

"அவரு ஒண்ணுமே கேக்கல, 'சரிப்பா, நான் குடுத்துட்டு வர்றேன்'னு சந்தோஷமாத் தான் வாங்கிட்டுப் போனாரு."

"அவரு அவ்ளோ தூரம் வரும்போது, நீ கீழ போய் வாங்குனா நல்லா இருக்காது பவி."

பிரகாஷ் எனக்குப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணான்.

"ஆனா பிரகாஷ்..." நான் இன்னும் தயங்கினேன்.

"ஒரு ஆனாவும் இல்ல மேடம்... நீ வேலு தாத்தாவப் பத்தி எதுவும் கவலைப்படாத."

"அவரு நல்ல ஆளு, எதுவும் பேச மாட்டாரு."

"இது ஒரு சின்ன ஹெல்ப் தான், நீ வீட்லயே இருந்து வாங்கிக்கோ."

"சாரி, என்னால இப்போ உன்ன பாக்க முடியலையேனு எனக்குத் தான் ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு."

அவன் அவ்ளோ தூரம் சொல்றதக் கேட்டதும், என்னால மேற்கொண்டு எதுவும் ஆர்க்யூ பண்ண முடியல.

நான் ஆழமா ஒரு மூச்சு விட்டேன்.

"ம்ம்... சரி பிரகாஷ்."

நான் அரைகுறை மனசோட ஒத்துக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் இப்போ போனை வைக்கிறேன், செக்ரட்டரி பாக்குறாரு."

அவன் அவசரமாச் சொல்லிட்டுப் போனை கட் பண்ணான்.

என் மனசுக்குள்ள இப்போ ஒரு குழப்பம், ஒரு பதற்றம்.

நான் அப்படியே நின்னு என் டிரெஸ்ஸைக் கீழ குனிஞ்சு பாத்தேன்.

நான் எப்படி ரெடியாகி நிக்கிறேன்?

என் நெஞ்சுக் குழி தெரியுற மாதிரி டீப் நெக் பிளவுஸ்.

என் இடுப்பும், தொப்புளும் லேசாத் தெரியுற மாதிரி ஒரு மெல்லிய ட்ரான்ஸ்பரண்ட் காட்டன் புடவை.

ஃப்ரீ ஹேர்னு நிக்கிறேன்.

ஆனா இப்போ...

ஒரு வயசான தாத்தா, ஒரு பெரியவர்...

அவரு எனக்காகக் கஷ்டப்பட்டு அல்வா பாக்ஸைக் கொண்டு வந்து, என் காலிங் பெல்லை அடிக்கப் போறாரு.

அவர் முன்னாடி, நான் இப்படி ஒரு லுக்ல போய்க் கதவைத் தொறந்து நிக்கணுமா?

அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கூச்சத்தையும், ஒரு நடுக்கத்தையும் கொண்டு வந்துச்சு.

அவரு என்னையப் பாத்து என்ன நெனைப்பாரு?

'இந்த பொண்ணு என்ன இப்படி ட்ரெஸ் பண்ணிருக்கா'னு தப்பா நெனைப்பாரோ?

என்ன பாத்து அவரு முகம் சுழிப்பாரோ?

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

நான் அவசர அவசரமாக் கண்ணாடி முன்னாடி போனேன்.

என் முந்தானையை எடுத்து, கொஞ்சம் இழுத்து என் நெஞ்சை முழுசா மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அந்தப் புடவை சிம்பிளா இருக்கறதால, எவ்ளோ இழுத்து விட்டாலும் அந்த ஷேப் அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் இடுப்புப் பகுதியில இருந்த அந்தப் புடவை மடிப்பை இன்னும் கொஞ்சம் நேராக்கி, என் தொப்புளை மறைக்கப் பாத்தேன்.

எனக்குள்ள ஒரு கில்டி ஃபீல்.

யாரோ ஒரு தாத்தா, ஒரு போஸ்ட்மேன் மாதிரி வர்றது எனக்கு ரொம்ப ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.

'சீக்கிரம் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிடுங்க...'னு என் மனசு வேண்டிக்கிச்சு.

அவர் முன்னாடி என் முகத்தை எப்படி வெச்சுக்கிறதுனு தெரியாம நான் தவிச்சேன்.

எப்ப வேணாலும் காலிங் பெல் அடிக்கலாம்.

நான் ஹால்லயே காத்துக்கிட்டு, என் புடவையின் நுனியை என் விரல்களால முறுக்கிக்கிட்டே, நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

[chellaporukki]

Velu kelavan indha thevidiya pundayila halvava kotti valichu nakkittu. Periya sunniyala othuttu poga poguthu. Ippadi thinamum kulichittu oruthanukku kalai virikirathu ivalukku duty agidum. Night potta purusanukku veluvin leelaigal kadhai solva andha naayum naaka thonga pottu kekum appram avanoda soombi pona sunniyila ol vangi adha super nu solli ice vaippa. Adhu moodikittu thoongidum. Very good update

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

[xavierrxx]

Nice update

[King Kesavan]

Velu must know the affair and he should black Mail and also create sympathy like he has no wife and family and fuck her.

[sweetheart8]

Bro, suvarasiyam kurayama elutherreenga.. nice update