Incest அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

Pure incest story na nulla irukoom beautifulla irukoom, mom and son (own son)  love, romance and sex. Ippavoom onnom kaettu pogala, ippa ammava paiyan save pannra scene vachigana it will be a top notch. Build the love between mom and son, ammaku onnu na paiyan uyira kuda kudupaan antha maari build up pani Avangalukku kulla love, romance, sex kondu vantheenga na, this story will be a blockbuster.

நீங்கள் சொல்வது போல் முயற்சி செய்கிறேன்

[Devayani rasigan]

நண்பர்களே உங்கள் கோரிக்கைக்கு இணங்க கதையில் சில மாற்றங்கள் செய்திருக்குறேன்.


பூலு அவள் உள்ளங்கையில் இருந்தது. சூடு பரவியது. தேவயானியின் விரல்கள் நடுங்கின. அவள் கண் இமைகள் இறுக மூடியிருந்தன. மூச்சு இடைவெளி இல்லாமல் வந்தது. பெஞ்சின் மரப்பலகை குளிர்ச்சியாக முதுகைத் தொட்டது. காற்று அவள் வெறும் வயிற்றை அசைத்தது.

மர்ம மனிதன் அவள் மணிக்கட்டை இன்னும் இறுக்கப் பிடித்திருந்தான்.

மர்ம மனிதன்: “நகர்த்து... மேலே கீழே...”

குரல் மெல்லியதாக இருந்தாலும் உத்தரவாக ஒலித்தது. தேவயானி தலையை ஆட்டினாள். கை நகரவில்லை.

தேவயானி: “தயவு செய்து... விடுங்க... நான்... இதைச் செய்ய முடியாது... என் கை... இது தப்பு...”

குரல் கெஞ்சலாக உடைந்தது. கண்ணீர் மீண்டும் வழிந்தது. உள்ளே குமுறல் எழுந்தது.

*என் விரல்கள் இதைத் தொடக்கூடாது... ஆனால் பாவனாவின் முகம்... அவளைக் காப்பாற்ற இதைத் தாங்க வேண்டும்...*

மர்ம மனிதன் அவள் காதில் முணுமுணுத்தான்.

மர்ம மனிதன்: “நகர்த்தலன்னா உன் பொண்ணை இன்றைக்கே பார்த்துக்கிறேன்... சீக்கிரம்.”

மிரட்டல் அமைதியாக வந்தது. தேவயானியின் உடல் சிலிர்த்தது. அவள் விரல்கள் மெல்ல அசைந்தன. பூலின் மீது மேலே நகர்ந்தன. பிறகு கீழே. அசைவு மிக மெதுவாக, நடுங்கியபடி இருந்தது. சருமத்தின் சூடு அவள் உள்ளங்கையில் பதிந்தது.

அவள் கை அசைந்ததும் மர்ம மனிதன் மூச்சு வேகமாக வந்தது. அவன் உடல் மேலும் நெருங்கியது. பெஞ்சில் அவன் தொடை அவள் தொடையோடு ஒட்டியது. இருள் அவர்களை இறுக்கச் சூழ்ந்தது. செடிகள் மட்டும் சலசலத்தன.


பெஞ்சின் மரப்பலகை குளிர்ச்சியாக முதுகைத் தொட்டது. காற்று வெறும் வயிற்றை அசைத்தது. தேவயானியின் விரல்கள் பூலின் மீது மெதுவாக நகர்ந்தன. மேலே. கீழே. நடுக்கம் விடவில்லை. சருமத்தின் சூடு உள்ளங்கையில் பதிந்தது. கனமானது. துடிப்பது.

மர்ம மனிதன் மூச்சு வேகமாக வந்தது. அவன் தொடை அவள் தொடையோடு இன்னும் இறுக்கமாக ஒட்டியது. இருள் அடர்த்தியாக இருந்தது. செடிகள் மட்டும் சலசலத்தன.ூரத்தில் நாய் ஒன்று குரைத்தது. குட்டை குட்டை.

மர்ம மனிதன் : நகர்த்து. வேகமா. உன் கை நின்னுட்டா உன் பொண்ணு இன்னைக்கே வீடியோ போகும்.

தேவயானி கண்ணை இறுக மூடினாள். விரல்கள் மெல்ல வேகமடைந்தன. மேலே. கீழே. மேலே. கீழே. உதடுகள் நடுங்கின. கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்தது. புடவை ஏற்கனவே கீழே கிடந்தது. ப்ளவுஸ் பாதியாக திறந்திருந்தது. பெட்டிகோட் இடுப்பில் மட்டும் தொங்கியது.

*பாவனா… என் பாவனா… இதைத் தாங்கு. இதைத் தாங்கினாள் அவளைக் காப்பாற்ற முடியும். இந்தக் கை என் கை இல்லை. இது தாயின் கை. தியாகத்தின் கை.*

மர்ம மனிதன் ஒரு கையால் அவள் மணிக்கட்டை இறுக்கப் பிடித்திருந்தான். இன்னொரு கை அவள் தோளில் இருந்தது. விரல்கள் ப்ளவுஸ் உள்ளே சென்றன. மார்பை அழுத்தின. மென்மையாக அல்ல. பசியுடன்.

மர்ம மனிதன் : ஆஹ்… நல்லா இருக்கு. உன் கை சூடா இருக்கு. தொடர்.

தேவயானி மூச்சு விட முடியவில்லை. விரல்கள் தானாகவே நகர்ந்தன. பூல் மேலும் உறுதியாயிற்று. சூடு அதிகரித்தது. அவள் உள்ளங்கை முழுவதும் ஈரமாயிற்று. வியர்வையா, வேற ஒன்றா தெரியவில்லை.

காற்று மீண்டும் வீசியது. செடிகள் சலசலத்தன. தூரத்தில் வாகன ஒலி. யாரோ போகிறார்கள். அவள் காதுகள் கூர்மையாயின. யாரும் வரக்கூடாது. யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.

மர்ம மனிதன் அவள் தலையைப் பிடித்தான். மெல்ல தாழ்த்தினான்.

மர்ம மனிதன் : இப்ப முட்டிப்போட்டு . வாயை திற.

தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தது. தலை தானாகவே எதிர்த்தது. ஆனால் கை பிடிப்பு இறுகியது.

தேவயானி : தயவு செய்து… இது… இது முடியாது… என் வயசு… நீ இளம்பையன்…

மர்ம மனிதன் : வாயை திற. இல்லன்னா இன்னைக்கே போகும். சீக்கிரம்.

குரல் அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் கத்தியைப் போல் வெட்டியது. தேவயானி கண்ணை மூடியபடி தலையைத் தாழ்த்தினாள். உதடுகள் நடுங்கின. வாயை மெல்லத் திறந்தாள்.

அவன் பூல் உதடுகளில் பட்டது. சூடு. கனம். உப்புச் சுவை. தேவயானி உள்ளே அலறினாள். ஆனால் வெளியே சத்தம் வரவில்லை. அவள் நாக்கு தானாகவே விலகியது. ஆனால் அவர் கை தலையை அழுத்தியது.

மர்ம மனிதன் : வாயை நல்லா திற. உறிஞ்சு.

தேவயானி கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன. நாக்கு தயக்கத்துடன் தொட்டது. உப்பு. சூடு. அவள் தொண்டை இறுகியது. வாந்தி உணர்வு வந்தது. ஆனால் அடக்கினாள்.

*இது நான் இல்லை. இது தேவயானி இல்லை. இது ஒரு தாய். மகளைக் காப்பாற்றும் தாய். பாவனா சிரிக்குறா… பாவனா படிக்குறா… பாவனாவுக்கு எதிர்காலம் வேணும்…*

மர்ம மனிதன் மூச்சு இன்னும் வேகமாக வந்தது. அவன் இடுப்பு மெல்ல அசைந்தது. பூல் வாயில் ஆழமாகச் சென்றது. தேவயானி தொண்டை அடைத்தது. கைகள் அவன் தொடையைப் பிடித்தன. தள்ள முயன்றன. பலம் இல்லை.

மர்ம மனிதன் : ஆஆஹ்… நல்லா… தொடர்… உன் வாய் சூடா இருக்கு…

செடிகள் மீண்டும் சலசலத்தன. காற்று அவள் முதுகைத் தொட்டது. பெஞ்சின் மரம் குளிர்ந்தது. அவள் முழங்கால்கள் தரையில் ஊன்றின. பெட்டிகோட் மேலே சரிந்தது. உடல் முழுக்க வெளிப்பட்டது. இருள் மட்டும் மறைத்தது.

தேவயானி உறிஞ்சினாள். மெதுவாக. நடுங்கியபடி. ஒவ்வொரு அசைவும் உள்ளே வேதனையைப் பெருக்கியது. அவள் கண்கள் மூடியிருந்தன. கண்ணீர் தரையில் விழுந்தது. மர்ம மனிதனின் கை அவள் தலையில் இருந்தது. விரல்கள் முடியைப் பிடித்தன.

நேரம் மெதுவாக நகர்ந்தது. ஐந்து நிமிடமா, பத்தாக தெரியவில்லை. அவன் மூச்சு முறிந்தது. உடல் இறுகியது.

மர்ம மனிதன் : கஞ்சிய முழுசா வாயில எடு…

தேவயானி முடியாதுன்னு தலையை ஆட்டினாள். ஆனால் அவர் கை விடவில்லை. பூல் ஆழமாகச் சென்றது. தொண்டை அடைத்தது. கண்ணீர் வேகமாக வந்தது. அவள் கைகள் அவன் கால்களைப் பிடித்தன.


சுமன் ஹாலில் டிவி முன் அமர்ந்திருந்தான். இரவு பத்து மணிக்கு மேல். வீடு அமைதியாக இருந்தது. அம்மா வெளியே போன பிறகு அவன் மனசு அமைதியாக இல்லை. தலைவலி மருந்து வாங்கப் போனாள் என்று சொன்னாள். ஆனால் முகம் சொன்னது வேறு.

திடீரென போன் அடித்தது. யோகிபாபு எண்.

சுமன் : யாரு?

யோகிபாபு : சுமன்… நான் யோகிபாபு. உன் அம்மாவைப் பார்த்தேன். X பிளாக் பின்னாடி. முகமூடி போட்ட ஒருத்தன் கூட நின்னுட்டு. அம்மா அழுதுக்கிட்டு இருந்தாங்க . என்ன பிரச்னைன்னனு தெரியல. நீ வந்து பாருடா. நான் rounds போட்டுட்டு வர்றேன். ஆனா உடனே வா.

சுமன் எழுந்தான். உடல் முழுக்க நடுக்கம். போனை கையில் இறுக்கினான்.

சுமன் : எங்க இருக்கு அந்த இடம்?

யோகிபாபு : பின்னாடி சுவர் பக்கம். செடிகளுக்குள்ள. இருட்டா இருக்கு. கவனமா வா.

சுமன் ஓடினான். லிஃப்ட் காத்திருக்கவில்லை. படிகளில் குதித்து இறங்கினான். கால்கள் தரையில் அடித்தன. இரவு காற்று முகத்தில் அடித்தது. தெரு விளக்குகள் மங்கின. X பிளாக் பின்னாடி ஓடினான்.

இருள் அடர்த்தியாக இருந்தது. செடிகள் சலசலத்தன. தூரத்தில் நாய் குரைப்பு. அப்போது கேட்டது – மெல்லிய அழுகை ஒலி. பெண் குரல். அம்மாவின் குரல்.

சுமன் வேகமாக நடந்தான். செடிகளை விலக்கினான். அங்கே நின்றான்.

தேவயானி தரையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். புடவை கலைந்திருந்தது. ப்ளவுஸ் இறுக்கமாக. முகம் சிவந்து, உதடுகள் வீங்கி, கண்கள் சிவப்பு. உடல் நடுங்கியது. கையில் கண்ணீர் துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்கு முன்னால் மர்ம மனிதன் நின்றான். முகமூடி. கையில் மொபைல்.

சுமன் கத்தினான்.

சுமன் : அம்மா!

மர்ம மனிதன் திரும்பினான். சுமன் தாவினான். முதல் அடி முகத்தில் பட்டது. மனிதன் பின்னால் சாய்ந்தான். மொபைல் கையிலிருந்து விழுந்தது. சுமன் அதை எடுத்தான். தரையில் அடித்தான். திரை உடைந்தது. மீண்டும் அடித்தான். மெமரி கார்டை இழுத்து உடைத்தான். சிறு துண்டுகள் தரையில் சிதறின.

மர்ம மனிதன் எழுந்து ஓடினான். இருளுக்குள் மறைந்தான். சுமன் துரத்தினான். ஆனால் செடிகளுக்குள் காணாமல் போனான்.

சுமன் திரும்பினான். தேவயானி இன்னும் தரையில். தலையை தாழ்த்தி அழுதாள். உதடுகள் நடுங்கின.

சுமன் அருகில் குனிந்தான். கையை அவள் தோளில் வைத்தான்.

சுமன் : அம்மா… நான் இருக்கேன். எழுந்திருங்க.

தேவயானி தலையை ஆட்டினாள். பேசவில்லை. கண்ணீர் தொடர்ந்து வந்தது. உடல் இன்னும் நடுங்கியது.

சுமன் அவளை தூக்கினான். அவள் எடை இலேசாகத் தோன்றியது. புடவையை சரி செய்தான். ப்ளவுஸ் பட்டன் இறுக்கினான். அவள் தலையை அவர் மார்பில் சாய்த்தாள். மூச்சு வேகமாக வந்தது.

சுமன் : அம்மா… இங்க நடந்ததை யாரிடமும் சொல்லாதீங்க. அப்பாவுக்கும் சொல்லாதீங்க. பாவனாவுக்கும் சொல்லாதீங்க. நான் பார்த்துக்கறேன். அந்த ஆள் தப்பிட்டான். ஆனா நான் கண்டுபிடிக்கிறேன். நீங்க அமைதியா இருங்க.

தேவயானி எதுவும் பேசவில்லை. கண்ணை மூடினாள். சுமன் அவளை தூக்கி வீட்டை நோக்கி நடந்தான். கால்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன. இரவு காற்று அவர்கள் முதுகைத் தொட்டது. தூரத்தில் யோகிபாபு ஓடி வந்தான்.

யோகிபாபு : சுமன்… என்ன ஆச்சு? அந்த ஆள் யாரு?

சுமன் : தெரியல . யாருக்கும் தெரியக்கூடாது . நான் பார்த்துக்கறேன்.

யோகிபாபு தலையசைத்து பின்வாங்கினான்.

வீட்டு வாசல் வந்தது. சுமன் கதவைத் திறந்தான். உள்ளே அமைதி.

சுமன் தேவயானியை அவள் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். கதவை மூடினான். அவளை படுக்கையில் உட்கார வைத்தான். தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தான். அவள் குடித்தாள். கை நடுங்கியது.

சுமன் : அம்மா… படுங்க. நான் இங்க இருக்கேன். யாரும் வர மாட்டாங்க. இங்க நடந்ததை யாரிடமும் சொல்லாதீங்க. நான் சொல்றேன்.

தேவயானி தலையை ஆட்டினாள். கண்கள் இன்னும் சிவந்திருந்தன. உதடுகள் வீங்கியிருந்தன. புடவை சரியில்லை. ப்ளவுஸ் இறுக்கமாக. உடல் நடுக்கம் குறையவில்லை. அவள் எதுவும் பேசாமல் படுக்கையில் சாய்ந்தாள். சுமன் கதவை சாத்திட்டு . வெளியே நின்றான்.

அவன் மனசு கொதித்தது. அந்த ஆள் யார்? எப்படி அம்மாவை அங்க அழைத்தான்? மொபைல் உடைச்சுட்டேன் . ஆனா அந்த ஆள் தப்பிட்டான். நாளைக்கு தேடணும்.

தேவயானி அறைக்குள் அமைதியாக இருந்தாள். கண்கள் மூடியிருந்தன. உள்ளே பாவனாவின் முகம் மட்டும் தெரிந்தது. தாய்மைக்காக செய்த தியாகம். உடல் காயம். மனசு காயம். ஆனால் குடும்பம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது என்ற ஒரே எண்ணம் அவளை அமைதியாக வைத்தது.

வீடு மீண்டும் அமைதியாக இருந்தது. இரவு ஆழமாகச் சென்றது.




சுமன் அறை வாசலில் நின்றான். கதவு பூட்டியிருந்தது. உள்ளே அம்மா படுக்கையில் சாய்ந்திருந்தாள். மூச்சு மெல்ல வந்தது. அவன் காலடிகளை கேட்கவில்லை. வெளியே ஹால் அமைதியாக இருந்தது. டிவி அணைந்திருந்தது. சுவர் கடிகாரம் இரண்டு மணி காட்டியது.

அவன் சுவரில் சாய்ந்து நின்றான். மெமரி கார்டு உடைந்த துகள்கள் பாக்கெட்டில் இருந்தன. மனசு அமைதியாக இல்லை. அந்த ஆள் யார்? எப்படி அம்மாவை அங்க அழைத்தான்? யோகிபாபு சொன்னது போல முகமூடி. ஆனால் உடல் இளமையாக இருந்தது.

உள்ளே சலசலப்பு. படுக்கை சத்தம். தேவயானி எழுந்தாள். கண்கள் திறந்தன. முதலில் இருள். பிறகு சுவரில் விழும் மெல்லிய வெளிச்சம். உடல் வலித்தது. தொண்டை வறண்டிருந்தது. உதடுகள் இன்னும் வீங்கியிருந்தன. அவள் கையால் முகத்தைத் துடைத்தாள். கண்ணீர் உலர்ந்திருந்தது. ஆனால் கண்கள் எரிச்சலுடன் இருந்தன.

கதவு மெல்ல திறந்தது. சுமன் உள்ளே வந்தான். கதவை மூடினான். அவள் படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள். புடவை இன்னும் சரியில்லை. ப்ளவுஸ் இறுக்கமாக. தலைமுடி கலைந்திருந்தது.

சுமன் அருகில் நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் தலையை தாழ்த்தினாள்.

சுமன் : அம்மா… எழுந்திட்டீங்களா?

தேவயானி தலையை ஆட்டினாள். பேசவில்லை. கண்கள் தரையைப் பார்த்தன.

சுமன் : தண்ணி வேணுமா? மருந்து வேணுமா?

அவள் மீண்டும் தலையை ஆட்டினாள். கை நடுங்கியது. சுமன் எழுந்து போய் தண்ணீர் கொண்டு வந்தான். அவள் கையில் கொடுத்தான். அவள் மெல்ல குடித்தாள். தொண்டை வலித்தது. தண்ணீர் இறங்கும்போது கண்கள் மூடின.

சுமன் மீண்டும் அமர்ந்தான். இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர். வெளியே காற்று ஜன்னல் வழியே வந்தது. திரைச்சீலை லேசாக அசைந்தது.

சுமன் : அம்மா… நான் கேக்கிறேன். அந்த ஆள் யாரு?

தேவயானி கண்களை உயர்த்தினாள். சுமனைப் பார்த்தாள். பார்வை நீண்டது. உதடுகள் அசைந்தன. ஆனால் சத்தம் வரவில்லை. கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் திரண்டது. அவள் தலையை திருப்பினாள்.

*மகன் பார்த்துவிட்டான். அந்த நிலையில். தரையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். உதடுகள் வீங்கி. உடல் நடுங்கி. அவன் கண்களில் என்ன தெரிந்தது? வெட்கமா? கோபமா? அருவருப்பா? தாய் என்ற முகத்தை இழந்துவிட்டேனா?*

சுமன் : சொல்லுங்க அம்மா. நான் பார்த்தேன். ஆனா எதுவும் கேக்கலை. நீங்க சொல்லுங்க.இல்லை நான் கண்டுபிடிக்கிறேன்.

தேவயானி கைகளை மடியில் பிசைந்தாள். நகம் உள்ளங்கையில் பதிந்தது. உடல் இன்னும் நடுங்கியது. அவள் மெல்ல தலையை ஆட்டினாள். பேச மறுத்தாள்.

சுமன் பெருமூச்சு விட்டான். எழுந்து ஜன்னல் பக்கம் சென்றான். வெளியே இருள். தெரு விளக்கு ஒன்று மங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது போன் அடித்தது. யோகிபாபு.

சுமன் : சொல்லுங்க அண்ணா.

யோகி பாபு: சுமன்... நான் எல்லாவற்றையும் சரிபார்த்துவிட்டேன். அந்த நபர் வளாகத்திற்குள் நுழைந்ததாகத் தெரியவில்லை; கேமராவிலும் அவர் சிக்கவில்லை. ஆனால், பழைய கட்டிடத்திற்கு அருகில் ஒரு பைக் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது—சிவப்பு நிற பைக். அதன் நம்பர் பிளேட் சேறு பூசப்பட்டிருந்தது. நான் அந்த எண்ணை சரியாகக் குறித்து வைத்துக்கொண்டேன். நாளை காலையில் அதைப்பற்றி விசாரிக்கலாம். நீ வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்து அம்மாவைக் கவனித்துக்கொள்.

சுமன்: "அந்த எண்ணைச் சொல்."

யோகி பாபு அந்த எண்களைச் சொன்னார். சுமன் அவற்றை நினைவில் நிறுத்திக்கொண்டான். அவன் தொலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்தான்.

சுமன் திரும்பிப் பார்த்தான். தேவயானி இன்னும் அதே நிலையில்தான் இருந்தாள். அவளது கண்கள் அவன் மீதே நிலைத்திருந்தன. வார்த்தைகள் இல்லை—வெறும் பார்வை மட்டுமே. அந்தப் பார்வையில் பயம், கூச்சம், நன்றியுணர்வு மற்றும் குற்ற உணர்வு ஆகியவை கலந்திருந்தன.

சுமன் அருகில் வந்து அமர்ந்தான். அவன் அவளது கையைத் தொடவில்லை.

சுமன்: "அம்மா... நான் வந்துட்டேன். நான் யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன். நீங்களும் சொல்லாதீங்க. நாளைக்குக் காலையில நான் கிளம்பிடுவேன். அந்த ஆளைத் தேடிப் போவேன். நீங்க கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க."


தேவயானி அவனை மீண்டும் பார்த்தாள். அவள் பார்வை அவன் மீதே நிலைத்திருந்தது. அவள் உதடுகள் அசைந்தன, ஆனால் வார்த்தைகள் வரவில்லை. மெதுவாகத் தலையசைத்தவள், பின்னால் இருந்த கட்டிலில் சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.


சுமன் எழுந்து கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து, அதை மூடினான். அவன் கைகளை இறுக்கமாக மூடியபடி ஹாலில் நின்றான்.


உள்ளே, தேவயானி கண்களை மூடியபடி படுத்திருந்தாள். அவள் மனம் அமைதியின்றித் தவித்தது.


*என் மகன் என்னைப் பார்த்துவிட்டான். அந்த இடத்தில்... அந்த நிலையில். என் முகம் அவன் நினைவில் பதிந்துவிட்டது. நான் ஒரு தாய்; ஆனாலும் இன்று அவனுக்கு முன்னால் வேறொருத்தியாக நின்றேன்—எல்லாம் பாவனாவைக் காப்பாற்றத்தான்... ஆனால் என் மகன் அதைப் பார்த்துவிட்டான். இந்த அவமானம் எப்படி மறையும்?*


வெளியே, சுமன் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான். யோகி பாபு கொடுத்திருந்த எண்ணை அவன் தன் கைப்பேசியில் பார்த்தான். விடியும் வரை காத்திருந்து, பிறகு தேடலைத் தொடங்கலாம் என்று நினைத்தான்.


வீடு அமைதியாக இருந்தது, ஆனால் இருவரின் மனதிற்குள்ளும் ஒரு புயல் வீசிக்கொண்டிருந்தது.


திங்கட்கிழமையின் விடியற்காலை நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

***

[Thamizh13]

Super bro am eagerly waiting for next update

[karthikhse12]

நண்பா இப்போது உங்கள் கதை முழுவதும் படித்தேன் மிகவும் அருமையாக இருந்தது.அதிலும் இந்த கதையின் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரங்கள் விளக்கம் அளித்து சொல்லி இந்த கதையின் நாயகி தேவயானி மகிழ்ச்சி குடும்பத்தில் அந்த போன் கால் மூலமாக அவள் அடைந்த பயத்தை சொல்லியது மிகவும் தத்ரூபமாக இருந்தது. அந்த மர்மமான மனிதன் தன் மூத்த மகள் பாவனா காப்பற்ற தேவயானி செய்யும் செயல்கள் சொல்லியது மிகவும் நேர்த்தியாக இருந்தது. பின் பாபு போன் கால் மூலமாக தன் தாய் பிரச்சினை சுமன் அறிந்து அந்த மர்மநபர் அடித்து மெமரி கார்டு உடைத்து அவன் தப்பித்து சென்றதை பார்க்கும் போது அடுத்த பதிவு எதிர்பார்ப்பு எழுந்துள்ளது.


தயவுசெய்து கதை தொடர்ந்து எழுத வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன்

[Sparo]

Fantastic update bro

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 6

காலை எட்டேகால் மணி. சென்னையின் சத்தங்கள் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் சுவர்களுக்குள்ளே அடங்கிப் போயிருந்தன. நான்காவது தளத்தின் அந்த அமைதியான கூடத்தில், திறந்த கதவருகே சுமன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது வலது கை கதவின் சட்டத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த மரச் சட்டத்தின் மீது அவனது விரல்கள் இறுகப் பற்றியிருந்தன. நகங்கள் வெளிறிப் போயிருந்தன. அவனுக்கு எதிரே, வீட்டின் மையப் பகுதியில், தேவயானி நின்றிருந்தாள். வெள்ளை நிறப் புடவை அவள் உடலைச் சுற்றியிருந்தது. அந்தப் புடவையின் மடிப்புகள் நேற்று இரவு மாடியிலும் அதற்குப் பின்னும் நடந்த பயங்கரமான சம்பவங்களின் போது கலைந்திருந்தன. அந்தத் கலைந்த தோற்றம் அவளது ஆன்மாவின் சிதைவை அப்படியே வெளிக்காட்டியது.
அவளது கண்கள் தரையை நோக்கியே குனிந்திருந்தன. அந்தப் பார்வையில் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லை. உறைய வைக்கும் ஒரு அமைதி அவளது முகத்தை மூடியிருந்தது. உதடுகள் லேசாகத் திறந்து, மூச்சுக்காற்று ஒழுங்கற்ற முறையில் வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவளது தொண்டை பகுதி ஏதோ ஒன்றை விழுங்க முயல்வது போல் லேசாக அசந்தது. ஆனால் வார்த்தைகள் வரவில்லை. வர முடியாது. நேற்றிரவு அந்த இருண்ட மூலையில், அந்த இளம் வாலிபனின் உடலோடு தன் உடல் கலந்த அந்த நரகத்தை அவள் நினைவுகூர்ந்தாள். அந்த நினைவே அவளது ரத்த ஓட்டத்தை உறையச் செய்தது. இப்போது, அதே மனிதன் ஒரு காவல் நிலையத்தில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறான். அவனைக் காட்டித் தர வேண்டும் என்று தன் சொந்த மகன் தன் கண்முன்னே அழைக்கிறான்.

சுமன் : அம்மா…

அவனது குரல் அந்த அறையின் காற்றை வெட்டிக் கொண்டு மெலிதாக ஒலித்தது. அது ஒரு அதட்டல் அல்ல. அல்லது அவசரமான அழைப்பும் அல்ல. அது உடைந்த ஒரு மகனின் வழிகேள். அவன் தன் தாயின் நிலையைப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் கோபம் இல்லை. வெறுமை இல்லை. மாறாக, சொல்ல முடியாத ஒரு தவிப்பும், தன் தாயை அந்த இக்கட்டான நிலையிலிருந்து எப்படி மீட்பது என்ற தெரியாமையின் தத்தளிப்பும் இருந்தது.

சுமன் : தயவுசெய்து... என்கூட வாம்மா.

அவன் யாருன்னு நீங்க காமிச்சா மட்டும்தான் அவனை சட்டத்தின் முன்னால நிறுத்த முடியும். நாம சும்மா விட முடியாது.

தேவயானி தன் தலையை மெல்ல உயர்த்தினாள். அவளது கண்கள் சுமனின் முகத்தில் நிலைத்தன. அந்தப் பார்வையில் ஒரு தாயின் பரிதவிப்பும், எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டவளின் வெறுமையும் கலந்திருந்தன. அவளது இமைகளில் தங்கியிருந்த கண்ணீர் துளி ஒன்று வழியாமல் அப்படியே நின்றது. அவளது இதழ்கள் நடுங்கின.

தேவயானி : சுமன்…

அவளது குரல் ஏதோ பாதாளத்திலிருந்து எழுந்து வருவது போல் மிகக் குறைவாகக் கேட்டது. தொண்டை கரகரத்திருந்தது.
தேவயானி : நான்... நான் அங்க வர முடியாது டா... என்னை விட்டுடு...
சுமன் : அம்மா! என்ன பேசுறீங்க நீங்க? அவன் உன்னை என்ன பண்ணான்னு எனக்குத் தெரியும்! நேத்து ராத்திரி... நான் நேரில் பார்த்தேன் அம்மா! அந்த நாசமாப் போனவன் உன்னை என்னென்னவோ கஷ்டப்படுத்தியிருக்கான். அவனை சும்மா விடணும்னு சொல்றியா?
அந்த வார்த்தைகள் அந்த அறையின் சுவர்களில் மோதித் திரும்பின.

சுமனின் குரல் உயர்ந்து, அவனது மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. அவன் வலது கை முஷ்டியாக இறுகியது. அவனது ரத்த நாளங்கள் கழுத்திலும் நெற்றியிலும் புடைத்துக் கொண்டன. நேற்றிரவு அந்த மர்ம நபரைத் தன் கைகளால் அடித்துத் துவைத்த கோபம் மீண்டும் அவனுக்குள் கொப்பளித்தது. ஆனால், அதையெல்லாம்விடத் தன் தாயின் முகத்தில் தெரியும் அந்தப் பீதி அவனை உலுக்கியது.

தேவயானி தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். அவளது உடல் முழுவதுமாக நடுங்கத் தொடங்கியது. அந்த நடுக்கம் அவளது புடவையின் மூலையிலிருந்து அவளது கால்கள் வரை பரவியது. அவள் பின்னோக்கி இரண்டு அடிகள் வைத்து சோபாவின் ஓரத்தில் சாய்ந்தாள்.

தேவயானி : இல்ல... வேண்டாம்பா... நான் அந்த இடத்துக்குப் போனா... அங்கே இருக்கிற போலீஸ்காரங்க என்னை என்ன கேட்பாங்க? அவங்க கண்ணைப் பார்த்து நான் எப்படி ந்ப்பேன்? நேத்து நடந்ததை... அந்த நரகத்தை... நான் எப்படி இன்னொரு தடவை என் வாயால சொல்றேன்? என் மானம்... இந்த குடும்பத்தோட மானம்... வீதிக்கு வந்துடுமே டா…

சுமன் அவளது அருகில் வேகமாக நடந்து வந்தான். அவளது தோள்களைத் தன் கைகளால் மென்மையாகப் பற்றினான். அந்தத் தொடுதல் தேவயானியை மேலும் சுருங்கச் செய்தது. அவள் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல தன் உடலைச் சுருக்கிக் கொண்டாள்.

சுமன் : அம்மா... என்னைப் பார். என் முகத்தைப் பார்.

அவன் குரல் நடுங்கியது. அவனது கண்களிலும் நீரும் கோபமும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு எழுந்தன.

சுமன் : மானம் முக்கியமா, இல்லை நீ முக்கியமா? அந்தப் பாவி உன்னை வச்சு மிரட்டி என்னென்னவோ பண்ணியிருக்கான். இன்னைக்கு அவனுக்குத் தண்டனை கிடைக்காட்டி, நாளைக்கு அவன் வேற எதை எதையோ கேப்பான். உன்னை நான் விட்டுக் கொடுப்பேன்னு நினைக்கிறியா? யாருக்கும் ஒன்னும் தெரியாது. நான் இருக்கேன் உனக்குப் பின்னாடி. என்னை நம்பு அம்மா.

தேவயானி தன் கண்களைத் திறந்தாள். சுமனின் கண்களுக்குள் தெரிந்த அந்த உறுதியும், தாயைக் காக்க வேண்டும் என்ற வெறியும் அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான பாதுகாப்பை வழங்கியது. ஆனாலும் அவளது கால்கள் தரையை விட்டு நகர மறுத்தன. அந்த வீட்டில் இருந்து வெளியேறி, வெயில் அடிக்கும் அந்தத் தெருவைக் கடந்து, காவல் நிலையத்தின் படியில் கால் வைப்பது எப்படி என்ற பயம் அவளது தொண்டையை அடைத்தது.

அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் இரும்பு வாசல் கதவு திறக்கப்பட்டு மூடும் சத்தம் மெலிதாக ஒலித்தது. சுமனும் தேவயானியும் வெளியே வந்தார்கள். வீதி இன்னும் முழுமையாக விழித்துக் கொள்ளவில்லை. காலை நேரத்துச் சூரியனின் வெளிச்சம் கட்டிடங்களின் நிழல்களோடு போராடிக்கொண்டிருந்தது. காற்று சற்று குளிராக இருந்தது. ஆனால் அந்தச் சூழலின் குளிர்மை அவர்களின் மனதின் வெப்பத்தையோ அல்லது பதற்றத்தையோ குறைக்கவில்லை.

தேவயானி தன் கருப்பு நிறப் புடவையின் தலைப்பால் முகத்தின் பாதியை மறைத்துக் கொண்டாள். அவளது பார்வை எதிரே உள்ள வீடுகளின் சுவர்களையோ அல்லது தெருவில் நடமாடும் மனிதர்களையோ பார்க்கவில்லை. அவள் தன் கால்களை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டு மிக மெதுவாக நடந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்கு ஒரு இரும்புச் சுமையைச் சுமந்து செல்வது போல் இருந்தது. சுமன் அவளுக்கு அருகில், அவளது வலது பக்கமாகவே நடந்தான். அவன் உடல் ஒரு கேடயம் போல் தேவயானியை மறைத்துக் கொண்டது போல் இருந்தது. தெருவில் யாராவது பார்த்தால் சாதாரண தாயும் மகனும் செல்வது போல் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக அவன் தன் கைகளை இயல்பாக வைத்துக் கொள்ள முயன்றான், ஆனால் அவனது விரல்கள் நடுங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தன.
வழியில் தெரு முக்கில் இருந்த மளிகைக் கடைக் காரர் அவர்களைப் பார்த்து லேசாகத் தலையசைத்தார்.

தேவயானி அதைக் கவனிக்கவே இல்லை. அவள் பார்வை கீழே பதிந்திருந்தது. அவளது மனதுக்குள் மீண்டும் அதே காட்சிகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அந்த மாடியின் இருள், அந்த மர்ம மனிதனின் கரடுமுரடான தொடுதல், அவளது உதடுகளில் பதிந்த அந்த அசிங்கமான முத்தம், அவளது விரல்களை அவனது உடலில் பலவந்தமாக ஓடச் சொன்ன அந்த உத்தரவு... எல்லாமே ஒரு சினிமாப் படத்தைப் போல் அவளது மண்டைக்குள் திரும்பத் திரும்ப ஓடின.

தேவயானி : சுமன்…

அவள் மெலிதாக முணுமுணுத்தாள். அவளது குரல் காற்றுடன் கலந்து கரைந்துபோனது.

சுமன் : சொல்லுங்கம்மா... பயப்படாதீங்க. நான் கூடவே இருக்கேன்ல?

தேவயானி : ஒருவேளை... அங்க இருக்கிறவங்க... அந்த போலீஸ்காரங்க... என்னை தப்பா நினைப்பாங்களா? நான் ஏன் தனியா ராத்திரி போனேன், ஏன் அவன்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டேன்னு கேட்பாங்களா? என்னால... என்னால அந்த கேள்விகளைத் தாங்க முடியாது டா…

சுமன் நின்றுவிட்டான். அவனும் நின்றான். தெருவின் நடுவே அவர்கள் நின்றதைக் கண்டு எதிர் வீட்டு பால்கனியில் இருந்த பெண் ஒருத்தி அவர்களை விகாரமாகப் பார்த்தாள்.

சுமன் அந்தப் பார்வையைத் தாண்டி தன் தாயின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கைகள் தேவயானியின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டன. அந்தப் பிடியில் ஒரு மகனின் பாசமும் பலமும் இருந்தது.

சுமன் : யாருமே உன்னை ஒரு வார்த்தை தப்பா கேட்க மாட்டாங்க அம்மா. அப்படி யாராவது கேட்டா, நான் இருக்கேன். நான் பாத்துக்கிறேன். நீ எதுக்கும் கவலைப்படாத. அவன்தான் தப்பு பண்ணியிருக்கான். அவனுக்குத்தான் தண்டனை. வா...

இன்னும் கொஞ்ச தூரம்தான்.
அவர்கள் இருவரும் காவல் நிலையத்தை நோக்கி மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினர். அந்த ஐநூறு அடி தூரம் அவர்களுக்கு ஐநூறு மைல்கள் போல் நீண்டு கொண்டே சென்றது. சூரியன் இப்போது கொஞ்சம் மேலே ஏறியிருந்தது. அதன் வெப்பம் அவர்கள் மீது படத் தொடங்கியிருந்தது. தேவயானியின் நெற்றியில் வியர்வை துளிகள் முத்து முத்தாகப் பூத்தன. ஆனால் அவள் அதைத் துடைக்கக் கூட நினைக்கவில்லை. அவளது ஒட்டுமொத்த கவனமும் அந்த காவல் நிலையத்தின் நீல நிறக் கட்டடத்தின் மீதே இருந்தது.

காவல் நிலையத்தின் உள்ளே நுழைந்ததும் ஒருவிதமான இரும்பு வாசனையும், காகிதங்களின் மணமும், மனிதர்களின் சோர்வான மூச்சுக் காற்றும் அவர்களை வரவேற்றன. அந்த அறையின் மூளையில் இருந்த மின்விசிறி சுழலும் சத்தம் 'சீர்... சீர்...' என்று எரிச்சலூட்டும் வகையில் ஒலித்தது. சுவர்களில் ஒட்டப்பட்டிருந்த குற்றவாளிகளின் புகைப்படங்களும், தேடப்படும் நபர்களின் சுவரொட்டிகளும் அந்தச் சூழலின் இறுக்கத்தை மேலும் கூட்டின.

தலைமை ஆய்வாளரின் அறைக்கு அருகில் உள்ள விசாரணைப் பகுதியில், ஒரு மர நாற்காலியில் அந்த மர்ம நபர் உட்கார வைக்கப்பட்டிருந்தான். அவனது முகத்திலிருந்த முகமூடி இப்போது அகற்றப்பட்டிருந்தது. அவன் பார்ப்பதற்கு இருபது அல்லது இருபot தொண்ணூறு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு இளம் வாலிபன். அவனது முகம் சற்று சாதாரணமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் இருந்த அந்தத் திமிரும், பயமற்ற பார்வையும் யாருக்கும் அருவருப்பைத் தரும் வகையில் இருந்தது. அவன் தன் கால்களை ஆட்டிக்கொண்டும், கைகளைக் கட்டிக்கொண்டும் சாவகாசமாக உட்கார்ந்திருந்தான்.
சுமனும் தேவயானியும் உள்ளே நுழைந்தனர். சுமன் தன் தாயின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு அவளை அழைத்துச் சென்றான். தேவயானியின் கண்கள் அந்த நபரின் மீது பட்ட மாத்திரத்தில், அவளது கால்கள் மரத்துப்போனது போல் நின்றன. அவளது உடல் முழுவதுமாக ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் சிலிர்த்தது. தொண்டை அடைத்து, மூச்சுத் திணறியது. அவள் கண்களை மூட முயன்றாள், ஆனால் அந்தப் பார்வை அவளை ஈர்த்தது போல் இருந்தது.

அந்த வாலிபன் நிமிர்ந்து அவர்களைப் பார்த்தான். குறிப்பாகத் தேவயானியைப் பார்த்ததும் அவனது உதடுகளில் ஒரு விகாரமான, குரூரமான புன்னகை விரிந்தது. அந்தப் புன்னகை நேற்றிரவு அவன் சொன்ன அந்த மிரட்டல் வார்த்தைகளை மீண்டும் தேவயானியின் காதுகளில் ஒலிக்கச் செய்தது.

வாலிபன் : ஓ... வந்துட்டீங்களா? நான் நினைச்சேன்... நீங்க வரமாட்டீங்கன்னு. ஆனா உங்க மகன் உங்களை இழுத்துட்டு வந்துட்டான் போல இருக்கே!

அவன் சாவகாசமாகப் பேசினான். அந்தப் பேச்சில் எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லை. மாறாக ஒருவிதமான இழிவான சந்தோஷம் இருந்தது.

சுமன் கோபத்தில் பாய்ந்து செல்ல முயன்றான். அவனது கைகள் அந்த வாலிபனின் சட்டையைப் பற்றித் இழுக்கத் தயாராகின. ஆனால் அங்கே நின்றிருந்த காவலர் ஒருவர் சுமனின் தோளில் கை வைத்துத் தடுத்தார்.
காவலர் : தம்பி... அமைதியா இருங்க. இது போலீஸ் ஸ்டேஷன். இன்ஸ்பெக்டர் வர்றதுக்குள்ள நீங்களா எதுவும் பண்ணக் கூடாது.

சுமன் தன் கைகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான். அவனது பற்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிச் சத்தமிட்டன. அவன் கோபத்தால் நடுங்கினான். தன் தாயின் நிலையைப் பார்த்த அவனுக்கு அந்த ஆளை அங்கேயே கொன்றுவிட வேண்டும் போல் இருந்தது.

சுமன் : அம்மா... இவன்தான் தானா? நேத்து உன்னை மிரட்டுனது இவன்தானா? நல்லா பாத்து சொல்லுங்கம்மா.

தேவயானி நடுங்கும் உடலோடும், உறைந்துபோன பார்வையோடும் அந்த வாலிபனைப் பார்த்தாள். அவளது உதடுகள் லேசாக அசைந்தன. அவளுக்கு மூச்சு விடுவதே கடினமாக இருந்தது. அந்த அறையின் சுழலும் மின்விசிறியின் சத்தம் மட்டுமே அவர்களுக்கு இடையே ஒலித்தது.
தேவயானி தன் கையை மெல்ல உயர்த்தினாள். அவளது விரல் அந்த வாலிபனை நோக்கி நீண்டு நடுங்கியது. அவளது தொண்டை வழியாக வெளிப்பட்ட அந்த ஒரு வார்த்தை அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்தது.

தேவயானி : ஆமா... இவன்தான்... இவன்தான் சார் என்னை...
அவள் வார்த்தையை முடிக்க முடியாமல் தலைகுனிந்து அழுதாள். அவளது தோள்கள் குலுங்கின.

காவல் நிலையத்தின் அந்த மூலையில் ஒரு மெல்லிய நிழல் போல் தேவயானி நின்றிருந்தாள். சுவரின் ஓரத்தில் அவள் சாய்ந்து கொண்ட விதம், அவள் எப்போது வேண்டுமானாலும் மயங்கி விழுந்துவிடுவாள் என்பதை உணர்த்தியது. சுமன் அவளுக்கு அருகில் நின்று, அவளது முதுகை மென்மையாகத் தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் அந்த வாலிபனின் மீதே உறுதியோடு பதிந்திருந்தன.

அந்த வாலிபன் இப்போது நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து நின்றான். காவலர்கள் அவனைச் சுற்றி நின்றிருந்தனர். ஆனாலும் அவனது தோரணையில் எந்த ஒரு பயமும் இல்லை. அவன் தன் கழுத்தை இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும் திருப்பினான். பிறகு, அங்கிருந்த காவலர்களின் பார்வை சற்று விலகிய அந்த வினாடியில், தன் பார்வையை நேராகத் தேவயானியின் மீது திருப்பினான்.

அவன் தேவயானியைப் பார்த்துக் கொண்டே மிக மெதுவாக ஒரு அடியை எடுத்து வைத்தான். அவனது உதடுகள் விரிந்தன. அந்தப் புன்னகை வெறும் சிரிப்பு அல்ல; அது ஒரு மிருகத்தின் பற்கள் வெளியே தெரியும் குரூரமான பார்வை.

வாலிபன் : நீங்க என்னை காட்டிட்டீங்க... ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனா... நீங்க என்னைக் காட்டிட்டதால மட்டும் எல்லாமும் முடிஞ்சு போச்சுனு நினைச்சிடாதீங்க, தேவயானி அம்மா…

அவன் அந்த 'அம்மா' என்ற வார்த்தையை அழுத்தி, ஒருவிதமான கேலியுடன் உச்சரித்தான்.

வாலிபன் : என்கிட்ட இருக்கிற போட்டோவும், அந்த வீடியோவும் வெறும் உங்களோடது மட்டும் இல்லை... உங்க குடும்பத்தோட மானம். இன்னைக்கு நான் உள்ள போனா என்ன? என் கூட இருக்கிற பசங்க அதை என்ன பண்ணுவாங்கனு உங்களுக்குத் தெரியாது... நினைச்சுப் பாருங்க... உங்கப் பொண்ணு பாவனா... அவ காலேஜுக்குப் போகும்போது என்ன நடக்கும்னு…

அந்தப் பெயர் அடிபட்ட மாத்திரத்தில் தேவயானி அதிர்ந்து நிமிர்ந்தாள். அவளது கண்கள் பயத்தால் கோளங்களாக விரிந்தன. அவளது தொண்டையிலிருந்து ஒரு அலறல் வெளிவர முயன்றது, ஆனால் அது வெளியே வர முடியாமல் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டது.

தேவயானி : வேண்டாம்... என் பொண்ணு... என் பாவனாவை ஒன்னும் பண்ணாத... நான் உன்கிட்ட என்ன வேணும்னாலும் கேட்கிறேன்... போலீஸ் கிட்ட சொல்லிட்டேன், ஆனா என் குடும்பத்தை விட்டுடு…


அவள் அவனது காலடியில் விழுவது போல் முன்நோக்கிச் சென்றாள். ஆனால் சுமன் உடனடியாகப் பாய்ந்து சென்று அவளது இடுப்பைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

சுமன் : அம்மா! என்ன பண்ணுறீங்க நீங்க? எமதர்மன் மாதிரி நிக்கிற இவன் சொல்றதை நம்பி ஏன் இப்படி இறங்கிப் பேசுறீங்க? இன்ஸ்பெக்டர் கிட்ட இவன் மிரட்டுறதைச் சொல்றேன், நில்லுங்க!

சுமன் கத்தினான். ஆனால் அந்த வாலிபன் அதைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. அவன் கைவிலங்கு மாட்டப்பட்ட தனது கைகளைத் தூக்கி ஒரு விசித்திரமான பாவனையில் அசைத்தான். அவனது முகத்தில் இருந்த அந்த குரூரமான சிரிப்பு இன்னும் அகலமானது.

வாலிபன் : நீ என்ன பண்ணுவ தம்பி? போலீஸ் என்னை இன்னைக்கு உள்ள வைப்பாங்க... நாளைக்கு வெளிய வருவேன். அப்போ இருக்கு உனக்கும் உன் குடும்பத்துக்கும்…

காவலர்கள் அவனது தோளில் பலமாகத் தட்டி, "வாய் மூடிட்டு நடடா உள்ளே!" என்று அவனை இழுத்துச் சென்றார்கள். அந்த விசாரணை அறைக்குள் அவனது செருப்புச் சத்தம் 'டொக்... டொக்...' என்று எதிரொலித்தது.


காவல் நிலையத்தின் பெரிய மேஜைக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்த ஆய்வாளர், சுமன் கொடுத்த புகாரையும் தேவயானி சொன்ன அடையாளத்தையும் பதிவு செய்துகொண்டார். அந்த மர்ம நபர் மீது சட்டப்படி வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டு, அவனைத் தற்காலிகமாகச் சிறைக் கூடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். ஆனால் அந்த அறையின் காற்று இன்னும் அமைதியடையவில்லை.
சுமன் தன் தாயை ஒருவாறு தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு அந்த காவல் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்தான். காவல்காரன் வீதியின் மதிய வெயில் இப்போது நன்றாகவே ஏறியிருந்தது. சுற்றிலும் வாகனங்களின் ஓசையும், கடைகளின் சத்தமும் கேட்கத் தொடங்கின.

[Devayani rasigan]

Iஅத்தியாயம் 7

சென்னையின் அந்தச் சிறிய காவல் நிலையத்தின் வெளிக்கதவு இரும்புச் சத்தத்துடன் திறந்தது. அந்தச் சத்தம் காதுகளுக்குள் ஊசியாக இறங்கியது போல் ஒரு கணம் அதிர்வு உண்டானது. அந்தச் செவ்வக வடிவக் கட்டடத்தின் சுவர்களில் ஊறியிருந்த பல ஆண்டு கால வியர்வையும், காய்ந்த காகிதங்களின் வாசனையும், மூலையில் கிடந்த இரும்புப் பெட்டிகளின் துாசியும் சேர்ந்து காற்றில் ஒருவிதமான பாரமான கனத்த தன்மையை உருவாக்கியிருந்தன. காவல் நிலையத்தின் வராண்டாவில் சிமெண்ட் தரை குளிராக இருந்தது. அந்தத் தரைக்கு மேலே இரண்டு ஜோடி கால்கள் பதிந்தன.

சுமன் முதலில் வெளியே வந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் தேவயானி மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து வெளியே வந்தாள். அவளது வலது கை தன் கருப்பு நிறப் புடவையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தது. அந்த விரல்கள் வெளிறிப் போய், ரத்த ஓட்டமின்றி வெளுத்திருந்தன. அவளது கண்கள் அந்த வெளிச்சத்தைத் தாங்க முடியாமல் ஒரு கணம் சுருங்கி விரிந்தன. காலை நேரத்துச் சூரிய ஒளி அந்தச் செங்குத்தான வராண்டாவின் மீது பட்டுத் தெறித்தது. ஆனால் அந்த வெயிலின் வெப்பம் அவளது உடலின் உள்ளே உறைந்திருந்த அந்தப் பனி போன்ற நடுக்கத்தை எள்ளளவும் குறைக்கவில்லை.

நேற்று இரவு நடந்த அந்த நரகம்...
அதைத் தொடர்ந்து இந்த விடியற்காலையில் அந்த மர்ம மனிதனைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்திய அந்தப் பயணம்... எல்லாமே தேவயானியின் மூளையைச் சுழலச் செய்தன. அவள் காவல் நிலையத்தின் வெளிப்படிகளில் இறங்கும்போது இடது கால் லேசாகத் தள்ளாடியது. அவளது கண்கள் தரையை நோக்கியே குனிந்திருந்தன.

அப்போது அவள் அறியாமலேயே தன் பார்வையைச் சற்று உயர்த்தினாள். அவளுக்கு முன்னால் நடந்து கொண்டிருந்த சுமனின் பரந்த தோள்களையும், அவனது நிமிர்ந்த தலையையும், அந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க அவன் காட்டிய அந்த அசாத்தியமான உறுதியையும் அவள் பார்த்தாள். நேற்று வரை தன் கண்ணின் முன்பாகத் தன் இடுப்பளவு வளர்ந்த ஒரு சிறுவனாக, தன் மடியில் கைபோட்டுத் தூங்கும் மகனாக அவள் பார்த்த அதே சுமன், இன்று அவளுக்கு ஒரு மாபெரும் அரணாக, ஒரு ஆணாக அந்த இடத்தில் நிமிர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அந்த வினாடியில் தேவயானியின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத பதைபதைப்பு எழுந்தது. அவன் என் மகன்... என்னை விபரீதத்திலிருந்து காப்பாற்ற தன் உயிரைக் கொடுத்து நிற்கும் என் ரத்தம். ஆனால், அதே நேரத்தில், அவன் ஒரு ஆண். அவனுக்கு உலகத்தைப் பற்றியும், உடலைப் பற்றியும், ஒரு பெண்ணின் ரகசியங்களைப் பற்றியும் முழுமையாகப் புரியத் தொடங்கிய ஒரு வயது. அந்த எண்ணம் அவளது முதுகெலும்பில் ஒரு சில்லென்ற சிலிர்ப்பை ஓடச் செய்தது. அவள் தன் உதடுகளைக் பற்களால் லேசாகக் கடித்துக் கொண்டாள்.

காவல் நிலைய வளாகத்தின் மூலையில் நின்றிருந்த அந்தப் பழைய ஹோண்டா ஸ்பெண்டர் பைக்கின் அருகே இருவரும் வந்தனர். சுமன் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து சாவியை வெளியே எடுத்தான். அந்தச் சாவியை இக்னிஷியஸ் ஓட்டலில் சொருகித் திருப்புவதற்கு முன்பு அவன் ஒரு வினாடி தயங்கினான். அவனது வலது கை லேசாக நடுங்கியது. நேற்று இரவு அந்த மர்ம நபரைத் துரத்திப் பிடித்து அடிக்கும்போது ஏற்பட்ட தசைகளின் இறுக்கம் இப்போது அவனது கைகளில் விறைப்பாக வெளிப்பட்டது.

சுமன் : அம்மா... ஏறுங்க. வீட்டுக்குப் போகலாம்.

அவனது குரல் முன்பு போல் சாதாரணமானதாக இல்லை. அதில் ஒரு கனமும், உறுதியும் கலந்திருந்தது. அந்த வார்த்தைகள் காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு தேவயானியின் காதுகளில் விழுந்தன.

தேவயானி எதுவும் பேசவில்லை. அவள் தலையை மட்டும் மெலிதாக அசைத்தாள். அவளது தொண்டை பகுதி ஏதோ ஒன்றை விழுங்குவதற்காகச் சுருங்கி விரிந்தது. அவள் பைக்கின் பின் இருக்கையில் ஏறி அமர்ந்தாள். அவளது வெள்ளை நிறப் புடவையும், கருப்பு முந்தானையும் அந்த இரும்பு இருக்கையில் பட்டு ஒதுங்கின. அவள் எங்கே அமர்வது என்று தெரியாமல், சுமனின் உடலோடு முழுமையாக மோதிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தன் உடலை எவ்வளவு சுருக்க முடியுமோ அவ்வளவு சுருக்கிக் கொண்டு, பைக்கின் ஓரத்தில் மிகக் கவனமாக உட்கார்ந்தாள். அவளது கைகள் சுமனின் இடுப்பைப் பற்றிக் கொள்ளாமல், பைக்கின் பின்சீட்டின் இரும்புப் பிடியை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.

சுமன் கிக்கரை அழுத்திக் காலால் மிதித்தான். முதல் முயற்சியில் இன்ஜின் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. இரண்டாவது முறை மிதித்ததும், அந்தப் பழைய இன்ஜின் குறும்புக்காரத்தனமாக இருமிக் கொண்டே உறுமத் தொடங்கியது. அந்த அதிர்வு பைக்கின் உடல் முழுவதும் பரவியது. சுமன் கிட்சை மாற்றி, ஆக்சிலரேட்டரைத் திருப்பினான். பைக் முன்னோக்கி நகர்ந்து காவல் நிலையத்தின் வாயிலைக் கடந்து சென்னை நெடுஞ்சாலையில் இணைந்தது.

சென்னை நெடுஞ்சாலை. கார்களின் தொடர்ச்சியான ஹாரன் சத்தங்களும், பேருந்துகளின் பெருமூச்சுச் சத்தங்களும் அந்தப் பகுதியை அதிரச் செய்தன. வானம் திடீரென்று தன் நிறத்தை மாற்றிக் கொண்டது. காலை நேர வெயில் எங்கோ மறைந்து போய், திசைகள் அனைத்தும் திடீரென ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போன்ற கருநீல மேகங்களால் மூடப்பட்டன. காற்று திசையை மாற்றிச் சுழன்றடித்தது. மரங்களின் இலைகள் தலைகீழாகத் திரும்பிப் புயல் காற்றினில் துடித்தன.

முதல் மழைத்துளி ஒன்று தேவயானியின் நெற்றியில் வந்து விழுந்தது. அது ஒரு குளிர்ந்த தீப்பொறி போல் அவளது தோலைச் சுட்டது. அடுத்த வினாடி, வானம் உடைந்து கொட்டியது போல் பலத்த மழை கொட்டத் தொடங்கியது.

சுமன் பைக்கை வேகமாக ஓட்டினான். மழை நீரின் குளிரும், வேகமும் அவர்கள் மீது ஒரு சாட்டை போல் அடித்தன.

சுமன் : அம்மா! மழை ரொம்ப அதிகமா வருது! நல்லா பிடிச்சுக்கோங்க!
அவன் சத்தமாக கத்தினான். அந்த மழையின் இரைச்சலில் அவனது குரல் உடைந்துதான் கேட்டது.

தேவயானிக்கு வேறு வழியே இல்லை. பைக் சக்கரம் வழுக்கும் அபாயம் இருந்தது. மழையின் வேகத்தில் அவள் விழப் பார்த்தாள். வேறு வழியின்றி, தன் கைகளை முன்னோக்கி நீட்டி, சுமனின் இடுப்பைச் சுற்றிலும் இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொண்டாள்.
அந்தத் தொடுதல்... அதுவரை இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் தூரத்தை ஒரே வினாடியில் சுட்டெரித்தது. தேவயானியின் ஈரமான கைகள் சுமனின் இடுப்புப் பகுதியில் பட்டவுடன், அவனது உடல் மழையின் குளிர்ச்சியையும் மீறித் திடீரென ஒரு உஷ்ணத்தால் கொதித்தது. அந்தச் சூடு அவனது சட்டையைத் தாண்டி அவளது உள்ளங்கைகளில் தொட்டது.
தேவயானி அதிர்ந்து போய்விட்டாள். அவள் தன் முகத்தைச் சுமனின் முதுகில் அழுத்திக் கொண்டாள். அவளது மூக்கில் சுமனின் சட்டையில் இருந்த வியர்வையும் மழையும் கலந்த அந்த இளம் ஆணின் வாசம் மூழ்கடித்தது. அவளது மார்புப் பகுதி சுமனின் முதுகோடு முழுமையாக ஒட்டியது. பைக்கின் ஒவ்வொரு குலுக்கலுக்கும், ஒவ்வொரு பிரேக்கிற்கும் தேவயானியின் முழு உடலும் சுமனின் மீது மோதித் தள்ளاடியது.

ஒரு தாயும் மகனும் இப்படி நெருங்கிப் பயணிக்கக் கூடாது என்ற அந்த சமூகத்தின் வரையறை அவளது மண்டைக்குள் மின்சாரமாக வெடித்தது.

ஐயோ... நான் என்ன செய்கிறேன்? அவன் என் மகன்... என் ரத்தம்... ஆனால், இந்தத் தொடுதலில் ஏன் எனக்கு ஒரு பயமும் விவரிக்க முடியாத ஒரு சிலிர்ப்பும் ஏற்படுகிறது? அவளது உடல் அந்த மழையின் குளிர்ச்சியிலும் வெதும்பத் தொடங்கியது. அவளது மூச்சுக்காற்று சுமனின் முதுகைச் சுட்டது.

சுமனின் நிலைமை அதைவிடப் பரிதாபமாக இருந்தது. அவனது இளமை உடல், அந்த மழையின் குளிர்ச்சியிலும் தன் தாயின் உடல் தன் முதுகில் ஒட்டிய அந்த வினாடியில் ஒரு பயங்கரமான அதிர்வைச் சந்தித்து. அவனது நரம்புகள் அனைத்தும் ஒரு சுருக்கத்திற்குள் சென்றன. அவனது கைகள் ஸ்டீயரிங்கை இறுக்கப் பிடித்தன, ஆனால் அவனது மனம் அந்தத் தொடுதலின் பிடியில் தத்தளித்தது. அம்மா... அவங்களோட உடல் என் முதுகுல படுது... இது தப்பு... ஆனா ஏன் என் ரத்தம் இப்படித் துடிக்குது? அவனது இதயத் துடிப்பு மழையின் இடி முழக்கத்தை விட வேகமாக அடித்துக் கொண்டது.

மழையின் வேகம் குறையவில்லை; மாறாக அது புயலாக மாறியது. சாலைகளில் பார்வைத் திறன் முற்றிலும் குறைந்தது. வாகனங்கள் அனைத்தும் ஹெட்லைட்டுகளை எரியவிட்டுக் கொண்டு ஊர்ந்து சென்றன. சுமனால் பைக்கை மேலும் நகர்த்த முடியவில்லை. வழுக்கும் சாலையில் டயர்கள் பிடியை இழந்தன.
சுமன் சாலையோரம் இருந்த ஒரு பெரிய அரச மரத்தின் அடியில் பைக்கை நிறுத்தினான். அந்த மரத்தின் அடர்ந்த இலைகள் மழையின் ஒரு பகுதியைத் தடுத்தாலும், அந்தச் சுற்றியுள்ள பகுதி முழுவதும் காரிருள் சூழ்ந்தது போல இருண்டு போயிருந்தது.

மரம் சுற்றியுள்ள அந்தத் தனிமையான பகுதி. மனித நடமாட்டம் இல்லை. மழையின் சத்தம் மட்டுமே அந்த உலகத்தை ஆக்கிரமித்திருந்தது.
சுமன் பைக்கின் ஸ்டாண்டைப் போட்டுவிட்டுத் திரும்பினான். தேவயானி பின் இருக்கையிலிருந்து கீழே இறங்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது கால்கள் நடுங்கின. மழை நீரில் நனைந்திருந்த அவள் புடவை அவளது உடலோடு முழுமையாக ஒட்டிக் கொண்டு, அவளது உடலின் ஒவ்வொரு வளைவையும் அப்பட்டமாக வெளியில் காட்டியது. அவளது ப்ளவுஸ் நனைந்து வெளிப்படையாகி, அவளது மார்பின் அமைப்பை அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் வெளிப்படுத்தியது.
தேவயானி தன் முகத்தில் வழிந்த தண்ணீரைத் தன் கையால் துடைத்துக் கொண்டாள். அவள் தலைமுடி கலைந்து முகத்தில் ஒட்டியிருந்தது. அவள் பார்வை சுமனின் மீதும், சுமனின் பார்வை அவளது நனைந்த உடலின் மீதும் நிலைத்தது.


மரத்தின் அந்த அடர்ந்த நிழலில், மழையின் சத்தத்திற்கு நடுவே இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிக அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளி வெறும் ஒரு இன்ச் கூட இல்லை. தேவயானியின் மூச்சுக்காற்று சுமனின் முகத்தில் சுட்டது. சுமனின் கண்கள் தேவயானியின் நனைந்த உதடுகளையும், வெட்கத்தால் நடுங்கிய அவளது இமைகளையும் பார்த்தன.
மழையின் குளிரோ அல்லது அந்தத் தனிமையின் பயமோ... எதுவென்று தெரியவில்லை, தேவயானி லேசாக நடுங்கினாள். அவளது உதடுகள் குளிிரால் நடுங்கின.

தேவயானி : சுமன்... ரொம்ப... ரொம்ப குளிருது டா…

அவள் குரல் அந்த மழையின் இரைச்சலில் ஒரு மெல்லிய முணுமுணுப்பாகக் கேட்டது.
சுமன் தன் கைகளை நீட்டி தேவயானியின் தோள்களைத் தொட்டான். அவனது விரல்கள் அவளது நனைந்த புடவைத் துணியைத் தொட்டபோது, இருவரும் மின்சாரம் தாக்கியது போல் சிலிர்த்தார்கள். அந்தத் தொடுதல் ஒரு தாயைத் தாங்கும் மகனின் தொடுதலாக மட்டும் இல்லை. அதில் ஒரு இளமையின் தவிப்பும், விவரிக்க முடியாத ஒரு ஈர்ப்பும் கலந்திருந்தது.

அந்த மரத்தடியில், அந்தப் பெருமழைக்கு நடுவே, காலம் அப்படியே உறைந்துபோனது போல் நின்றது.

[Fucko]

Next update waiting

[Devayani rasigan]

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[Fucko]

Continue bro

[flamingopink]

ஒரு அருமையான அம்மா மகன் கதையை தொடங்கியுள்ளீர்கள்
நன்றி
வாழ்த்துகள்
தொடக்கமே சுமனின் ஹீரோசியத்தோடு தொடங்குகிற்து
தொடரவும்

[m1h1r1j1]

IAM A REGULAR READER OF INCEST STORIES. INAIKU THAN UNGA KATHAIYA PADICHEN. AMMA KUM MAGANUMKUM THIRUMANAM SEINGA VITHYASAMANA UDAI ALANGARATHODA . ATHAVATHU ANTHA UDAI PODUVATHARKU PATHILA PODAMALE IRUKALM ENKIRA MATHRI ALANGARAM PANNI FIRST NIGHT VAINGA IPADI DIFFERENT CONCEPT VAINGA . AMMA VUM MAGANUM PURUUSHAN PONDATI POL KUDUMBAM NADATHANUM. NERYA VITHYASAMANA CONCEPT KAMMAM SOTTA SOTTA VAINGA UNGA OVORU UPDATE KUM EN COMMENTS UNDU SURE

[kamamaddict]

Continue bro...nice

[Sparo]

Nice update bro
Pls continue

[Sparo]

Bro waiting for your update

[Lashabhi]

Update pannu bro

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 8:


, இடி மின்னலுடன் பொழிந்த பெருமழை திடீரென நின்றிருந்தன. ஆனால், அந்த மரத்தடியில் நிலவிய அமைதி, பெய்ந்த மழையை விடவும் பயங்கரமானதாக, அடர்த்தியானதாக இருந்தது.
​தேவயானியின் முதுகு மரப்பட்டையின் கரடுமுரடான மேற்பரப்பில் அழுத்தப்பட்டிருந்தது. அவள் உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது—அது வெறும் மழையின் குளிரினால் வந்த நடுக்கம் அல்ல; தன் மகன் சுமனின் தகதகக்கும் உடல் சூடு தன் மீது பட்டு, தன் சேலை நனைந்து உடலோடு ஒட்டிக் கிடந்த அந்த நிமிடங்களில், தன் அடிவயிற்றிலும் மார்பிலும் ஊடுருவிய அந்தத் தீயினால் ஏற்பட்ட சோமாடிக் நடுக்கம் (Somatic trembling).
​சுமன் அவள் மிக அருகில் நின்றிருந்தான். அவன் மூச்சுக்காற்று தேவயானியின் ஈரம் சொட்டும் கழுத்துவளைவில், தாலிக்கொடி உரசிக்கொண்டிருந்த வெற்றுப் தோள்பட்டையில் சூடாகப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. இருவரின் நெஞ்சுக் கூட்டின் துடிப்புகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரொலித்தன.

​தேவயானியின் கண்கள் மூடியிருந்தன. அவளது கீழ்உதடு லேசாகத் துடித்தது. சேலையின் முந்தானை தோளிலிருந்து விலகி, நனைந்த பச்சை நிற ஜாக்கெட் அவளது பருத்த மார்பகங்களின் வடிவத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. சுமனின் கைகள் மரப்பட்டையின் இருபுறமும் அழுத்தப்பட்டிருந்தன. அவன் விரல்கள் மரத்தின் தோலை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தன.

​சுமன் : (கனத்த, நடுங்கும் குரலில்) "அம்மா... மழை... மழை நின்னுடுச்சு..."

​அவன் வாய் வார்த்தையாக 'அம்மா' என்று அழைத்தாலும், அந்த வார்த்தையில் இருந்த மரியாதையைக் காட்டிலும், ஒரு பெண்ணின் நெருக்கத்தில் திணறும் ஓர் ஆணின் தவிப்பும் ஏக்கமுமே அதிகமாக ஒலித்தது.

​தேவயான மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தாள். அவளது இமைகளில் தேங்கியிருந்த மழைத்துளிகள் கண்ணீர்போலக் கீழே உருண்டன. சுமனின் அகன்ற மார்பும், அவனது கண்கள் தன்னிடம் தேடும் அந்த அறியப்படாத, கட்டுப்படுத்த முடியாத தீயையும் கண்டதும் அவள் நெஞ்சு திடுக்கிட்டது. தாய்மை என்ற அரியணையில் இருந்து, தான் ஒரு கணத்தில் சறுக்கி விழுந்துவிட்டோமோ என்ற பயங்கரமான குற்ற உணர்ச்சி அவளைக் கவ்வியது.

​தேவயானி : (சுமனின் கண்களைப் பார்க்க முடியாமல், தலையைக் குனிந்தபடி, குரல் அடைக்க) "சுமன்... தூ... தள்ளி நில்லுப்பா... மழை நின்னுடுச்சுல்ல... நாம்... நாம் கிளம்பலாம்..."

​அவள் கைகள் தன் விலகிய முந்தானையைத் தேடி நடுக்கத்துடன் நகர்ந்தன. ஆனால், நனைந்த புடவை கனத்து, அவளது இடுப்பு மடிப்புகளோடு ஒட்டிக் கொண்டு அவளைச் சங்கடப்படுத்தியது.

​சுமன் தன் கரங்களை மரப்பட்டையிலிருந்து மெதுவாக எடுத்தான். ஆனால் அவன் கால்கள் அகல மறுத்தன. அவனது பார்வை தேவயானியின் நனைந்த முகத்திலிருந்து, அவளது உதடுகளின் ஈரம் வழியாக, அவளது இடை மடிப்பிலும், தொப்புள் குழிக்கு மேல் ஒட்டியிருந்த மெல்லிய புடவைச் சுருக்கத்திலும் நிலைத்து நின்றது. அவன் உடலில் எழும் நரம்புகளின் முறுக்கேற்றம் அவனுக்குள்ளேயே பெரும் புயலைக் கிளப்பியது.

​சுமன் : "அம்மா... உடம்பெல்லாம் நனைஞ்சு நடுங்குது உங்களுக்கு... பைக் சாவி ... என் பாக்கெட்ல இருக்கு... ஆனா..."

​அவன் சொற்களை முடிக்கவில்லை. அவனது கை விரல்கள் தன்னிச்சையாக அவளது ஈரமான தோள்பட்டையைத் தொட முயன்று, பின் குற்ற உணர்ச்சியால் காற்றில் உறைந்து பின்வாங்கியது.
​தேவயானி தன் கைகளால் சேலையைச் சரிசெய்து, மார்பை மறைக்க முற்பட்டாள். ஆனால் அவளது உடல் இன்னும் சுமனின் நெருக்கத்தின் வெப்பத்தை நினைவில் வைத்திருந்தது. அவளது தொடை இடுக்குகளிலும் அடிவயிற்றிலும் ஒரு புதுவிதமான கூச்சமும் உணர்ச்சிப் பெருக்கும் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

​தேவயானி : (நடுங்கும் உதடுகளுடன்) "எனக்கு... எனக்கு ஒன்னுமில்ல சுமன். வண்டியை எடு... வீட்டுக்கு போகலாம். யாராவது பார்த்துட போறாங்க..."

​'யாராவது பார்த்துட போறாங்க' என்ற அந்த வார்த்தையில், ஒரு தமிழ் குடும்பத்துப் பெண்ணின், கௌரவத்தையும் மானத்தையும் காப்பாற்றத் துடிக்கும் தாயின் பயம் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டது.

​: நெடுஞ்சாலையின் ஈரம் மாறாத தார்ச்சாலை; மரத்தடியிலிருந்து பைக் நிற்கும் இடம் வரையிலான பகுதி.
ஒலி: பைக் எஞ்சினின் சீரான கர்ஜனை, காற்றை அறுத்துச் செல்லும் சத்தம், இருவரின் உறைந்த அமைதி.
வாசம்: பைக்கின் எக்ஸாஸ்ட் புகை, ஈரமான தார்ச்சாலையின் உஷ்ணம், தேவயானியின் நனைந்த உடலின் வாசனை.

​மரத்தடியை விட்டு இருவரும் விலகி நடந்தனர். அடிமேல் அடி வைத்து நடக்கும்போது தேவயானியின் கால்கள் தளர்ந்தன. அவளது நனைந்த பாவாடையும் சேலையும் கால்களைச் சுற்றிக்கொண்டு நடக்கவிடாமல் தடுத்தன. சுமன் முன்னால் நடந்தான். அவன் தோள்கள் இறுக்கமாக இருந்தன; அவனது தாடை நரம்புகள் புடைத்துக் கொண்டிருந்தன.
​இருவருக்கும் இடையே ஒரு வார்த்தை கூடப் பரிமாறப்படவில்லை. ஆனால், அந்த மௌனத்திற்குள் ஆயிரம் உரையாடல்கள், நூற்றுக்கணக்கான குற்றச்சாட்டுகள், மற்றும் விலக்க முடியாத ஈர்ப்பின் வேதனை கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தன.
​பைக் அருகே வந்ததும், சுமன் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான். எஞ்சின் சத்தம் அந்த அமைதியைக் கிழித்தது.

​சுமன் : (திரும்பிப் பார்க்காமல்) "ஏறுங்கம்மா..."

​தேவயானி பைக்கில் ஏறினாள். வழக்கமாக அவள் சுமனின் தோள்களைப் பிடித்துக்கொண்டு, இயல்பான தாய்-மகனாக அமர்வாள். ஆனால் இன்று... அவள் கை விரல்கள் சுமனின் தோளைத் தொட அஞ்சின. அவனுக்கும் தனக்கும் இடையே குறைந்தது அரை அடி இடைவெளி விட்டு, பைக்கின் பின் பக்கக் கம்பியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தாள்.

​ஆனால், பைக் வேகம் எடுக்கும்போதெல்லாம், பிரேக் பிடிக்கும்போதெல்லாம், தேவயானியின் நனைந்த மார்பகங்களும் உடலும் சுமனின் முதுகில் வந்து பலமாக மோதின.
​ஒவ்வொரு முறை அவளது மென்மையான, சூடான உடல் தன் முதுகில் மோதும்போதும், சுமனின் நரம்புகளில் மின்சாரம் பாய்ந்தது. அவன் பைக்கின் ஹேண்டில்பாரை கை நரம்புகள் வெடிக்கும் அளவுக்கு இறுக்கிப் பிடித்தான். அவனது அடிவயிற்றில் எரக்சன் நிலை (Erection level) உச்சத்தை நோக்கி எகிறியது.
​தேவயானி தன் உடலை பின்னுக்கு இழுக்க முயன்றாள். ஆனால் பைக்கின் வேகம் அவளை மீண்டும் மீண்டும் சுமனின் முதுகோடு கொண்டு போய் மோதியது. தன் மகனின் முதுகுச் சூடு தன் மார்பில் பதியும் ஒவ்வொரு கணமும், அவளது மனசாட்சி அவளைச் சாட்டையால் அடித்தது.

​'சீ... நான் என்ன பொம்பளை? பெற்ற மகனின் முதுகில் இப்படி உராய்ந்துகொண்டிருக்கிறேனே... கடவுளே! என்னை ஏன் இந்தச் சோதனையில் தள்ளினாய்?' என்று மனதுக்குள் கதறினாள்.

​சாலையின் இருபுறமும் இருந்த மரங்கள் பின்னோக்கி ஓடின. ஆனால் அவர்களின் மனதிற்குள் இருந்த புயல் ஓயவில்லை. யதார்த்தத்தை நோக்கி அவர்கள் பயணித்துக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த மரத்தடியில் நிகழ்ந்த உடல் நெருக்கத்தின் சோமாடிக் தடம் இருவரின் நரம்புகளிலும் அழுத்தமாகப் பதிந்திருந்தது.

வீட்டில் காய்ச்சப்படும் சாம்பாரின் வாசனை, அகல் விளக்கின் சாம்பிராணி புகை, ஈரத் துணிகளின் உஷ்ணம்.
​பைக் வீட்டின் முன்றிலில் வந்து நின்றது. சுமன் பைக்கை ஸ்டாண்ட் போட்டான். தேவயானி அவசர அவசரமாக பைக்கிலிருந்து இறங்கினாள். அவளது முந்தானை இன்னும் சரியாக மூடப்படவில்லை, தலைமுடி பாதியளவு நனைந்து, முகத்தில் ஒட்டியிருந்தது.
​வீட்டின் கதவு திறந்தே இருந்தது. வரவேற்பறையில் தேவயானியின் கணவர் ராஜ் நாளிதழைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

​ராஜ் : (செய்தித்தாளிலிருந்து கண்ணை எடுக்காமல்) "என்ன தேவயானி... இவ்வளவு நேரமா? மழை வேற பலமா பெய்யுதேனு யோசிச்சுட்டே இருந்தேன். வழியில எங்கே யாவது ஒதுங்கிட்டீங்களா?"

​அந்தக் கேள்வி தேவயானியின் நெஞ்சில் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது. 'ஒதுங்கிட்டீங்களா' என்ற சாதாரண வார்த்தை, அவளுக்குள் மரத்தடி நினைவுகளை மீண்டும் கிளறிவிட்டது. அவள் முகம் வெளுத்துப் போனது.

​தேவயானி : (குரலில் நடுங்குதலை மறைக்கப் போராடியபடி, முந்தானையை இறுக்கமாகப் போர்த்திக் கொண்டு) "ஆ... ஆமாங்க... பெருமழை... போக முடியல. நெடுஞ்சாலை மரத்தடியில... ஒதுங்கி நின்னோம்..."


​அவள் 'மரத்தடியில ஒதுங்கி நின்னோம்' என்று சொல்லும்போது அவளது குரல் உடைந்தது. அதை கவனியாத ராஜ் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

​ராஜ் : "என்ன உடம்பெல்லாம் இவ்வளவு நனைஞ்சிருக்கு? சுமன், நீயும் நனைஞ்சுட்டையா? சீக்கிரம் போய் துணியை மாத்துங்கப்பா... காய்ச்சல் வந்துடப்போகுது. தேவயானி, எனக்கு கொஞ்சம் சுடச்சுட டீ போடு..."

​சுமன் அமைதியாகத் தலையசைத்தான். அவன் தன் தாயின் முகத்தைப் பார்க்கவே இல்லை. பார்வையைத் தரையில் பதித்தபடி, தன் அறைை நோக்கி விறுவிறுவென நடந்தான். அவனது நடையில் ஒருவிதக் குழப்பமும், தன் தந்தையை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாத குற்ற உணர்வும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

​தேவயானி தன் கணவன் ராஜைப் பார்த்தாள். அப்பாவித்தனமாக, எதையும் அறியாமல் நாளிதழைப் படிக்கும் தன் கணவனின் முகம் அவளுக்குள் பெரும் குற்ற உணர்ச்சியை விதைத்தது.

​தேவயானி : (உள்ளுக்குள் வெடிக்கும் புயலை மறைத்துக்கொண்டு) "இதோ... போய் துணியை மாத்திட்டு டீ போட்டுத் தர்றேங்க..."

​அவள் தன் அறையை நோக்கி நடக்கும்போது, கால்கள் பின்னின. அவளது சேலையின் ஈரமும், மனதின் பாரமும் அவளைக் கீழே தள்ளுவது போல் இருந்தது. சுமனின் அறைக்கதவு மெல்ல மூடும் சத்தம் கேட்டது. தாய்-மகன் இருவரும் தங்களின் இரட்டை அடையாளச் சிக்கலில் (Dual Identity Tension) மாட்டிக்கொண்டு, குடும்பத்தின் முன் இயல்பாக நடிக்க முயலும் அந்தத் தருணம், கொடூரமான நரகமாக மாறியிருந்தது.

.
​மதிய உணவுக்குப் பின், ராஜ் வேலை விஷயமாக வெளியே சென்றிருந்தார். வீடு முற்றிலும் அமைதியானது. சுமன் தன் அறையிலேயே முடங்கிக்கொண்டான்.

​தேவயானி தன் அறைக்குள் நுழைந்து, கதவை மெல்ல மூடினாள். தாழ்ப்பாளிடும்போது அவளது கைகள் நடுங்கின.

​அறையின் தனிமை கிடைத்த அடுத்த வினாடி, அதுவரை அவள் அணிந்திருந்த 'இயல்பான தாய்' என்ற முகமூடி கழன்று விழுந்தது. அறைக்குள் இருந்த கண்ணாடியின் முன் போய் நின்றாள்.

​கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் உருவத்தைக் கண்டு அவளே அதிர்ந்து போனாள். கலைந்த தலைமுடி, கசங்கிய சேலை, ஆங்காங்கே நனைந்து உடலோடு ஒட்டியிருந்த ஜாக்கெட், சிவந்த கண்கள்... அவளது உதடுகள் இன்னும் சுமனின் உடலின் வெப்பத்தைச் சுமந்துகொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது.

​கடந்த சில மணி நேர நிகழ்வுகள் அவளது நினைவில் அலைமோதின.
​அந்த மரத்தடி... சுமன் தன் மீது சாய்ந்தது... அவனது மூச்சுக்காற்று தன் கழுத்தில் பட்டது... அவனது கைகள் தன் இடுப்பை உரசியது... அவனது ஆண்மையின் விறைப்பு தன் அடிவயிற்றில் அழுத்தியது... அதைவிடக் கொடூரம், அந்த நொடியில் தனக்குள் எழுந்த அந்தத் தடுக்க முடியாத, அசிங்கமான இச்சையின் கிளர்ச்சி!
​தேவயானி : (தன் நெஞ்சில் கையை வைத்துக்கொண்டு, சுவரில் சாய்ந்தபடி மெல்ல முனகினாள்) "கடவுளே... நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்? அவன் என் பையன்... நான் அவனைப் பெத்த தாய்! எனக்கு போய் எப்படி அந்த உணர்ச்சி வந்துச்சு? நான் பொம்பளையா இல்ல அரக்கியா?"
​அவள் தன் தொடையை பலமாக கிள்ளி சுய வ his துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டாள்.

​"சீ... என் உடம்பு ஏன் அப்படி சிலிர்த்தது? அவன் என் இடுப்பை தொட்டப்ப நான் ஏன் அவனை அடிச்சு தள்ளிட்டு வரல? ஏன் அமைதியா நின்னேன்? ஐயோ... என் மானம் போச்சே... என் தாலி பாழா போச்சே..."

​அவளது மனசாட்சி அவளைக் கிழித்தெறிந்தது. ஒருபுறம் ஒரு தமிழ் குடும்பத்தின் ஒழுக்கமான, பண்பாடான தாய்மை; மறுபுறம், பல வருடங்களாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த, ஒரு வாலிப மகனின் தற்செயலான தொடுதலால் விழித்துக் கொண்ட ரகசிய பெண்மை உணர்ச்சி. இந்த இரண்டுக்கும் இடையேயான போராட்டம் அவளைப் பைத்தியமாக்கியது.

​அவளால் மூச்சு விட முடியாமல் திணறினாள். அறை வெப்பமாக மாறியது. அவளது நனைந்த உடலிலிருந்து வியர்வை வழிந்தோடியது. அடிவயிற்றில் மீண்டும் ஒரு புதுவிதமான கூச்சல், ஒரு குற்ற உணர்வு கலந்த சுகமான கிளர்ச்சி எட்டிப் பார்த்தது. அதை நினைக்க நினைக்க அவளுக்குத் தன் மீதே அருவருப்பு மேலிட்டது.

திடீரெனக் கேட்கும் 'டக்... டக்... டக்...' என்ற கதவு தட்டும் சத்தம்.
​தேவயானியால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவிலை. அவளது முழங்கால்கள் தளர்ந்தன. படுக்கையறையின் சுவரில் அப்படியே வழுக்கிக் கொண்டு கீழே தரையில் அமர்ந்தாள்.

​தன் இரண்டு கைகளாலும் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டாள். தண்ணீர் அவளது விரல்களுக்கிடையே வழிந்து, அவளது சேலை முந்தானையில் நனைந்தது.

​தேவயானி : (உரக்கக் கத்த முடியாமல், தொண்டை அடைக்க, கதறி அழுதபடி) "நான் என்ன செய்துவிட்டேன்? கடவுளே... நான் என்ன செய்துவிட்டேன்? என் மகனுக்கே நான் துரோகம் பண்ணிட்டேனா? என் புருஷனுக்குத் துரோகம் பண்ணிட்டேனா? இந்த உடம்பு ஏன் இப்படி துடிச்சது? நான் இனி எப்படி சுமன் முகத்தைப் பார்ப்பேன்? அவன் என்னை என்ன நினைப்பான்?"

​அவளது கதறல் அந்த அறையின் நான்கு சுவர்களுக்குள்ளும் எதிரொலித்தது. தான் ஒரு தாயாகத் தோற்றுவிட்டதாகக் கருதி, தன் நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு அழுதாள். அவளது முழு உடலும் நடுக்கத்தில் அதிரத் தொடங்கியது.

​அந்த வினாடி...
​'டக்... டக்... டக்...'

​படுக்கையறையின் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் திடீரெனக் கேட்டது!
​தேவயானியின் அழுகை அப்படியே தொண்டையிலேயே உறைந்துபோனது. அவளது இதயத் துடிப்பு ஒரு கணம் நின்று நிதானித்து, பின் எகிறி அடித்தது.

​அவள் தன் முகத்திலிருந்து கைகளை எடுத்தாள். கண்கள் அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் அகல விரிந்தன. மூச்சுப் பேச்சு இல்லாமல் உறைந்துபோனாள்.

​'யார் அது? கதவைத் தட்டுவது யார்? ராஜா? அவர் வெளியே போனாரே... ஒருவேளை திரும்பி வந்துட்டாரா? அல்லது... சுமனா?'

​சுமன் கதவின் வெளியே நிற்கிறான் என்ற எண்ணம் வந்ததும் அவளது நரம்புகள் அனைத்தும் விறைத்தன. மரத்தடி நெருக்கத்திற்குப் பிறகு, தனியாக இருக்கும் போது அவன் தன் அறைக்கதவைத் தட்டுகிறான் என்றால்... அவன் என்ன சொல்ல வரப்போகிறான்? அல்லது என்ன செய்ய வரப்போகிறான்?
​கதவு மீண்டும் மெதுவாகத் தட்டப்பட்டது.

​'டக்... டக்...'

​தேவயானி பயத்திலும், அதிர்ச்சியிலும், குற்ற உணர்ச்சியிலும் நடுங்கியபடி, சுவரில் சாய்ந்தவாறே கதவை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பினாள். அவளது முகம் வெளுத்து, உதடுகள் 'யார்...' என்று கேட்கக்கூட முடியாமல் மௌனமாக நடுங்கின!

[Sparo]

Nice update bro

[yscienced]

pls continue,