[Paty@123]

Suspence lo update mugincharu, what next

[Nautyking]

కాలేజ్ రిసెప్షనిస్ట్ నయన శ్రీ

[Nautyking]

Santosh as Siddhu

[Nani666]

Nice update andi

[hemu4u]

Good update

[utkrusta]

Good update

[Paty@123]

Sir, I have expected an update today

[Train222]

Sir, I have expected an update today

మీ కోసం ఈ రోజు తప్పకుండా ఇస్తా

[Bvgr8]

Story bagundi parallel story lines chepputhunnaru kabati kocham fast ga ivvandi updates

[Train222]

ఆరోజు జాకెట్టులో నయన జంపల్లు గుర్తుకు రావడంతో కృష్ణ మనసులో మళ్లీ ఆ జ్ఞాపకం మెదిలింది. అప్పటికే మందు మత్తులో ఉన్న కృష్ణ ఆ విషయాన్ని తలుచుకుంటూ తనలో తానే నవ్వుకున్నాడు. టవల్‌ మొడ్డా కూడా గట్టి పడి టవల్ ను పైకి లేపుతుండటం తో అటూ ఇటూ కదులుతుండగా టవల్ కొంచెం పైకి లాగబడింది. అది గమనించిన సిద్దు బావ మూడ్ లోకి వెళ్ళిపోయాడు అని నవ్వుకోవడం తో వెంటనే టవల్ సరిచేసుకుని, “అయ్యో... ఈ మందు మత్తులో ఏం చేస్తున్నానో నాకే అర్థం కావట్లేదు!” అంటూ నవ్వుకున్నాడు.

కృష్ణ పరిస్థితిని గమనించిన సిద్దు, “బావా... నీకు మందు కంటే నయన జ్ఞాపకాల మత్తే ఎక్కువగా ఉన్నట్టుంది!” అంటూ ఆటపట్టించాడు.

కృష్ణ సిగ్గుగా నవ్వుతూ, “అది నీకు ఎందుకు చెప్పాలి బావా?” అంటూ టవల్ సరిచేసుకుని మళ్లీ కూర్చున్నాడు.

అలా వాళ్లిద్దరూ మంచి మసాలా మాటల్లో ఉండగా సిద్దు తన బీర్ ఖాళీ చేశాడు. చాలా రోజుల తర్వాత తాగడంతో ఒక్క బీర్‌కే సిద్దుకి కైపు ఎక్కింది.

“అయినా నిన్ను గుడ్డేసి వెళ్లిన ఆ అమ్మాయిని మళ్లీ చూశావా బావా?” అని సిద్దు కృష్ణను అడిగాడు.

అప్పటికే క్వార్టర్ పూర్తి చేసి మత్తులో ఉన్న కృష్ణ సిద్దు వైపు చూస్తూ నవ్వాడు.

“అరే సిద్దూ... నువ్వు ఒక్క బీర్ తాగి ఖాళీగా కూర్చున్నావ్. నాకేమో ఇంకా రెండు పెగ్గులు ఉన్నాయి. నువ్వు ఇలా ఖాళీగా కూర్చొని ఉండగా నేను మందు తాగడం ఏం బాగాలేదు రా,” అన్నాడు.

అయితే సిద్దుకి ఇంకా తాగాలని ఉంది. కానీ అప్పటికే మత్తు బాగా ఎక్కడంతో బయటికి వెళ్లే పరిస్థితి లేదు.

“మరి ఏం చేయమంటావ్? ఒక్క బీర్ తీసుకురమ్మని చెప్పా. నువ్వు కూడా ఒక్కటే తీసుకొచ్చావ్ కదా!” అన్నాడు సిద్దు.

కృష్ణ మత్తుగా నవ్వుతూ, “నాకు తెలుసు బావా...” అంటూ తన వెనుక వైపు చెయ్యి పెట్టి మరో బీర్ బాటిల్ బయటకు తీశాడు.

అది చూసిన సిద్దు ఆశ్చర్యంగా కృష్ణ వైపు చూస్తూ, “ఇదెప్పుడు తీసుకున్నావ్ రా?” అన్నాడు.

“నాకు తెలుసు బావా... ఇవన్నీ తర్వాత తాగు,” అంటూ కృష్ణ బాటిల్ ఓపెన్ చేసి సిద్దుకి అందించాడు.

బాటిల్ తీసుకున్న సిద్దు కృష్ణ వైపు చూస్తూ, “నువ్వు మాత్రం మామూలోడివి కాదు బావా!” అంటూ నవ్వాడు.

కృష్ణ కూడా నవ్వుతూ, “ముందు తాగు బావా... తర్వాత నీ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెబుతా,” అన్నాడు.

ఇద్దరూ మరోసారి నవ్వుకుంటూ తమ మాటల్లో మునిగిపోయారు.

అలా రెండో బీర్ సగం తాగిన తర్వాత సిద్దు కెపాసిటీ మించిపోవడంతో, “బావా... ఇక నాతో కాదురా!” అంటూ లేచి వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లి వచ్చాడు.

తిరిగి వచ్చిన వెంటనే బెడ్‌పై పడిపోయి, “నన్ను ఇప్పుడేం లేపొద్దు బావా...” అంటూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

కృష్ణ కూడా తన మందు పూర్తి చేసి, ఆఖరి లక్కీ డ్రాప్ రా తాగి, “జై బాలయ్య!” అంటూ నవ్వుకున్నాడు.

అనంతరం వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లి వచ్చి పడుకునే ముందు తన మొబైల్ తీసుకుని చూసాడు. వాట్సాప్‌లో ఒక తెలియని నంబర్ నుంచి మెసేజ్ కనిపించింది.

“హాయ్ గురూ...”

ఆ మెసేజ్ చూసిన కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

“ఈ టైమ్‌లో ఎవరు?” అంటూ మత్తులోనే ఆ నంబర్ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.“ఇప్పుడు ఎందుకు లే... ఉదయం చూసుకుందాం,” అంటూ కృష్ణ ఆ మెసేజ్‌ను పక్కన పెట్టేశాడు.

మళ్లీ నయన జ్ఞాపకాలు గుర్తుకు రావడంతో, ఆలోచనల్లోనే చిరునవ్వు నవ్వుకుంటూ బెడ్‌పై పడుకున్నాడు. మందు మత్తు కూడా అప్పటికే బాగా ఎక్కడంతో కొద్దిసేపటికే కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

కింద టవల్ లో మొడ్డా లేచె ఉంది.

ఉదయం కృష్ణ కాలకృత్యాలు తీర్చుకుని గదిలోకి వచ్చి మొబైల్ తీసుకున్నాడు. రాత్రి పడుకునే ముందు వచ్చిన ఆ తెలియని నంబర్ మెసేజ్ ఒక్కసారిగా గుర్తుకు వచ్చింది.

“అవును... రాత్రి ఎవరో హాయ్ గురూ అని పంపారు కదా...” అంటూ చాట్ ఓపెన్ చేశాడు.

ఎవరో తెలుసుకోవాలనే ఉద్దేశంతో కృష్ణ “హాయ్” అని మెసేజ్ పెట్టి, ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి స్నానం చేయడానికి వెళ్లాడు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత తిరిగి వచ్చి మొబైల్ తీసుకున్నాడు.

కొత్త మెసేజ్ కనిపించింది.

“హాయ్ డియర్... గుడ్ మార్నింగ్.”

ఆ రెండు మాటలు చూడగానే కృష్ణ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

“డియర్...?” అని తనలో తానే అనుకుంటూ ఆ నంబర్‌ను మరోసారి పరిశీలించాడు.

“ఎవరు అబ్బా...?”

ఏదో పరిచయం ఉన్న వ్యక్తి కావచ్చేమోనని అనుకుని వెంటనే కాల్ చేశాడు.

కానీ అవతలి వైపు నుంచి ఎలాంటి రింగ్ కూడా వినిపించలేదు.

స్క్రీన్‌పై మాత్రం ఒక్క మాట కనిపించింది.

“Private Number.”

కృష్ణ కాసేపు ఫోన్‌నే చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.

“నంబర్ ప్రైవేట్... కానీ నా గురించి తెలిసినట్టు మెసేజ్ చేస్తున్నాడు. అసలు ఎవరు?”

అతని మనసులో ఒక్కసారిగా నిన్న రాత్రి జరిగిన సంఘటనలన్నీ తిరగడం మొదలయ్యాయి.

అప్పుడే వాట్సాప్‌లో మరో మెసేజ్ వచ్చింది.

కృష్ణ వణుకుతున్న చేతులతో చాట్ ఓపెన్ చేశాడు.

“నన్ను మర్చిపోయావా... గురూ?”

ఆ ఒక్క మెసేజ్ చదివిన కృష్ణ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

“ఇది... ఎవరు?”
కృష్ణ కొద్దిసేపు ఆ నంబర్‌నే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఎవరో అర్థం కాకపోయినా, మెసేజ్‌లలో ఏదో పరిచయం ఉన్న అనుభూతి కలుగుతోంది.

మళ్లీ ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది.

“హాయ్ డియర్... గుడ్ మార్నింగ్ ?”

కృష్ణ చిన్నగా నవ్వుకుని,
“గుడ్ మార్నింగ్... కానీ మీరు ఎవరో మాత్రం చెప్పడం లేదు?” అని టైప్ చేశాడు.

కొద్దిసేపటికే రిప్లై వచ్చింది.

“ఇంత త్వరగా మర్చిపోయావా? కాలేజ్‌లో ఫస్ట్ డే నిన్ను చూసినప్పుడే చాలా డిఫరెంట్‌గా అనిపించావు.”

కృష్ణ కనుబొమ్మలు పైకెత్తాడు.

“కాలేజ్ ఫస్ట్ డేనా?” అంటూ ఆలోచనలో పడ్డాడు.

మరో మెసేజ్ వచ్చింది.

“అందరూ కొత్త వాళ్లలా కాస్త టెన్షన్‌గా కనిపిస్తుంటే... నువ్వు మాత్రం చాలా కూల్‌గా ఉన్నావు. అందరితో మాట్లాడిన విధానం నాకు బాగా నచ్చింది.”

కృష్ణ ముఖంలో చిరునవ్వు వచ్చింది.

“అంతగా గమనించావా నన్ను?” అని అడిగాడు.

వెంటనే రిప్లై వచ్చింది.

“గమనించకుండా ఉండలేకపోయాను కదా... ?”

కృష్ణ కాసేపు ఆ మెసేజ్‌నే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

మళ్లీ మెసేజ్ వచ్చింది.

“ఫస్ట్ డే క్లాస్‌లో నువ్వు కూర్చున్న సీట్ కూడా నాకు గుర్తుంది.”

కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆలోచనలో పడ్డాడు.

“అయితే ఇది మన క్లాస్‌లో ఉన్న వాళ్లలో ఎవరో...?” అని తనలో తానే అనుకున్నాడు.

అప్పుడే మరో మెసేజ్—

“నువ్వు మొదటి రోజు వేసుకున్న డ్రస్ కూడా నాకు గుర్తుంది. అప్పుడే అనుకున్నా... ఈ అబ్బాయి చాలా స్టైల్‌గా ఉన్నాడని.”

కృష్ణ నవ్వుకుంటూ,

“సరే... ఇన్ని విషయాలు గుర్తున్నాయంటే నువ్వు ఎవరో నేను తప్పకుండా కనుక్కుంటా.”

అవతలి వ్యక్తి నుంచి వెంటనే రిప్లై వచ్చింది.

“కనుక్కోగలవేమో చూద్దాం గురూ... కానీ ఇప్పుడే నా పేరు చెప్పను.”

కృష్ణ ఫోన్‌నే చూస్తూ,

“అంటే నా కాలేజ్‌లోనే ఉన్నావన్నమాట...” అని మెల్లగా అన్నాడు.

అవతలి నుంచి చివరి మెసేజ్ వచ్చింది.

“అవును... నువ్వు అనుకున్నదానికంటే చాలా దగ్గరలోనే ఉన్నాను.”

ఆ మెసేజ్ చదివిన కృష్ణకు ఆసక్తి మరింత పెరిగింది.

అసలు ఆ తెలియని వ్యక్తి ఎవరు?

ఫస్ట్ డే నుంచే తనను గమనించిన ఆ వ్యక్తి... ఇప్పుడు ఎందుకు తనకు మెసేజ్ చేస్తున్నాడు?

కృష్ణకు మాత్రం ఆ రహస్యం తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి పెరిగిపోయింది.




###Tomorrow update ఉండదు.###


Guess ఎవరు కృష్ణ కు msg చేసింది

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Paty@123]

Good suspence, plz continue

[Nani666]

Nice update andi

[K.rahul]

Nice update

[Train222]

జూబ్లీహిల్స్... హైదరాబాద్

రాత్రి సమయం.

జూబ్లీహిల్స్‌లోని ఓ ఖరీదైన అపార్ట్‌మెంట్.

ఫ్లాట్‌ నంబర్‌ 303.

లోపల విశాలమైన హాల్‌. ఖరీదైన సోఫాలు, గోడలపై రాజకీయ నాయకులతో దిగిన ఫొటోలు, అవార్డులు, సన్మానాల జ్ఞాపికలు కనిపిస్తున్నాయి.

సోఫాలో ఎమ్మెల్యే సమరసింహ కూర్చుని ఉన్నాడు.

ఎదురుగా అతని అత్యంత నమ్మకమైన అనుచరుడు ప్రసాద్.

సమరసింహ చేతిలో టీ కప్పు ఉంది. కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్న తర్వాత ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

సమరసింహ : “రేయ్ ప్రసాద్...”

ప్రసాద్ : “చెప్పన్నా.”

సమరసింహ చిన్నగా నవ్వాడు.

“గత ఎన్నికల్లో ఆ మునిస్వామి ని ఓడించి రాజకీయంగా దెబ్బకొట్టాం. మంత్రి పదవి పోయింది... ఎమ్మెల్యే పదవి పోయింది... అతని రాజకీయ పరపతి కూడా బాగా తగ్గింది.”

కాసేపు ఆగాడు.

“కానీ ఆ ముసలి నక్క అంత తేలిగ్గా వెనక్కి తగ్గే రకం కాదు.”

ప్రసాద్ మౌనంగా వింటున్నాడు.

సమరసింహ : “ఇప్పుడు జరగబోయే జడ్పీటీసీ ఎన్నికలను అడ్డం పెట్టుకుని మళ్లీ తన కుటుంబాన్ని రాజకీయాల్లో నిలబెట్టాలని చూస్తున్నాడు.

తన కొడుకు రాఘవ ని గెలిపించి...

ఆ బలంతో అతన్ని ఎమ్మెల్సీ చేయించుకోవాలని చూస్తున్నాడు.

ఒక్కసారి రాఘవ ఎమ్మెల్సీ అయితే...

మునిస్వామి మళ్లీ నంద్యాల రాజకీయాల్లో పాతుకుపోతాడు.

అది మనం జరగనివ్వకూడదు.”

ప్రసాద్ ముందుకు వంగి కూర్చున్నాడు.

సమరసింహ అతని వైపు నేరుగా చూశాడు.

**“నువ్వు నాకు ఎంత ముఖ్యమైన మనిషివో నీకు తెలుసు.

అందుకే ఈసారి...

ఆ రాఘవ మీద నిన్ను నిలబెడతా.”**

ప్రసాద్ కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.

“అన్నా...”

సమరసింహ మాట కొనసాగించాడు.

**“నువ్వు గెలవాలి.

గెలిపించాలి.

ఆ తర్వాత నిన్ను ఎమ్మెల్సీగా చేయడానికి నేను నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తా.”**

ప్రసాద్ ముఖంలో ఆనందం కనిపించింది.

అతను వెంటనే లేచి నిలబడి సమరసింహ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

**“అన్నా... నాకు ఇంతకంటే ఇంకేం కావాలి?

నీ రుణం ఈ జన్మలో తీర్చుకోలేను.

ఎంత ఖర్చయినా పర్లేదు అన్నా.

ఈ ఎన్నికల్లో నా డబ్బు మొత్తం పెట్టడానికి కూడా సిద్ధంగా ఉన్నా.”**

సమరసింహ నవ్వాడు.

**“డబ్బు ఖర్చు పెట్టడం ఒక్కటే రాజకీయమైతే...

ఈ రాష్ట్రంలో డబ్బున్న ప్రతి ఒక్కడూ ముఖ్యమంత్రి అయిపోయేవాడు రా.”**

ప్రసాద్ శ్రద్ధగా విన్నాడు.

**“మునిస్వామి ని ఓడించాలంటే డబ్బు ఒక్కటే సరిపోదు.

అతనికి గ్రామాల్లో పాత పరిచయాలు ఉన్నాయి.

మండలాల్లో నాయకులు ఉన్నారు.

కార్యకర్తలు ఉన్నారు.

అతని కుటుంబానికి ఎన్నేళ్ల రాజకీయ అనుభవం ఉంది.

వాళ్లను ఎదుర్కోవాలంటే...

వాళ్లకంటే ముందే మనం వ్యూహం సిద్ధం చేసుకోవాలి.”**

ప్రసాద్ తల ఊపాడు.

**“నువ్వు చెప్పు అన్నా.

నేను ఏం చేయాలో అది చేస్తా.”**

సమరసింహ కాసేపు ఆలోచించి అన్నాడు.

“ముందు నువ్వు ఊరికి వెళ్లు.”

ప్రసాద్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“ఊరికి ఎందుకు అన్నా?”

**“నీ ఇంట్లో వాళ్లతో మాట్లాడి రా.

అందరి సమ్మతి తీసుకో.

తర్వాతే మనం ముందుకు వెళ్దాం.”**

ప్రసాద్ నవ్వాడు.

**“వాళ్లతో ఎందుకు అన్నా?

నేను చెప్తున్నానుగా...

నేను చూసుకుంటా.”**

సమరసింహ వెంటనే గంభీరంగా మారాడు.

“అదే నీ తప్పు ప్రసాద్.”

ప్రసాద్ మౌనంగా చూశాడు.

**“రాజకీయాల్లోకి వెళ్లాలంటే బయట జనాన్ని ఒప్పించడమే కాదు...

ముందుగా ఇంట్లో వాళ్లను ఒప్పించాలి.

రాజకీయ నాయకుల జీవితాలు బయట ప్రత్యర్థుల వల్ల మాత్రమే తలకిందులు కావు.

చాలాసార్లు ఇంట్లో వాళ్ల నుంచే మొదలవుతాయి.”**

కొద్దిసేపు ఆగి...

**“నీ కుటుంబం నీ వెంట నిలబడితే...

రేపు ఎన్ని సమస్యలు వచ్చినా నువ్వు ఎదుర్కోగలవు.

కానీ ఇంట్లోనే ఎవరో ఒకరు నీ నిర్ణయానికి వ్యతిరేకంగా ఉంటే...

ప్రత్యర్థికి నిన్ను కొట్టడానికి అదొక పెద్ద ఆయుధం అవుతుంది.”**

ప్రసాద్ తల వంచాడు.

“అర్థమైంది అన్నా.”

సమరసింహ కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు.

**“ఈరోజే ఊరికి వెళ్లు.

రెండు రోజులు అక్కడే ఉండు.

ఇంట్లో వాళ్లందరితో మాట్లాడి...

వాళ్ల సమ్మతి తీసుకుని మళ్లీ హైదరాబాద్‌కి రా.”**

ప్రసాద్ లేచి నిలబడ్డాడు.

“అలాగే అన్నా.”

అతను బయటకు వెళ్లబోతుండగా...

“ప్రసాద్...”

అతను వెనక్కి తిరిగాడు.

“అన్నా?”

సమరసింహ నెమ్మదిగా అన్నాడు.

**“నువ్వు ఊరికి వెళ్తున్నది కేవలం నీ కుటుంబాన్ని ఒప్పించడానికి కాదు.

నీ రాజకీయ జీవితానికి మొదటి అడుగు వేయడానికి.”**

ప్రసాద్ గంభీరంగా తల ఊపాడు.

“అర్థమైంది అన్నా.”

సమరసింహ అతని భుజం మీద చెయ్యి వేసి అన్నాడు.

**“నువ్వు తిరిగి హైదరాబాద్‌కి వచ్చిన తర్వాత...

నేను మన రాష్ట్ర అధ్యక్షుడిని కలుస్తా.

రాఘవ మీద నిన్ను అధికారికంగా రంగంలోకి దించే విషయం అక్కడే మాట్లాడతా.”**

ప్రసాద్ ముఖంలో నమ్మకం కనిపించింది.

**“ఈసారి రాఘవ కాదు అన్నా...

ప్రసాద్ గెలుస్తాడు.”**

సమరసింహ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

**“గెలుపు గురించి ఇప్పుడే మాట్లాడకు.

ముందు యుద్ధం మొదలుపెట్టు.

గెలుపు మనం ఎలా తీసుకురావాలో తర్వాత చూద్దాం.”**

ప్రసాద్ బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

తలుపు మూసుకుంది.

సమరసింహ ఒంటరిగా హాల్‌లో నిలబడ్డాడు.

కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి హైదరాబాద్ నగరాన్ని చూస్తూ తనలో తాను అనుకున్నాడు...

**“మునిస్వామి ...

నువ్వు నీ కొడుకు భవిష్యత్తు కోసం ఆట మొదలుపెట్టావు.

కానీ ఆ ఆటలో...

నీ కొడుకు ప్రత్యర్థిగా నిలబడేది నా మనిషి.”**

అతని ముఖంలో చిరునవ్వు.

---

హైదరాబాద్ నుంచి నంద్యాల వైపు...

రాత్రి రహదారిపై కారు వేగంగా దూసుకుపోతోంది.

స్టీరింగ్‌పై ప్రసాద్ చేతులు బిగుసుకున్నాయి.

సమరసింహ తో జరిగిన సంభాషణే అతని మనసులో తిరుగుతోంది.

ఇంతకాలం ఇతరుల కోసం పనిచేసిన తనకు...

ఇప్పుడు మొదటిసారి తన రాజకీయ జీవితానికి ఒక అవకాశం వచ్చింది.

జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో గెలిస్తే...

తన రాజకీయ భవిష్యత్తుకు కొత్త తలుపులు తెరుచుకుంటాయి.

అదే ఆలోచనల మధ్యలో తన భార్య భానుమతికి ఫోన్ చేశాడు.

ఒక్కసారి రింగ్...

రెండోసారి రింగ్...

అయినా ఫోన్ లిఫ్ట్ కాలేదు.

ప్రసాద్ కి చిరాకు వచ్చింది.

వెంటనే మూడోసారి ఫోన్ చేశాడు.

అప్పటికే భానుమతి బాత్‌రూమ్‌లో స్నానం చేస్తోంది.

ఫోన్ మోగుతుండటంతో హడావుడిగా బయటకు వచ్చి కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది.

భానుమతి: “హలో... ఏమయ్యా?”

ప్రసాద్ : “ఏం చేస్తున్నావే?”

భానుమతి: “స్నానం చేస్తున్నానండీ... ఫోన్ వినిపించలేదు.”

ప్రసాద్ : “ఫోన్ చేస్తే ఎత్తడానికి కూడా నీకు టైం లేదా?”

భానుమతి భయంగా మాట్లాడింది.

భానుమతి: “ఏమైంది అండీ? ఎందుకంత కోపంగా మాట్లాడుతున్నారు?”

ప్రసాద్ కాసేపు మౌనంగా ఉండి...

“నీ సంగతి ఊరికి వచ్చాక చెప్తా. నేను ఇంకో నాలుగు గంటల్లో ఇంట్లో ఉంటా.”

భానుమతి ఆందోళనగా అడిగింది.

“ఏమైనా జరిగిందా అండీ?”

“నేను చెప్పింది విను. ముందుగా పిల్లలందరికీ ఫోన్ చేసి వెంటనే ఇంటికి రమ్మని చెప్పు.”

భానుమతి ఆశ్చర్యపోయింది.

“ఎందుకండీ? అందరినీ ఒక్కసారిగా ఎందుకు పిలుస్తున్నారు?”

ప్రసాద్ చిరాకుగా అన్నాడు.

**“ఎందుకంటే ఏంటి? నేను చెప్పింది చెయ్యి.

అలాగే ఆ సిద్దుకి కూడా ఫోన్ చేసి ఇంటికి రమ్మని చెప్పు.”**

భానుమతి కాసేపు మౌనంగా ఉంది.

“సిద్దుని కూడా ఎందుకండీ? వాడిని ఎందుకు అంతలా తిడతారు?”

ప్రసాద్ స్వరం మరింత కఠినంగా మారింది.

**“వాడేం చేస్తాడు? చేతకానివాడు... పనికిమాలినవాడు.

ఎప్పుడూ ఏదో ఒక మూలన తిరగడం తప్ప వాడికి ఇంకేం చేతకాదు.”**

భానుమతి బాధగా అంది.

“అలా అనకండి అండీ... సిద్దు మన కొడుకే కదా.”

ప్రసాద్ వెంటనే అన్నాడు.

**“కొడుకు అయితే ఏంటి?

కొడుకుగా ఉండాల్సిన బాధ్యత వాడికి ఉండాలి కదా!”**

భానుమతి నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

ప్రసాద్ స్వరం కాస్త తగ్గించాడు.

**“సరే... ఈ విషయాలన్నీ నేను ఇంటికి వచ్చాక మాట్లాడతా.

నువ్వు ముందు నేను చెప్పింది చెయ్యి.

పిల్లలందరినీ ఇంటికి రమ్మని చెప్పు.

సిద్దుకి కూడా చెప్పు.”**

భానుమతి:

“అలాగే అండీ...”

ప్రసాద్ ఫోన్ కట్ చేశాడు.

---

ఫోన్ చేతిలోనే పట్టుకుని భానుమతి కొన్ని క్షణాలు అలాగే నిలబడిపోయింది.

భర్త ఇలా ఒక్కసారిగా అందరినీ ఇంటికి పిలవడం ఆమెకు కొత్తగా అనిపించింది.

ముఖ్యంగా...

సిద్దు పేరు చెప్పినప్పుడు ప్రసాద్ గొంతులో వినిపించిన అసహనం ఆమెకు బాగా తెలుసు.

సిద్దు తన కొడుకే అయినా...

చిన్నప్పటి నుంచే ప్రసాద్ అతన్ని ఇతర పిల్లలతో పోలుస్తూ, అతని మీద అసంతృప్తిగానే ఉండేవాడు.

తన పిల్లల్లో సిద్దు మాత్రం ఏ విషయంలోనూ ముందుకు రాలేదని ప్రసాద్ భావించేవాడు.

చదువు విషయంలోనైనా...

బాధ్యత విషయంలోనైనా...

తనకు నచ్చిన విధంగా ఎదగలేదనే కోపం అతనిలో ఎప్పటినుంచో ఉంది.

అందుకే సిద్దు పేరు వచ్చినప్పుడల్లా ప్రసాద్ మాటల్లో ప్రేమ కంటే అసహనమే ఎక్కువగా వినిపించేది.

కానీ ఈరోజు మాత్రం...

అందరినీ అత్యవసరంగా ఇంటికి పిలవడానికి అసలు కారణం ఏమిటో భానుమతికి అర్థం కాలేదు.

ఆమె వెంటనే పిల్లలకు ఫోన్ చేయడం మొదలుపెట్టింది.

ఒక్కొక్కరికి ఫోన్ చేస్తూ...

“నాన్న ఇంటికి వస్తున్నారు... వెంటనే ఇంటికి రండి.”

అని చెప్పింది.

చివరగా...

ఆమె చేతిలో ఉన్న ఫోన్ స్క్రీన్‌పై ఒక పేరు కనిపించింది.

సిద్దు.

ఆ పేరు చూసి భానుమతి కాసేపు ఆగింది.

ప్రసాద్ మాటలు మళ్లీ ఆమెకు గుర్తొచ్చాయి.

“ఆ సిద్దుకి కూడా ఫోన్ చేసి ఇంటికి రమ్మని చెప్పు...”

భానుమతి లోతుగా ఊపిరి తీసుకుని...

సిద్దుకు కాల్ చేసింది.

మరోవైపు...

నంద్యాల వైపు దూసుకుపోతున్న కారులో ప్రసాద్ కళ్ల ముందు మాత్రం ఒకటే లక్ష్యం.

జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో గెలుపు.

ఆ గెలుపుతో...

తన రాజకీయ జీవితానికి కొత్త ఆరంభం.

కానీ అతనికి తెలియదు...

తాను రాజకీయంగా పైకి వెళ్లాలని చూస్తున్న ఈ ప్రయాణంలో...

తన ఇంట్లోనే ఉన్న కొన్ని బంధాలు, కొన్ని నిర్ణయాలు...

తన ముందున్న రాజకీయ భవిష్యత్తును ఎంతగా మార్చబోతున్నాయో.

నంద్యాల వైపు కారు దూసుకుపోతోంది...

ప్రసాద్ రాజకీయ ప్రయాణం మొదలైంది.

[Train222]

బెంగళూరు హాస్టల్‌లో...
అర్ధరాత్రి సమయం.
బెంగళూరులోని హాస్టల్ గదిలో సిద్దు, కృష్ణ ఇద్దరూ గాఢంగా నిద్రపోతున్నారు. గది మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
అప్పుడే సిద్దు ఫోన్ ఒక్కసారిగా మోగింది.
నిద్రలోనే ఫోన్ శబ్దం విని సిద్దు ఉలిక్కిపడి లేచాడు. స్క్రీన్‌పై “అమ్మ” అని కనిపించింది.
వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
సిద్దు:
“ఏంటమ్మా... ఈ టైమ్‌లో కాల్ చేశావ్? ఏం అయ్యింది?”
భానుమతి:
“ఏం లేదు నాన్నా... నువ్వు అర్జెంట్‌గా ఇంటికి బయల్దేరి రా.”
సిద్దు:
“ఎందుకమ్మా ఇంత అర్జెంట్‌గా? ఏం జరిగింది?”
భానుమతి:
“అవన్నీ తర్వాత చెప్తా. ఇక్కడ ఎవరికీ ఏం జరగలేదు. నువ్వు ప్రశాంతంగా వచ్చేయ్. మీ నాన్న అందరినీ ఇంటికి రమ్మని చెప్పారు. అక్క, చెల్లి కూడా వస్తున్నారు.”
సిద్దు:
“నాన్న...?”
ఆ ఒక్క మాట వినగానే సిద్దు ముఖంలో భయం కనిపించింది.
భానుమతి:
“ఏమైంది నాన్నా?”
సిద్దు:
“ఏం లేదమ్మా... బయల్దేరుతా.”
కాల్ కట్ అయింది.
సిద్దు కాసేపు ఫోన్‌నే చూస్తూ కూర్చున్నాడు. తర్వాత పక్కనే నిద్రపోతున్న కృష్ణను కదిలించాడు.
సిద్దు:
“ఒరేయ్ బావా... లెగరా.”
కృష్ణ నిద్రలోనే కదిలాడు.
సిద్దు:
“బావా... లేవరా!”
కృష్ణ కళ్లు తెరిచి చిరాకుగా చూశాడు.
కృష్ణ:
“ఏంట్రా... అర్ధరాత్రి?”
సిద్దు:
“నేను అర్జెంట్‌గా ఊరికి వెళ్లాలి రా. అమ్మ ఫోన్ చేసింది.”
కృష్ణ:
“ఏం జరిగిందట?”
సిద్దు:
“ఏం జరగలేదట. కానీ నాన్న అందరినీ ఇంటికి రమ్మని చెప్పాడట. అక్క, చెల్లి కూడా వస్తున్నారు.”
కృష్ణ కాసేపు ఆలోచించాడు.
కృష్ణ:
“అయితే నువ్వు వెళ్లిరా.”
సిద్దు వెంటనే అన్నాడు.
“నువ్వు కూడా రారా బావా.”
కృష్ణ తల అడ్డంగా ఊపాడు.
“లేదు రా. నువ్వే వెళ్లి రా. ఇది మీ కుటుంబ విషయం. నేను వస్తే ఎందుకు వచ్చావని మీ ఇంట్లో అడుగుతారు.”
సిద్దు:
“అలా ఏమీ అనరు రా. నువ్వు వస్తే నాకు కూడా ధైర్యంగా ఉంటుంది.”
కృష్ణ:
“అయినా ఈసారి నేను రాను. నువ్వు వెళ్లి ఏం జరిగిందో తెలుసుకో. అవసరమైతే నాకు వెంటనే ఫోన్ చెయ్యి.”
సిద్దు కాసేపు కృష్ణ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
“సరే రా... కానీ ఫోన్ దగ్గరే పెట్టుకో.”
కృష్ణ:
“అలాగే. జాగ్రత్తగా వెళ్లు.”
సిద్దు బ్యాగ్ తీసుకుని బట్టలు సర్దుకున్నాడు.
ఫోన్, వాలెట్ జేబులో పెట్టుకుని గది నుంచి బయటకు వెళ్లాడు.
కారిడార్‌లోకి వచ్చిన తర్వాత ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి కృష్ణ వైపు చూశాడు.
కృష్ణ మంచం మీదే కూర్చుని అతనికి చేయి ఊపాడు.
సిద్దు:
“వెళ్తున్నా బావా.”
కృష్ణ:
“జాగ్రత్త!”
సిద్దు హాస్టల్ నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
బెంగళూరు రాత్రి రోడ్లపైకి అడుగుపెట్టి...
నంద్యాల వైపు తన ప్రయాణాన్ని మొదలుపెట్టాడు.
అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న తిరుగుతోంది—
“నాన్న అందరినీ ఇంత అర్జెంట్‌గా ఇంటికి ఎందుకు పిలిచాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం కోసం...
సిద్దు నంద్యాల వైపు బయల్దేరాడు.
కానీ అతనికి తెలియదు...
ఆ రాత్రి ఇంట్లో జరగబోయే సమావేశం తన జీవితంలోనే ఒక కీలకమైన మలుపు కాబోతోందని.



బెంగళూరు – మెజెస్టిక్ బస్ స్టేషన్
హాస్టల్‌ నుంచి బయటకు వచ్చిన సిద్దు నేరుగా మెజెస్టిక్ బస్ స్టేషన్‌కు చేరుకున్నాడు.
అప్పటికే రాత్రి బస్సుల రద్దీ మొదలైంది. ప్రయాణికులతో బస్టాండ్‌ సందడిగా ఉంది.
నంద్యాల వెళ్లే బస్సు కోసం వెతుకుతూ చివరకు ఒక బస్సు కనిపించడంతో సిద్దు అందులోకి ఎక్కాడు.
సీట్లో కూర్చున్న వెంటనే అతని మనసులో మళ్లీ అమ్మ ఫోన్ గుర్తుకొచ్చింది.
“అందరినీ ఇంటికి రమ్మని నాన్న చెప్పారు...”
అసలు విషయం ఏమిటో తనకు తెలియదు.
వెంటనే తన అక్క నందిని, చెల్లి పావనికి ఫోన్ చేశాడు.
ఇద్దరూ అప్పటికే తమ తమ ప్రయాణాల్లో ఉన్నారు.
నందిని చెన్నైలో MBBS థర్డ్ ఇయర్ చదువుతోంది. చూడటానికి సీరియల్ హీరోయిన్‌లా అందంగా, ప్రశాంతమైన ముఖంతో ఉంటుంది.
పావని విజయవాడలో ఇంటర్ సెకండ్ ఇయర్ చదువుతోంది. చలాకీగా, అందరితో సరదాగా మాట్లాడే స్వభావం.
సిద్దు ఇద్దరికీ ఒకేసారి ఫోన్ చేసి కాన్ఫరెన్స్‌లో పెట్టాడు.
నందిని:
“హలో సిద్దూ... నువ్వు బయల్దేరావా?”
సిద్దు:
“అవును అక్కా. నేను మెజెస్టిక్ నుంచి నంద్యాల బస్ ఎక్కేశా.”
పావని:
“నేను కూడా బస్‌లోనే ఉన్నా అన్నా.”
నందిని:
“నేను కూడా బయల్దేరిపోయా. అమ్మ ఫోన్ చేసిన విషయం కోసమే కదా?”
సిద్దు:
“అవును. అమ్మకు ఏం జరిగిందో చెప్పలేదు. ‘ఎవరికీ ఏం జరగలేదు, ప్రశాంతంగా ఇంటికి రా’ అంటోంది.”
పావని కాసేపు మౌనంగా ఉండి...
పావని:
“అదే నాకు కూడా చెప్పింది. కానీ అందరినీ ఒక్కసారిగా ఇంటికి రమ్మని నాన్న చెప్పడం మాత్రం ఏదో వింతగా ఉంది.”
నందిని కూడా ఆలోచనలో పడింది.
నందిని:
“నాన్న మనల్ని ఇలా అందరినీ ఒకేసారి ఇంటికి పిలవడం చాలా అరుదు. ఏదో ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడబోతున్నట్టుంది.”
సిద్దు వెంటనే అన్నాడు.
“అదే నాకు కూడా భయంగా ఉంది అక్కా.”
పావని నవ్వుతూ భయాన్ని తగ్గించే ప్రయత్నం చేసింది.
“అన్నా... నువ్వెందుకు అంత టెన్షన్ పడుతున్నావ్? ఇంట్లో ఎవరికీ ఏం కాలేదని అమ్మ చెప్పింది కదా.”
సిద్దు నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“అమ్మ చెప్పింది నిజమే. కానీ నాన్న విషయం అంటే నాకు కొంచెం టెన్షన్.”
నందిని వెంటనే సిద్దుకు ధైర్యం చెప్పింది.
“ఏం కాదు సిద్దూ. మనమంతా ఇంటికి వెళ్లాక ఏం జరిగిందో తెలుస్తుంది. అప్పటివరకు అనవసరంగా ఆలోచించకు.”
పావని కూడా అంది.
“అవును అన్నా. మన ముగ్గురం కలిసి ఇంటికి వెళ్తున్నాం కదా. ఏం జరిగినా కలిసి మాట్లాడుకుందాం.”
సిద్దు చిన్నగా నవ్వాడు.
“సరే. మీరు ఇద్దరూ ఎప్పుడు ఇంటికి చేరుకుంటారు?”
నందిని:
“నేను రేపటికి చేరుకుంటా.”
పావని:
“నా బస్ కూడా వస్తోంది. నేనూ రేపటికి వచ్చేస్తా.”
సిద్దు తల ఊపాడు.
“సరే. ఇంటికి చేరుకున్నాక మళ్లీ మాట్లాడుకుందాం.”
కాన్ఫరెన్స్ కాల్ ముగిసింది.
బస్సు నెమ్మదిగా మెజెస్టిక్ నుంచి బయటకు కదిలింది.
కిటికీ బయట బెంగళూరు నగరంలోని లైట్లు ఒక్కొక్కటిగా వెనక్కి వెళ్లిపోతున్నాయి.
సిద్దు మాత్రం సీట్లో తల ఆనించి కళ్లను మూసుకున్నాడు.
అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న...
“అసలు నాన్న మన ముగ్గురినీ ఎందుకు ఇంటికి పిలిచాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం...
నంద్యాలలో వాళ్ల కోసం ఎదురుచూస్తోంది.

[utkrusta]

Excellent update

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Paty@123]

Asalu story starting,

[Train222]

అందరికీ నమస్కారం!

కథ లో చిన్న మార్పు

ఆల్రెడీ కాలేజ్ లో ఒక అమ్మాయి పేరు పావని గా ఉన్నందున

సిద్దు చెల్లి పేరు ప్రసన్న గా మార్చడం జరిగింది