Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[singamuthupandi]

Pavitra potta purusan inimel sinna sunni sinrasu endru anbudan alaikapaduvan.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

[AjitKumar]

Waiting for Raj and pavitra first night. Is it in raj house or in same bed of pavi. Bring more men into her life let the protection fail and she became pregnant and wimp husband get shock of his life

[Black Mask VILLIAN]

This is the most erotic story and too Soft

[Urupudathavan]

Antha kaiyalagatha kanavanukku ivaladhu kadhalargal kanjiyile senja special payasatha kodunga rasichi kudippan.

[yazhiniram]

-------------
Part 235:
-------------


அவர் அப்படிச் சிரிச்சதைப் பாத்ததும், என்னோட நக்கல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாயிடுச்சு.

எவ்ளோ ஒரு அழகான சிரிப்பு.

ஒரு பையன் தனக்குப் பிடிச்ச சாக்லேட் கிடைக்கப் போகுதுனு நம்பிச் சிரிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு அவர் முகம்.

ஆனா அந்தச் சாக்லேட்டை வேற ஒருத்தன் வாயில போட்டுச் சப்பிச் சுவைச்சுட்டு, அந்த எச்சிலைத் தான் இவருக்குக் குடுக்கப் போறேன்னு அந்த மனுஷனுக்குத் தெரியல.

என்னதான் அந்த சாக்லேட் அவரோடதா இருந்தாலும், இன்னோருத்தன் அத சாப்பிடறத கேக்குறப்போ, இல்ல பாக்குறப்போதான் அதோட ஒர்த் தெரியும். இப்போ கார்த்திக்கை பாக்குறப்போ, எனக்கு அப்படிதான் தெரியுது.

அவருக்கு அந்த நிஜம் தெரியாம இருக்குற வரைக்கும், இந்தச் சிரிப்பு அவர் மூஞ்சியில அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டுத் தான் இருக்கும்.

நான் மெதுவா டைனிங் டேபிள்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.

அவர் பரிமாறுன கிண்ணத்தை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சனுக்குள்ள போனேன்.

சிங்க்குக்குள்ள பாத்திரத்தைப் போட்டேன்.

அங்க இருந்த வாட்டர் பியூரிஃபையர்ல இருந்து ஒரு கிளாஸ் நிறையத் தண்ணி பிடிச்சேன்.

தண்ணியப் பிடிச்சுக்கிட்டே கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

டைம் கரெக்டா ஒன்பது மணி ஆகியிருந்துச்சு.

சாதாரணமா இந்த ஒன்பது மணிங்குறது எனக்கு ரொம்ப போரான ஒரு டைம்.

எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு, டிவி முன்னாடி சும்மா உக்காந்துருக்க வேண்டிய நேரம் இல்லனா தூங்க வேண்டிய நேரம்.

ஆனா இன்னைக்கு... அந்த ஒன்பது மணி எனக்கு ஏதோ புதுசா ஒரு எனர்ஜியைக் குடுத்துச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஓடுற ரத்தம் எல்லாம் சூடா, ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டா ஓடுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

நான் அந்தத் தண்ணி கிளாஸை எடுத்துக்கிட்டு, ஹாலை நோக்கிக் காலெடுத்து வெச்சேன்.

ஹால்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கார்த்திக் சோஃபாவுல உக்காந்து இருந்தாரு. 

நான் போய், அவருக்கு பக்கத்துல இருந்த சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.

என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸை என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.

எப்பவும் வேல இருக்குனு போய்டுவாரு இங்க இப்போ என்ன பண்ணுறாரு?

அவரோட உடம்பை நான் கூர்மையாப் பாத்தேன்.

நாள் பூரா உக்காந்து வேலை பாக்குறதால, அவருக்கு லேசாத் தொப்பை எட்டிப் பாத்துச்சு.

ரொம்ப இல்ல, ஆனா கொஞ்சம் சதை போட்ட உடம்பு.

அவர பாத்ததும், என்னைய அறியாமலேயே என் மனசு பிரகாஷோட உடம்பைக் கற்பனை பண்ணிப் பாத்துச்சு.

மத்தியானம் இந்த வீட்டுக்குள்ள, பிரகாஷ் அம்மணமா நின்னப்போ இருந்தப்போ.

என்னதான் அவன் என்னை விட குள்ளமா இருந்தாலும் நல்லா முறுக்கேறி இருந்துச்சு.

அவனோட வாசம் என் மூக்குல மறுபடியும் லேசாக் காத்துல மிதந்து வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் உடனே என் எண்ணங்களைச் சட்டுனு மாத்திக்கிட்டு, கையில இருந்த கிளாஸைப் பாத்தேன். 

அதுல இருந்து கொஞ்சம் தண்ணி குடிச்சேன்.

ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் அந்த ரூம்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

வெறும் பேன் ஓடுற அந்த 'ஹம்ம்ம்'ங்குற சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுச்சு.

நான் என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸையே பாத்துக்கிட்டு, அமைதியா உக்காந்துருந்தேன்.

திடீர்னு கார்த்திக் என்னைப் பாத்துத் திரும்புனாரு.

நான் கூட அவர் வேலை பாக்க போறேன்னு சொல்லுவாருனு தான் நெனச்சன்,

"அது சரி பவி..." அவர் வேற மாதிரி பேச்சை ஆரம்பிச்சாரு.

நான் நிமிர்ந்து அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"என்னங்க... சொல்லுங்க..." நான் ஆர்வத்தோட கேட்டேன்.

"அந்த தேன் அல்வா சூப்பரா வந்திருக்கு, தித்திப்பா இருக்குனு எல்லாம் சொன்னியே..."

அவர் மறுபடியும் அந்த அல்வா டாபிக்கை விடாமப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ஆமாங்க..." நான் தலையாட்டினேன்.

"நீ டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்தியா? அதான் சொல்றியா?"

அவர் கேட்டாரு.

அவர் இப்படிக் கேட்டதும், என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸ் லேசா ஆடுச்சு.

நான் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்தேனா?

ஐயையோ... நான் எப்படிப் டேஸ்ட் பண்ணுவேன்?

அந்த தேன் அல்வாவே நான்தானே கார்த்திக்?

என்னோட உடம்புல இருந்து வழிஞ்ச அந்தத் தித்திப்பை, நான் எப்படித் டேஸ்ட் பாக்க முடியும்?

என் மனசுக்குள்ள ஏகப்பட்ட பதில்கள் முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

அதை அனுபவிச்சு, ருசிச்சுப் பாத்தது வேற ஒரு ஆளுனு எப்படி இவர்கிட்ட சொல்றது?

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு தாங்க முடியல.

ஒரு செகண்ட், நான் 'ஆமாங்க, நான் டேஸ்ட் பாத்தேன்'னு சொல்லிட்டு அந்த டாபிக்கை முடிச்சுடலாம்னு தான் நெனச்சேன்.

ஆனா... என்னமோ தெரியல.

அவர் வேல கூட பாக்காம இவ்ளோ இன்ட்ரெஸ்டிங்கா கேக்குறது.

எனக்கு இந்த விளையாட்டை இன்னும் கொஞ்சம் கன்டினியூ பண்ணனும் போல ஆசையா இருந்துச்சு.

நெருப்போட விளையாடுற மாதிரி ஒரு த்ரில்.

இந்த மனுஷனை எந்த அளவுக்குக் குழப்பலாம்னு பாக்க எனக்கு ரொம்ப இன்ட்ரஸ்ட்டா இருந்துச்சு.

என் மனசு ரொம்ப வேகமா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

கிளாஸை மெதுவா முன்னாடி இருந்த டீப்பாய் மேல வெச்சேன்.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மடியில கோர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் முகத்தை நேராப் பாத்தேன்.

என் உதட்டுல ஒரு சின்ன, நக்கலான சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.

"இல்லங்க..." நான் மெதுவா, வார்த்தைகளை இழுத்துச் சொன்னேன்.

"நான் டேஸ்ட் பாக்கல."

நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவர் கொஞ்சம் குழப்பமா முன்னாடி வந்தாரு.

"பின்ன? அப்புறம் எப்படி அது நல்ல வந்துருக்குனு தெரியும்.  அப்புறம் நீ அவ்ளோ வேர்த்து விறுவிறுக்கச் செஞ்சுட்டு, நீயே டேஸ்ட் பாக்கலயா?"

அவர் ரொம்ப ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்டாரு.

நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு சமைச்சுட்டு, அதை அவளே ருசி பாக்கலனு சொன்னா யாருக்கும் ஒரு டவுட் வரத்தான் செய்யும்.

நான் அவர் கண்ணை இமைக்காம பாத்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னத் தயக்கம் வந்து எட்டிப் பாத்துச்சு.

'உண்மையைச் சொல்லலாமா? வேணாமா?'னு என் மனசு சண்டை போட்டுச்சு.

'சொல்லிடு பவி... இவர் என்னதான் பண்ணுவாருனு பாக்கலாம்னு'னு ஒரு மூலை சொல்லுச்சு.

'வேணாம் ரிஸ்க் எடுக்காத, அவருக்கு ஏதாது புரிய போகுது. உன் வாழ்க்கைடி இது'னு இன்னொரு மூலை எச்சரிச்சுது.

ஆனா எனக்கு த்ரில் தான் ரொம்ப முக்கியமாப் பட்டுச்சு. 

சும்மா டீஸ் மட்டும் பண்ணி பாக்கலாம்னு தோணுச்சு.

நான் ஒரு மூச்சு விட்டேன்.

"நான் டேஸ்ட் பாக்கல கார்த்திக்..."

"ஆனா..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு அப்படியே நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஆர்வம் ஜாஸ்தி ஆச்சு.

"ஆனா என்ன பவி?" அவர் ஈகரா கேட்டாரு.

என் நெஞ்சு 'திக்... திக்... திக்...'னு வேகமா அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் சொல்ல போற வார்த்தை, இந்த ரூமோட அமைதியையே, ஏன் என்னோட வாழ்க்கையையே புரட்டி பண்ணப் போகுதுனு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா நான் நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையாத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"ஆனா... இன்னைக்கு வேற ஒருத்தர் அதை டேஸ்ட் பாத்தாரு."

நான் சொல்லிட்டேன்.

நான் சொன்ன அடுத்த செகண்ட், ஹால்ல ஒரு மயான அமைதி.

பேன் ஓடுற சத்தம் கூட இப்போ ரொம்பச் சத்தமா கேக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் முகத்துல இருந்த பாவனை சட்டுனு மாறிடுச்சு.

"வேற ஒருத்தரா?" அவர் என்னோட வார்த்தையையே திருப்பிச் சொன்னாரு.

"ஆமாங்க..." நான் கூலா தலையாட்டினேன்.

அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு செகண்ட் முழிச்சாரு.

"யாரு அது?"

அவர் அந்த கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு.

அவர் கேட்ட விதம் விசாரிக்குற மாதிரி இல்ல, ஆனா ஒரு மாதிரி இன்னொசென்ட்டா இருந்துச்சு.

எனக்கே கொடுக்காத ஸ்வீட்டை, எவனோ ஒருத்தன் வந்து தின்னுட்டான்ங்குற மாதிரியான கேள்வி அது. 

அவரை பொறுத்த வர, அது ஸ்வீட்.

ஆனா எனக்கு?

என் புருஷன், என் உடம்பை ருசி பாத்தது யாருனு நேருக்கு நேரா கேக்குறாரு.

எனக்குள்ள ஒரு மாதிரி குறும்பும், அது கூட சிரிப்பும் வந்துச்சு.

ஆனா நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

முகத்துல எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம, ரொம்ப சீரியஸான மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.

நான் உடனே பதில் சொல்லல.

ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... மூணு செகண்ட்.

அந்த கேப், எனக்கு வருஷம் மாதிரி த்ரில்லா இருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல கொஞ்சம் குழப்பம் அதிகமாகி, அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.

'யாரு அது, சொல்லு'ங்குற மாதிரி அவர் பார்வை இருந்துச்சு.

அவர் ரேணுகா அக்காவா இருக்குமோ, இல்ல வேற யாரது என்னோட பிரண்ட்-ஆ இருக்குமோனு நெனச்சிருக்கலாம்.

என் தொண்டையை லேசாக் கிளியர் பண்ணிக்கிட்டேன்.

அந்தப் பேரை என் வாயில இருந்து ஸ்மூத்தா, ஒரு பாட்டு பாடுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"பிரகாஷ்."

நான் சொன்னது அந்த ஒரு வார்த்தைதான்.

நான் அந்தப் பேரைச் சொன்னதும் கார்த்திக் என்னையவே வெறிச்சுப் பாத்தாரு.

அவர் இமைகள் ஒரு ரெண்டு தடவை வேகமா அடிச்சுக்கிச்சு.

அவர் கண்கள்ல குழப்பம் மொத்தமாத் திரண்டு நின்னுச்சு.

அவர் மனசு இப்போ 'பிரகாஷ்'ங்குற பேரைத் தேடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

யாரு இந்த பிரகாஷ்னு ஒரே குழப்பமா இருக்குற மாதிரி யோசிச்சாரு.

அவர் மண்டைக்குள்ள ஏதோ திங்கிங் வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"பிரகாஷா?" அவர் கொஞ்சம் இழுத்துக் கேட்டாரு.

"எந்த பிரகாஷ்?"

அவர் நெத்தியில லேசாச் சுருக்கம் விழுந்துச்சு.

அவர் அப்படி மண்டையைப் பிய்ச்சுக்குறதைப் பாக்க எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி சாய்ஞ்சு உக்காந்தேன்.

ரொம்பக் கேஷுவலா, ஏதோ ரொம்ப தெரிஞ்சவங்கள பத்திப் பேசுற மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆமாங்க..." நான் புன்னகையோட சொன்னேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி புதுசா செக்யூரிட்டி மாத்துனாங்களே, அப்போ வந்த செக்யூரிட்டிங்க..."

நான் அப்படி சொல்லும்போதே அவர் முகத்துல வர்ற மாற்றத்தைக் கவனிக்கத் தயாரா இருந்தேன்.

"அவன்தான்."

நான் தெளிவா முடிச்சேன்.

நான் 'செக்யூரிட்டி'னு சொன்ன அந்த நிமிஷம்.

கார்த்திக் முகம் ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.

அவர் புருவங்கள் ரெண்டும் ஆச்சரியத்துல மேல ஏறிடுச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஏதோ நான் ஏலியன் மொழியில பேசுன மாதிரி இருந்துச்சு.

"வாட்ச்மேனா?"

அவர் குரல் கொஞ்சம் உடைஞ்சு, சத்தமா வந்துச்சு.

அவரால் அதை நம்பவே முடியல.

ஒரு வாட்ச்மேன், அதுவும் நம்ம வீட்டுக்குள்ள வந்து ஸ்வீட்டைச் சாப்பிட்டானா?

அதுதான் அவர் மண்டைக்குள்ள ஓடுற கேள்வி.

நான் என் முகத்துல ஒரு சின்ன வெக்கம் வந்துச்சு.

"ஆமாங்க..." நான் மறுபடியும் கன்ஃபார்ம் பண்ணேன்.

கார்த்திக் சோஃபாவுல பின்னாடி சாஞ்சாரு.

அவர் வலது கையால நெத்தியை லேசாத் தேய்ச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் என்னைய ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி டேஸ்ட் பண்ணான்?"

[yazhiniram]

-------------
Part 236:
-------------

"வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி டேஸ்ட் பண்ணான்?"

அவர் கேட்ட கேள்வி ரூம்க்குள்ள தெளிவா எதிரொலிச்சுது.

அவர் முகம் குழப்பத்தோட உச்சியில இருந்துச்சு.

அவர் கண்கள்ல ஒரு ஆச்சரியம்.

ஒரு செக்யூரிட்டி, அதுவும் நம்ம அபார்ட்மெண்ட் வாசல்ல நிக்குற ஒருத்தன்.

அவன் எப்படி இங்க வந்து டேஸ்ட் பண்ண முடியும்?

இதுதான் இப்போ அவர் மனசுல ஓடிட்டு இருக்குற ஒரே கேள்வி.

அவர் என்னையவே இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் பார்வையில எந்த ஒரு சந்தேகமும் இருக்குற மாதிரி தெரியல.

ஆனா அவருக்குச் சுத்தமா ஒன்னும் புரியல, அவ்வளவுதான்.

அவர் அப்படி உக்காந்து முழிக்குறதைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குச் என்னவோ ஆச்சு, ஒரு மாதிரி பாவமா, ஆனா சிரிப்பா இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஏதோ பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

நான் என் சிரிப்பை வெளில காட்டிக்காம ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை கேஷுவலா மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.

"அதுவா கார்த்திக்..."

நான் இயல்பா என் கதையை ஆரம்பிக்க ரெடியானேன்.

"காலைல வீட்டு வேலைலாம் முடிச்சுட்டு, நான் கிச்சன்ல வேலை பாத்துக்கிட்டு இருந்தேனா..."

"அப்போ கரெக்டா ஒரு பதினோரு மணி இருக்கும்..."

"திடீர்னு காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டுச்சு."

"யாரா இருக்கும்னு நெனச்சுக்கிட்டே நான் வந்து கதவைத் தொறந்தேன்."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நிதானமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் நான் சொல்றதை அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"வெளில பாத்தா செக்யூரிட்டி நின்னுகிட்டு இருந்தான்."

நான் அப்படி சொன்னதும் கார்த்திக் நெத்தியில லேசாச் சுருக்கம் விழுந்துச்சு.

"வாட்ச்மேன் எதுக்கு நம்ம வீட்டுக்கு வந்தான்?"

அவர் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாரு.

"மெயின்டெய்னன்ஸ் பில் குடுக்குறதுக்கு வந்தாங்க கார்த்திக்."

நான் சுலபமா ஒரு பொய்யைச் சொல்லி முடிச்சேன்.

"இந்த மாசம் மெயின்டெய்னன்ஸ் பில் இன்னும் நம்ம கைக்கு வரலல?"

"அதை எல்லா வீட்டுக்கும் குடுத்துட்டு இருந்தான்."

"அப்படியே நம்ம வீட்டுக்கும் குடுக்க வந்தான்."

நான் சொன்ன ரீசன் கார்த்திக்குக்கு லாஜிக்கா பட்டுச்சு.

அவர் முகம் உடனே ரிலாக்ஸ் ஆகிடுச்சு.

"ஓ... பில் குடுக்க வந்தானா? சரி சரி..."

அவர் அதை நம்பிட்டாரு.

என் புருஷனை எவ்ளோ ஈஸியா ஏமாத்த முடியுதுனு நெனச்சப்போ எனக்கு ரொம்பத் த்ரில்லா இருந்துச்சு.

"அவன் பில் குடுக்க தான வந்தான்... அப்புறம் எப்படி ஹல்வா டேஸ்ட் பண்ணான்?"

அவர் பாயிண்ட்டுக்கு மறுபடியும் வந்தாரு.

நான் என் உதடுகளை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

இப்போ நான் சொல்லப் போற விஷயம் தான் இப்போ ஹைலைட்.

"நான் கதவைத் தொறந்ததும்..."

நான் வார்த்தைகளை நேக்கா இழுத்தேன்.

"வீட்டுக்குள்ள இருந்த ஹல்வா வாசம் அப்படியே அவன் மூக்குல அடிச்சுது போல கார்த்திக்."

நான் அந்த 'வாசம்'ங்குற வார்த்தையை ரசிச்சுச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் என்ன நெனச்சிருப்பாருனு எனக்குத் தெரியும்.

நெய் உருகி, ஏலக்காய் மணத்தோட, சர்க்கரை பாகு கொதிக்குற அந்த இனிப்பான சமையல் வாசம்.

அந்த வாசம் தான் வீட்டுக்குள்ள நிறைஞ்சு இருந்துச்சுனு அவர் கற்பனை பண்ணிக்கிட்டாரு.

ஆனா எனக்குத் தான் நிஜம் தெரியும்.

அப்போ கதவைத் தொறந்தப்போ என் மேல இருந்து என்ன வாசம் வந்துச்சுனு எனக்குத் தான் தெரியும்.

நான் குளிச்சுட்டு, ரொம்ப அழகாப் புதுசா ஒரு புடவை கட்டியிருந்தேன்.

என் உடம்புல லேசான சோப் வாசம்.

என் கூந்தல்ல நான் வெச்சுருந்த அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம்.

எல்லாத்தையும் விட... எனக்குள்ள இருந்து வந்த பெண் வாசம்.

என் உடம்பு ஒரு ஆம்பளைக்காக ஏங்கித் தவிச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ உண்டான அந்த ஈரம் கலந்த வாசம்.

அந்த நிஜமான தேன் வாசம்.

அது தான் பிரகாஷ் மூக்குல போய் அடிச்சுது.

நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்துக்கிட்டே பேச்சைத் தொடர்ந்தேன்.

"அந்த வாசம் கொஞ்சம் தூக்கலா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"நான் கதவைத் தொறந்த உடனே, அவன் அப்படியே ஒரு செகண்ட் கண்ணை மூடி அந்த வாசத்தை உள்ள இழுத்தான்."

நான் பிரகாஷ் செஞ்சதை அப்படியே சமையல் கணக்குல மாத்திச் சொன்னேன்.

என் முகத்துல இருந்து, என் இடுப்பு வரைக்கும் அவனோட பார்வை ஊடுருவிப் போச்சு.

அவன் கண்கள்ல இருந்த அந்த வெறி எனக்கு நல்லாவே நியாபகம் இருக்கு.

"அவன் கண்ணை மூடி முகர்ந்து பாத்துட்டு, என்னையப் பாத்தான்."

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணேன்.

"மேடம், வீட்டுக்குள்ள இருந்து நல்ல வாசம் வருது மேடம்னு கேட்டான். வாசனையே இவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு மேடம்னு சொன்னான்."

"எனக்கு அப்படியே ஒரு மாதிரி கூச்சமா போச்சு."

நான் நிஜமாவே கூச்சப்படுற மாதிரி என் முகத்தை லேசாக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் முகத்துல ஒரு சின்ன பெருமிதம்.

தன் பொண்டாட்டியோட சமையல் வாசத்தை ஒருத்தன் பாராட்டுறான்ங்குற மிதப்பு அவருக்கு.

"அப்படியா சொன்னான்?" அவர் கேட்டாரு.

"ஆமாங்க... வாசம் ரொம்பப் பிரமாதமா இருக்கு மேடம்னு உருகிட்டான்."

"அவன் அப்படிச் சொன்னதும் நான் ஒண்ணுமே சொல்லல."

"சும்மாப் புன்னகை பண்ணிட்டு, பில்லை வாங்கிக்கிட்டேன்."

நான் என் கைகளை காத்துல ஏதோ வாங்குற மாதிரி ஆக்‌ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.

"சரி, பணத்தை சார் வந்ததும் தர்றேன்னு சொல்லிட்டு, நான் கதவைச் சாத்தப் போனேன் கார்த்திக்."

நான் பேச்சை நிறுத்திட்டு அவரைப் பாத்தேன்.

"அப்போ அவன் என்ன சொன்னான் தெரியுமா?"

"என்ன சொன்னான்?" கார்த்திக் ரொம்ப ஆர்வமாக் கேட்டாரு.

"மேடம்... நீங்க என்ன செய்றீங்கனு எனக்குத் தெரியல..."

"ஆனா அந்த வாசம் என்னை ஏதோ பண்ணுது மேடம்னு சொன்னான்."

நான் அந்த டயலாக்கை ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் அதைச் சாப்பாட்டுப் பசினு நம்பிட்டாரு.

ஆனா அது நிஜமான பசி.

என் உடம்பைத் தின்னு தீக்குறதுக்கான பசி.

பிரகாஷோட முரட்டுத்தனமான பசியை, என்னோட பசியையும் நான் இப்படி வார்த்தைகள்ல மாத்திச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அவன் முகத்தைப் பாத்தப்போ எனக்கு அவ்ளோ பாவமா இருந்துச்சுங்க."

நான் ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அவன் மூஞ்சியில அவ்ளோ ஒரு ஏக்கம்."

"அந்த வாசத்தை முகர்ந்ததுல இருந்து, அவனுக்குள்ள ஒரு பெரிய தவிப்பு வந்துருச்சு."

"அவனுக்கு அது ரொம்ப பிடிச்சுருக்குனு அவன் கண்கள்லயே தெரிஞ்சுது."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான் முதல்ல அவனுக்குக் குடுக்கக் கூடாதுனு தான் கார்த்திக் நெனச்சேன்."

நான் தெளிவா இந்தக் பாயிண்ட்டைச் சொன்னேன்.

"இது நான் பார்த்துப் பார்த்துப் பக்குவமாச் செஞ்சது."

"அதை எப்படி ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட டேஸ்ட் பாக்க குடுக்குறதுனு எனக்கு ஒரு தயக்கம் இருந்துச்சு."

நான் சொல்லும்போதே என் மனசுக்குள்ள ஒரு குறும்பு ஓடுச்சு.

நான் என் கற்பை காப்பாத்திக்கணும்னு தான் முதல்ல நெனச்சேன்.

ஆனா அவன் என்ன தொட்டதும் நான் நெய் மாதிரி உருகிப் போயிட்டேன்னு கார்த்திக்குக்கு எங்கே தெரியப் போகுது.

"ஆனா கார்த்திக்... அவன் என்னையப் பாத்த அந்தப் பார்வை இருக்கே..."

நான் மெதுவா, ஒரு ரெட்டை அர்த்தத்துல சொன்னேன்.

"அவன் எவ்ளோ ஏங்கிப் போய் பாத்தான்னு எனக்குத் தான் தெரியும்."

நான் கார்த்திக் கண்ண நேராப் பாத்துக்கிட்டே பேசனேன்.

அவர் என் பேச்ச மட்டுமே, ஏதோ பெரிய கதையை கேக்குற மாதிரி கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவன் மூஞ்சியப் பாக்கவே எனக்கு ரொம்பப் பாவமா இருந்துச்சு."

"ரொம்ப ஆசையா கொஞ்சமாவது நான் டேஸ்ட் பண்ண கொடுக்க மாட்டன்ங்குற மாதிரி, ஒரு ஏக்கத்தோட பாத்தான்."

"அவனுக்குப் டேஸ்ட் பண்ணனும்னு ரொம்ப ஆசையா இருந்துச்சு போல கார்த்திக்."

நான் பேசப் பேச, என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷோட முகம் தான் வந்து போச்சு.

"அவன் அவளோ ஏக்கத்தோடு பாத்ததும், எனக்குள்ள கொஞ்சம் இரக்கம் வந்துருச்சு."

"நம்ம வீட்ல இவ்ளோ தித்திப்பா ஒரு பொருள் இருக்கு..."

"அவனும் ஆசையா கேக்குறான், சரி கொஞ்சூண்டு குடுத்துத் தான் பாப்பாமேனு தோணுச்சு."

நான் நல்லவ மாதிரி, தர்மம் பண்ணுற மாதிரி என்னையக் காட்டிக்கிட்டேன்.

ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, என் கால விரிச்சு, அவனை என்ன ஓக்க விட்டத நான் எவ்ளோ சிம்பிளா ஒரு தர்மம் பண்ணுன மாதிரி சொல்லிட்டு இருக்கேன்.

"ஒரு சின்னக் கிண்ணத்துல எடுத்து குடுக்கலாம்னு தான் நான் முடிவே பண்ணேன் கார்த்திக்."

நான் என் கைகள வெச்சு ஒரு சின்னக் கிண்ணம் மாதிரி செஞ்சு காட்டுனேன்.

"அவனை அப்படியே வெளிலயே நிக்க வெச்சு, கொஞ்சம் டேஸ்ட் பண்ணக் குடுக்கலாம்னு தான் நெனச்சேன்."

"ஆனா..."

நான் மறுபடியும் ஒரு சின்ன பிரேக் விட்டேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா என் கதையோட ஒன்றிப் போயிருந்தாரு.

"ஆனா என்ன பவி?" அவர் ஆர்வமா கேட்டாரு.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு, கேஷுவலா சொன்னேன்.

"நான் அவன்கிட்ட அங்கயே நில்லுனு சொல்றதுக்குள்ள..."

"நான் ம்ம்னு சொன்னதும், நான் ஏதோ அவனை உள்ள கூப்பிட்ட மாதிரி, அப்படியே வீட்டுக்குள்ள காலெடுத்து வெச்சுட்டான்."

நான் அந்த வார்த்தைய, அவன் காலெடுத்து வெச்சான்னு சொல்லி முடிச்சேன்.

அந்த வார்த்தை என் உதட்ட விட்டுப் பிரிஞ்ச உடனே, ஹால்ல ஒரு சின்ன மாற்றம் தெரிஞ்சுது.

கார்த்திக் முகத்துல அவ்ளோ நேரம் இருந்த அந்த ஆர்வம், அந்தச் சிரிப்பு, எதிர்பார்ப்பு எல்லாமே சட்டுனு மறைஞ்சுடுச்சு.

அவர் கண்கள்ல இப்போ ஒரு விதமான அதிர்ச்சியும், லேசான டென்ஷனும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

ஒரு புருசனுக்கு வர்ற அந்த இயல்பான சந்தேகம், கொஞ்சம் கோபம்.

தன் பொண்டாட்டி தனியா இருக்குறப்போ, இன்னொரு சம்பந்தமே இல்லாத ஆள் எப்படி உள்ள வரலாம்ங்குற டென்ஷன்.

அவர் சோஃபாவுல லேசா நெளிஞ்சாரு.

அவர் உக்காந்திருந்த பொசிஷன மாத்தி, ரொம்ப நேராக் நிமிர்ந்து உக்காந்தாரு.

அவர் கைகள் ரெண்டும் அவர் தொடை மேல கொஞ்சம் டைட்டா அழுந்துச்சு.

"என்ன சொல்ற?" அவர் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கணீர்னு வந்துச்சு.

"வீட்டுக்குள்ள வந்தானா?"

அவர் கேட்ட விதத்துல ஒரு உரிமை, ஒரு பொசசிவ்னெஸ் தெரிஞ்சுது.

"அவன் எதுக்கு உள்ள வந்தான், என்னதான் ஹல்வா டேஸ்ட் பண்ணனும்னு எவ்ளோ கேட்டாலும் இல்ல ஆச இருந்தாலும்?"

"நீ மட்டும் தனியா வீட்ல இருக்கிறப்போ, எப்படி ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்ட?"

அவர் அடுத்தடுத்த கேள்விகளா கேட்டாரு.

அவர் குரல்ல ஒரு கண்டிப்பு இருந்துச்சு.

ஒரு சாதாரணப் பொண்ணா இருந்தா, புருஷன் இப்படி டென்ஷன் ஆகுறதப் பாத்து உடனே பயந்துருப்பா.

"ஐயையோ, நான் உள்ள வரச் சொல்லலங்க, அவனாத் தான் வந்துட்டான்"னு பதறிப் போய்ச் சொல்லிருப்பா.

தன்னத் தற்காத்துக்க ட்ரை பண்ணிருப்பா.

ஆனா எனக்கு?

எனக்கு ஒரு துளி கூடப் பயம் வரல.

அவர் இப்படிக் கோபப்படுறதப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள திமிர் தான் வந்துச்சு.

இவ்ளோ நாளா என்னையக் கண்டுக்காம விட்டுட்டு, இப்போ நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்ட உடனே எப்படித் துடிக்குறாருனு இவர் மேல ஒரு கோவம் தான் வந்துச்சு.

என் மேல இவருக்கு இவ்ளோ அக்கறை இருக்கானு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஒரு நாளாவது என்கூட இவ்ளோ நேரம் பேசி இருப்பாரா, இப்போ பாரு, ஏதோ என் மேல அக்கறை இருக்குற மாதிரி வந்துட்டாரு.

அதே சமயம், எனக்குப் பிரகாஷ விட்டுக் குடுக்கவும் மனசு வரல.

நான் எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா உக்காந்துருந்தேன்.

என் முகத்துல அந்தப் புன்னகைய நான் கொஞ்சம் கூட மாத்திக்கல.

இனிமையா, சாந்தமா அவர் கண்ண நேராப் பாத்தேன்.

அவர் என்னைக் கேக்குற கேள்விகளுக்கு, எந்த விதமான டிஃபென்சிவ் ஆன பதிலும் சொல்லக் கூடாதுனு நான் முடிவு பண்ணேன்.

அவரோட அந்த டென்ஷனக் கூலா ஹேண்டில் பண்ணனும்.

அதே நேரத்துல பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசணும்.

அவர்கிட்ட எல்லா உண்மையையும் நேரடியா சொல்லணும், ஆனா வேற மாதிரினு தோணுச்சு.

நான் என் தலைய லேசாச் சாய்த்து, செல்லமா அவர் முகத்தப் பாத்தேன்.

[yazhiniram]

-------------------
Part 237 - 1:
-------------------

நான் என் தலைய சாய்த்து, செல்லமா அவர் முகத்தப் பாத்தேன்.

அவர் முகத்துல இப்போ லேசான கோபமும் பதற்றமும் சேர்ந்து ஒரு புது ரியாக்‌ஷனைக் கொடுத்துச்சு.

இத்தனை வருஷத்துல என் புருஷன் என் மேல இப்படி ஒரு பொசசிவ்னெஸ் காட்டுனதே கிடையாது.

எப்பவும் லேப்டாப்பும் கையுமா இருக்குற மனுஷன், இப்போ நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்டேன்னு சொன்னதும் துடிச்சுப் போயிட்டாரு.

அவர் துடிக்குறதப் பாக்கப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

ஒரு பக்கம் இவரு யாரோ தெரியாதவன, வீட்டுக்குள்ள விட்டேன்னு நெனச்சுக் கோபப்படுறாரு.

இன்னொரு பக்கம், இவரு கோபப்படுறதுக்குக் காரணமான அந்த வாட்ச்மேன் தான் எனக்கு எவ்ளோ சுகத்தக் குடுத்தான்ங்குற நிஜம் எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை வரவழைச்சுது.

நான் எந்தப் பதற்றமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா சோஃபாவுல சாஞ்சு உக்காந்தேன்.

"என்னங்க நீங்க... இதுல என்ன இருக்கு, ஏன் இவ்ளோ பதட்டப்படுறீங்க?"

நான் கேஷுவலா, ஒரு புன்னகையோட கேட்டேன்.

கார்த்திக் என்னைய ஒரு மாதிரி முறைச்சுப் பாத்தாரு.

"பதட்டமா? பவி, நீ என்ன சின்னக் குழந்தையா?"

அவர் குரல்ல அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"செக்யூரிட்டியா இருந்தா என்ன, யாரா இருந்தா என்ன?"

"பின்ன முன்ன தெரியாத ஒரு ஆம்பளைய எப்படிடி நீ தனியா இருக்கிறப்போ வீட்டுக்குள்ள விடுவ?"

அவர் கறாரா, ஆனா பாசமா என்னைய கேட்டாரு.

நான் என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

"பின்ன முன்ன தெரியாத ஆளா? அவர் நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன்தான கார்த்திக்..."

நான் எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.

"யாரா வேணா இருக்கட்டும் பவி..."

"அவன் நல்லவனா கெட்டவனானு உனக்கு எப்படித் தெரியும்?"

"இப்போ இருக்குற காலத்துல யாரையும் இவ்ளோ ஈஸியா நம்பிடக் கூடாது."

அவர் எனக்கு உலக நடப்பச் சொல்லிக் குடுக்குற மாதிரி அட்வைஸ் பண்ணாரு.

அவர் அப்படி அட்வைஸ் பண்ணப் பண்ண, என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.

'அவன் எப்படிப்பட்டவனு எனக்குத் தெரியாதா கார்த்திக்?'

'அவன நான் என் உடம்பாலயே டெஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டேனே!'

'அவன் குத்துன குத்துல, அவன் எவ்ளோ பெரிய ஆளுனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும்.'

இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் எனக்குள்ள ஓடுனாலும், நான் வெளிய ரொம்பச் சாந்தமாப் பேசனேன்.

"என்ன கார்த்திக் நீங்க... நல்லவங்க எல்லாம் நான் நல்லவன்னு நெத்தியில சர்டிஃபிகேட்டா ஒட்டிட்டு வராங்க?"

நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்துக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் குழப்பமா என்னைப் பாத்தாரு.

"சர்டிஃபிகேட் இல்ல பவி... ஆனா ஒருத்தன் எப்படிப்பட்டவன்னு அவனப் பாத்தாலே கொஞ்சம் கெஸ் பண்ணலாம்ல?"

"நீ ஏதோ அவன் ரொம்ப தெரிஞ்சவங்க மாதிரி சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுற?"

அவர் கொஞ்சம் சந்தேகமாக் கேட்டாரு.

நான் லேசாச் சிரிச்சேன்.

"பின்ன சப்போர்ட் பண்ணாம என்னங்க பண்றது?"

"ஒருத்தங்க எப்படிப்பட்டவங்கனு வெளிய இருந்து பாத்தா மட்டும் பத்தாது..."

"அவங்கள பக்கத்துல இருந்து, நல்லா உன்னிப்பா கவனிக்கணும்."

நான் சொன்ன அந்த 'உன்னிப்பா கவனிக்கணும்'ங்குற வார்த்தையில ஆயிரம் அர்த்தம் ஒளிஞ்சு இருந்துச்சு.

நான் அவன எந்த அளவுக்குப் பக்கத்துல இருந்து கவனிச்சேன்னு எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் மட்டும் தான் தெரியும்.

அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னிய நான் என் கையால தொட்டு அளந்து பாத்துருக்கேன்.

அவன் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு இன்ச்சையும் நான் உன்னிப்பாப் பாத்துருக்கேன்.

கார்த்திக் நான் சொன்னதக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.

"என்ன பவி நீ... என்னென்னமோ சொல்ற?"

"ஆமாங்க... நான் கவனிச்ச வரைக்கும் அவர் ரொம்ப நல்லவர்தான்."

நான் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவரு வேலைக்கு வந்து ஒரு ரெண்டு மாசம் ஆகுமா கார்த்திக்?"

நான் பேச்ச அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு போனேன்.

"அப்டியா... ஆமா ஒரு ரெண்டு மாசம் இருக்கும்... அப்போதான செக்யூரிட்டிலாம் மாத்துனாங்க... அதுக்கு என்ன இப்போ?"

"அப்போ இருந்து நான் அவங்களலாம் கவனிச்சுட்டு தான் இருக்கேன்..."

நான் என் பார்வைய சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல ஒரு ஏழெட்டு செக்யூரிட்டி வேலை பாக்குறாங்க தான?"

நான் கார்த்திக்கப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"ஆமா, ஷிஃப்டுக்கு நாலு பேருனு மாத்தி மாத்தி வருவாங்க..."

அவர் எதார்த்தமா சொன்னாரு.

"அவங்க எல்லாரும் எப்படி வேலை பாக்குறாங்கனு நீங்க நோட் பண்ணிருக்கீங்களா?"

கார்த்திக் லேசா முழிச்சாரு.

"நான் எங்க நோட் பண்றது?"

"நான் ஆபிஸ் போறப்போ கேட் தொறப்பாங்க, வர்றப்போ கேட் தொறப்பாங்க..."

"அது மட்டும் தான் எனக்குத் தெரியும்."

அவர் ரொம்ப இயல்பா பதில் சொன்னாரு.

"அதுதாங்க... மத்த வாட்ச்மேன் எல்லாரும் நீங்க சொல்ற மாதிரி தான்."

"சேர்ல உக்காந்துக்கிட்டு, எப்பவும் போன் நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாங்க."

"யாராவது வண்டி ஹாரன் அடிச்சா, ஏதோ மெஷின் மாதிரி எந்திரிச்சு வந்து கேட்டத் தொறப்பாங்க."

"அவங்களுக்கு நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல யார் இருக்கா, யார் வர்றா, யார் போறானு எந்த ஒரு அக்கறையும் கிடையாது."

"யார் மூஞ்சியையும் நிமிர்ந்து கூட பாக்க மாட்டாங்க."

"ஏதோ டியூட்டிய பாத்தோமா, சம்பளத்த வாங்குனோமானு தான் இருப்பாங்க."

"அவங்களப் பொறுத்தவரைக்கும் நம்மலாம் வெறும் பிளாட் நம்பர்ஸ், அது மட்டும் தான்."

நான் மத்த செக்யூரிட்டிங்கள பத்தி ரொம்ப கேஷுவலா ஒரு கம்ப்ளைன்ட் மாதிரி சொன்னேன்.

"எந்த வண்டி உள்ள வருது, எந்த வண்டி வெளிய போகுதுனு கூட சில நேரம் அவங்களுக்குத் தெரியாது."

"பார்சல் காரங்க வந்தா கூட அவங்க பாட்டுக்கு உள்ள அனுப்பி விட்டுருவாங்க."

"நாமலாம் யாருனு கூட அவங்களுக்கு நியாபகம் இருக்காது."

"ஒரு நாலு நாள் தொடர்ந்து பாத்தா கூட, அஞ்சாவது நாள் நீங்க எந்த பிளாட்னு கேப்பாங்க."

நான் சீரியஸா கார்த்திக்கப் பாத்து பேசனேன்.

"ஆனா இந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ் இருக்காருல..."

நான் அந்தப் பேர சொல்லும்போதே என் குரல்ல ஒரு சாஃப்ட்னஸ் வந்துச்சு.

"அவர் மத்தவங்க மாதிரி கிடையாது கார்த்திக்."

கார்த்திக் இப்போ இன்னும் உன்னிப்பா நான் சொல்றதக் கேக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"அவர் டியூட்டில இருக்குறப்போ, அந்த கேட்ல நடக்குற எல்லாத்தையும் கரெக்டா கவனிப்பாரு."

"யார் வெளில போறா, யார் உள்ள வர்றானு அவருக்குத் தெளிவாத் தெரியும்."

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ஒவ்வொருத்தர் மூஞ்சியையும் அவருக்கு நல்லாத் தெரியும்."

"யார் எந்த வண்டில போறாங்க, எப்போ வருவாங்கனு அவருக்கு பிங்கர் டிப்ஸ்ல தெரியும்."

"மத்த வாட்ச்மேன் மாதிரி கேபின்ல முடங்கி கிடக்க மாட்டாரு."

"எப்பவும் வெளிய நின்னு, சுத்தி என்ன நடக்குதுனு பாத்துக்கிட்டே இருப்பான்."

"யாராச்சும் ஏதாது தூக்கிட்டு வந்தா உடனே ஓடிப் போய் ஹெல்ப் பண்ணுவாரு."

"ஒரு செக்யூரிட்டி மாதிரி இல்லாம, நம்ம வீட்ல ஒருத்தர் மாதிரி நடந்துக்குவானரு."

"அதுலயும் குறிப்பா..."

நான் வார்த்தைகள கொஞ்சம் இழுத்து, என் கீழ் உதட்ட லேசா கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவரு என்னையத் தான் ரொம்ப ஸ்பெஷலா கவனிப்பாரு கார்த்திக்..."

நான் அந்த வார்த்தையச் சொன்னதும் கார்த்திக் புருவம் மறுபடியும் மேல ஏறுச்சு.

"ஸ்பெஷலா கவனிப்பானா? என்ன சொல்ற?"

அவர் குரல்ல இப்போ ஒரு சின்னத் தவிப்பு.

"ஆமாங்க... ஆரம்பத்துல நான் எப்ப கீழ போனாலும் சரி, வெளிய போனாலும் சரி..."

"அவன் கண்ணு என் மேலயே தான் இருக்கும்."

நான் எதார்த்தமா சொல்ற மாதிரி சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ முன்னாடி இருந்தத விட இன்னும் கொஞ்சம் டென்ஷன் ஆனாரு.

"உன் மேலயே கண்ணா இருப்பானா? இத நீ எங்கிட்ட சொல்லவே இல்ல?"

"அவன் எதுக்கு உன்னைய அப்படிப் பாக்கணும் பவி?"

அவர் ஒரு புருஷனுக்கே உண்டான அந்த உரிமைல கேட்டாரு.

அவர் அப்படி கேட்டதும், நான் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா அவரைப் பாத்தேன்.

என் முகத்துல எந்த ஒரு கோபமும் இல்ல.

சாந்தமா, ஒரு சின்னப் புன்னகையோட அவரைப் பாத்தேன்.

"நான் சொல்லலயா கார்த்திக்?" நான் மெதுவா, இதமான குரல்ல கேட்டேன்.

"இல்லயே பவி... நீ எங்கிட்ட இதப் பத்தி ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லலையே..." அவர் குழப்பமாச் சொன்னாரு.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் கைகளை ரெண்டையும் மடியில வெச்சுக்கிட்டு, லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.

"நான் எவ்ளோ விஷயங்களை உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு நெனச்சிருக்கேன் தெரியுமா?"

"ஆனா நீங்க என்னைக்காவது என்கிட்ட இதையெல்லாம் கேட்டுருக்கீங்களா?"

நான் பக்குவமா ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா பேசுனேன்.

"டெய்லி நீங்க ஆபிஸ் முடிச்சுட்டு வர்றப்போ, நான் எவ்ளோ ஆசையா உங்களுக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருப்பேன்..."

"இன்னைக்கு நாள் பூரா என்ன நடந்துச்சு, அபார்ட்மெண்ட்ல யார் யார் என்ன பேசுனாங்கனு எல்லாம் உங்ககிட்ட ஷேர் பண்ணிக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ ஆசையா இருக்கும்."

"ஆனா நீங்க வீட்டுக்குள்ள வந்த உடனே, உங்க உலகமே வேறயாத் தான இருக்கும்?"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"உடனே லேப்டாப்பைத் தொறந்து வெச்சுக்கிட்டு, மீட்டிங், மெயில்னு எப்பவும் பிஸியாத் தான இருப்பீங்க?"

"இல்லனா, ரொம்ப டயர்டா இருக்கு பவி, நான் தூங்கப் போறேன்னு சொல்லிட்டுப் படுத்துக்குவீங்க."

"நான் ஒருவேளை ஆசையா உங்ககிட்ட வந்து ஏதாச்சும் பேச ஆரம்பிச்சா கூட..."

"உங்க கண்ணு அந்த லேப்டாப் ஸ்க்ரீன்ல தான் இருக்கும், இல்லனா உங்க போன்ல இருக்கும்."

"நான் என்ன பேசுறேன்னு கூட முழுசாக் கேக்காம, 'ஹ்ம்ம்... ஓ... அப்படியானு' ஏதோ கடமைக்குப் பதில் சொல்வீங்க."

நான் எந்தக் கோபமும் இல்லாம, அமைதியா, ஒரு சின்ன ஏக்கத்தோட இதையெல்லாம் சொன்னேன்.

"என்னைக்காவது நீங்க ஃப்ரீயா உக்காந்து, 'பவி, இன்னைக்கு உன் நாள் எப்படிப் போச்சு?'னு கேட்டுருக்கீங்களா?"

"யாராவது என்னைய ஏதாச்சும் சொன்னாங்களானு, என்னைக்காவது அக்கறையா விசாரிச்சுருக்கீங்களா கார்த்திக்?"

என் வார்த்தைகள் மென்மையா இருந்தாலும், அதுல இருந்த உண்மை அவரைப் போய் நச்சுனு அடிச்சுது.

கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டு ஒரு நிமிஷம் அப்படியே அமைதி ஆயிட்டாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.

"சாரி பவி... நான் நிஜமாவே ஆபிஸ் டென்ஷன்ல உன்னை கவனிக்காம விட்டுட்டேன்..."

"நான் அப்படி இருந்திருக்கக் கூடாது..."னு சொன்னாரு.

"பரவால்ல கார்த்திக்... நான் அதுக்காகக் கோபப்படல."

நான் பெருந்தன்மையா, அவரை மன்னிக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ஆனா அதனாலதான், இங்க நடக்குற சின்னச் சின்ன விஷயங்களை எல்லாம் நான் உங்ககிட்ட சொல்றதையே விட்டுட்டேன்."

"உங்களுக்கு எதுக்கு தேவையில்லாத டென்ஷன்னு நானே மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டேன். இப்போ கூட அந்த ஹல்வாவ பத்தி நீங்க இவ்ளோ கேட்டதுக்காகத்தான் சொல்றேன்"

நான் சொன்னதும், அவர் என்னைய அமைதியா பாத்தாரு.

"இனிமே நான் கேக்குறேன், உன்கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணுறேன்."

"ஆனா, இப்போ சொல்லு... அவன் எதுக்கு உன்னைய அப்படி உத்துப் பாக்கணும்?"

அவர் மறுபடியும் தன்னோட அந்தப் பொசசிவ்வான கேள்விக்கே வந்தாரு.

அவர் அப்படி கேக்குறதப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பா வந்துச்சு.

அவன் எதுக்கு என்னையப் பாக்குறான்னு எனக்குத் தெரியாதா என்ன?

என் ட்ரேஸ்க்குள்ள இருந்து முட்டிக்கிட்டு நிக்கிற என் முலைகளப் பாப்பான்.

நான் புடவை கட்டியிருந்தா, என் இடுப்பு மடிப்பையும் அந்தத் தொப்புள் குழியையும் வெறிச்சுப் பாப்பான்.

அவன் கண்ணு எப்பவும் என்னோட அந்தச் சென்சிட்டிவான எடங்கள்ல தான் மேயும்.

ஆனா இத நான் கார்த்திக்கிட்ட அப்படியே சொல்ல முடியுமா?

அவன் என் உடம்பப் பாக்குறான், நானும் அவனுக்கு அதக் காட்டி ரசிக்கிறேன்னு சொன்னா இவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கே வந்துடும்.

நான் என் முகத்துல ஒரு சிரிப்பக் கொண்டு வந்தேன்.

"எதுக்குப் பாக்குறானா? எல்லாம் என் சேஃப்டிக்குத் தாங்க..."

நான் கூலா, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம அந்தப் பதிலை சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னைய நம்ப முடியாமப் பாத்தாரு.

"சேஃப்டிக்கா? வாட்ச்மேன் உன்னைய அப்படி பாக்குறது உன் சேஃப்டிக்கானு சொல்ற?"

அவர் குரல்ல இன்னும் அந்தச் சந்தேகம் முழுசாப் போகல.

"அவர் தப்பா பாக்கல கார்த்திக்... நான் எங்க போறேன், எப்படி வர்றேன்னு பாதுகாப்புக்காக பாக்குற மாதிரி தான் தெரிஞ்சுது."

நான் பிரகாஷோட அந்த காமப் பார்வைய, நேக்கா ஒரு செக்யூரிட்டியோட டியூட்டியா மாத்திட்டேன்.

நான் கார்த்திக் கண்ண நேராப் பாத்துப் பேசனேன்.

"அவர் பாக்குற விதம் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா?"

"நான் மாடியில இருந்து கீழ எறங்குன உடனே, அவர் கேபின்ல இருந்து சட்டுனு வெளிய வந்து நிப்பாரு."

"நான் கேட்டைத் தாண்டி வெளிய போற வரைக்கும் அவரோட கண்ணு என் மேலயே தான் இருக்கும்."

"ஆனா அது ஏதோ தப்பான பார்வை கிடையாது கார்த்திக்."

"நான் பத்திரமாப் போறேனா, எனக்கு முன்னாடி பின்னாடி ஏதாச்சும் வண்டி வருதான்னு பாக்குற பார்வை அது."

"என்னோட ஒவ்வொரு அசைவையும் நோட் பண்ணிகிட்டே ஒரு செக்யூரிட்டி வளையம் மாதிரி எப்பவும் உஷாரா நிப்பாரு."

"அவர் அப்படி நிக்குறதப் பாக்கும்போதே, எனக்கு தைரியமா இருக்கும் தெரியுமா?"

"நம்மளப் பாதுகாக்க, நமக்காக ஒருத்தரு இருக்காங்குற ஃபீல் அது."

நான் வெளில கார்த்திக்கிட்ட இப்படி டீசண்டா கதை விட்டுட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஓடுன படம் வேற.

அவன் என்னையத் தப்பாப் பாக்கலயா?

அவன் என்னையப் பாக்குற ஒவ்வொரு பார்வையிலயும் என்னோட துணிய கண்ணாலயே உரிச்சுப் பாப்பானே!

நான் நடக்கும்போது என் முலைகள் லேசா குலுங்குறத அவன் கண்ணு எவ்ளோ வெறியாப் பாக்கும்னு எனக்குத் தான தெரியும்.

என் இடுப்பு மடிப்பை அவன் முழுங்குற மாதிரிப் பாக்குறப்போ, அவன் சுன்னி அந்தப் பேண்ட்டுக்குள்ள ஒரு இரும்புத் தடி மாதிரிப் புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குமே.

அவனோட அந்த வெறித்தனமான பார்வைல, நான் எவ்ளோ தடவ கூசிப் போயிருக்கேன். 

ஆரம்பத்துல அவனை எவ்ளோ திட்டியிருக்கேன்.

ஆனா அத நான் எப்டி என் புருஷன்கிட்ட சொல்ல முடியும்?

நான் மறுபடியும் முகத்தை இன்னசென்ட்டா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல எவ்ளோ லேடீஸ் இருக்காங்க..."

"ஆனா அவரு என் மேல மட்டும் ஒரு தனி அக்கறை வெச்சுருக்காரு கார்த்திக்."

"ஏன் தெரியுமா?"

நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"ஏன் பவி?" அவர் ரொம்ப ஆர்வமா கேட்டாரு.

"அவரு புதுசா வேலைக்கு வந்தப்போ, மத்தவங்கலாம் அவர எல்லாரும் அலட்சியமாத் தான் பாத்தாங்க?"

"ஆனா நான் தான் அவர்கிட்ட ஒரு  மதிப்புக் குடுத்து, அன்பாப் பேசுனேன்?"

"அதுனால, அவருக்கு என் மேல ஒரு தனி மரியாதை."

"தன்னைய மதிக்குறாங்களேங்குற ஒரு பெரிய விசுவாசம் கார்த்திக்."

"அந்த விசுவாசத்துல தான் அவரு என்னைய அவ்ளோ பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டார் போல."

"நான் ஏதாச்சும் பொருள் தூக்கிட்டு வந்தா, தூரத்துல இருந்தே ஓடி வந்து வாங்குவார்."

"நான் லிஃப்ட்க்குள்ள போற வரைக்கும் நின்ன எடத்துல இருந்து நகராம என்னையே பாத்துக்கிட்டே இருப்பாரு."

"அது ஏதோ ஒரு பெரிய ஆள, மரியாதையா பாக்குற மாதிரி ஒரு மரியாதையான பார்வைங்க..."

நான் சொன்ன இந்த லாஸ்ட் டயலாக் எனக்கே கொஞ்சம் ஓவராத் தான் பட்டுச்சு.

அவன் என்னைய பெரிய ஆள, மரியாதையா பாத்தான்?

அவன் என்னைய ஒரு செக்ஸ் பொம்மை மாதிரித் தான வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

ஆனா கார்த்திக் மூஞ்சியப் பாத்தா, நான் சொன்ன இந்த அண்டப்புளுகை அவர் முழுசா நம்பிட்டாருனு தெரிஞ்சுது.

நான் சொல்லச் சொல்ல கார்த்திக் முகத்துல இருந்த டென்ஷன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறைய ஆரம்பிச்சுது.

அவர் மூஞ்சியில இருந்த அந்த இறுக்கம் தளர்ந்து, ஒரு லேசான புரிதல் வந்துச்சு.

அவர் நான் சொல்றத ஏதோ ரொம்ப லாஜிக்கா இருக்கேனு முழுசா ஏத்துக்கிட்டாரு.

தன் பொண்டாட்டியோட அன்பான குணத்தால தான், அந்த வாட்ச்மேன் இப்படி விசுவாசமா ஒரு நாய் மாதிரி இருக்கான்னு அவர் நெனச்சுக்கிட்டாரு.

"அப்படியா பவி? அவன் அவ்ளோ சின்சியரா வேலை பாக்குறானா?"

அவர் குரல்ல இப்போ சந்தேகம் போய், ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் வந்துருச்சு.

"பின்ன? அவரு தன் வேலைய எவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா செய்றாரு தெரியுமா?"

நான் உடனே பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுனேன்.

"ஒரு வாட்ச்மேன் வேலைய மட்டும் அவர் பாக்கல..."

"நம்ம வீட்ல இருக்குற ஒரு ஆளு மாதிரி என்னைப் பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டாரு கார்த்திக்."

"இப்போ அவர் இருக்குற வரைக்கும் எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்ல, இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல."

நான் ரொம்ப ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள, அவன் என்னைய எப்படிப் 'பத்திரமா' பெட்ல வெச்சுப் பாத்துக்கிட்டான்னு நெனச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் என்னையப் பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டதுக்காக, நான் அவனுக்குக் குடுத்த கூலி எவ்ளோ பெருசுனு கார்த்திக்குக்கு எங்க தெரியப் போகுது?

அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் ஆயுதத்தால என்னையப் பதம்பாத்து, என்னைய ஒரு முழுப் பொண்ணா ஃபீல் பண்ண வெச்சானே.

அந்த முரட்டுத்தனமான சுகத்த நெனக்கும்போதே, என் தொடை இடுக்குல லேசா ஒரு ஈரம் கசியுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் ஒரு கள்ளச் சிரிப்போட கார்த்திக்கையே உத்துப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் லேசாத் தலைய ஆட்டுனாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ பொசசிவ்னெஸ் மொத்தமாப் போய், ஒரு லேசான நிம்மதி வந்துருச்சு.

தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன் அவ்ளோ பத்திரமாப் பாதுகாக்குறான்னு நெனச்சு அவருக்குப் பெருமையா இருந்திருக்கும் போல.

அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

"சரி பவி... அவன் சின்சியரா வேலை பாக்குறான்னா ஓகே..."

"இப்போலாம் அப்படி ஒரு விசுவாசமான ஆளுங்கள பாக்குறதே ரொம்ப கஷ்டம்."

அவர் பிரகாஷப் பாராட்டுனாரு.

உங்க பொண்டாட்டிய ஓத்தவனுக்கு இப்படி ஒரு சர்டிஃபிகேட் குடுக்குறாரேனு எனக்குச் சிரிப்பா வந்துச்சு.

"ஆனா..." அவர் லேசா நிறுத்துனாரு.

"அதுக்காக வீட்டுக்குள்ள வர அளவுக்கு அவன் என்ன அவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணிட்டான், அவன் பண்ணதுலாம் அவனோட வேல தான?"

அவர் இன்னும் கொஞ்சம் கன்வின்ஸ் ஆகாமக் கேட்டாரு.

வீட்டுக்குள்ள ஒரு வாட்ச்மேன் வரக் கூடாதுங்குற அந்த ரூல்ஸ், இன்னும் அவர் மைண்ட்ல ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்கான டோஸ் குடுக்க முடிவு பண்ணேன்.

நான் என் கைகளச் சோஃபாவுல ஊனி, லேசா முன்னாடி வந்தேன்.

"உங்களுக்கு அந்தப் பிரிண்டர் டெவ்லிரி வந்த நாள் நியாபகம் இருக்கா கார்த்திக்?"

நான் நேக்கா ஒரு பழைய இன்சிடென்ட்ட ஓபன் பண்ணேன்.

[yazhiniram]

-------------------
Part 237 - 2:
-------------------

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"பிரிண்டரா? ஆமா... ஆபீஸ்ல இருந்து வரும்னு சொன்னேன்ல, அந்த நாள் கூட, நான் டெலிவரி வந்துருக்கு, வாங்கி வெச்சுடுனு சொன்னேன்ல, அதுதான? அதுக்கு என்ன இப்போ"

"அதே தாங்க..." நான் ஆரம்பிச்சேன்.

"அன்னைக்கு நீங்க போன் பண்ணி, கொரியர்காரன் வந்துருக்கான், வாங்கி வைனு சொன்னீங்கல்ல?"

"அந்த கொரியர்காரன் அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை மேல கொண்டு வந்து தர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டான்."

"அப்பார்ட்மெண்ட் வாசல்லயே வெச்சுட்டு, அவன் பாட்டுக்குக் கிளம்பிப் போயிட்டான் கார்த்திக்."

கார்த்திக் தலைய ஆட்டி, "ஆமா, நீ சொன்ன... நான் கூட உன்னையே மெதுவா தூக்கிட்டுப் போனு சொன்னேன்ல?"னு கேட்டாரு.

"ஆமாங்க... நீங்க ஈஸியாத் தூக்கிட்டுப் போனு சொல்லிட்டீங்க."

"ஆனா அந்தப் பாக்ஸ் எவ்ளோ வெயிட் தெரியுமா?"

"நான் அதை லேசாத் தூக்க ட்ரை பண்ணேன்... என்னால ஒரு இன்ச் கூட அசைக்க முடியல."

"அந்த வெயில்ல, நான் வாசல்ல நின்னுட்டு அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை வெச்சுக்கிட்டு எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா?"

நான் என் மூஞ்சிய பாவமா வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"அப்போ தாங்க... அங்க டியூட்டில இருந்த பிரகாஷ் என்னையப் பாத்தாரு."

"நான் கஷ்டப்படுறதப் பாத்ததும், அவர் உடனே ஓடி வந்தாரு."

"மேடம், இது ரொம்ப வெயிட்... நீங்க தூக்காதீங்க, நான் கொண்டு வந்து தர்றேன்னு சொல்லிட்டு..."

"அவர் தான் கார்த்திக் அந்தப் பாக்ஸைத் தூக்கிக்கிட்டு லிஃப்ட் வரைக்கும் வந்தாரு."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல அத இமாஜின் பண்றது தெரிஞ்சுது.

"ஓ... அவன் தான் தூக்கிட்டு வந்தானா? அதுக்கென்ன இப்போ?" அவர் எதார்த்தமாக் கேட்டாரு.

"இருங்க  சொல்றேன், என்ன அவசரம்"னு சொன்னேன்.

"சொல்லு"னு ஆர்வத்தோட கேட்டாரு.

"அவர் பாக்ஸைத் தூக்கிக்கிட்டு லிஃப்ட்க்குள்ள வந்தாரு... நானும் பின்னாடியே லிஃப்ட்க்குள்ள போனேன்."

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட் லிஃப்ட் தான் எவ்ளோ சின்னதுனு உங்களுக்குத் தெரியுமே?"

"அதுல அவரும் அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை வெச்சுக்கிட்டு நிக்கிறாரு, நானும் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருக்கேன்."

"அப்போ என்ன ஆச்சு தெரியுமா?" நான் லேசா கண்ணை விரிச்சுக் கேட்டேன்.

"என்ன ஆச்சு பவி?"

"லிஃப்ட் பாதி மாடில போயிட்டு இருக்கும்போதே... திடீர்னு கரண்ட் கட் ஆயிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல லேசா ஒரு பதற்றம் வந்துச்சு.

"கரண்ட் கட் ஆயிடுச்சா? ஐயையோ... அப்புறம் என்ன பண்ணீங்க?"

"லிஃப்ட் அப்படியே நின்னுருச்சு... உள்ள இருட்டாகிடுச்சு... வெறும் அந்தச் சின்ன எமர்ஜென்சி லைட் மட்டும் தான் எரிஞ்சுட்டு இருந்துச்சு. ஆனா ரெண்டு நிமிசத்துல அது கூட ஆப் ஆயிடுச்சு."

நான் கார்த்திக்கிட்ட இப்படிச் சாதாரணமாச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள... அன்னைக்கு நடந்த சம்பவங்கள் ஒவ்வொன்னா அப்படியே ஓட ஆரம்பிச்சுது.

நான் சொன்ன மாதிரி லிஃப்ட் நின்னது உண்மைதான்.

ஆனா அன்னைக்கு அந்த அக்னி வெயில், அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஒரு பெரிய நரகத்தையே உருவாக்குச்சு.

"ஒரு மணி நேரம் கார்த்திக்... கரெக்டா ஒரு மணி நேரம் நாங்க அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள மாட்டிக்கிட்டோம்."

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து பாவமாச் சொன்னேன்.

"அச்சச்சோ... ஒரு மணி நேரமா? எனக்கு நீ இதச் சொல்லவே இல்லயே பவி?"

"நீங்க தான் ஆபிஸ் டென்ஷன்ல இருந்தீங்களே, இதச் சொல்லி உங்களை ஏன் கஷ்டப்படுத்தணும்னு நான் சொல்லல."

நான் நல்ல பொண்டாட்டியா நடிச்சேன்.

ஆனா நான் ஏன் சொல்லலனு எனக்குத் தான் தெரியும்.

ஏன்னா அந்த ஒரு மணி நேரத்துல அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள நடந்த விஷயம், வேற யார்கிட்டயும் சொல்ல முடியாத ஒன்னு.

"அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஏசி இல்ல, ஃபேன் ஓடல... எவ்ளோ சூடு தெரியுமா கார்த்திக்?"

"ஒரு சின்னப் பெட்டிக்குள்ள அடைச்சு வெச்ச மாதிரி ஆயிடுச்சு..."

"மூச்சு விடவே அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு."

நான் வெளிய இதச் சொல்லும்போதே, என் உடம்புக்குள்ள மறுபடியும் அந்தச் சூடு பரவுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

அன்னைக்கு நிஜமாவே அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள அவ்ளோ சூடு.

அக்னி வெயில், அந்த லிஃப்ட்ட ஒரு ஓவன் மாதிரி மாத்தியிருந்துச்சு.

"அவர் அந்த பெரிய பாக்ஸைத் தூக்கிட்டு நின்னுட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்..."

"அவருக்கு எவ்ளோ வேர்த்துச்சு தெரியுமா? பாக்கவே பாவமா இருந்துச்சு."

நான் கார்த்திக்கிட்ட எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

நிஜத்துல... பிரகாஷ் அந்தப் பாக்ஸைக் கீழ வெச்சுட்டு, லிஃப்ட்டோட செவுத்துல சாஞ்சு நின்னான்.

அவன் உடம்புல இருந்து வேர்வை அப்படியே அருவி மாதிரி ஊத்துச்சு.

அவனோட ஷர்ட் முழுசா வேர்வையில நனைஞ்சு, அவன் உடம்போட அப்படியே ஒட்டிக்கிச்சு.

அந்த புழக்கத்துக்கு, நான்தான் அவனை ஷர்ட்ட கழட்ட சொன்னேன்.

அவன் ஷர்ட்டைக் கழட்டுனதும், அவனோட வேர்வை வாசம் அந்த லிஃப்ட் பூராப் பரவிச்சு.

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து, "அவரு பாவம் கார்த்திக், அந்த ஒரு மணி நேரமும் அப்படியே ஒரு மூலைல சத்தமே இல்லாம நின்னுக்கிட்டாரு"னு சொன்னேன்.

கார்த்திக் பரிதாபமாத் தலையாட்டுனாரு.

"ம்ம்... நல்ல ஆள்தான் போல... உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்."

அவர் பிரகாஷைப் பாராட்டுனாரு.

ஆனா அன்னைக்கு உள்ள நடந்தது அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்...

அவன் எல்லாத்தையும் கழட்டிட்டு அம்மணமா நின்னான்.

அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள... ஒரு ஆம்பளை... முழு அம்மணமா எங்கிட்ட இருந்து ஒரு அடி தூரத்துல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட சுன்னி... இருட்டுலயும் தூக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் என் ஓரக்கண்ணால அதைத் திருட்டுத்தனமா முதல் தடவ பாத்தேன்.

ஆனா நான் என் புருஷன்கிட்ட, "அவர் அவ்ளோ டீசண்டா நடந்துகிட்டாரு கார்த்திக்..."னு சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அவர் என் மேல ஒரு சின்னப் பார்வை கூடப் படாம, அப்படியே தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே நின்னாரு."

நான் சொன்ன பொய்யைக் கேட்டு கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய ரிலீஃப்.

"பரவால்ல பவி... இப்போலாம் இந்த மாதிரி ஆளுங்களப் பாக்குறதே கஷ்டம்."

இப்போ அவர் நெனப்புல பிரகாஷ் நல்ல மனுஷன்.

ஆனா அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள... பிரகாஷ் அம்மணமா நின்னுகிட்டு இருக்க, எனக்கும்  புழுக்கம் அதிகமாச்சு.

அந்த புழுக்கத்தைதாங்க முடியாம, நான் என் புடவையையும், பிளவுஸையும் கழட்டிப் போட்டேன்.

கடைசியா நான் என்னோட பாவாடையோட நாடாவையும் அவுத்து, அதையும் கீழ விட்டேன்.

இன்னும் புழுக்கம் தாங்காம, என்னோட ப்ராவையும் கழட்டி போட்டேன்.

அந்தச் சின்ன லிஃப்ட்க்குள்ள...

நான் வெறும் ஒரு பேண்ட்டியோட... என் முலைகள் ரெண்டும் அம்மணமாத் தொங்க...

என் உடம்பெல்லாம் வேர்வையில பளபளக்க உக்காந்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

எனக்கு எதிர்த்தாப்ல... பிரகாஷ் அம்மணமா, அவனோட சுன்னியக் காட்டிட்டு உக்காந்துக்கிட்டு இருந்தான்.

"ஆனா இப்போ நான் கார்த்திக்கிட்ட சொன்னேன்... என்ன சொன்னேன் தெரியுமா?"

"அந்த எடம் எவ்ளோ புழுக்கமா, சூடா இருந்துச்சு கார்த்திக்?"

நான் சாஃப்ட்டா, ஒரு ஃபீலோட கார்த்திக்கைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"அவர் நெனச்சுருந்தா ஏதாது தப்பு பண்ண ட்ரை பண்ணிருக்கலாம்ல?"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"ஆனா அவர் என்ன பண்ணாரு தெரியுமா?"

"என் மேல ஒரு சின்ன உரசல்கூடப் பட்டுடக் கூடாதுனு..."

"அப்படியே ஒரு செவுறு மாதிரி, கொஞ்சம் கூட அசையாம நின்னாரு."

நான் கார்த்திக்கிட்ட இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள அன்னைக்கு லிஃப்ட்ல நடந்த கதை ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு மணி நேரம் நாங்க அப்படியே உறைஞ்சு போய் இருந்தோம்.

அவன் என் முலைகளையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் அவனோட சுன்னியையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அப்போ... கரெக்டா ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு... கார்த்திக்..."

"லிஃப்ட் மேல போக ஆரம்பிச்சுது."

"ஆனா அந்த லிஃப்ட் ஸ்டார்ட் ஆனப்போ, ஒரு பெரிய குலுங்கல் குலுங்கிச்சு கார்த்திக்."

"அது அப்படி குலுங்குனப்போ... நான் லேசா பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் கார்த்திக்கிட்ட எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

"அவன் உடனே அந்தப் பாக்ஸை ஒரு கையால பிடிச்சுக்கிட்டு, என்னை நிறுத்துனான்."

கார்த்திக் ஆர்வமா, "அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"னு கேட்டாரு.

ஆனா நிஜத்துல என்ன ஆச்சு தெரியுமா?

அந்த லிஃப்ட் குலுங்குன வேகத்துல, நான் அப்படியே முன்னாடி சாய்ஞ்சு பிரகாஷ் மேல விழுந்தேன்.

அவன் அம்மணமா நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

நான் வெறும் பேண்ட்டியோட அவன நோக்கி விழுந்தேன்.

என் முலைகள், அவனோட அந்த முதுகுல பட்டு அப்படியே தட்டையா அமுங்குச்சு.

நான் கீழ விழாம இருக்க, என் ரெண்டு கைகளையும் முன்னாடி நீட்டி ஏதோ ஒன்னைப் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அவனோட இடுப்பப் பிடிக்கலாம்னு தான் கையை விட்டேன்.

அவனோட சூடான சுன்னியப் போய் இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

நான் பயத்துல அதை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முலைகள் அவன் முதுகுல அமுங்கி இருக்க... என் கை அவனோட சுன்னியப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்க...

நாங்க ரெண்டு பேரும் அம்மணமா அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஒட்டிப் பிணைஞ்சு நின்னோம்.

அந்த ஒரு சில செகண்ட்கள்... என் வாழ்க்கையில நான் முதல்முறையா அனுபவிச்ச ஹாட்டான நிமிஷங்கள்.

இதெல்லாம் நான் என் புருஷன்கிட்ட சொல்ல முடியுமா?

நான் கார்த்திக் முகத்தை நேராப் பாத்தேன்.

"என் மேல ஒரு சின்ன உரசல்கூடப் பட்டுடக் கூடாதுனு..."

"அவரு அப்படியே அசையாம நின்னாரு கார்த்திக்."

"நான் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆனப்போ கூட, பத்திரமா என்னைய விழாம பாத்துக்கிட்டாரு."

நான் சாந்தமா, என் பேச்ச முடிச்சேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ எந்த பதற்றமும் இல்ல.

அவர் நான் சொன்னதை முழுசா நம்பிட்டாரு.

"அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்... அப்புறம் இன்னொரு நாள்..."

நான் அவனப் பத்தி இன்னும் சொல்ல முடிவு பண்ணேன்.

"நான் கடைக்கு போயிட்டு வரும்போது ஒரு சம்பவம் நடந்துச்சு."

"என்ன ஆச்சு பவி?" கார்த்திக் அக்கறையாக் கேட்டாரு.

"நான் கையில நிறையக் காய்கறிப் பை வெச்சுருந்தேனா..."

"கரெக்டா நம்ம காரிடார்ல வரும்போது, கவர் பிஞ்சிடுச்சு."

நான் என் மூஞ்சிய பாவமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அச்சச்சோ... அடி ஏதாச்சும் பட்டுச்சா பவி?" அவர் பதறுனாரு.

"அடிலாம் படலங்க... ஆனா பையில இருந்த காய்கறி, தக்காளி எல்லாம் அப்படியே தரையில சிதறிடுச்சு."

"நான் அதையெல்லாம் பொறுக்குறதுக்கு அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்."

"நான் குனிஞ்சு அவசர அவசரமாக் காய்கறிய எடுக்குறப்போ..."

"என் முந்தானை மொத்தமா விலகிடுச்சு கார்த்திக்."

"என் நெஞ்சுலாம் அப்படியே ஓப்பனாத் தெரிஞ்சுது."

"நான் அதக் கொஞ்சம் கூட நோட் பண்ணவே இல்ல..."

"ஏன்னா அந்த கவர் கிழிஞ்சதால, ரொம்ப பதற்றத்துல நான் இருந்தேன்."

நான் அந்தச் சீனை அப்படியே எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மூஞ்சி அப்படியே ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.

அவர் பொண்டாட்டியோட முலை, அப்படியே ஓப்பனா இருந்துச்சுனு நெனைக்கும்போதே அவருக்கு ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சு.

அவர் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, மூச்சு வாங்க ஆரம்பிச்சாரு.

"பவி... என்ன சொல்ற? யாராச்சும் பாத்துட்டாங்களா என்ன?"னு அவர் பதறுனாரு.

"அப்போ கரெக்டா பிரகாஷ் அங்க வந்தாரு. வேற எங்கயோ டியூட்டி போயிட்டு வந்தாரு போல."

"நான் கீழ உக்காந்து, கஷ்டப்பட்டு பொறுக்கிட்டு இருக்கறத பாத்ததும்..."

"அவர் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம, உடனே என் பக்கத்துல வந்து முட்டி போட்டு உக்காந்துட்டாரு."

கார்த்திக் இப்போ, முழு கவனத்தோட என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"பவி... அவன்... தப்பாப் பாத்தானா?" அவர் கேட்டாரு.

நான் உடனே என் தலைய வேகமா இல்லனு ஆட்டுனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்... அங்க தான் எனக்கு அவர் மேல பெரிய மரியாதையே வந்துச்சு."

"அவர் என் பக்கத்துல உக்காந்தப்போ, அவரோட கண்ணு நேரா என் நெஞ்சப் பாக்குற மாதிரி தான் இருந்துச்சு."

"ஆனா அவர் டக்குனு தன் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டாரு."

"என் முகத்தையோ, என் உடம்பையோ அவர் ஒரு செகண்ட் கூட நிமிர்ந்து பாக்கல."

"கீழ சிதறிக்கிடந்த எல்லாப் பொருளையும் பொறுமையா எடுத்து என் பையில போட்டாரு தெரியுமா?"

"எல்லாம் எடுத்து வெச்சுட்டு, என் முகத்தப் பாக்காமலேயே, டீசண்டா..."

"மேடம், உங்க ட்ரெஸ்ஸ கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்கனு சொல்லிட்டு, எந்திரிச்சுப் போயிட்டாரு."

நான் பாசமா, ஒரு பெருமையோட அவன் பண்ணுன ஹெல்ப்பைப் பத்திப் பேசிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள அப்போ நடந்த உண்மை சம்பவம் தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் முட்டி போட்டு உக்காந்தது காய்கறி எடுக்கறதுக்கு மட்டும் இல்ல கார்த்திக்...

என் புடவை விலகி, ஜாக்கெட்குள்ள முட்டிக்கிட்டு நின்ன முலைய வெறிச்சு ரசிச்சுப் பாக்குறதுக்கு.

அவன் கண்ணாலயே என் முலைய பிசைஞ்சுட்டான் அன்னைக்கு.

ஆனா அதையெல்லாம் நேக்கா மறைச்சுட்டு, நான் இப்போ அவன ஒரு உத்தமன் மாதிரி சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

கார்த்திக் நான் சொன்னதக் கேட்டுட்டு, அவரோட பதற்றம் இப்போ கொஞ்சம் ரிலீஃப் ஆகிடுச்சு.

ஆனா அதே சமயம், அவர் முகத்துல ஒரு புது விதமான ரியாக்‌ஷன் உருவாகுறத நான் கவனிச்சேன்.

அவர் கண்ணுல அவ்ளோ நேரம் இருந்த டவுட் இப்போ காணாமப் போயிருந்துச்சு.

அதுக்கு பதிலா, நான் சொன்னத அவர் மனசுக்குள்ள ஓடுறது அவர் முகத்துலயே தெரிஞ்சுது.

'புடவை விலகிடுச்சு'னு நான் கேஷுவலா சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை, அவருக்குள்ள ஏதோ பண்ணிடுச்சு போல.

அவர் லேசாத் தொண்டையச் செருமிக்கிட்டு, சோஃபாவுல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி சாஞ்சாரு.

"பவி... புடவை விலகிடுச்சுனு சொன்னியே..." அவர் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கரகரனு, ஏதோ ஒன்னத் தேடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"அப்போ அவன் உனக்கு அவ்ளோ பக்கத்துல வந்துதான் ஹெல்ப் பண்ணுனானா?"

அவர் கேட்ட விதத்துல, அவன் பாத்திருப்பானோங்கிற ஒரு பதற்றத்தைவிட, அவன் என்ன பாத்தான்ங்குற ஆர்வமும் தவிப்பும் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் இன்னசென்ட்டா, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரித் தலையாட்டினேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... ரொம்பப் பக்கத்துல தான் இருந்தாரு."

"நான் கீழ குனிஞ்சு பதற்றத்துல காய்கறி எடுக்குறப்போ, அவன் எனக்கு நேர் எதிர்த்தாப்ல உக்காந்துதான் அவரும் எடுத்து போட்டாரு, சிதறி ஓடுன காய்கறிலாம்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்ச கொஞ்சம் ஆழமா உள்ள இழுத்து விட்டாரு.

அவர் கண்கள் விரிஞ்சு, என்னோட நெஞ்ச ஒரு செகண்ட் பாத்துட்டு அப்புறம் உடனே என் கண்ணப் பாத்துச்சு.

அவர் மனசுக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடுதுனு என்னால ரொம்பத் தெளிவாப் புரிஞ்சது.

தன் பொண்டாட்டி, புடவை விலகி தவிக்குறப்போ...

ஒரு வாட்ச்மேன் அவளுக்கு அவ்ளோ க்ளோஸா வந்து, அவளோட அழக, கிளிவேஜ்ஜ பாத்துருப்பானோங்குற நெனப்பு அவருக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்கு போல.

ஆனா அவரு அத வெளில காட்டிக்கல.

"அவன்... அவன் எதுவும் தப்பாப் பாக்கலையே பவி?" அவர் மெதுவா, ஒரு மாதிரி கேட்டாரு.

அவர் அப்படி கேக்கும்போது, அவர் உதடு லேசாத் துடிக்குறத நான் நோட் பண்ணேன்.

"எனக்கு அதெல்லாம் சரியாக் கவனிக்கல கார்த்திக்... நான் தான் பதற்றத்துல இருந்தேனே."

"ஆனா அவரோட பார்வை என் மேல பட்ட மாதிரி தான் இருந்துச்சு... ஆனா அப்போ என் புடவை விலகுனது எனக்கு தெரியல... அவரும் உடனே கீழ குனிஞ்சு ஹெல்ப் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் கொஞ்சம் மட்டும் சொல்லி, அவர் கற்பனைக்கு விட்டுட்டேன்.

இதக் கேட்டதும் கார்த்திக் ஏதோ சுமைய எறக்கி வெச்ச மாதிரி, சோஃபாவுல பின்னாடி சாஞ்சாரு.

அவர் லேசாத் தன் கால்களை மாத்திப் போட்டுக் குறுக்கக் கட்டிக்கிட்டாரு.

அவரோட மூவ்மெண்ட், அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள நடந்த ஒரு மாற்றத்த மறைக்க ட்ரை பண்ற மாதிரி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

ஒருவேளை வாட்ச்மேன் என் பொண்டாட்டிய அப்படி பாத்துட்டாங்குற நெனப்பே அவருக்கு மூட்-ட கெலப்பிடுச்சோ?

நான் அவரையே ஆழமா பாத்தேன்.

அவர் என்னையப் பாத்து சிரிச்சாரு.

"நல்லவேளை பவி..."

"நீ சொல்றத பாத்தா, அவன் ரொம்ப டீசண்டா நடந்துக்கிட்டான் போல..."

அவர் பிரகாஷப் பாராட்டுற மாதிரிப் பேசுனாலும், அவர் வாய்ஸ்ல நடுக்கம் இருந்துச்சு.

"ஆமாங்க... எனக்கு அவரு ஹெல்ப் பண்ணாரு, நல்ல மனுஷன் தான் ."

"நான் நெனச்சுக்கூடப் பாக்கல, அவரு எந்த தயக்கமும் இல்லாம வந்து ஹெல்ப் பண்ணுவாருன்னு."

அவன் என் முலையைபாத்துக்கிட்டே என் காய்கறிய எடுத்துப் போட்டத, நான் இப்படி நேக்கா மாத்திச் சொன்னேன்.

"பரவால்ல பவி..."

"நீ சொல்றதப் பாத்தா அவன் ஹெல்ப்ஃபுல்லான ஆளாத் தான் இருக்கான்."

அவர் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா சொன்னாரு.

"அவன் உனக்கு அவ்ளோ தூரம் ஹெல்ப் பண்ணியிருக்கான்னு எனக்குத் தெரியாமப் போச்சு."

அவர் குரல்ல, ஒரு லேசான குற்ற உணர்ச்சியும் கலந்துருச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்... அவர் நிஜமாவே எனக்கு ரொம்ப ஹெல்ப் பண்ணாரு."

நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட என் பேச்ச முடிச்சேன்.

[yazhiniram]

------------------
Part 238 - 1:
------------------

நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட என் பேச்ச முடிச்சேன்.

அவரோட ரியாக்‌ஷனப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு புது எனர்ஜி வந்துச்சு.

எந்தப் புருஷனாவது தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன் நெருக்கமாப் பாத்துக்கிட்டான்ங்குறத கேட்டுட்டு இவ்ளோ ரிலாக்ஸா உக்காந்துருப்பானா?

இல்ல... அவர் சும்மா ரிலாக்ஸா மட்டும் உக்காரல.

அவர் குறுக்கக் கட்டியிருந்த அந்த டிராக் பேண்ட்டுக்குள்ள லேசா ஒரு புடைப்பு வந்தத என் கண்ணு ரொம்பத் தெளிவா நோட் பண்ணுச்சு.

அவருக்குள்ள தூங்கிக்கிட்டு இருந்த ஏதோ ஒரு விஷயம், இப்போ முழிச்சுடுச்சுனு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட நெஞ்ச, புடவை விலகி இன்னொருத்தன் பாத்துருப்பானோங்குற அந்த கற்பனை...

அது அவருக்குக் கோபத்தக் குடுக்குறதுக்குப் பதிலா, ஒரு கிளுகிளுப்பக் குடுத்துருக்கு.

உண்மையச் சொல்லணும்னா, இது எனக்கு பெரிய ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

எங்க கல்யாணம் ஆகி இந்த ஆறு வருஷத்துல...

நான் பேசுறத அவர் இவ்ளோ ஈகரா, இவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டு நான் பாத்ததே கிடையாது.

டெய்லி ஆபிஸ்ல இருந்து வருவாரு...

நான் எவ்ளோ ஆர்வமா ஏதாச்சும் பேச ஆரம்பிச்சாலும், அதைக் காத்துல பறக்க விட்டுட்டு லேப்டாப்ப நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாரு.

நான் எவ்ளோ அழகாப் புடவை கட்டிட்டு வந்து அவர் முன்னாடி நின்னாலும்...

இல்ல, குளிச்சுட்டு ஈர முடியோட வாசனையா அவர் பக்கத்துல உக்காந்தாலும்...

அவர் கண்ணு என்னைய முழுசா, ஒரு  பொண்ணா ரசிச்சுப் பாத்ததே கிடையாது.

'நல்லா இருக்கு பவி', 'அழகா இருக்க பவி'னு ஏதோ கடமைக்குச் சொல்லிட்டு அவர் வேலையப் பாக்கப் போயிடுவாரு.

நைட் பெட்ரூம்ல கூட, என்னைய அவர் ரசிச்சு, என் பேச்சைக் கேட்டு நான் பாத்தது இல்ல.

என் உடம்பு மேலயோ, நான் சொல்ற விஷயங்கள் மேலயோ அவருக்கு இத்தனை வருஷமா எந்த ஒரு ஆர்வமும் இருந்ததே இல்ல.

ஆனா இன்னைக்கு...

இந்த நிமிஷம்... அவர் முழு போக்கஸ்ஸும் என் மேல மட்டும் தான் இருக்கு.

நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவர் காது கொடுத்து மட்டும் கேக்கல...

அவர் ஒரு ஈடுபாடோட கேட்டுக்கிட்டு இருக்காருனு அவரோட புடைப்பு எனக்குச் சொல்லுச்சு.

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல, அவர் கண்ணுல ஒரு எதிர்பார்ப்பு.

அவர் என்னைய உத்துப் பாக்குற பார்வையில, ஒரு போதை தெரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட அழக, இன்னொருத்தன் ரசிச்சான்ங்குற அந்த ஒரு சின்ன எண்ணம்...

அவரை எவ்ளோ தூரம் உசுப்பேத்தி விட்டுருக்குனு பாக்கப் பாக்க எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

அவரோட புடைப்பு, அவரோட ஆர்வம்...

இதெல்லாம் எனக்காகத் தானானு நெனைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு.

இது எல்லாமே எனக்கு ரொம்பப் புதுசா இருந்துச்சு.

இது ஒரு தப்பான விஷயமா இருந்தாலும், என் மனசுக்குள்ள அது ஒரு விவரிக்க முடியாத சந்தோஷத்தக் குடுத்துச்சு.

இவ்ளோ நாளா, 'என் புருஷன் என்னையக் கண்டுக்கலையே'னு ஏங்கித் தவிச்ச பவித்ராவுக்கு...

இன்னைக்குக் கிடைக்குற இந்த அட்டென்ஷன் ஒரு பெரிய கிறக்கமா இருந்துச்சு.

அவர் எனக்குக் குடுக்குற இந்த அதீத கவனம், என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு.

அவரோட இந்த ஆர்வத்தப் பாக்கும்போது, என்னைய அறியாமலேயே என் புண்டைல ஈரம் கசிஞ்சுது.

அவரு இப்போ ஏதோ ஒரு கற்பனையில மிதந்துகிட்டு இருக்காரு.

இந்த மொமெண்ட்ட அப்படியே கன்டினியூ பண்ணனும்னு என் மனசு ஆசைப்பட்டுச்சு.

அவரோட இந்த முழிச்சுக்கிட்ட மூட்-அ இன்னும் கொஞ்சம் ஏத்தி விடணும்னு என் மனசு கணக்குப் போட்டுச்சு.

இன்னும் ப்ரகாஷ பத்தி சொல்லி, அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்னு தோணுச்சு.

அவருக்கு சீரியஸ்னெஸ் சுத்தமாப் புரியாம, ஏதோ ஒரு சினிமாவ பாக்குற மாதிரி நான் சொல்றத கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் அப்படி ரசிக்க ரசிக்க, எனக்கு இன்னும் நிறையச் சொல்லணும் போல ஒரு ஆசை வந்துச்சு.

நான் பீல் பண்ணுன விஷயங்கள, கொஞ்சம் பொய்யோட, ஆனா அவருக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு கவர்ல சுத்தி குடுக்குறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் முன்னாடி இருந்த டீப்பாய் மேல லேசா குனிஞ்சேன்.

அங்க வெச்சுருந்த தண்ணி கிளாஸ மெதுவா என் கையில எடுத்தேன்.

அந்தக் கூலிங்கான கிளாஸ் என் விரல்கள்ல பட்டதும், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சின்னச சிலிர்ப்பு.

நான் தண்ணியக் குடிச்சுட்டு, என் கீழ் உதட்ட லேசா நக்கிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் என்னையே உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் கண்ணுல, 'வேற என்னலாம் இருக்கு, எனக்கு தெரியாம?'ங்குற ஆர்வம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

நான் கிளாஸை மறுபடியும் கீழ வெச்சேன்.

"அது மட்டுமா கார்த்திக்..." நான் மெதுவா, ஒரு சஸ்பென்ஸோட ஆரம்பிச்சேன்.

"இன்னும் இருக்கா என்ன?" அவர் ஈகரா முன்னாடி சாஞ்சாரு.

அவர் முன்னாடி சாயும்போது, அவர் சின்ன குஞ்சோட புடைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் கிளியராத் தெரிஞ்சுது.

"பின்ன? அவரு நெறய ஹெல்ப் பண்ணிருக்காருனு உங்களுக்குத் தெரியாது கார்த்திக்..."

"என்ன பண்ணான்? சொல்லு பவி..."

அவர் குரல்ல சந்தேகத்தை விட, நான் சொல்ல போற சஸ்பென்ஸ கேக்குற ஆர்வம் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

"ஒரு ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னாடி இருக்கும், வெள்ளிக்கிழமை,?"

நான் நேக்கா இன்னொரு பழைய சம்பவத்தக் கையில எடுத்தேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடியா... எந்த வெள்ளிக்கிழமை பவி?"

அவர் மண்டையக் குடைஞ்சுகிட்டு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

"அது ஒரு நாளுங்க... நம்ம பையன் அப்பாகூட ஊருக்கு போனான்ல, அந்த வீக் னு நெனைக்குறங்க."

"நான் சாயங்காலம் மெயின் ரோடுல இருக்குற கோவிலுக்குப் போயிட்டு வந்தேன்..."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் இப்போ ஒரு செகண்ட் பிளாங்க் ஆச்சு.

"கோவிலுக்கா? நீ கோவிலுக்குலாம் போவியா என்ன?"

"நீ எங்கிட்ட சொல்லவே இல்லயே பவி?"

அவர் ஆச்சரியமா, லேசான குழப்பத்தோட கேட்டாரு.

"நான் சொல்லலாம்னு தான் வருவேன் கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல ஒரு ஏக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆனா நீங்க வழக்கம் போல நான் பேசுறத கண்டுக்கவே மாட்டீங்க."

"அதான் உங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியல."

அவர் முகத்துல லேசா ஒரு குற்ற உணர்ச்சி மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

"சாரி பவி... சரி, கோவில்ல இருந்து வர்றப்போ என்ன ஆச்சு?"

அவர் அந்த டாபிக்க மாத்த ட்ரை பண்ணாரு.

"நான் கோவில்ல இருந்து திரும்பி வர்றப்போ லேசா இருட்டிடுச்சு கார்த்திக்."

"நான், நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் உள்ள நுழைஞ்சா..."

"நம்ம பிளாக், லிஃப்ட் சுத்தமா ஒர்க் ஆகல."

நான் கொஞ்சம் சலிச்சுக்கிற மாதிரி முகத்த வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"லிஃப்ட் ஒர்க் ஆகலயா?"

"ஆமா கார்த்திக், அன்னிக்குனு பாத்து, நான் வேற புடவைய கட்டிக்கிட்டு, லிஃப்ட் வாசல்ல நின்னுகிட்டு இருந்தேன்."

"வேற வழியே இல்லாம, அந்த ஏழு மாடி படில ஏறி வர வேண்டியதாப் போச்சு கார்த்திக்."

"அச்சச்சோ, ஏழு மாடி நீ ஏறுனியா"னு கேட்டாரு.

அவர் குரல்ல இப்போ என் மேல இருக்குற அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"பின்ன? எவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு தெரியுமா?"

"புடவைய ஒரு கையால தூக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு... கைல கோயில் பிரசாத தட்ட வெச்சுக்கிட்டு.."

"நான் மெதுவா முதல் மாடி, அப்புறம் ரெண்டாவது மாடினு மூச்சு இரைக்க ஏறிக்கிட்டு இருந்தேன்."

"அப்போ என் நிலைமை எப்படி இருந்துச்சு தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"எப்படி இருந்துச்சு பவி?"

"என் கால் ரெண்டும் அப்படியே நடுங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு கார்த்திக்."

"முழங்கால் எல்லாம் தனியா உடையுற மாதிரி ஒரு வலி."

"நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு, அந்த இருட்டுல, ஒரு ஸ்டெப்ல அப்படியே செவுத்துல சாஞ்சு உக்காந்துட்டேன்."

"அச்சச்சோ... அப்புறம் என்ன பண்ண?" அவர் முகத்துல லேசான பதற்றம்.

"அப்போ தான் கார்த்திக்... அவரு வந்தாரு."

"யாரு... அந்த செக்யூரிட்டியா?"

"ஆமாங்க... நான் படில, தனியா போறத, அவர் கீழ இருந்து பாத்துட்டாரு போல."

"உடனே என்னையத் தேடிக்கிட்டுப் படில ஓடி வந்தாரு."

"ஓடி வந்தானா?"

"ஆமா கார்த்திக்... நான் மூச்சு முட்டி கஷ்டப்படுறதப் பாத்துட்டு, எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்தாரு."

"அப்படியா."னு ஒரு மாதிரி சந்தேகத்தோட அவரு என்ன பாத்து கேட்டாரு.

ஆனா நான் அவரோட சந்தேகத்தையெல்லாம் கண்டுக்கல. நான் பாட்டுக்கு சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"அவரு வந்த உடனே, மேடம் என்ன ஆச்சுனு பதறிப் போய்க் கேட்டாரு."

"நான் எனக்கு கால் வலிக்கிது, கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு ஏறணும்னு சொன்னேன்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப இன்வால்வ் ஆகிக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவரு உடனே என்ன பண்ணாரு தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் என் குரல்ல கொஞ்சம் சஸ்பென்ஸைக் கூட்டுனேன்.

"என்ன பண்ணான்?"

கார்த்திக் தொண்டைய லேசா முழுங்குனாரு.

"அவரு என் பின்னாடி வந்து நின்னுக்கிட்டாரு."

"பின்னாடியா?" அவர் வாய்ஸ் லேசா பிரேக் ஆச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்... அப்படி வந்ததும், நான் எந்திரிச்சு மேல ஏற ஆரம்பிச்சேன்..."

"அப்போ அவரு எனக்குப் பின்னாடி, பக்கத்துல வந்து நின்னுக்கிட்டாரு."

"எதுக்கு பவி பின்னாடி நிக்கணும்?"

அவர் குழப்பமா, ஆனா அதே சமயம் ஒரு எதிர்பார்ப்போட கேட்டாரு.

நான் என் தொண்டைய லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

இதுதான் நான் வெக்கப் போற செக்மேட்.

"நான் உடனே அவர்கிட்ட சொன்னேன் கார்த்திக்..."

"பிரகாஷ், நான் மெதுவாப் பாத்துப் போய்க்கிறேன்... நீங்க கீழ போங்கனு சொல்லிட்டேன்."

நான் நல்லவ மாதிரி, முதல்ல அவன அவாய்ட் பண்ணதச் சொன்னேன்.

"குட்..."னு சொல்லி கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"ஆனா அவர் கேக்கல கார்த்திக்..."

"அவரு ரொம்ப ஹம்பிளா பேசுனாரு..."

நான் என் குரல்ல ஒரு சின்ன ஈர்ப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"மேடம், நீங்க ரொம்ப டயர்ட்-ஆ இருப்பீங்க போல..."

"உங்களுக்கு இவ்ளோ மூச்சு வாங்குது..."

"நீங்க கால் தவறி விழுந்துட்டா என்ன பண்றது?"

"நான் உங்களத் தனியா விட்டுட்டு எப்படிப் போவேன் மேடம்னு கேட்டாரு..."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான் மறுபடியும் வேணாம்னு தான் சொன்னேன், ஆனா அவர் போகல."

"அவர் என்மேல ரொம்ப அக்கறையாப் பேசுனதும், என்னால முடியாதுனு சொல்ல முடியல கார்த்திக்."

"நான் சரின்னு லேசாத் தலையாட்டுனேன்..."

"நான் நடக்க, எனக்குச் சப்போர்ட்க்கு வந்து நிக்குறேன்னு சொன்னாரு."

"சப்போர்ட் பண்ணானா?" கார்த்திக் குரல்ல ஒரு சின்னத் தவிப்பு.

"ஆமா கார்த்திக்... அப்படியே அந்த இருட்டுல என் பின்னாடி வந்து..."

"எனக்குச் சப்போர்ட் பண்றதுக்காக, அப்படியே என் இடுப்ப..."

நான் அந்த 'இடுப்ப'ங்குற வார்த்தைய மெதுவா, கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே சொன்னேன்.

சொல்லிட்டு, நான் டக்குனு என் பேச்ச நிறுத்துனேன்.

என் கண்களை லேசா விரிச்சு, நாக்கால என் கீழ் உதட்டக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

ஒரு செகண்ட் என் வாயில இருந்து தப்பா ஒரு வார்த்தை வந்துட்ட மாதிரி நான் நடிச்சேன்.

ஐயையோ, புருஷன்கிட்ட உளறிட்டோமேங்குற மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷன் குடுத்தேன்.

நான் எதிர்பாத்த மாதிரியே, கார்த்திக் முகம் சட்டுனு மாறுச்சு.

அவர் கண்ணுல ஒரு சின்ன ஷாக்.

"இடுப்பப் பிடிச்சானா?"

அவர் குரல் தொண்டைலயே மாட்டிக்கிச்சு.

"அவன் எதுக்கு உன் இடுப்பப் பிடிச்சான்?"

அவர் கேட்ட அந்த வார்த்தையில கோபத்த விட, அவன் பிடிச்சானாங்குறத கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கிற தவிப்பு தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் உடனே இன்னசென்ட்டா, பதறுற மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ஐயையோ கார்த்திக்... இல்ல இல்ல... நான் தப்பாச் சொல்லிட்டேன்."

நான் என் கைகளை முன்னாடி நீட்டி மறுத்தேன்.

"தப்பாச் சொல்லிட்டயா?" அவர் குரல்ல ஒரு ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.

"ஆமாங்க... இடுப்ப இல்ல... என் பின்னாடி, முதுகுல கை வெச்சு எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணுனாருனு சொல்ல வந்தேன்."

"அது  ஏதோ, வாய் தவறி இடுப்புனு வந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து பாவமாச் சொன்னேன்.

"ஓ, அப்படியா, சரி. பின்னாடி எப்படிச் சப்போர்ட் பண்ணான் பவி?"

அவர் இன்னும் ஏக்கமாவே, அந்தச் சீனை விடாமக் கேட்டாரு.

"அதாங்க... நான் இருட்டுல பின்னாடி சாய்ஞ்சு விழாம இருக்க..."

"அவர் கைகள வெச்சு என்னையத் தாங்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."

"நான் எந்த வெயிட்டையும் ஃபீல் பண்ணக் கூடாதுனு..."

"அவரே என்னோட மொத்த வெயிட்டையும் தாங்கி, என்னையப் பத்திரமா ஒவ்வொரு படியா ஏற வெச்சாரு."

நான் எந்தத் தப்பும் நடக்காத மாதிரி, ஆனா ரொம்ப க்ளோஸா நடந்த மாதிரிச் சமாளிச்சேன்.

கார்த்திக் என்னையக் கொஞ்ச நேரம் உற்றுப் பாத்தாரு.

அவர் மனசுக்குள்ள, இருட்டான படிகட்டுல, ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி வந்து நிக்கிற சீன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு போல.

நான் வாய் தவறிச் சொன்ன 'இடுப்பு'ங்குற வார்த்தை, அவர் மனசுல ஒரு கற்பனைய விதைச்சுடுச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.

அவர் மறுபடியும் சோஃபாவுல சாஞ்சு உக்காந்தாரு.

"அப்பாடா... நான் கூட என்னமோ ஏதோனு பயந்துட்டேன் பவி."

அவர் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாரு.

என் மனசுல அன்னிக்கு நடந்தது ஓட ஆரம்பிச்சது,

'நீ எப்படித் தாங்குவனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்...'

'ஆனா அன்னைக்கு அவன் என்னையப் பிடிச்ச பிடிய நான் எவ்ளோ சுகமாத் தாங்குனேன்னு எனக்குத் தான் தெரியும்.'

என் மனசுக்குள்ள அன்னைக்கு நடந்த அந்த உண்மையான சம்பவம் அப்படியே ஒரு சினிமா மாதிரி ஓட ஆரம்பிச்சுது.

அவன் என் முதுகுல கை வெச்சுலாம் சப்போர்ட் பண்ணல.

நான் மூச்சு வாங்குறதப் பாத்துட்டு, அவன் கொஞ்சம்கூடத் தயங்காம என் பின்னாடி வந்து நின்னான்.

அந்த இருட்டுல, அவனோட கண்ணுல தெரிஞ்ச வெறி எனக்கு இப்போவும் நியாபகம் இருக்கு.

'மேடம், நீங்க கஷ்டப்பட வேணாம்... நான் இருக்கேன்'னு முணுமுணுத்தான்.

அடுத்த செகண்ட், அவனோட ரெண்டு கைகளும்...

நான் 'என்ன பண்ற'னு கேக்குறதுக்குள்ள...

என்னைய அப்படியே காத்துல ஒரு இறகு மாதிரித் தூக்கிட்டான்.

ஒரு சின்னக் கொழந்தையத் தூக்குற மாதிரி, என்னையத் தூக்கி அவன் நெஞ்சோட அணைச்சுக்கிட்டான்.

நான் பதற்றத்துல, 'விடு பிரகாஷ்'னு கத்துனேன்.

ஆனா அவன் கேக்கல.

மீதி இருந்த அந்த அஞ்சு மாடியையும், அவன் என்னையத் தூக்கிட்டே தான் படில ஏறுனான்.

"கார்த்திக்... அவரு எவ்ளோ ஸ்ட்ராங் தெரியுமா?"

நான் கார்த்திக் கண்ணைப் பாத்து எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

"என்ன சொல்ற பவி?"

"அந்த அஞ்சு மாடியும், நான் தரையிலயே கால் வைக்காத மாதிரி ஒரு ஃபீல் கார்த்திக்..."

"அவரே என்னோட மொத்த வெயிட்டையும் சுமந்துகிட்டு வந்தாரு."

"எனக்கு ஒரு படி ஏறுன வலி கூடத் தெரியல... அவ்ளோ ஸ்மூத்தா என்னையக் கூட்டிட்டு வந்தாரு."

நான் பிரகாஷ் என்னையத் தூக்கிட்டு வந்தத, இப்டி 'சப்போர்ட்' பண்ணுன மாதிரி சொன்னேன்.

கார்த்திக் அதைக் கேட்டுப் புருவத்த உயர்த்துனாரு.

"உன் வெயிட்ட அவன் சுமந்தானா? பரவால்லயே... ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுருப்பான்."

"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா அவரு கொஞ்சம் கூடக் கஷ்டப்பட்ட மாதிரி காட்டிக்கல."

"கார்த்திக்... அவரு எவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணாருனு நெனச்சுப் பாருங்க..."

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து சாஃப்ட்டாச் சொன்னேன்.

"அந்த இருட்டுல, அவர் மட்டும் அன்னைக்கு இல்லனா, நான் அந்தப் படிகட்டுலயே மயங்கி விழுந்துருப்பேன்."

நான் என் குரல்ல ஒரு நடுக்கத்தக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் என்னைய பாசமாப் பாத்தாரு.

"ஹ்ம்ம் பவி... நீ இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டிருக்கனு எனக்குத் தெரியாமப் போச்சு."

"அவன் நிஜமாவே நல்ல மனுஷன் தான்."

அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா மேல வந்ததும் ஒரு சின்ன விஷயம் நடந்துருச்சு..."

நான் என் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டு, கொஞ்சம் வெக்கப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"என்ன ஆச்சு பவி?" கார்த்திக் உடனே முன்னாடி வந்தாரு.

"அதாங்க... அஞ்சு மாடி ஏறி வந்தோமா..."

"நம்ம ஏழாவது மாடிக்கு வந்ததும், நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கி, தடுமாறிட்டேன்."

"அப்போ தெரியாம, பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகி..."

"அவரு மேலயே லேசா மோதிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தையச் சொல்லும்போது, என் கீழ் உதட்ட மறுபடியும் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் மூச்சு இப்போ கொஞ்சம் வேகமா வந்துச்சு.

"மோதிட்டியா? அவன்... அவன் மேலயா?"

அவர் அப்படி கேட்டதும், நான் என் தலையை லேசா ஆட்டுனேன்.

"ஆமாங்க..."

நான் மெதுவா சொன்னேன்.

"ரொம்ப இருட்டு வேறயா, எனக்கு மாடி ஏறுன டயர்ட் வேற..."

"புடவை கால்ல சிக்கி, என்னைய அப்படியே கீழ இழுத்துச்சு."

"அப்புறம் இருட்டுல, எனக்குக் கண்ணு வேற சரியாத் தெரியல கார்த்திக்."

"என் கால் வேற லேசாச் சறுக்கிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் என் மூஞ்சிய பாவமா, பயந்த மாதிரி வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"சறுக்கிடுச்சா?" கார்த்திக் வாய்ஸ்ல பதற்றம் வந்துச்சு.

அவர் சோஃபாவுல இருந்து டக்குனு முன்னாடி வந்து உக்காந்தாரு.

அவர் கண்ணுல என்னைப் பத்தின அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"அச்சச்சோ... அப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"

"நீ கீழ விழுந்துட்டியா என்ன?"

"உனக்கு அடி ஏதாச்சும் பட்டுச்சா?"

அவர் வரிசையா பயத்தோட கேள்விகளைக் கேட்டாரு.

நான் என் கைகளை முன்னாடி நீட்டி, அவரை அமைதிப்படுத்துனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்... நான் கீழ விழல."

"நான் விழல..."

"விழலயா? பின்ன எப்படி சமாளிச்ச?"

அவர் கொஞ்சம் குழப்பமாக் கேட்டாரு.

[yazhiniram]

------------------
Part 238 - 2:
------------------

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

இதுதான் நான் கார்த்திக்குக்கு வைக்கப் போற செக்மேட்.

ஆனா அந்த வார்த்தைகள அவர்கிட்ட சொல்றதுக்கு முன்னாடி, ஒரு செகண்ட் என் மனசு லேசாத் தயங்குச்சு.

இப்ப நான் அன்னைக்கு இருட்டுல எதப் பிடிச்சேன்னு இவர்கிட்ட சொல்லலாமா?

சொன்னா இந்த மனுஷனோட ரியாக்ஷன் எப்படி இருக்கும்?

ஏன்னா, அன்னைக்கு நான் சறுக்கவே இல்லங்குறது தான் நெஜம்.

எந்தப் பேலன்ஸும் நான் மிஸ் பண்ணல, நான் விழவும் போயிருக்க மாட்டேன்.

வேணும்னே தான், இருட்டுல சறுக்குற மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

குடுத்துட்டு, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம என் கைய கொண்டு போய்...

அவனோட பேண்ட்டுக்குள்ள அவ்ளோ முட்டிக்கிட்டு நின்ன சுன்னியக் கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.

அது ஏதோ தவறி நடந்த ஆக்ஸிடென்ட் இல்ல...

என்னோட ஆசைல, அத தொட்டுப் பாக்கணும்ங்குற எண்ணத்துல நான் வேணும்னே செஞ்ச ஒரு வேலை.

இப்ப இத அப்படியே இவர்கிட்ட சொன்னா என்ன ஆகும்?

'நான், வாட்ச்மேன் சுன்னிய வேணும்னே பிடிச்சு ரசிச்சேன்'னு சொன்னா, எப்படி இருக்கும்னு ஒரு எண்ணம் என் மனசுல ஓடுச்சு.

ஆரம்பத்துல இதப் பத்தி இவர்கிட்ட எந்த ஒரு பேச்சும் எடுக்கக் கூடாதுனு தான் நான் நெனச்சேன்.

ஆனா இப்போ... கார்த்திக் என்னைய உத்துப் பாக்குற பார்வையப் பாத்ததும் என் மைண்ட் அப்படியே மாறிடுச்சு.

அவர் மூஞ்சியில கோபம் துளி கூட இல்ல.

பதிலா, இருட்டுல ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி நின்னப்போ என்ன நடந்திருக்கும்னு தெரிஞ்சுக்கத் துடிக்குற ஆர்வம் தான் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு வாங்குறதும், அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள லேசா வந்த புடைப்பும்...

என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் அவரைச் சீண்டி விளையாடத் தூண்டுச்சு.

அவருக்கு இந்த மாதிரி விஷயங்களக் கேக்குறது பிடிச்சிருக்குமோனு எனக்குத் தோணுச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட அழகப் பத்தி, அவளுக்கு நடந்த விஷயங்களப் பத்திப் பேசப் பேச அவருக்கு மூட் இன்னும் ஏறுது போல.

சரி... இவருக்கு இந்த மாதிரித் தான் பிடிக்கும்னா, அதையே செய்வோம்னு என் மனசு முடிவே பண்ணிடுச்சு.

அதனால... கொஞ்சம் சுத்தி வளைச்சு, மறைமுகமா, அவருக்குப் புரியுற மாதிரிச் சொல்லுவோம்னு தோணுச்சு.

நான் வேணும்னே ஆசையாப் பண்ணத, ஏதோ தெரியாம நடந்த ஒரு ஆக்ஸிடென்ட் மாதிரி அவர்கிட்ட சொல்லுவோம்.

நான் என்ன பிடிச்சேன்னு ஓப்பனாப் சொல்லாம, அவர் கற்பனைக்கே அத முழுசா விட்டுடுவோம்.

இதுலாம்  எப்படி வேலை செய்யுதுனு பாப்போம்னு நான் எனக்குள்ளயே ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

என் மூஞ்சிய மறுபடியும் இன்னசென்ட்டா, ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை லேசா விரிச்சு, அவர் கண்ண நேராப் பாத்தேன்.

"நான் சறுக்குன வேகத்துல, பின்னாடி விழப் போறோம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு கார்த்திக்."

"விழுந்துருவேன்னு பயத்துல, நான் டக்குனு முன்னாடி கையை நீட்டினேன்."

"பக்கத்துல இருக்குற அந்தப் கைப்புடிச் செவுத்தப் பிடிக்கலாம்னு தான் நான் கையை நீட்டினேன்."

"கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஏதோ ஒன்னைக் கெட்டியாப் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்."

நான்  என் கைகளை ஆக்‌ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.

"கைப்புடியப் பிடிச்சியா?"னு அவர் ரொம்ப ஆர்வத்துல கேட்டாரு.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு, அப்படியே நிறுத்துனேன்.

"இல்லயா? அப்புறம் எப்படி சமாளிச்ச?"

நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முந்தானையை என் விரல்களால லேசாச் சுருட்டிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் பிடிச்சது கைப்புடி இல்ல கார்த்திக்..."

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

அவர் முகத்துல இப்போ ஒரு குழப்பம்.

"பின்ன? எத பவி பிடிச்ச?"

அவர் ஆர்வமா, அதே ஒரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அதாங்க... எனக்கு அந்த இருட்டுல அது என்னனு சரியாத் தெரியல..."

"அவரு எனக்குப் பக்கத்துல தான நின்னுகிட்டு இருந்தாரு?"

"நான் விழப் போன வேகத்துல, என் கை நேராப் போய்..."

"அவருக்கு முன்னாடி... ஏதோ ஒன்னப் பிடிச்சுக்கிச்சு."

நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், ஹால்ல ஒரு அமைதி வந்துச்சு.

கார்த்திக் மூஞ்சி அப்படியே ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

"அவனுக்கு முன்னாடியா...?"

அவர் குரல் கரகரனு, மெதுவா வந்துச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்... அது என்னனு எனக்கு தெரியல..."

"ஆனா நான் கீழ விழாம இருக்க, அதத் தான் கெட்டியாப் பிடிச்சுகிட்டேன்."

நான் கேஷுவலா, ஏதோ ஆக்ஸிடென்ட் நடந்த மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் இப்போ நான் சொன்ன விஷயத்தை ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு.

தன்னோட பொண்டாட்டி, இன்னொரு ஆம்பளைக்கு முன்னாடி கையை வெச்சு எதையோ பிடிச்சுட்டா...

அந்த நெனப்பு அவருக்குள்ள ஒரு அதிர்ச்சியைக் குடுத்துருக்கணும்.

அவர் கோபப்படணும், கத்தணும்.

ஆனா அவருக்குக் கோபப்படல.

மாறாக, அவர் கண்ணுல ஒரு தவிப்பு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"பவி... அவனுக்கு முன்னாடியா... எங்கப் பிடிச்ச?"

அவர் மெதுவா கேட்டாரு.

"புரியல கார்த்திக், என்ன கேக்குறீங்க?" நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"இல்ல பவி...  அவனோட பெல்ட்டயா? இல்ல பாண்ட் பாக்கெட்டயா?"

அவர் தனக்குள்ள இருக்கிற சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்திக்க ட்ரை பண்ணாரு.

நான் என் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"தெரியலைங்க... அவர் பேண்ட்டுக்கு முன்னாடி... ஏதோ ஒன்ன என் கை, கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிச்சு கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் இமைகள் ரெண்டும் படபடனு அடிச்சுக்கிச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஒரு மாதிரி தவிப்போட இருந்துச்சு.

"பேண்ட்டுக்கு முன்னாடியா...?"

அவர் ஜாக்கிரதையா, மெதுவா கேட்டாரு.

"தெரில கார்த்திக்... ஒருவேளை அவர் பேண்ட் மேலதான் கை பட்டுருக்கும்னு நெனைக்கிரேன்."னு சொன்னேன்.

"பேண்ட் மேலயேவா? பேண்ட் நடுவுலயா புடிச்ச?"

அவர் மறைமுகமா, நான் எதப் பிடிச்சேன்னு தெரிஞ்சுக்கத் துடிச்சாரு.

"ஆமா கார்த்திக், அப்படி தான் நெனைக்கிறேன். கை நேரா அவர் நடுவுல தான பட்டுச்சு..."

நான் 'நடுவுல'னு சொன்னதும், கார்த்திக் லேசா முழுங்குனாரு.

அவர் தொண்டைக்குழி மேலயும் கீழயும் போயிட்டு வந்தத நான் நோட் பண்ணேன்.

"நடுவுலயா... அப்படின்னா... பெல்ட் கிட்டதான பவி?"

அவர் எப்படியாச்சும் நான் அவனோட சுன்னிய தான் பிடிச்சேன்னு கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்க அவ்ளோ ட்ரை பண்ணாரு.

அவர் கேக்குறதப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

"பெல்ட் கிட்ட இல்ல கார்த்திக்... பெல்ட்டுக்கும் கீழ..."

நான் சாதாரணமா, சத்தமே இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ சோஃபாவுல லேசா நெளிஞ்சாரு.

அவரோட பேண்ட் இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாகிடுச்சு.

அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள அந்த புடைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் வெளிய தெரியுறத நான் என் ஓரக்கண்ணால பாத்தேன்.

என் புருஷனுக்கு, நான் இன்னொருத்தனோட சுன்னிய பிடிச்சேங்குற நெனப்பே ஒரு மூட்-அக் குடுத்துருக்கு.

"பெல்ட்டுக்குக் கீழயா..."னு அவர் கேட்டாரு.

அதனால ஜாக்கிரதையா, எதார்த்தமா விசாரிக்கிற மாதிரி வார்த்தைகளத் தேடுனாரு.

"பவி... பெல்ட்டுக்குக் கீழனா..."

"நீ பேண்ட் துணியப் பிடிச்சியா? இல்ல வேற ஏதாச்சும் பிடிச்சியா?"

அவர் மறைமுகமா, ஆனா ஒரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.

' நான் எதப் பிடிச்சேன்னு தெரிஞ்சுக்க எவ்ளோ ஆசையா இருக்கு உங்களுக்கு?'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.

ஆனா நான் என் முகத்துல எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டல.

ஒண்ணுமே புரியாத ஒரு பொண்ணு மாதிரித் தலைய ஆட்டுனேன்.

"எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்..."

"அவ்ளோ இருட்டுல நான் எதப் பிடிச்சேன்னு எனக்கே எப்படிங்க தெரியும்?"

"என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆன பதற்றத்துல, கையில எது கிடைச்சுதோ அத டக்குனு பிடிச்சுட்டேன்."

கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

ஆனா அவருக்கு என் பதில் சுத்தமாப் பத்தல.

அவர் மனசுல ஓடுற சீன கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்க அவருக்கு இன்னும் டீட்டெய்ல்ஸ் தேவைப்பட்டுச்சு.

"இல்ல பவி... பேண்ட் துணியப் பிடிச்சிருந்தா வழுக்கி. நீ கீழ விழுந்துருப்பியே..."

"சரியா எதப் பிடிச்ச..."

அவர் ஏதோ இன்வெஸ்டிகேஷன் பண்ற மாதிரி என்னையக் குடைஞ்சாரு.

நான் புருவத்தைச் சுருக்கி அவரைப் பாத்தேன்.

"ஏன் கார்த்திக் இதை டீட்டெய்லா கேக்குறீங்க? நான் ஏதோ அப்போ நடந்தத, அவர் ஹெல்ப் பண்ணத சொன்னதுக்கு ஏன் இவ்ளோ கொஸ்டின்ஸ்?"

நான் அப்படிச் சட்டுனு கேட்டதும், கார்த்திக் லேசாப் பதறிட்டாரு.

தன்னோட எண்ணம் வெளிய தெரிஞ்சுடுச்சோங்குற பதற்றம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

"இல்ல... இல்ல பவி..." அவர் உடனே சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.

"நீ சறுக்கி விழுந்துருக்க..."

"அந்த வாட்ச்மேன் வேற பாவம், உனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்துருக்கான்..."

"நீ சப்போர்ட்டுக்குப் பிடிச்சப்போ, அவன் மேல அடிபட்டுருச்சானா என்ன பண்றது?"

"அவன் ஹெல்ப் பண்ண வந்தவன்... அவனும் விழுந்திருக்க கூடாதுல?"

"அதான், வேற ஒண்ணுமில்ல..."

அவர் கஷ்டப்பட்டு, ஒரு நல்ல மனுஷன் மாதிரி, ஒரு மொக்கையான ரீசனைச் சொல்லி முடிச்சாரு.

அவர் சொன்ன எக்ஸ்க்யூஸக் கேட்டதும், எனக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.

'அவன் விழுந்திருக்க கூடாதுனு கவலப் படுறியா கார்த்திக்?'னு யோசிச்சு, நான் என் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஓ... அதுக்காகக் கேக்குறீங்களா கார்த்திக்?" நான் சாஃப்ட்டா கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... வேற எதுக்கு நான் கேக்கப் போறேன்?" அவர் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்போட சொன்னாரு.

"சரி... நான் அவர் பேண்ட் துணியத் தான் கார்த்திக் பிடிச்சேன்..."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு ஏமாற்றம் வந்துச்சு.

"வெறும் துணியத் தானா...? வழுக்கலையா, அது?" அவர் குரல் லேசா இறங்குச்சு.

"இல்ல கார்த்திக்... நான் துணிய மட்டும் பிடிக்கல... கூட..."

நான் அந்த 'கூட'ங்குற வார்த்தையச் சொல்லிட்டு அப்படியே ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் இப்போ மறுபடியும், முன்னாடி சாஞ்சாரு.

"ஆனா என்ன பவி?" அவர் கண்ணுல மறுபடியும் ஈர்ப்பு வந்துச்சு.

"நான் பிடிச்சது பேண்ட் துணிதான் கார்த்திக்..."

"ஆனா அந்தத் துணிக்கு உள்ள..."

நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அந்தத் துணிக்குள்ள என்ன பவி...?"

"அந்தத் துணிக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

கார்த்திக் தொண்டைய மறுபடியும் லேசா முழுங்குனாரு.

"ஸ்ட்ராங்காவா...?"

"ஆமாங்க... நான் விழப் போன வேகத்துல என் முழு கையையும் வெச்சு அழுத்தி பிடிச்சேன்..."

"ஆனா அது லேசா கூட அமுங்கல கார்த்திக்."

நான் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

"பின்ன எப்படி இருந்துச்சு பவி?" கார்த்திக் வாய்ஸ் கரகரனு வந்துச்சு.

"அது ஏதோ ஒரு இரும்புப் பைப் மாதிரி கெட்டியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'இரும்புப் பைப்'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

"இரும்புப் பைப் மாதிரியா...?" அவர் முணுமுணுத்தாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் என் முழு வெயிட்டையும் குடுத்து, டைட்டாப் பிடிச்சப்போ கூட..."

"அது கெட்டியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"அது நீளமா, ஏதோ ஒரு மரக்கட்டையப் பிடிச்ச மாதிரி ஹார்டா இருந்துச்சு."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் என்னையே முழுங்குற மாதிரிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் மூச்சு இப்போ ஃபாஸ்ட்டா வந்துட்டு இருந்துச்சு.

"அது மட்டுமா... அது சூடா வேற இருந்துச்சு கார்த்திக்"

"என் கை ஃபுல்லா அடங்குற அளவுக்கு... அவ்ளோ பெருசா ஏதோ ஒன்னு..."

நான் என் கைய வெச்சு, அது எவ்ளோ பெருசா இருந்துச்சுனு ஒரு ஆக்‌ஷன் செஞ்சுக் காட்டுனேன்.

கார்த்திக் அந்த ஆக்‌ஷன இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அதனாலதான் அந்த பேன்ட் துணிக்கு மேலயே எனக்கு அப்படி ஒரு டைட்டான க்ரிப் கிடைச்சுது..."

"நான் அத கெட்டியாப் பிடிச்சுத் தான் கார்த்திக் என் பேலன்ஸயே திரும்பக் கொண்டு வந்தேன்."

"அது மட்டும் அங்க இல்லனா, நான் கண்டிப்பா கீழ விழுந்துருப்பேன்."

ஏதோ பிரகாஷோட சுன்னி தான் எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணி, என் உயிரையே காப்பாத்துன மாதிரி ஒரு பில்ட்-அப் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்துருந்தாரு.

"என்னது அது... அவ்ளோ ஹார்டா இருந்துருக்கும்..."

அவர் தனக்குள்ளயே பேசிக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.

அவர் பேண்ட், இப்போ ஒரு சின்ன டென்ட் மாதிரித் தூக்கிட்டு நிக்கிறத நான் பாத்தேன்.

அவர் என்னைய ஒரு மாதிரித் தவிப்போட பாக்குறத நான் ரசிச்சேன்.

ஆனா அன்னைக்கு நிஜமா நடந்தது அது கிடையாது கார்த்திக்.

நான் படில சறுக்கல... நான் கீழ விழப் போய்த் தப்பிக்கல...

நிஜம் என்னனா...

அவன் அன்னைக்கு அஞ்சு மாடி என்னையக் காத்துல தூக்கிட்டு வந்தான்.

என் முலைகள் அவன் நெஞ்சுல உரச, என் இடுப்பு அவன் கைக்குள்ள நசுங்க...

அவன் என்னையக் கரெக்டா ஏழாவது மாடில, அந்த இருட்டுல என்னையக் கீழ இறக்கி விட்டான்.

அவன் நெஞ்சுல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்த நான், அவன் உடம்ப உரசிக் கிட்டே தான் கீழ எறங்குனேன்.

என் கால் தரையில பட்டதும்... நான் வேணும்னே தான் அப்படிப் பண்ணேன்.

அந்த இருட்டுல, என்னோட மூட் என்னைய அப்படிச் செய்யத் தூண்டுச்சு.

நான் என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகுற மாதிரி, சப்போர்ட்டுக்கு எதையோ என் கை தேடுற மாதிரி முன்னாடி நீட்டினேன்.

நான் என் உள்ளங்கையால, அந்தப் புடைப்ப அப்படியே வேணும்னே கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.

அது ஏதோ ஆக்சிடென்ட் கிடையாது, அவனைத் சீண்டுறதுக்காக நான் செஞ்ச ஒரு வேலை.

இதை நான் இப்போ கார்த்திக்கிட்ட சொன்னா, அவர் நெஞ்சு வெடிச்சே செத்துருவாரு.

கார்த்திக் மூச்சு இப்போ ஃபாஸ்ட்டா வந்துட்டு இருந்துச்சு.

"அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பவி ஆச்சு?"னு கேட்டாரு.

அவர் கண்ணுல இருந்த அந்த ஆர்வம், எனக்குள்ள ஒரு கிறக்கத்தை குடுத்துச்சு.

நான் சொல்லப் போற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அவர் கற்பனைய எப்படித் தூண்டப் போகுதுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

ரொம்பத் தயங்குற மாதிரி, என் கை விரல்கள ஒண்ணோட ஒண்ணு பிணைச்சுப் பிசைஞ்சுக்கிட்டேன்.

"நான் அந்த இருட்டுல... என் முழு வெயிட்டையும் குடுத்து அதைக் கெட்டியாப் பிடிச்ச உடனே..."

நான் மெதுவா, கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு ஆரம்பிச்சேன்.

"அவரு... அவரு வாயில இருந்து 'ஸ்ஸ்ப்ப்'னு ஒரு முனகல் சத்தம், வலில வந்துச்சுனு நெனைக்கிறன், கார்த்திக்."

நான் அந்தச் சத்தத்த, சாதாரணமா, ஆனா தத்ரூபமாப் பண்ணிக் காட்டினேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு நடுக்கம்.

"அவர் அப்படி மூச்சு வாங்குனப்பதான் கார்த்திக்... எனக்கு நெனப்பே வந்துச்சு கார்த்தி."

"நான் பிடிச்சது கைப்புடி செவுறு இல்லனு எனக்கு அப்போதான் தோணுச்சு."

"அது..."

நான் என் வார்த்தைகளைச் சட்டுனு நிறுத்திட்டு, அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"என்ன பவி?" அவர் கரகரப்பான குரல்ல கேட்டாரு.

"இல்லங்க விடுங்க?"னு சொன்னேன்.

"சொல்லு பவி, என்னது அது?"னு அவர் ஆர்வத்தோட கேட்டாரு.

"அத எப்படி சொல்றது. அது வந்து... அது... ஏதோ ஒரு தப்பான எடம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது கார்த்திக்."

நான் மறைமுகமா, ஆனா தெளிவா அவருக்குப் புரியுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

அது என்னனு நான் சொல்லல... ஆனா அந்த எடம் எதுனு அவருக்கு அப்படியே நெத்தியில அடிச்ச மாதிரிப் பதிஞ்சுது.

கார்த்திக் அப்படியே உக்காந்துருந்தாரு.

"எனக்கு தர்மசங்கடமாப் போச்சு கார்த்திக்..."

"என் உடம்பே ஒரு நிமிஷம் நடுங்கிடுச்சு தெரியுமா?"

"நான் என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம, டக்குனு என் கைய அங்க இருந்து எடுத்துட்டேன்..."

"சாரி... சாரி... சாரி பிரகாஷ்னு பதற்றத்துல உளறிட்டு, அப்படியே திரும்பி வந்துட்டேன் ஒண்ணுமே சொல்லாம. நம்ம வீட்டுக்கு..."

நான் என் முகத்த ரெண்டு கையாலயும் மூடிக்கிட்டு, கில்டியா இருக்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

கார்த்திக் என்னையப் பாத்து உறைஞ்சு போய் உக்காந்துருந்தாரு.

அவர் கண்ணுல இப்போ பொசசிவ்னெஸ்ஸும், ஒருவிதமான ஆசையும் கலந்து ஒரு விசித்திரமான கலவையாத் தெரிஞ்சுது.

ஒரு செகண்ட் அந்த ரூம்ல அமைதி.

அப்புறம் கார்த்திக் லேசா முன்னாடி சாஞ்சாரு.

"அவன்..."

"அவன் எதுவும் சொல்லலயா பவி?"

"நீ... நீ அப்படி பிடிச்சப்போ...?"

அவர் ரொம்ப ஜாக்கிரதையா, அந்த வார்த்தைகளத் தேடிப் பிடிச்சுக் கேட்டாரு.

நான் என் கைகள முகத்துல இருந்து எடுத்துட்டு, இன்னசென்ட்டாத் தலையாட்டினேன்.

"இல்ல கார்த்திக்... அவர் ஒண்ணுமே சொல்லல."

"நான் சாரி சொல்லிட்டு திரும்பி வந்ததும், அவர் பாட்டுக்கு அமைதியாக் கீழ போயிட்டாருனு நெனைக்கிறேன்."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

"நான் இருட்டுல அப்படித் தெரியமா பிடிச்சதுக்கே... அவர் எதுவும் தப்பா நடக்கல கார்த்திக்..."

"வேற யாராவது இருந்திருந்தா, அந்தச் சிச்சுவேஷன யூஸ் பண்ணி எதாச்சும் தப்பா நடக்க ட்ரை பண்ணிருப்பாங்கல?"

"ஆனா அவரு அப்படி எதுவுமே பண்ணல..."

"அவரு நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷோட கேரக்டர மறுபடியும் உசத்திப் பேசனேன்.

நிஜத்துல அவன் என்னைய தூக்கி என் முலைகள நசுக்குனதையும், நான் வேணும்னே அவனோட சுன்னியக் பிடிச்சதையும் ரொம்ப அழகா மறைச்சுட்டேன்.

கார்த்திக் என்னையப் பாத்து பெருமையா ஒரு அசட்டு சிரிப்பு சிரிச்சாரு.

தன் பொண்டாட்டிய அவன் தப்பாப் பாக்கலங்குற ஒரு திருப்தி.

ஆனா என் கை, அவனோட சுன்னில பட்டிருக்குங்குற எண்ணம், அவருக்குள்ள ஒரு போதையக் குடுத்துருந்துச்சு.

"நிஜமாவே அவன் ரொம்ப நல்ல ஆளுதான் பவி."

"உனக்கு படி ஏற கஷ்டமா இருந்தப்போ, இருட்டுனு கூடப் பாக்காம உன்னையப் பத்திரமா மேல கூட்டிட்டு வந்துருக்கான் பாரு."

"நீ இருட்டுல... ஆக்சிடென்ட்டா..."

அவர் அந்த வார்த்தைகள மெதுவா, ஒவ்வொரு வார்த்தையாத் தேடிச் சொன்னாரு.

""நீ அவன... அப்படித் தெரியாம பிடிச்சா கூட..."

அவர் நேரடியாச் சொல்லாம, டீசண்டா வார்த்தைய மாத்துனது எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

அவர் அப்படி சொல்லும்போதே, அவர் பேண்ட்ல இருந்த புடைப்பு லேசாத் துடிச்சத நான் கவனிச்சேன்.

"அவன் தப்பா நடந்துக்கல பாரு..."

"அவன் நல்லவன்தான் பவி."

அவர் அவனை பத்தி சொல்றத கேக்கக் கேக்க, எனக்குள்ள ஒரு மாதிரித் த்ரில்லா இருந்துச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்... நல்லவருதான்."

கார்த்திக் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகிட்டாரு போல.

இப்போ என்னயவே உத்து பாத்தாரு.

[yazhiniram]

-------------------
Part 239 - 1:
------------------


இப்போ அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வையில, எப்பவும் இருக்குற அந்த டயர்ட்னஸ் இல்ல.

ஏதோ ஒரு புது விதமான ஈர்ப்பு, ஒரு தவிப்பு அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

நான் கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

மணி கரெக்டா ஒன்பதே கால் ஆகியிருந்துச்சு.

சாதாரணமா இந்த நேரம் அவர் வேல பாத்துட்டு இருப்பாரு.

சாப்பிட்ட உடனே, நேரா போய் வேலைய ஆரம்பிச்சுருவாரு.

ஆனா இன்னைக்கு அவர் அந்த ரூம் இருந்த திசையக் கூடத் திரும்பிப் பாக்கல.

அவர்  பேண்ட்ல புடைப்பு அப்படியே தான் இருந்துச்சு.

அது அடங்குற மாதிரியே தெரியல.

நான் அவரைப் பாத்து ஒரு சின்னப் புன்னகையோட கேட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக்... இன்னைக்கு ஆபிஸ் ஒர்க் எதுவும் இல்லையா?"

"எப்பவும் வேலை இருக்குமே?"

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

தன் கைகள ரெண்டையும் தலைக்குப் பின்னாடி வெச்சு, சோஃபாவுல நல்லாச் சாஞ்சுக்கிட்டாரு.

"ஒர்க் இருக்கு பவி..."

"ஆனா இன்னைக்கு வேல செய்ய மூட் இல்ல."

"நாளைக்கு ஆபிஸ்ல போய் மெதுவாப் பாத்துக்கலாம்னு இருக்கேன்."

"இன்னைக்கு கொஞ்ச நேரம் உன்கூட பேசலாம்னு தோணுச்சு."

அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.

ஆனா அவர் சொன்னத என்னால நம்பவே முடியல.

ஆறு வருஷ கல்யாண வாழ்க்கையில, ஆபிஸ் வேலைய விட்டுட்டு என் கூடப் பேசுறேன்னு அவர் சொன்னதே கிடையாது.

என்னைக்காவது நான் ஆசையாப் பேசப் போனா கூட, 'ப்ளீஸ் பவி, முக்கியமான மீட்டிங்'னு சொல்லித் துரத்தி விடுவாரு.

ஆனா இன்னைக்கு?

நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேனோட வீட்டுக்குள்ள விட்டனு சொல்ல ஆரம்பிச்ச ஒரு சின்னக் கதை.

அதுவும் நான் முழுசாச் சொல்லல.

அதுக்கே, இவருக்கு வேலை-லாம் மறந்து போயிடுச்சு.

இவருக்குள்ள தூங்கிக்கிட்டு இருந்த மிருகம், இன்னொருத்தன் தன் பொண்டாட்டியப் பாத்துருப்பானோங்குற நெனப்புல முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு.

இது என்ன விதமான சைக்காலஜினு எனக்குப் புரியல, ஆனா எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு திமிர் எட்டிப் பாத்துச்சு.

'பாத்தியா பவி... இத்தனை நாளால நீ என்ன பண்ணாலும் இவர் உன்ன கண்டுக்கவே இல்ல...'

'ஆனா இப்போ இனொரு ஆள் மேல நீ கை வெச்சங்குற ஒரு கற்பனை, இவர எவ்ளோ தூரம் கிறங்கடிக்குது பாரு'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.

"அப்படியா கார்த்திக்? பரவால்லயே... இன்னைக்கு இது புதுசா இருக்கீங்க?"

நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்துக் கேட்டேன்.

அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சாரு.

"ஒன்னும் புதுசு இல்ல பவி... சும்மா டயர்டா இருக்கு, அதான்."

அவர் சட்டுனு சோஃபாவுல இருந்து எந்திரிச்சாரு.

எந்திரிச்சு நின்னு, லேசாத் தன் பேண்ட்டை அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டாரு.

அந்தப் புடைப்பை மறைக்க அவர் ட்ரை பண்ணாலும், அது தெளிவா என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுது.

அவர் என்னைப் பாத்து தலையச் சாய்த்தாரு.

"பவி... வா, உள்ள பெட்ரூம்க்குப் போலாம்."

அவர் மெதுவா, ஆனா ஒரு எதிர்பார்ப்போட கூப்பிட்டாரு.

அவர் குரல்ல இருந்த நடுக்கம், அவர் என்ன நெனச்சுக் கூப்பிடுறாருனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிய வெச்சுது.

சாதாரணமா அவர் இப்படிலாம் கூப்பிட மாட்டாரு. 

அவருக்கு வேணும்ங்கிறப்ப என்கிட்டே வருவாரு.

ஆனா இன்னைக்கு... இது புதுசா இருக்கு.

நான் சோஃபாவுல இருந்து நிதானமா எந்திரிச்சேன்.

அவர் ரூம்க்குள்ள போனதும், ஏசிய ஆன் பண்ணாரு.

அந்த ரூம்ல லேசான ஒரு இருட்டு, வெறும் அந்த ஜீரோ வாட்ஸ் பல்ப் வெளிச்சம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அந்த வெளிச்சத்துல, நான் மாத்தி விரிச்ச அந்தப் புதுப் பெட்ஷீட் நீட்டாத் தெரிஞ்சுது.

காலையில இதே ரூம்ல, இதே கட்டில்ல தான் பிரகாஷ் என்னையப் புரட்டி எடுத்தான்.

இந்த ரூம்க்குள்ள நுழையும்போதே, எனக்குள்ள பிரகாஷோட வேர்வை வாசம் அடிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

கார்த்திக் பெட்ல உக்காந்துக்கிட்டு, என்னையப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சாரு.

அவர் கைகள் ரெண்டையும் நீட்டி, என்னையப் பக்கத்துல வரச் சொன்னாரு.

நான் மெதுவா நடந்து போய் அவர் பக்கத்துல நின்னேன்.

அவர் என் இடுப்பச் சுத்தித் தன் கைகளைக் கொண்டு வந்து, என்னைய அப்படியே தன் மேல சாய்ச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் முகம் என் வயித்துப் பகுதியில பட்டுச்சு.

"பவி..." அவர் ரொமான்டிக்கா என் பேரக் கூப்பிட்டாரு.

அவர் கைகள் என் இடுப்புச் சதைல, புடவைக்கு மேல லேசா அழுந்துச்சு.

அவர் என்னைய உரசும் போதே, அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த புடைப்பு என் தொடையில இடிச்சுது.

அவருக்கு மூட் ரொம்ப பீக்ல இருக்குனு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

அவர் என்னைய மெதுவாப் பெட்ல தள்ளி, என் மேல சாய ட்ரை பண்ணாரு.

ஆனா... நான் அந்த நிமிஷம் ஒரு முடிவெடுத்தேன்.

ஆறு வருஷமா அவர் பின்னாடி நாயா அலைஞ்சது போதும்.

நான் டக்குனு என் கைகளை அவர் நெஞ்சுல வெச்சு, லேசா அவரைப் பின்னாடி தள்ளுனேன்.

கோபமா இல்ல, சாஃப்ட்டா, ஆனா உறுதியாத் தள்ளுனேன்.

கார்த்திக் ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு ஷாக்.

"என்ன பவி... என்ன ஆச்சு?" அவர் குழப்பமாக் கேட்டாரு.

"இல்ல கார்த்திக்... இப்போ வேணாம்."

நான் கேஷுவலா, எந்த ஒரு ஃபீலிங்கும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னைய நம்ப முடியாமப் பாத்தாரு.

ஏன்னா, கல்யாணம் ஆன புதுசுல இருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும், நான் அவருக்குப் படுக்கையில நோ சொன்னதே கிடையாது.

அவர்தான் எப்பவும் டயர்ட், தூக்கம் வருதுனு சொல்லிட்டு என்னையத் தவிக்க விட்டுட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.

நான் தான் எப்போ அவர் தொடுவாருனு ஏங்கிப் போய் கிடப்பேன்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு பொண்டாட்டி, இன்னைக்கு மூட்ல இருக்குற புருஷனை 'வேணாம்'னு தள்ளுறா.

அவருக்கு அது அவ்ளோ பெரிய அதிர்ச்சியா இருந்துச்சு.

"ஏன் பவி? ஏதாச்சும் முடியலயா?"

அவர் பதற்றமாக் கேட்டாரு.

"ஏன்... டேட் ஏதாச்சும் ஆகிருக்கா?"

அவர் இன்னசென்ட்டா, ஒரு புருஷனாத் தெரிஞ்சுக்க வேண்டியதக் கேட்டாரு.

நான் என் தலைய லேசா இல்லனு ஆட்டுனேன்.

"அப்டிலாம் ஒண்ணுமில்ல கார்த்திக்..."

"பின்ன ஏன் பவி வேணாம்னு சொல்ற?"

"இல்ல கார்த்திக்... எனக்கு இப்போ மூட் இல்ல, அவ்ளோதான்."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள வேற ஒன்னு ஓடுச்சு.

'நான் அப்போ சொன்ன மாதிரி, இன்னிக்கு தேன் அல்வா உனக்கு இல்ல கார்த்திக்...'

'இந்த அல்வாவ நான் ராஜுக்காக ரொம்ப ஆசையா, பக்குவமா ரெடி பண்ணி வெச்சுருக்கேன்.'

'அவர் என்னோட இந்த உடம்ப முழுசா அனுபவிச்சு, டேஸ்ட் பாக்கட்டும்...'

'அவர் சாப்பிட்டது போக, மிச்சம் மீதி இருந்தா தான் உனக்கு.'

'அதுவரைக்கும் நீ இதத் தொடக் கூடாது கார்த்திக்.'

இந்த எண்ணம் என் நரம்புகள்ல ஒரு போதையக் குடுத்துச்சு.

என் புருஷனையே நான் என் வீட்டுல ஒரு கெஸ்ட் மாதிரி ட்ரீட் பண்றேங்குற அந்தத் திமிர்.

அது எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத ஒரு எண்ணத்தை குடுத்துச்சு.

நான் அவரைப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சேன்.

"எனக்கு டயர்டா இருக்கு கார்த்திக், தூக்கம் வருது."

எப்பவும் அவர் எனக்குச் சொல்ற அதே டயலாக்க, நான் இன்னைக்கு அவர் முகத்தப் பாத்துச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.

அவர் ஏமாற்றத்தோட உச்சியில இருந்தாரு.

அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த முறுக்கு, இப்போ அவருக்குப் பெரிய வலியக் குடுத்துருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.

"ப்ளீஸ் பவி... கொஞ்ச நேரம் தான..."

"எனக்கு ஆசையா இருக்கு பவி..."

அவர் ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி எங்கிட்டக் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சாரு.

என் புருஷன், என் உடம்புக்காக எங்கிட்ட பிச்சை எடுக்குறாரு.

இத்தனை வருஷமா என்னையப் பட்டினி போட்ட மனுஷன், இன்னைக்கு எனக்கு வேணும்னு துடிக்குறாரு.

அவர் அப்படி கெஞ்சக் கெஞ்ச, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சந்தோஷம் வந்துச்சு.

அவர இன்னும் கொஞ்சம் ஏங்க விடணும்னு தான் ஆசை.

ஆனா அதே சமயம், எனக்குள்ள ஒரு கணக்கு ஓடுச்சு.

'அவன் கெஞ்சுறதப் பாத்தா ரொம்பப் பாவமா இருக்கு...'

'அதுவும் இல்லாம, காலையில பிரகாஷ் குடுத்த சுகம், இன்னும் என் உடம்புல குறையல.'

'என் புண்டை இன்னும் அந்தத் தவிப்போட தான் இருக்கு.'

'இவரு வேற இப்போ வாட்ச்மேன் கதையக் கேட்டு செம மூட்ல இருக்காரு...'

'ஒருவேளை இப்போ குடுத்தா, இவரோட பெர்ஃபார்மன்ஸ் எப்படி இருக்குனு ஒரு டெஸ்ட் பண்ணிப் பாக்கலாமே?'னு தோணுச்சு.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி கார்த்திக்..." நான் இறங்கி வர்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ஆனா ரொம்ப நேரம்லாம் முடியாது, எனக்குத் தூக்கம் வருது."

நான் ஒரு கண்டிஷனோட அவருக்குப் பர்மிஷன் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப் எரிஞ்ச மாதிரி ஒரு சந்தோஷம்.

அவர் டக்குனு என்னையக் கட்டிப் பிடிச்சு, என் கழுத்துல ஒரு முத்தம் குடுத்தாரு.

அவர் முத்தம் குடுத்த விதத்துலயே அவரோட அவசரம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவர் எந்த ஒரு போர்-ப்ளேவும் பண்ணல.

நேரா என் புடவையோட முந்தானையப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.

நான் எந்த ஒரு ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம, ஒரு பொம்மை மாதிரி படுத்துக்கிட்டேன்.

அவர் ரொம்ப அவசரமாக் குனிஞ்சு, என் இடுப்புல இருந்த புடவைக் கொசுவத்தை அவுத்தாரு.

அந்தப் புடவை என் உடம்ப விட்டு விலகுனதும், அவர் கண்ணு நேரா என் நெஞ்சுக்குப் போச்சு.

என் பிளவுஸோட ஹூக் ஒவ்வொன்னா அவுத்தாரு.

அவர் கை என் உடம்புல படும்போது, எனக்குள்ள எந்த ஒரு சிலிர்ப்பும் வரல.

காலையில பிரகாஷோட கைகள் என் முலைகளப் பிசைஞ்சப்போ வந்த அந்த கரண்ட், இப்போ என் புருஷன் தொடும்போது அவ்வளவா இல்ல.

அவர் பிளவுஸ கழட்டிட்டு, என் பிராவையும், ஜட்டியையும் அவுத்து வீசுனாரு.

இப்போ நான் முழுசா அம்மணமா அவர் கண் முன்னாடி படுத்துருந்தேன்.

அவர் என் உடம்பப் பாக்குற பார்வையில ஒரு வெறி இருந்துச்சு.

அது புதுசா இருந்துச்சு.

ஒருவேளை, 'இதே உடம்பத் தான அந்த வாட்ச்மேன் இருட்டுல தொட்டுருப்பானோ?'னு அவர் மனசு கற்பனை பண்ணுச்சோ என்னமோ.

அவர் அவசர அவசரமாத் தன்னோட டி-ஷர்ட்டையும், அந்த பேண்ட்டையும் கழட்டிப் போட்டாரு.

அவர் ஜட்டியக் கழட்டுனதும், அவரோட அந்த அஞ்சு இன்ச் சுன்னி சப்னு வெளிய வந்துச்சு.

நான் அத கூர்மையாப் பாத்தேன்.

சாதாரணமா இருக்குறத விட, இன்னைக்கு அது ரொம்பவே டைட்டா, முழு விறைப்போட குத்திக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அவருக்கு மூட் எந்த அளவுக்கு பீக்ல இருக்குனு அதப் பாத்தாலே தெரிஞ்சுது.

ஆனா எனக்கு?

எனக்கு அதப் பாக்கும்போது ஒரு பயமோ, ஆச்சரியமோ வரல.

ஏன்னா, காலையில நான் பாத்த அந்த பிரகாஷோட மான்ஸ்டர் முன்னாடி...

இது வெறும் ஒரு சுண்டைக்காய் மாதிரி தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

கார்த்திக் என் மேல அப்படியே வந்து விழுந்தாரு.

அவர் மூச்சுக்காத்து என் மூஞ்சியில சூடாப் பட்டுச்சு.

அவர் ஒரு செகண்ட் கூட வெயிட் பண்ணல.

என் ரெண்டு தொடைகளையும் தன் கைகளால விரிச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் சுன்னிய எடுத்து, கரெக்டா என் புண்டையோட வாசல்ல வெச்சு, ஒரு அழுத்து அழுத்துனாரு.

நான் முகம் சுளிக்கத் தயாரானேன்.

ஆனா... எனக்கு எந்த ஒரு வலியும் தெரியல கார்த்திக்.

அவரோட அந்த அஞ்சு இன்ச் சுன்னி, என் ஓட்டைக்குள்ள ஈஸியா, வழுக்கிக்கிட்டு உள்ள போயிடுச்சு.

எந்த ஒரு தடங்கலும் இல்ல, எந்த ஒரு முட்டலும் இல்ல.

அது பாட்டுக்கு உள்ள போயிருச்சு.

நான் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஏன்னா, என் புண்டை காலையில பிரகாஷ் பண்ணுன அந்த முரட்டு ஓலுல, இன்னும் விரிஞ்சு போய் தான் இருந்துச்சு.

அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சைஸ் போயிட்டு வந்த பாதையில, இவரோட சுன்னி போறது எனக்கு பெருசா தெரியல.

கார்த்திக் ஆனா அதப் பத்தி ஒன்னும் தெரியாது.

அவர் நெனப்புல, நான் அவருக்காக ஈரமா, ரெடியா இருக்கேன்னு நெனச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் உள்ள விட்ட உடனே, ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டா அடிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"ச்வாக்... ச்வாக்... ச்வாக்..."னு சத்தம் அந்த ரூம்க்குள்ள கேட்டுச்சு.

அவர் இடுப்பு என்னோட இடுப்புல நச்சு நச்சுனு இடிச்சுது.

அவர் அடிக்கிற வேகத்துல, என் உடம்பு லேசாப் பெட்ல முன்னும் பின்னுமா ஆடுச்சு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு பெரிய உலகத்துல மிதக்குற மாதிரி ஃபாஸ்ட்டா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு... ரெண்டு நிமிஷம் ஆச்சு...

சாதாரணமா கார்த்திக் இந்த நேரத்துல அவுட் ஆகியிருப்பாரு.

ரெண்டு நிமிஷத்துல கஞ்சியக் கக்கிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.

ஆனா இன்னைக்கு... மூணு நிமிஷம் ஆகியும் அவர் நிறுத்தல.

அவர் வேகம் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

அவருக்கு இப்டி ஒரு எனர்ஜி எங்க இருந்து வந்துச்சுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

அந்த வாட்ச்மேன் என் இடுப்பப் பிடிச்சான்ங்குற நெனப்பு...

இன்னொருத்தன் என் பொண்டாட்டிய ரசிச்சான்ங்குற ஒரு கிறக்கம்...

அதுதான் அவருக்கு இன்னைக்கு இப்டி ஒரு ஸ்டாமினாவக் குடுத்துருந்துச்சு.

நாலு நிமிஷம் ஆச்சு... அஞ்சு நிமிஷம் ஆச்சு...

அவர் விடாம அடிச்சுக்கிட்டே இருந்தாரு.

எனக்குள்ள ஒரு லேசான ஆச்சரியம் வந்துச்சு.

'பரவால்லயே... என் புருஷனுக்குள்ளயும் இப்டி ஒரு முரட்டுத்தனம் ஒழிஞ்சுருக்கா?'

'ஆனா இவர முழிக்க வெக்க, எனக்கு இன்னொரு ஆம்பளையோட உதவி தேவைப்பட்டுருக்கே'னு நெனச்சேன்.

ஆனா அவர் அஞ்சு நிமிஷம் விடாம அடிச்சப்போ...

சத்தியமா சொல்றேன், எனக்குள்ள இன்னைக்கு நிஜமாவே ஒரு நல்ல சுகம் கிடைச்சுது.

அவரோட அஞ்சு இன்ச் சைஸ், பிரகாஷோட சுன்னிக்கு முன்னாடி ஒண்ணுமே இல்ல தான்.

அது என் கர்ப்பப்பை வாய இடிக்கல, ரொம்ப உள்ள வரைக்கும் போகல.

ஆனா இன்னைக்கு அது சும்மா ஒரு கடமைக்காக உள்ள வரல.

ஒரு ஈர்ப்புல, விறைப்பா, ஸ்ட்ராங்கா எனக்குள்ள வந்துச்சு.

அவரோட ஒவ்வொரு குத்துக்கும், எனக்குள்ள ஒரு இதமான ஃபீல் கிடைச்சுது.

எனக்கே என் உடம்பு சூடாகுறது ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சுது.

சாதாரணமா அவர் மேல படுக்கும்போது, நான் ஏதோ ஒரு டியூட்டிய முடிக்குற மாதிரித் தான் இருப்பேன்.

நான் எப்போ முடியும்னு சலிப்போட மேல பாத்துட்டு இருப்பேன்.

ஆனா இன்னைக்கு நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் நெத்தியில இருந்து ஒரு வேர்வை துளி என் நெஞ்சுல வந்து பட்டுச்சு.

அவர் மூச்சு காத்து என் மூஞ்சியில சூடாப் பட்டுச்சு.

அவர் இடுப்பு என்னோட இடுப்புல நச்சு நச்சுனு இடிச்சப்போ, எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

ஆறு நிமிஷம் ஆச்சு...

அவரோட வேகம் குறையவே இல்ல.

அவர் என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாத் தன்னோட அணைச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட அந்த ஈடுபாடு என்னைய ரொம்பவே ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.

நான் லேசா என் இடுப்பத் தூக்கி, அவருக்கு ஈடு குடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஏழு நிமிஷம் ஆச்சு...

என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு மேஜிக் நடக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள உச்சம் வர்றதுக்கான அறிகுறிகள் லேசா ஆரம்பிச்சுது.

என் தொடை நரம்புகள் எல்லாம் லேசாச் சுண்டி இழுத்துச்சு.

நான் வேணும்னே எந்த ஆக்டிங்கும் குடுக்கல...

இன்னைக்கு எனக்கு நிஜமாவே என் புருஷன் கிட்ட இருந்து ஒரு நல்ல சுகம் கிடைச்சுது.

"ஆஹ்... கார்த்திக்... ஆஹ்..."னு நான் நிஜமாவே முனகுனேன்.

என் குரல்ல இருந்த நடுக்கம், அவருக்கே புதுசா இருந்துருக்கும்.

நான் அப்படி முனகுனதும், கார்த்திக்குக்கு இன்னும் மூட் ஏறிடுச்சு.

அவர் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்பீடா பண்ணாருனா, நான் கண்டிப்பா உச்சம் அடைஞ்சுருப்பேன்.

என் உடம்பு அந்த எட்ஜ்க்குப் போயிடுச்சு.

நான் என் கண்ண மூடிக்கிட்டு, அந்த ஃபீல ரசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் கைகளால அவரோட முதுக ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா... கரெக்டா எட்டு நிமிஷம் ஆகுறப்போ...

கார்த்திக்கோட மூச்சு சத்தம் ரொம்ப அதிகமாச்சு.

அவரோட ஸ்டாமினா அந்த அளவுக்குத் தான் தாக்குப்பிடிச்சுது.

அவர் உடம்பு அப்படியே ஒரு செகண்ட் விறைச்சுப் போச்சு.

"பவி... பவி..."னு என் பேரக் சொல்லிகிட்டே, ஒரு நாலஞ்சு குத்து ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டாக் குத்துனாரு.

அதுக்கு அப்புறம் அவரால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல.

எனக்கு உச்சம் வர்றதுக்கு ஒரு சில செகண்ட்களுக்கு முன்னாடி, அவர் அவுட் ஆயிட்டாரு.

அவர் கஞ்சி என் உள்ள பீய்ச்சி அடிக்கிறத நான் லேசா உணர்ந்தேன்.

அது பிரகாஷ் விட்ட மாதிரி கிடையாது தான்.

ஏதோ ஒரு ரெண்டு மூணு சொட்டு... ஒரு வெதுவெதுப்பான ஃபீல், அது மட்டும்தான்.

நான் உச்சம் அடையலங்குற ஒரு லேசான ஏமாற்றம் எனக்குள்ள இருந்தாலும்...

என் புருஷன் இன்னைக்கு இவ்ளோ நேரம் தாக்குப்பிடிச்சு, எனக்கு இப்டி ஒரு சுகத்தக் குடுத்தது எனக்கு சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

அவர் தன் எனர்ஜிய எல்லாம் இழந்து, அப்படியே என் மேல சுருண்டு விழுந்தாரு.

அவர் மூச்சு ரொம்ப வேகமா, சூடா என் கழுத்துல பட்டுச்சு.

நான் அவர் முதுக பாசமாத் தடவிக் குடுத்தேன்.

என் புருஷனுக்கும் இப்டி பண்ணத் தெரியுமேங்குற ஒரு நிம்மதி எனக்குள்ள வந்துச்சு.

ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் நாங்க அப்படியே பெட்ல மூச்சு வாங்கப் படுத்துருந்தோம்.

அந்த ரூம்ல ஏசி காத்து எங்களச் சில்லுனு ஆக்குச்சு.

அப்புறம் கார்த்திக் மெதுவா எந்திரிச்சாரு.

"பவி... இன்னைக்கு ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு."

அவர் ரொம்பத் திருப்தியான ஒரு புன்னகையோட சொன்னாரு.

அவர் இதுநாள் வர என்கிட்டே இப்படி சொன்னதே இல்ல, இதுதான் முதல் தடவ.

"ம்ம்... ஆமா கார்த்திக்...."

நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்திரிச்சு, பாத்ரூம் பக்கம் போனோம்.

அவர் முன்னாடி போனாரு, நான் அவர் பின்னாடியே போனேன்.

பாத்ரூம்க்குள்ள போனதும், நான் ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.

நான் என் தொடை இடுக்குல இருந்த அந்த லேசான பிசுபிசுப்பக் கழுவி விட்டேன்.

அவர் கஞ்சிய கழுவும்போது, காலையில பிரகாஷ்-ஓட கஞ்சிதான் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

ரெண்டுத்துக்கும் ஏகப்பட்ட வித்யாசம் இருந்தாலும், இன்னைக்கு என் புருஷன் பெர்ஃபார்மன்ஸ் எனக்கு ஒரு திருப்தியக் குடுத்துருந்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் பிரெஷ் ஆகிட்டு, நான் ஒரு புது நைட்டிய எடுத்து போட்டுட்டு திரும்பவும் பெட்டுக்கு வந்தோம்.

கார்த்திக் பெட்ல படுத்ததும், ஏசியோட கூலிங்ல போர்வை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.

[chellaporukki]

Ennathu potta nayi ettu nimisham othucha.. medical miracle than. Eppadiyo intha kutti sunnikarana cuckold akitta. Inimel daily bed time story kettu oru sappa olu pottutu perumai peethikitu than thoonguvan indha badu. Idhula ival thirupthi adanjen sonna paru adhu than periya joke. Manangettavane indha mangayin bakkiyam. Aduthu ival indha pottaya aduthavan otha pundaya kaluvama vachirunthu nakka vidanum.

[Arul Pragasam]

Super sago

[intrested]

எப்பா சாமி
செம அப்டேட்..

டார்ச்னு சொல்லி இருக்கலாம்..
ஒரு நாள் தெரிந்து தானே ஆகணும்...

கார்த்திக்கு இதுதான் கடைசி..
இனி எச்சில் பணியாரம் தான்...

சொந்த வீட்டை சுத்தம் செய்யும் வேலை மட்டும் தான்...

[Jailer2494]

Semma update bro...let her continue to tell everything to Karthik

[Deepak Sanjeev]

What a fool he is. He did not notice the Love bites all over her body given by prakash and how once tight pussy is loose now. He fucked like a broken machine and leaked. No kiss no foreplay nothing. She should cheat this bastard more. He did not deserve her.

[Jayam Ramana]

Bring him a complete cuck and make him see how she is fucked well by other men. Make him accept being father of another man child.

[fuckandforget]

Wonderful update

Finally she told him that she had touched prakash cock and it is like iron rod. She should have told him the size and girth much bigger and hotter than his. Now he knows another man has got erection with his wife. Next she should say how he carried her seven floors and his mighty strength and how he ate her honey halwa and how he fucked her two full hours

[Yesudoss]

Superbbbbb