Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Sankamithira]

Very good update.

I feel Pavi should find a job for herself. Get financially independent. Divorce this useless husband and give him the child born to him and marry someone of her choice that can treat her well and give birth to a real man child.

[Kaattupoochi]

Ivlo aripedutha oru pombala nichayama oru nalla andha potta kammunattiki yemana maaruvathu nichayam. Parpom adha seiraala nu. Andha dog veetula irukkumbithu ithellam nadantha nalla irukkum. Ipo thane oru sunni ulla poyirukku. Innum pona than unmaiyana suyarubam velivarum.

[Kaattupoochi]

Renu veetil illadha neram dessert senju thanthuttu varren nu poyi vera vera position la ol vangittu varuva. Purusan kittayum different position la avuruku kuduthennu solluva. Indha mutta punda Enakku nee appadi thanthethe illaye nu sollum. Thanthalum nee thinnu kilichi iruppa nu solluva 

[Krishna Grace]

which actress is best for Pavi Role?

Kajal Aggarwal




Nayanthara





Tamannah



Hansika



Anushka shetty





samantha




Rashmika

[Vishal Ramana]

Very good.

Pavitra beside fucking with other men should slowly make the husband transfer all the property in her name after that she has to divorce and throw that bugger out of house with his son. She has to enjoy rest of her life fucking with real men.

[Nesamanikumar]

Very good.

Pavitra beside fucking with other men should slowly make the husband transfer all the property in her name after that she has to divorce and throw that bugger out of house with his son. She has to enjoy rest of her life fucking with real men.

Sariya sonna bro. 
Indha potta payalukku vadichi potta aval ivala kanji vadya vaikkanum. Avanukke soombi pona sunniyila irunthu kanji sottu neer mari than varumnu ivale solra appuram yen avanoda kudumbam nadathi arippukku aduthavan sunniya ethirparthu nikkanum. Oru nalla aambala ya kattina Avan thinamum othu vadiya viduvan. 

[intrested]

Pavi ipdi apdi illa

[NityaSakti]

Super update

[showstopernew]

நண்பா அடுத்த பதிவிற்காக காத்திருக்கிறோம்.

[yazhiniram]

.....

[Krishna Grace]

என்ன நண்பா ஏதோ போட்டுருக்கீங்க.. ஆனா எடிட் பண்ணி டெலிட் பண்ண மாதிரி தெரியுது..

[yazhiniram]

-------------
Part 231:
-------------

நான் ஒரு மூச்சை உள்ள இழுத்து வெளிய விட்டேன்.

மெஷினுக்குள்ள நுரை பொங்கி, அந்தப் பெட்ஷீட் அலசுறதைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு நிம்மதி.

என் உடம்பும் சரி, மனசும் சரி, இப்போ காத்துல பறக்குற இறகு மாதிரி ரொம்ப லேசாகிடுச்சு.

எந்த ஒரு குழப்பமும், கவலையும் இல்லாம ரொம்ப ரிலாக்ஸா ஃபீல் பண்ணேன்.

அது ஒரு விவரிக்க முடியாத விடுதலை மாதிரி தோணுச்சு.

நான் செஞ்சது தப்புங்குற நெனப்பு எல்லாம் எப்பவோ என்னை விட்டுப் போயிடுச்சு.

இப்போதைக்கு எனக்குள்ள ஒரு தித்திப்பான சந்தோஷம் மட்டும்தான் தங்கி இருக்கு.

அந்த மெஷின் சுத்துறதைப் பாத்துக்கிட்டே நான் மெதுவாத் திரும்பி பெட்ரூம் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் கால்கள் தரையில படும்போதெல்லாம் ஒரு மிதக்குற ஃபீல்.

ரூம்க்குள்ள காலெடுத்து வெச்சதும், நான் மாத்தி விரிச்ச அந்தப் புது பெட்ஷீட் என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சுது.

எவ்ளோ நீட்டா, எந்த ஒரு சுருக்கமும் இல்லாம அந்தப் படுக்கை இப்போ அமைதியா இருக்கு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இங்க நடந்த ரணகளத்தோட சுவடே இல்லாம, ரொம்பச் சுத்தமா மாறிடுச்சு.

அந்த ரூம் ஸ்ப்ரேயோட வாசம் ஏசி காத்துல கலந்து ரொம்ப இனிமையா வீசுச்சு.

இந்தச் ரூமைப் பாக்கப் பாக்க, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு தளர்வு வந்துச்சு.

அப்போதான் நான் அந்த உணர்வைக் கவனிச்சேன்.

என் தொடை இடுக்குல லேசா ஒரு சுளுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு உணர்வு.

அது வலி கிடையாது...

ஒரு இதமான சுகம்.

அந்த மதிய நேரத்துல அவன் செஞ்ச தகிடுதத்தத்தோட மிச்சம் அது.

நான் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும், அந்த லேசான சுளுக்கு என்னை உரசிட்டுப் போச்சு.

அந்த உரசல்ல, அவனோட அந்த முரட்டு சுன்னி என் உள்ளே போயிட்டு வந்த நினைவுகள் மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் என்னையே அறியாம ஒரு சிரிப்போட அந்தப் படுக்கை கிட்ட போனேன்.

என் உடம்புல இருந்த மொத்த எனர்ஜியும் இப்போ காலியாகிடுச்சு.

கடைசியா ஒட்டிட்டு இருந்த அந்தத் தெம்பும் என்னைக் கைவிட, நான் அப்படியே அந்த மெத்தை மேல மல்லாக்க விழுந்தேன்.

நான் விழுந்த வேகத்துக்கு அந்தக் கட்டில் லேசா அமுங்கிப் பவுன்ஸ் ஆச்சு.

படுக்கையில படுத்ததும் என் கண்கள் தானா மூடிக்கிச்சு.

உடம்புல இருந்த அசதி எல்லாம் ஒரு இனிமையான தாலாட்டு மாதிரி என்னைத் தூங்க வெச்சுது.

என் மனசுக்குள்ள எந்த ஒரு ஸ்ட்ரெஸ்ஸும் இல்ல.

கார்த்திக்குக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்ங்குற யோசனை எதுவும் எனக்கு வரல.

என் மனசு தெளிவா, ஒரு அமைதியான நிலைக்குப் போயிடுச்சு.

அவன் எனக்குக் குடுத்த திருப்தி, என்னோட அத்தனை கவலைகளையும் அழிச்சுடுச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு திருட்டுத்தனமான சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.

அந்தச் சிரிப்போடயே நான் ரொம்ப நிம்மதியான தூக்கத்துல விழுந்தேன்.

அப்படியே மணி நேரம் கடந்து போச்சு.

இந்த அமைதியான வீட்டுல ஏசி சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

வெளியே வெளிச்சம் குறைஞ்சு, சாயங்காலத்தோட நிழல்கள் என் ரூம் தரை மேல நீளமா விழ ஆரம்பிச்சுது.

நான் ரொம்ப ஆழமா, எந்த ஒரு கனவும் இல்லாமத் தூங்கிட்டு இருந்தேன்.

திடீர்னு ஒரு கட்டத்துல என் கண்கள் மெதுவாத் திறந்துகிச்சு.

நான் லேசா முழிச்சு, என் கைகளை ரெண்டு பக்கமும் நீட்டி நல்லா நெட்டி முறிச்சேன்.

"ஸ்ஸ்ப்ப்... அப்பாடா..." னு என் வாயில இருந்து ஒரு சோம்பல் முனகல் வந்துச்சு.

மெதுவாத் திரும்பிப் பெட் ஸ்டாண்ட்ல இருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

மணி கரெக்டா ஆறு ஆகியிருந்துச்சு.

ஏறக்குறைய நாலு மணி நேரம் நான் அசந்து தூங்கிட்டேன்.

நான் படுக்கையை விட்டு எந்திரிச்சு உக்காந்தேன்.

என் உடம்பு இப்போ ரொம்ப ஃப்ரெஷ்ஷா, ஏகப்பட்ட எனர்ஜியோட இருக்குற மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

நான் மெதுவா எழுந்து போய் என் டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

கண்ணாடியில என்னைப் பாத்தப்போ, என் முகம் ரொம்பப் பளிச்சுனு தெரிஞ்சுது.

ஏதோ ஃபேஷியல் பண்ணிட்டு வந்த மாதிரி ஒரு க்ளோ என் முகத்துல இருந்துச்சு.

என் கண்கள் ரொம்பப் பிரகாசமா, ஒரு புது வெளிச்சத்தோட மின்னுச்சு.

உள்ளுக்குள்ள இருக்குற சந்தோஷம் முகத்துல எவ்ளோ அழகாத் தெரியுதுனு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஒரு ஆம்பளையோட அரவணைப்பு ஒரு பொண்ணை எவ்ளோ அழகா மாத்துதுனு நான் நெனச்சுப் பாத்தேன்.

நான் ஒரு சில செகண்ட் என்னையே ரொம்ப ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டேன்.

கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே என் கைகளை மேல கொண்டு போனேன்.

என் நைட்டியோட கழுத்துப் பகுதியை ரெண்டு கையாலயும் பிடிச்சு, என் தலைக்கு மேல தூக்கினேன்.

அந்த துணி என் உடம்பை விட்டு நழுவி அப்படியே தரையில விழுந்துச்சு.

இப்போ மறுபடியும் நான் முழு அம்மணமா அந்தக் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

ரூம்ல ஓடிட்டு இருந்த ஏசி காத்து என் உடம்புல பட்டதும், என் மேல இருந்த சின்னச் சின்ன முடி எல்லாம் அப்படியே சிலிர்த்துக்கிச்சு.

என் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுப் பகுதிக்கும், என் கழுத்துக்கும் போச்சு.

அங்கங்க சின்னச் சின்னதா லவ் பைட்ஸ்... சிவந்த நிறத்துல சில கீறல்கள்.

பிரகாஷோட உதடுகளும், அவனோட பற்களும் என் சதைல ஆழமாப் பதிஞ்ச அடையாளங்கள் அது.

ரொம்ப டார்க்கா, ரத்தம் கட்டுன மாதிரி இல்லன்னாலும்... உத்துப் பாத்தா நல்லாவே தெரியுற மாதிரிதான் இருந்துச்சு.

என் கழுத்தோரமாவும், என் முலைகளோட மேல் பக்கத்துலயும் இருந்த அந்தச் சிவந்த தழும்புகள் என்னையோ ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் என் விரல்களால அந்தத் தழும்புகளை ரொம்ப மெதுவாத் தடவிப் பாத்துக்கிட்டேன்.

அது தொடும்போதே லேசா வலிச்சுது, ஆனா அந்த வலி எனக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு.

"ஒருவேளை கார்த்திக் இதைப் பாத்தா என்ன நெனைப்பாரு?" னு ஒரு செகண்ட் எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் கேள்வி வந்துச்சு.

"பாத்தா என்ன? ஏதாவது ஒரு கொசுவோ, பூச்சியோ கடிச்சிருச்சுனு சொல்லிட்டுப் போயிட்டே இருக்கலாம்..."

"அவரு எப்படியும் இதையெல்லாம் அவ்ளோ உத்துப் பாக்கப் போறது இல்ல..."

"அவருக்கு லேப்டாப்பையும், ஆபிஸ் ஃபைல்ஸையும் பாக்கவே நேரம் சரியா இருக்கும்."

"என்னைக்கு என் உடம்பு மேல அவருக்கு அவ்ளோ அக்கறை இருந்துருக்கு? என்னைக்கு என்னை ஒரு பொண்ணா ரசிச்சுப் பாத்துருக்காரு?"

இந்த நெனப்பு வந்ததும், எனக்குள்ள இருந்த பயம் கூட மொத்தமாப் பறந்து போயிடுச்சு.

என் மனசுக்குள்ளயே எனக்கு நானே ஒரு பெரிய தைரியம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

சரி, நைட்டில இருந்து சாரீ கட்டலாம்னு தோணுச்சு.

நான் என் பீரோவைத் தொறந்து ஒரு சாதாரண, தினமும் வீட்ல கட்டுற காட்டன் புடவையை எடுத்தேன்.

அது ஒரு மெல்லிய மஞ்சள் கலர் புடவை.

அந்தப் புடவைக்கு மேட்சா ஒரு மஞ்சள் கலர் பிளவுஸ், இன்ஸ்கர்ட், அப்புறம் பிரா, பேண்ட்டி எல்லாத்தையும் பீரோவுல இருந்து தேடி எடுத்தேன்.

எல்லாத்தையும் கொண்டு வந்து வரிசையா எடுத்துப் பெட் மேல வெச்சேன்.

முதல்ல அந்த காட்டன் பேண்ட்டியை எடுத்து என் கால்களுக்குள்ள விட்டு மெதுவா மேல ஏத்துனேன்.

அது என் வழுவழுப்பான தொடை வழியா உரசிகிட்டு மேல வந்துச்சு.

என் புண்டை இதழ்கள் ஓய்ஞ்சு போயிருந்துச்சு.

அது இன்னும் லேசான வீக்கத்தோட, தொட்டாலே கூசுற அளவுக்கு ரொம்பச் சென்சிட்டிவா இருந்துச்சு.

அந்த எடத்துல, அந்தப் பேண்ட்டி லேசா உரசும் போது எனக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

அந்தப் பேண்ட்டியோட எலாஸ்டிக் என் இடுப்புல நறுக்குனு உக்காந்ததும், எனக்குள்ள ஒரு சுருக்குங்குற சுகம்.

'ஸ்ஸ்ப்ப்...'னு நான் என்னையே அறியாம லேசா முனகிக்கிட்டேன்.

பேண்ட்டியை இடுப்புல கச்சிதமா மாட்டுனதுக்கு அப்புறம், அந்தப் பிராவை எடுத்தேன்.

என் ரெண்டு கைகளையும் அந்தப் பிராவோட ஸ்ட்ராப்க்குள்ள விட்டு, மெதுவாத் தோள்பட்டைக்கு ஏத்துனேன்.

பின்னால கைகளைக் கொண்டு போய் அந்த ஹூக்கை ரொம்ப டைட்டாப் போட்டேன்.

என் முலைகள் இப்போவும் ஒரு மாதிரி வீங்கி, விறைப்பாதான் இருந்துச்சு.

பிரா கப்புகளுக்குள்ள அந்த முலைகளை என் கையாலயே தூக்கி அட்ஜஸ்ட் பண்ணி வைக்கும் போது...

என் காம்புகள் அந்தத் துணியில உரசிக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் கசக்கிப் பிழிஞ்ச வலி இன்னும் என் சதைல முழுசாப் போகல.

ஆனா அந்த வலியோட, பிரா டைட்டா அமுக்கிப் பிடிச்சப்போ ஒரு இதமான, கதகதப்பான சுகம் எனக்குள்ள பரவிச்சு.

பிரா போட்டதுக்கு அப்புறமும், என் நெஞ்சுல இருந்த அந்த லவ் பைட்ஸ் கொஞ்சம் வெளிய எட்டிப் பாத்துக்கிட்டுதான் இருந்துச்சு.

என் கிளிவேஜ்க்குப் பக்கத்துல சிவந்த அடையாளம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"யார் பாத்தா எனக்கென்ன...ம"னு மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.

அடுத்து அந்த இன்ஸ்கர்ட்டை எடுத்து டைட்டா கட்டிக்கிட்டேன்.

என் இடுப்புச் சதை அந்த நாடாவுக்கு மேல லேசாப் பிதுங்கி நின்னுச்சு.

அந்த ஜாக்கெட்டும் போட்டுக்கிட்டேன்.

நான் அந்தப் புடவையை ரொம்ப நீட்டா, எந்த ஒரு சுருக்கமும் இல்லாம கட்டிக்கிட்டேன்.

என் இடுப்புல அந்தப் புடவை கொசுவத்தைச் சொருகி, முந்தானையை ஊசி போட்டு குத்திக்கிட்டேன்.

தலை முடியை நல்லாச் சீவி, ஒரு கிளிப் போட்டுப் பின்னாடி மாட்டிக்கிட்டேன்.

நெத்தியில ஒரு குங்குமப் பொட்டு வெச்சுக்கிட்டேன்.

நான் மெதுவா ஏதோ ஒரு பாட்டை முணுமுணுத்துக்கிட்டே கிச்சன் பக்கம் நடந்தேன்.

என் மனசு ரொம்ப லேசா காத்துல மிதக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

கிச்சனுக்குள்ள போனதும், நைட் டின்னருக்கான வேலையை ஆரம்பிச்சேன்.

தோசையும், குருமாவும் வைக்கலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

வெங்காயம் தக்காளி எல்லாம் நறுக்கி, அடுப்பை பத்த வெச்சேன்.

எப்பவுமே கிச்சன்ல வேலை பாக்குறப்போ எனக்கு ரொம்பப் போர் அடிக்கும்.

ஆனா இன்னைக்கு நான் ரொம்ப எஞ்சாய் பண்ணி அந்த வேலையைப் பாத்தேன்.

அடுப்புல குருமா கொதிக்கிற சத்தமும், நான் முணுமுணுக்கிற பாட்டோட சத்தமும் அந்த வீட்டுக்குள்ள ரொம்ப இனிமையாக் கேட்டுச்சு.

கரெக்டா ஒரு ஏழரை மணி இருக்கும்.

நான் தோசை மாவை ரெடி பண்ணி வெச்சுட்டு, ஹால்ல வந்து உக்காந்தேன்.

அப்போ மெயின் டோர்ல சாவி போடுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

கதவு தொறந்ததும் கார்த்திக் உள்ள வந்தாரு.

அவர் மூஞ்சியைப் பாத்தாலே எவ்ளோ டயர்டா இருக்காருனு ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

காலையில மாட்டிட்டுப் போன அந்த ஆபிஸ் ஐடி கார்டு இன்னும் அவர் கழுத்துலயே தொங்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் கண்கள் சோர்வா, லேப்டாப் ஸ்கிரீனையே பாத்து கசங்கிப் போயிருந்துச்சு.

"வாங்க..." நான் இயல்பா வரவேற்றேன்.

அவர் என்னைப் பாத்து லேசாத் தலையாட்டிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

அவர் என் முகத்த பாக்கவே இல்ல.

எப்பவும் போல, ஆபிஸ் டென்ஷன் அவர் மண்டைக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவர் தோள்ல இருந்த லேப்டாப் பேக்கைக் கழட்டிச் சோஃபாவுல போட்டாரு.

"ரொம்ப டயர்டா இருக்கா?" நான் அவர்கிட்ட கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... மீட்டிங் மேல மீட்டிங்... மண்டையே வெடிச்சுடும் போல இருக்கு."

அவர் சோஃபாவுல உக்காந்து தன்னோட ஷாக்ஸ்ஸ கழட்ட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் அவரைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன்.

அவர் என்னை பாக்கவே இல்ல. அதனால, நான் அவர்கிட்ட,

"நீங்க போய்க் கை கால் கழுவிட்டு வாங்க... நான் தோசை ஊத்துறேன்."

நான் சொல்லிட்டு மறுபடியும் கிச்சனுக்குப் போனேன்.

அவர் ஷூவைக் கழட்டிட்டு நேராப் பாத்ரூம் பக்கம் போனாரு.

கார்த்திக் பிரெஷ்-அப் ஆயிட்டு கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு டைனிங் டேபிள்ல உக்காந்தாரு.

நான் சுடச்சுடத் தோசையை ஊத்தி, குருமாவை ஒரு கிண்ணத்துல வெச்சு அவர்கிட்ட எடுத்துட்டு வந்தேன்.

அவர் தட்டுல தோசையைப் போட்டுட்டு, நான் அவருக்கு எதிர்த்தாப்ல இருக்குற சேர்ல உக்காந்தேன்.

என் ரெண்டு கைகளையும் தாடையில வெச்சுக்கிட்டு, அவர் சாப்பிடுறதை வேடிக்கை பாத்தேன்.

என் கண்கள்ல ஒரு மினுமினுப்பு இருந்துச்சு.

அவர் ஒரு தோசையைப் பிய்ச்சுக் குருமால தொட்டு வாயில வெச்சாரு.

"குருமா நல்லா இருக்கு பவி..." அவர் எப்பவும் சொல்ற மாதிரி ஒரு பாராட்டு.

"தேங்க்ஸ்ங்க..." நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

அவர் ரெண்டாவது வாய் சாப்பிடும்போது, சட்டுனு ஏதோ ஞாபகம் வந்த மாதிரி நிமிர்ந்து என்னைப் பாத்தாரு.

"ஆமா... காலையில நீ ராஜ் சாருக்கு தேன் அல்வா செஞ்சு தரேன்னு சொன்னியே?"

அவர் அந்த டாபிக்கை மறுபடியும் ஆரம்பிச்சாரு.

கார்த்திக் நெனப்புல, இன்னும் தேன் அல்வாங்குறது நிஜமாவே கிச்சன்ல செய்ற ஒரு ஸ்வீட்.

ராஜோட டபுள் மீனிங் பத்தி அவருக்கு ஒரு துளி கூடத் தெரியாது.

அவர் இப்படிக் கேட்டதும், எனக்குள்ள இவரை சீண்டணும்னு தோணுச்சு.

நான் என் உதட்டைக் கவ்விக்கிட்டு லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.

என் முகம் இப்போ அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பக்கத்துல போச்சு.

"ஆமாங்க... செஞ்சு முடிச்சுட்டேன்..." நான் ரொம்ப இழுத்துச் சொன்னேன்.

"ஓ... செஞ்சுட்டியா? எப்போ செஞ்ச?" அவர் கேட்டாரு.

நான் என் கண்களை லேசா உருட்டி, அவரை ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தேன்.

"மத்தியானம் தாங்க... ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் ஆச்சு."

நான் சொன்ன அந்த 'ரெண்டு மணி நேரம்'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஏகப்பட்ட பட்டாம்பூச்சிகளைப் பறக்க விட்டுச்சு.

நான் பிரகாஷ் கூட பண்ணுன தப்ப, ரொம்ப நேக்கா என் புருஷன்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்குற அந்தத் த்ரில் என்னை என்னமோ பண்ணுச்சு.

"ரெண்டு மணி நேரமா?" அவர் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.

"ஆமாங்க... கரெக்டா ரெண்டு மணி நேரம்..."

அவர் முகத்துல இருந்த ஆச்சரியத்தைப் பாக்க எனக்கு அவ்ளோ ஜாலியா இருந்துச்சு.

"அது அவ்ளோ ஈஸியா முடியுற வேலை கிடையாதுங்க."

நான் ரொம்ப சீரியஸா சொல்ற மாதிரி சொன்னேன்.

உள்ளுக்குள்ள எனக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியல.

"ரெண்டு மணி நேரம்னா சும்மாவா?"

"உங்களை மாதிரி ரெண்டு நிமிஷத்துல வேலை முடிஞ்சுடும்னு தான் நானும் நெனச்சன், ஆனா ரெண்டு மணி நேரம் போனதே தெரியல..."

என் மனசுக்குள்ள நான் கார்த்திக்கை ஓட்டுனேன்.

"ஒரு வேலையை ஆரம்பிச்சா, அதை முழுசா முடிக்கணும்ல?"

"அதுவும் அந்த அல்வா பதம் வர்ற வரைக்கும் விடாம வேலை பாக்கணும்..."

"ரொம்ப நேரம் பொறுமையா, நின்னு நிதானமா செய்ய வேண்டிய வேலை இது..."

"சும்மா மேலோட்டமா செஞ்சா அதுக்கு டேஸ்ட்டே இருக்காது..."

"அடி வரைக்கும் ஆழமாப் போய்க் கிளறணும்..."

"அப்படி என்ன பவி அதுல அவ்ளோ கஷ்டம்?" அவர் ஒண்ணுமே புரியாம கேட்டாரு.

அவர் அப்படி கேக்குறதைப் பாக்க எனக்குக் பாவமாவும் இருந்துச்சு, சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு.

"பின்ன... அடுப்புப் பக்கத்துலயே நின்னுக்கிட்டு இருக்கணும்..."

"அந்தச் சூட்டுல நின்னு வேலை பாக்குறது எவ்ளோ கஷ்டம் தெரியுமா?"

"கை எல்லாம் வலிக்கிற அளவுக்குக் கிண்டிட்டே இருக்கணும்..."

பிரகாஷோட சுன்னியை என் கையாலயே பிடிச்சு ஆட்டி விட்டதை மனசுல வெச்சுக்கிட்டு நான் இதச் சொன்னேன்.

"அதுவும் இல்லாம, இதைச் சாதாரணக் கரண்டியை வெச்சுலாம் கிண்ட முடியாதுங்க..."

நான் அவரைப் பாத்து லேசா ஒரு பார்வை பாத்தேன்.

"அப்படினா?" அவர் வாயில தோசையோட கேட்டாரு.

"ரொம்பப் பெரிய கரண்டி வேணுங்க..."

"அந்தப் பெரிய கரண்டியை உள்ள விட்டு, நல்லா அடி ஆழம் வரைக்கும் கிண்டணும்..."

"சின்னக் கரண்டியை வெச்சுக் கிண்டுனா, அது சும்மா மேல மட்டும்தான் படும்..."

"அடி வரைக்கும் அதோட சூடு போகாது..."

"நீங்க வாங்கி கொடுத்த சின்ன ஸ்பூனை வெச்சுலாம் இந்த அல்வாவைத் தொட்டுக்கூடப் பாக்க முடியாது..."

என் மனசுக்குள்ள அவரோட சுன்னியைக் நெனச்சுக்கிட்டு நான் கமெண்ட் அடிச்சேன்.

"பெரிய கரண்டியை வெச்சு, ஸ்பீடா கிண்டிக்கிட்டே இருக்கணும்..."

"விடாம கிளறலனா, அடிப் பிடிச்சுடும்ல..."

"அப்படிப் பண்ணாதான் அந்த அல்வா ரொம்பக் கெட்டியா, கொழகொழனு வரும்..."

"இல்லனா, நீங்க சூடு தண்ணி வெக்குற மாதிரி ஆயிடும்..."

இந்த டபுள் மீனிங் டயலாக் எல்லாம் எனக்குள்ள எதையோ ஓட விட்டுச்சு.

கார்த்திக் தோசையை மெல்லுறதை நிப்பாட்டிட்டு என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு பெரிய மரியாதையே வந்துருச்சு.

"பரவால்ல பவி... எனக்காக, நான் சொன்னதுக்காக நீ அவ்ளோ மெனக்கெட்டு செஞ்சுருக்க."

அவர் ரொம்ப அக்கறையா, இம்ப்ரெஸ் ஆகிச் சொன்னாரு.

அவர் என்னைப் பாராட்டுறதைக் கேட்டு நான் வாய்விட்டே சிரிச்சுட்டேன்.

"எனக்காகவா?"

"நான் யாருக்காகச் செஞ்சேன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதுங்க..." நான் மனசுக்குள்ள முணுமுணுத்தேன்.

"உங்களுக்காக நான் இதைப் பண்ணல..."

"எனக்காக..."

"நான் இவ்ளோ நாளா ஏங்கித் தவிச்ச தவிப்புக்காக நான் பண்ணுனேன்..."

"உங்களை நம்பி இருந்தா எனக்கு எப்பவுமே பட்டினிதான்..."

"ஆனா இன்னைக்கு எனக்கு வயிறு முட்ட பிரியாணி கிடைச்சுச்சு இன்னிக்கு..."

நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சதை வெளிய காட்டிக்காமச் சிரிச்சேன்.

"ஆமாங்க... ரொம்ப மெனக்கெட்டேன்..." நான் வெளிய சத்தமாச் சொன்னேன்.

"பாக்கவே ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்திருக்கும் போலயே." அவர் பரிதாபமாக் கேட்டாரு.

"கஷ்டம்லாம் இல்ல... ஒரு மாதிரி ஜாலியாதான் இருந்துச்சு." நான் கண்ணடிச்சேன்.

"ஆரம்பத்துல வேணா லேசாக் கஷ்டமா, வலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு..."

"அந்தப் பெரிய கரண்டியை உள்ள விடுறப்போ கொஞ்சம் டைட்டாதான் இருந்துச்சு..."

"ஆனா அது போகப் போக... ரொம்ப ஃப்ரீ ஆகிடுச்சு..."

"அப்புறம் கஷ்டமே தெரியல... அந்தப் ப்ராசஸ் அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு..."

நான் சொல்லச் சொல்ல என் தொடை இடுக்குல மறுபடியும் ஒரு சின்னக் கூச்சம் வந்துச்சு.

"ஆனா அந்தச் சூடுதான் என்னால தாங்க முடியல." நான் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போனேன்.

"சூடா?" அவர் புருவத்தைச் சுருக்கினாரு.

"ஆமாங்க... கிச்சன்ல எக்கச்சக்கமான சூடு..."

பிரகாஷோட சுன்னி என் உடம்புக்குள்ள குடுத்த சூட்டை நான் இப்போ வார்த்தையால சொல்லிட்டு இருந்தேன்.

"அந்தக் கரண்டி உள்ள ஆழமாப் போகப் போக, ஒரு பெரிய நெருப்பே பத்திக்கிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு..."

"என் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்புலயும் அந்தச் சூடு ஏறிச்சு..."

"அடிவயிறு வரைக்கும் அந்தச் சூடு பரவி, என்னைய என்னமோ பண்ணுச்சு..."

"நான் அந்தச் சூட்டுல அப்படியே வேர்த்து ஊத்திட்டேன் தெரியுமா?"

"உடம்பெல்லாம் தண்ணி ஊத்துன மாதிரி வேர்த்துப் போச்சு..."

"என் டிரஸ் பூரா நனைஞ்சு, பிசுபிசுனு ஆகிடுச்சு..."

நான் என் தொடையில வழிஞ்ச ஜூஸ்-ஆ நெனச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"அந்த ஈரத்துலயே நான் நின்னு வேலை பாத்தேன்..."

"அப்படியே ஒரு மாதிரி மூச்சு வாங்குற அளவுக்குக் கஷ்டப்பட்டுட்டேன்."

"பக்கத்து வீட்டுக்குக் கேக்குற அளவுக்கு எனக்கு மூச்சு வாங்குச்சு..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல ஒரு கவலை வந்துச்சு.

அவர் என்னமோ நான் நிஜமாவே அடுப்புச் சூட்டுல கஷ்டப்பட்டேன்னு நம்பிட்டாரு.

இந்த மனுஷனை ஏமாத்துறது இவ்ளோ ஈஸியானு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

அவருக்கு முன்னாடி நான் இன்னொருத்தனோட உக்காந்து ஓல் வாங்குனதைக் கதையாச் சொல்லிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா அவர் அதைக் கேட்டுப் பரிதாபப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காரு.

"அச்சச்சோ... எதுக்கு பவி இவ்ளோ கஷ்டப்பட்ட?"

"உடம்பைக் கெடுத்துக்கிட்டு இதைச் செய்யணுமா?" அவர் அக்கறையா கேட்டாரு.

"அதுதான் ராஜ் கேட்டாரேனு செஞ்சேன். நீங்க தன செய்ய சொன்னிங்க"னு நான் ரொம்ப நல்லவ மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்தான் அவ்ளோ ஆசையா கேட்டாரே..." நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா நீங்க இதையெல்லாம் செஞ்சா, ரெண்டே நிமிஷத்துல மூச்சு வாங்கிப் படுத்துக்குவீங்க..."

"உங்களால இந்தக் கிச்சன் சூட்டை எல்லாம் தாங்கவே முடியாது..."

"இந்த வேலைக்கெல்லாம் நீங்க சரிப் பட்டு வர மாட்டீங்க கார்த்திக்..." நான் மனசுக்குள்ள கேலி பண்ணேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"சரி, வேர்த்து ஊத்துற அளவுக்குச் சூடா இருந்துச்சுனா, நீ எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட வேண்டியதுதானே பவி?"

அவர் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா, ஒரு ஐடியா குடுத்தாரு.

அவர் இதச் சொன்னதும் என்னால கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

நான் என் கீழ் உதட்டை ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் சிரிப்பை அடக்க நான் ரொம்பப் பாடுபட்டேன்.

என் முகம் எல்லாம் செவந்து, தொண்டைக்குள்ள ஒரு சிரிப்புச் சத்தம் மாட்டிக்கிச்சு.

"எக்ஸாஸ்ட் ஃபேனா? ஐயையோ!"

எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட்டா, பிரகாஷ் என் புண்டைக்குள்ள குத்துன சூடு குறைஞ்சுடுமா என்ன?

என் கர்ப்பப்பையில சூடாப் பீய்ச்சி அடிச்ச கஞ்சிக்கு எந்த எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் காத்து கொடுக்கும்?

இந்த மனுஷனுக்குச் சத்தியமா ஒண்ணுமே புரியல.

நான் அவரைப் பாத்து லேசாத் தலையாட்டிக்கிட்டே ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட்டாலும் அடங்குற சூடா அது..." நான் குறும்பா சொன்னேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 232:
--------------

நான் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டு கார்த்திக் சிரிச்சாரு.

அவர் சிரிக்கும்போது அவர் முகத்துல எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்ல.

நான் நிஜமாவே கிச்சன்ல அடுப்புச் சூட்டுல கஷ்டப்பட்டேன்னு அவர் நம்பிட்டாரு.

அவர் தட்டுல இருந்த தோசையைப் பிய்ச்சு, மறுபடியும் குருமால முக்கினாரு.

அதை வாயில வெச்சு மெல்லும்போது, அவர் கண்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவர் ஏதோ ஒரு யோசனையில இருக்காருனு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

பக்கத்துல இருந்த தண்ணீர் கிளாஸை எடுத்து கொஞ்சம் குடிச்சாரு.

கிளாஸை டேபிள் மேல வெச்சுட்டு, நேரா என்னைப் பாத்தாரு.

"அது சரி பவி... அந்த தேன் அல்வா எப்படி வந்துச்சு?"

அவர அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாரு.

"ராஜ் சார் கொஞ்சம் பெர்ஃபெக்‌ஷன் பாக்குற ஆளு..."

"அவருக்கு எதிர்பாப்பு கொஞ்சம் ஜாஸ்தியா இருக்கும்..."

"டிஷ் கரெக்டான பக்குவத்துல வந்திருக்கா?"

அவர் கேட்ட அந்த வார்த்தைகள் எனக்குள்ள ஏகப்பட்ட பட்டாம்பூச்சிகளைப் பறக்க விட்டுச்சு.

'பக்குவமா? அந்தப் பக்குவத்தைக் கொண்டு வர்றதுக்கு நான் பட்ட பாடு எனக்குத்தானே தெரியும்'னு என் மனசு முணுமுணுத்துச்சு.

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து லேசா சிரிச்சேன்.

இப்போ நான் அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பக்கத்துல குனிஞ்சு உக்காந்தேன்.

"ராஜ் எதிர்பாக்குறதை விட... ரொம்பவே சூப்பரா வந்துருக்குங்க."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா சொன்னேன்.

என் குரல்ல கொஞ்சம் திமிர், ஒரு கர்வம் ஒளிஞ்சு இருந்துச்சு.

நான் சமையலைப் பத்திப் பேசுற மாதிரி நடிச்சாலும், எனக்குள்ள ஓடுறது வேற ஒரு படம்.

நான் பேசுறது அந்த அல்வா கிண்டுறதை பத்தி கிடையாது.

மத்தியானம் மெத்தைல பிரகாஷ் என்னய கிண்டுனத பத்தி.

நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கி கார்த்திக்கைப் பாத்தேன்.

நான் கிச்சன்ல அடுப்பு முன்னாடி நின்னு, அல்வா கிண்டி வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போனதா அவர் உண்மையாலுமே நம்பிட்டாரு.

அவர் கண்ணுக்கு நான் ஒரு பொறுப்பான, கஷ்டப்படுற குடும்பப் பொண்டாட்டி.

பிரகாஷ்க்கு கீழ படுத்துக்கிட்டு, என் இடுப்பைத் தூக்கித் தூக்கி அவனுக்கு ஈடு குடுத்ததுதான் அந்த வேலை.

அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னி  என் புண்டைக்குள்ள முன்னும் பின்னுமாப் பிளந்துகிட்டுப் போயிட்டு வந்தப்போ உண்டான சூடுதான் அது.

அந்த முரட்டுத்தனமான இடியில, எனக்கு மூச்சு முட்டி, என் நரம்புகள் எல்லாம் துடிச்சப்போ வந்த வேர்வைதான் அது.

இந்த டைனிங் டேபிள்ல உக்காந்துகிட்டு, என் புருஷன் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே நான் எவ்வளவு பெரிய தகிடுதத்தங்களைப் பேசிட்டு இருக்கேன்.

சாதாரணமா இருந்தா எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு சின்னப் பயம் வந்திருக்கணும்... எங்கயாவது மாட்டிக்கிவோமோனு.

உள்ளுக்குள்ள குற்ற உணர்ச்சி வந்து என் நாக்கு தந்தியடிச்சிருக்கணும்.

ஆனா அப்படி எந்தப் பயமும் எனக்கு வரல.

பதிலா, என் நரம்புகள் எல்லாம் ஒரு மாதிரி த்ரில்லா சிலிர்த்துக்கிச்சு.

என் புருஷனை எந்த அளவுக்கு ஈஸியா ஏமாத்தலாம்ங்குற வித்தையை நான் இப்போ முழுசாக் கத்துக்கிட்டேன்.

அவர் பேச ஆரம்பிச்சாரு..

"டிஷ் கரெக்டான பக்குவத்துல, அந்தப் பெர்ஃபெக்ட்டான டெக்ஸ்ச்சர்ல வந்திருக்கா?"

அவர் எதார்த்தமாக் கேட்டதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய வெடி வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

பக்குவமா? அந்தப் பக்குவத்தைக் கொண்டு வர்றதுக்கு நான் பட்ட பாடு எனக்குத்தானே தெரியும்.

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆமாங்க... நான் ரொம்பவே கவனமாத்தான் செஞ்சேன்..." நான் ரொம்ப மெதுவா, அர்த்தம் பொதிஞ்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அதுவும் அந்த அல்வால கன்சிஸ்டன்சி மிஸ் ஆகிடக் கூடாதுனு நான் ரொம்ப மெனக்கெட்டேன்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு தலையாட்டினாரு.

"குட்... நீ செஞ்சா கண்டிப்பா அது கரெக்டான பதத்துலதான் வந்திருக்கும் பவி..."

கார்த்திக், ரொம்ப அக்கறையாச் சொன்னாரு.

அவரோட பேச்சைக் கேட்டு எனக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியல.

நான் எனக்குள்ள வந்த சிரிப்பை ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கினேன்.

"ஆமாங்க... அந்த கன்சிஸ்டன்சி கொண்டு வர்றதுக்கு நான் செஞ்ச வேலை கொஞ்சநஞ்சமா என்ன?"

நான் ரொம்பச் சீரியஸாச் சொல்ற மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அப்படியா? அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சா?" அவர் அக்கறையாக் கேட்டாரு.

"பின்ன? சும்மா அடுப்புல வெச்சுட்டு வந்து உக்காந்துக்க முடியுமா?"

"அதுக்குன்னு ஒரு ப்ராசஸ் இருக்குல..." நான் என் பேச்சைத் தொடர்ந்தேன்.

"ஆரம்பத்துல லேசாச் சூடு பண்ணனும்..."

"அப்புறம் ஒரு சீரான வேகத்துல கிண்ட ஆரம்பிக்கணும்."

நான் சொல்லும்போதே என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷோட முகம் வந்து போச்சு.

அவன் என் மேல ஏறி உக்காந்து, அவன் இடுப்பை அசைக்க ஆரம்பிச்ச அந்த வினாடி.

"அதுவும் சும்மா கிண்டிட்டு விட்ற முடியாதுங்க..."

"முன்னும் பின்னுமா, ரொம்ப ரிதமிக் ஆ, ஒரு ஃபீலோட தள்ளணும்..."

நான் சொல்லும் வார்த்தைகள் ஒவ்வொண்ணும் கார்த்திக்குக்குச் சமையல் குறிப்பாத் தெரிஞ்சுது.

ஆனா எனக்கு... அது ஒரு செக்ஸ் குறிப்பு.

பிரகாஷ் அவனோட அந்த எக்ஸ்ட்ரா லார்ஜ் ஆயுதத்தை எனக்குள்ள தள்ளுன விதம்.

"முன்னாடி தள்ளுறப்போ ஒரு பிரஷர் குடுக்கணும்..."

"அப்புறம் பின்னாடி இழுக்குறப்போ ரொம்ப ஸ்மூத்தா இழுக்கணும்..."

"ஒரு செகண்ட் கூட கேப் விடக் கூடாது..."

"கேப் விட்டா, அந்தப் பக்குவம் மிஸ் ஆகிடும், அடிப் பிடிச்சுடும்னு எனக்கு ஒரு பயம்."

நான் என் கைகளை வெச்சு, காத்துல ஏதோ கிளறுற மாதிரி ஒரு ஆக்‌ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.

என் கைகள் முன்னும் பின்னுமா அசைஞ்சது.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள, பிரகாஷோட இடுப்புதான் அப்படி முன்னும் பின்னுமா அசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த பெட்ல அவன் குத்துன ஒவ்வொரு குத்துக்கும் கட்டில் போட்ட சத்தம் என் காதுல கேட்டுச்சு.

"நான் நிறுத்தவே இல்லைங்க... தொடர்ந்து, ரொம்ப நேரமா அதைச் செஞ்சுக்கிட்டே இருந்தேன்."

நான் என் புருஷன் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே இப்படி பேசிட்டு இருந்தேன்.

இந்த விளையாட்டு எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத போதையைக் குடுத்துச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சுண்டி இழுத்துச்சு.

"ரொம்ப நேரமா? கை வலிச்சிருக்காதா உனக்கு?" அவர் ரொம்பப் பரிதாபப்பட்டுக் கேட்டாரு.

அவர் கேட்ட விதத்தைப் பாத்து நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

"கை மட்டுமா வலிச்சுது? என் உடம்பே ஒரு கட்டத்துல அப்படியே தளர்ந்து போச்சு..." நான் உண்மையைச் சொன்னேன்.

"தொடர்ந்து ஒரு நான்-ஸ்டாப் ஒர்க் அது..."

"அப்படி ஒரு வேலை செஞ்சாதான், அதுல இருக்குற ஜூஸ் எல்லாம் கரெக்டா வெளிய வரும்."

நான் அந்த 'ஜூஸ்'ங்குற வார்த்தையை வேணும்னே கொஞ்சம் அழுத்திச் சொன்னேன்.

அதைச் சொல்லும்போது என் கண்கள்ல ஒரு குறும்பு மின்னல் வெட்டிச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து பீய்ச்சி அடிச்ச அந்த ஈரம் எனக்கு நியாபகம் வந்துச்சு.

அவனோட அந்த முரட்டு இடியில, எனக்குள்ள இருந்த அணை உடைஞ்சு ஜூஸ் கொட்டுன அந்தத் தருணம்.

"அந்த ஜூஸ் எல்லாம் வெளிய வந்து, ஊத்துன தேன் கூட மிக்ஸ் ஆகுறப்போதான் அந்த நிஜமான பக்குவம் கிடைக்கும்."

நான் ரொம்ப எக்ஸ்பீரியன்ஸ் ஆன ஆளு மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் இப்போ தேன்னு சொன்னது அவனோட கஞ்சிய.

கார்த்திக் நான் சொல்றதை அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டுட்டு இருந்தாரு.

"பரவால்ல பவி... எனக்கே பாக்க ஆசையா இருக்கு."

"எப்படி வந்துருக்குனு பாக்கணும் போல இருக்கு..."னு அவர் சொன்னாரு.

அவர் நிஜமாவே ஸ்வீட்டப் பத்திப் பேசுறாருனு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா அவர் சொன்ன டைமிங், என்னைய வேற லெவலுக்குக் கொண்டு போச்சு.

"உங்களுக்குக் குடுக்காம இருப்பேனா? உங்களுக்கும் கொஞ்சம் எடுத்து வெச்சுருக்கேன்..." நான் கண்ணடிச்சேன்.

அவர் முகம் உடனே மலர்ந்துச்சு.

"ஆனா பாருங்க... இந்த மாதிரித் தொடர்ந்து செஞ்சதுல, எனக்கு எக்கச்சக்கமா வேர்த்து ஊத்திடுச்சு."

"நான் முழுசா நனைஞ்சே போயிட்டேன் தெரியுமா?"

நான் மத்தியானம் ஏசி ரூம்ல வேர்த்து விறுவிறுத்ததை இப்போ சமையல் ரூம் கணக்குல காட்டிட்டு இருந்தேன்.

"அந்த அளவுக்கு ஒரு ஹார்ட் ஒர்க்..."

"ஆனா என்னதான் உடம்பு டயர்ட் ஆனாலும், அந்த ரிசல்ட்டப் பாக்கும்போது எல்லா கஷ்டமும் பறந்து போயிடுச்சு."

நான் என் கைகளைத் தாடையில இருந்து எடுத்து, டேபிள் மேல கோர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.

இப்போ நான் என்னோட கதையோட கிளைமாக்ஸ்க்கு வர முடிவு பண்ணேன்.

கார்த்திக் தோசையை முழுசாச் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டாரு.

"சரி, பைனலா எப்படி வந்துச்சு? ராஜ் சாருக்குப் பிடிக்குமா?" அவர் ஆர்வமாக் கேட்டாரு.

"பிடிக்காமப் போகுமா? அவர் எதிர்பார்க்கிறதை விட எக்ஸ்ட்ராவாவே வந்திருக்கு."

நான் மெதுவாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டேன்.

"கடைசியில... அந்த ஹீட் எல்லாம் அடங்குனதுக்கு அப்புறம்..."

"எல்லாமே ரொம்பச் சூப்பரா ஒண்ணா மிக்ஸ் ஆகிடுச்சுங்க."

"அப்படியே ரொம்பத் திக்கா... கொழகொழனு..."

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது என் உதடுகள் லேசாத் துடிச்சுது.

பிரகாஷோட அந்தச் சூடான கஞ்சி என் புண்டைக்குள்ள பீய்ச்சி அடிச்ச ஃபீல்.

அது என் கர்ப்பப்பை வாய்ல நச்சுனு பட்டு, அப்படியே கெட்டியா ரொப்புன்னு அந்த வினாடி.

அதை நான் அப்படியே சமையல் வார்த்தைகள்ல மாத்திச் சொல்லிட்டு இருந்தேன்.

"பாக்கவே அவ்ளோ பிசுபிசுனு, ஒரு மாதிரிச் சரியான பதத்துல செட்டாகிடுச்சு."

"அதோட டெக்ஸ்ச்சர் அப்படியே ஒரு மாதிரி வழுவழுனு..."

நான் என் விரல்களால அந்தப் பிசுபிசுப்பை ஃபீல் பண்ற மாதிரி ஒரு ஆக்‌ஷன் செஞ்சேன்.

அவனோட கஞ்சி என் தொடையில வழிஞ்சப்போ நான் தொட்டுப் பாத்த அந்த உணர்வு.

அதை என் புருஷன் கண் முன்னாடியே நான் விவரிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அதுல இருக்குற ஒரு சுகம், இல்லங்க இனிப்பு... அப்பா... நான் என் லைஃப்லயே இப்படி ஒரு டேஸ்ட்டைப் பாத்ததே இல்லைங்க."

நான் ரொம்ப மனசார, உள்ளத்துல இருந்து அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.

ஏன்னா அது பொய் கிடையாது.

என் இருபத்தி ஆறு வருஷ வாழ்க்கையில, நான் அனுபவிச்ச பெஸ்ட் சுகம் அதுதான்.

பிரகாஷ் எனக்குக் குடுத்த அந்தத் தித்திப்பான திருப்தி.

அதைத்தான் நான் இப்போ தேன் அல்வாங்குற பேர்ல சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

நான் இப்படி ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல...

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு பெரிய மாற்றம் நடக்க ஆரம்பிச்சுது.

என் புருஷன்கிட்டயே உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஏமாத்தி, இன்னொருத்தனோட செக்ஸ் பத்திப் பேசுறேன்.

இந்த ஒரு நெனப்பே என்னை ஒரு மாதிரி கிறங்கடிச்சுது.

டேபிளுக்குக் கீழே, என்னோட தொடைகள் ரெண்டும் ஏசி காத்துல சில்லுனு இருந்துச்சு.

ஆனா என் தொடை இடுக்குல, திடீர்னு ஒரு புதுச் சூடு கிளம்புச்சு.

என் புண்டை இதழ்கள் லேசாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அது தானாச் சுருங்கி விரியுறதை என்னால ரொம்பத் தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.

மத்தியானம் எல்லாம் கொட்டித் தீர்த்த என்னோட அந்த ஜூஸ்...

இப்போ மறுபடியும் புதுசாச் சுரக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு சின்ன, வெதுவெதுப்பான ஈரம் என் பிளவுக்குள்ள இருந்து மெதுவாக் கசிஞ்சுது.

அது என் வழுவழுப்பான சதையில பட்டு லேசாக் கீழ நழுவுற ஃபீல் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத நடுக்கம்.

நான் உக்காந்திருக்கிற சேர்ல, லேசா என் இடுப்பை அசைச்சேன்.

என் தொடைகளை ஒண்ணுக்கொண்ணு லேசா உரசிக் கிட்டேன்.

அந்த உரசல்ல, அந்தப் புது ஈரம் இன்னும் கொஞ்சம் பரவி என்னைப் பிசுபிசுப்பாக்குச்சு.

இது ஒரு த்ரில்.

என் புருஷனை எந்த அளவுக்கு நான் ஏமாத்துறேனோ, அந்த அளவுக்கு எனக்கு மூட் ஏறுதுனு நான் இப்போதான் கத்துக்கிட்டேன்.

நான் மறுபடியும் கார்த்திக்கைப் பாத்தேன்.

அவர் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா, நான் சொன்ன அந்தச் சமையல் கதையை நம்பித் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தாரு.

"சூப்பர் பவி... நீ எவ்ளோ எஃபெர்ட் போடுறனு எனக்குத் தெரியும்."

"ராஜ் சார் கண்டிப்பா இம்ப்ரெஸ் ஆகிடுவாரு." அவர் ரொம்ப உறுதியாச் சொன்னாரு.

அவர் சொன்னதைக் கேட்டு எனக்கு வாய்விட்டுச் சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.

நான் என் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் நாற்காலியில அழுத்தி, அந்த ஈரத்தோட சுகத்தை ரசிச்சேன்.

எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம, எந்த ஒரு பயமும் இல்லாம...

நான் இப்போ இந்த வீட்ல நடக்குற அத்தனை ஆட்டத்துக்கும் முழுமையான கண்ட்ரோல்ல இருக்கேன்.

கார்த்திக் தண்ணி குடிச்சுட்டுத் தட்டை எடுத்துக்கிட்டு எழுந்து போனாரு.

அவர் முதுகுக்குப் பின்னாடி நான் உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஒரு பார்வை பாத்தேன்.

இந்த விளையாட்டோட முழு வெற்றியும் இப்போ என் கையிலதான் இருக்கு.

நான் ரொம்ப ரொம்ப ரகசியமா, எனக்கே எனக்கான ஒரு சந்தோஷத்தோட அவரைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எனக்குள்ள இருந்த அந்த வெற்றிப் பெருமிதத்தை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.

[yazhiniram]

-------------
Part 233:
-------------

நான் ஒரு குறும்பா சிரிச்சுட்டு என் புருஷனையே பாத்தேன்.

தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு, வாயைத் துடைச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் முகம் ஏதோ ஒரு யோசனையில இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

அவர் என்ன யோசிக்கிறாருனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே புரிஞ்சுடுச்சு.

அவர் கண்ணுல இப்போ குழந்தை மாதிரி ஒரு ஏக்கம் இருந்துச்சு.

ஒரு கடைக்குக் கூட்டிட்டுப் போனப்போ, தனக்குப் பிடிச்ச சாக்லேட்டைப் பாத்துட்டு நிக்கிற மாதிரி அவர் என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் நாக்கு அவர் உதட்டை லேசா வருடிச் செல்றதை நான் கவனிச்சேன்.

"பவி..." னு ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் தயக்கத்தோட கூப்பிட்டாரு.

"சொல்லுங்க..." நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"அது வந்து..." அவர் வார்த்தைகளை முழுங்கி இழுத்தாரு.

நான் என் தாடையில கையை வெச்சுக்கிட்டு, அவர் என்ன சொல்லப் போறாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

எனக்குள்ள அவ்ளோ சிரிப்பு வந்துச்சு.

"அந்த தேன் அல்வா டேஸ்ட்டா இருக்கும்னு சொன்னியே..."

அவர் ஆரம்பிச்ச விதமே எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

"ஆமாங்க, தித்திப்பா இருக்கும்... டேஸ்ட் பாத்தவங்க நல்லா இருக்கும்னு சொன்னங்க..." நான் மறுபடியும் சூடேத்துனேன்.

அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.

"எனக்கு ஒரு மாதிரி வாய் ஊறுது பவி..." அவர் சொன்னாரு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் என் சிரிப்பை அடக்க ரொம்பப் பாடுபட்டேன்.

வாய் ஊறுதா? யாருக்கு? உங்களுக்கா!

அதுவும் எந்த அல்வா மேல? உங்க பொண்டாட்டி மேலயா!

கடவுளே, இந்த விளையாட்டு விபரீதமாப் போயிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா இந்தத் த்ரில் என்னை ஒரு மாதிரி போதையில மிதக்க வெச்சுது.

"ஓ... வாய் ஊறுதா உங்களுக்கு?" நான் புருவத்தைத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... நீ டீட்டெய்லா அத பத்தி சொன்னப்போவே எனக்குச் சாப்பிடணும் போல ஆசை வந்துருச்சு..."

அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.

அவரோட பேச்சைக் கேட்டு எனக்கு அவரை நெனச்சுப் பரிதாபப்படவா இல்ல சிரிக்கவானு தெரியல.

"ராஜ் சாருக்குக் குடுக்குறதுக்கு முன்னாடி..." அவர் வார்த்தையை நிறுத்துனாரு.

"முன்னாடியா? சொல்லுங்க..." நான் அவரைப் பேச விட்டேன்.

"நான் வேணா கொஞ்சம் டேஸ்ட் பாக்கட்டுமா?"

அவர் அந்த கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு.

அவர் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்ட விதம், எனக்கு ஏதோ ஒரு பெரிய தப்புப் பண்ற மாதிரி அவ்ளோ தயக்கமா இருந்துச்சு.

அவர் கேட்ட அந்தச் செகண்ட், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்னல் வெட்டிச்சு.

அவர் என்னைக் கேக்குறாரு... அந்த அல்வாவை டேஸ்ட் பண்ணட்டுமானு கேக்குறாரு!

இந்த மனுஷன் எந்த ஒரு உள் அர்த்தமும் இல்லாம கேக்குறாரு.

அவர் நெனப்புல, அது கிச்சன்ல நான் கிண்டி வெச்ச ஒரு சாதாரண ஸ்வீட்.

ஆனா அவர் கேக்குற அந்த தேன் அல்வா இப்போ எங்க இருக்குனு எனக்குத்தானே தெரியும்.

அது கிச்சன்ல எந்த பாத்திரத்துலயும் இல்ல.

அது வேற எங்கயும் இல்ல... இங்க டேபிள்ல உக்காந்துட்டு இருக்கிற என் உடம்புதான் அது.

இத்தனை வருஷமா இந்த அல்வாவை நான் அவருக்காக மட்டுமே ஸ்பெஷலா செஞ்சு வெச்சிருந்தேன்.

பக்குவமா, யாருக்கும் எந்த ஒரு பங்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

டெய்லி நைட் அவர் வருவாரு, ஆசையா ஒரு வாய் கேப்பாருனு நான் எவ்ளோ நாள் ஏங்கிப் போயிருக்கேன்?

சுத்தமா ஷேவ் பண்ணி, வாசனையா ரெடி பண்ணி, என்னோட உடம்பை அவருக்காகப் பரிமாற நான் காத்துக்கிட்டு இருப்பேன்.

நான் எனக்காக, என் ஆசைக்காக ரெடி பண்ணி வெச்சிருந்த அந்தத் தித்திப்பை அவர் தொட்டுப் பாக்கவே நேரமில்லாம இருந்துச்சு.

அவர் எப்பவும் ஒரு ரோபோ மாதிரி ஆபிஸ்ல இருந்து வருவாரு.

அவரோட லேப்டாப், அவரோட ஆபிஸ் வேலை, அவரோட டயர்ட்னஸ்... இதுதான் அவருக்கு முக்கியமா இருந்துச்சு.

நைட் பூரா நான் முழிச்சுக்கிட்டு, எனக்கான அந்தத் தீனி கிடைக்காதானு என் உடம்பு தவிச்ச தவிப்பு எனக்குத்தானே தெரியும்.

ஆனா ஒரு நாள் கூட அவர் இதைக் கண்டுக்கவே இல்லையே.

நான் ஆசையாப் பக்கத்துல போனாலும், "எனக்குத் தூக்கம் வருது பவி"னு சொல்லிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.

என் உடம்போட அருமை என்னனு அவருக்கு ஒரு நாளும் புரிஞ்சதே கிடையாது.

ஆனா இன்னைக்கு... இந்த அல்வாவை நான் இன்னொருத்தருக்காகப் பார்த்துப் பார்த்து செஞ்சேன்.

ஒரு வாட்ச்மேன்,  இந்த அல்வாவோட அருமையைப் முழுசாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

அதை அவன் எந்த அளவுக்கு ரசிச்சு, ருசிச்சுச் சாப்பிட்டான்னு நெனைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

அவனோட கிண்டல்ல, இந்த அல்வால இருந்து தேன் மாதிரி என் ஜூஸ் கொட்டித் தீர்த்துச்சு.

அவனோட ஒவ்வொரு இடிக்கும், என்னோட புண்டையில இருந்து அந்த ஜூஸ் பிசுபிசுனு வழிஞ்சுது.

அந்தத் தேன் முழுசையும் அவன் கொஞ்சம்கூட மிச்சம் வைக்காம தன் நாக்கால நக்கி உறிஞ்சிக் குடிச்சான்.

என் உடம்பை அவன் ஒரு சக்கையாப் பிழிஞ்சு எடுத்தான்.

அவனோட அந்த ஒர்க்னால, என்னோட அல்வா இப்போ ரொம்ப சாஃப்ட்டா, தித்திப்பா மாறிடுச்சு.

அது இப்போ என் தொடை இடுக்குல, என் தேன்ல ஊறிப் பிசுபிசுனு இருக்கு.

இத்தனை நாள் என்னைக் கண்டுக்காம காய வெச்சுட்டு, இப்போ அவர் கேக்குறாரு.

என் புருஷன் அதை டேஸ்ட் பண்ணணும்னு ஆசையாக் கேக்குறாரு!

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சிரிப்பு முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

"இன்னைக்கு என்னங்க புதுசா?"னு நான் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

"இவ்ளோ நாள் உங்களுக்காக மட்டுமே செஞ்சு, யாருக்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சிருந்தப்போ நீங்க கேக்கல..."

"என் உடம்பு உங்களுக்காகத் துடிச்சப்போ, நீங்க அதை ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கல..."

"இன்னைக்கு இன்னொருத்தருக்குனு சொன்ன உடனே கேக்குறீங்களே, இது உங்களுக்கு நியாயமாப் படுதா கார்த்திக்?"

இந்த இரட்டை அர்த்தமுள்ள எண்ணம் எனக்குள்ள ஒரு கிளுகிளுப்பை உண்டாக்குச்சு.

நான் டேபிளுக்குக் கீழ என் தொடைகளை லேசா உரசிக் கிட்டேன்.

அவர் என் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டு, ஆசையா என் பதிலுக்காக வெயிட் பண்றாரு.

எனக்கு இப்போ அவருக்கு என்ன பதில் சொல்றதுனு ரொம்ப நல்லாத் தெரியும்.

நான் இவ்ளோ நேரம் வெச்சுக்கிட்டு இருந்த அந்தப் பாசமான பொண்டாட்டி மூஞ்சியை மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் டேபிள் மேல இருந்த என் கைகளை எடுத்து மார்புக்குக் குறுக்காக் கட்டிக்கிட்டேன்.

"நோ சான்ஸ்." நான் உறுதியா, சட்டுனு சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.

அவர் இப்படி ஒரு பதிலை என்கிட்ட இருந்து கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல.

"ஏன் பவி?" அவர் கேட்டாரு.

"ஏன்னா அது இப்போ உங்களுக்கு கிடையாது..." நான் தெளிவாச் சொன்னேன்.

நான் சொன்ன வார்த்தையில இப்போ ஆயிரம் அர்த்தம் இருந்துச்சு.

அது அவருக்கு அல்வாவுக்கான பதில்.

ஆனா எனக்கு, அது என்னோட உடம்புக்கான பதில்.

"ப்ளீஸ் பவி... சும்மா ஒரு வாய் தானே..." அவர் மறுபடியும் கெஞ்சினாரு.

"ஒரு வாய் துளி கூட கிடையாதுங்க... இல்லனா இல்லதான்." நான் என் முடிவை மாத்திக்கவே இல்லை.

நான் அப்படி மறுக்கும் போது, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய திருப்தி கிடைச்சுது.

என்னைக்குமே அவர்தான் எனக்கு நோ சொல்வாரு.

"இன்னைக்கு டயர்டா இருக்கு பவி, நாளைக்குப் பாத்துக்கலாம்"னு என்னை எவ்ளோ தடவை தவிக்க விட்டுருக்காரு.

அவர் நோ சொன்னப்போலாம், நான் என் கண்ணீரை அடக்கிக்கிட்டுப் போர்வையைப் போத்தித் தூங்கி இருக்கேன்.

ஆனா இன்னைக்கு...

அவர் எனக்கு வேணும்னு ஆசையாக் கேக்குறாரு, ஆனா நான் முடியாதுனு முகத்துல அடிச்ச மாதிரி சொல்றேன்.

அவரை இப்படி ஏங்க விடுறதுல எனக்கு ஒரு சந்தோஷம் கிடைச்சுது.

என்னைத் தவிக்க விட்ட ஆள, நான் இப்போ என் கண் முன்னாடி தவிக்க விட்டுப் பாத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

"ஏன் இப்படிப் பண்ற? சும்மா கொஞ்சம் டேஸ்ட் பாக்குறதுல என்ன குறைஞ்சுடப் போகுது?"

அவர் லேசா சிணுங்குற மாதிரிப் பேசுனாரு.

"நான்தான... எனக்குக் கொஞ்சம் கொடு பவி?"

அவர் அப்படி பேசுனதும் எனக்குள்ள ஒரு திமிர் எட்டிப் பாத்துச்சு.

என் புருஷன் தானா? அப்போ ராத்திரி நான் முழிச்சுக்கிட்டுக் கெஞ்சுனப்போ எங்க போச்சு இந்த உரிமை?

எனக்கு என் உடம்பு பசியில தவிச்சப்போ, லேப்டாப்பைத் தட்டிக்கிட்டு என்னைக் கண்டுக்காம விட்டீங்களே... அப்போ எங்க போச்சு இந்த உரிமை?

எனக்குக் கிடைக்க வேண்டியதை நீங்க குடுக்கல, இப்போ உங்களுக்கு வேணுங்குறதை நான் எப்படிக் குடுப்பேன்?

இந்த நெனப்புகள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஒரு செகண்ட்ல ஓடி மறைஞ்சுது.

நான் அவரைப் பாத்துச் சிரிச்சேன்.

"உங்களுக்கு இல்லீங்க? இது நான் ராஜுக்காக பார்த்துப் பார்த்துச் செஞ்சது..."

நான் கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாமச் சொன்னேன்.

"அவருக்குக் குடுக்குறதுக்கு முன்னாடி, இதுல இருந்து ஒரு சின்ன ஸ்பூன் கூட நான் உங்களுக்கு குடுக்க மாட்டேன்."

நான் சொன்ன அந்த 'சின்ன ஸ்பூன்'ங்குற வார்த்தை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

ஏன்னா, கார்த்திக்கோட சைஸ தான் சொன்னேன்.

அவருக்காக நான் என் சந்தோஷத்தைக் கொஞ்சம்கூட விட்டுக் குடுக்கத் தயாரா இல்லை.

"அடப் போ பவி... நான் ஏதோ ஆசையாப் கேட்டேன்..." அவர் மூஞ்சியைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டாரு.

அவர் அப்படி மூஞ்சியைத் தொங்கப் போட்டதைப் பாக்க எனக்கு ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

ஒரு பக்கம், எனக்குள்ள இருக்குற பழைய பவித்ரா, "அச்சச்சோ பாவம்டி அவர்"னு லேசாச் சொல்லுச்சு.

ஆனா இன்னொரு பக்கம் இருக்குற புதுப் பவித்ரா, இந்த விளையாட்டை ரொம்ப எஞ்சாய் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தா.

"ஆசை இருந்தா மட்டும் பத்தாதுங்க..." நான் கண்ணடிச்சேன்.

"அதை அனுபவிக்கக் குடுத்து வெச்சிருக்கணும்."

நான் சொன்ன டயலாக் எனக்கு ரொம்பப் பொருத்தமாப் பட்டுச்சு.

"நீ எப்பவுமே இப்படித்தான் பவி... நான் எதாவது கேட்டா உடனே தர மாட்ட..."

அவர் லேசாக் குறைப்பட்டுக்கிட்டாரு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்குள்ள இருந்த நக்கல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

நான் என் கைகளை மார்புல இருந்து எடுத்து, டேபிள் மேல வெச்சு லேசா முன்னாடி வந்தேன்.

அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

"நான் தர மாட்டேனா? நீங்க பேசுறது உங்களுக்கே நியாயமாப் படுதா கார்த்திக்?"

நான் மெதுவா, ஆனா அழுத்தமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் குழப்பமா என்னைப் பாத்தாரு.

"நான் என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன்?"

"நான் உங்களுக்காக இதை இன்னைக்கா நேத்தா செஞ்சேன்?"

"கல்யாணம் ஆன புதுசுல இருந்து, நான் டெய்லி உங்களுக்காக மட்டுமே இதை ஸ்பெஷலாச் செஞ்சு வெச்சுருப்பேன்."

"டெய்லி ராத்திரி, எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு, இது உங்களுக்காக மட்டுமே ரெடியா இருக்கும்."

"அந்தப் பக்குவம் மாறாம, அந்தச் சூடு குறையாம நான் மூடி வெச்சுப் பத்திரமாப் பாத்துப்பேன்."

"நீங்க வருவீங்க, ஆசையா ஒரு வாய் சாப்பிடுவீங்கனு நான் எவ்ளோ நாள் ஏங்கிப் போயிருக்கேன் தெரியுமா?"

நான் சொல்லும்போதே என் குரல்ல லேசா ஒரு ஆதங்கம் கலந்துருச்சு.

கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.

அவர் ஏதோ சமையல் விஷயத்துல கோட்டை விட்டுட்டோம்னு நெனச்சு ஃபீல் பண்ணாரு.

"ஆனா நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க?"

"டெய்லி வருவீங்க... ஆபிஸ் டென்ஷன், லேப்டாப், போன்னு சொல்லிட்டு உக்காந்துப்பீங்க."

"நான் ஆசையாப் பக்கத்துல எடுத்துட்டு வந்தாலும், எனக்குத் தூக்கம் வருது பவி... நாளைக்குப் பாத்துக்கலாம்னு சொல்லிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவீங்க."

"உங்களுக்காக நான் எவ்ளோ மெனக்கெட்டு செஞ்ச அந்த விஷயம், டெய்லி ஆறிப் போய், வீணாத் தான் போகும்."

"நான் அதை யாருக்கும் குடுக்கவும் முடியாது, நீங்களும் தொட மாட்டீங்க."

"அவ்ளோ நாள் அது உங்களுக்காகத் தினமும் காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத வெப்பம் பரவிச்சு.

என்னைத் தொடாம அவர் காய வெச்ச அந்தப் பல ராத்திரிகள் என் கண் முன்னாடி வந்து போச்சு.

இப்போ நான் அவருக்கு நோ சொல்றப்போ, அந்த காயங்களுக்கு எல்லாம் ஒரு மருந்து போட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

"இவ்ளோ நாள் உங்களுக்காக மட்டுமே செஞ்சு, யாருக்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சிருந்தப்போ நீங்க கேக்கல..."

"இன்னைக்கு நான் இதைப் புதுசா, வேற ஒருத்தருக்காக செஞ்சேன்னு சொன்ன உடனே உங்களுக்குத் திடீர்னு ஆசை வந்துருச்சா?"

நான் நேக்கா, ஆனா தைரியமா அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.

"வேற ஒருத்தருக்காகச் செஞ்சா உங்களுக்கு அவ்ளோ ஸ்பெஷலாத் தெரியுதா?"

நான் ஒரு புருவத்தைத் தூக்கி, அவரை பாத்தேன்.

கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு ஒரு நிமிஷம் அமைதியா ஆயிட்டாரு.

அவர் முகம் லேசாச் சிவந்துருச்சு.

அவர் என்னமோ சமையல் விஷயத்துல என்னை தவிக்க விட்டுட்டோம்னு குற்ற உணர்ச்சியில உக்காந்துருந்தாரு.

அவர் தன்னோட லேப்டாப் வேலைகளால நான் செஞ்ச ஸ்நாக்ஸ், ஸ்வீட்ஸ் எதையும் கண்டுக்கலங்குற நினைப்பு அவருக்குள்ள ஓடிச்சு.

அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.

"சாரி பவி... நான் ஆபிஸ் டென்ஷன்ல நீ செஞ்சதை எல்லாம் நிறையத் தடவை கண்டுக்காம விட்டிருக்கேன்..."

அவர் ஒரு நல்ல புருஷன் மாதிரி என்கிட்ட மன்னிப்புக் கேட்டாரு.

அவர் மன்னிப்புக் கேக்குறதைப் பாக்கும்போது எனக்குச் சிரிப்புச் சிரிப்பா வந்துச்சு.

அவர் மன்னிப்புக் கேக்குறது, நான் செஞ்ச ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிடாததுக்காக.

ஆனா அவர் நிஜமா மன்னிப்புக் கேக்க வேண்டியது, என் உடம்பைக் கண்டுக்காம விட்டதுக்காக.

"பரவால்ல கார்த்திக்... நான் அதெல்லாம் எப்பவோ பழகிட்டேன்." நான் பெருந்தன்மையாச் சொன்னேன்.

"பழகிட்டேனா? எப்படிப் பழகின?" அவர் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.

"பின்ன? எவ்ளோ நாள்தான் உங்களுக்காக வெச்சுகிட்டு வீணாக்குறது?"

"அதனாலதான், இப்போ உங்க பழைய மேனேஜர்க்கு தான், அவர் ஆசையா கேட்டதால கொடுக்கப்போறேன்."

நான் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, பொய்யைச் சொன்னேன்.

நான் சொன்னது கார்த்திக்குக்கு தெளிவா புரியல.

இனிமேல் என் உடம்பு கார்த்திக்குக்காக வெயிட் பண்ணாது.

என் ஆசைகளைத் தீர்க்குறதுக்கு இப்போ எனக்கு வழிகள் நிறையத் தெரிஞ்சுடுச்சு.

கார்த்திக் தன்னோட தலையை லேசாச் சொறிஞ்சுக்கிட்டாரு.

"சரி விடு பவி... நான் கண்டுக்கல, அதான் இப்போ தரலயா...?"

அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு மாதிரி அசடாச் சிரிச்சாரு.

"ஆமா, இது உங்களுக்கு ஒரு சின்னப் பனிஷ்மென்ட் தான்..." நான் கண்ணடிச்சேன்.

"அப்போ எனக்கு எப்போ கிடைக்கும்?" அவர் மறுபடியும் அதே ஆசையோட கேட்டாரு.

"உங்களுக்கு வேணும்னா... நீங்க அதுக்குத் தகுதியானவரா மாறணும்..."

"அது எப்பனு எனக்குத் தோணுதோ, அன்னைக்கு நானே உங்களுக்குச் செஞ்சு தர்றேன்."

"அதுவரைக்கும், இந்த ஸ்டாக் எல்லாம் உங்களுக்கு இல்ல."

நான் திமிரா, ஒரு மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.

அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்சாரு.

[yazhiniram]

--------------
Part 234:
--------------

அந்தச் சிரிப்புல அவளோ ஒரு ஏமாற்றம் இருந்துச்சு தெரியுமா?

அவர் மூஞ்சியைப் பாக்கப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

"நான் ஆபிஸ்ல அவ்ளோ வேலை பாக்குறேன், உனக்கு என்ன சும்மா வீட்ல உக்காந்துட்டு"ங்குற மாதிரி ஒரு லுக் விடுவாரு.

ஆனா இன்னைக்கு... அதே மனுஷன், எனக்காக, நான் செஞ்ச ஒரு விஷயத்துக்காக ஏங்கிப் போய் உக்காந்துருக்காரு.

நான் சமையலைப் பத்திப் பேசுறேன்னு நெனச்சு, அவர் எவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்றாருனு அவர் கண்ணுல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவர் தப்புப் பண்ணிட்டோம், நம்ம பொண்டாட்டியை அவ்ளோ நாள் கண்டுக்காம விட்டுட்டோம்னு நெனைக்கிறாரு.

ஒரு சின்ன ஸ்வீட் விஷயத்துக்கே இவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்றாரே...

நிஜம் தெரிஞ்சா இந்த மனுஷனுக்கு என்ன ஆகுமோ?

ஒரு செகண்ட் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான கற்பனை ஓடுச்சு.

"ஏங்க... நான் பேசுறது அல்வாவைப் பத்தி இல்ல... என்னயப் பத்தி"னு இப்போ அவர் மூஞ்சியைப் பாத்துச் சொன்னா என்ன நடக்கும்?

"அந்தப் தேன் ஹல்வா கிச்சன்ல உருவாகல கார்த்திக்... எனக்குள்ள தான் இருக்கு"னு சொன்னா அவர் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவாரு?

அவர் ரியாக்‌ஷன் எப்படி இருக்கும்னு நெனச்சுப் பாக்கவே எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னா, அவர் மூஞ்சி அப்படியே பேய் அறைஞ்ச மாதிரி சட்டுனு வெளுத்துப் போகும்.

கண்ணு ரெண்டும் பிதுங்கி வெளில வந்துடும்.

ஒருவேளை அவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கே வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுறதுக்கு இல்ல.

"நான் அடுப்புப் பக்கத்துல நின்னு வேர்க்க விறுவிறுக்கக் கஷ்டப்படல கார்த்திக்..."

"நம்ம பெட்ரூம்ல, நம்ம தினமும் படுக்குற அதே மெத்தைல, மல்லாக்கப் படுத்துக் கஷ்டப்பட்டேன்..."

"நீங்க எப்பவும் தொட்டுப் பாக்கக் கூடத் தயங்குற என்னோட உடம்பை..."

"நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன், அவனோட இஷ்டத்துக்குப் புரட்டி எடுத்துட்டான்..."

"அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னி என் உள்ளே போயிட்டு வந்தப்போ வந்த தேன்தான் இந்த தேன் ஹல்வா..."

இந்த உண்மையை எல்லாம் நான் அவர் காதுல சொன்னா எப்படி இருக்கும்?

நெனச்சுப் பாக்கும்போதே என்னால முடியல.

"நீங்க சாப்பிடலங்குறதுக்காகத் தவிச்சது அல்வா இல்ல கார்த்திக்... என்னோட உடம்பு..."

"நீங்க என்னைத் தொடாததால, இப்போ வேற ஒருத்தன் அதைத் தொட்டு ரொம்ப நல்லாவே ரசிச்சுட்டான்..."

"நான் எவ்ளோ துடிச்சேன், எவ்ளோ முனகுனேன் தெரியுமா?"னு அவர்கிட்ட சொல்லணும் போல ஒரு எண்ணம் என் மனசுல வந்துச்சு.

ஆனா இந்த நிஜம் அவருக்குத் தெரிய வாய்ப்பே இல்ல.

அவரோட உலகத்துல நான் இன்னும் அந்த அடக்கமான, கிச்சன்லேயே கிடக்குற பவித்ராதான்.

நான் செஞ்சது தப்புனு இந்த உலகத்துக்குத் தெரியும்.

ஆனா எனக்கு அது தப்பாத் தெரியல.

அது என்னோட உரிமை. என்னோட உடம்போட தேவை.

இத்தனை வருஷமா என்னைப் பட்டினி போட்டதுக்கு, அவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய சரியான பனிஷ்மென்ட் இதுதான்.

அவர் முன்னாடியே உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஒரு முட்டாள் ஆக்கி, நான் வாங்குன ஓலைப் பத்தி நானே பெருமையாப் பேசிட்டு இருக்கேன்.

அவர் அதையெல்லாம் ஏதோ சமையல் குறிப்புனு நெனச்சு ரொம்ப சீரியஸாக் கேட்டுட்டு இருக்காரு.

என் புருஷனோட இந்த அப்பாவித்தனத்தைப் பாக்கப் பாக்க, எனக்கு அவர் மேல கோபம் வரல.

பதிலா, அவரை ரொம்ப ஈஸியா ஏமாத்திட்டோமேங்குற ஒரு கர்வம் தான் வந்துச்சு.

"நீங்க எல்லாம் அவ்ளோதாங்க..."னு அவரைப் பாத்து மனசுக்குள்ளயே கிண்டல் பண்ணேன்.

நான் என் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.

அவர் கைகள் டைனிங் டேபிள் மேல சும்மாத் தாளம் போட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"சரி பவி... நான் இவ்ளோ நாள் நீ செஞ்சப்போ சாப்பிடலங்குறது உண்மைதான்..."

அவர் மெதுவா, ஒரு மாதிரிப் பம்முன குரல்ல சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.

"அதுக்காக இன்னைக்கு இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு செஞ்சிருக்கிறியே... அதை எனக்குக் குடுக்காம இருப்பியா?"

அவர் என்னைப் பாத்து பாசமாப் பேசுனாரு.

அவர் அப்படிப் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மாதிரி ஆச்சு.

நான் டேபிளுக்குக் கீழ, என் முழங்கால்களை ஒண்ணாச் சேர்த்து லேசா அழுத்திக்கிட்டேன்.

"குடுக்காம இருப்பேனானு கேக்குறீங்களே கார்த்திக்..." நான் மனசுக்குள்ளயே என்னைக் கேட்டுக்கிட்டேன்.

"எனக்கு உங்க மேல கோபம்லாம் இல்ல... ஆனா இப்போ நிஜமாவே அதைக் குடுக்குற நிலைமையில நான் இல்லையே."

"அது வேற ஒருத்தருக்காகப் பேக் பண்ணி வெச்சிருக்கேன்."

நான் ரொம்பக் கூலா என் புருஷனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் என் அமைதியைப் பாத்துட்டு, இன்னும் கொஞ்சம் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சாரு.

"ப்ளீஸ் பவி... சும்மா ஒரு வாய் தானே..."

"சும்மா ஒரு ஸ்பூன் எடுத்துத் தாயேன்... நான் டேஸ்ட் மட்டும் பண்ணிப் பாத்துட்டு உன்கிட்டயே குடுத்துடுறேன்."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

ஒரு ஸ்பூன் எடுத்துத் தரணுமா?

அது எப்படி முடியும்? அது சமையல் ரூம்ல இருக்குற பாத்திரத்துல இருந்தா நான் எடுத்துத் தருவேன்.

ஆனா இது என் உடம்புல ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கே.

நான் எப்படி அதை எடுத்து உங்களுக்கு ஒரு ஸ்பூன்ல தர முடியும் கார்த்திக்?

இப்படி என் மனசுக்குள்ள ஓடுற டயலாக்கை நான் வெளில சொன்னா, அவர் அங்கேயே மயங்கி விழுந்துடுவாரு.

நான் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு, என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டுனேன்.

"முடியாதுங்க..." நான் தெளிவா, ஷார்ட்டா சொன்னேன்.

"பவி... கொஞ்சம்தான... அது என்ன கெட்டா போயிடும்."

அவர் இன்னசென்ட்டா இந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.

"சும்மா கொஞ்சூண்டு எடு பவி... ராஜ் சாருக்குப் போறதுல இருந்து ஒரு சின்னக் கிண்ணத்துல எனக்காக கொடு..."

அவர் ஒரு ஐடியாவைக் குடுத்தாரு.

இவ்ளோ நாள் நான் காத்துக்கிட்டு இருந்தப்போ எட்டிக்கூடப் பாக்காதவர்.

இப்போ திடீர்னு ஒரு ஸ்பூன் கேக்குறது எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கல.

"இப்போ என்ன... நான் அவ்ளோ சொல்லியும் நீங்க கேக்க மாட்டேங்குறீங்க?" நான் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... எனக்கு நிஜமாவே அதைப் பாக்கணும் போல, டேஸ்ட் பண்ணனும் போல இருக்கு..."

அவர் ஆசையாக் கண்கள் மினுமினுக்கச் சொன்னாரு.

"அதுக்காக இப்போ நான் என்னங்க பண்றது?"

நான் கொஞ்சம் கூட இறங்கி வரல.

அவர் மூஞ்சியைப் பாக்கவே எனக்கு ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

"ஏன்டி இப்படிப் பண்ற?" அவர் மறுபடியும் அதே பல்லவியைப் பாடுனாரு.

நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட அவரைப் பாத்தேன்.

"பஎன்னங்க... எனக்கும் சில ரூல்ஸ்லாம் இருக்கு."

"நான் சமைக்கிற ஒரு விஷயம், கரெக்டா யாருக்குப் போய்ச் சேரணுமோ அவங்களுக்குத்தான் போய்ச் சேரணும்."

நான் வார்த்தைகளை அளந்து, ஆனா குறும்பாப் பேசினேன்.

"நீங்கதானே அவர் முன்னாடியே எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணீங்க, நேத்து?"

நான் ஒரு வலையை விரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவர் என்னையப் புரியாமப் பாத்தாரு.

"நான் என்ன பவி சொன்னேன்?" அவர் குழப்பமாக் கேட்டாரு.

"அதேதான்... உங்களோடது அவருக்கு கொடுத்துட்டா, உங்களுக்கு இருக்காதுன்னு சொன்னேன்ல?"

"அதுக்கு நீங்க எனக்கு எந்த ப்ரோப்ளேமும் இல்ல, நீ கொடுன்னு சொன்னீங்க"

நான் அவர் சொன்ன வார்த்தையையே திருப்பி அவர் மேல தூக்கிப் போட்டேன்.

அவர் தலையை லேசா ஆட்டுனாரு.

"ஆமா, சொன்னேன்... அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

"சம்பந்தம் இருக்கு கார்த்திக்." நான் ரொம்பச் சீரியஸாச் சொன்னேன்.

"அவருக்கு என்ன வேணும் , எப்படி வேணும்னு நீங்களே சொல்லிட்டீங்க."

"அப்படி இருக்கும்போது, நீங்க வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு, இப்போ வந்து கேட்டா நான் என்ன பண்றது?"

நான் சொன்ன லாஜிக் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.

நான் பேசுறது சமையல் ஸ்வீட் பத்தி இல்ல, என்னோட உடம்புங்குற ஸ்வீட் பத்தி.

"ஒரு நேரத்துல ஒருத்தருக்கு தான் கொடுக்க முடியும்".

கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.

"இப்போ எனக்கு கொடு?"னு அவர் கேட்டாரு.

"அப்படியெல்லாம் பண்ணக் கூடாதுங்க..." நான் ரொம்ப நல்லவ மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் சொல்றதைக் கேட்டு கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.

அவர் பொண்டாட்டியோட ஒரு பொருளை அவர் தொடக் கூடாதுனு நான் கறாராச் சொல்றேன்.

ஆனா அதுக்கு நான் சொல்ற காரணம் அவரோட பாஸ்-க்காக.

அதனால அவரால ரொம்பக் கோபப்படவும் முடியல, என்னை எதிர்த்துப் பேசவும் முடியல.

"அப்போ எனக்கு இல்லையா பவி?" அவர் ரொம்ப சோகமாக் கேட்டாரு.

அவர் அப்படி கேக்கும்போது, என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய திருவிழாவே நடந்துட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு பொண்டாட்டி தன் புருஷனை இப்படி ஒரு காரணத்துக்காக ஏங்க விடுறா.

ஆனா அதை அந்தப் புருஷன், இன்னசென்ட்டா நம்பிட்டு உக்காந்துருக்காரு.

எனக்குள்ள இருந்த சந்தோஷம் என்னைய ஒரு புது ஐடியாவைக் கண்டுபிடிக்க வெச்சுது.

நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து இனிமையா சிரிச்சேன்.

"அட என்னங்க நீங்க... ஒரு சின்ன ஸ்வீட்டுக்காக இவ்ளோ ஃபீல் பண்றீங்க?"

நான் அவர் மனசைக் குளிர்விக்கிற மாதிரிப் பேசினேன்.

"சரி, உங்களுக்கு இவ்ளோ ஆசையா இருக்கிறதால நான் ஒரு ஐடியா சொல்றேன்..."

நான் லேசா முன்னாடி குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

அவரும் என்ன ஐடியானு கேக்குறதுக்கு ரொம்ப ஆர்வமா முன்னாடி வந்தாரு.

"சொல்லு பவி... என்ன பண்ணலாம்?"

"நான் இன்னைக்கு இதை இப்படியே வெச்சுடுறேன்..."

"நீங்க சொல்ற மாதிரியே அந்தப் பக்குவம் மாறாம, அந்தச் சூடு குறையாம அப்படியே இருக்கட்டும்."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ரொம்ப ரசிச்சு ரசிச்சுச் சொன்னேன்.

"நாளைக்கு ராஜ் சார் இதைப் பாக்கட்டும்..."

"அவர் இதை நல்லா டேஸ்ட் பண்ணிப் பாக்கட்டும்..."

நான் அந்த 'டேஸ்ட்'ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லும்போது என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

ராஜ் என்னோட உடம்பை டேஸ்ட் பண்றதை நெனச்சதும் எனக்குள்ள மூட் ரொம்ப ஸ்பீடா ஏறுச்சு.

"அவர் எப்படிச் சாப்பிடுவாரு, அவருக்கு எவ்ளோ பிடிக்கும்னு எனக்கு அவ்ளோவா தெரியல..."

"ஆனா அவர் இதைக் கண்டிப்பா ரொம்ப என்ஜாய் பண்ணுவாருனு எனக்குத் தோணுது."

கார்த்திக் நான் சொல்றதை எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாம கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"சரி பவி... அவர் சாப்பிடட்டும், அதுக்கப்புறம்?" அவர் கேட்டாரு.

"அதுக்கப்புறம் என்னங்க..." நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்தேன்.

"ராஜ் சார் இதை நல்லாச் சாப்பிட்டு முடிச்சதுக்குப் அப்புறம்..."

"அவருக்குப் போக, மிச்சம் மீதி ஏதாச்சும் இருந்தா..."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும் என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது.

நான் என் புருஷனுக்கு என்ன ஆஃபர் பண்றேன்னு எனக்கே நம்ப முடியல.

"ராஜ் சார் சாப்பிட்டது போக மிச்சம் இருந்தா, நான் அதைக் கொண்டு வந்து உங்களுக்குக் குடுக்குறேன்."

நான் என் புருஷன் முகத்தைப் பாத்து, கேஷுவலா, அன்பா இந்த வார்த்தையைச் சொன்னேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பூகம்பமே அடிச்சுது.

"நீ என்னடி சொல்ற பவி?"னு என் மனசு என்னைப் பாத்துக் கேட்டுச்சு.

ஒரு ஆம்பளை உன்னை ஓத்து முடிச்சதுக்கப்புறம், அவன் மிச்சம் வெச்ச உன் உடம்பையா உன் புருஷனுக்குக் குடுப்பேன்னு சொல்ற?

எவ்ளோ பெரிய அசிங்கம் இது? எவ்ளோ பெரிய துரோகம் இது?

ஒரு பொண்டாட்டி தன் புருஷன்கிட்ட இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்ல முடியுமா?

நான் சொல்றதோட அர்த்தம் என்னனு நெனச்சுப் பாக்கவே எனக்குச் சிலிர்த்துப் போச்சு.

வேற ஒருத்தன் அனுபவிச்ச எச்சிலை, நான் இப்போ என் புருஷனுக்குத் தர்றேன்னு சொல்றேன்.

அதுவும் அவர் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டே, பாசமாச் சொல்றேன்.

நான் இப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டு கார்த்திக் என்ன ரியாக்‌ஷன் குடுப்பாருனு நான் ரொம்பத் தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒருவேளை நான் சொல்றதோட உள்ளர்த்தம் அவருக்குப் புரிஞ்சுடுமோ?

அவர் எதாவது கண்டுபிடிச்சுடுவாரோனு எனக்கு லேசா ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் முகம் ரொம்ப ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு.

அவர் நான் சொன்ன அந்த லாஜிக்கை ரொம்ப சுலபமா ஏத்துக்கிட்டாரு.

அவர் என்ன நெனச்சாருனா, ஒரு பாத்திரத்துல இருக்குற ஸ்வீட்டை ராஜ் சார் சாப்பிட்டுட்டு, மிச்சத்தை நான் வீட்டுக்குக் கொண்டு வருவேன்னு.

ஒரு சாப்பாட்டுப் பொருளை மிச்சம் வெச்சுத் தர்றதுல அவருக்கு எந்த ஒரு அசிங்கமும் தெரியல.

ஏன்னா அது சமையல்னு அவர் நம்புறாரு. 

அப்புறம் அது அவரோட மேனேஜர் சாப்பிட்டது அவருக்கு சந்தோசம்.

அந்த எச்ச அவருக்கு சந்தோஷம்,

அவர் லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு.

"சரி பவி... நீ சொல்றதும் ஒரு வகையில கரெக்ட்தான்."

அவர் ரொம்ப எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.

"நம்ம செஞ்சதை முதல்ல அவருக்கே குடுப்போம்."

"அவர் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டு, எவ்ளோ நல்லா இருக்குனு சொல்லட்டும்."

கார்த்திக் பெருந்தன்மையா, அந்த உரிமையை ராஜ் சாருக்கு விட்டுக் குடுத்தாரு.

அவர் விட்டுக் குடுத்தது ஸ்வீட்டை இல்ல, என்னோட உடம்பைங்குறது அவருக்குத் தெரியாது.

"அவரு சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறம், மிச்சம் இருந்தா அதை எனக்குக் குடு..."

அவர் பாஸ் சாப்பிட்ட மிச்சத்தைச் சாப்பிடுறதுல அவருக்கு எந்த ஒரு கவலையும் இல்ல.

என் புருஷன், என் உடம்போட மிச்சத்தை, இன்னொரு ஆம்பளை சாப்பிட்ட மிச்சத்தை ஏத்துக்குறேன்னு சொல்லிட்டாரு.

இது எனக்குப் பெருமையா, அசிங்கமா, இல்ல த்ரில்லானு என்னால பிரிக்கவே முடியல.

நான் என் கன்னத்தோட சதையை உள்ளுக்குள்ளயே ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் புருஷனோட இந்த முட்டாள்தனத்தைப் பாக்க எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.

நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் சிரிப்பை அடக்கி, முகத்தை நார்மலா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"கண்டிப்பாங்க... அவரு சாப்பிட்ட மிச்சத்தை நான் உங்களுக்குக் கொண்டு வந்து தர்றேன்."

நான் சத்தியம் பண்ற மாதிரி அவருக்கு ஒரு ப்ராமிஸ் பண்ணேன்.

கார்த்திக் சந்தோஷமா சிரிச்சாரு.

[xavierrxx]

Ivlo kevalapadukittu Innum intha pottaya avaru ivaru nu solrathu nallave illa. Vaa po nu sollanum. Okka vandha poyi orama ulkanthu kai adida nu sollanum. Waiting for real humiliation of this bastard karthik by pavitra and her lovers

[news.doctor123]

கார்த்திக் கொடுத்து வைத்தவன், எச்சிலைப்பரசாதம் கிடைக்க

[Chellapandiapple]

எப்படி உங்களுக்கு நன்றி சொல்வது என்றே தெரியவில்லை yazhiniRam.
இது காமக்கதை வரலாற்றில் நின்று பேசும் இந்த மென்காமக்கதை....
இன்னும் பத்து வருடங்கள் ஆனாலும் இந்த கதையை பற்றி சோசியல் மீடியாவில் பேசப்படும்...

Teacher's day அன்று facebook ல மாலதி டீச்சர் கதையை பேசினார்களோ அப்படி இதுவும் பேசப்படும்

[intrested]

பிரைவேட் msg அனுப்பி இருக்கேன்.. முடிந்தால் படித்து பதில் அனுப்புங்க...

[Krishna Grace]

படிக்க படிக்க ஆர்வம் தான் வருதே தவிர தோய்வு எங்கையும் எனக்கும் தெரியவே இல்லை.. குறிப்பா பவியோட ஆழ் மனசுல உள்ள ஆசைகள அவ கொஞ்ச கொஞ்சமா நிறைவேத்திட்டு வற்ரா. அண்ட் குறிப்பா அவளுக்கு இருந்த குற்ற உணர்ச்சி, கார்த்தியோட நடத்தையால அவ மனசுல இருந்து அழிஞ்சு போறது நல்லாவே தெரியுது.. கதைகள்ல வர்ற நாள் கணக்கை கடத்தாம மென்காம கதையா கொண்டு போறது, என்னை பொறுத்த வரைக்கும் ரொம்ப புதுசாவும், ரொம்ப ஆர்வமாவும் இருக்கு.. 

எனக்கு புடிச்ச ரைட்டர்ஸ் நிருதி அண்ட் 'மான்சி-சத்யன்' கதைகள எழுதின வினோத்.. அண்ட் அந்த வரிசையில நீங்களும் என் மனசுல ஆளமான இடத்த படிச்சிட்டீங்க.. 

இப்பல்லாம் உங்க அப்டேட்டுக்காக தான் இந்த வெப்சைட்டுக்கு வந்து பாப்பேன்.. இல்லேன்னா வேற கதைய தேடுவேன்.. இந்த கதைய படிச்சிட்டு இருக்க பல பேரு இப்பல்லாம் அந்த மாதிரிதான் வந்து இங்க காத்திட்டு இருக்காங்கன்னு நினைக்கிறேன்.. 

உங்ககிட்ட இருந்து இதே மாதிரி அப்டேட்ச நிறைய எதிர்ப்பார்க்கிறோம்.. அண்ட் இது மட்டுமில்லாம, உங்களோட அடுத்தடுத்த புது புது கதைக்கும் ஆவலோட காத்திட்டு இருப்போம்..