Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[zacks]

உண்மையா சொல்லும் என்றால் நீங்கள் ஒரு காம காவியத்தை படைத்து இரக்கிறீர்கள் உங்களின் கற்பனை எல்லையில்லாதது... மிக அருமை படிக்கும் வாசகர்கள் அனைவரம் அகம் மற்றும் புறம் மகிழ்வார்கள்....தொடர்ந்து எழுதவும்....நன்றி உங்களின் எல்லையில்லா உழைப்புக்கு...

[jeyanthi.muthu4u]

Hi Yaazhiniram,

காய்க்கிற மரம்தான் கல்லடி படும்..

அப்படியே, தூற்றல்களைக் கடந்து செல்லுங்கள்

[Shajith]

வணக்கம் யாழினி ராம் அவர்களே.

முதலில் ஒரு விஷயத்தை மனதார சொல்ல வேண்டும். இந்த இணையதளத்தில் நான் மிகவும் விரும்பி படித்த கதைகள் "சொன்னால் கேட்கணும் சின்னா", "மீண்டும் ஒரு தவறு", "ரட்சனாவோடு ஒரு நாள்", அந்த வரிசையில், அதற்குப் பிறகு என்னை மிகவும் ஆழமாக ஈர்த்த கதை "அவள் இதயத்தின் மொழி".

இந்தக் கதையை நீங்கள் எழுதிய முன்னுரையிலிருந்தே நான் படித்து வருகிறேன். நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் முதல் அத்தியாயத்திலிருந்து மீண்டும் படிப்பேன். ஒரு நல்ல பாடலை எத்தனை முறை கேட்டாலும் சலிக்காதது போலவும், ஒரு நல்ல திரைப்படத்தை எத்தனை முறை பார்த்தாலும் புதிதாகத் தோன்றுவது போலவும், இந்தக் கதையையும் நான் மீண்டும் மீண்டும் படித்திருக்கிறேன். அந்த அளவுக்கு இந்தக் கதையோடு நான் ஒன்றிப் போயிருந்தேன்.

இந்தக் கதைக்கு நான் ஏராளமான கருத்துகள் பதிவு செய்திருக்கிறேன். கதையைப் பாராட்டியும், ஆதரித்தும், சிலர் தேவையில்லாமல் விமர்சித்தபோது அவர்களுக்குப் பதில் சொல்லியும் இருக்கிறேன். ஏனென்றால் இந்தக் கதை எனக்கு அவ்வளவு பிடித்திருந்தது.

"பிடித்ததைத்தான் பிடித்து நிற்பான்; பிடிக்காததைப் பற்றி பேசவே மாட்டான்" என்பார்கள். அதுபோலத்தான் நான். இந்தக் கதையின் மீது இருந்த ஈர்ப்பால்தான் இவ்வளவு நேரத்தையும், எண்ணங்களையும் செலவிட்டேன்.

நான் முன்பும் ஒரு முறை, "கதை கொஞ்சம் ஸ்லோவாக செல்கிறது" என்று கருத்து எழுதியிருந்தேன். அதற்கு நீங்கள் கொடுத்த விளக்கத்தை முழு மனதோடு ஏற்றுக்கொண்டேன். அது உங்கள் கதை, உங்கள் எழுத்து, உங்கள் கற்பனை. அதை எப்படி நகர்த்த வேண்டும் என்பது முழுக்க முழுக்க உங்கள் உரிமை. அதில் எனக்கு எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.

"எழுதுபவனின் பேனா அவனுடையது; படிப்பவனின் மனம் அவனுடையது." இரண்டுக்கும் தனித்தனி சுதந்திரம் இருக்கிறது. அந்த சுதந்திரத்தை நான் எப்போதும் மதிக்கிறேன்.

ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் என் மனதில் தொடர்ந்து உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. அதுதான் ராஜி கதாபாத்திரத்தின் வருகை.

பிரகாஷ் மீது பவித்ராவுக்கு ஈர்ப்பு உருவாக நீங்கள் மிகவும் அழகாக, மெதுவாக கட்டியெழுப்பினீர்கள். குடும்பம், சமூகம், பயம், குற்ற உணர்வு, மனப்போராட்டம் என்று ஒவ்வொரு உணர்வையும் நாங்கள் வாசகர்களாக உணர்ந்தோம். அதனால்தான் அந்த உறவு இயல்பாகவும் நம்பகமாகவும் தோன்றியது.

ஆனால் ராஜி வந்த பிறகு, பவித்ரா அவரிடம் ஒப்பீட்டளவில் விரைவாக மனதளவில் நெருங்குவது போல எனக்குத் தோன்றியது. அங்கேதான் எனக்கு ஒரு முரண்பாடு ஏற்பட்டது.

பிரகாஷிடம் இருந்தபோது அவள் நினைத்த குடும்பம், சமூகம், பயம் போன்ற தடைகள், ராஜியிடம் மட்டும் ஏன் அதே அளவில் வெளிப்படவில்லை என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுந்தது.

இதை சரி, தவறு என்று நான் கூறவில்லை. ஆனால் அந்த மாற்றத்திற்கான உளவியல் காரணம் கதைக்குள்ளேயே இன்னும் கொஞ்சம் வலுவாக வந்திருந்தால், அந்தக் கதையோடு நான் இன்னும் ஆழமாக ஒன்றியிருப்பேன் என்று தோன்றியது.

"கேட்பவன்தான் கற்றவன்; கேள்வி கேட்டவனை குறை சொல்லக் கூடாது" என்பார்கள். அதுபோல, இந்தக் கேள்வி குறை காண்பதற்காக அல்ல; புரிந்து கொள்வதற்காக.

உண்மையாகச் சொன்னால், ராஜி கதாபாத்திரம் வந்த உடனே எனக்கு இந்த உணர்வு வரவில்லை. ஆனால் இந்தக் கதையை பல முறை ஆரம்பத்திலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் படித்தபோதுதான் அந்த இடம் எனக்கு அதிகமாக உறுத்த ஆரம்பித்தது.

அதனால்தான் இதை ஒரு வாசகராக பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

நான் பல இடங்களில் எழுதியிருக்கிறேன். இந்தக் கதையில் வரும் சம்பவங்களும், கதாபாத்திரங்களும் முழுக்க முழுக்க கற்பனை என்பதை எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் முன்னுரையிலேயே அதைக் குறிப்பிட்டிருந்தீர்கள். அதையும் நான் முழுமையாக மதிக்கிறேன்.

"கற்பனைக்கு எல்லை இல்லை; ஆனால் கற்பனையோடு பயணிக்கும் வாசகருக்கும் ஒரு மனப்பயணம் இருக்கும்." அந்த மனப்பயணத்தில் எனக்கு தோன்றிய ஒரு சிறிய கேள்வி மட்டும்தான் இது.

என்னுடைய இந்தக் கருத்து, கதையை மாற்ற வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. ஆரம்பத்திலிருந்து இந்தக் கதையை மனதார நேசித்து, அதற்காக நேரம் செலவழித்து, மீண்டும் மீண்டும் படித்து, அதிகமாக கருத்துகள் பதிவு செய்த ஒரு வாசகரின் மனதில் தோன்றிய கேள்வி மட்டுமே.

எனக்கு ஏற்பட்ட இந்த உணர்வு மற்ற வாசகர்களுக்கும் இருக்கிறதா இல்லையா என்பது கூட எனக்குத் தெரியாது. விருப்பம் இருந்தால், இதைப் பற்றி மற்ற வாசகர்களிடமும் நீங்கள் நேரடியாகக் கருத்து கேட்கலாம். அவர்களின் பார்வையும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

"ஒரு கதை எழுத்தாளருக்குச் சொந்தமானது; ஆனால் அந்தக் கதையின் பயணம் வாசகர்களின் மனதில் தான் நிறைவடைகிறது." அதனால்தான் இந்த எண்ணத்தை பகிர்ந்தேன்.

இன்றும் நான் மீண்டும் சொல்கிறேன். இந்தக் கதையை எப்படி கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பது உங்கள் முழு உரிமை. அதை நான் எப்போதும் மதிக்கிறேன். நான் சொல்ல வந்தது, ஒரு உண்மையான வாசகராக எனக்கு ஏற்பட்ட சிறிய முரண்பாட்டை மட்டும்.

இந்தக் கருத்தால் உங்களுடைய மனம் ஏதாவது வருந்தியிருந்தால், அதற்காக மனப்பூர்வமாக மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன். என் நோக்கம் உங்கள் எழுத்தையோ, கற்பனையையோ, கதையையோ குறை கூறுவது அல்ல. நான் மிகவும் நேசித்து, ஆரம்பத்திலிருந்து ஒன்றிப் படித்த ஒரு கதையின் மீது கொண்ட அக்கறையால், ஒரு உண்மையான வாசகராக என் மனதில் தோன்றிய கேள்வியை மட்டுமே பகிர்ந்து கொண்டேன்.

இனி இந்தக் கதையை வழக்கம்போல் தொடர்ந்து படிப்பேனா, முன்புபோல கருத்துகள் பதிவு செய்வேனா என்பதை இந்த நேரத்தில் என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். இந்த இணையதளத்திற்கு நான் மீண்டும் மீண்டும் வர வைத்த முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்று "அவள் இதயத்தின் மொழி" தான்.

உங்கள் எழுத்து நடை, உணர்வுகளை வடிவமைக்கும் விதம், கதாபாத்திரங்களுக்கு நீங்கள் உயிர் கொடுக்கும் விதம்—இவை அனைத்தும் என்னை மிகவும் ஈர்த்தவை.

"நல்ல எழுத்து மனதைத் தொடும்; சிறந்த எழுத்து மனதில் தங்கும்." உங்கள் எழுத்து எனக்கு இரண்டாவதாக இருந்தது. அதனால்தான் இந்தக் கருத்தை எழுதும் அளவுக்கு நான் இந்தக் கதையோடு உணர்வுப்பூர்வமாக இணைந்திருந்தேன்.

அதனால்தான் இந்தக் கருத்தையும் ஒரு விமர்சனமாக அல்லாமல், உங்கள் எழுத்தை மனதார ரசித்த ஒரு அன்பு வாசகரின் நேர்மையான மனக்குரலாக எடுத்துக் கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

உங்கள் நேரம் கிடைக்கும்போது, இதைப் பற்றிய உங்கள் பார்வையை அறிந்து கொள்ள ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன். என் கருத்து சரியாக இருக்கலாம்; தவறாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் உங்கள் விளக்கத்தை கேட்கும் ஆர்வம் மட்டும் இன்னும் குறையவில்லை.

"கேள்வி கேட்டவன் எதிரி அல்ல; பதிலை எதிர்பார்த்து காத்திருப்பவன் அன்புக்குரியவன்."
என்றும் உங்கள் எழுத்தை மதிக்கும், உங்கள் சிந்தனையை ரசிக்கும், உங்கள் அன்பு வாசகன்.

வெளிநாட்டில் வேலை காரணமாக, ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருந்தாலும், சில இரவுகளில் தனிமையை மறக்க வைத்தது இந்தக் கதைதான். உடலைச் சுற்றியிருக்கும் சுவிட்சர்லாந்தின் குளிரை விட, மனதுக்குள் இருந்த வெறுமையை உங்கள் எழுத்து பல முறை வெப்பமாக்கியிருக்கிறது. அதனால்தான் இந்தக் கதையின் மீது எனக்கு சாதாரண வாசகனின் ஈர்ப்பு இல்லை; மனதோடு ஒன்றிப் படித்த ஒரு வாசகனின் பிணைப்பு இருக்கிறது.

[yazhiniram]

உங்க கமெண்ட்டை படிச்சேன். இந்தக் கதையை நீங்க எந்த அளவுக்கு மனசோட படிச்சிருக்கீங்கன்னு, ஒவ்வொரு வரியிலயும் தெரிஞ்சது. எழுதுறவங்களுக்கு, தன்னோட கதையை கவனமா படிச்சு, யோசிச்சு, மீண்டும் மீண்டும் படிச்சு கருத்து சொல்லுற வாசகர் கிடைக்குறது பெரிய விஷயம்.

அதோட, உங்களோட முந்தைய கமெண்ட்ஸ், ரிவ்யூஸ், சஜெஷன்ஸ் எல்லாமே எனக்கு பிடிக்கும். நீங்க எப்போதும் கதையைப் பற்றிதான் பேசுவீங்க. ஏன் திடீர்னு அதை நிறுத்திட்டீங்கன்னு தெரியல. பர்சனல் காரணம் ஏதாவது இருந்தா அது வேற விஷயம். இல்லன்னா, தொடர்ந்து எழுதுங்க. உங்களோட கருத்துகளையும் விமர்சனங்களையும் நான் உண்மையாவே ரசிச்சுப் படிப்பேன்.

இப்போ நீங்க கேட்ட முக்கியமான விஷயத்துக்கு வர்றேன்.

என் மனசுல, பிரகாஷும் ராஜும் ரெண்டு பேரும் முற்றிலும் வேற மாதிரியான கேரக்டர்ஸ். அதனாலதான் பவிக்கும் அவங்க ரெண்டு பேர்கிட்டயும் இருக்குற அணுகுமுறையும் வேற மாதிரி இருக்கும்.

பிரகாஷ் ஒரு அமெச்சூர். சாதாரண வேலைக்காரன். அவனுக்கு வேலை முக்கியம். எந்த விஷயத்திலும் கொஞ்சம் தயக்கம் இருக்கும். பவியை ஏமாத்திடக் கூடாதுன்னு ரொம்ப கவனமா நடந்துப்பான். அவளை இழந்துடக்கூடாதுன்ற பயமும் அவன்கிட்ட இருக்கும். அதனால அவர்களோட உறவுல பெரும்பாலும் பவிதான் அப்பர் ஹேண்ட்ல இருப்பா.

ஆனா ராஜ் அப்படி இல்லை. வயசும் அனுபவமும் இருக்குற ஆள். பெண்களைப் புரிஞ்சுக்குற அனுபவமும், தன்னம்பிக்கையும் அவன்கிட்ட அதிகம். ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் தயங்கி நிக்குற ஆள் கிடையாது. பவியை அவன் படிக்கிறான். கார்த்திக், பவியோட உணர்ச்சி மற்றும் உடல் ரீதியான தேவைகளை முழுமையாக பூர்த்தி செய்யலன்னு அவன் புரிஞ்சுக்கிறான். அதனால அவனோட அனுபவத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் வைத்து இயல்பா முன்னேறுறான்.

அந்த முதிர்ச்சி, அனுபவம், கூடவே ஒரு ஃபாதர் ஃபிகர் மாதிரியான தாக்கம்—இதுதான் பவியை ராஜ் பக்கம் வேகமா ஈர்க்குது.

ஆனா இங்க ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கு.

ராஜ் வர்றதுக்கு முன்னாடி, பிரகாஷ் மேல ஈர்ப்பு இருந்தாலும், அவனை முழுசா ஏற்றுக்கிட்டு தன்னை ஒப்படைக்கிற அளவுக்கு பவியோட மனசு தயாராக இல்லை. எப்போதும் ஒரு தயக்கம், ஒரு குற்ற உணர்வு, ஒரு மனப்போராட்டம் இருந்துக்கிட்டே இருந்தது.

ஆனா ராஜ் வந்ததுக்குப் பிறகுதான் அந்த மனநிலை மாற ஆரம்பிக்குது. ராஜ் அவளுக்குள் இருந்த சில தடைகளை உடைக்கிறான். அந்த அனுபவத்துக்குப் பிறகுதான், பிரகாஷ்கிட்ட இன்னும் நெருக்கமா மாறவும், அவன்கிட்ட தன்னை முழுசா ஒப்படைக்கவும் அவள் மனசளவுல தயாராகிறா.

அதனால, "ராஜ் ஏன் இவ்வளவு வேகமா முன்னேறிட்டார்?"ன்னு தோணுறதுக்கு காரணம், அவர் கதைக்காக வலுக்கட்டாயமா முன்னேறல. அந்தக் கேரக்டரோட இயல்பே அப்படித்தான். அதே மாதிரி, பவியும் அந்த நேரத்துல இருந்த மனநிலையும் அதுக்கு காரணம்.

இது சரி, தவறுன்னு நான் சொல்ல வரல. என் மனசுல இந்தக் கேரக்டர்ஸை நான் எப்படி உருவாக்கியிருந்தேன்னு மட்டும் சொல்ல வந்தேன்.

உங்களோட கேள்வியும், அதுக்குப் பின்னாடி இருந்த யோசனையும் எனக்கு புரியுது. அதனாலதான் இதை கொஞ்சம் விரிவா விளக்கணும்னு நினைச்சேன்.

உங்க கருத்தை பகிர்ந்ததுக்கு நன்றி. இந்த மாதிரியான கருத்துகள்தான், சிந்திக்கவும், எழுத்தை வேறொரு கோணத்துல பார்க்கவும் உதவும்.

[intrested]

Thank you for come back

We are waiting for your posts for always

Thank you once again

[Chellapandiapple]

கதையை இவ்வளவு ரசிச்சு இருக்க புரோ
நானும் ரசிச்சு படிச்சேன் பட் நீ கிரேட் புரோ 
எனக்கு உன் மேல் பொறாமையாக இருக்கிறது

[Shajith]

உங்க கமெண்ட்டை படிச்சேன். இந்தக் கதையை நீங்க எந்த அளவுக்கு மனசோட படிச்சிருக்கீங்கன்னு, ஒவ்வொரு வரியிலயும் தெரிஞ்சது. எழுதுறவங்களுக்கு, தன்னோட கதையை கவனமா படிச்சு, யோசிச்சு, மீண்டும் மீண்டும் படிச்சு கருத்து சொல்லுற வாசகர் கிடைக்குறது பெரிய விஷயம்.

அதோட, உங்களோட முந்தைய கமெண்ட்ஸ், ரிவ்யூஸ், சஜெஷன்ஸ் எல்லாமே எனக்கு பிடிக்கும். நீங்க எப்போதும் கதையைப் பற்றிதான் பேசுவீங்க. ஏன் திடீர்னு அதை நிறுத்திட்டீங்கன்னு தெரியல. பர்சனல் காரணம் ஏதாவது இருந்தா அது வேற விஷயம். இல்லன்னா, தொடர்ந்து எழுதுங்க. உங்களோட கருத்துகளையும் விமர்சனங்களையும் நான் உண்மையாவே ரசிச்சுப் படிப்பேன்.

இப்போ நீங்க கேட்ட முக்கியமான விஷயத்துக்கு வர்றேன்.

என் மனசுல, பிரகாஷும் ராஜும் ரெண்டு பேரும் முற்றிலும் வேற மாதிரியான கேரக்டர்ஸ். அதனாலதான் பவிக்கும் அவங்க ரெண்டு பேர்கிட்டயும் இருக்குற அணுகுமுறையும் வேற மாதிரி இருக்கும்.

பிரகாஷ் ஒரு அமெச்சூர். சாதாரண வேலைக்காரன். அவனுக்கு வேலை முக்கியம். எந்த விஷயத்திலும் கொஞ்சம் தயக்கம் இருக்கும். பவியை ஏமாத்திடக் கூடாதுன்னு ரொம்ப கவனமா நடந்துப்பான். அவளை இழந்துடக்கூடாதுன்ற பயமும் அவன்கிட்ட இருக்கும். அதனால அவர்களோட உறவுல பெரும்பாலும் பவிதான் அப்பர் ஹேண்ட்ல இருப்பா.

ஆனா ராஜ் அப்படி இல்லை. வயசும் அனுபவமும் இருக்குற ஆள். பெண்களைப் புரிஞ்சுக்குற அனுபவமும், தன்னம்பிக்கையும் அவன்கிட்ட அதிகம். ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் தயங்கி நிக்குற ஆள் கிடையாது. பவியை அவன் படிக்கிறான். கார்த்திக், பவியோட உணர்ச்சி மற்றும் உடல் ரீதியான தேவைகளை முழுமையாக பூர்த்தி செய்யலன்னு அவன் புரிஞ்சுக்கிறான். அதனால அவனோட அனுபவத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் வைத்து இயல்பா முன்னேறுறான்.

அந்த முதிர்ச்சி, அனுபவம், கூடவே ஒரு ஃபாதர் ஃபிகர் மாதிரியான தாக்கம்—இதுதான் பவியை ராஜ் பக்கம் வேகமா ஈர்க்குது.

ஆனா இங்க ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கு.

ராஜ் வர்றதுக்கு முன்னாடி, பிரகாஷ் மேல ஈர்ப்பு இருந்தாலும், அவனை முழுசா ஏற்றுக்கிட்டு தன்னை ஒப்படைக்கிற அளவுக்கு பவியோட மனசு தயாராக இல்லை. எப்போதும் ஒரு தயக்கம், ஒரு குற்ற உணர்வு, ஒரு மனப்போராட்டம் இருந்துக்கிட்டே இருந்தது.

ஆனா ராஜ் வந்ததுக்குப் பிறகுதான் அந்த மனநிலை மாற ஆரம்பிக்குது. ராஜ் அவளுக்குள் இருந்த சில தடைகளை உடைக்கிறான். அந்த அனுபவத்துக்குப் பிறகுதான், பிரகாஷ்கிட்ட இன்னும் நெருக்கமா மாறவும், அவன்கிட்ட தன்னை முழுசா ஒப்படைக்கவும் அவள் மனசளவுல தயாராகிறா.

அதனால, "ராஜ் ஏன் இவ்வளவு வேகமா முன்னேறிட்டார்?"ன்னு தோணுறதுக்கு காரணம், அவர் கதைக்காக வலுக்கட்டாயமா முன்னேறல. அந்தக் கேரக்டரோட இயல்பே அப்படித்தான். அதே மாதிரி, பவியும் அந்த நேரத்துல இருந்த மனநிலையும் அதுக்கு காரணம்.

இது சரி, தவறுன்னு நான் சொல்ல வரல. என் மனசுல இந்தக் கேரக்டர்ஸை நான் எப்படி உருவாக்கியிருந்தேன்னு மட்டும் சொல்ல வந்தேன்.

உங்களோட கேள்வியும், அதுக்குப் பின்னாடி இருந்த யோசனையும் எனக்கு புரியுது. அதனாலதான் இதை கொஞ்சம் விரிவா விளக்கணும்னு நினைச்சேன்.

உங்க கருத்தை பகிர்ந்ததுக்கு நன்றி. இந்த மாதிரியான கருத்துகள்தான், சிந்திக்கவும், எழுத்தை வேறொரு கோணத்துல பார்க்கவும் உதவும்.

அன்பும் மரியாதையும் கலந்த வணக்கம் யாழினி ராம் அவர்களே.
முதலில் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டு, அதன் பிறகுதான் நான் சொல்ல வருகிற கருத்துக்குள் வருகிறேன். நீங்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே குறிப்பிட்டிருப்பது எனக்குத் தெரியும் — இது முழுக்க முழுக்க ஒரு கற்பனைக்கதை; இதில் வரும் கதாபாத்திரங்கள், சம்பவங்கள், காட்சிகள் அனைத்தும் கற்பனையே. அதேபோல், அந்தக் கற்பனை உலகத்தை எப்படி உருவாக்க வேண்டும், எந்தக் கதாபாத்திரத்தை எப்போது கொண்டு வர வேண்டும், கதையை எந்தத் திசையில் நகர்த்த வேண்டும் என்பதும் முழுமையாக உங்களுடைய எழுத்தாளர் உரிமை. இதில் எனக்கு எந்தவிதமான மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.
“காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு” என்பார்கள். ஒரு படைப்பை உருவாக்கியவருக்கு, அந்தப் படைப்பின் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்துடனும் ஒரு தனிப்பட்ட பிணைப்பு இருக்கும். அதனால், ஒரு வாசகர் வந்து அந்தப் படைப்பில் தனக்குப் பிடிக்காத ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வது எளிதான விஷயம் அல்ல என்பதையும் நான் புரிந்துகொள்கிறேன். இருந்தாலும், “உள்ளத்தில் இருப்பதை உள்ளபடியே சொல்வதே நலம்” என்று நினைத்துத்தான் இந்தக் கருத்தை எழுதுகிறேன்.
நான் இந்தக் கதையை சாதாரணமாக வந்து படித்துவிட்டு போன ஒரு வாசகர் அல்ல. இந்த இணையதளத்தில் நான் மிகவும் விரும்பிப் படித்த கதைகள் “சொன்னால் கேட்கணும் சின்னா”, “மீண்டும் ஒரு தவறு”, “ரட்சனாவோடு ஒரு நாள்” அந்த வரிசையில், அதற்குப் பிறகு என்னை மிகவும் ஆழமாக ஈர்த்த கதை “அவள் இதயத்தின் மொழி”.
இந்தக் கதையை நீங்கள் வெளியிட்ட ஆரம்ப முன்னுரையிலிருந்தே நான் படித்து வருகிறேன். நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் முதல் எபிசோடிலிருந்து மீண்டும் படிப்பேன். சில கதைகளை நாம் படிப்போம்; சில கதைகள் நம்மைத் தங்களுக்குள் இழுத்துக்கொள்ளும். “அவள் இதயத்தின் மொழி” எனக்கு அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த கதை.
இந்தக் கதைக்காக நான் ஏராளமான கருத்துகளைப் பதிவு செய்திருக்கிறேன். கதையைப் பாராட்டியும் இருக்கிறேன். கதையைப் பற்றி தவறாகப் பேசுபவர்களிடம் விவாதித்தும் இருக்கிறேன். கதையில் எந்தக் கதாபாத்திரம் என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யக்கூடாது என்று கூட வாசகராக என்னுடைய கருத்துகளைப் பகிர்ந்திருக்கிறேன். ஏனென்றால், இந்தக் கதை எனக்கு அவ்வளவு பிடித்திருந்தது.
“அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு” என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு கதையை நாம் அதிகமாக நேசிக்கும்போது, அந்தக் கதையில் ஏற்படும் ஒரு சிறிய மாற்றம்கூட நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கலாம். அதுதான் எனக்கும் நடந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.
உண்மையாகச் சொன்னால், ராஜி கதாபாத்திரம் கதைக்குள் வந்ததிலிருந்து, எனக்குள் இந்தக் கதையின் மீதான ஆரம்பகால ஈர்ப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.
இதை நான் “ராஜி கதாபாத்திரம் மோசமாக எழுதப்பட்டுள்ளது” என்று சொல்லவில்லை. அதையும் சொல்ல வரவில்லை. கதாசிரியராக உங்களுடைய மனதில் ராஜ் எப்படி உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதற்கு நீங்கள் கொடுத்த விளக்கமும் எனக்குப் புரிகிறது. அவருடைய வயது, அனுபவம், தன்னம்பிக்கை, பெண்களைப் புரிந்துகொள்ளும் தன்மை போன்றவற்றை வைத்து அவர் பவித்ராவிடம் வேகமாக நெருங்குகிறார் என்பதையும் நீங்கள் விளக்கியிருக்கிறீர்கள்.
அந்த விளக்கம் உங்கள் கற்பனை உலகத்துக்குள் சரியாக இருக்கலாம். அதை நான் மறுக்கவில்லை.
ஆனால், “மனதில் பட்டதை வாயில் சொல்ல வேண்டும்” என்பார்கள் அல்லவா? ஒரு வாசகராக என்னுடைய உண்மையான உணர்வு என்னவென்றால் — எனக்கு ராஜி கதாபாத்திரம் பிடிக்கவில்லை. அதைவிட, அவர் கதைக்குள் வந்ததே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.
இதைச் சொல்லும்போது எனக்கே கொஞ்சம் தயக்கமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால், நீங்கள் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை உங்கள் கற்பனையில் உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள். ஒரு எழுத்தாளரிடம், “இந்தக் கதாபாத்திரம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; இவர் கதைக்குள் வந்திருக்கவே கூடாது” என்று நேரடியாகச் சொல்வது கொஞ்சம் கடுமையாகத் தோன்றலாம். அதனால்தான் இதை எப்படிச் சொல்வது என்று பலமுறை யோசித்தேன்.
ஆனால், “உண்மை கசக்கும்; ஆனால் பொய் இனிக்கும்” என்பார்கள். நான் உங்களைப் புண்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை. இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து உண்மையாக வாசித்த ஒரு வாசகராக, என்னுடைய மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வை மறைக்காமல் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் சொல்கிறேன்.
நான் இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து எத்தனை முறை படித்திருக்கிறேன் என்று எனக்கே சரியாகத் தெரியாது. நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம், நீங்கள் புதிதாக ஒரு அப்டேட் போட்டவுடன் அதை மட்டும் படிப்பதற்குப் பதிலாக, மீண்டும் முதல் எபிசோடிலிருந்து, அந்த முன்னுரையிலிருந்து படிக்கத் தொடங்குவேன்.
அப்படி ஒவ்வொரு முறையும் ஆரம்பத்திலிருந்து படிக்கும்போது, ராஜி கதாபாத்திரம் வருவதற்கு முன்பிருந்த அந்தக் கதையின் உணர்ச்சி ஓட்டம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. பவித்ரா–பிரகாஷ் இடையே மெதுவாக உருவான அந்த உறவு, அந்த ஈர்ப்பு, தயக்கம், பயம், மனப்போராட்டம் — இவை எல்லாமே என்னை அந்தக் கதைக்குள் இழுத்துச் சென்றவை.
“சிறு துளி பெருவெள்ளம்” என்பார்கள். அந்த உறவும் அப்படித்தான் எனக்கு தோன்றியது. சிறிய சிறிய நிகழ்வுகள், பார்வைகள், தயக்கங்கள், உணர்ச்சிகள் என்று மெதுவாக வளர்ந்து, ஒரு பெரிய உணர்ச்சிப் பயணமாக மாறியது.
அதனால்தான், அந்தப் பயணத்துக்குள் ராஜி கதாபாத்திரம் வந்தபோது, என்னுடைய மனம் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
அவர் நல்லவரா? கெட்டவரா? அவர் அனுபவம் உள்ளவரா? தன்னம்பிக்கை உள்ளவரா? பவித்ராவைப் புரிந்துகொள்கிறாரா? — இவை எல்லாம் அடுத்தடுத்த கேள்விகள்.
முதலில் என் மனதில் எழுந்த கேள்வி ஒன்றே ஒன்று:
“இவ்வளவு காலம் நான் பவித்ராவையும் பிரகாஷையும் பின்தொடர்ந்து வந்த இந்தக் கதைக்குள் ராஜி ஏன் வர வேண்டும்?”
என்பதுதான்.
ஒரு வாசகரின் மனநிலை சில நேரங்களில் தர்க்கத்தைக் கேட்காது. ஒரு கதாபாத்திரம் நன்றாக எழுதப்பட்டிருக்கலாம். அவருக்கு ஒரு நல்ல பின்னணி இருக்கலாம். கதைக்குள் அவர் வருவதற்கான காரணமும் இருக்கலாம். ஆனால், அந்தக் கதாபாத்திரத்தை வாசகரின் மனம் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம்.
அதுதான் எனக்கு ராஜி கதாபாத்திரத்திடம் நடந்திருக்கிறது.
நான் இதை ஒரு சிறிய உதாரணத்தோடு சொல்ல விரும்புகிறேன். இரண்டு நெருக்கமான நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர்கள் இருவரும் நீண்ட காலமாக நெருக்கமாகப் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குள் ஒரு தனிப்பட்ட புரிதல் இருக்கிறது. அந்த நேரத்தில் திடீரென்று மூன்றாவது ஒருவர் வந்து, அந்த இருவரில் ஒருவருடன் அதே அளவு நெருக்கமாகப் பேச ஆரம்பித்தால், அந்த நண்பருக்கு முதலில் என்ன தோன்றும்?
“அவர் நல்லவரா? கெட்டவரா?” என்று முதலில் யோசிக்க மாட்டார்.
முதலில் தோன்றுவது:
“இவர் எதற்காக இங்கே வந்தார்?”
என்பதுதான்.
அந்த நேரத்தில் அந்த மூன்றாவது நபர் நல்லது செய்தாலும், அவரைப் பற்றிய நல்ல விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மனநிலை உடனே வராது. ஏனென்றால், நம்முடைய மனதில் ஏற்கனவே ஒரு உறவு உருவாகி இருக்கிறது.
அந்த உறவுக்குள் புதிதாக ஒருவர் வந்துவிட்டார் என்ற உணர்வே முதலில் வரும்.
அதே மாதிரியான ஒரு உணர்வுதான் எனக்கு ராஜி கதாபாத்திரம் தொடர்பாக ஏற்பட்டது.
பவித்ரா–பிரகாஷ் உறவு எனக்கு ஒரு நீண்ட பயணம் போல இருந்தது. அந்தப் பயணத்தை நான் பல எபிசோடுகளாகப் பின்தொடர்ந்து வந்தேன். அந்த உறவு எங்கே செல்கிறது, எப்படி மாறுகிறது, பவித்ராவின் மனநிலை எப்படி மாறுகிறது என்பதையெல்லாம் ஒரு வாசகராக நான் கவனித்து வந்தேன்.
அந்த நேரத்தில் ராஜி வந்தார்.
அதனால், என்னுடைய மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வு:
“இந்தப் பயணத்துக்குள் இவருடைய தேவை என்ன?”
என்பதுதான்.
ஒருவேளை ராஜி கதாபாத்திரம் வராமல் இருந்திருந்தால், பவித்ரா–பிரகாஷ் இருவரை வைத்தே இந்தக் கதையை இன்னும் நீண்ட காலம் கொண்டு சென்றிருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இன்னும் பல மனப்போராட்டங்கள், இன்னும் பல உணர்ச்சிகள், இன்னும் பல திருப்பங்கள் அந்த இருவருக்குள்ளேயே உருவாகியிருக்கலாம்.
அது என்னுடைய தனிப்பட்ட வாசகர் எண்ணம் மட்டுமே.
நான் இப்படி சொல்வதால், “கதையை இப்படித்தான் எழுத வேண்டும்” என்று உங்களுக்குக் கட்டளையிடவில்லை. “இதை மாற்ற வேண்டும்” என்றும் சொல்லவில்லை. “இந்தக் கதாபாத்திரத்தை நீக்க வேண்டும்” என்றும் சொல்லவில்லை.
உங்களுடைய கதை. உங்களுடைய கற்பனை. உங்களுடைய உலகம். கதையை எப்படி எழுத வேண்டும் என்பது முழுக்க முழுக்க உங்களுடைய உரிமை.
“யானைக்கும் அடி சறுக்கும்” என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு வாசகராக நான் எவ்வளவு ஆழமாக ஒரு கதையை நேசித்தாலும், என்னுடைய பார்வையும் தவறாக இருக்கலாம். நான் ஒரு விஷயத்தை ஒரு கோணத்தில் மட்டுமே பார்த்திருக்கலாம். நீங்கள் அதை வேறு கோணத்தில் பார்த்திருக்கலாம்.
ஆனால், ஒரு வாசகரின் உணர்வை அவர் உணர்ந்தபடியே சொல்ல அனுமதிப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.
எனக்கு உண்மையாகச் சொன்னால், ராஜி கதாபாத்திரம் வந்ததிலிருந்து இந்தக் கதையின் மீது இருந்த என்னுடைய ஆரம்பகால ஈர்ப்பு குறைந்துவிட்டது. கதையை நான் தொடர்ந்து படித்தேன். இன்னும் படிக்கிறேன். ஆனால், முன்பு இருந்த அதே ஆவல், அதே எதிர்பார்ப்பு, அதே உணர்ச்சி இப்போது இல்லை.
இதைக் கூறுவதற்கு காரணம், நான் இந்தக் கதையை வெறுக்கிறேன் என்பதல்ல.
மாறாக, ஒருகாலத்தில் இந்தக் கதையை நான் மிகவும் விரும்பியதால்தான், இந்த மாற்றம் எனக்கு இவ்வளவு தெளிவாகத் தெரிகிறது.
“பிடித்தது போல் பிடிக்காததும் மனதில் ஆழமாகப் பதியும்” என்பார்கள். நான் இந்தக் கதையை எவ்வளவு விரும்பினேனோ, அதனால்தான் ராஜி கதாபாத்திரம் வந்த பிறகு ஏற்பட்ட மாற்றமும் எனக்கு அவ்வளவு தெளிவாகத் தெரிந்தது.
எனவே, தயவு செய்து இதை ஒரு குற்றச்சாட்டாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். இது ஒரு வாசகரின் மனதில் தோன்றிய உண்மையான உணர்வு மட்டுமே.
நீங்கள் ராஜி கதாபாத்திரத்தை எப்படி உருவாக்கினீர்கள் என்பதை நான் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறேன். ஆனால், அதே நேரத்தில், என் மனம் இன்னும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது ஒன்றுதான்:
“ராஜி நல்லவரா, கெட்டவரா என்பது வேறு விஷயம். ஆனால், அவர் இந்தக் கதைக்குள் வந்ததே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.”
இதுதான் என்னுடைய உண்மையான கருத்து.
இந்தக் கருத்தை நீங்கள் தவறாக எடுத்துக்கொண்டாலும் நான் புரிந்துகொள்வேன். ஏனென்றால், ஒரு எழுத்தாளருக்கு தன்னுடைய படைப்பும், அதில் வரும் கதாபாத்திரங்களும் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.
ஆனால், “கண்ணால் காண்பதும் பொய்; காதால் கேட்பதும் பொய்; தீர விசாரிப்பதே மெய்” என்பார்கள். அதுபோல, நான் இந்தக் கருத்தை ஒரு முறை படித்துவிட்டு எழுதியது இல்லை. இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் படித்த பிறகு, நீண்ட நாட்களாக என் மனதில் இருந்த உணர்வைத் தான் இப்போது பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
உங்களுடைய எழுத்தை நான் மதிக்கிறேன். உங்கள் கற்பனை உரிமையை நான் மதிக்கிறேன். உங்கள் கதையை நீங்கள் விரும்பியபடி எழுதும் உரிமையையும் நான் முழுமையாக மதிக்கிறேன்.
அதே நேரத்தில், இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து மனதாரப் படித்த ஒரு வாசகராக, சில நேரங்களில் உண்மையாகப் பாராட்டியும், சில நேரங்களில் கேள்வி கேட்டும், சில நேரங்களில் விமர்சித்தும், ஆனால் எப்போதும் மனதார வாசித்தும் வரும் ஒரு அன்பு வாசகராக, என் மனதில் தோன்றிய இந்த உணர்வை மட்டும் உங்களிடம் மறைக்காமல் சொல்ல நினைத்தேன்.
என் கருத்து தவறாக இருக்கலாம். உங்கள் பார்வை சரியாக இருக்கலாம். அல்லது இருவருடைய பார்வையிலும் அவரவர் உண்மை இருக்கலாம்.
ஆனால், என்னுடைய மனதில் இருந்ததைச் சொல்லாமல் விட்டால், இந்தக் கதையை இவ்வளவு காலம் உண்மையாக வாசித்த ஒரு வாசகராக நான் என்னிடமே நேர்மையாக இருக்கவில்லை என்று தோன்றும்.
அதனால்தான் இந்த நீண்ட கருத்து.
உங்கள் எழுத்தையும், உங்கள் கற்பனையையும், உங்கள் உழைப்பையும் மதிக்கும் ஒரு வாசகராகவும், உங்கள் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து உணர்ச்சியோடு பின்தொடர்ந்த ஒருவராகவும், என்னுடைய உண்மையான கருத்தை மட்டும் பகிர்ந்து கொண்டேன்.
என்னுடைய வார்த்தைகளில் ஏதேனும் கடுமை இருந்தால், அதை தயவுசெய்து ஒரு எதிரியின் வார்த்தையாக அல்ல, ஒரு காலத்தில் இந்தக் கதையை மிகவும் நேசித்த ஒரு வாசகரின் மனக்கசப்பாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.
உங்கள் எழுத்தை உண்மையாக வாசித்து, ரசித்து, சில நேரங்களில் கேள்வி கேட்டு, சில நேரங்களில் விமர்சித்து, ஆனால் எப்போதும் மனதாரப் படிக்கும்
ஒரு அன்பு வாசகர்.

[Shajith]

யாழினி ராம் அவர்களுக்கு,

முதலில் ஒரு விஷயத்தை மனதாரச் சொல்ல வேண்டும். உங்களுடைய பதிலை நான் மிகவும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நான் முன்பு எழுதிய கருத்துக்கு பல வாசகர்கள் தங்களுடைய எதிர்ப்புகளையும், கருத்துகளையும் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய கருத்துகளை நான் தவறாக நினைக்கவில்லை. அதேபோல, அவர்களுடைய கருத்துகளுக்கு எதிராக விமர்சனம் செய்யவும் நான் விரும்பவில்லை. ஏனென்றால், நான் கேள்வியை நேரடியாக உங்களிடமே முன்வைத்திருக்கிறேன். அதற்கான பதிலையும் உங்களிடமிருந்துதான் எதிர்பார்க்கிறேன். “கேள்வி கேட்டவன் பதிலையும் கேட்க வேண்டும்” என்பதுபோல, என்னுடைய கேள்விக்கான உங்கள் பார்வையை அறியவே நான் காத்திருக்கிறேன்.

இப்போது நான் சொல்லப் போகும் விஷயங்கள் எந்தவிதமான கட்டளையும் அல்ல. “இந்தக் கதாபாத்திரத்தை நீக்குங்கள்”, “ராஜியை கதைக்குள் கொண்டு வராதீர்கள்”, “கதையை இப்படித்தான் எழுத வேண்டும்” என்று நான் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை; சொல்லவும் மாட்டேன். ஏனென்றால், இது உங்கள் கதை. உங்கள் கற்பனை. உங்கள் எழுத்து. உங்கள் பேனா செல்லும் பாதையை தீர்மானிக்கும் முழு உரிமையும் உங்களுக்கே உள்ளது. “எழுத்தாளனின் உலகத்தில் இறுதி முடிவு எழுத்தாளனுடையதே” என்பதைக் நான் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

ஆனால், ஒரு வாசகராக என்னுடைய உண்மையான உணர்வை மட்டும் மறைக்க முடியவில்லை.

நான் இந்தக் கதையை ஆரம்பத்தில் இருந்தே படித்து வருகிறேன். முன்னுரையிலிருந்து முதல் அத்தியாயம், முதல் எபிசோடு எனத் தொடங்கி, இப்போது 221 எபிசோடுகள் வரை வந்திருக்கிறேன். இந்தக் கதையை நான் ஒருமுறை மட்டும் படித்தவன் அல்ல. நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் மீண்டும் ஆரம்பத்திலிருந்து படிப்பவன். எந்த எபிசோடில் என்ன நடந்தது, எந்தக் கதாபாத்திரம் எந்த சூழ்நிலையில் என்ன உணர்ந்தது என்று கேட்டால், எனக்குத் தெரிந்த அளவுக்கு சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு இந்தக் கதையைப் படித்திருக்கிறேன். உங்களுக்கு எல்லா எபிசோடுகளும் அதே அளவுக்கு நினைவில் இருக்கிறதா இல்லையா எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், இந்தக் கதையை ஒரு வாசகராக நான் எவ்வளவு ஆழமாகப் படித்திருக்கிறேன் என்பது மட்டும் எனக்குத் தெரியும்.

“காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு” என்பார்கள். ஒரு எழுத்தாளருக்கு தன்னுடைய கதாபாத்திரங்கள் மீது அப்படிப்பட்ட பாசம் இருப்பது இயல்புதான். அதேபோல், ஒரு வாசகருக்கும் தன்னுடைய மனதில் இடம் பிடித்த கதாபாத்திரங்களோடு ஒரு உணர்ச்சிப் பிணைப்பு உருவாகிவிடும். அங்கேதான் என்னுடைய பிரச்சினை உருவானது.

ராஜி கதாபாத்திரம் வருவதற்கு முன்பு, இந்தக் கதையின் மீது எனக்கு இருந்த ஈர்ப்பு வேறொரு நிலை. பவித்ரா – பிரகாஷ் கதையின் உணர்ச்சி ஓட்டம், அந்த மெதுவான அணுகுமுறை, தயக்கம், குற்ற உணர்வு, பயம், ஈர்ப்பு, மனப்போராட்டம்—இவை அனைத்தும் என்னை மிகவும் ஈர்த்தன. அந்தக் கதையை நான் வெறும் காமத்திற்காகப் படிக்கவில்லை. உண்மையாகச் சொல்கிறேன், இந்தக் கதையை வெறும் உடல் சார்ந்த காட்சிகளுக்காக மட்டும் படித்திருந்தால், இந்த அளவுக்கு நான் இதைப் பற்றி சிந்தித்திருக்க மாட்டேன்.

ஆனால், ராஜி கதாபாத்திரம் வந்த பிறகு, நான் தொடர்ந்து கதையைப் படித்தேன். கதையை விட்டுவிடவில்லை. புதிய அப்டேட் வந்தவுடன் படித்தேன். ஆனால், முன்பு இருந்த அந்த ஈர்ப்பு எனக்குள் அதே அளவில் இல்லை என்பதை நான் மீண்டும் மீண்டும் உணர ஆரம்பித்தேன். குறிப்பாக, நேரம் கிடைக்கும் போது ஆரம்பத்திலிருந்து மீண்டும் படிக்கும்போதுதான் அந்த வேறுபாடு எனக்கு இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. “கண்ணால் காண்பது ஒன்று; காலம் கடந்து திரும்பிப் பார்க்கும்போது புரிவது வேறு” என்பதுபோல, நான் மீண்டும் மீண்டும் படித்தபோதுதான் என்னுடைய உண்மையான உணர்வு எனக்கே தெளிவாகப் புரிந்தது.

அதனால்தான் நான் வெளிப்படையாகச் சொன்னேன்: ராஜி கதாபாத்திரம் எனக்கு பிடிக்கவில்லை என்று.

இதைச் சொல்வதற்கு எனக்கே ஒரு தயக்கம் இருந்தது. ஏனென்றால், நான் இவ்வளவு விரும்பிப் படித்த ஒரு கதையின் கதாபாத்திரத்தைப் பற்றி இப்படி வெளிப்படையாகச் சொல்வது சரியா என்று யோசித்தேன். ஆனால், என்னுடைய மனதில் இருந்ததை மறைத்து, “ஆகா, ஓகோ, அருமை” என்று மட்டும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால், நான் என்னுடைய மனசாட்சிக்கே நேர்மையாக இருக்கவில்லை என்று தோன்றியது.

என்னுடைய மனதில் இருந்ததைச் சொல்லாமல் விட்டால், இந்தக் கதையை இவ்வளவு காலம் உண்மையாக வாசித்த ஒரு வாசகராக நான் என்னிடமே நேர்மையாக இருக்கவில்லை என்று தோன்றும்.

அதனால்தான் உண்மையைச் சொன்னேன்.

“உண்மை கசக்கும்; ஆனால் அது பொய்யைவிட நல்லது” என்பார்கள். என்னுடைய கருத்து உங்களுக்கு பிடிக்காமல் இருக்கலாம். நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். அது உங்கள் உரிமை. ஆனால், என்னுடைய மனதில் இல்லாத ஒரு பாராட்டை, உண்மையான பாராட்டு போல எழுத என்னால் முடியாது. ஏனென்றால், நான் இந்தக் கதையை உண்மையாகப் படித்திருக்கிறேன். உண்மையாக ரசித்திருக்கிறேன். அதனால்தான் உண்மையாகவே ஒரு இடத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட முரண்பாட்டையும் சொல்கிறேன்.

நான் இந்தக் கதையை எந்த அளவுக்கு மதிக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, இந்த இணையதளத்தில் நான் மிகவும் விரும்பிப் படித்த கதைகளையும் சொல்ல வேண்டும். “சொன்னால் கேட்கணும் சின்னா”, “மீண்டும் ஒரு தவறு”, “ரட்சனாவோடு ஒரு நாள்”, “குமாப்பட்டி” போன்ற கதைகள் என்னை மிகவும் ஈர்த்தவை. அந்த வரிசையில், அடுத்ததாக என்னை மிகவும் ஆழமாக ஈர்த்த கதை “அவள் இதயத்தின் மொழி”.

அந்த வரிசையில் இந்தக் கதையை நான் வைத்திருக்கிறேன் என்பதே இந்தக் கதைக்கு நான் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தைச் சொல்கிறது.

ஒரு வாசகராக நான் இந்தக் கதையை எந்த அளவுக்கு உயர்ந்த இடத்தில் வைத்திருக்கிறேன் என்றால், எனக்குத் தெரிந்த அளவில், “காமசூத்ரா” மற்றும் “Lady Chatterley’s Lover” போன்ற படைப்புகளின் அருகில், பெண்களின் உணர்வுகள், தனிமை, திருமண உறவின் உள்ளார்ந்த சிக்கல்கள், உடல் மற்றும் மனத் தேவைகள், சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவற்றை மையமாக வைத்து வாசிக்கக்கூடிய ஒரு படைப்பாகவே இந்தக் கதையை நான் பார்க்கிறேன்.

நான் அந்தப் புத்தகங்களை வெறும் “காமம்” என்ற ஒரு வார்த்தைக்குள் அடைத்து வாசிக்கவில்லை. “காமசூத்ரா” என்ற பெயரை மட்டும் கேட்டவுடன், அது உடலுறவு பற்றிய நிலைகள் மட்டுமே சொல்லும் புத்தகம் என்று முடிவு செய்துவிட முடியாது. அதேபோல “Lady Chatterley’s Lover” என்ற படைப்பையும் வெறும் வெளிப்படையான உறவின் கோணத்தில் மட்டும் பார்க்க முடியாது. அவற்றுக்குள் மனிதர்களின் உணர்வுகள், உறவுகள், தனிமை, ஆசைகள், சமூக கட்டுப்பாடுகள், மனநிலைகள் போன்ற பல அடுக்குகள் இருக்கின்றன.

அந்த வகையில், “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதையிலும் எனக்கு பல இடங்களில் அந்த உணர்ச்சி அடுக்குகள் தெரிந்தன. ஒரு திருமணமான பெண் தனது வாழ்க்கையில் எதிர்பார்க்கும் அன்பு, கவனம், புரிதல், உடல் மற்றும் மன நெருக்கம் கிடைக்காதபோது அவளுக்குள் உருவாகும் தனிமை, அந்தத் தனிமை எப்படிப் படிப்படியாக ஒரு வேறு மனிதனின் இருப்பை உணரச் செய்கிறது, ஒரு வெளிப்புற உறவு எப்படித் திடீரென்று உருவாகாமல், மனதுக்குள் மெதுவாக உருவாகிறது—இந்த விஷயங்கள்தான் என்னை இந்தக் கதையில் அதிகமாக ஈர்த்தன.

அதனால்தான் நான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறேன்: நான் இந்தக் கதையை வெறும் காமத்திற்காகப் படிக்கவில்லை.

ஒருவேளை வெறும் காமத்திற்காக மட்டுமே இந்தக் கதையைப் படித்திருந்தால், ராஜி கதாபாத்திரம் வந்ததா, வரவில்லையா, கதையின் உணர்ச்சி ஓட்டத்தில் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது என்பதெல்லாம் எனக்கு இவ்வளவு முக்கியமாக இருந்திருக்காது. ஆனால், நான் கதையை கதையாகப் படித்தேன். கதாபாத்திரங்களை கதாபாத்திரங்களாகப் பார்த்தேன். அவர்களுடைய மனநிலைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றேன். அதனால்தான் ஒரு கட்டத்தில், “இந்தக் கதையின் ஆரம்பத்தில் என்னை ஈர்த்த அந்த உணர்ச்சி ஓட்டம் இப்போது ஏன் குறைந்துவிட்டது?” என்று எனக்குள் கேள்வி எழுந்தது.

“அளவுக்கு மீறினால் அமுதமும் நஞ்சு” என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு கதையில் ஒரு புதிய கதாபாத்திரம் வருவது தவறு என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் வருகை, ஏற்கனவே வாசகரின் மனதில் வேரூன்றியிருந்த ஒரு உறவின் உணர்ச்சி ஓட்டத்தை மாற்றும்போது, அந்த மாற்றத்தை ஒவ்வொரு வாசகரும் ஒரே மாதிரி ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

எனக்கு அந்த மாற்றம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

இதைச் சொல்வதற்காக நான் கதாசிரியரை குறை கூறவில்லை. நீங்கள் தவறாக எழுதியிருக்கிறீர்கள் என்று தீர்ப்பு சொல்லவில்லை. என் வாசிப்பு அனுபவத்தில், என் மனதில் உருவான உணர்வை மட்டும் சொல்கிறேன்.

நான் இந்தியாவில் இருந்திருந்தால், உங்களைப் போன்ற ஒரு எழுத்தாளருக்காக ஒரு விழாவே நடத்தி பாராட்டியிருப்பேன் என்று சொல்வது கூட மிகையாகாது. இது வெறும் புகழ்ச்சிக்காகச் சொல்லும் வார்த்தை இல்லை. உண்மையாகவே சொல்கிறேன். நான் வெளிநாட்டில் இருப்பதால், நேரடியாக எந்த விதமான தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு இல்லை. உங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, உங்கள் தனியுரிமை, உங்கள் ரகசியம்—இவை அனைத்தையும் மதிக்கிறேன். இந்த இணையதளத்தில் நீங்கள் ஒரு எழுத்தாளராக இருக்கிறீர்கள்; நான் ஒரு வாசகராக இருக்கிறேன். அந்த எல்லையைத் தாண்டி உங்களைத் தனிப்பட்ட முறையில் தொடர்புகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு இல்லை.

ஆனால், ஒரு வாசகராக உங்கள் எழுத்தை மதிக்காமல் இருக்க முடியாது.

உண்மையாகச் சொன்னால், இந்தக் கதையில் வெளிப்படையான காட்சிகள் இல்லாமல், இதே உணர்ச்சிகளையும், இதே கதையையும் ஒரு முழுமையான நாவலாக நீங்கள் எழுதியிருந்தால், இந்தக் கதைக்கு நான் எவ்வளவு பாராட்டு தெரிவித்திருப்பேன் என்பதை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது.

“கல்லை எறிந்தால் சத்தம் வரும்; நல்ல வார்த்தையை எறிந்தால் மனதில் இடம் பிடிக்கும்” என்பார்கள். அதேபோல, ஒரு நல்ல எழுத்து வாசகரின் மனதில் சத்தம் போட்டு மறைந்து போகாது; அது உள்ளே எங்கோ தங்கி விடும். “அவள் இதயத்தின் மொழி” எனக்கு அப்படிப்பட்ட கதையாகத்தான் இருந்தது.

அதனால்தான் ராஜி கதாபாத்திரம் வந்த பிறகு ஏற்பட்ட என்னுடைய உணர்வை நான் இவ்வளவு அழுத்தமாகச் சொல்கிறேன்.

என்னுடைய கருத்தை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. நீங்கள் உங்கள் கதையை எப்படிக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்று நான் தீர்மானிக்கவும் முடியாது. “எழுத்தாளன் பேனா பிடித்த இடத்தில் வாசகர் தீர்ப்பு சொல்ல முடியாது” என்பதையும் நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.

ஆனால், ஒரு வாசகராக என்னுடைய உணர்வைச் சொல்லும் உரிமை எனக்கு இருக்கிறது என்று நம்புகிறேன்.

அதேபோல, என்னுடைய கருத்தை விமர்சிக்கும் உரிமை மற்ற வாசகர்களுக்கும் இருக்கிறது. யாராவது என்னை விமர்சித்தாலும் நான் அதை ஏற்றுக்கொள்வேன். “விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவன் நான்” என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. கடவுளே விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர் அல்ல என்று மக்கள் சொல்வார்கள்; அப்படியிருக்கும்போது, நான் மட்டும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவன் என்று எப்படி நினைக்க முடியும்?

என்னை யார் வேண்டுமானாலும் விமர்சிக்கலாம். ஆனால், என்னுடைய கேள்வி என்னவென்றால்—நான் கதையைப் பற்றிய என்னுடைய உணர்வை நேரடியாக கதாசிரியரிடமே கேட்டிருக்கிறேன். அதற்கான பதிலை அவரிடமிருந்துதான் எதிர்பார்க்கிறேன்.

நான் ஆரம்பத்திலிருந்து இந்தக் கதையை நேசித்த வாசகர். அதனால்தான் இந்தக் கதையில் எனக்கு ஏற்பட்ட ஒரு முரண்பாட்டையும் வெளிப்படையாகச் சொன்னேன்.

நான் கதையை வெறுத்ததால் ராஜியைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லவில்லை. மாறாக, நான் கதையை மிகவும் நேசித்ததால், அந்தக் கதையின் ஆரம்பத்தில் என்னை ஈர்த்த உணர்ச்சி ஓட்டம் மாறியதை என்னால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

“மனதில் பட்டதை மறைத்தால் மனசாட்சி விடாது” என்பார்கள்.

அதனால்தான், எனக்கு உண்மையாகத் தோன்றியதைச் சொன்னேன்.

நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டாலும் சரி. ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும் சரி. கோபப்பட்டாலும் சரி. சிரித்தாலும் சரி. இது உங்கள் கதை. உங்கள் உலகம். உங்கள் கற்பனை.

ஆனால், நான் மட்டும் என்னுடைய உண்மையான வாசகர் உணர்வை மறைத்து, எனக்குப் பிடிக்காத இடத்தையும் “அருமை, அற்புதம்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தால், அது உங்களிடம் செய்யும் பொய்யாக மட்டும் இருக்காது; என்னிடமே நான் செய்யும் பொய்யாகவும் இருக்கும்.

அதனால் தான் நான் வெளிப்படையாகச் சொன்னேன்.

ஒரு உண்மையான வாசகர் எப்போதும் பாராட்டுபவன் மட்டும் அல்ல. சில நேரங்களில் கேள்வி கேட்பான். சில நேரங்களில் விமர்சிப்பான். சில நேரங்களில் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான். ஆனால், அவன் உண்மையாக வாசித்திருந்தால், அந்தக் கருத்துக்குப் பின்னால் ஒரு உணர்வு இருக்கும்.

என்னுடைய இந்த நீண்ட கருத்துக்குப் பின்னாலும் அப்படிப்பட்ட ஒரு உணர்வுதான் இருக்கிறது.

உங்கள் எழுத்தை நான் மதிக்கிறேன். உங்கள் கற்பனை உலகத்தை மதிக்கிறேன். உங்கள் கதையை எப்படி எழுத வேண்டும் என்ற உங்கள் உரிமையை முழுமையாக மதிக்கிறேன்.

ஆனால், ஒரு வாசகராக என்னுடைய மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வையும் மறைக்க முடியவில்லை.

உங்கள் எழுத்தை உண்மையாக வாசித்து, ரசித்து, சில நேரங்களில் கேள்வி கேட்டு, சில நேரங்களில் விமர்சித்து, ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் மனதார வாசிக்கும் — ஒரு அன்பான வாசகர்.

[Shajith]

Lady Chatterley’s Lover
ஆசிரியர்: D. H. Lawrence (டி. எச். லாரன்ஸ்)
முதல் வெளியீடு: 1928
முக்கிய கதாபாத்திரம்: திருமணமான பெண் — Lady Constance Chatterley
கருத்து: ஒரு பெண்ணின் உடல் மற்றும் உணர்ச்சி ஆசைகள், திருமண வாழ்க்கையில் ஏற்படும் வெறுமை, காதல், உடல் ஈர்ப்பு, சமூக வர்க்க வேறுபாடு ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட நாவல்.
இந்த நாவல் அந்தக் காலத்தில் வெளிப்படையான பாலியல் உள்ளடக்கம் மற்றும் பெண்ணின் பாலியல் ஆசைகள்/இன்பம் பற்றிய நேரடியான சித்தரிப்புக்காக பல நாடுகளில் தடைசெய்யப்பட்டது. இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா, இந்தியா, ஜப்பான், ஆஸ்திரேலியா, கனடா உள்ளிட்ட நாடுகளில் இதன் வெளியீடு அல்லது விற்பனைக்கு எதிராக சட்ட நடவடிக்கைகள்/தடைகள் இருந்தன.

இது வெறும் “காமப் புத்தகம்” என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது. அந்தக் காலத்தில் ஒரு திருமணமான பெண்ணின் பாலியல் ஆசை, தனிப்பட்ட விருப்பம், உடல் இன்பம் ஆகியவற்றை வெளிப்படையாக ஒரு இலக்கிய நாவலில் சித்தரித்ததே பெரிய சர்ச்சையாக இருந்தது. அதனால்தான் இன்றும் இது உலகின் மிகவும் பிரபலமான தடைசெய்யப்பட்ட நாவல்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது.

ஒரு வரியில் சொன்னா:
“பெண்ணின் பாலியல் ஆசைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் அந்தக் காலத்து சமூக விதிகளை மீறி வெளிப்படையாக எழுதியதால் உலகம் முழுவதும் சர்ச்சையும் தடையும் சந்தித்த 1928-ஆம் ஆண்டு D. H. Lawrence எழுதிய நாவல் — Lady Chatterley’s Lover.”

1960களில், இந்தப் புத்தகத்தின் uncensored edition-ஐ விற்றதற்காக மும்பை புத்தக விற்பனையாளர் ரஞ்சித் உதெஷி மீது வழக்கு போனது. 1964-ல் இந்திய உச்சநீதிமன்றம் அந்த வழக்கில் தீர்ப்பு வழங்கியது.

காமசூத்திரா
இதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட “வெளியீட்டு ஆண்டு” சொல்ல முடியாது. இது அச்சுப் புத்தகம் போல வெளியானது அல்ல; பழங்காலத்தில் எழுதப்பட்ட நூல். பொதுவாக வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை கி.பி. 3ஆம் முதல் 5ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் உருவானதாகக் கருதுகிறார்கள். அதாவது சுமார் 1,500–1,800 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு.
முக்கியமாக “காமம்” (Kāma) — அதாவது காதல், ஈர்ப்பு, பாலியல் உறவு, இன்பம் மற்றும் மனித உறவுகள் பற்றிய ஒரு பழைய காமசாஸ்திர நூல்.
ஆனால் இது வெறும் “செக்ஸ் பொசிஷன்கள்” பற்றிய புத்தகம் கிடையாது. இதில்:
காதல் மற்றும் ஈர்ப்பு
துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பது
திருமணம் மற்றும் குடும்ப உறவுகள்
கணவன்–மனைவி உறவு
ஒருவரை ஒருவர் கவரும் விதங்கள்
சமூக வாழ்க்கை மற்றும் நடத்தை
பாலியல் உறவு மற்றும் இன்பம்
அந்தக் காலத்துச் சமூகத்தில் இருந்த சில உறவு முறைகள்
போன்ற பல விஷயங்கள் பேசப்படுகின்றன. பிரபலமான “உடலுறவு நிலைகள்” பற்றிய பகுதி முழு நூலின் ஒரு பகுதி மட்டுமே; முழு நூலையும் அதற்குள் மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது.

இன்றைக்கு காமசூத்திரா இந்தியாவில் முழுமையாகத் தடை செய்யப்பட்ட புத்தகம் இல்லை. இந்தியாவில் இதன் பல பதிப்புகள் நூலகங்களிலும், பதிப்பகங்களிலும் கிடைக்கின்றன. இந்தியாவின் இந்திரா காந்தி தேசிய கலை மையத்தின் அரிய நூல் சேகரிப்பிலும் Kama Sutra of Vatsyayana பதிப்புகள் பதிவாகியுள்ளன.
ஆனால், காலனித்துவ காலத்தில் பாலியல் உள்ளடக்கத்துக்கு எதிரான சட்டங்கள் மற்றும் சமூகத் தடைகள் இருந்ததால், இதன் சில மொழிபெயர்ப்புகள் மற்றும் பதிப்புகள் சர்ச்சைக்குள்ளானது. குறிப்பாக 19ஆம் நூற்றாண்டில் ரிச்சர்ட் பர்ட்டனின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு “private circulation only” என்ற முறையில் வெளியிடப்பட்டது.

காமசூத்திரா என்பது வாத்ஸ்யாயனர் எழுதிய பழமையான இந்திய சமஸ்கிருத நூல்.
இது வெறும் காமக் காட்சிகள் பற்றிய புத்தகம் அல்ல; காதல், உறவு, திருமணம், பாலியல் வாழ்க்கை மற்றும் மனித இன்பம் பற்றிய பழமையான வழிகாட்டி நூல்..

இந்த இரண்டு படைப்புகளின் விவரங்களையும் இங்கே குறிப்பிட்டதற்கான காரணம் என்னவென்றால், "அவள் இதயத்தின் மொழி" கதையை இந்தப் படைப்புகளுடன் ஒப்பிட வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல; இந்தக் கதையுடன் எனக்கு ஏற்பட்ட அந்த ஆழமான தொடர்பை விளக்குவதற்காகத்தான்.
நான் இந்தக் கதையை வெறும் ஒரு காமக் கதையாக மட்டும் படிக்கவில்லை. ஒரு திருமணமான பெண்ணின் மனநிலை, அவளுக்குள் இருக்கும் தனிமை, நிறைவேறாத உணர்ச்சிகள், உடல் மற்றும் மனத் தேவைகள், சமூகத்தின் கட்டுப்பாடுகள், உறவுகளுக்குள் உருவாகும் வெறுமை, அந்த வெறுமைக்குள் வேறொருவர் நுழையும்போது ஏற்படும் மனமாற்றங்கள் — இவை அனைத்தையும் கவனித்துப் படித்ததால்தான் இந்தக் கதையுடன் நான் இவ்வளவு ஆழமாக ஒன்றிப் போனேன்.
அதனால்தான் Lady Chatterley’s Lover மற்றும் காமசூத்திரம் போன்ற படைப்புகளை இங்கே குறிப்பிட்டேன். அந்தப் படைப்புகளின் நோக்கமும், அவற்றில் பேசப்படும் மனித உணர்வுகளும், உறவுகளும், பெண்ணின் ஆசைகளும், மனநிலைகளும் எந்த அளவுக்கு வெறும் உடல் சார்ந்த விஷயங்களைத் தாண்டி செல்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொண்ட ஒருவராகத்தான் நான் இந்தக் கதையையும் படித்தேன்.
அதேபோல, "அவள் இதயத்தின் மொழி" கதையிலும் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை, திருமண உறவுக்குள் இருக்கும் வெறுமை, அவளது தனிமை, அவளுக்குள் உருவாகும் ஆசைகள், மனப்போராட்டங்கள் மற்றும் அந்த உணர்ச்சிகளுக்குள் மற்றொரு மனிதன் நுழையும் விதம் ஆகியவை பல இடங்களில் என்னை ஆழமாகத் தொட்டன. அதனால்தான் இந்தக் கதையை நான் மற்றொரு சாதாரண காமக் கதையாகப் பார்க்கவில்லை. இந்தக் கதையின் பின்னால் இருக்கும் அந்த உணர்ச்சி ஓட்டத்தையும், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் புரிந்துகொண்டு படித்தேன்.
"காயத்தை அறிந்தவனுக்குத்தான் வலியின் ஆழம் புரியும்" என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு கதையை மேலோட்டமாகப் படிப்பவருக்கும், அந்தக் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்குள் சென்று படிப்பவருக்கும் ஒரே கதை ஒரே மாதிரியாகத் தெரியாது. நான் இந்தக் கதையை எந்தக் கோணத்தில் படித்தேன் என்பதைக் கூறுவதற்காகத்தான் இந்த இரண்டு படைப்புகளையும் உதாரணமாகக் குறிப்பிட்டேன்.
எனவே, இந்தப் புத்தகங்களின் விவரங்களை இங்கே பகிர்ந்ததன் நோக்கம், "அவள் இதயத்தின் மொழி" கதையை அந்தப் புத்தகங்களுடன் சமமாக்குவதோ, ஒப்பிட்டு மதிப்பிடுவதோ அல்ல. மாறாக, அந்தப் படைப்புகளில் பேசப்படும் மனித உணர்வுகளையும், பெண்ணின் மனநிலையையும், உறவுகளுக்குள் உருவாகும் வெறுமையையும் புரிந்துகொண்டு படித்த ஒரு வாசகராக, இந்தக் கதையையும் நான் எந்த அளவுக்கு ஆழமாகப் படித்தேன் என்பதை விளக்குவதற்காகத்தான்.
"எண்ணித் துணிக கருமம்" என்பார்கள். அதுபோல, இந்தக் கதையைப் பற்றி நான் இவ்வளவு வெளிப்படையாகக் கருத்து சொல்வதற்கு முன்பும், இந்தக் கதையை நான் எப்படிப் படித்தேன், எதற்காகப் படித்தேன், என்னை எது ஈர்த்தது, எங்கே அந்த ஈர்ப்பு குறைந்தது என்பதைப் பற்றி நான் நிறைய யோசித்திருக்கிறேன்.
அதனால்தான், இந்தக் கதையை வெறும் காமத்துக்காகப் படித்த வாசகராக நான் என்னை ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. ஒரு வாசகராக, ஒரு கதையின் உணர்ச்சிகளுக்குள் சென்று, அதன் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டு, அந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு மாற்றத்தையும் கவனித்து படித்த ஒருவராகத்தான் என்னை நான் பார்க்கிறேன்.
இந்தக் கதையுடன் எனக்கு இருந்த அந்த ஆழமான தொடர்பை விளக்குவதற்காகத்தான் இந்த இரண்டு படைப்புகளையும் இங்கே குறிப்பிட்டேன். வேறு எந்த நோக்கமும் இல்லை.

Maybe this comparison came to my mind because I work in the medical field. When we treat a patient, we always want to know everything in detail — their mental state, what is happening inside their body, and every aspect of their condition. We want to understand everything clearly and completely.

In the same way, I discussed everything about this story with you openly and honestly, without hiding anything. I shared all the information I knew with you sincerely and with an open heart. That is why I explained all these details about this story to you.

[madhus369]

இந்த கதைய நீங்க நிறுத்தினதும், சில நாட்கள் இங்க வரதையே விட்டுட்டேன்... நல்ல வேளை இப்ப வந்து பார்த்தேன்...
வழக்கம் போல கிளப்பி இருக்கீங்க.
ராஜ் என்ன பண்ணினாலும், பிரகாஷை மிஞ்சறது ரொம்ப கஷ்டம். ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பண்ணினாதான் பவிக்கு அடுத்த லெவல் சுகம் வரும்னு நினைக்கறேன்... ஆனா.. நீங்க எழுதற ஸ்டைல்ல எழுதுங்க... அமர்க்களமா வளரும் காவியம் இது !

[zacks]

Shajith  நீங்கள் கதையை விமர்ச்சிக்கு முறை மற்றும் அதன் உடன் பல விவரங்களை பதிவிடும் அழகு... உதாரணம் கூட பழமொழி எல்லாம் உங்களின் அறிவு முதிர்ச்சியை காட்டுகிறது...அன்பு, காதல், மற்றும் காமம் அதின ஆழத்தை அழகாக படம் படிந்து காட்டுநீர்கள்....நீங்கள் இந்த கதையை உள்வாங்கி ஒரு முன்றாவது கண் போல் கதைவுடன் பயணிக்கிறார்கள்.. உங்களின் புரிதால் அர்ப்பாரியாதது....தொடர்ந்து கதையை அழமாக உணர்ந்து பகிரவும்..

.விமர்ச்னர்களுக்கு மிக்க நன்றி

யாழினி ஒரு மிக சிறந்த எழுத்தாளர் இது ஒரு காம கதையாக இருந்ததும் மிக அழகாக கையை விபரிப்பது மிக அழகு..... மிக்க திறமை நிறைந்தவர்...நிறைந்த பொறுமை மிக்கவர்....கதையை எழுதி அதை எத்தனை தடவை பாத்து பார்த்து திருத்தம் செய்து பதிவிட்டு இருப்பர் வாசகர்காக....உங்களின் அர்ப்பரிபா உழைப்புக்கு நன்றி...

கதையை நிறுத்தாமல் தொடர்ந்து பகிரவும்....

[Vimala Dayalan]

vantha velai mudinchiruchu illa appuram enna hairkku laabam pathi pesura paaaa    the   si

டேய் தங்கிலீஷ் ஹேய்ரு.. முதல்ல என் கமென்டை நல்ல படிடா.

[Navelsky]

Excellent Narrative ??

[showstopernew]

நண்பா அடுத்த பதிவிற்காக காத்திருக்கிறோம்.

[manigopal]

ராஜ் - ivarayum again kondu vaanga...

[yazhiniram]

-------------
Part 222:
-------------
"பவி... எப்படிடி இருந்துச்சு?" அப்படின்னு அவன் கேட்டான்.

இந்த கேள்வியை நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல.

என் புண்டைய இப்படி ரணகளமாக்கிட்டு, இப்போ வந்து எங்கிட்டயே மார்க் கேக்குறான் பாரு.

எனக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னே தெரியல.

திடீர்னு ஒரு கூச்சம் வந்துடுச்சு எனக்கு.

அவன் நெஞ்சில படுத்துட்டு இருந்த என் முகமே செவந்து போச்சு.

என் கன்னம் ரெண்டும் சூடாகி திகுதிகுன்னு எரிய ஆரம்பிச்சுது.

சிரிப்பு ஒரு பக்கம் பொத்துக்கிட்டு வருது.

இப்படி ஒரு உச்சத்தை நான் என் வாழ்க்கையில அனுபவிச்சதே கிடையாது.

ஆனா அத எப்படி நான் அவன்கிட்ட ஓப்பனா சொல்றது?

"நீ ஓத்ததுல என் உயிர் சொர்க்கத்துக்கு போய்ட்டு வந்துச்சுடா" ன்னு சொல்ல முடியுமா?

எனக்கு வெக்கமா இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் முகத்தை திருப்பி அவனோட கழுத்துக்குள்ள புதைச்சுக்கிட்டேன்.

என் உதடுகளை அவனோட கழுத்து நரம்புல லேசா உரசினேன்.

நான் சிரிக்கிறத அவன் பாத்துட கூடாதுன்னு என்னோட முகத்தை நல்லா மறைச்சுக்கிட்டேன்.

"கேட்காதடா..." னு நான் மெதுவா முணுமுணுத்தேன்.

என் குரல் அந்த ஏசி காத்துல ஒரு கிசுகிசுப்பு மாதிரி வந்துச்சு.

அவன் என் கூச்சத்தை பாத்துட்டு லேசா சிரிச்சான்.

அவனோட நெஞ்சு குலுங்குறத நான் என் முகத்தால உணர்ந்தேன்.

"ஏன்டி கேட்கக் கூடாது?" அவன் என்னை சீண்டுனான்.

அவன் குரல்ல ஒரு குறும்பு கொப்பளிச்சுது.

நான் அவனோட தோள்பட்டையில லேசா ஒரு கிள்ளு கிள்ளினேன்.

"சும்மா இருடா... எனக்கு வெக்கமா இருக்கு..." நான் சிணுங்குனேன்.

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே அவனோட ஒரு கைய என் தலைக்கு பின்னாடி கொண்டு வந்தான்.

என் முடிக்குள்ள அவனோட விரல்களை விட்டு கோதிக்கிட்டே, என் தலைய லேசா நிமிர்த்தினான்.

அவனோட முகத்தை பாக்காம நான் குனிஞ்சே இருந்தேன்.

அவன் தன் விரல்களால என் தாடைய பிடிச்சு மெதுவா மேல தூக்குனான்.

என் கண்களை நேரா பாத்தான்.

அவன் கண்ணுல ஒரு ஜெயிச்ச திமிர் தெளிவா தெரிஞ்சுது.

"என்கிட்ட என்னடி வெக்கம்?" அவன் கண்ணடிச்சான்.

நான் என் உதட்டை பற்களால கவ்விக்கிட்டு அவனை பாத்தேன்.

"ஆமாடா... சும்மா கேள்விய கேட்டு உயிர வாங்காத..." நான் செல்லமா முரண்டு பிடிச்சேன்.

அவன் என் கூந்தலை கோதிக்கிட்டே என்னை இன்னும் நெருக்கமா இழுத்துக்கிட்டான்.

என்னை விடக்கூடாதுன்னு அவன் முடிவு பண்ணிட்டான்.

"இல்ல... நீ சொல்லித் தான் ஆகணும்..." அவன் விடாப்பிடியா இருந்தான்.

"சொல்லு பவி... எப்படி இருந்துச்சு?" அவன் மறுபடியும் கேட்டான்.

இந்த முறை அவன் குரல்ல ஒரு உரிமை இருந்துச்சு.

ஒரு புருஷன் தன் பொண்டாட்டிகிட்ட கேக்குற மாதிரி ஒரு தொனி.

சரி இவ்ளோ கேக்குறான்ல, அதனால சொல்லலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

ஆனா அவனுக்கு ரொம்ப ஈஸியா நான் ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சுனு சொல்ல விரும்பல.

அவனோட மிதப்பை கொஞ்சம் குறைக்கணும்னு எனக்கு தோணுச்சு.

நான் என் முகத்துல இருந்த வெக்கத்தை எல்லாம் ஓரமா தள்ளிட்டு, கேஷுவலா மாற ட்ரை பண்ணேன்.

உள்ளுக்குள்ள எனக்கு ஒரு சந்தோஷம், ஒரு கிறக்கம்.

என் வாழ்க்கையிலயே இப்படி ஒரு சுகத்தை நான் அனுபவிச்சதே இல்ல.

என் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு செல்லும் இப்போவும் அவனுக்காக துடிச்சுக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.

அவனோட சுன்னி என் புண்டைய ரெண்டா பொளந்தப்போ நான் கண்ட சொர்க்கம் இன்னும் என் கண்ணு முன்னாடி தான் நிக்கிது.

நான் அவனுக்கு கீழ கிடந்து, 'இன்னும் குத்துடா,   இன்னும் நல்லா ஓலுடா'னு கெஞ்சுனது எல்லாம் எனக்கு நியாபகம் வந்துச்சு.

ஆனா அதையெல்லாம் அப்படியே வெளிய காட்டிக்கிட்டா என்ன ஆகுறது?

அவன் ரொம்ப ஈஸியா என்னைய ஜெயிச்சுட்டான்ங்குற நினைப்பு அவனுக்கு வந்துடக் கூடாது.

அவன இன்னும் கொஞ்சம் ஏங்க வைக்கணும், சீண்டி பாக்கணும்னு எனக்குள்ள ஒரு சின்ன குறும்பு.

ஒரு பொண்ணா எனக்குள்ள இருக்குற அந்த இயல்பான பிகு பண்ற குணம் வெளிய வந்துச்சு.

நான் என் தொண்டைக்குள்ள வந்த சிரிப்பை ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு அடக்கினேன்.

என் மூஞ்சிய ரொம்ப சீரியஸா, ஒண்ணுமே நடக்காத மாதிரி வெச்சுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ள இழுத்து விட்டு, என்னைய நானே ரிலாக்ஸ் பண்ணிக்கிட்டேன்.

அவனோட நெஞ்சுல என் கையை வெச்சுக்கிட்டேன்.

அடர்த்தியா இருந்த அவனோட நெஞ்சு முடிக்குள்ள என் மென்மையான விரல்களை விட்டேன்.

என் நகத்தால அவனோட சதையில லேசா ஒரு கோடு போட்டேன்.

என் நகம் பட்டதும் அவனோட உடம்பு சிலிர்க்கிறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

அவன் ஏதோ ஒரு பெரிய அவார்ட் வாங்குன மாதிரி, என் சர்டிபிகேட்காக மூச்ச அடக்கி வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தான்.

அவனை நேரா பாத்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சேன்.

ரொம்ப செயற்கையா, ஏதோ கடமைக்கு சிரிக்கிற மாதிரி ஒரு சின்ன சிரிப்பு.

"பரவால்ல..." நான் சாதாரணமா சொன்னேன்.

என் குரல்ல எந்த ஒரு எக்சைட்மென்ட்டும் இல்லாம, ரொம்ப பிளாட்டா சொன்னேன்.

அவ்ளோ நேரம் துள்ளி துள்ளி அவனுக்கு ஈடு குடுத்தவ, இப்போ சம்பந்தமே இல்லாம இப்படி சொன்னதும் அவனுக்கு ஒண்ணுமே புரியல.

"பரவால்லயா?" அவன் புருவத்தை சுருக்கினான்.

அவன் குரல்ல ஒரு பெரிய ஏமாற்றம் அப்பட்டமா தெரிஞ்சுது.

நான் என்னமோ, 'அப்பாடா, நீ ஒரு ஆம்பளைடா'னு புகழ்ந்து தள்ளுவேன்னு அவன் எதிர்பார்த்துருக்கான் போல.

ஆனா நான் போட்ட அந்த 'பரவால்ல'ங்குற ஒத்த வார்த்தை அவனோட ஈகோவை லேசா உரசிடுச்சு.

அவன் முகத்துல இருந்த திமிர் அப்படியே காணாம போயி, ஒரு கொழப்பம் வந்துச்சு.

அவன் மூஞ்சிய பாக்க பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ சிரிப்பு வந்துச்சு.

"ஆமா... ஓகே தான்..." நான் அடுத்த குண்டை தூக்கி போட்டேன்.

அவன் என்னைய ரெண்டா கிழிச்சு எடுத்ததை நான் 'ஓகே தான்' னு சொல்லிட்டேன்.

நான் சொன்னதை கேட்டதும் அவனுக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டுச்சு.

அவனோட கண்ணு ரெண்டும் அகலமா விரியுறத நான் பாத்தேன்.

"என்னடி சொல்ற?"ங்குற மாதிரி அவன் என்னைய வெறிச்சு பாத்தான்.

சத்தியமா சொல்றேன், அவன் மூஞ்சிய பாக்கவே எனக்கு சிரிப்பு தாங்க முடியல.

என் கீழ் உதட்டை பற்களால ரொம்ப டைட்டா கடிச்சுக்கிட்டேன், இல்லனா நான் சத்தமா சிரிச்சுருப்பேன்.

அவனை இப்படி தவிக்க விடுறது எனக்கு அவ்ளோ ஜாலியா இருந்துச்சு.

நான் சிரிக்காம ரொம்ப சீரியஸா இருக்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

ஏதோ ஒரு போர் அடிக்கிற படம் பாத்துட்டு வெளில வந்த மாதிரி ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுத்தேன்.

அவன் நெஞ்சுல படுத்துக்கிட்டே என் விரலால அவனோட நிப்புளை சுத்தி வட்டம் போட்டேன்.

அவனோட அந்த சின்ன காம்பு, என் விரல் பட்டதும் குளிருல லேசா விறைச்சு நின்னுச்சு.

அதை என் நகத்தால லேசா சுரண்டி விட்டுக்கிட்டே நான் அவனை பாக்கால.

"வெறும் ஓகே தானா?" அவன் அதிர்ச்சியா கேட்டான்.

அவனால அதை ஏத்துக்கவே முடியல.

அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் மான்ஸ்டரை உள்ள விட்டு என்னை கதற விட்டது அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்.

அப்படி இருந்தும் நான் 'ஓகே'னு சொல்றதை அவனால செரிக்க முடியல.

நான் என் முகத்தை லேசா தூக்கி அவனை ரொம்ப கேஷுவலா பாத்தேன்.

"பின்ன என்னடா? சும்மா ஏதோ டைம் பாஸ் ஆச்சு..."னு நக்கலா சொன்னேன்.

அவ்ளோ தான்... அந்த வார்த்தைய கேட்டதும் அவனுக்கு லேசா கோபம் வந்துருச்சு.

அவன் உடனே அவனோட ஒரு கையை என் இடுப்பு பக்கம் கொண்டு வந்தான்.

அவனோட கை என் சாஃப்ட்டான இடுப்பு வளைவுல வந்து பதிஞ்சுது.

என் இடுப்பு சதையை அவனோட கையால அப்படியே பிசைஞ்சான்.

சும்மா தடவல, நல்லா ஒரு பிடி பிடிச்சு அழுத்தி கசக்குனான்.

"ஆஹ்..." நான் லேசா கத்துனேன்.

அவன் பிசைஞ்சதுல கொஞ்சம் வலியும், நிறைய சுகமும் இருந்துச்சு.

"டைம் பாஸ் ஆச்சா உனக்கு?" அவன் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தி பிடிச்சான்.

"ஆமா... நீ அவ்ளோ முக்கின... சரி பாவம் ஏதோ பண்றான்னு நானே அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்..." னு நான் அளந்து விட்டேன்.

அவனுக்கு இப்போ இன்னும் வெறி ஏறிடுச்சு.

"நான் முக்குனேனா? இங்க யாருடி முக்குனது?" னு என் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டா பிசைஞ்சான்.

"ஆமாடா... நீ ஏதோ பெருசா எதிர்பாக்குற போல..."னு நான் அவனை வம்பிழுத்தேன்.

நான் அவனுக்கு கொஞ்சம் கூட விட்டு குடுக்கவே இல்ல.

அவன் என்னைய முறைச்சு பாத்தான்.

அவன் முறைக்குறதை பாக்க அவ்ளோ கியூட்டா இருந்துச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன் என்னைய முறைக்குறான், ஆனா எனக்கு அது ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.

"நான் பண்ணதுல நீ கத்துன கத்துல இந்த ரூமே ஆடிப்போச்சு..." அவன் சொன்னான்.

அவன் சொன்னது நூறு சதவீதம் உண்மை தான்.

நான் போட்ட சத்தத்துல, இந்த பெட்ல இருந்த ஸ்ப்ரிங் எல்லாம் கழண்டு வந்திருக்கும்.

ஆனா அதை நான் எப்படி ஒத்துக்க முடியும்?

"நானா? நான் எங்கடா கத்துனேன்?" நான் ஒண்ணுமே தெரியாத பாப்பா மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.

"அடப்பாவி..." னு அவன் வாய பொளந்தான்.

"ஏதோ எனக்கு முச்சு வாங்குச்சு... அவ்ளோ தான்..." னு நான் சமாளிச்சேன்.

"முச்சு வாங்குச்சா? ஏசி இவ்ளோ குளிர்ல ஓடுதுடி... இதுல முச்சு வேற வாங்குச்சா உனக்கு?" அவன் கிண்டலா கேட்டான்.

"ஆமா... ரூம்ல காத்து பத்தல..." னு நான் அடிச்சு விட்டேன்.

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே என்னை அவன் மேல இன்னும் ஒட்டி இழுத்தான்.

அவனோட ரெண்டு கைகளாலயும் என்னைய சுத்தி வளைச்சு பிடிச்சுக்கிட்டான்.

அவனோட உடம்போட என்னோட உடம்பு இப்போ எந்த கேப்பும் இல்லாம ஒட்டிக்கிச்சு.

அவனோட அந்த சுருங்குன சுன்னி மறுபடியும் என் தொடையில வந்து உரசுச்சு.

"நீ கத்துன கத்தல் சத்தம் கீழ ரோட்டு வரைக்கும் கேட்டுருக்கும்டி..."

"ச்சீ... போடா... சும்மா பொய் சொல்லாத..." நான் அவன நெஞ்சுல செல்லமா அடிச்சேன்.

"பொய்யா? வேணும்னா கீழ செக்யூரிட்டி கேபின்ல போய் கேட்டு பாத்துட்டு வரட்டுமா?" னு அவன் நக்கல் பண்ணான்.

"ஏய்... அடி வாங்குவ நீ..." னு நான் பொய்யா கோபப்பட்டேன்.

அவனோட கை என் இடுப்புல இருந்து மெதுவா கீழ இறங்குச்சு.

அது நேரா என் குண்டிக்கு போச்சு.

என் சூத்துல லேசா ஒரு அடி அடிச்சான்.

"பளார்" னு ஒரு சின்ன சத்தம் கேட்டுச்சு.

"இது தான துள்ளி துள்ளி எனக்கு ஈடு குடுத்துச்சு?" அவன் கேட்டான்.

அவன் கேட்ட விதத்துல எனக்கு வெக்கம் புடுங்கிட்டு வந்துச்சு.

நான் என் இடுப்பை தூக்கி அவனுக்கு குத்துனது எல்லாம் எனக்கு மறுபடியும் நியாபகம் வந்துச்சு.

ஆனா இப்போவும் நான் ஒத்துக்க தயாரா இல்ல.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே என் முகத்தை அவனோட நெஞ்சுல தேய்ச்சேன்.

என் தலைமுடி அவனோட கழுத்துல பட்டு உரசுச்சு.

"அது தானா ஆடுச்சுடா... நான் ஒன்னும் பண்ணல..." நான் நழுவுனேன்.

"ஓ... தானா ஆடுச்சா? அப்போ இந்த பெட் தான் தானா மேலயும் கீழயும் குதிச்சுதா?" அவன் விடாம கேட்டான்.

"ஆமா, ஸ்ப்ரிங் மெத்தைல அப்டி தான் குதிக்கும்..." னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

என்னோட இந்த பேச்சை அவன் ரொம்ப ரசிச்சான்.

ஒரு பொண்டாட்டி, அவ புருஷன் கிட்ட கூட இவ்ளோ ஃப்ரீயா, இவ்ளோ ஜாலியா பேசி இருக்க மாட்டா.

ஆனா நான் அவன்கிட்ட எந்த ஒரு ஃபில்டரும் இல்லாம பேசிட்டு இருந்தேன்.

அவன் என்னைய ரொம்ப ரசிச்சு பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் அவன இப்படி சீண்டுறது அவனுக்கும் பிடிச்சிருக்குன்னு எனக்கு புரிஞ்சுது.

எங்களுக்குள்ள ஒரு புது விதமான நெருக்கம் இப்போ உருவாகிடுச்சு.

நான் என் இடுப்பை லேசா ஆட்டி அவனோட உடம்போட இன்னும் உரசினேன்.

அந்த நேரத்துல தான் எனக்கு காலையில நடந்த விஷயம் ஞாபகம் வந்துச்சு.

இந்த ரணகளம் எல்லாம் எப்படி ஆரம்பிச்சுதுன்னு நான் யோசிச்சு பாத்தேன்.

நான் என் தலைய லேசா தூக்கி அவன நேரா பாத்தேன்.

"சரி, எல்லாத்தயும் விடு... நீ போன்ல என்னமோ சொன்னியே?" நான் கேட்டேன்.

"நான் என்ன சொன்னேன்?" அவன் புரியாம கேட்டான்.

நான் என் ஆள்காட்டி விரல நீட்டி அவன் மூக்குல லேசா தட்டுனேன்.

"உன்ன எனக்கு ரொம்ப நல்லா தெரியும்டா..." நான் ஆரம்பிச்சேன்.

"நீ போன் பண்ணி என்ன சொன்ன? 'பவி, உன்ன இன்னொரு தடவ புடவையில பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு' னு தான சொன்ன?"

அவன் முகம் லேசா மாறுறத நான் கவனிச்சேன்.

நான் விடல.

"'சத்தியமா சொல்றேன் பவி, நான் உன்ன தொடவே மாட்டேன், அஞ்சு நிமிஷம் பாத்துட்டு அப்படியே போய்டுவேன்' னு நீ தானடா உருகின?"

நான் சொல்ல சொல்ல அவனுக்கு சிரிப்பு வந்துருச்சு.

நான் அவன் நெஞ்சுல ஓங்கி ஒரு அடி அடிச்சேன்.

"இப்படி பொய் சொல்லித்தானேடா இந்த வாட்ச்மேன் வேலை பாக்குற ஆளு ஒரு குடும்பப் பொண்ண மயக்கிட்டான்?" நான் நக்கலா கேட்டேன்.

"தொடவே மாட்டேன்னு சொல்லிட்டு, இப்போ பாரு, என்னை எப்படி சின்னாபின்னமாக்கி வெச்சுருக்க..."

நான் அவன கிண்டல் பண்றத அவன் ரொம்ப என்ஜாய் பண்ணான்.

அவனோட நெஞ்சு குலுங்க அவன் சிரிக்க ஆரம்பிச்சான்.

அந்த சிரிப்புல ஒரு திருட்டுத்தனம் ஒழிஞ்சுருந்துச்சு.

"ஆமா... நான் சும்மா பாக்க தான் வந்தேன்..." அவன் ஒத்துக்கிட்டான்.

அவனோட கண்கள் என் முகத்துல இருந்து மெதுவா கீழ இறங்குச்சு.

என் கழுத்து, என் நெஞ்சுக்கிட்ட, அப்புறம் நேரா என் மார்பகங்கள் மேல வந்து நின்னுச்சு.

என் முலைகள் ரெண்டும் அவனோட உடம்போட நசுங்கி பிதுங்கி இருந்துச்சு.

அதுக்கு நடுவுல என் காம்புகளோட விறைப்பு...

அவன் பார்வையை அங்கேயே வெச்சுக்கிட்டு என் காதோரமா முணுமுணுத்தான்.

"ஆனா நீ கதவ தொறந்து நின்னப்போ... அந்த புடவையில..." அவன் மூச்சு விட்டான்.

"தலை நிறைய மல்லிகைப்பூ வெச்சுக்கிட்டு, அவளோ அழகா நின்னடி..."

அவன் சொல்றப்போவே அவனோட குரல்ல ஆசை மயக்கம் மறுபடியும் எட்டி பாத்துச்சு.

"அந்த புடவைல, உன்னோட இடுப்ப கொஞ்சமா காட்டிட்டு நின்ன அழக பாத்ததும்..."

அவன் தன் கையால என் இடுப்ப மறுபடியும் தடவுனான்.

"எந்த ஆம்பளையாலடி கண்ட்ரோல் பண்ண முடியும்?" அவன் என்னைய கேட்டான்.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே என் உதட்ட கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"உன்ன பாத்த அந்த செகண்டே, உன்னைய அப்படியே கட்டி புடிச்சு முத்தம் கொடுக்கணும்னு தான் தோணுச்சு..."

"அப்புறம் சும்மா தொட்டு மட்டும் பாக்கலாம்னு தான், நான் உன்ன தொட வந்தேன்.." அவன் சமாதானம் சொன்னான்.

நான் அவன கிண்டலா ஒரு லுக் விட்டேன்.

"ஓ... சும்மா தொட்டு பாத்துட்டு அப்படியே கிளம்பி இருப்பியாக்கும்?" நான் புருவத்த தூக்கி கேட்டேன்.

அவன் என் நெத்தியில இருந்த முடிய ஒதுக்கி விட்டான்.

"நிஜமா பவி... நான் அப்படித்தான் நெனச்சேன்..." அவன் பொய் சொன்னான்.

"ஆனா நீ செஞ்ச வேலையில தான் என் பிளான் எல்லாம் தவிடுபொடியாகிடுச்சு..." அவன் டக்குனு பழிய என் மேல தூக்கி போட்டான்.

நான் அதிர்ச்சியா அவன பாத்தேன்.

"நானா? நான் என்னடா செஞ்சேன்?" நான் கண்ணை விரிச்சு கேட்டேன்.

"பின்ன என்னடி... நான் அழுக்கா இருக்கன்னு சொல்லி, என்னைய பாத்ரூம்க்குள்ள போக சொல்லி, அங்க என்னை அம்மணமா குளிக்க வெச்ச..."

"நீ சோப்பு போட்ட விதத்துலயே எனக்கு சூடு ஏறிடுச்சு..." அவன் பழிய முழுசா என் பக்கம் திருப்புனான்.

"அடப்பாவி... நானாடா கூப்ட்டேன்? நீ தான முதுகுல சோப்பு போட வரச் சொன்ன?"

நாங்க ரெண்டு பேரும் இப்போ புதுசா காதலிக்கிற ஜோடி மாதிரி செல்லமா சண்டை போட்டுக்கிட்டு இருந்தோம்.

அவன் என் மேல பழி போடுறதும், நான் அவன திட்டுறதுமா அந்த ரூம்ல ஒரு ஜாலியான கலாட்டா நடந்துட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவன்கிட்ட சண்டை போட்டுக்கிட்டே இருக்கும் போது, என் கைகள் சும்மா இல்ல.

என் விரல்கள் அவனோட நெஞ்சுல இருந்து மெதுவா கீழ இறங்குச்சு.

அவனோட வயிறு, தொப்புள் குழி... அங்க இருந்த அந்த வியர்வை துளிகள தடவிக்கிட்டே என் கை கீழ போச்சு.

எனக்கு இப்போ எந்த ஒரு தயக்கமும் கூச்சமும் கிடையாது.

என் கை அவனோட தொப்புளுக்கு கீழ இருக்குற அந்த அடர்த்தியான முடிக்குள்ள நுழைஞ்சுது.

அங்க இருந்து என் கை இன்னும் கொஞ்சம் கீழ போச்சு.

அங்க சாஃப்ட்டா, சுருங்கி கிடந்த அவனோட சுன்னிய என் கை புடிச்சுது.

சும்மா தூங்குற நிலையில இருந்த அந்த சுன்னி, என் கை பட்டதும் லேசா ஒரு துடிப்பு துடிச்சுது.

நான் எந்த ஒரு யோசனையும் இல்லாம அதை என் உள்ளங்கையில வெச்சுக்கிட்டேன்.

அது இப்போ விறைப்பு குறைஞ்சு மெத்துனு இருந்தாலும், அதோட அந்த தடிமன் என்னைய ரொம்ப ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.

ஒரு சுன்னி தூங்குறப்போவே இவ்வளவு தடியா இருக்குமான்னு நான் நெனச்சு பாத்தேன்.

கார்த்திக்கோடது விறைச்சு நின்னாலே இதுல பாதி தான் இருக்கும்.

ஆனா இவனோடது இப்போ சுருங்கி கிடக்கும் போது கூட என் கையை ரொப்பிட்டு இருந்துச்சு.

என் விரல்கள் அந்த சுன்னியோட தோலை லேசா தடவி கொடுத்துச்சு.

அப்படி நான் தடவும் போது, அந்த சுன்னியோட மொட்டு பகுதியில ஒரு பிசுபிசுப்பு எனக்கு தெரிஞ்சுது.

என் விரல்கள் அந்த ஈரத்துல பட்டு வழுக்கிட்டு போச்சு.

அது வேற எதுவும் இல்ல... என் புண்டையில இருந்து வழிஞ்ச ஜூஸும், அவனோட கஞ்சியும் கலந்த ஒரு ஈரம்.

அவன் என்னை ஓத்து முடிச்சதுக்கு அப்புறமும், அந்த எவிடன்ஸ் அவனோட சுன்னியில அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த பிசுபிசுப்பான மொட்டை என் கட்டை விரலால நான் லேசா தேய்ச்சேன்.

அந்த நேரம் பாத்து, என் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு சூடான துளி லேசா கீழ இறங்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

அது அவனோட கஞ்சி.

என் கூதியில இருந்து மெதுவா நழுவி, என் தொடை இடுக்கு வழியா கீழ வந்து பெட்ஷீட்ல 'சொட்' னு விழுந்துச்சு.

இந்த ஃபீலிங்... அந்த பிசுபிசுப்பு, அந்த ஈரம், என் கையில இருக்குற அவனோட சுன்னி...

இதெல்லாம் சேந்து என்னை மறுபடியும் கிறங்கடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் இயல்பா, ஒரு உரிமையோட அவனோட சுருங்குன சுன்னிய என் கையில வெச்சு பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

[yazhiniram]

------------
Part 223:
------------

நான் இயல்பா, ஒரு உரிமையோட அவனோட சுருங்குன சுன்னிய என் கையில வெச்சு பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அது சாஃப்ட்டா, ஒரு பஞ்சு மாதிரி என் உள்ளங்கைக்குள்ள அடங்கி கிடந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி என் புண்டைய கிழிச்சு எடுத்த அதே ஆயுதம் தானா இதுனு எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ, ஒரு பச்சக் குழந்தை மாதிரி என் விரல்களுக்கு நடுவுல தூங்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் பேசிக்கிட்டே என் கட்டை விரலால அதோட மேல்பகுதிய லேசா தடவி குடுத்தேன்.

பிரகாஷ் பேசுறத அப்படியே நிப்பாட்டிட்டான்.

அவன் ஏன் அமைதியானான்னு நான் நிமிர்ந்து அவன பாத்தேன்.

அவனோட கண்கள் லேசா சொருகி இருந்துச்சு.

அவன் மூச்சு விடுற வேகம் மறுபடியும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

"என்னடா... பேச்சேயே காணோம்?" நான் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

அவன் பதில் சொல்லல.

பதிலுக்கு அவனோட தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு முனகல் சத்தம் வந்துச்சு.

"ம்ம்ம்..." னு லேசா முனகிக்கிட்டு தலைய தலையணையில அழுத்துனான்.

நான் என் கைய கீழ பாத்தேன்.

என் உள்ளங்கைக்குள்ள சுருங்கி கிடந்த அவனோட சுன்னி இப்போ ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் ரொம்ப மெதுவா என் விரல்களால அத உருவி விட்டேன்.

என் கட்டை விரல் நேரா போய் அந்த சுன்னியோட விளிம்புல உரசுச்சு.

அந்த மொட்டு பகுதியில ஒரு பிசுபிசுப்பான ஈரம் இருந்துச்சு.

என் புண்டையில இருந்து வழிஞ்ச ஜூஸும், அவனோட கஞ்சியும் ஒண்ணா கலந்த ஒரு திரவம்.

அது ஒரு நேச்சுரல் ஆயில் மாதிரி என் விரல்ல பட்டு வழுக்கிட்டு போச்சு.

அந்த வழுவழுப்பான ஈரத்தோட சேர்த்து நான் மறுபடியும் அவனோட மொட்ட தடவுனேன்.

என் கட்டை விரல் அந்த பிளவுக்குள்ள உரசும் போது, பிரகாஷோட உடம்பு சட்டுனு சிலிர்த்துச்சு.

அவனோட நெஞ்சு முடி எல்லாம் அப்படியே சிலிர்த்து நிக்கிறத நான் பாத்தேன்.

நான் மறுபடியும் என் பார்வைய அவனோட சுன்னி மேல வெச்சேன்.

அது லேசா ஒரு ஜெர்க் ஆச்சு.

"துடி..." னு என் கைக்குள்ள ஒரு துடிப்பு.

ஒரு மீன கையில பிடிச்சா எப்படி துடிக்குமோ, அப்படி ஒரு பீல்.

நான் என் விரல்கள கொஞ்சம் லூசா தான் வெச்சுருந்தேன்.

அந்த லூசான பிடிக்குள்ள அது மறுபடியும் இன்னொரு துடிப்பு துடிச்சுது.

என் கை பட்டு, அவனோட உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆகுதுனு எனக்கு புரிஞ்சுது.

அவனோட தூங்குற மிருகம் இப்போ முழிக்க ட்ரை பண்ணிட்டு இருக்கு.

நான் அத ரொம்ப ரசிச்சு என் கையை மேலயும் கீழயுமா ஆட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

என் விரல்கள் அவனோட நரம்புகள ரொம்ப சாஃப்ட்டா தேய்ச்சுது.

"ஸ்ஸ்ப்ப்... பவி..." பிரகாஷ் சத்தமா முச்சு வாங்குனான்.

"ஏன்டா... அடங்கவே மாட்டியா?" நான் செல்லமா கிண்டல் பண்ணேன்.

"உன் கை பட்டா... எப்படிடி சும்மா இருக்க முடியும்?" அவன் திக்கி திக்கி சொன்னான்.

அவன் வாய் வார்த்தையில சொன்னத, அவனோட சுன்னி என் கைக்குள்ள நிஜமா செஞ்சு காட்டுச்சு.

நான் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருக்கும் போதே, அதுக்குள்ள ரத்தம் பாயுறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

அந்த பஞ்சு மாதிரி இருந்த சுன்னி, இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா கெட்டியாக ஆரம்பிச்சுது.

என் விரல்களுக்கு நடுவுல அது மெதுவா விரிவடையுறத நான் உணர்ந்தேன்.

ஒரு பலூன ஊதுனா எப்படி பெருசாகுமோ, அப்படி அது என் உள்ளங்கைய ரொப்ப ஆரம்பிச்சுது.

நான் அத முழுசா வெளிய உருவி, மறுபடியும் அடி வரைக்கும் கையை கொண்டு போனேன்.

"ச்லக்... ச்லக்..." னு சத்தம் போட்டுச்சு.

நான் மெதுவா ஆட்ட ஆட்ட, அது இன்னும் சூடாகிட்டே போச்சு.

அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா தடிமனாகி, என் விரல்கள விலக்கிட்டு வெளிய வர ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் கண்கள இமைக்காம அதையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அதோட கலர் இப்போ மாறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

சுருங்கி கிடக்கும் போது லேசான கருப்பு கலர்ல இருந்த அந்த தோல், இப்போ ரத்தம் பாய்ஞ்சு ஒரு மாதிரி மாறிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த மொட்டு பகுதி இன்னும் கொஞ்சம் விரிஞ்சு, ஒரு காளான் மாதிரி ஷேப் ஆகிடுச்சு.

நான் என் விரல்களால அதோட நடுப்பகுதிய டைட்டா பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அது இப்போ பாதி விறைப்புல வந்து நின்னுச்சு.

அதோட நரம்புகள் எல்லாம் ஒரு வேர் மாதிரி தோலுக்கு மேல புடைச்சுக்கிட்டு வெளிய வந்துச்சு.

நான் என் ஆள்காட்டி விரலால அந்த நரம்புகள தடவி பாத்தேன்.

ஒவ்வொரு நரம்பும் ஹார்டா, துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த நிமிஷம் எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத பீல் வந்துச்சு.

நான் கார்த்திக் கூட இத்தனை வருஷம் வாழ்ந்துருக்கேன்.

ஆனா ஒரு நாளும் அவர் சுன்னிய நான் இப்படி உரிமையா கையில புடிச்சதே கிடையாது.

அவர் என்னை தொடணும்னு நினைச்சா தொடுவாரு, இல்லனா தூங்கிடுவாரு.

ஆனா இந்த வாட்ச்மேன் இப்போ என் கை அசைவுக்கு ஏத்த மாதிரி ஏங்கி தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்.

நான் என் பிடிய இன்னும் கொஞ்சம் டைட் பண்ணேன்.

"ஆஆஹ்..." பிரகாஷ் இடுப்ப லேசா தூக்குனான்.

அவன் இடுப்ப தூக்குனதும், அவனோட சுன்னி என் கைக்குள்ள இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி வந்துச்சு.

"என்னடா இடுப்ப தூக்குற? நான் சும்மா தான் தடவி பாத்துட்டு இருக்கேன்..." நான் திமிரா சொன்னேன்.

அவன் என்னைய பாத்து ஒரு பரிதாபமான லுக் விட்டான்.

"உனக்கு சும்மாவா... இங்க எனக்கு உசுரு போகுதுடி..." அவன் முனகுனான்.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் அத என் கைக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டே லேசா ஆட்டினேன்.

அதோட அந்த சூடான மொட்டு என் விரல் இடுக்குல உரசிகிட்டு மேலயும் கீழயுமா போச்சு.

அது இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் பெருசாகி, முக்கால்வாசி விறைப்புக்கு வந்துடுச்சு.

நான் அன்னைக்கு பாத்ரூம்ல பாத்த அந்த ராட்சச ஆயுதம் மறுபடியும் விழிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

"என்னடா... மறுபடியும் முறுக்கிக்கிட்டு வருது?" நான் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"பின்ன என்னடி பண்ணும்? நீ இப்படி பண்ணுன, அது பாவம்ல.."

"நான் என்னடா பண்ணேன்? சும்மா தான பிடிச்சுட்டு இருக்கேன்..." நான் கேஷுவலா சொன்னேன்.

நான் அப்படி சொல்லிட்டு, என் கட்டை விரலால அதோட அந்த சின்ன ஓட்டைய லேசா அழுத்துனேன்.

அவனோட ப்ரீ-கம் மறுபடியும் சுரக்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

அந்த ஈரத்த நான் அப்படியே என் விரலால தேய்ச்சு, மொட்டு பூரா தடவி விட்டேன்.

"ஸ்ஸ்ப்ப்... பவி... ப்ளீஸ்..." அவன் இப்போ கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

அவனோட குரல் தொண்டைக்குள்ள ஒரு மாதிரி கரகரப்பா கேட்டுச்சு.

நான் அவன கெஞ்ச வைக்கணும்னு தான் இதெல்லாம் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் அவனுக்கு கீழ கிடந்து 'இன்னும் குத்துடா'னு கெஞ்சுனதுக்கு, இப்போ அவன பழி வாங்குறேன்.

நான் ரொம்ப நிதானமா, என் அசைவ கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஸ்லோ பண்ணேன்.

அவன் முச்சு வாங்குறது இப்போ இன்னும் அதிகமாச்சு.

அவனுக்கு என் கை நிக்காம ஸ்பீடா ஆட்டணும்னு ஆசை.

ஆனா நான் அவன தவிக்க விட முடிவு பண்ணேன்.

நான் அத ஆட்டுறத மொத்தமா நிப்பாட்டிட்டேன்.

ஆனா என் கைய வெளிய எடுக்கல.

அவனோட அந்த பாதி விறைச்ச சுன்னியோட அடிப்பகுதிய என் கையால ரொம்ப டைட்டா பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அதோட நரம்புகள் என் உள்ளங்கைக்குள்ள துடிக்குறத நான் கிளியரா உணர்ந்தேன்.

"டப்... டப்..." னு என் கைக்குள்ள ஒரு பல்ஸ் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் முகம் இப்போ ரொம்ப கஷ்டப்படுற மாதிரி சுருங்கி இருந்துச்சு.

அவன் கண்கள்ல ஒரு தவிப்பு, ஒரு பசி.

நான் அப்படியே அவன நேரா பாத்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சேன்.

குறும்பா, அவன கிண்டல் பண்ற மாதிரி ஒரு சிரிப்பு.

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத பாப்பா மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.

"மணி என்ன ஆகுது தெரியுமாடா?" நான் சம்பந்தமே இல்லாம ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.

அவனுக்கு நான் என்ன கேக்குறேன்னு புரியல.

அவனோட மொத்த கவனமும் என் கையில இருக்குற அவனோட சுன்னி மேல தான் இருந்துச்சு.

"என்னடி?" அவன் திக்கினான்.

"நீ வந்து ஒன்றை மணி நேரத்துக்கு மேல ஆகுது.." நான் ரொம்ப சீரியஸா சொன்னேன்.

அவன் என் முகத்தையே குழப்பமா பாத்தான்.

"அதுக்கு இப்போ என்ன?" அவன் கேட்டான்.

"வேற வேலை எதுவும் இல்லையா உனக்கு?" நான் அடுத்த கேள்விய போட்டேன்.

அவன் அதிர்ச்சியா என்னைய பாத்தான்.

"வேலையா?"

"கீழ கேபின்ல உன்ன யாருமே தேட மாட்டேங்களா?" நான் என் புருவத்த தூக்கி கேட்டேன்.

அவனுக்கு நான் என்ன கேக்குறேன்னு இப்போ நல்லாவே புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் அவன ஓட்டிட்டு இருக்கேன்னு அவனுக்கு தெரிஞ்சுடுச்சு.

"ஏய்..." அவன் லேசா கோபப்படுற மாதிரி சீண்டினான்.

நான் என் பிடிய இன்னும் கொஞ்சம் டைட் பண்ணிக்கிட்டே சிரிச்சேன்.

"இல்லடா... டியூட்டி பாக்காம, ஆள காணோம்னு யாரும் கேள்வி கேக்க மாட்டங்களா?"

நான் அவன கலாய்ச்சேன்.

"அஸோஸியேஷன்ல கேள்வி கேப்பாங்களா?"னு அவன் கேட்டான்.

"பின்ன கேக்க மாட்டாங்களா? வேல நேரத்துல அவன் எங்க போனானு தேட மாட்டாங்களா?"

நான் சொன்னத கேட்டு அவன் முகத்துல ஒரு சின்ன சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவன் இப்போ என்னோட அந்த விளையாட்ட ரசிக்க ஆரம்பிச்சான்.

ஆனா அவனோட உடம்பு அந்த விளையாட்ட ரசிக்கிற நிலைமையில இல்ல.

நான் கைய டைட்டா பிடிச்சுருக்கதுனால, அவனோட சுன்னி அந்த பிடிக்குள்ளயே இன்னும் கொஞ்சம் வீங்குச்சு.

அதோட சூடு என்னோட கைக்குள்ள தகதகனு கொதிச்சுது.

"அவங்க கேள்வி கேப்பாங்களா இல்லையானு அப்புறம் பாத்துக்கலாம்..." அவன் சொன்னான்.

அவனோட குரல் இப்போ டீப்பா, ஒரு மாதிரி ஹஸ்கியா மாறிடுச்சு.

நான் அவன கிண்டல் பண்றத அவன் அடுத்த கட்டத்துக்கு கொண்டு போக முடிவு பண்ணான்.

நான் என் கைய அவனோட சுன்னியோட அடிப்பகுதியில பிடிச்சுக்கிட்டே, அவன நக்கலா பாத்தேன்.

"சரி, நான் போய்டட்டுமா?" அவன் திடீர்னு கேட்டான்.

அவன் அப்படி கேட்டதும் நான் லேசா குழம்புனேன்.

"எங்க போற?"

"கீழ டியூட்டி பாக்க..." அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

ஆனா அவன் சொல்ற வார்த்தைக்கும், அவனோட உடம்பு செய்யுற செயலுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்ல.

அவன் நான் போய்டட்டுமானு வாயில சொல்லிக்கிட்டே, அவனோட இடுப்ப லேசா முன்னாடி தள்ளுனான்.

அவன் அப்படி தள்ளுனதும், அவனோட அந்த பாதி விறைச்ச சுன்னி என் கைக்குள்ள இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமா உரசிகிட்டு வந்துச்சு.

அதோட அந்த சூடான மொட்டு என் விரல்கள தாண்டி என் உள்ளங்கையில நச்சுனு இடிச்சுது.

அந்த ஒரு சின்ன இடி...

எனக்குள்ள இருந்த நரம்புகளை மறுபடியும் சுண்டி இழுத்துச்சு.

நான் சும்மா அவன கிண்டல் பண்ண தான் ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவன் பண்ண அசைவு, என்னோட விளையாட்ட மொத்தமா காலி பண்ணிடுச்சு.

அவன் என்னை நேரா பாத்தான்.

அவனோட கண்கள் என் முகத்துல இருக்குற அந்த தவிப்ப ரொம்ப கிளியரா படிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் வெளிய எவ்ளோ தான் பிகு பண்ணாலும், என் கண்ணுக்குள்ள இருக்குற ஆச அவனுக்கு புரிஞ்சுடுச்சு.

அவனோட சுன்னி  என் கைக்குள்ள துடிக்குறத நான் இப்போ ரொம்ப எக்சைட்டிங்கா ஃபீல் பண்ணேன்.

"நான் போய்டட்டுமா பவி?" அவன் மறுபடியும் அதே குரல்ல கேட்டான்.

இந்த முறை அவன் இடுப்ப இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்பீடா முன்னாடி தள்ளுனான்.

அவனோட கொட்டைகள் ரெண்டும் என் கையில லேசா பட்டுச்சு.

"ஆஹ்..." னு நான் என்னைய அறியாம முனகிட்டேன்.

"நீ போனு சொன்னா... நான் இப்போவே போறேன்..." அவன் சொன்னான்.

ஆனா அவன் அப்படி போக மாட்டான்னு எனக்கு ரொம்ப நல்லா தெரியும்.

நான் என் கையில இருக்குற அவனோட சுன்னிய இன்னும் கொஞ்சம் மெதுவா ஆட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

நான் வாய் தொறந்து எதுவும் சொல்லல, ஆனா என் கை அவனுக்கு பதில் சொல்லுச்சு.

அவன் நான் ஆட்டுறத ரசிச்சுக்கிட்டே, என் காதுக்கிட்ட முகம் கொண்டு வந்தான்.

அவனோட மூச்சு காத்து என் கழுத்துல சூடா பட்டுச்சு.

"இல்லனா..." அவன் வார்த்தைய இழுத்தான்.

என் நெஞ்சு படபடனு அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவன் என்ன சொல்ல போறான்னு எனக்கு தெரிஞ்சுடுச்சு.

"இன்னொரு தடவ பண்ணலாமா?" அவன் ரொம்ப ரகசியமா, என் காதுக்குள்ள கேட்டான்.

அந்த கேள்வி என் காதுல விழுந்த அந்த செகண்ட்...

என் காலுக்கு நடுவுல என்னமோ ஆச்சு.

கொஞ்ச நேரமா அமைதியா, ரிலாக்ஸா இருந்த என் புண்டை சட்டுனு ஒரு துடிப்பு துடிச்சுது.

அவன் வார்த்தையில இருந்த ஆச, என்னோட புண்டைய மறுபடியும் தவிக்க வெச்சுது.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து புதுசா ஜூஸ் சுரக்குறத நான் அவ்ளோ தெளிவா உணர்ந்தேன்.

ஒரு சொட்டு ஜூஸ் என் பிளவுக்குள்ள இருந்து மெதுவா கசிஞ்சு கீழ இறங்குச்சு.

என் உடம்பு அவனுக்காக, அவனோட அந்த முரட்டு சுன்னிக்காக மறுபடியும் ஏங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

அவன் கேட்ட அந்த கேள்வி... "இன்னொரு தடவ பண்ணலாமா?"

இந்த வார்த்தை எனக்குள்ள ஒரு பெரிய நெருப்ப மறுபடியும் பத்த வெச்சுடுச்சு.


-------------
Part 224:
-------------

இந்த வார்த்தை எனக்குள்ள ஒரு நெருப்ப மறுபடியும் பத்த வெச்சுடுச்சு.

எனக்கு அவனை மறுபடியும் என் மேல ஏறி உக்காந்து பண்ணனும்னு தோணுச்சு.

என் கால்களை நல்லா விரிச்சு, அவனோட சுன்னிய மறுபடியும் உள்ள விடணும்னு என் உடம்பு தவிச்சுது.

அவன் சும்மா வாயால மட்டும் கேட்கல.

அவன் இடுப்ப லேசா முன்னாடி தள்ளி, என் கைக்குள்ள இருந்த அவனோட சுன்னிய இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்துனான்.

அவன் கண்களை நான் நேரா பாத்தேன்.

அவன் கண்ணுக்குள்ள ஒரு வெறி அப்பட்டமா தெரிஞ்சுது.

ஒரு வாட்டி என்னைய ஓத்து முடிச்சதுக்கு அப்புறமும் அவனுக்குப் பத்தல.

இன்னும் என்னைய ஓக்கணும்னு அவனோட உடம்பு தவிக்குது.

இவனுக்குள்ள எவ்ளோ ஸ்டாமினா இருக்குனு நெனச்சா எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

என் புருஷன் ஒரு தடவ பண்ணிட்டா, அப்புறம் ஒரு வாரத்துக்கு அந்தப் பக்கமே வர மாட்டாரு.

ஆனா இவன், முடிச்ச அடுத்த அஞ்சு நிமிஷத்துல மறுபடியும் ரெடி ஆகுறான்.

அவன் நெஞ்சு வேகமா ஏறி எறங்குறத நான் பாத்தேன்.

அவன் என்னோட பதிலுக்காக ரொம்ப ஏக்கமா வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தான்.

"பண்ணலாமா பவி...?" அவன் மறுபடியும் ஒரு மாதிரி முனகுற குரல்ல கேட்டான்.

அவன் அப்படி கேட்க கேட்க, எனக்குள்ள ஒரு மாதிரி த்ரில்லா இருந்துச்சு.

நான் இப்போ 'சரி'னு தலையாட்டுனா, அடுத்த செகண்ட் அவன் என்னைய பெட்ல திருப்பிப் போட்டு குத்த ஆரம்பிச்சுடுவான்.

என் புண்டை அவன் கூட அடுத்த ஓலுக்குதான் காத்துக்கிட்டு இருக்கு.

எனக்குள்ள இருக்குற ஜூஸ் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா சுரக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு சொட்டு ஜூஸ் என் பிளவுக்குள்ள இருந்து மெதுவா கசிஞ்சு கீழ இறங்குச்சு.

என் உதடுகள நான் லேசா கடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா... எப்பவும் போல என்னோட எண்ணம் அதுவா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவ்ளோ சுலபமா அவனுக்குக் கிடைச்சுடக் கூடாதுனு எனக்கு தோணுச்சு.

அவன் கேக்குறப்பலாம் உடனே நான் மறுபடியும் கால விரிச்சா, அவன் என்னைய ரொம்ப லேசா எடை போட்டுடுவான்.

நான் அவனோட கண்ட்ரோல்ல இல்ல, அவன் தான் என்னோட கண்ட்ரோல்ல இருக்கான்னு அவனுக்குப் புரிய வைக்கணும்.

அவன இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்.

இந்த ஏக்கத்தோடயே அவன அனுப்புனா தான், அடுத்த தடவ நான் கூப்பிடுறப்போ நாய் மாதிரி ஓடி வருவான்.

ஒரு பொண்ணா எனக்குள்ள இருந்த அந்த இயல்பான திமிர் இப்போ வெளிய வந்துச்சு.

அவன் என்னைய ஈஸியா எப்போ வேணும்னாலும் கூப்பிடலாம்னு நெனச்சுடக் கூடாது.

அவன் கேக்குறப்பலாம் நானும் சரினு ஓல் போட போகக்கூடாதுனு தோணுச்சு.

அதனாலதான் என் மனசுல இப்படி தோணுச்சு, நான் தான் இந்த ஆட்டத்தோட ரூல்ஸ் செட் பண்ணுவேன்.

எனக்கு எப்ப வேணுமோ, அப்போ தான் அவன் என்னைய தொட முடியும்.

அவனுக்கு வேணும்ங்குறப்போ எல்லாம் நான் அவனை விட மாட்டேன்.

அதனால நான் என் மனச ரொம்ப ஸ்ட்ராங் ஆக்கிக்கிட்டேன்.

என் புண்டை இப்போ வேணும்னு கெஞ்சுனாலும், நான் என் மூளையோட பேச்சைக் கேட்க முடிவு பண்ணேன்.

நான் அவனையே பாத்து சிரிப்பு சிரிச்சேன்.

என் சிரிப்ப பாத்து அவன் கொஞ்சம் குழம்புனான்.

அவன் முகத்துல ஒரு கேள்விக்குறி.

நான் என் பிடிய கொஞ்சம் கூட லூஸ் பண்ணல.

பதிலா, என் உள்ளங்கைக்குள்ள இருந்த அவனோட சுன்னிய ரொம்ப டைட்டா ஒரு அமுக்கு அமுக்குனேன்.

சும்மா தடவுறத நிப்பாட்டிட்டு, என் விரல்களால அந்த சுன்னி சதையை ஒரு பிடி பிடிச்சேன்.

நான் அப்படி பிழிஞ்சதும், அதோட நரம்புகள் என் விரலுக்குள்ள நறுக்குனு மாட்டுச்சு.

"ஆஆஹ்... ஸ்ஸ்ப்ப்..." னு அவன் சத்தமா முனகுனான்.

நான் அந்த அமுக்கு அமுக்குனதும், அதோட மொட்டு என் கைக்குள்ள இன்னும் தடிச்சுது.

என் நகம் லேசா அவனோட தோல்ல பட்டு உரசுச்சு.

"உனக்கு எதுவுமே பத்தாதாடா..." நான் முணுமுணுத்தேன்.

என் குரல் அந்த ரூம்க்குள்ள ஒரு கிசுகிசுப்பு மாதிரி கேட்டுச்சு.

நான் என் பிடிய அவன் சுன்னில அப்படியே வெச்சுக்கிட்டே, என் கையை ரொம்ப ஸ்லோவா கீழ நோக்கி உருவுனேன்.

அந்த மொட்டுல இருந்து அடிப்பகுதி வரைக்கும் என் விரல்கள் உரசிட்டே வந்துச்சு.

நான் உருவும் போது, அவனோட ஈரம் என் கை பூரா வழவழனு ஒரு லேயர் மாதிரி ஃபார்ம் ஆகிடுச்சு.

ஒரு ரப்பர் டியூப்ப உருவுற மாதிரி நான் மெதுவா உருவுனேன்.

அந்த உரசல்ல அவனோட உடம்பு லேசா அதிர்ந்துச்சு.

என் கையை நான் மெதுவா அவனோட சுன்னிய விட்டு விலக்க ஆரம்பிச்சேன்

நான் கை எடுக்கறத அவனால ஏத்துக்கவே முடியல.

"பவி..."னு அவன் லேசா கெஞ்சுற மாதிரி ஒரு டோன்ல கூப்பிட்டான்.

நான் அவனோட பேச்சைக் காதுல வாங்கிக்கல.

நான் கையை எடுத்துட்டேன்.

அந்த சுன்னி இப்போ அனாதையா, முழு விறைப்போட ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் விரல்கள அவனோட தொடை மேல லேசா தேய்ச்சு விட்டேன்.

அவன் முகம் இப்போ சுருங்கிப் போச்சு.

அவனுக்குள்ள இருந்த மிருகம் இப்போ பாதியிலயே முழிச்சுக்கிட்டு தவிச்சுது.

அதுக்கு இப்போ ஒரு ரிலீஸ் வேணும்னு அது துடிச்சுது.

ஆனா நான் குடுக்க மாட்டேன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.

"இல்லடா..." நான் மெதுவா சொன்னேன்.

அவன் என் முகத்தையே வெறிச்சுப் பாத்தான்.

"இப்போதான முடிஞ்சுச்சு, எனக்கு உடனே வேணாம்..." நான் என் தலைய லேசா ஆட்டி சொன்னேன்.

அவன் ஒரு மூச்சை உள்ள இழுத்து விட்டான்.

அவனுக்கு ஏமாற்றமா இருந்தாலும், என் வார்த்தைய மீறி அவன் எதுவும் பண்ண ட்ரை பண்ணல.

நான் கொஞ்சம் மேல எந்திரிச்சு, என் முகத்த அவனோட நெஞ்சுக்கு நேரா கொண்டு போனேன்.

நான் அவனோட நெஞ்சுல ஒரு முத்தம் குடுத்தேன்.

ஒரு அழுத்தமான முத்தம்.

அவன் ஹார்ட் பீட் "டப்... டப்..." னு ரொம்ப ஸ்பீடா அடிக்கிறத நான் என் உதடுகளாலயே உணர்ந்தேன்.

நான் முத்தம் குடுத்துட்டே என் மூக்கால அவனோட நெஞ்சை லேசா உரசி மோப்பம் பிடிச்சேன்.

என் நாக்கால லேசா அவனோட நெஞ்ச நக்கினேன்.

அவன் தன் கைகளால என் கூந்தலை கோதி விட்டான்.

அவனோட விரல்கள் என் முடிக்குள்ள ரொம்ப சாஃப்ட்டா விளையாண்டுச்சு.

"ஏன்டி...?" அவன் தவிப்போட கேட்டான்.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே என் தலைய நிமிர்த்தி அவன பாத்தேன்.

என் கண்ணுக்குள்ள ஒரு குறும்பு வந்துச்சு.

நான் அவனோட கன்னத்துல என் விரலால லேசாத் தட்டி விட்டேன்.

"இன்னிக்கு இது போதும்டா..." நான் என் குரல ஹஸ்கியா மாத்திச் சொன்னேன்.

அவன் என்னை ஒரு மாதிரி ஏக்கமா பாத்தான்.

நான் அவனோட கண்ணுக்குள்ள நேரா பாத்துக்கிட்டே அடுத்த வார்த்தையச் சொன்னேன்.

"இன்னொரு நாள் பாக்கலாம்..."

இந்த வார்த்தை என் வாயில இருந்து வந்ததும், அவன் முகத்துல இருந்த அந்த ஏமாற்றம் காணாமப் போச்சு.

அவன் கண்கள்ல மறுபடியும் ஒரு வெளிச்சம் வந்துச்சு.

நான் அவனுக்கு ஒரு கேட் பாஸ் குடுத்துட்டேன்.

இது இன்னைக்கோட முடியப் போறது இல்ல, இதுக்கு அப்புறமும் தொடரும்னு நான் அவனுக்கு ஒரு சிக்னல் குடுத்துட்டேன்.

ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு, இன்னொரு ஆளுக்கு குடுக்குற இந்த சிக்னல் எவ்ளோ ஆபத்தானதுனு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா எனக்கு இப்போ அந்த ஆபத்து தான் ரொம்பத் த்ரில்லா இருந்துச்சு.

இந்த உறவு எனக்குள்ள ஒரு புது எனர்ஜிய குடுத்துச்சு.

"அப்புறமா... நிஜமா?" அவன் ரொம்ப ஆசையா கேட்டான்.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே "ம்ம்..." னு மட்டும் முனகுனேன்.

நான் அவனுக்குக் குடுத்த அந்த வாக்குறுதி, அவன அப்படியே வானத்துல பறக்க வெச்சுது.

பிரகாஷ் இதுக்கு மேல என்னைய வற்புறுத்தல.

ஒரு குள்ளமான வாட்ச்மேனா இருந்துக்கிட்டு, என்னை மாதிரி ஒரு கல்யாணமான, அழகான பொண்ணை அவன் அடைஞ்சுட்டான்.

அதுவே அவனுக்கு ஒரு ரொம்ப திருப்தியக் குடுத்துருந்துச்சு.

அவன் என்னை தன் கைக்குள்ள போட்டுக்கிட்டான்ங்குற மிதப்பு அவன் மூஞ்சியில அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்க்கு வந்தப்போ, என்னையத் தொட்டுப் பாக்க முடியுமான்னு கூட நெனச்சுருக்க மாட்டான்.

நான் புடவை கட்டிட்டுப் போறப்போ, ஒரு ஓரமா நின்னு என்னைய சைட் அடிக்கிற ஒரு ஆளு அவன்.

ஆனா இன்னைக்கு என் பெட்ரூம்ல, என் கட்டில்ல வெச்சு என்னையப் பதம்பாத்துட்டான்.

என் புண்டைக்குள்ள அவனோட கஞ்சிய ரொப்பி வெச்சுருக்கான்.

இந்த உண்மை அவனுக்கு ஒரு மாதிரி ஃபீலக் குடுத்துருச்சு.

அவன் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு.

"நீங்க என்ன சொன்னாலும் சரி மேடம்..." அவன் வேணும்னே அந்த 'மேடம்'ங்குற வார்த்தைய அழுத்திச் சொன்னான்.

அதுல ஒரு கிண்டல், ஒரு உரிமை ஒளிஞ்சு இருந்துச்சு.

முன்னாடி எல்லாம் அவன் என்னைய மேடம்னு கூப்பிடும் போது எனக்கு ஒரு அதிகாரம், பெரிய ஆள்னுலாம் தோணும்.

ஆனா இப்போ அவன் கூப்பிடுற அந்த மேடம்ங்குற வார்த்தைக்கு, 'நீ எனக்குதான் டி'ங்குற அர்த்தம் தான் எனக்குக் கேட்டுச்சு.

நான் அவனப் பாத்து ஒரு முறைப்பு முறைச்சேன்.

"சும்மா அப்டி கூப்பிட்டு கடுப்பேத்தாதடா..." நான் செல்லமா சலிச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே என் மூக்குல லேசாத் தட்டுனான்.

அவனோட விரல் பட்டு என் மூக்கு லேசாச் சிவந்துச்சு.

"சரிடி... நான் போறேன்... கெளம்புட்டுமா?" அவன் கேட்டான்.

நான் என் தலைய ஆட்டிச் சம்மதம் சொன்னேன்.

ஆனா எந்திரிக்குறது அவ்ளோ சுலபமா இல்ல.

நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்த ஒரு துணியும் இல்லாம அம்மணமா, ஒருத்தருக்குள்ள ஒருத்தர் ஒட்டிப் பிணைஞ்சு கிடந்தோம்.

என் கால்கள் இன்னும் அவனோட இடுப்பச் சுத்திப் பின்னிக்கிட்டுத் தான் இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் கால்களோட பிடிய லூஸ் பண்ணேன்.

என் ரெண்டு முழங்கால்களையும் பெட்ல இருந்து லேசா விலக்கினேன்.

நாங்க உடம்ப விலக்கும் போது, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த அந்தப் பிசுபிசுப்பு "ச்லக்" னு ஒரு சத்தம் போட்டுச்சு.

எங்க வேர்வை ஒண்ணா கலந்து ஒரு கம் மாதிரி ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த ஈரப்பதம் எங்கள பிரிய விடாம தடுத்துச்சு.

அவன் இடுப்பு என் தொடைய விட்டு முழுசா விலகும் போது, என் தொடை இடுக்குல ரொம்பச் சில்லுனு காத்து பட்டுச்சு.

என் புண்டையோட இதழ்கள் இப்போ ரொம்பச் சென்சிட்டிவா, வீங்கிப் போய் இருந்துச்சு.

அவன் குத்துன அந்த இடியோட தாக்கம் இன்னும் என் புண்டையில இருந்துச்சு.

அவன் விலகுனதும், என் ஓட்டைக்குள்ள அடைபட்டு இருந்த அவனோட கஞ்சி மறுபடியும் லேசா வெளிய கசிய ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு சூடான திரவம்  என் புண்டையில இருந்து வழிஞ்சு என் சூத்துக்கிட்ட இறங்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

அது கொழகொழனு, என் சதையில பட்டு வழுக்கிக்கிட்டுப் போச்சு.

அந்த ஃபீல் எனக்குள்ள ஒரு லேசான கூச்சத்த உண்டாக்குச்சு.

நான் அதத் துடைக்க எந்த ஒரு அவசரமும் காட்டல.

ஒரு ஆம்பளை என்னைய மொத்தமா அனுபவிச்சதுக்கான அடையாளம் அது.

அவன் மெதுவா பெட்ல இருந்து தன் உடம்பத் தூக்கினான்.

அவனோட ரெண்டு கைகளையும் பெட்ல ஊன்றி, என்னைய விட்டு விலகி உக்காந்தான்.

அவன் உக்காந்ததும் அந்த ஸ்ப்ரிங் மெத்தை "க்ரீச்" னு ஒரு சத்தம் போட்டு மேல எழும்புச்சு.

அவனோட முதுகு பூரா வேர்வையால நனைஞ்சு பளபளனு மின்னுச்சு.

அவன் உக்காந்ததும், அவனோட அந்த சுன்னி இப்போ தொடையில சாஞ்சு கிடந்துச்சு.

அது இன்னும் முழுசாச் சுருங்கல, ஒரு பாதி விறைப்போட தான் இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே மல்லாக்கப் படுத்துக்கிடந்தேன்.

என் உடம்புல ஒட்டுத் துணி இல்ல.

என் முலைகள் ரெண்டும் ஏசி காத்துல சிலிர்த்துப் போய் நிக்குது.

என் நெஞ்சுக்கு நடுவுல அந்த தாலி மட்டும் அனாதையாப் படிஞ்சு கிடக்கு.

அவன் என்னையத் திரும்பிப் பாத்தான்.

ஒரு சிற்பி தான் செதுக்குன ஒரு சிலைய ரசிக்கிற மாதிரி அவன் பார்வை இருந்துச்சு.

என் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு வளைவையும் அவன் கண்ணாலயே தடவுனான்.

நான் என் கூந்தலை கோதி விட்டுக்கிட்டே மெதுவா எழுந்து உக்காந்தேன்.

நான் உக்காந்ததும், என் முலைகள் லேசா ஆடிக்கிட்டு முன்னாடி வந்துச்சு.

அவனோட பார்வை நேரா என் முலைக்காம்புகள் மேல தான் இருந்துச்சு.

நான் எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம என் நெஞ்ச நிமிர்த்தி உக்காந்தேன்.

என் தொடை இடுக்குல இருந்து வழிஞ்ச அந்த ஜூஸ், இப்போ பெட்ஷீட்ல பட்டு ஒரு வட்டத்த உருவாக்குச்சு.

அந்தப் பளபளப்பான பெட்ஷீட் இப்போ ரொம்ப கசங்கிப் போய் கிடந்துச்சு.

நான் அதக் குனிஞ்சு பாத்துட்டு லேசாச் சிரிச்சேன்.

"பெட்ஷீட் பூரா நாசம் பண்ணிட்ட..." நான் அவனப் பாத்துக் குறைப்பட்டேன்.

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே அந்த ஈரத்தப் பாத்தான்.

"நான் மட்டும் தான் பண்ணனா?" அவன் நக்கலா கேட்டான்.

"அடப்பாவி... நான் என்னடா பண்ணுனேன்?" நான் அவனோட தோள்பட்டையில ஒரு அடி அடிச்சேன்.

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே என்னையத் தன் பக்கம் இழுத்து என் நெத்தியில ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.

அவனோட முத்தம் ரொம்ப இதமா இருந்துச்சு.

நான் அவன் தோள்ல சாஞ்சுக்கிட்டு ஒரு நிம்மதியான பெருமூச்சு விட்டேன்.

இந்த நிமிஷம், என் வாழ்க்கையில ஒரு புது அத்தியாயம் ஆரம்பிச்சுருக்குனு எனக்கு ரொம்ப கிளியராப் புரிஞ்சுது.

[yazhiniram]

------------
Part 225:
------------

இந்த நிமிஷம், என் வாழ்க்கையில ஒரு புது அத்தியாயம் ஆரம்பிச்சுருக்குனு எனக்கு ரொம்ப கிளியராப் புரிஞ்சுது.

நான் அவனோட தோள்பட்டையில இருந்து மெதுவா எந்திருச்சேன்.

என் முடி பூரா அவனோட வியர்வையில நனைஞ்சு, அவனோட நெஞ்சுல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இவ்ளோ கூலிங்கான ரூம்லயும் இவனுக்கு மட்டும் வேர்க்குது.

நான் அவனப் பாத்து ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு சிரிச்சேன்.

அவன் கண்கள் இப்போவும் என்னையத் தான் ரொம்ப ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் பெட்ல இருந்து எந்திரிக்குறதுக்காக என் கைகள ஊனி லேசா மேல எந்திரிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அப்படி எந்திரிக்கும் போது தான், என் உடம்புல நடந்த அந்த மாற்றம், அந்த மான்ஸ்டர் சுன்னி என்னை ஓத்ததனால, அது எனக்கு கொடுக்கப்போற வலி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

என் இடுப்புக்குக் கீழ இருக்குற நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சுண்டி இழுத்துச்சு.

நான் லேசா முகம் சுளிச்சு, "ஸ்ஸ்ப்ப்..." னு ஒரு சத்தம் போட்டேன்.

அவன் உடனே பதறிப்போய், "என்னாச்சு?" னு கேட்டான்.

நான் அவனப் பாத்து நக்கலா ஒரு லுக் விட்டேன்.

"ஒண்ணுமில்லடா..." னு நான் சொல்லிக்கிட்டே எந்திரிச்சு உக்காந்தேன்.

நான் உக்காந்ததும், அந்த கட்டில் லேசா அமுங்கிச் சத்தம் போட்டுச்சு.

இந்தக் கட்டிலுக்கே இது புதுசுதான்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

ஏன்னா அவன் குத்துன குத்துல அது ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டுச்சு.

நான் என் ரெண்டு தொடைகளையும் முடிஞ்ச அளவுக்கு ஒண்ணாச் சேர்த்து ரொம்ப டைட்டா மூடி வெச்சுக்கிட்டேன்.

இப்போ எந்திரிச்சதும், எனக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு கனமா, ரொம்பி இருக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

என் அடிவயித்துக்குக் கீழ, உள்ள ஏதோ ஒன்னு தேங்கி நிக்கிறத என்னால ரொம்பத் தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.

நான் தொடைகள லேசா விரிச்சா கூட, அது மொத்தமா வெளிய வந்துடும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

அவனோட கொழகொழப்பான கஞ்சி, அதுவும் அவ்ளோ, என் உடம்புக்குள்ள இருக்குற அந்த உணர்வு எனக்கு ரொம்பப் புதுசு.

கார்த்திக் என்னை ஓத்து முடிச்சதும், ஏதோ ஒரு துளி வெளிய வர்ற மாதிரி இருக்கும்.

அதுவும் நான் பாத்ரூம் போனா தான் தெரியும்.

ஆனா இப்போ, ஒரு டம்ளர் நிறையத் தண்ணிய என் புண்டைக்குள்ள ஊத்தி வெச்ச மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

நான் என் கால்களப் பெட்டோட ஓரத்துக்கு மெதுவா நகர்த்திக் கொண்டு வந்தேன்.

என் குண்டி பெட்ஷீட்ல உரசிகிட்டு நகரும் போது, அந்தத் துணியோட ஃபீல் என் குண்டில பட்டுச்சு.

நான் என் தொடைகள ஒரு இன்ச் கூட விரிக்காம, ரொம்ப இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டே பெட்டோட எட்ஜ்ல வந்து உக்காந்தேன்.

நான் எதுக்கு இப்டித் தொடைகளப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்னு அவனுக்குப் புரியல.

அவன் நான் என்ன பண்றேன்னு என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

"என்னடி ஆச்சு, ஏன் இப்படி எந்திரிக்குற?" அவன் குரல்ல மறுபடியும் ஒரு சின்ன ஏக்கம் வந்துச்சு.

"ஒண்ணுமில்லடா... நான் பாத்ரூம் போறேன்..." னு சொல்லிட்டு நான் கீழ எறங்கத் தயாரானேன்.

என் ரெண்டு பாதங்களையும் மெதுவாத் தரையில வெச்சேன்.

அந்த ரூம்ல ஏசி ரொம்ப நேரமா ஓடிக்கிட்டு இருந்ததால, தரையில இருந்த டைல்ஸ் ரொம்பச் சில்லுனு இருந்துச்சு.

என் பாதங்கள் அந்த டைல்ஸ்ல பட்டதும், என் உடம்பு ஒரு நிமிஷம் சிலிர்த்துச்சு.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் பெட் மேல ஊன்றினேன்.

ஆனா... நான் நின்ன அந்த அடுத்த செகண்ட்.

எனக்கே ஒரு ஷாக்.

என் ரெண்டு முழங்கால்களும் என்னோட கண்ட்ரோல்லயே இல்ல.

நான் நிமிர்ந்து நின்ன அடுத்த நிமிஷமே, என் கால்கள் அப்படியே நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

"க்ளக்... க்ளக்..." னு என் முழங்கால் எலும்புகள் ஒண்ணுக்கொண்ணு இடிச்சுக்கிற அளவுக்கு ஒரு நடுக்கம்.

நான் ஒரு செகண்ட் நிலைதடுமாறிப் பின்னாடி விழப் போனேன்.

தப்பித்தவறி நான் பெட்டோட அந்த மர விளிம்பப் பிடிச்சு என்னையப் பேலன்ஸ் பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் கால் விரல்கள் தரைய ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

என் தொடைச் சதைகள் எல்லாம் காத்துல ஆடுற இலை மாதிரி நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ ஆச்சரியம்.

ஒரு இருபத்தி ஆறு வயசுப் பொண்ணு நான்.

ஆனா ஒரு ஓலு வாங்குனதுல என் உடம்பு இப்படித் தளர்ந்து போகுமானு எனக்கு நம்பவே முடியல.

நான் அவனத் திரும்பிப் பாத்தேன்.

அவன் பெட்ல ஓரத்துல உக்காந்துருந்தான்.

அவன் முகத்துல ஒரு பெருமை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னி என் உடம்ப எந்த அளவுக்குச் சின்னாபின்னமாக்கி இருக்குனு அவனுக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுருச்சு.

நான் நிக்க முடியாம நடுங்குறதப் பாத்து அவன் லேசாச் சிரிச்சான்.

"என்னடி,,, காலெல்லாம் ஆடுது?" அவன் நக்கலா, ஒரு மிதப்போட கேட்டான்.

நான் அவன முறைச்சுப் பாத்துக்கிட்டே என் மூச்ச சீராக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"சும்மா ஸீன் போடாதடா..." நான் என் கோபத்தச் செல்லமாக் காட்ட ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா நான் கோபப்பட்டாலும், அவன் குடுத்த அந்த சுகம் என் உடம்பு பூரா இன்னும் பரவிக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் என் தொடைகள ரொம்ப டைட்டா ஒண்ணாச் சேர்க்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா இப்போ நான் நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.

கீழே புவியீர்ப்பு விசை அதோட வேலையக் காட்ட ஆரம்பிச்சுது.

இவ்ளோ நேரமா நான் படுத்துருந்ததால, அந்த கஞ்சி பூரா என் புண்டைக்குள்ளேயே தேங்கி இருந்துச்சு.

ஆனா நான் நின்ன அடுத்த செகண்டே, என்னோட புண்டை லேசா ரிலாக்ஸ் ஆக ஆரம்பிச்சுது.

நான் எவ்ளோ தான் என் தொடைகளை இறுக்கிப் பிடிச்சாலும், அந்தத் தசைப் பிடிப்பு இப்போ என்கிட்ட இல்ல.

நான் என் மூச்சை உள்ள இழுத்துக்கிட்டே நின்னேன்.

அப்போ தான் அது நடந்துச்சு.

என் ஓட்டைக்குள்ள அடைபட்டு இருந்த அந்தத் திரவம், என்னோட தடையை மீறி வெளிய வர ஆரம்பிச்சுது.

என் புண்டை ஓட்டைய விலக்கிக்கிட்டு, அது மெதுவா எட்டிப் பாத்துச்சு.

அந்த செகண்ட், என் உடம்பே உறைஞ்சு போன மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு வெதுவெதுப்பான சூடு, என் புண்டையோட இதழ்களைக் கடந்து வெளிய கசியுறத நான் ரொம்பத் தெளிவா உணர்ந்தேன்.

அது தண்ணி மாதிரி இல்ல.

ரொம்பக் கெட்டியா, கொழகொழனு ஒரு தேன் மாதிரி என் ஓட்டையில இருந்து நழுவுச்சு.

"ஆஹ்..." னு நான் என்னைய அறியாம ஒரு மூச்சு வாங்குனேன்.

நான் ஒரு கையால பெட்டப் பிடிச்சுக்கிட்டே என் தலையக் கீழ குனிஞ்சு பாத்தேன்.

என் கண்கள் அப்படியே விரிஞ்சுது.

நான் பாக்குற அந்தக் காட்சி எனக்கு ஒரு புது உலகத்தையே கண் முன்னாடி கொண்டு வந்து நிறுத்துச்சு.

என் தொடைகள் ரெண்டும் ஏசி காத்துல சில்லுனு இருந்துச்சு.

ஆனா என் தொடை இடுக்குல, என் வலது தொடையோட உள் பக்கத்துல ஒரு சூடான கோடு கீழ எறங்க ஆரம்பிச்சுது.

அவனோட கஞ்சி.

பிரகாஷோட விந்து.

என் புண்டையில இருந்து வழிஞ்சு, என் ஷேவ் பண்ண வழுவழுப்பான தொடை மேல ரொம்ப மெதுவா ஊர்ந்து வந்துச்சு.

அது தக்காளிப் பழம் மாதிரி சிவந்து இருந்த என் புண்டை இதழ்கள்ல பட்டு, கீழ என் தொடைக்கு வந்துச்சு.

அதோட கலர நான் இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அது ஒரு மாதிரிப் பளபளப்பான வெள்ளை நிறத்துல இருந்துச்சு.

வெளிச்சம் அதுல பட்டு, ஒரு முத்து மாதிரி மின்னுச்சு.

அந்தக் கெட்டியான கஞ்சி என் சில்லுன தொடையில படும்போது, அதோட அந்த சூடு எனக்குள்ள ஒரு கரண்ட் மாதிரி பாஸ் ஆச்சு.

ஆனா கார்த்திக்கோட கஞ்சிய நான் ஒரு நாளும் இப்படி வழிஞ்சு ஓடுற அளவுக்குப் பாத்ததே கிடையாது.

அவரோட அந்த ரெண்டு நிமிஷத்துல வர்றது ஏதோ கொஞ்சம் தான் இருக்கும்.

ஆனா இப்போ என் தொடையில வழியுற இதப் பாக்கும்போது, இவன் எவ்ளோ லோடு உள்ள எறக்கி இருக்கான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

ஒரு ஆம்பளையோட உண்மையான விதை எப்டி இருக்கும்னு நான் கண்ணாரப் பாத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

அந்தக் கொழகொழப்பான கஞ்சி என் தொடைல உரசிகிட்டு மெதுவா, ஒரு நத்தை ஊர்ற மாதிரி கீழ எறங்குச்சு.

அது ஒவ்வொரு இஞ்ச்சா கீழ வர வர, எனக்குள்ள ஒரு மாதிரி, ஆனா சுகமான ஒரு ஃபீல் வந்துச்சு.

அது என் தொடையோட பாதியத் தாண்டி கீழ வந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து இன்னும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளிய வந்துகிட்டே இருந்துச்சு.

"எவ்ளோ விட்டுருக்கான் பாரு..." னு நான் என் மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.

பிரகாஷ் நான் நிக்கிற நிலைமையப் பாத்துட்டு, பெட்ல இருந்து எழுந்து வரப் போனான்.

"பவி... என்னடி ஆச்சு?" அவன் என் தோள்பட்டையத் தொட வந்தான்.

நான் என் கையக் காட்டி அவன அங்கயே நிக்கச் சொன்னேன்.

"ஷ்ஷ்... கொஞ்சம் அமைதியா இருடா..." நான் முணுமுணுத்தேன்.

நான் பாத்துக்கிட்டு இருக்கும் போதே, அந்த வெள்ளையான திரவம் என் முழங்கால் கிட்ட வந்து சேந்துச்சு.

அது அங்க வந்து சேர்ந்ததும், கொஞ்சம் கெட்டியானதுனால அப்படியே நின்னுச்சு.

ரெண்டு மூணு துளி ஒண்ணாச் சேந்து, ஒரு சொட்டா மாற ஆரம்பிச்சுது.

அது என் முழங்காலுக்குப் பக்கத்துல, காத்துல ஒரு செகண்ட் அப்படித் தொங்குச்சு.

நான் என் தொடைகளை இறுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அதுக்குள்ள அந்தச் சொட்டு என்னை விட்டுப் பிரிஞ்சுது.

என் உடம்புல இருந்து விடுபட்டு, அது நேராக் கீழ விழுந்துச்சு.

அது கீழ தரையில விழல.

நான் பெட்டோட ரொம்ப ஓரத்தில் நின்னுகிட்டு இருந்ததால, அது நேராப் போய் அந்தப் பெட்ஷீட் மேல விழுந்துச்சு.

"சொட்..." னு ஒரு சத்தம்.

என் காதுல அந்தச் சத்தம் ரொம்பக் கிளியரா விழுந்துச்சு.

அந்தக் கெட்டியான கஞ்சித் துளி நேராப் போய் அந்த மெத்தையோட துணியில பட்டுச்சு.

நான் என் பார்வைய என் தொடையில இருந்து மெதுவா அந்தப் பெட்ஷீட்டுக்கு மாத்துனேன்.

நான் நின்ன இடத்துக்குக் கீழ, அந்தப பெட்ஷீட்ல, அந்தச் சொட்டு விழுந்து கிடந்துச்சு.

நான் அதையே இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அது அந்தத் துணியில விழுந்ததும், அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பரவ ஆரம்பிச்சுது.

அந்தப் பெட்ஷீட்ல, அது ஒரு புது டிசைன் மாதிரி விரிஞ்சுது.

அந்தத் துணி அந்த ஈரத்தை மெதுவா உறிஞ்சுச்சு.

அது உறிஞ்ச உறிஞ்ச, அந்த எடம் மட்டும் கொஞ்சம் டார்க்கா, ஒரு ஈர வட்டமா மாறிச்சு.

அந்த நிமிஷம் என் மூளைக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு சுருக்னு உரைச்சுது.

இந்தக் கட்டில்... இந்தப் பெட்ஷீட்.

இது என்னோட பெட்ரூம்.

நான் என் புருஷனோட படுக்குற கட்டில்.

இது எங்க ரெண்டு பேருக்கும் சொந்தமான ஒரு புனிதமான எடம்.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணுக்கு அவளோட படுக்கை அறைங்குறது ஒரு கோவில் மாதிரி.

ஆனா இப்போ... அந்தக் கோவிலோட நடு மையத்துல, ஒரு கறை.

அந்தக் கறைய நான் ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தேன்.

அதுல என்னோட விசுவாசமும், என்னோட கற்பும் மொத்தமா அழிஞ்சு போனதுக்கான சாட்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் புருஷன் கார்த்திக், இந்த மெத்தையில படுக்கும் போது ஒரு நாள் கூட இப்படி ஒரு கறைய உருவாக்குனது கிடையாது.

அவரோடது ஏதோ ஒன்னு ரெண்டு துளி தான் இருக்கும்.

ஆனா இப்போ, இந்த மெத்தை மேல இருக்குற கறை ஒரு வாட்ச்மேனோடது.

எங்க அபார்ட்மெண்ட் வாசல்ல காவலுக்கு நிக்குற ஒருத்தன், இப்போ என் பெட்ரூம்க்குள்ள வந்து, என் கட்டிலையே அவனோட எடமா மாத்திட்டான்.

அந்தக் கறை, ஒரு ஆம்பளை தன் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுறதுக்காகப் போட்ட முத்திரை மாதிரி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

ஒரு மிருகம் தன் எல்லையை மார்க் பண்ற மாதிரி, பிரகாஷ் என்னோட கட்டில மார்க் பண்ணிட்டான்.

இது கார்த்திக்கோட கட்டில் இல்ல, இப்போ இது பிரகாஷோட கட்டில்னு அந்த கறை கத்திச் சொல்லுச்சு.

நான் ஒரு துரோகம் பண்ணிட்டேன்ங்குற நிஜம் என் முகத்துல அறைஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் புருஷனுக்குத் தெரியாம, அவரோட மெத்தையில நான் இன்னொருத்தனுக்கு என் புண்டைய விரிச்சு குடுத்துருக்கேன்.

அதுவும் அவனோட கஞ்சிய என் புண்டைக்குள்ள முழுசா வாங்கி, அதை என் புருஷனோட பெட்ஷீட்ல சிந்தி இருக்கேன்.

சாதாரணமா எந்த ஒரு பொண்ணுக்கும் இப்போ ஒரு பயம் இல்லனா ஒரு தப்பு பண்ணிட்டோம்ங்கிற எண்ணம் வந்திருக்கணும்.

இது, புருஷனுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகுமோங்குற ஒரு பதற்றம் உருவாகி இருக்கணும்.

ஆனா எனக்கு?

சத்தியமா சொல்றேன், எனக்குள்ள ஒரு துளி கூடப் பயமோ, குற்ற உணர்ச்சியோ வரல.

அந்தக் கறையப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத போதை தான் தலைக்கேறுச்சு.

ஒரு தப்பான காரியம் பண்ணிட்டோம்ங்குற அந்த த்ரில், என்னைய இன்னும் கிறங்கடிச்சுது.

இது கார்த்திக்கோட கட்டில்.

ஆனா இப்போ நான் இதுல பிரகாஷுக்குப் சொந்தமானவளா இருந்துருக்கேன்.

இந்த நெனப்பு என்னோட நரம்புகளை மறுபடியும் சுண்டி இழுத்துச்சு.

நான் ஒரு நல்ல, அடக்கமான பொண்ணுங்குற வேஷத்தை நான் மொத்தமாக் கலைச்சுட்டேன்.

நான், என்னை திருப்தி படுத்துற ஆம்பிளைக்கிட்ட, என்னோட உடம்பக் குடுத்துட்டேன்.

அதுவும் என் புருஷனோட பெட்ரூம்லயே வெச்சு.

இந்தத் துரோகம், இந்தக் கறை... இது எல்லாமே எனக்கு ஒரு அடையாளமாத் தான் தெரிஞ்சுது.

கார்த்திக் எனக்குக் குடுக்காத அந்தத் திருப்திய, நான் இந்த வழியில வாங்கிக்கிட்டேன்.

நான் என் தொடையில வழிஞ்ச அந்த மிச்ச ஈரத்த என் விரலால லேசாத் தொட்டுப் பாத்தேன்.

அது பிசுபிசுனு என் விரல்ல ஒட்டிக்கிச்சு.

அவன் என்னையத் தான் ரொம்ப நேரமா உத்து பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் அவனப் பாத்து என்னங்கிற மாதிரி புருவத்தை உயர்த்தினேன்.

"என்னடா பாக்குற?" நான் கேஷுவலா கேட்டேன்.

"உன்னையத் தான்டி... நீ எவ்ளோ அழகா இருக்க தெரியுமா?" அவன் உருகினான்.


------------
Part 226:
------------
"உன்னையத் தான்டி... நீ எவ்ளோ அழகா இருக்க தெரியுமா?" அவன் உருகினான்.

அவன் அப்படி உருகிச் சொன்னதைக் கேட்டதும் என் மனசு எங்கயோ ஓடுச்சு.

ஆனாலும் நான் அத வெளிய காட்டிக்க விரும்பல.

நான் என் முகத்துல ஒரு சீரியஸான ரியாக்‌ஷனைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

கீழ இருந்த கறையில இருந்து என் பார்வைய அவனோட முகத்துக்கு மாத்துனேன்.

எங்களோட கட்டில்ல அவன் செஞ்சு வெச்சிருக்கறத பாக்கப் பாக்க எனக்கு கோபம் வர்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

நான் என் கையை நீட்டி, பெட்ல அந்த இடத்தை சுட்டிக் காட்டுனேன்.

"இங்க பாருடா... எருமை மாடு..." நான் மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுப்பான குரல்ல அவனத் திட்டுனேன்.

என் குரல் ரொம்பச் சத்தமா வரல.

ஏன்னா எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு முட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நீ என்ன வேலை செஞ்சு வெச்சிருக்க பாரு..."

அவன் என் கையப் பாத்துட்டு, அப்புறம் கீழ பாத்தான்.

"பாரு எப்படி பண்ணி வெச்ருக்கனு?" நான் என் புருவத்தைச் சுருக்கிக் கேட்டேன்.

அவன் எந்த ஒரு பதிலும் சொல்லாம என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

"எவ்ளோ வந்துருக்கு பாரு, உனக்குள்ள இருந்து?"

நான் என் தொடை இடுக்குல வழியறத பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

"இப்போ அது மொத்தமும் வழிஞ்சு எப்டிப் பெட்ஷீட்ட நாசம் பண்ணிருக்கு பாருடா..."

நான் ரொம்பச் செல்லமா, ஆனா கொஞ்சம் அதிகாரமா அவனத் திட்டுனேன்.

"இது புது பெட்ஷீட்..."

"இத பூரா நாசம் பண்ணி வெச்சுருக்க..."

"இத இப்போ நான் எப்டித் துவைக்க போடணும்?"

நான் வாயில அப்படித் திட்டுனாலும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம் தான்.

இது எனக்கு ஒரு புதுத் த்ரில்லைக் குடுத்துச்சு.

ஆனா வெளிய ஒன்னும் தெரியாத பொண்ணு மாதிரி நான் பிகு பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

"சும்மா நிக்காம ஏதாச்சும் சொல்லுடா..." நான் மறுபடியும் அவனச் சீண்டினேன்.

அவன் முகத்துல எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்ல.

அவன் ரிலாக்ஸா, ஒரு கையை இடுப்புல வெச்சுக்கிட்டு நின்னான்.

அவனோட சுன்னி காத்துல லேசா ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அது இன்னும் பாதி விறைப்போட தான் இருந்துச்சு.

அவன் கீழ இருந்த கறையை ரொம்ப ரசனையாப் பாத்தான்.

"ஓ, இதை நான் மட்டுமா பண்ணேன்?" அவன் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான்.

"என்னடா உளர்ற?"

"ஆமாடி என்னோடது மட்டும் ஆஹ், நீ ஒண்ணுமே பண்ணலயா?"

"உன்கிட்ட இருந்து வந்த ஜூஸும் தான இதுல கலந்துருக்கு..."

அவன் என் தொடையில வழிஞ்சத சுட்டிக் காட்டிச் சொன்னான்.

நான் என்னோட கீழ் உதட்டைப் பற்களால ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"போடா... ரொம்பப் பேசாத..." நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவன் என்னைய விடுறதா இல்ல.

"நான் உனக்குள்ள விடும்போது, நீ எப்டிக் கத்துன தெரியுமா?" அவன் என் காதோரமா வந்து கேட்டான்.

அவனோட மூச்சுக்காத்து என் கழுத்துல பட்டுச்சு.

"இன்னும் வேணும்டா... நல்லா பண்ணுடான்னு தானடி நீ கெஞ்சுன?"

அவன் என் வார்த்தைகளையே எனக்குத் திருப்பிக் காட்டினான்.

நான் அந்த நிமிஷம் அப்படியே உறைஞ்சு போனேன்.

என் கன்னம் ரெண்டும் சூடாகித் திகுதிகுனு எரிய ஆரம்பிச்சுது.

எனக்கு ரொம்ப வெக்கமாப் போச்சு.

இப்போ அவன் என்னைய இப்டிப் பச்சையாக் கிண்டல் பண்றத என்னால தாங்க முடியல.

இவன்கிட்ட நான் எவ்ளோ தூரம் இறங்கிப் போயிருக்கேன்னு நெனக்கும்போது எனக்கு ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருந்துச்சு.

நான் உடனே என் ரெண்டு கைகளையும் குறுக்கக் கட்டிக்கிட்டேன்.

என் இடது கையால என் ரெண்டு முலைகளையும் மறைச்சுப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் வலது கையைக் கீழ கொண்டு போய், என் புண்டையை மறைக்கிற மாதிரித் தொடைகளுக்கு நடுவுல வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஒரு பயத்துல இருக்கற பொண்ணு மாதிரி நான் என்னையவே மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"போதும்டா... வாய மூடு..." நான் ரொம்பச் சிணுங்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

அவன் என்னோட அந்த வெக்கத்தைப் பாத்து இன்னும் சத்தமாச் சிரிச்சான்.

"இப்போ எதுக்குடி மறைக்கிற? எல்லாம்தான் பாத்துட்டேன்ல..." அவன் மறுபடியும் கிண்டல் பண்ணான்.

"டேய்... நீ ரொம்ப ஓவராப் போற..." நான் பொய்யாக் கோபப்பட்டேன்.

"உன்கிட்ட பேசி ஜெயிக்க முடியாது..."

"வா போய்க் கிளீன் பண்ணலாம்..."

நான் பேச்ச மாத்துறதுக்காகச் சொல்லிட்டு, பாத்ரூமை நோக்கிக் காலெடுத்து வைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

என் மனசு என்னமோ ரொம்ப வேகமா நடந்து போயிடலாம்னு தான் நெனச்சுது.

ஆனா என் உடம்பு என் பேச்சைக் கேக்கல.

நான் முதல் அடியை எடுத்து வெச்ச அந்த செகண்ட்.

என் முழங்கால்கள் ரெண்டும் அப்படியே நடுங்கிப் போச்சு.

ஒரு ஜெல்லி மாதிரி என் கால்கள் தளர்ந்து போய் இருந்துச்சு.

என் கால் எலும்புகளுக்குள்ள இருந்த அந்த வலு மொத்தமாக் காணாமப் போயிருந்துச்சு.

நான் தரையில கால ஊன்றும் போது, என்னோட பாதங்கள் என்னையத் தாங்க மறுத்துச்சு.

நான் அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"ஸ்ஸ்ப்ப்..." னு என் வாயில இருந்து ஒரு முனகல் வந்துச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு சுருக்குங்குற வலி நேரா என் முதுகுத்தண்டுக்கு ஏறுச்சு.

அவன் அந்த எட்டு இன்ச் ஆயுதத்தால குதறுனதோட எஃபெக்ட் இப்போ தான் எனக்கு முழுசாத் தெரிய ஆரம்பிச்சுது.

என் புண்டை இதழ்கள் ரொம்ப வீங்கிப் போய், சிவந்து இருந்துச்சு.

நான் நடக்கும் போது, அந்த இதழ்கள் ஒண்ணுக்கொண்ணு உரசும் போதெல்லாம் ஒரு கூச்சம் கலந்த வலி வந்துச்சு.

அது மட்டுமில்லாம, என் தொடை இடுக்குல அந்தப் பிசுபிசுப்பான கஞ்சி.

அது ஒரு ஆயில் மாதிரி என் சதைகளுக்கு நடுவுல வழுக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் தொடைகளை ரொம்ப ஒட்டி வெச்சு நடக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அப்படி நடக்கும் போது அந்த ஈரம் இன்னும் கொஞ்சம் பரவி என்னைய ரொம்ப அன்கம்ஃபர்டபிளா மாத்துச்சு.

நான் லேசா பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகிப் பக்கத்துல சாயப் போனேன்.

"ஆஹ்..." நான் லேசாக் கத்துனேன்.

நான் கீழ விழப் போறேன்னு நெனச்ச அந்த செகண்ட்.

ஒரு கை சட்டுனு வந்து என் இடுப்ப ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

பிரகாஷ்.

அவன் எப்போ என் பக்கத்துல வந்தான்னு கூட எனக்குத் தெரியல.

ஆனா அவன் கரெக்டான நேரத்துல வந்து என்னையத் தாங்கிப் பிடிச்சுட்டான்.

அவனோட உள்ளங்கை என் இடுப்புச் சதையில நறுக்குனு பதிஞ்சுது.

அவனோட விரல்கள் என் சதைக்குள்ள லேசா அழுந்துச்சு.

அவனோட அந்தத் தொடுதல் சூடா, ஒரு கதகதப்பைக் குடுத்துச்சு.

நான் என்னைய அறியாம அவனோட நெஞ்சுல அப்படியே சாஞ்சுக்கிட்டேன்.

அவனோட உடம்பு என் மேல ஒட்டிக்கிச்சு.

அவனோட ஒரு கை என் இடுப்புலயும், இன்னொரு கை என் தோள்பட்டையிலயும் இருந்துச்சு.

அவன் என்னைய ஒரு கொழந்தையத் தாங்குற மாதிரி ரொம்பப் பத்திரமாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

"பார்த்து பவி... மெதுவா..." அவன் ரொம்ப அக்கறையாச் சொன்னான்.

நான் அவனையே நிமிர்ந்து பாத்தேன்.

எனக்குள்ள ஒரு மாதிரிப் புதுசான ஃபீல் வந்துச்சு.

நான் ஒரு ஆம்பளையோட சப்போர்ட்டுக்காக இப்டித் தவிப்பேன்னு நான் கனவுல கூட நெனச்சது கிடையாது.

எனக்கு இந்தக் கஷ்டம் வந்ததே இவனால தான்.

இவன் குத்துன முரட்டுக் குத்துல தான் என் உடம்பே இப்டி ஜெல்லி மாதிரி ஆகிடுச்சு.

ஒரு பக்கம் இவன நெனச்சுக் கோபப்படணும்னு தோணுச்சு.

இன்னொரு பக்கம் இவன் காட்டுற அக்கறைய ரசிக்கணும்னு தோணுச்சு.

நான் என் உடம்போட மொத்த வெயிட்டையும் அவன்கிட்ட குடுத்துட்டேன்.

"மெதுவா நடடி... நான் பிடிச்சுக்கிறேன்..." அவன் என் காதோரமா முணுமுணுத்தான்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு ஒரு அடியா எடுத்து வெச்சு நடக்க ஆரம்பிச்சோம்.

ஒரு அடி எடுத்து வைக்கும் போதும் என் புண்டைல அந்த லேசான வலி பரவிச்சு.

ஆனா அவனோட சப்போர்ட் எனக்கு ரொம்ப ஆறுதலா இருந்துச்சு.

நாங்க நடக்கும் போது எங்க ரெண்டு பேரோட உடம்பும் உரசிகிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட இடுப்பு என் இடுப்புல லேசா இடிச்சு இடிச்சு நடந்துச்சு.

அவனோட அந்தச் சுருங்குன சுன்னி என் தொடையில அப்பப்போ வந்து உரசிட்டுப் போச்சு.

அந்தத் தொடுதல் எனக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சின்னக் கிளுகிளுப்ப உண்டாக்குச்சு.

நாங்க பெட்டத் தாண்டி, பாத்ரூம் கதவ நெருங்குனோம்.

அந்த நடக்குற தூரம் ஒரு சில அடி தான் இருக்கும்.

ஆனா என் கால்கள் இருந்த நிலைமைக்கு அது ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் நடந்த மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

என் மூச்சுக்காத்து லேசா ஏறி எறங்குச்சு.

அவன் என்னைய ரொம்பப் பத்திரமாப் பாத்ரூம் வாசல் வரைக்கும் கூட்டிட்டு வந்தான்.

பாத்ரூம் கதவு லேசாத் தொறந்து தான் இருந்துச்சு.

அவன் ஒரு கையால என்னைய இடுப்புல பிடிச்சுக்கிட்டே, இன்னொரு கையால அந்தக் கதவத் தள்ளி விட்டான்.

கதவு தொறந்ததும், உள்ள இருந்து ஒரு ஈரம் கலந்த காத்து என் முகத்துல பட்டுச்சு.

பாத்ரூம் டைல்ஸ் ரூம்ல இருந்தத விட இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச் சில்லுனு இருந்துச்சு.

என் பாதங்கள் அந்த டைல்ஸ்ல பட்டதும் எனக்கு ஒரு சிலிர்ப்பு.

அவன் என்னைய உள்ள கூட்டிட்டுப் போய் நிப்பாட்டுனான்.

அப்புறம் அவன் கை சுவத்துல இருந்த ஸ்விட்சைத் தேடிப் போச்சு.

"க்ளிக்..." னு ஒரு சத்தம்.

அடுத்த செகண்ட்.

பாத்ரூம்க்குள்ள இருந்த பிரைட்டான லைட் எரிஞ்சுது.

அந்தப் பிரகாசமான வெளிச்சம் என் கண்ணக் கூசுச்சு.

நான் ஒரு செகண்ட் என் கண்கள மூடித் தொறந்தேன்.

என் முன்னாடி அந்தப் பெரிய பாத்ரூம் கண்ணாடி இருந்துச்சு.

அந்தக் கண்ணாடியில விழுந்த எங்களோட பிம்பத்தை நான் நேராப் பாத்தேன்.

அந்தக் காட்சி என்னை அப்படியே ஒரு நிமிஷம் நிப்பாட்டிடுச்சு.

நான் அங்க நிக்கிறத என்னாலயே நம்ப முடியல.

என் கூந்தல் எல்லாம் கலைஞ்சு, ஒரு மாதிரிச் சிக்கலாகி என் தோள்பட்டையில விழுந்து கிடந்துச்சு.

என் முகத்துல ஒரு களைப்பு, ஆனா அதே சமயம் ஒரு திருப்தியான க்ளோ இருந்துச்சு.

என் உதடுகள் ரெண்டும் அவன் முத்தம் குடுத்ததுலயும், நான் அவனுக்கு வாய் போட்டதுலயும் வீங்கிப் போயிருந்துச்சு.

அது ஒரு மாதிரி ரத்தச் சிவப்பா, பாக்கவே ரொம்ப ஈர்க்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கழுத்துல, என் நெஞ்சுல அங்கங்க லேசான சிவப்புக் கீறல்கள்.

அவனோட முரட்டு விரல்கள் என் சதையில பதிஞ்ச அடையாளங்கள்.

என் முலைகள் ரெண்டும் எந்த ஒரு மறைப்பும் இல்லாம, அந்த வெளிச்சத்துல ரொம்ப அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் காம்புகள் குளிருல விறைச்சுப் போய், குத்திக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அதோட நடுவுல அந்த மஞ்சள் கயிறு... என் தாலி.

அது என் நெஞ்சுக்குழியில ரொம்ப அமைதியாப் படிஞ்சு கிடந்துச்சு.

நான் என் பார்வையக் கீழ இறக்குனேன்.

என் தொடை இடுக்குல, என் வழுவழுப்பான சதை மேல...

அந்த வெள்ளை நிறக் கஞ்சி.

அது லைட் வெளிச்சத்துல ரொம்பப் பளபளனு மின்னுச்சு.

என் புண்டையில இருந்து வழிஞ்சு, என் தொடை பாதியத் தாண்டி அது காய்ஞ்சு போயிருந்துச்சு.

என் உடம்பு பூரா வியர்வை படிஞ்சு ஒரு மாதிரி எண்ணெய் தடவுன மாதிரி மின்னுச்சு.

ஆனா என்னைய விட, என் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்த அவனோட பிம்பம் தான் என்னைய ரொம்ப ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.

பிரகாஷ்... அந்த வாட்ச்மேன்.

அவன் எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம, ரொம்பக் கம்பீரமா என் இடுப்பப் பிடிச்சுக்கிட்டு நின்னான்.

அவனோட கருப்பான, அடர்த்தியான நெஞ்சு முடி.

அவனோட தோள்பட்டைகள்.

அவனோட உடம்பு என் சாஃப்ட்டான உடம்போட ஒட்டிப் பிணைஞ்சு இருந்துச்சு.

அவனோட அந்த சுன்னி.

அது இப்போ முழுசாச் சுருங்கல.

ஒரு பாதி விறைப்போட, ரொம்பத் தடிமனா அவனோட தொடைக்கு நடுவுல தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அது என் தொடையில உரசிக்கிட்டு நிக்கிறத நான் கண்ணாடியில பாத்தேன்.

அதோட மொட்டுப் பகுதியில இருந்த அந்தப் பிசுபிசுப்பு அந்த வெளிச்சத்துல கிளியராத் தெரிஞ்சுது.

எங்க ரெண்டு பேரோட உடம்பும் இப்டி அப்பட்டமா, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஒட்டி நிக்குறதப் பாக்க எனக்கு ஒரு மாதிரித் த்ரில்லா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு.

ஆனா இப்போ ஒரு வாட்ச்மேன் என் இடுப்பப் பிடிச்சுக்கிட்டு, என்னோட அம்மணமான உடம்ப ரசிச்சுக்கிட்டு நிக்கிறான்.

இந்த நிஜம், இந்தக் கண்ணாடியில தெரியுற பிம்பம் என்னைய ரொம்பவே கிறங்கடிச்சுது.

நான் அவனோட கண்ணாடியில தெரியுற முகத்தப் பாத்தேன்.

அவன் என்னையத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் கண்கள்ல இருந்த அந்த வெறி இன்னும் கொஞ்சம் கூடக் குறையல.

அவன் என்னைய, ஏதோ அவனுக்கு சொந்தமானவள பாக்குற மாதிரிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்தப் பார்வை எனக்குள்ள வரைக்கும் ஊடுருவிப் போச்சு.

நான் மெதுவா என் பார்வையைக் கண்ணாடியில இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

நான் நின்னுகிட்டு இருக்குற அந்த டைல்ஸ் தரையப் பாத்தேன்.

என் கால்கள் இன்னும் லேசா நடுங்கிக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.

என் தொடையில இருந்த அவனோட கஞ்சி என்னைய ரொம்ப டிஸ்டர்ப் பண்ணுச்சு.

நான் அதக் கழுவி ஆக்கணும்னு என் மனசு சொல்லுச்சு.

ஆனா என் உடம்பு அந்த ஈரத்தோடயே இருக்கணும்னு ஆசைப்பட்டுச்சு.

அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமான சுன்னியோட அடையாளத்த என் உடம்புல இருந்து அழிக்க எனக்கு மனசே வரல.

ஆனா அது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு எனக்குத் தெரியும்.

நான் என் தொண்டைய லேசாச் செருமிக் கிளியர் பண்ணேன்.

"என்னைய விடுடா..." நான் ரொம்ப மெதுவா முணுமுணுத்தேன்.

நான் அவனோட கைய என் இடுப்புல இருந்து விலக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவன் என் இடுப்ப இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

அவனோட விரல்கள் என் சதைக்குள்ள இன்னும் ஆழமாப் பதிஞ்சுது.

"என்னடி இப்போ அவசரம்?" அவன் என் காதோரமா வந்து கேட்டான்.

அவனோட குரல் அந்தப் பாத்ரூம்க்குள்ள ரொம்ப எக்கோ ஆச்சு.

"விட மாட்டியா நீ?" நான் லேசாக் கோபப்படுற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"உன்னையத் தொடுறதுக்குத் தான் இத்தனை நாளாத் தவிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்... இப்போ எப்டிடி உடனே விடுவேன்?"

நான் அவனப் பாத்து ஒரு சின்னச் சிரிப்பு சிரிச்சேன்.

"சரி, இப்போ என்ன தான் பண்ணச் சொல்ற?" நான் என் புருவத்தத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

அவன் என் காதோரமா ஒரு முத்தம் குடுத்தான்.

[yazhiniram]

-------------
Part 227:
-------------

அந்த முத்தத்தோட ஈரம் என் கழுத்துல சில்லுனு பட்டுச்சு.

பாத்ரூம் வெளிச்சத்துல கண்ணாடியைப் பாத்தேன்.

கண்ணாடிக்குள்ள நான் நின்னுட்டு இருந்தேன்.

இல்ல, நாங்க நின்னுட்டு இருந்தோம்.

என் பின்னாடி அவன் நின்னுட்டு இருந்தான்.

ஒரு கை என் இடுப்பைச் சுத்தி இறுக்கமா வளைச்சுப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

இன்னொரு கை என் வயித்து மேல மெதுவாத் தடவிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என்னையே கொஞ்ச நேரம் ஆச்சரியமா பாத்துக்கிட்டேன்.

அவன் தன் முகத்தை என் தோள்பட்டையில வச்சுக்கிட்டான்.

கண்ணாடியில என் முகத்தையே பாத்துட்டு இருந்தான்.

அவன் மூச்சு காத்து என் கழுத்துல சுடச்சுட பட்டுச்சு.

"இன்னொரு ரவுண்டு போலாமா பவி?"

ரொம்ப மெதுவா, என் காதுக்குள்ள கிசுகிசுக்குற மாதிரி மறுபடியும் ஆரம்பிச்சான்.

அவன் குரல்ல ஒரு குறும்பு இருந்துச்சு.

ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருந்துச்சு.

அவன் அப்படி கேக்கும்போதே, அவனோட இடுப்பை என் குண்டியோட சேர்த்து அழுத்தினான்.

அவனோட சுண்ணி மறுபடியும் பாதி விறைச்ச நிலைமையில என் தொடைக்கு நடுவுல இடிச்சிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் இடிக்கிற அந்த இடம் கரெக்டா என் புண்டைக்குப் பின்னாடி இருந்துச்சு.

அந்த உரசல்ல என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்னல் வெட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்னடா இவன்... இப்போதான் வேணாம்னு சொன்னதுக்கு சரினு சொன்னான், மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டானா?"

அவன் கண்கள்ல என்னைக் கொஞ்சற மாதிரி ஒரு பார்வை இருந்துச்சு.

அந்த பார்வைக்கே நான் பாதி மெல்ட் ஆயிட்டேன்.

என் உதடுகள்ல ஒரு சின்ன புன்னகை தானா வந்துச்சு.

அவனும் அதை கண்ணாடியில பாத்துட்டுச் சிரிச்சான்.

"இப்போ இங்கயே உன்ன பண்ணணும் போல இருக்குடி..."

அவன் சொன்ன விதமே என் நரம்புகளை எல்லாம் சுண்டி இழுத்துச்சு.

"இங்கேயேவா?"

கண்ணாடியில அவனோட முகத்தைப் பாத்தேன்.

அவனோட சுண்ணி என் குண்டியில அழுந்தி தேய்க்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒவ்வொரு தடவை அவன் அப்படி உரசும்போதும் என் மூச்சு கொஞ்சம் வேகமாச்சு.

அந்தக் கூச்சம் என்னைப் பைத்தியம் ஆக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கைகள் தானா போய் வாஷ்பேசின் ஓரத்தை கெட்டியா பிடிச்சுக்கிச்சு.

ஒரு செகண்ட் என் மனசு 'சரி, பண்ணலாம்'னு சொல்ல நினைச்சுது.

அதுவும் அவன் இப்போ பண்ற அந்த சீண்டல் எனக்கு ரொம்பவே பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவன் கைகள் என் இடுப்புல இருந்து மெதுவா மேல ஏறிச்சு.

என் விலா எலும்புகளைத் தாண்டி என் மார்பகங்களைச் சுத்தி வந்தப்போ, நான் லேசா கண்ணை மூடினேன்.

அவன் விரல்கள் ரொம்ப சாஃப்ட்டா என் மேல விளையாடிட்டு இருந்துச்சு.

"ப்ளீஸ் பவி..."

"ஒரே ஒரு தடவை..."

சின்னப் பையன் மாதிரி கெஞ்சினான்.

அவன் கெஞ்சுறதைக் கேக்குறதுக்கே எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவன் இடுப்பு முன்னாடியும் பின்னாடியும் அசைஞ்சு என் மேல தேய்க்கிறதை நான் ரசிச்சேன்.

அந்த உரசல்ல ஒரு இதமான சுகம் இருந்துச்சு.

என் கண்ணாடியில தெரியுற என்னோட பிம்பம் இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ரெண்டு குரல் கேட்டுச்சு.

ஒன்னு, 'சரி விடு, அவன் கேக்குறானே பண்ணட்டும்'னு சொல்லுச்சு.

இன்னொன்னு, 'போதும்டி, இப்போ வேணாம்'னு சொல்லுச்சு.

நான் அந்த ரெண்டாவது குரலைத் தான் கேக்க முடிவு பண்ணேன்.

இப்போ நான் இதுக்கு ரெடியா இல்லை.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே என் தலையை லேசா ஆட்டினேன்.

"ஏண்டா, பெட்ரூம் பத்தாதுன்னு இப்போ பாத்ரூம் செட்-அப் வேற கேக்குதா உனக்கு?"

வாய்விட்டே கேட்டுட்டேன்.

அவன் என் தோள்பட்டையில ஒரு முத்தம் வச்சான்.

"உன் கூட எங்க இருந்தாலும் எனக்கு ஓகே தான்..."

அப்படின்னு சொல்லிச் சிரிச்சான்.

அவன் என் மேல சாஞ்சுட்டு, என் கழுத்துல லேசா கடிச்சான்.

நான் செல்லமா அவனைக் கையைத் தட்டி விட்டேன்.

என் உடம்பு அவனோட தொடுதலுக்கு ஏங்குனது என்னவோ நிஜம் தான்.

அவன் சுண்ணி என் குண்டில உரசும்போதெல்லாம் ஒரு ஜிவ்வுனு ஃபீல் ஏறிச்சு.

என் உடம்பு மறுபடியும் அவன் ஓக்க தயாரா இருந்துச்சு.

அதுவும் அந்த வாஷ்பேசின் மேல குனிஞ்சு நின்னா எப்படி இருக்கும்னு என் மனசு கற்பனை பண்ண ஆரம்பிச்சிடுச்சு.

அந்தக் குளிர்ந்த போர்சிலின் மேல என் சூடான உடம்பு படுறப்போ...

அவன் பின்னாடி இருந்து என்னை ஓக்குறப்போ...

நினைக்கவே எனக்குள்ள ஒரு நடுக்கம் வந்துச்சு.

ஆனா நான் ஸ்ட்ராங்கா ஒரு முடிவு பண்ணேன்.

"இல்ல, இப்போ வேணாம்..."

எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டேன்.

அவன் கைகள் என் வயித்துக்குக் கீழ இறங்கி போகப் பாத்துச்சு.

என் தொப்புளைத் தாண்டி கீழ போறதுக்குள்ள...

நான் டக்குனு என் கைகளை எடுத்து அவனோட கைகள் மேல வச்சேன்.

அவனோட கைகளை இறுக்கமாப் பிடிச்சு தடுத்து நிறுத்தினேன்.

அவன் இடுப்பை என் மேல அழுத்தித் தேய்க்கிறதையும் நான் என் இடுப்பை நகர்த்தி ஸ்டாப் பண்ணேன்.

அவன் கொஞ்சம் ஆச்சரியமா கண்ணாடியில என்னைப் பாத்தான்.

"என்ன?" அப்படிங்கிற மாதிரி அவன் கண்கள் கேட்டுச்சு.

நான் என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி செல்லமா அவனை முறைச்சேன்.

"போதும்டா சாமி..."

"எனக்கு சுத்தமா எனர்ஜி இல்லை... இன்னிக்கு இது போதும்டா..."

ரொம்ப மெதுவா முணுமுணுத்தேன்.

அவன் என்னை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

"ஏன்டி? டயர்ட் ஆயிட்டியா?" அப்படின்னு கேட்டான்.

"இல்லடா, ஆனா இப்போ வேணாம்..."

"சொன்னா புரிஞ்சுக்கோ..."

நான் அப்படிச் சொன்னதும் அவன் முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் தெரிஞ்சது.

அவன் என்னைக் கட்டாயப்படுத்தலை.

அவன் கைகளை என் இடுப்புல இருந்து விலக்கினான்.

"சரி ஓகேடி..."

அப்படின்னு சொன்னான்.

அவன் சிரிச்சிட்டே ஒரு ஸ்டெப் பின்னாடி நகர்ந்தான்.

நானும் என் இடுப்பை அவன்கிட்ட இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

அந்த உரசலும், அந்த நெருக்கமும் விலகுனதும் எனக்குள்ள ஒரு சின்ன ரிலீஃப் இருந்துச்சு.

அதே நேரத்துல கொஞ்சம் ஏமாற்றமாவும் இருந்துச்சு.

ஆனா அது ரொம்ப கம்மி தான்.

இப்போதைக்கு எனக்குத் தேவையானது ஒரு நல்ல குளியல் மட்டும்தான்.

இந்த வாசனை எல்லாம் போக ஒரு நல்ல சூடான ஷவர் எடுக்கணும்.

நான் அவனைப் பாத்து கண்ணடிச்சேன்.

"இன்னொரு டைம் பாத்துக்கலாம், சரியா?" அப்படின்னு சொன்னேன்.

அவன் ஒரு மாதிரியாப் புருவத்தை உயர்த்தினான்.

"சரி சரி... ஞாபகம் வச்சுக்கிறேன்..." அப்படின்னு சிரிச்சான்.

நான் அவனைத் தாண்டி முன்னாடி போனேன்.

அவன் பார்வை என் பின்னாடியே வர்றது எனக்குத் தெரிஞ்சது.

நான் அவனோட பிடியில இருந்து முழுசா விலகி நின்னேன்.

பாத்ரூம் சுவத்துல இருந்த ஷவர் நாப் பக்கத்துல போனேன்.

அதை மெதுவாத் திருகி விட்டேன்.

உடனே ஷவர்ல இருந்து தண்ணி சல்லுனு கொட்ட ஆரம்பிச்சுது.

அந்த குளிர்ந்த டைல்ஸ் மேல தண்ணி படுற சத்தம் பாத்ரூம் முழுக்கக் கேட்டுச்சு.

சலசலனு ஒரு அருவி கொட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்தச் சத்தம் எனக்கு ரொம்ப ரிலாக்ஸிங்கா இருந்துச்சு.

நான் ஹாட் வாட்டர் நாப்பை அட்ஜஸ்ட் பண்ணி வச்சேன்.

கொஞ்ச நேரத்துலயே தண்ணி சுடச்சுட வர ஆரம்பிச்சுது.

பாத்ரூம் முழுக்க லேசா ஆவி பறக்க ஆரம்பிச்சுது.

கண்ணாடி எல்லாம் அப்படியே பனி மூட்டமா மாறிச்சு.

அந்த சூடான காத்து என் உடம்பு மேல படும்போது, அதுவரைக்கும் இருந்த சிலிர்ப்பு எல்லாம் குறைஞ்சுது.

நான் ஷவர் கீழ போய் நின்னேன்.

முதல் முதல்ல அந்தச் சூடான தண்ணி என் தலைமுடி மேல பட்டுச்சு.

அப்படியே என் கழுத்து வழியா, என் தோள்பட்டை வழியா இறங்குச்சு.

அப்பா... என்ன ஒரு சுகம்!

இந்த உலகத்துலயே ரொம்ப சந்தோஷமான நிமிஷம் இதுதான்னு தோணுச்சு.

என் உடம்புல இருந்த அசதி எல்லாம் அந்தத் தண்ணியில அடிச்சிட்டுப் போற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் கண்ணை மூடிட்டு அந்தத் தண்ணியோட சூட்டை அப்படியே ரசிச்சேன்.

என் உடம்பெல்லாம் ரிலாக்ஸ் ஆகுறது எனக்கே நல்லாத் தெரிஞ்சது.

தண்ணி என் மார்பகங்கள் மேல பட்டு, என் வயிறு வழியா கீழ இறங்கிச்சு.

நான் குனிஞ்சு என் தொடைகளைப் பாத்தேன்.

என் தொடைகள் வழியா ஒரு வெள்ளை நிறமான திரவம் தண்ணியோட சேர்ந்து வழிஞ்சுட்டு இருந்துச்சு.

"இவன் எப்படி என்னைப் பண்ணிருக்கான் பாரு..."

மனசுக்குள்ள நினைச்சுக்கிட்டேன்.

அந்தக் கஞ்சித் தண்ணி கொஞ்சம் கொஞ்சமா பாத்ரூம் டைல்ஸ்ல பட்டுச்சு.

அப்படியே டிரெய்ன்ல போயிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அதை அப்படியே பாத்துட்டு நின்னேன்.

அந்தக் காட்சி என்னைக் கொஞ்சம் வெக்கப்பட வச்சுது.

ஆனா அதே சமயம் ஒரு சந்தோஷமும் இருந்துச்சு.

ஒரு முழுமையான திருப்தி என் மனசுல இருந்துச்சு.

நான் என் தொடைகளை லேசா தேய்ச்சு விட்டேன்.

அந்த வழவழப்பு இன்னும் என் சருமத்துல இருந்துச்சு.

தண்ணி என் உடம்புல படுற சத்தம் தவிர பாத்ரூம்ல வேற எந்தச் சத்தமும் இல்லை.

நான் சுவத்துல சாஞ்சுட்டு, என் கைகளால என் முகத்தைத் துடைச்சுக்கிட்டேன்.

முடி எல்லாம் என் முகத்துல ஒட்டிட்டு இருந்துச்சு, அதைச் சரி பண்ணினேன்.

அவன் என்னைப் பண்ண அந்த நினைவுகள் அந்த சூடான தண்ணியிலயும் என்னைக் குளிர வச்சுது.

நான் மெதுவாத் திரும்பிப் பாத்தேன்.

பிரகாஷ் அங்கேயே நின்னுட்டு என்னையே பாத்துட்டு இருந்தான்.

நான் ஷவர் கீழ நிக்கிறதை அவன் ரசிச்சுப் பாத்துட்டு இருந்தான்.

அவன் பாக்குற விதம் எனக்குள்ள ஒரு புது எனர்ஜியைக் கொடுத்துச்சு.

"என்ன அங்கேயே நின்னுட்ட?"

"உள்ள வா..."

அப்படின்னு நான் தலையை அசைச்சிக் கூப்பிட்டேன்.

அவன் சிரிச்சிட்டே ஷவர் கீழ, என் பக்கத்துல வந்து நின்னான்.

அந்தச் சூடான தண்ணி இப்போ அவனோட உடம்பு மேலயும் பட ஆரம்பிச்சுது.

பாத்ரூம் கொஞ்சம் சின்னதுங்குறதால...

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஷவர் கீழ நிக்கிறதுக்கு ரொம்ப நெருக்கமா நிக்க வேண்டியதா இருந்துச்சு.

அவன் உடம்பு என் மேல லேசா உரசும்போதெல்லாம்...

அந்தத் தண்ணியோட சூட்டையும் தாண்டி அவனோட உடம்புச் சூடு எனக்குத் தெரிஞ்சது.

அவன் சோப்பு டப்பால இருந்த சோப்பை எடுத்தான்.

தன் கைகள்ல வச்சு நல்லாத் தேய்ச்சு நுரை வர வச்சான்.

அந்தச் சோப்பு வாசனை பாத்ரூம் முழுக்கப் பரவிச்சு.

அந்தச் சோப்பு நுரையைத் தன் ரெண்டு கைகள்லயும் நல்லாப் பூசிக்கிட்டான்.

அப்புறம் மெதுவா அவன் கைகள் என் முதுகுல பட்டுச்சு.

ரொம்ப சாஃப்ட்டா, ஒரு குழந்தைங்க மேல கை வைக்கிற மாதிரி வச்சான்.

என் முதுகுத் தண்டு வழியா அவன் கைகள் மேலயும் கீழயும் மெதுவாத் தேய்ச்சு விட்டுச்சு.

அவன் தொடுதல்ல ஒரு அரவணைப்பு இருந்துச்சு.

என் தோள்பட்டையில லேசா மசாஜ் பண்ற மாதிரித் தேய்ச்சு விட்டான்.

நான் அப்படியே கண்ணை மூடிட்டு அந்த சுகத்தை அனுபவிச்சேன்.

"ஓகேவா?" அப்படின்னு என் காதுக்குள்ள கேட்டான்.

நான் தலையை மட்டும் ஆட்டி "ம்ம்ம்..." அப்படின்னு முனகுனேன்.

அவன் கைகள் என் கழுத்துப் பக்கமா வந்துச்சு.

என் காதுக்குப் பின்னாடி எல்லாம் மெதுவாத் துடைச்சு விட்டுச்சு.

அந்த சூடான தண்ணியும், அவனோட அந்த இதமான தொடுதலும் எனக்கு ஒரு புது உலகத்தைக் காட்டுச்சு.

நான் அவனோட மார்புல சாஞ்சுக்கிட்டேன்.

அவன் என்னைத் தாங்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

எங்க ரெண்டு பேர் உடம்பும் சோப்பு நுரையோட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் அப்படியே என் முன்னாடி வந்தான்.

என்னைத் தொட்டுக்கிட்டே அவன் மெதுவா முழங்கால் போட்டு என் முன்னாடி உக்காந்தான்.

என் ஹார்ட்பீட் கொஞ்சம் வேகமா துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

"இவன் என்ன பண்ணப் போறான்?" அப்படின்னு நான் லேசா மூச்சு வாங்கினேன்.

அவன் முழங்கால் போட்டு உக்காந்ததும், அவன் முகம் என் இடுப்புக்கு நேரா இருந்துச்சு.

தண்ணி எங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் சடசடனு கொட்டிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் நிதானமா, என் ரெண்டு தொடைகளையும் லேசா விலக்கி விட்டான்.

நான் கொஞ்சம் வெக்கத்துல என் தொடைகளைச் சேர்க்கப் பாத்தேன்.

ஆனா அவன் என் தொடைகளை சாஃப்ட்டா பிடிச்சு, "ஒண்ணுமில்லடி..." அப்படின்னு சொன்னான்.

அவன் சொன்ன விதம் என்னைக் கொஞ்சம் அமைதிப்படுத்துச்சு.

அவன் தன் விரல்களால அந்தத் தண்ணியை எடுத்து என் புண்டை மேல மெதுவா ஊத்தினான்.

அப்புறம் ரொம்ப ரொம்ப ஜென்டிலா, அவனோட விரல்களால அங்க இருந்த அவனோட கஞ்சியைத் துடைச்சு விட்டான்.

அவன் விரல்கள் என் இதழ்கள் மேல படும்போதெல்லாம் ஒரு லேசான கூச்சம் வந்துச்சு.

நான் அவனைத் தலைகுனிஞ்சு பாத்தேன்.

தண்ணி அவன் தலைமுடியில பட்டு அவன் முகம் வழியா வழிஞ்சிட்டு இருந்துச்சு.

கவனமா, மெதுவாத் தேய்ச்சு சுத்தம் பண்ணிட்டு இருந்தான்.

அந்த சென்சிடிவ்வான எடத்துல அவன் விரல்கள் படுறப்போ என் மூச்சு லேசாத் தடைபட்டுச்சு.

ஆனாலும் நான் அமைதியா நின்னேன்.

அவன் சுத்தம் பண்ணி முடிச்சிட்டு, என் தொடைகளுக்கு ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.

அப்புறம் மெதுவா எழுந்து நின்னான்.

நான் என் கண்கள்ல இருந்த தண்ணியைத் துடைச்சிட்டு அவனைப் பாத்தேன்.

அவன் முகத்துல ஒரு திருப்தி இருந்துச்சு.

நான் ஒண்ணுமே பேசாம திரும்பிக்கிட்டேன்.

பாத்ரூம் டைல்ஸ் சுவத்துல என் முதுகை சாச்சுக்கிட்டு நின்னேன்.

அந்தக் குளிர்ந்த டைல்ஸ் என் முதுகுல பட்டதும் ஒரு நல்ல ஃபீல் வந்துச்சு.

ஷவர்ல இருந்து தண்ணி என் முகத்துல கொட்டிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்களை மூடிக்கிட்டேன்.

அவன் என்னைக் கவனிச்சுக்கிட்ட அந்த விதம் என்னை முழுசா ஆட்கொண்டுச்சு.

[yazhiniram]

------------
Part 228:
------------

அவன் என்னைக் கவனிச்சுக்கிட்ட அந்த விதம் என்னை முழுசா ஆட்கொண்டுச்சு.

சூடான சவர் வாட்டர் எங்க உடம்புல பட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ எனக்குக் குளிச்சது போதும்னு தோணுச்சு.

அவனும் சுத்தம் ஆயிட்டான்.

நான் என் கையை நீட்டி அந்த ஷவர் நாப்பை மெதுவாத் திருகுனேன்.

தண்ணி கொட்டுற சத்தம் சட்டுனு நின்னு போச்சு.

பாத்ரூம்ல திடீர்னு ஒரு அமைதி வந்துச்சு.

ஷவர்ல இருந்து கடைசியா ரெண்டு மூணு சொட்டு தண்ணி மட்டும் 'சொட் சொட்'னு கீழ விழுந்துச்சு.

அந்தச் சத்தம் மட்டும்தான் இப்போ அந்த எடத்துல ரொம்ப கிளியரா கேட்டுச்சு.

பாத்ரூம் முழுக்கச் சூடான ஆவி நிறைஞ்சு ஒரு மாதிரி புகை மூட்டமா இருந்துச்சு.

ஆனா தண்ணி நின்ன உடனே, எனக்கு லேசாச் சில்லுனு ஒரு காத்து படுற மாதிரி இருந்துச்சு.

தண்ணி நின்னதும், நான் திரும்பிக் கண்ணாடியைப் பாத்தேன்.

கண்ணாடி பூரா பனி படிஞ்சு ஒண்ணுமே தெரியல.

நான் என் கையால அந்தக் கண்ணாடியில லேசாத் துடைச்சு விட்டேன்.

என் முகம் இப்போ அதுல தெரிஞ்சுது.

நான் ஒரு நிமிஷம் என்னையே உத்து பாத்துக்கிட்டேன்.

என் உடம்புல ஒட்டுத் துணி கூட இல்ல.

என் பக்கத்துல பிரகாஷ் முழு அம்மணமா நிக்கிறான்.

இந்த நெனப்பு என் மூளைக்கு வந்ததும் எனக்குள்ள லேசா ஒரு கூச்சம் எட்டிப் பாத்துச்சு.

இவ்ளோ நேரம் அவன்கிட்ட எல்லாத்தையும் எந்த வெக்கமும் இல்லாம காட்டிட்டு, இப்போ புதுசா எனக்கு வெக்கம் வந்துச்சு.

ஒரு பொண்ணுக்கு இது ரொம்ப இயல்புதானே.

நான் என் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கா வெச்சுக்கிட்டேன்.

என் முலைகளை அவன்கிட்ட இருந்து மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவனோட பார்வை என் மேலதான் வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் திரும்பிப் பாத்ரூம் கதவுப் பக்கம் இருந்த டவல் ஸ்டாண்டைப் பாத்தேன்.

அங்க ஒரு ரோஸ் கலர் டவல் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா ரெண்டு ஸ்டெப் முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

தரையில தண்ணி இருந்ததால கால் லேசா வழுக்குச்சு.

நான் ரொம்பக் கவனமா நடந்து போய் அந்த டவலை எடுத்தேன்.

அது ரொம்ப சாஃப்ட்டான காட்டன் டவல்.

அதை எடுத்து என் உடம்பைச் சுத்திப் போத்திக்கிட்டேன்.

என் நெஞ்சுக்கு மேல வெச்சு, அந்த டவலை ரொம்ப டைட்டா ஒரு முடிச்சுப் போட்டுக்கிட்டேன்.

என் முலைகள் இப்போ அந்த டவலுக்குள்ள பத்திரமா அடைக்கலம் ஆயிடுச்சு.

என் தொடை வரைக்கும் அந்த டவல் என்னை நல்லா மறைச்சுருச்சு.

இப்போ எனக்குக் கொஞ்சம் தைரியம் வந்த மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

டவல் கட்டுன உடனே, நான் மறுபடியும் அந்தப் பழைய பவித்ராவா மாறின மாதிரி ஒரு உணர்வு வந்துச்சு.

நான் மெதுவாத் திரும்பி பிரகாஷைப் பாத்தேன்.

அவன் இன்னும் அந்த ஷவர் கீழேயே நின்னுட்டு இருந்தான்.

அவன் உடம்புல இருந்து தண்ணி சொட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என்னையே ரொம்ப ரசனையாப் பாத்துட்டு இருந்தான்.

நான் டவல் கட்டுனது அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கலனு அவன் மூஞ்சியப் பாத்தாலே எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

"என்னடா அப்படிப் பாக்குற?" நான் அதிகாரமா, ஆனா செல்லமாக் கேட்டேன்.

"இவ்ளோ நேரம் நல்லாதானடி இருந்த... என்ன உனக்கு திடிர்னு வெக்கம்?"னு அவன் லேசாச் சிணுங்குற மாதிரிச் கேட்டான்.

"ஏன்? வெக்கப்படக்கூடாதா? அப்படியே உனக்குக் காட்சி குடுத்துட்டு நிக்கணுமாக்கும்?" நான் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"ஏன், அப்படியே நின்னா என்ன இப்போ? நான் பாக்காததா என்ன?" அவன் கண்ணடிச்சான்.

"போடா... ஓவராப் பேசாத."

"தொடச்சிட்டு, டவலைக் கழட்டிப் போடு பவி, நீ ஒன்னும் போடாம இருக்கிறதுதான் நல்லா இருக்கு டி..."

"வாய மூடுடா... குளிருது எனக்கு."

"நான் வேணாச் சூடு ஏத்தட்டுமா?" அவன் நக்கலாச் சிரிச்சான்.

"நீ சூடு ஏத்துனது எல்லாம் போதும்... எவ்ளோ நேரம் குளிக்கிறது?"

"எனக்குக் குளிச்ச மாதிரியே இல்லடி..."

"உனக்கு எப்பவுமே அப்படித்தான் தோணும்... இந்தா, இந்த டவலை யூஸ் பண்ணி தொடச்சிட்டு,  மரியாதையா உன்னோட அந்த அழுக்கு டிரஸ்ஸைப் போடுற வழியப் பாரு."னு பாத்ரூம்ல மாட்டி இருக்குற இன்னொரு டவலை காமிச்சேன்.

நான் இப்போ அவனுக்கு  எப்பவும்போல ஆர்டர் போட ஆரம்பிச்சேன்.

அவன் என் பேச்சைக் கேட்டுப் புருவத்தை லேசா உயர்த்துனான்.

நான் பாத்ரூம் கதவைத் தொறந்துட்டு வெளிய போகத் திரும்புனேன்.

பாத்ரூம் கொஞ்சம் சின்னதுதான்.

அவனைத் தாண்டிதான் நான் வெளிய போய் ஆகணும்.

நான் என் உடம்பைக் கொஞ்சம் குறுக்கிக்கிட்டு அவனை உரசாமத் தாண்டிப் போக ட்ரை பண்ணேன்.

அவன் என்ன அவ்வளவு ஈஸியா வழி விட்டுடுவானா என்ன?

நான் அவன் பக்கத்துல போன அந்தச் செகண்ட்.

சட்டுனு அவன் கை என் இடுப்பைச் சுத்தி வந்துச்சு.

"ஏய்..." னு நான் வாய் தொறந்து சொல்றதுக்குள்ள அவன் என்னைப் பின்னாடி இழுத்துட்டான்.

என் முதுகு நேராப் போய் அவனோட நெஞ்சுல நச்சுனு இடிச்சுது.

அவன் இன்னும் அம்மணமாத்தான் நிக்கிறான்.

அவனோட அந்த ஈரம் சொட்டுற நெஞ்சு என் பின்னாடி உரசும் போது எனக்குச் சிலிர்த்துப் போச்சு.

அவனோட ரெண்டு கைகளும் என் இடுப்பை ரொம்ப இறுக்கமா வளைச்சுப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அவன் மூச்சுக்காத்து என் கழுத்துல சுடச்சுடப் பட்டுச்சு.

அவனோட தாடி முடி என் தோள்பட்டையில லேசா குத்துச்சு.

நான் லேசாத் திமிற ட்ரை பண்ணேன்.

"டேய்... விடுடா..." நான் ரொம்ப மெதுவா முணுமுணுத்தேன்.

ஆனா அவன் என்னைக் கொஞ்சம் கூடப் பிடியத் தளர்த்தல.

மாறா, என்னைத் தன் உடம்போட சேர்த்து இன்னும் நல்லா அழுத்திக்கிட்டான்.

கீழே... என் குண்டிக்கு நேரா ஒரு அழுத்தம்.

அவன் சுன்னி மறுபடியும் முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு போல.

அது இப்போ எந்த ஒரு சாஃப்ட்னஸும் இல்லாம, ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி விறைச்சு நிக்குது.

அந்த டவலோட ஈரத்தையும் தாண்டி, அதோட சூடு என் தொடைக்குள்ள ஊடுருவிச்சு.

என் குண்டியோட பிளவுக்கு நடுவுல அது கரெக்டா உரசிகிட்டு நின்னுச்சு.

போதும், நான் அவனை விட்டு உடனே விலகணும்னுதான் என் மூளை சொல்லுச்சு.

ஆனா என் உடம்பு எப்பவுமே என் பேச்சைக் கேக்குறது இல்லையே.

அவனோட சுன்னி என் குண்டியில இடிச்ச உடனே...

"ஆஆஹ்..." னு என் தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு முனகல் தானா வந்துச்சு.

என் கால்கள் லேசாத் தளர்ந்து போச்சு.

நான் விலகிப் போறதுக்குப் பதிலா, என் இடுப்பை லேசாப் பின்னாடி தள்ளுனேன்.

என் குண்டியை அவனோட சுன்னி மேல இன்னும் கொஞ்சம் நல்லா அழுத்திக் குடுத்தேன்.

நான் அப்படிச் செஞ்சதும் அவன் தொண்டைக்குள்ள லேசா உறுமுனான்.

"ஸ்ஸ்ப்ப்... பவி..." அவன் என் காதுல கிசுகிசுத்தான்.

அந்தச் சத்தம் என்னை இன்னும் கிறங்கடிச்சுது.

நான் என்ன பண்றேன்னு எனக்கே தெரியல.

என் மூளை போதும்னு சொல்லுது, ஆனா என் உடம்பு அவனோட அரவணைப்பைக் கேக்குது.

அவனோட ஒரு கை என் வயித்து மேல தடவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த டவலுக்கு மேலயே அவன் கை என் தொப்புளைத் தேடி அலைஞ்சுது.

நான் என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்.

இந்தக் குளிர்ந்த பாத்ரூம்ல, அவனோட உடம்புச் சூடு எனக்கு அவ்ளோ இதமா இருந்துச்சு.

அவனோட சுன்னி என் குண்டியில ஒவ்வொரு தடவை உரசும்போதும் என் மூச்சு வாங்குற ஸ்பீடு அதிகமாச்சு.

"பிரகாஷ்... போதும்டா..." நான் ரொம்ப வீக்கான குரல்ல சொன்னேன்.

"ஏன்டி? இப்போதானே எனக்கு மறுபடியும் ஸ்டார்ட் ஆகுது..."

"உனக்கு எப்பவுமே அப்படித்தான்டா இருக்கும்... எனக்கு இப்போ முடியாது."

"ஜஸ்ட் அஞ்சு நிமிஷம்டி..."

"ஏய்... இங்க வெச்சுப் பண்ணணும்னு சொன்னியே, அதுக்கு மறுபடியும் பிளான் பண்ணுறியாடா?" நான் அவனைச் சீண்டினேன்.

"நீ ஓகே சொன்னா இப்போவே செஞ்சுடலாம்..." அவன் உடனே சொன்னான்.

அவன் இடுப்பை என் மேல இன்னும் ஒரு இடி இடிச்சான்.

அந்த இடியில என் உடம்பு லேசா முன்னாடி போயிட்டுப் பின்னாடி வந்துச்சு.

நான் என் கீழ் உதட்டைப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

இப்படியே இவன்கிட்ட நின்னுக்கிட்டு இருந்தா, கண்டிப்பா நான் கவுந்துடுவேன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு.

என் புண்டை மறுபடியும் லேசாக் கசிய ஆரம்பிக்கிறதை என்னால உணர முடிஞ்சுது.

என் கைகளை எடுத்து அவனோட கைகள் மேல வெச்சேன்.

என் வயித்தைச் சுத்திப் பிடிச்சிருந்த அவனோட கைகளை நான் கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் கைகள் ஈரமா, வழுவழுனு இருந்துச்சு.

ஆனாலும் நான் என் நகங்கள் அவனோட தோல்ல பதியுற அளவுக்கு டைட்டாப் பிடிச்சேன்.

என் கை விரல்கள் எல்லாம் வலிக்கிற அளவுக்கு ஒரு அழுத்தம் குடுத்தேன்.

"விடுடா..." நான் கொஞ்சம் சீரியஸான டோன்ல சொன்னேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்த மாற்றத்தை அவன் உடனே கவனிச்சான்.

நான் என் உடம்புக்குள்ள ஏறுற அந்தப் போதையைக் கண்ட்ரோல் பண்ண ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டேன்.

என் குண்டியில உரசிகிட்டு இருக்குற அந்தச் சூட்டை விட்டு விலகுறதுக்கு எனக்கு ஒரு பெரிய வில்பவர் தேவைப்பட்டுச்சு.

நான் மூச்சை உள்ள இழுத்துக்கிட்டு, என் கால்களை முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

அவனோட பிடியை மீறி, நான் ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி நடந்தேன்.

"ச்லக்..." னு என் முதுகுல இருந்து அவனோட ஈரம் விலகுன சத்தம் கேட்டுச்சு.

என் குண்டியில இருந்து அவனோட சுன்னி விலகுன அந்த நிமிஷம்,

அவன் சுன்னியோட சூடு சட்டுனு மறைஞ்சு, லேசாக் குளிருச்சு.

நான் அவனை விட்டு விலகி, திரும்பி நின்னேன்.

என் மூஞ்சியில ஒரு கறாரான ரியாக்‌ஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

அவன் கைகள் அனாதையாப் பாதியில தொங்கிட்டு நின்னுச்சு.

அவன் முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"என்னடி இப்டி பண்ற?" அவன் லேசா கோவிச்சுக்கிட்டமாதிரி கேட்டான்.

"பண்ணது எல்லாம் போதும் வாட்ச்மேன் சார்..." நான் நக்கலாச் சொன்னேன்.

நான் அவனோட வாட்ச்மேன்னு சொன்னதும் அவன் முகம் லேசா மாறுச்சு.

ஆனா நான் அவனைச் சீண்டணும்னுதான் அப்படிச் சொன்னேன்.

"டைம் என்ன ஆகுதுனு பாருடா முதல்ல..." நான் கையை இடுப்புல வெச்சுக்கிட்டுக் கேட்டேன்.

"எவ்ளோ ஆனா இப்போ என்ன? நான் எங்க இருக்கேன்னு யாருக்கும் தெரியாது..." அவன் கொஞ்சம் திமிராப் பேசினான்.

"அப்படி நினைச்சுக்கிட்டு இரு... கீழ அங்க உன்னை யாராவது தேடப் போறாங்க..."

"தேடுனா தேடிட்டுப் போறாங்க, எனக்கு இப்போ நீதான் முக்கியம்." அவன் என் பக்கம் வரப் பாத்தான்.

நான் கையைக் காட்டி அவனை அங்கேயே நிக்க வெச்சேன்.

"அப்படியே நில்லு... வராத..." நான் ஒரு ஸ்கூல் டீச்சர் மாதிரி ஆர்டர் போட்டேன்.

"நீ கீழ போய் உன் வேலையைப் பாக்குற வழியப் பாரு."

"இவ்வளவு சீக்கிரம் தொரத்துறியே பவி..." அவன் சிணுங்குனான்.

"ஆமாடா... எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு, நீ போய் உன் டியூட்டியப் பாரு."

நான் அவனுக்கு எந்த எடம் குடுக்காம ரொம்ப உறுதியா ஒரு பொய் சொன்னேன்.

நான் அப்படிப் பேசுனது அவனுக்குக் கொஞ்சம் கடுப்பா இருந்தாலும், அவனால கோபப்பட முடியல.

அவன் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு, தன் தலையைத் துவட்ட ஆரம்பிச்சான்.

நான் அவனை அங்கியே விட்டுட்டுப் பாத்ரூமை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

பாத்ரூம் கதவைத் தொறந்துக்கிட்டு நான் பெட்ரூம்க்குள்ள காலெடுத்து வெச்சேன்.

ரூம்க்குள்ள ஏசி ரொம்பச் சில்லுனு ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஈர டவலோட வெளிய வந்ததும், அந்த ஏசி காத்து என் உடம்புல பட்டு நான் அப்படியே நடுங்கிட்டேன்.

என் மேல இருந்த சின்னச் சின்ன முடி எல்லாம் அப்படியே சிலிர்த்துக்கிச்சு.

ரூம்க்குள்ள வந்ததும் என் கண்ணு நேரா அந்தக் கட்டில் மேலதான் போச்சு.

அந்த மெத்தை நாங்க போட்ட ஆட்டத்துல ரொம்பக் கசங்கிப் போய்க் கிடந்துச்சு.

அந்தப் பெட்ஷீட்ல நடுவுல ஒரு பெரிய ஈரக்கறை இப்போ நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

அதைப் பாத்ததும் எனக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சின்னப் புன்னகை வந்துச்சு.

ஆனா இப்போ அதையெல்லாம் நெனச்சுக்கிட்டு இருக்க எனக்கு நேரமில்ல.

நான் நேரா என் வார்ட்ரோப் பக்கம் நடந்து போனேன்.

கதவைத் தொறந்து உள்ள பாத்தேன்.

அங்க நிறைய நைட்டிகள் நீட்டா மடிச்சு வெச்சிருந்துச்சு.

நான் எப்பவுமே வீட்ல போடுற ஒரு சாதாரண, சிம்பிளான காட்டன் நைட்டியை வெளிய எடுத்தேன்.

அது ஒரு வெளிர் நீல கலர் நைட்டி.

எந்த ஒரு டிசைனும் இல்லாம இருக்குற நைட்டி.

நான் என் உடம்பைச் சுத்தி இருந்த அந்த டவலோட முடிச்சை லேசா அவுத்தேன்.

அந்த டவல் என் உடம்பை விட்டு நழுவித் தரையில விழுந்துச்சு.

நான் ஒரு செகண்ட் அந்த ஏசி காத்துல முழு அம்மணமா நின்னேன்.

அடுத்த செகண்ட், நான் அந்த நைட்டியை என் தலைக்கு மேல தூக்கி, உள்ள மாட்டுனேன்.

அந்தச் சாஃப்ட்டான காட்டன் துணி என் தலை வழியா வந்து, என் தோள்பட்டையில உக்காந்துச்சு.

அப்படியே சரிஞ்சு என் முலைகளை மறைச்சுக்கிட்டு, என் இடுப்பைத் தாண்டி, முழங்கால் வரைக்கும் கீழ இறங்குச்சு.

அந்த நைட்டியைப் போட்டதும், என் உடம்புல இருந்த சூடு, வெறி எல்லாம் மொத்தமா அடங்கிப் போன மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

நான் இப்போ ஒரு சாதாரண ஹவுஸ்வைஃப்-ஆ மாறிட்டேன்.

இந்த நைட்டி எனக்கு ஒரு கவசம் மாதிரி, இப்போ என்னோட எல்லா ரகசியங்களையும் உள்ள மறைச்சுக்கிச்சு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய புயல் அடிச்சு ஓய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் இப்போ பழைய பவித்ரா கிடையாதுங்குற உண்மை என் மூளைக்குள்ள ரொம்பச் சத்தமா கேட்டுச்சு.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணுக்கு இருக்க வேண்டிய அந்தப் 'பத்தினி'ங்குற கிரீடத்தை நான் இன்னைக்கு என் கையாலயே தூக்கிப் போட்டுட்டேன்.

கல்யாணம் ஆகி, ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக்கிட்ட குடும்பப் பொண்ணு நான்.

ஒருத்தனுக்கு ஒருத்தினு இருந்தவ நான்.

ஆனா இன்னைக்கு நான் எந்த எல்லைகளை எல்லாம் தாண்டக் கூடாதோ, அது எல்லாத்தையும் தாண்டிட்டேன்.

புருஷனுக்கு யாரும் பண்ணக் கூடாத ஒரு பெரிய துரோகத்தை நான் பண்ணிருக்கேன்.

இன்னொரு ஆம்பளை... அதுவும் எங்க அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ஒரு வாட்ச்மேன்.

அவனை என் பெட்ரூம்க்குள்ள கூட்டிட்டு வந்து, என்னோட கட்டில்லயே வெச்சு என் உடம்பை அவனுக்கு முழுசாத் தொறந்து காட்டிட்டேன்.

அவன் என்னையச் சும்மாத் தொடல... என் உடம்புக்குள்ள ரொம்ப ஆழமா போயிட்டு வந்துட்டான்.

அவனோட சுன்னி என் புண்டையைக் கிழிச்சுக்கிட்டு உள்ள போன அந்த ரணகளம்...

அவனோட கஞ்சி என் கர்ப்பப்பை வாய்ல போய் நச்சுனு அடிச்சு நிறைஞ்ச அந்த நிஜம்...

இப்போ கூட என் தொடை இடுக்குல அவனோட ஈரம் லேசாக் கசிஞ்சுகிட்டு இருக்குற அந்த உணர்வு...

இது எல்லாமே என்னோட அந்தப் பத்தினி வேஷத்தை மொத்தமா, ஆணிவேரோட அழிச்சுடுச்சு.

என் கல்யாண வாழ்க்கையோட நம்பிக்கையை, அந்தப் புனிதத்தை இப்போ சுக்குநூறா உடைச்சுட்டேன்.

ஒருவேளை இது கார்த்திக்குக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகுங்குற நெனப்பு ஒரு செகண்ட் என் மூளைக்குள்ள வந்துச்சு.

சாதாரணமா எந்த ஒரு பொண்ணுக்கும் இப்படி ஒரு தப்பைப் பண்ணிட்டு உக்காந்தா, நெஞ்சு படபடனு அடிக்கும்.

ஒரு பெரிய பயம் வரும், குற்ற உணர்ச்சியில அழுது துடிப்பாங்க.

ஆனா சத்தியமா சொல்றேன்... எனக்குள்ள அப்படி ஒரு சின்னப் பதற்றம் கூட வரல.

என் மனசுக்குள்ள நான் எவ்ளோ தேடிப் பாத்தும், ஒரு துளி குற்ற உணர்ச்சியோ, தப்புப் பண்ணிட்டோமேங்குற கவலையோ எனக்குள்ள இல்லவே இல்ல.

மாறா, ஒரு பெரிய விடுதலையை நான் இப்போ உணர்ந்தேன்.

ஒரு நிம்மதி, ஒரு கர்வம், ஒரு விவரிக்க முடியாத திருப்தி மட்டும்தான் என் நெஞ்சு முழுக்க நிறைஞ்சு இருந்துச்சு.

கார்த்திக் என்னைப் பொண்டாட்டியா மதிக்கல, என்னோட உடம்போட தேவைகளுக்கு அவர் ஒரு நாளும் வடிகால் ஆனதே இல்ல.

என் உடம்போட பசியை அவர் கண்டுக்காதப்போ, நான் ஏன் அவருக்காகப் பத்தினியா, ஒரு மூலைல முடங்கிக் கிடக்கணும்?

எனக்கு என்ன வேணுமோ, அதை நான் இன்னைக்கு எனக்குப் பிடிச்ச மாதிரியே எடுத்துக்கிட்டேன்.

நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்னு என் மூளை லேசாச் சொன்னாலும், என் உடம்பு 'நீ செஞ்சது ரொம்பச் சரிடி பவி'னு என்னைப் பாராட்டுச்சு.

அந்தத் திருப்தியோட, ஒரு புதுத் தைரியத்தோட நான் கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

என் நைட்டியோட கழுத்துப் பகுதியை லேசா இழுத்துச் சரி பண்ணேன்.

என் ஈர முடியை எடுத்து ஒரு சிம்பிளான கொண்டை போட்டுக்கிட்டேன்.

என் நெஞ்சுல இருந்த தாலியை வெளிய எடுத்து, அந்த நைட்டிக்கு மேல தெரியுற மாதிரிப் போட்டுக்கிட்டேன்.

அந்த மஞ்சக் கயிறு இப்போ என்னைக் கட்டிப்போடுற சங்கிலி கிடையாது, அது வெறும் ஒரு அடையாளம் மட்டும்தான்.

நான் திரும்பிப் பாத்ரூம் வாசலைப் பாத்தேன்.

அவனோட நெஞ்சுல தண்ணித் துளிகள் இன்னும் ஒட்டிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என்னைப் பாத்ததும் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நின்னுட்டான்..

"என்னடா பாக்குற? சீக்கிரம் ட்ரெஸ்ஸ போட்டுக்கிக் கெளம்பு..." நான் இயல்பா, எப்பவும் போல ஆர்டர் போட்டேன்.

அவன் என்னையே மேலயும் கீழயுமா ஒரு பார்வை பாத்தான்.

"அதுக்குள்ள இப்படி மாறிட்டியேடி..." அவன் கொஞ்சம் ஏக்கமாச் சொன்னான்.

"பின்ன அப்படியே இருப்பாங்களா? டைம் ஆச்சு, சீக்கிரம் போடா..." நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

அவன் என் பக்கம் ரெண்டு ஸ்டெப் எடுத்து வெச்சான்.

நான் கையைக் காட்டி அவனை அங்கேயே நிக்க வெச்சேன்.

"நான் கிளம்புறேன்... ஆனா நீ இவ்ளோ சீக்கிரம் இப்படி மாறுவேன்னு நான் நெனக்கல..." அவன் கொஞ்சம் ஏமாற்றமாச் சொன்னான்.

"நான் எப்பவும் போலதான் இருக்கேன்... நீதான் தப்பா நெனச்சுக்கிட்ட..." நான் என் புருவத்தை உயர்த்திச் சொன்னேன்.