Incest வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)

[auntyworld]

அந்த இரவு முழுக்க எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை. விவேக் தன் அறைக்குப் போன பிறகு, நான் என் பழைய படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்தேன். விளக்கைப் போட்டுவிட்டு படுக்கையில் படுத்தேன். ஆனால் மனசு அடங்க மாட்டேன் என்கிறது. நேற்று இரவு அவன் எனக்கு ஊட்டி விட்ட தோசை, அவன் விரல்கள் என் கன்னத்தை லேசா தொட்டபோது, அவன் மூச்சு என் முகத்துக்கு அருகில் வந்தபோது — அந்த சின்ன சின்ன நிமிடங்கள் திரும்பத் திரும்ப என் மனசில் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தன.

அது தப்பா? இல்லை. அது வெறும் பாசம். ஒரு மாதத்துக்கு முன்னாடி கருப்பையா போன பிறகு, இந்த வீடு இப்படி காலியா இருக்கிறது. சென்னை பீச்சில் அஸ்தியை விட்டு வந்த பிறகு, இருவரும் கிராமத்துக்கு வந்தோம். உறவினர்கள் எல்லாம் இரண்டு மூணு நாள் இருந்துட்டு போயிட்டாங்க. இப்போ நானும் விவேக்கும் மட்டும்தான். அவன் என் பேரன். நான் அவன் பாட்டி. ஆனாலும் இந்த ஒரு மாதத்தில் அவன் எனக்கு கொடுக்கிற ஆதரவு... ரொம்பவே இருக்கிறது.

கடிகாரம் டிக் டிக் னு ஒலிக்கிற சத்தம் வீடு முழுக்க கேட்டது. வெளியே ஊர்ல நாய் குரைக்கிறது, தூரத்துல ஏதோ வண்டி போற சத்தம் — எல்லாம் கேட்டது. ஆனா தூக்கம் வரல. கண்ணை மூடினா கருப்பையாவோட முகம் வருது. அவர் சிரிச்ச முகம், என்னை பார்த்து “விஜயா, பயப்படாத”னு சொன்ன குரல் — எல்லாம் வந்து போகுது. பிறகு விவேக்... அவன் சின்னவனா இருந்தபோது இந்த வீட்டுல ஓடி ஆடினது, தாத்தா அவனை தூக்கி விளையாடினது. எல்லாம் கலந்து மனசை குழப்பியது.

காலை ஒன்பது மணி ஆகியிருக்கும். சூரிய ஒளி ஜன்னல் திரையைத் தாண்டி தரையில் நீண்ட கோடுகளா விழுந்திருந்தது. நான் எழுந்து குளிச்சுட்டு, சுத்தமா புடவை கட்டிக்கிட்டு, தலைல கொஞ்சம் மல்லிகைப்பூ வச்சுக்கிட்டேன். வாசனை நல்லா இருந்தது. சமையலறைக்கு போனேன். அவனுக்கு பிடிச்சதெல்லாம் செய்யணும்னு தோணுச்சு. நெய் ரோஸ்ட், சாம்பார், இஞ்சி சட்னி, அவன் சின்னவனா இருந்தப்போ ரொம்ப பிடிக்கும் கேசரி — எல்லாத்தையும் தயார் பண்ணினேன். காபி வாசனை வீடு முழுக்க பரவுச்சு.

காபி கப்பை எடுத்துக்கிட்டு அவன் அறைக்கதவை மெதுவா தட்டினேன். “விவேக்... எந்திரிடா கண்ணா. மணி ஒன்பது ஆகுது. தூங்கிட்டு இருக்கியா?”னு அழைத்தேன்.

உள்ளேயிருந்து அவன் மெல்ல “ம்...”னு சத்தம் கேட்டது. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு கதவை திறந்தான். கண்கள் இன்னும் தூக்கம் கலந்திருந்தன. முகம் கொஞ்சம் வீங்கியிருந்தது. என்னைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் மாறியது. ஒரு சின்ன புன்னகை வந்தது.

“குட் மார்னிங் பாட்டி... இன்னைக்கு ரொம்ப சீக்கிரமே எந்திரிச்சுட்டீங்க போல?”னு கேட்டான். அவன் குரல் இன்னும் கொஞ்சம் மெல்லியதா, தூக்கம் தெளியாத மாதிரி இருந்தது.

நான் காபியை நீட்டினேன். “குட் மார்னிங் விவேக். சீக்கிரம் முகத்தைக் கழுவிட்டு வா. உனக்கு பிடிச்சதெல்லாம் செஞ்சு வச்சிருக்கேன். காபி ஆறிடும், வேகமா வா.”

அவன் கையை நீட்டி கப்பை வாங்கும்போது, அவன் விரல்கள் என் விரல்களை மெல்லத் தொட்டன. ஒரு நொடி இருவரும் அப்படியே இருந்தோம். அவன் கையில் கொஞ்சம் வெதுவெதுப்பு இருந்தது. நான் ஒண்ணும் சொல்லல. அவன் சிரிச்சான். “ஓகே பாட்டி, போய் முகம் கழுவிட்டு வர்றேன்.”

நான் சமையலறைக்கு நடந்தேன். என் புடவையின் ஓரம் மெல்ல அசைந்தது. மேசையை சுத்தம் பண்ணி, உணவை எல்லாம் அடுக்கினேன். வீடு முழுக்க நல்ல வாசனை அடிச்சது. நெய் ரோஸ்ட் சுடச்சுட இருந்தது.

விவேக் முகம் கழுவி, தலையை சீவிக்கிட்டு வந்தான். “என்ன பாட்டி இதெல்லாம்? எனக்காகவா இவ்வளவு?”னு கேட்டான். அவன் கண்கள் மேசையில் நிறைந்த உணவைச் சுற்றி வந்தன. ஆச்சரியமா இருந்த மாதிரி தெரிஞ்சது.

“ஆமாடா... நேற்று நீ எனக்கு செஞ்சு கொடுத்தியே. அதுக்கு முன்னாடி இதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை. உக்காரு, சாப்பிடு,”னு சொல்லி அவனுக்கு பரிமாறினேன். அவன் தட்டில் ரோஸ்ட்டை வைக்கும்போது, என் கை அவன் கைக்கு அருகில் சற்று நேரம் நின்றது. அவன் ஒண்ணும் சொல்லல. ஆனா அவன் பார்வை கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருந்தது.

சாப்பிட ஆரம்பிச்சான். “வாவ் பாட்டி... இது சூப்பர். நெய் ரோஸ்ட் இப்படி சுடச்சுட இருக்கே... ரொம்ப நாள் கழிச்சு சாப்பிடுற மாதிரி இருக்கு,”னு சொன்னான்.

நான் எதிரில் உக்காந்து அவனைப் பார்த்தேன். “நல்லா இருந்தா சாப்பிடு. உனக்கு பிடிச்ச கேசரி கூட வச்சிருக்கேன். கொஞ்சம் சாப்பிடு.”

சாப்பிடும்போது பழைய கதைகள் வந்தன. “விவேக், நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இந்த மேசையில உக்காந்து சாப்பிட மாட்டியே. ஓடி ஓடி வருவ. தாத்தா உன்னை துரத்தி பிடிச்சு ஊட்டி வைப்பாரு. நினைவிருக்கா?”னு கேட்டேன்.

அவன் சிரிச்சான். வாயில் ரோஸ்ட் இருந்தாலும் பேசினான். “ஆமா பாட்டி. தாத்தா என்னை ‘விவேக் ராஜா’னு கூப்பிடுவாரு. நான் குறும்பு பண்ணா ‘இந்த ராஜா வீட்டை காலி பண்ணிடுவான்’னு சொல்லி சிரிப்பாரு. அந்த நாட்கள் ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. பிறகு... எல்லாம் மாறிடுச்சு.”

நான் தலையாட்டினேன். “ஆமா. உன் அம்மா, மாமா எல்லாம் என்னை பிடிக்கல. நான் இரண்டாவது மனைவின்னு... வயசு வித்தியாசம் பேசினாங்க. ஆனா கருப்பையா என்னை ஒருபோதும் தனியா விடல. அவர் இருந்தவரைக்கும் நான் சந்தோஷமா இருந்தேன். இப்போ அவர் இல்லாததால...”

விவேக் என் கையைப் பிடிச்சான். “பாட்டி, அழாதீங்க. நான் இருக்கேன் இல்ல. இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருந்துட்டு பார்க்கலாம். காலேஜ் வேலை எல்லாம் கொஞ்சம் லேட்டா போகட்டும்.”

பேச்சு நீண்டது. அவன் சின்னப்பிள்ளையா இருந்தப்போ செய்த குறும்புகள் — மரத்துல ஏறி விழுந்தது, பள்ளிக்கூடத்துல சண்டை போட்டது, தாத்தா அவனை தூக்கி குளிக்க வச்சது — எல்லாம் பேசினோம். வீடு முழுக்க சிரிப்பொலி எதிரொலிச்சது. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இந்தப் பெரிய வீட்டில் ஏதோ ஒரு உயிர் மூச்சு திரும்புவது போல இருந்தது. சாம்பார், சட்னி எல்லாம் முடிஞ்சு, கேசரி வைக்கும்போது அவன் “பாட்டி இது என் ஃபேவரைட்”னு சொல்லி ரெண்டு தட்டு சாப்பிட்டான்.

சாப்பாடு முடிஞ்ச பிறகு, நான் மேசையை அடுக்க ஆரம்பிச்சேன். “விவேக்,”னு மெல்ல அழைத்தேன். “சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டு நாம ரெண்டு பேரும் கோவிலுக்கு போயிட்டு வரலாம்னு நினைக்கிறேன். தாத்தா பேர்ல ஒரு அர்ச்சனை பண்ணிட்டு... மனசுக்கும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும். என்ன சொல்ற?”

விவேக் தட்டை ஓரமா தள்ளிவிட்டு என்னைப் பார்த்தான். அவன் பார்வை சற்று நேரம் என் முகத்தில் தங்கியது. “நிச்சயமா பாட்டி. நீங்க கிளம்புங்க, நானும் ரெடி ஆகிட்டு வர்றேன். இன்னைக்கு ஒரு நாள் முழுக்க நான் உங்க கூடவே இருப்பேன். வெளிய போய் கொஞ்சம் ஊர் சுத்தலாம். உங்களுக்கு நல்லா இருக்கும்.”

நான் தலையாட்டினேன். அவன் எழுந்து போகும்போது, அவன் தோள்களின் அசைவைப் பார்த்தபடி சற்று நேரம் நின்றேன். வெளியே சூரிய ஒளி இன்னும் பிரகாசமா விழுந்தது. இருவரும் சேர்ந்து வீட்டை விட்டு வெளியேற தயாரானோம்.

விவேக் ரெடி ஆகி வந்தான். சாதாரண சட்டை, லுங்கி. “பாட்டி, போலாமா?”னு கேட்டான். நான் என் புடவையை சரி பண்ணிக்கிட்டு தயாரானேன். “ஆமா, போலாம். கோவில்ல கொஞ்சம் நேரம் இருந்துட்டு, பிறகு வீட்டுக்கு வந்து ஓய்வா இருக்கலாம்.”

வீட்டை பூட்டிட்டு வெளியே வந்தோம். கிராமத்து தெரு. சூரியன் ஏறிக்கிட்டு இருந்தான். ஆனா காற்று கொஞ்சம் குளிரா இருந்தது. இருவரும் நடக்க ஆரம்பிச்சோம். வழியில பக்கத்து வீட்டு அம்மா “விஜயா, இவன் யாரு?”னு கேட்டா. “என் பேரன் விவேக்”னு சொன்னேன். அவங்க சிரிச்சாங்க. “நல்லா இருக்கான். கருப்பையா போனது ரொம்ப வருத்தம். நீ தனியா இருக்காத, இவன் இருக்கான் சந்தோஷம்”னு சொன்னாங்க.

விவேக் என்னைப் பார்த்து சிரிச்சான். நடந்து போகும்போது அவன் “பாட்டி, இந்த ஊர்ல எல்லாம் மாறிடுச்சா?”னு கேட்டான். “ஆமா, நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இருந்த மாதிரி இல்ல. புது வீடுகள் வந்திருக்கு. ஆனா கோவில் இன்னும் அதே மாதிரிதான் இருக்கு”னு சொன்னேன்.

கோவில் போய் சேர்ந்தோம். அங்கே அமைதியா இருந்தது. தாத்தா பேர்ல அர்ச்சனை பண்ணினோம். பூஜை முடிஞ்ச பிறகு, கோவில் திண்ணையில உக்காந்தோம். விவேக் “பாட்டி, தாத்தா உங்களை எப்படி பார்த்தாரு?”னு கேட்டான்.

நான் நினைவுல மூழ்கினேன். “அவர் என்னை முதல்ல பார்த்தப்போ நான் 22 வயசு. அவர் 45. எல்லாரும் எதிர்த்தாங்க. ஆனா அவர் ‘இவதான் என் வாழ்க்கை’னு சொல்லிட்டாரு. அந்த நேசம் உண்மையானது. நீ பிறந்தப்போ அவர் எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டாரு தெரியுமா? ‘என் பேரன்’னு தூக்கி ஆட்டினாரு...”

அப்படியே பேச்சு நீண்டது. ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம். கோவில்ல இருந்து வெளியே வந்து, கொஞ்சம் தோட்டம் பக்கம் நடந்தோம். மரங்கள், பறவைகள், ஊர் சத்தங்கள் — எல்லாம் மனசை கொஞ்சம் லேசா பண்ணுச்சு.

வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தப்போ மதியம் ஆகியிருந்தது. இருவரும் சேர்ந்து சாப்பிட்டோம். பேசினோம். மாலை நேரம் தோட்டத்துல உக்காந்து பேசினோம். இரவு மறுபடியும் சேர்ந்து இருந்தோம்.

இந்த ஒரு நாள் முழுக்க விவேக்கோட இருந்ததால, தனிமை கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி இருந்தது. அவன் இருக்கிற வரைக்கும் நான் தனியா இல்லைனு தோணுச்சு.

விவேக் கோவில் திண்ணையில் உக்காந்திருந்தபோது அவன் கை என் கையை மெல்லப் பிடித்தான். அந்தப் பிடியில் அவன் சொல்லாத பல வார்த்தைகள் இருந்தன. “பாட்டி, நான் இருக்கேன்” என்பது போல. நான் அவன் கையை இறுக்கிப் பிடித்தேன். சூரிய ஒளி அவன் முகத்தில் விழுந்தபோது அவன் கண்கள் பளபளத்தன. அந்தக் கண்களில் தாத்தாவின் நினைவும், என் மீதான அக்கறையும் கலந்திருந்தது.

தோட்டத்தில் நடக்கும் போது அவன் எனக்கு முன்னால் நடந்து, பாதையில் இருந்த கற்களை அப்புறப்படுத்தினான். “பாட்டி கால் தடுக்கிடாது” என்று சிரித்தான். நான் அவன் பின்னால் நடந்தேன். அவன் தோள்கள் இளமையான உறுதியுடன் இருந்தன. அந்த நடைப்பயணத்தில் எங்களுக்கு இடையில் பேச்சு குறைவாக இருந்தாலும், அந்த அமைதி நிறைவாக இருந்தது. பறவைகள் கத்தும் சத்தம், இலைகள் அசையும் ஒலி, தூரத்தில் ஊர் சத்தங்கள் — எல்லாம் எங்களைச் சூழ்ந்து ஒரு பாதுகாப்பான உலகத்தை உருவாக்கியது.

மதிய உணவின்போது அவன் எனக்கு பரிமாறினான். “பாட்டி நீங்க அதிகம் சாப்பிடுங்க. நேத்து ராத்திரி கொஞ்சம் குறைவா சாப்பிட்டீங்க” என்றான். நான் அவனுக்கு கேசரி வைத்தேன். “நீயும் சாப்பிடு டா. உன் உடம்பு வளர வேண்டிய வயசு.” இருவரும் சிரித்துக் கொண்டே சாப்பிட்டோம். அந்த மேசையில் இருந்த சிரிப்பு வீட்டின் சுவர்களைத் தொட்டு எதிரொலித்தது.

மாலை நேரம் தோட்டத்தில் இரு பழைய நாற்காலிகளில் உக்காந்தோம். சூரியன் மெல்ல சாய்ந்து கொண்டிருந்தான். விவேக் “பாட்டி, நீங்க சின்னவயசுல என்ன விளையாடுவீங்க?” என்று கேட்டான். நான் நினைவுகளில் மூழ்கினேன். கேரளாவின் பச்சை வயல்கள், மழை, சிறு வீடு — எல்லாம் சொன்னேன். அவன் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான். அவன் கண்களில் ஆர்வம் தெரிந்தது. “நான் உங்களைப் பற்றி இன்னும் நிறைய தெரிஞ்சுக்கணும் பாட்டி” என்றான்.

இரவு வந்தபோது இருவரும் சேர்ந்து சமையலறையில் இருந்தோம். அவன் எனக்கு உதவினான். பாத்திரங்கள் கழுவினான். “பாட்டி நீங்க உக்காருங்க, நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றான். நான் அவனைப் பார்த்து சிரித்தேன். அந்தச் சிறிய வேலைகளில் கூட அவன் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பார்வையில் அக்கறை, பாசம், பாதுகாப்பு — எல்லாம் இருந்தது.

அந்த ஒரு நாள் முழுக்க அவனுடன் இருந்ததால் என் தனிமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகியது. அவன் இருக்கும் வரைக்கும் இந்த வீடு காலியாகத் தெரியவில்லை. அவன் சிரிப்பு, அவன் பேச்சு, அவன் சின்ன சின்ன அக்கறைகள் — எல்லாம் எனக்கு புது உயிர் கொடுத்தன. இரவு படுக்கும் முன் அவன் என் அறைக்கு வந்து “நல்லா தூங்குங்க பாட்டி. நான் அருகில்தான் இருக்கேன்” என்றான். நான் தலையாட்டினேன். அவன் போன பிறகும் அந்த வார்த்தைகள் என் மனசில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.

இப்படியே நாட்கள் போகும். அவன் இருப்பு எனக்கு பெரும் பலம். அந்தப் பேரன், அந்த அரவணைப்பு — இது வாழ்க்கையின் புதிய அத்தியாயம்.

[auntyworld]

இரவு உணவு முடிந்த பிறகு, அந்த நாளின் ஒவ்வொரு துளி சந்தோஷமும் அவர்கள் இருவரின் மனதுக்குள்ளும் நிரம்பி வழிந்திருந்தது. வீட்டின் பெரிய சமையலறையில் இருந்து எழுந்த சாப்பாட்டு வாசனை இன்னும் லேசாகத் தங்கியிருந்தது. விவேக் தன் அறைக்குள் சென்று கதவை மெதுவாக சாத்தினான். ஆனால் உள்ளே போனதும் அவனால் அமைதியாக உட்கார முடியவில்லை. மனசு அலைபாய்ந்தது. அந்தப் பெரிய வீட்டின் காலியான அறைகளில் இருந்த அமைதி அவனை அழுத்தியது. கடந்த ஒரு மாதத்தின் நினைவுகள் — சென்னை கடற்கரை அலைகள், தாத்தாவின் அஸ்தி, பாட்டியின் கண்ணீர், தனிமை — எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்து அவனைத் தூங்க விடாமல் செய்தன.

அவன் கொஞ்ச நேரம் படுக்கையில் புரண்டான். பிறகு எழுந்து, மெதுவாக அறைக்கதவைத் திறந்தான். வீட்டின் நீண்ட வராந்தாவில் வெளிச்சம் மங்கலாக இருந்தது. காலடிகள் லேசாக ஒலிக்க, அவன் விஜயாவின் அறைக்கு வந்து நின்றான். கதவை மெதுவாகத் தட்டினான். உள்ளே இருந்து மெல்லிய விளக்கொளி வெளியே வந்து கொண்டிருந்தது.

“உள்ளே வாடா...” என்று விஜயாவின் மென்மையான குரல் கேட்டது.

விவேக் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தான். அறை சாதாரணமாகவும், அழகாகவும் இருந்தது. ஒரு பழைய மரக் கட்டில், அதன் மீது வெள்ளைத் துணி சுத்தமாகப் போர்த்தப்பட்டிருந்தது. பக்கத்தில் சிறிய மர மேஜை, அதில் ஒரு பழைய லேம்ப் மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. சுவரில் பெரிய புத்தக அலமாரி — நூற்றுக்கணக்கான புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. சில பழைய, சில புதிய. தரையில் பழைய கம்பளம், ஜன்னலுக்கு வெள்ளைத் திரை. அறை முழுவதும் ஒரு அமைதியான, பாதுகாப்பான உணர்வு இருந்தது. இது விஜயாவின் உலகம். அவளுக்கு புத்தகங்கள் என்றால் உயிர்.

விஜயா படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள். மல்லிகைப்பூ வாசனை லேசாக வீசியது. அவள் கையில் ஒரு புத்தகம். அவள் முகத்தில் அந்த நாளின் சோர்வும், சந்தோஷமும் கலந்திருந்தது.

“என்னடா விவேக், இன்னும் தூங்கலையா?” என்று புன்னகையுடன் கேட்டாள். அவள் குரலில் அக்கறை தெரிந்தது.

“தூக்கம் வரல பாட்டி...” விவேக் மெல்ல அவளருகே வந்து அமர்ந்தான். “நீங்க என்ன படிச்சிட்டு இருக்கீங்க?”

“இது கம்பராமாயணம் டா. ரொம்ப அழகா இருக்கு. ஆனா நான் பாதி தூரம் வந்துட்டேன். உனக்கு முதல்ல இருந்து சொன்னாத்தான் புரியும். அதனால இப்போ இதை விடு, வேற ஒரு புதிய கதைப் புத்தகம் எடுத்து படிக்கலாம்,” என்று சொல்லிவிட்டு அலமாரியை நோக்கி நடந்தாள்.

அவள் எழுந்து நடக்கும் போது அவள் புடவையின் ஓரம் மெல்ல அசைந்தது. அலமாரியில் இருந்து ஒரு சிறிய, புதிய புத்தகத்தை எடுத்து வந்தாள். “இது சின்ன கதை. ரொம்ப நல்லா இருக்கும். உனக்குப் பிடிக்கும்.”

விஜயா மீண்டும் படுக்கையில் அமர்ந்தாள். புத்தகத்தின் முதல் பக்கங்களைத் திறந்தாள். அவள் குரல் அந்த அறையின் அமைதியில் மென்மையாகப் பரவியது. கதாபாத்திரங்கள், அவர்களின் உணர்ச்சிகள், சிறிய கிராமத்தின் வாழ்க்கை — அவள் படிக்கும் போது விவேக் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். அவன் மனசில் ஒரு அமைதி பரவியது. இந்தப் பாட்டி, இந்த வீடு, இந்த இரவு — எல்லாம் அவனுக்கு பாதுகாப்பாகத் தோன்றியது.

நாள் முழுவதும் நடந்த அலைச்சல், கோவில், தோட்டம், பேச்சு — எல்லாவற்றாலும் விஜயாவின் கால்கள் சோர்வாக இருந்தன. விவேக் அதை உணர்ந்தான். அவன் மெதுவாக, எந்த அவசரமும் இன்றி அவள் கால்களைத் தன் மடியில் தூக்கி வைத்தான். அவன் விரல்கள் மென்மையாக அவள் கால்களைப் பிடித்து அழுத்த ஆரம்பித்தன. மசாஜ். மிக மெதுவாக, அக்கறையுடன்.

விஜயா படிப்பதை ஒரு நொடி நிறுத்தினாள். தலையை நிமிர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் ஆச்சரியம், பின்னர் பெரும் மகிழ்ச்சி. “என்னடா... இது...” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

விவேக் புன்னகைத்தான். “நீங்க கதையைத் தொடருங்க பாட்டி. உங்க கால்கள் ரொம்ப சோர்வா இருக்கும். நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

அவன் விரல்கள் அவள் கால்களின் சோர்வான தசைகளை மெல்ல அழுத்தின. அந்தத் தொடுதல் தூய்மையானது. பேரன் தன் பாட்டிக்கு செய்யும் அரவணைப்பு. விஜயாவின் உள்ளத்தில் ஒரு வெதுவெதுப்பு பரவியது. எத்தனை வருஷங்களுக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு அக்கறை. அவள் கண்கள் சற்று ஈரமானது. ஆனால் அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. புத்தகத்தைத் தொடர்ந்து படித்தாள். அவள் குரல் இன்னும் மென்மையாக, அன்புடன் ஒலித்தது.

விவேக் மனசுக்குள் நினைத்தான் — ‘பாட்டி இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்காங்க. தாத்தா போன பிறகு தனியா... நான் இருக்கும்போது அவங்க சந்தோஷமா இருக்கணும்.’ அவன் விரல்கள் இன்னும் மென்மையாக அழுத்தின. சில சமயம் அவன் கையால் அவள் கணுக்காலை மெல்ல தடவினான். அது வலி தீர்க்கும் தொடுதல்.

விஜயா படிக்கும் போது சில இடங்களில் சிரித்தாள். “இந்தக் கதையில் வரும் பையன் உன்னை மாதிரியே இருக்கான் டா...” என்று சொன்னாள். விவேக் சிரித்தான். “என்ன மாதிரி பாட்டி?” “அக்கறையானவன், கொஞ்சம் பிடிவாதக்காரன்...” இருவரும் சிரித்தார்கள். அந்தச் சிரிப்பு அறையை நிரப்பியது.

நேரம் போவது தெரியாமல் படித்தாள். ஆனால் அந்த மசாஜின் வெதுவெதுப்பும், அவன் அருகில் இருப்பதும், அந்த நாளின் சந்தோஷமும் அவளை மெல்ல தூக்கத்துக்கு இழுத்தது. அவள் கண்கள் மெல்ல செருகின. புத்தகம் கையில் இருந்து சற்று தள்ளாடியது. விவேக் அதை கவனித்தான். அவன் மெதுவாக புத்தகத்தை அவள் கையில் இருந்து எடுத்து ஓரமாக வைத்தான்.

விஜயா அப்படியே சாய்ந்து உறங்கினாள். அவள் முகத்தில் ஒரு அமைதி. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு உண்மையான நிம்மதி. விவேக் அவளைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் அன்பு நிரம்பியது. அவன் மெதுவாக எழுந்து, படுக்கை விரிப்பை எடுத்து அவள் உடல் முழுவதும் மூடினான். குளிர் தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டான். ஜன்னல் திரைகளை இழுத்து மூடினான். விளக்கை அணைக்கும் முன் ஒரு நிமிடம் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். “நல்லா தூங்குங்க பாட்டி...” என்று மனசுக்குள் சொன்னான்.

விளக்கை அணைத்துவிட்டு அவன் மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியேறினான். கதவை லேசாக சாத்தினான். வெளியே வராந்தாவில் நின்று கொஞ்ச நேரம் அந்த அறையைப் பார்த்தான். அந்த இரவு அவனுக்கும், அவளுக்கும் ஒரு புதிய பிணைப்பைத் தந்திருந்தது. தனிமை இன்னும் இருந்தாலும், அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் இருப்பதை உணர்ந்தார்கள்.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[auntyworld]

அதிகாலை வெயில் மெல்ல அந்தப் பழைய பாணி வீட்டின் முற்றத்தில் வந்திறங்கியது. இரண்டாயிரமாவது ஆண்டுகளின் தொடக்கக் காலம் அது. சிஆர்டி (CRT) தொலைக்காட்சியின் தடித்த திரை மெலிதாகக் கரகரவென்ற சத்தத்துடன் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அதிலிருந்து வெளிவந்த மெகா சீரியலின் பின்னணி இசை அந்த வீட்டின் அமைதியைக் கலைத்தது.

விவேக் சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். வழக்கமாக அவனுக்குத் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதற்கோ, நிம்மதியாக மூச்சு விடுவதற்கோ கூட வீட்டில் நேரம் இருக்காது. படிப்பு, மதிப்பெண்கள், பெற்றோர்களின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் என எந்நேரமும் ஒரு கூண்டுக்குள் அடைபட்ட பறவையைப் போலத்தான் அவன் வாழ்ந்து வந்தான். திரைப்படம் பார்ப்பதற்குக் கூட அவனுக்குக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், இப்போது தாத்தாவின் மறைவுக்குப் பின் இந்தச் சூழ்நிலையில், அந்த வீட்டின் அமானுஷ்ய அமைதியை மாற்றுவதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த சலிப்பூட்டும் சீரியல் கூட அவனுக்கு ஒரு புதிய விடுதலையைத் தருவது போல் இருந்தது.

அவனுக்கு அருகில் அவனது பாட்டி விஜயா அமர்ந்திருந்தாள். கணவனை இழந்த சோகம் அவளது முகத்தின் சுருக்கங்களில் அப்படியே தேங்கி நின்றாலும், விவேக்கின் அருகாமை அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய ஆறுதலைத் தந்திருந்தது.

"டேய் விவேக், இந்தா பாரு... இவதான் இந்த கதையோட வில்லி. இவ பண்ற சதி தெரியாம அந்தப் பையன் எவ்ளோ கஷ்டப்படுறான் பாரு," என்று மிகவும் உற்சாகமாகவும், தோழமையோடும் அந்த சீரியலின் கதையை அவனுக்கு விளக்கத் தொடங்கினாள் விஜயா.

தன்னைத் தனிமையில் விட்டுவிடாமல் தன் கூடவே இருக்கும் பேரனின் வருகை அவளுக்குள் ஒரு புதிய தெம்பைக் கொடுத்திருந்தது. அவள் சொல்லும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னணியையும் விவேக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டே, "அப்படியா பாட்டி? அப்போ அடுத்து இவ மாட்டிக்கொள்வாளா?" என்று அவளது மனநிலையை மாற்றுவதற்காகப் பதிலுக்குப் பேசினான். விஜயா அந்த சீரியல் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டுத் தன் பாணியில் கமெண்ட் அடிக்க, விவேக்கும் அதற்கு சுவாரசியமாகப் பதிலளித்துக் கொண்டே அந்தச் சூழலை லேசாக்க முயன்றான்.

டிங் டாங்...டிங் டாங்...

அதிர்வலைகளை எழுப்பிக் கொண்டு வாசலில் இருந்த காலிங் பெல் சத்தமிட்டது.

விவேக் சோபாவை விட்டு எழுந்து மெதுவாகச் சென்று கதவைத் திறந்தான். வாசலில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கையில் ஒரு பூ மாலையோடு நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்தவுடனேயே மிகுந்த கண்ணியமானவர்கள், படித்தவர்கள் என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. கணவன் மனைவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவனது உள்மனம் சொன்னது. அந்தப் பெண்ணிற்கு நாற்பது வயதிற்கு மேல் இருக்கலாம், அந்த அங்கிளுக்கு ஒரு நாற்பத்தைந்து வயதைக் கடந்திருக்கும்.

அவர்களின் தோற்றத்தில் இருந்த கண்ணியத்தைப் பார்த்த விவேக், "வாங்க..." என்று மரியாதையோடு அவர்களை உள்ளே அழைத்தான்.

அவர்கள் இருவருமே விவேக்கைப் பார்த்து, "யாரு தம்பி நீ? புதுசா இருக்க?" என்று கேட்கத் தொடங்கினர். ஆனால், அதற்குள் விவேக் அவர்களிடம் முழுமையாகப் பேசாமல், "பாட்டி, ரெண்டு பேரு வந்துருக்காங்க," என்று சத்தமாகச் சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே ஓடினான்.

விஜயா சோபாவில் இருந்து மெதுவாக எழுந்து நின்று, வாசலில் வந்தவர்களைப் பார்த்தாள். வந்திருப்பது தங்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமான, குடும்ப நண்பர்களான டாக்டர் ராமும், டாக்டர் லీలாவும் என்பதை அவள் அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.

"வாங்க சார், வாங்க மேடம்... எப்படி இருக்கீங்க?" என்று தேய்ந்த குரலில், ஆனால் மரியாதையுடன் அவர்களை வரவேற்றாள் விஜயா.

டாக்டர் ராமும், லీలாவும் முகத்தில் ஒருவித சோகத்துடனும், குற்ற உணர்ச்சியுடனும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். லீலா விஜயாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "ஸாரி மேடம்... விஷயம் கேள்விப்பட்டப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு மெடிக்கல் கான்ஃபரன்ஸுக்காக ஃபாரின் போயிருந்தோம். அதான் எங்களால உடனே வர முடியல. சாருக்கு எப்படி ஆச்சு? நல்லாத்தானே இருந்தாரு?" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.

விஜயா தன் புடவைத் தலைப்பால் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டே, "அது வந்து... சார், என்னன்னு தெரியல. திடீர்னு அன்னைக்கு ராத்திரி கொஞ்சம் பிரீத்திங் பிராப்ளம் (Breathing problem) வந்துச்சு. உடனே ஹாஸ்பிடலெல்லாம் கூட்டிட்டுப் போனோம். ஆனா, வெறும் ரெண்டே மணி நேரத்துல எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு..." என்று விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.

டாக்டர் ராம் அவளுக்கு ஆறுதலாக, "விடுங்க மேடம்... நாங்கெல்லாம் இருக்கோம்ல, நாங்க பார்த்துக்கிறோம். உங்களை நாங்க தனியா விட மாட்டோம்," என்று கூறினார்.

அவர் நீண்ட நேரமாகக் கையில் வைத்திருந்த பூ மாலையை, அங்கே மேஜையின் மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த கருப்பையாவின் புகைப்படத்திற்கு அணிவித்துவிட்டு, கைகளைக் கூப்பி வணங்கினார். பின்னர் இருவரும் சோபாவில் வந்து அமர்ந்தனர்.

லீலா விஜயாவின் அருகில் நெருங்கி அமர்ந்து, "விஜயா மேடம், அழாதீங்க. உலகத்துல எல்லாரும் ஒரு நாள் போகத்தான் போறோம். இருக்கிற வரைக்கும் சார் மாதிரி நாலு பேருக்கு நல்லது பண்ணினா போதும். அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை ரொம்ப உன்னதமானது," என்றாள்.

அப்போது விஜயா, தன் நெஞ்சில் இருந்த ஒட்டுமொத்த பாரத்தையும் கொட்டுவது போல, "எனக்குன்னு இப்போ யார் இருக்கா இந்த உலகத்துல..." என்று தேம்பி அழுதாள்.

அவள் சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை, அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த விவேக்கின் நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்துவது போல் இருந்தது. அவனது முகம் அப்படியே வாடிப் போனது. அவனுக்குள் ஒரு பெரிய ஏமாற்றமும், வலியும் ஏற்பட்டது. 'தாத்தா போனதுல இருந்து இத்தனை நாளா பாட்டி கூடவே இருந்து அவங்களை கவனிச்சுக்கிறோமே, நம்ம அம்மாவைக்கூட அனுப்பிட்டு இங்கேயே தங்கியிருக்கோமே... இன்னமும் பாட்டி நம்மள அவங்களோட சொந்தக் குடும்பத்துல ஒருத்தனா ஏத்துக்கலையா? நாம அவங்களுக்கு ஒரு ஆளாத் தெரியலையா?' என்று நினைத்து அவனது மனம் கூனிக் குறுகியது. அவனது கண்கள் கலங்கின.

ஆனால், ஒரு நொடிக்கும் குறைவான காலகட்டத்தில், தான் பேசிய வார்த்தை தன் பேரனை எவ்வளவு காயப்படுத்தியிருக்கும் என்பதை விஜயா உணர்ந்து கொண்டாள். விவேக்கின் வாடிய முகத்தையும், கலங்கிய கண்களையும் பார்த்த அவளுக்குள் குற்ற உணர்ச்சி தலைதூக்கியது.

அவள் உடனே விவேக்கின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, லீராவையும் ராமையும் பார்த்து, "இவன் என் பேரன்... இப்போ இவன் மட்டும்தான் என் கூட இருக்கான். இவன் காலேஜுக்கெல்லாம் போயிட்டா, நான் மட்டும்தான் இந்த வீட்ல தனியா இருக்கணும். இன்னைக்கு இருக்குற நிலைமைக்கு... அன்னைக்கு காரியம் முடிஞ்சதும் எல்லாரும் கிளம்பும்போது, இவன் மட்டும் என் கூட நிக்காம போயிருந்தா... நான் எப்பவோ அவர் கூடவே போயிருக்கணும்னு வேற மாதிரி ஏதாச்சும் தப்பான முடிவு எடுத்திருப்பேன். இவன் தான் என்னை வாழ வச்சிருக்கான்," என்று கதறி அழுதாள்.

விஜயா தன் மீதும், தன் பிரசன்னத்தின் மீதும் வைத்திருக்கும் அந்த எல்லையற்ற மதிப்பையும், அன்பையும் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள் இருந்த வலி மறைந்து, அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அவளருகில் அமர்ந்து, அவளது தோள்களைக் கட்டிக்கொண்டு, "பாட்டி, அப்படிலாம் சொல்லாதீங்க பாட்டி... எனக்கு பயமா இருக்கு," என்று அவனும் விம்பி அழுதான்.

அவர்களின் இந்த உண்மையான பிணைப்பைப் பார்த்த டாக்டர் ராம் நெகிழ்ந்து போனார். "அழாத தம்பி... பாட்டி கொஞ்சம் வருத்தத்துல இருக்காங்க, அதான் மனசு தாங்காம அப்படிப் பேசுறாங்க. நீ எதையும் நினைச்சு ஃபீல் பண்ணாத. நீ ரொம்ப நல்ல பையன்," என்று விவேக்கின் முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்து ஆறுதல் சொன்னார்.

லீலாவும் விஜயாவை அணைத்துக் கொண்டு ஆறுதல் கூறினாள். அந்த அறையில் சோகம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்ததால், சூழ்நிலையை மாற்ற விரும்பிய ராம், விவேக்கைப் பார்த்துப் பேச்சைத் திசை திருப்பினார்.

"தம்பி, உன்னோட பேரு என்ன? நீ என்ன பண்ற?" என்று கனிவோடு கேட்டார் ராம்.

விவேக் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, "என் பேரு விவேக் சார். நான் பிஎஸ்சி அக்ரி (B.Sc Agriculture) படிக்கிறேன் சார், கோயம்புத்தூர்ல," என்றான்.

"ஓ... அப்படியா! இப்போ காலேஜ் போகலையா நீ?" என்று ராம் கேட்டார்.

"இல்ல சார், பாட்டிக்கு இந்த நேரத்துல யாராச்சும் ஹெல்ப்பா இருக்கட்டும்னுதான் நான் இங்கேயே இருக்கேன். காலேஜ்ல ப்ராஜெக்ட் லீவ் (Project leave) சொல்லி லெட்டர் கொடுத்துட்டு, லீவ் அப்ளை பண்ணிட்டு வந்திருக்கேன் சார்," என்றான் விவேக் மிகவும் பொறுப்புடன்.

லீலா அதைக் கேட்டு வியந்து, "ஓ, வெரி குட்! ரொம்ப புத்திசாலி பையன். விஜயா மேடம், மத்த சடங்கெல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சதா?" என்று கேட்டாள்.

விஜயா ஒரு பெருமூச்சோடு, "அதை ஏன் கேக்குறீங்க லீலா... நாங்க எந்த சடங்கும் பண்ணல. அதைப்பத்திப் பேசும்போதுதான் வீட்ல பெரிய சண்டையாகிடுச்சு. அவரோட முதல் தாரத்துப் பசங்க எல்லாம் கோவிச்சுக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. யாரும் காரியம் கூட பண்ணல," என்றாள்.

லீலா லேசான புன்னகையுடன் விவேக்கைப் பார்த்து, "ஏன், இந்த குட்டி சார் அவங்க கூடப் போகலையா?" என்று கேட்டாள்.

விஜயா பெருமையோடு விவேக்கைப் பார்த்து, "இல்ல மேடம்... அவங்க அம்மா எவ்வளவோ கூப்பிட்டாங்க. ஆனா இவன், 'நான் என் பாட்டி கூடத்தான் இருப்பேன், அவங்களை தனியா விட மாட்டேன்'னு சொல்லிட்டு இங்கேயே தங்கிட்டான்," என்றாள்.

ராம் விவேக்கின் முகத்தைப் பார்த்து, "ஏன் தம்பி, நீ ஏன் அவங்க கூடப் போகாம பாட்டி கூடவே இருந்துட்ட?" என்று வினவினார்.

விவேக் மிகவும் வெள்ளந்தியாக, "அன்னைக்கு தாத்தா போனப்போ பாட்டி ரொம்ப அழுதுகிட்டு இருந்தாங்க சார். அவங்களைப் பார்க்கவே ரொம்ப பாவமா இருந்துச்சு. இந்த வயசுல அவங்களை எப்படித் தனியா விடுறது? அதான் நான் இருந்துட்டேன்," என்றான்.

அவன் சொன்ன இந்த எதார்த்தமான, அன்பான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் விஜயாவின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. அவளால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. சட்டென்று விவேக்கை நெஞ்சோடு சேர்த்து இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அது அங்கிருந்த அனைவரையும் உருகச் செய்த ஒரு உன்னதமான குடும்பப் பிணைப்பின் தருணமாக மாறியது.

லீலா சற்று யோசித்துவிட்டு, மெதுவாக விஜயாவிடம் சொன்னாள், "மேடம்... நீங்க அப்பவே இன்னொன்னு ஒரு குழந்தை பெத்திருந்தா, இப்போ அவங்க உங்க கூடவே இருந்திருப்பாங்க. இப்போ பாருங்க, அவங்களுக்கு என்னதான் இருந்தாலும் அவங்க அப்பாவோட செகண்ட் வொய்ஃப் (Second wife) தான்கிற எண்ணம் வந்துடுச்சு, அதான் சண்டை போட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க. உங்களுக்குன்னு ஒரு குழந்தை இருந்திருந்தா, இப்போ இந்த விவேக் தம்பியை மாதிரியே உங்க கூட இந்த நேரத்துல பெரிய ஆறுதலா இருந்திருக்கும்..."

விஜயா சோகமாகத் தலையசைத்து, "ஆமா மேடம், நீங்க சொல்றது கரெக்ட்தான். ஃபர்ஸ்ட் எனக்கும் அந்த ஃபீலிங் இருந்துச்சு. நான் அவர்கிட்டயும் இதைப்பத்திப் பலமுறை சொல்லியிருக்கேன். ஆனா, எங்களுக்குக் குழந்தை பிறக்க முடியாமப் போச்சு. அது நம்ம டாக்டர் சாருக்குக்கூடத் தெரியுமே..." என்று ராமைப் பார்த்துக் கூறினாள்.

டாக்டர் ராம் உடனே லீலாவைப் பார்த்து, "ஆமா லீலா, சாருக்கு ஒரு மெடிக்கல் ப்ராப்ளம் இருந்தது... 'அசூஸ்பெர்மியா' (Azoospermia). அதான் காரணம்," என்றார்.

லீலா ஒரு மருத்துவராக அதை உடனே புரிந்துகொண்டு, "Do you mean zero sperm count? (அதாவது விந்தணுக்களே இல்லை என்று சொல்கிறீர்களா?)" என்று கேட்டாள்.

அங்கே அமர்ந்திருந்த 19 வயது விவேக், அவர்கள் பேசுவதைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அந்த மருத்துவ வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரியவில்லை. அவன் மிகவும் வெகுளியாகவும், அதே சமயம் ஒரு புதிய விஷயத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடனும், "ஸ்பெர்ம் (Sperm)-னா என்ன சார்?" என்று கேட்டான்.

விஜயா பதற்றமடைந்து, "டேய் விவேக், அது ஒன்னுமில்லடா... பெரியவங்க விஷயம். நீ பேசாம இரு," என்று அவனை அடக்க முயன்றாள்.

ஆனால் டாக்டர் ராம் அவளைத் தடுத்து, "இருங்க மேடம்... அவன் காலேஜ் படிக்கிற பையன். 19 வயசாகுது, இதெல்லாம் அவனுக்குத் தெரிஞ்சுக்கிறதுல தப்பில்லை, தெரிஞ்சுக்கணும். தம்பி, ஆண்களுக்கு ஒரு வெள்ளை திரவம் (White liquid) வரும்ல... அதுக்குள்ள சின்னச் சின்னதா மைக்ரோ லிவிங் திங்ஸ் (Micro-living things) இருக்கும், அதுதான் ஸ்பெர்ம் கவுண்ட் (Sperm count). அது இருந்தாதான் குழந்தை பிறக்கும்," என்று விளக்கினார்.

விவேக் இன்னமும் புரியாமல், அதே குறும்பு மற்றும் வெகுளித்தனத்துடன், "அப்படியா சார்... என்ன வெள்ளை திரவம் அது? எனக்கு அப்படி எதுவும் தெரியலையே..." என்றான் மிகவும் சாதாரணமாக.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் அந்த அறையில் ஒரு நிமிடம் மயான அமைதி நிலவியது. அங்கிருந்த எல்லோருக்குமே ஒரே அதிர்ச்சி. விஜயா, லீலா, ராம் மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். '19 வயசான ஒரு காலேஜ் படிக்கிற பையனுக்கு இது தெரியலையா? இல்ல, பெரியவங்க இருக்காங்கன்னு தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறானா? இல்ல இவனுக்கு நிஜமாவே ஏதாச்சும் உடம்புல பிரச்சனையா?' என்று அவர்களின் மருத்துவ மூளை சிந்திக்கத் தொடங்கியது.

டாக்டர் ராமுக்குத் தனக்குள் ஒரு பெரிய சந்தேகம் வந்துவிட்டது. 'நாம ஒருவேளை பையன்கிட்ட தப்பா, ஓப்பனா பேசிட்டோமோ?' என்ற தயக்கமும் ஏற்பட்டது. அந்த இறுக்கமான சூழ்நிலையைக் கலைக்க விரும்பிய ராம், "மேடம், குடிக்கக் கொஞ்சம் ஜூஸ் கிடைக்குமா?" என்று கேட்டார்.

அவ்வளவுதான், 'விட்டால் போதும்' என்று அந்த இடத்தை விட்டு நகர நினைத்த லீலாவும் விஜயாவும், "இதோ எடுத்துட்டு வரோம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே சமையலறைக்குள் விரைந்தார்கள்.

அவர்கள் சென்றதும், ராம் சூழலை மேலும் இயல்பாக்க, "விவேக், அந்த டிவியோட ரிமோட்டை எடு தம்பி... இந்தியா மேட்ச் என்ன ஆச்சுன்னு பார்ப்போம்," என்று சொல்ல, இருவரும் சேர்ந்து கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்க்கத் தொடங்கினர்.

சமையலறைக்குள் நுழைந்ததும், விஜயா குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்து பழங்களை எடுத்து ஜூஸ் போடத் தயாரானாள்.

லீலா அவளது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, "விஜயா மேடம், ஜூஸ் எல்லாம் அப்புறம் பண்ணலாம். அவரு சும்மா அந்தச் சூழ்நிலையை மாத்தத்தான் ஜூஸ் கேட்டாரு. அதை விடுங்க... உங்க பேரன் விவேக்கை நினைச்சா எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமாவும், கொஞ்சம் கவலையாவும் இருக்கு," என்றாள் லீலா குரலைத் தாழ்த்தி.

விஜயா புரியாமல், "ஏன் மேடம், என்னாச்சு? அவன் ஏதாச்சும் தப்பா கேட்டுட்டானா?" என்றாள்.

"தப்பா கேட்கல மேடம்... அவனுக்கு 'சீமன்' (Semen), அதாவது உங்களுக்குப் புரியுற மாதிரி லோக்கல் லாங்குவேஜ்ல சொல்லணும்னா, 'கஞ்சி'னா என்னன்னே தெரியலன்னு சொல்றான். ஆனா அவனுக்கு நல்லா மீசையெல்லாம் முளைச்சிருக்கு, உடலமைப்பும் வளர்ந்திருக்கு. 19 வயசான ஒரு பையனுக்கு இந்த அடிப்படை உயிரியல் விஷயம் தெரியாம இருக்கிறது எனக்கு ஒரே டவுட்டா (Doubt) இருக்கு," என்றாள் லீலா தீவிரமான முகத்துடன்.

விஜயா கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு, "ஆமா மேடம்... அவனுக்கு இப்போ 19 வயசாகுது. இதெல்லாம் தெரியாம இருந்தா எப்படி? நம்ம பக்கத்து வீட்டுப் பையனுக்கு இவன் வயசுதான் இருக்கும், அவனுக்குள்ளே ரெண்டு பிள்ளைங்க பிறந்துடுச்சு. ஒருவேளை நாங்க பெரியவங்க இங்க இருக்கறதுனால, வெட்கப்பட்டுக்கிட்டுத் தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறானோ என்னவோ?" என்றாள் தன் சந்தேகத்தை முன்வைத்து.

லீலா தலையசைத்து, "நீங்க சொல்றது ஒரு பக்கம் கரெக்டா இருக்கலாம் மேடம். வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு அப்படிப் பேசறது நார்மல்தான் (Normal). ஆனா, ஒருவேளை அவனுக்கு நிஜமாவே 'பியூபர்ட்டி பிராப்ளம்' (Puberty problem) அல்லது உங்க கணவருக்கு இருந்த மாதிரி 'அசூஸ்பெர்மியா' (Azoospermia) போன்ற விந்தணு குறைபாடு ஏதாச்சும் இருந்தா என்ன பண்றது? அதான் ஒரு டாக்டரா என் மனசுல கொஞ்சம் பயமா இருக்கு," என்றாள்.

விஜயாவிற்கு லீலா சொல்வது கொஞ்சம் புரிந்தும் புரியாதது போல இருந்தது. அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய பயம் தொற்றிக் கொண்டது. "மேடம், அப்போ ஏதாச்சும் டெஸ்ட் (Test) எடுத்தா இதைக் கண்டுபிடிச்சிடலாமா? எனக்கு பயமா இருக்கு மேடம்," என்றாள் பதற்றத்துடன்.

லீலா அவளை அமைதிப்படுத்தி, "நீங்க ஏன் உடனே அவ்வளவு தூரம் போறீங்க? ஃபர்ஸ்ட் அவனோட ஆக்டிவிட்டி (Activity), அதாவது அவனோட அன்றாட உடலியல் மாற்றங்களை வச்சே ஓரளவுக்குக் கண்டுபிடிச்சிடலாம். ஜஸ்ட் வெயிட் (Just wait), இது இப்போதைக்கு என்னோட ஒரு யோசனை மட்டும்தான். எப்பவுமே டாக்டர்களுக்கு நோய் பயம் கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கும். உங்களுக்கு இதெல்லாம் என்னன்னு டீப்பா தெரியாது, ஆனா நாங்க இதையெல்லாம் படிச்சதால, அதுவா இருக்குமோ இதுவா இருக்குமோன்னு டக்குனு பயம் வந்துடும். நான் ஃபர்ஸ்ட் அவர்கிட்ட (ராம்) பேசிட்டு அப்புறம் உங்களுக்குச் சொல்றேன். இது ரொம்ப சிம்பிளான விஷயமாக்கூட இருக்கலாம், விடுங்க," என்றாள் லீலா சாதாரணமாக மாற்ற முயன்று.

விஜயா இப்போது கொஞ்சம் நிம்மதியாக உணர்ந்தாள். "சரிங்க மேடம், இப்போ ஜூஸ் போடவா?" என்றாள்.

"இருங்க, நானே போடுறேன்," என்று லீலா பழங்களை நறுக்கத் தொடங்கினாள். அப்படியே மெதுவாக, "அப்புறம் மேடம்... உங்க ஹஸ்பண்டுக்கு (Husband) ஜீரோ கவுண்ட் (Zero count) இருந்தது உங்களுக்கு முன்னாடியே தெரியுமா?" என்று கேட்டாள்.

விஜயா பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி, "ஒரு தடவை வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணும்போது அவரோட மெடிக்கல் சர்டிபிகேட் (Medical certificate) ஒன்னு கிடைச்சது மேடம். அதுல என்னென்னவோ இங்கிலீஷ்ல போட்டிருந்தது, எனக்குப் புரியல. அதனால நான் அதை அவர்கிட்டயே கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்னேன். அப்போதான் அவரே என்கிட்ட விஷயத்தைச் சொன்னாரு," என்றாள்.

"அப்போ அதுவரைக்கும் உங்களுக்குக் கண்டுபிடிக்க முடியலையா?" என்று லீலா வியப்புடன் கேட்டாள். அவளது மனதில் பல கேள்விகள் இருந்தாலும், அதை எப்படி ஓப்பனாகக் கேட்பது என்று தயங்கினாள்.

விஜயா, "இல்ல மேடம், எனக்கு அதைப்பத்திலாம் அப்போ ஒன்னும் தெரியாது," என்றாள்.

லீலா அவளது தயக்கத்தை உடைத்து, முற்றிலும் ஒரு மருத்துவராகவும், நெருங்கிய தோழியாகவும் மாறி, "நான் ரொம்ப ஓப்பனா (Open) கேக்குறேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க விஜயா மேடம்... பெட்ல (Bed) நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்படி இருந்தீங்க? சந்தோஷமா இருந்தீங்களா? அவருக்கு ஏதாச்சும் குறைபாடு இருந்ததா?" என்று நேரடியாகவே கேட்டாள்.

விஜயா அந்த கேள்வியைக் கேட்டுச் சற்றே வெட்கப்பட்டு, சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்தாள். பின்னர் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன், "அஅதெல்லாம்... அவருக்கு வயசானாலும் நல்ல ஸ்ட்ராங் மேன் (Strong man) தான் மேடம். எங்களுக்குள்ள அந்த விஷயத்துல எந்தக் குறையும் இருந்தது இல்ல, ரொம்ப நல்லாவே தான் இருந்தோம்," என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.

லீலா நிம்மதியுடன் தலையசைத்து, "ஓகே மேடம்... அப்போ அவருக்கு ஹார்மோன் (Hormone) ரீதியா எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல, வெறும் விந்தணு உற்பத்தி மட்டும்தான் இல்லை. சரி, வாங்க... வெளிய அவங்க ரெண்டு பேரும் என்ன பண்ணிட்டு இருக்காங்கன்னு தெரியல, ஜூஸ் எடுத்துட்டுப் போவோம்," என்றாள்.

இருவரும் ஜூஸ் கிளாஸ்களை எடுத்துக்கொண்டு சமையலறையை விட்டு வெளியே வந்தார்கள். ஹாலில் ராமும் விவேக்கும் கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்த்துக்கொண்டு, சிக்ஸர் அடித்ததற்குச் சத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

ஜூஸைக் குடித்து முடித்த பின், டாக்டர் ராமும் லీలாவும் இன்னும் சிறிது நேரம் குடும்ப விஷயங்களைப் பேசிவிட்டு, விஜயாவிற்கு மீண்டும் ஆறுதல் கூறிவிட்டு விடைபெற்றுச் சென்றனர். 

[Deva2d]

ஆஹா அருமையான கதை, விஜயா பாட்டி விவேக்கிற்கு ஓ*** சொல்லி தரப்போகிறாள்...