Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( incest - cuckold)

[Sparo]

Bro waiting for your update

[Arunkumar7895]

Lets continue for some regular readers who admired this story...

[paki6216]

@ David2025...... பொதுவாக நான் இன்செஸ்ட் கதைகளை படித்து ரசிப்பேனே தவிர அதற்கான பின்னூட்டங்கள் இட மாட்டேன்...... ஆனால் உங்களின் கதை என்னை வெகுவாக கவர்ந்து விட்டது. இன்செஸ்ட் அ, cuckold அ என்று என்னை கேட்டால், எனக்கு cuckold தான் மிகவும் பிடிக்கும்.......
நீங்கள் இந்த இரண்டையும் மிக சரியாக கையாள்கிறீர்கள்.
நீங்கள் இந்த கதையை வேலை பளுவின் காரணமாகவோ, இல்லை உங்கள் குடும்ப சூழ்நிலை காரணமாகவோ discontinue செய்திருந்தால் அதில் ஒரு நியாயம் உண்டு....... ஆனால் யாரோ ஒருவரின் நெகடிவ் கமெண்ட் காக நீங்கள் இதை நிறுத்த வேண்டாம் என்பது என் பணிவான வேண்டுகோள்......
இந்த தளத்தில் அதிக பார்வைகளை கடந்த கதைகளை எடுத்து பார்த்தீர்கள் என்றால் நிச்சயம் 10 கமெண்டில் 2 கமெண்டாவது நெகடிவ் கமெண்டாக இருக்கும்......
ஒரு படைப்பாளியாக அந்த கமெண்டுகளை படிக்கும் போது நீங்கள் படும் கஷ்டம் எனக்கு புரிகிறது...... நீங்கள் அந்த இருவரை பார்க்காமல், இந்த கதையை ஆவலாக எதிர்நோக்கு. அந்த 8பேருக்காக தொடருங்கள்........
நிச்சயம் இந்த கதை இந்த தளத்தில் ஒரு மைல்கல்லை எட்டும்.....
உங்களின் நல்ல முடிவை எதிர்நோக்கும் ஒரு ரசிகன்......

[sankarmaestro]

உங்கள் கதையை படித்த பிறகு அசந்துவிட்டேன் இப்படி ஒரு கதையை என வாழ்நாளில் படிதாதில்லை மிக மன நிறைவாக உள்ளது உங்கள் அடிமை போல ஆகிவிட்டேன் தொடருங்கள் உங்கள் கதையை

[David2025]

வணக்கம் நண்பர்களே,

சில எதிர்மறையான விமர்சனங்களால் மனமுடைந்து, இந்தத் தொடரை இதோடு நிறுத்திவிடலாம் என்றுதான் முதலில் நினைத்திருந்தேன். ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக என்னைத் தொடர்ந்து ஆதரித்து, "கதையை நிறுத்திவிடாதீர்கள், தொடர்ந்து எழுதுங்கள்" என்று அன்போடு கேட்டுக்கொண்ட நல்ல உள்ளங்களின் கோரிக்கைகளைப் பார்த்த பின்பு என் முடிவை மாற்றிக்கொண்டேன்.

என்னை உண்மையாக நேசிக்கும் என் நல்ல வாசகர்களை ஏமாற்ற எனக்குச் சற்றும் விருப்பமில்லை. உங்களுடைய அந்த அளப்பரிய அன்பிற்காகவும், ஆதரவிற்காகவும் மட்டுமே இந்தத் தொடரை மீண்டும் தொடர்கிறேன்!

தொடர்ந்து பயணிப்போம்... உங்கள் ஆதரவோடு! நன்றி!

[Mass4u]

இதை நான் எதிற்பக்கல welcome back தலைவா

ஒங்க நடைல எழுதுங்க. 

ALL THE BEST 

[Sparo]

வணக்கம் நண்பர்களே,

சில எதிர்மறையான விமர்சனங்களால் மனமுடைந்து, இந்தத் தொடரை இதோடு நிறுத்திவிடலாம் என்றுதான் முதலில் நினைத்திருந்தேன். ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக என்னைத் தொடர்ந்து ஆதரித்து, "கதையை நிறுத்திவிடாதீர்கள், தொடர்ந்து எழுதுங்கள்" என்று அன்போடு கேட்டுக்கொண்ட நல்ல உள்ளங்களின் கோரிக்கைகளைப் பார்த்த பின்பு என் முடிவை மாற்றிக்கொண்டேன்.

என்னை உண்மையாக நேசிக்கும் என் நல்ல வாசகர்களை ஏமாற்ற எனக்குச் சற்றும் விருப்பமில்லை. உங்களுடைய அந்த அளப்பரிய அன்பிற்காகவும், ஆதரவிற்காகவும் மட்டுமே இந்தத் தொடரை மீண்டும் தொடர்கிறேன்!

தொடர்ந்து பயணிப்போம்... உங்கள் ஆதரவோடு! நன்றி!

நன்றி நண்பரே 
அருமையான முடிவு எடுத்துள்ளீர்கள்
உங்கள் பதிவுக்காக காத்திருக்கின்றோம்

[kumar.2120.raj]

oru amma paiyan real aa eppadi nadathupangalao avagalukkula asai vantha appadi irukku sema hot sema mood super

[Arunkumar7895]

வணக்கம் நண்பர்களே,

சில எதிர்மறையான விமர்சனங்களால் மனமுடைந்து, இந்தத் தொடரை இதோடு நிறுத்திவிடலாம் என்றுதான் முதலில் நினைத்திருந்தேன். ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக என்னைத் தொடர்ந்து ஆதரித்து, "கதையை நிறுத்திவிடாதீர்கள், தொடர்ந்து எழுதுங்கள்" என்று அன்போடு கேட்டுக்கொண்ட நல்ல உள்ளங்களின் கோரிக்கைகளைப் பார்த்த பின்பு என் முடிவை மாற்றிக்கொண்டேன்.

என்னை உண்மையாக நேசிக்கும் என் நல்ல வாசகர்களை ஏமாற்ற எனக்குச் சற்றும் விருப்பமில்லை. உங்களுடைய அந்த அளப்பரிய அன்பிற்காகவும், ஆதரவிற்காகவும் மட்டுமே இந்தத் தொடரை மீண்டும் தொடர்கிறேன்!

தொடர்ந்து பயணிப்போம்... உங்கள் ஆதரவோடு! நன்றி!

Lets come with a bang bro...
Welcome

[Aj king]

Thank you so much bro

[rkasso]

so nice writing.
Please update the story

[Sandbox]

வணக்கம் நண்பர்களே,

சில எதிர்மறையான விமர்சனங்களால் மனமுடைந்து, இந்தத் தொடரை இதோடு நிறுத்திவிடலாம் என்றுதான் முதலில் நினைத்திருந்தேன். ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக என்னைத் தொடர்ந்து ஆதரித்து, "கதையை நிறுத்திவிடாதீர்கள், தொடர்ந்து எழுதுங்கள்" என்று அன்போடு கேட்டுக்கொண்ட நல்ல உள்ளங்களின் கோரிக்கைகளைப் பார்த்த பின்பு என் முடிவை மாற்றிக்கொண்டேன்.

என்னை உண்மையாக நேசிக்கும் என் நல்ல வாசகர்களை ஏமாற்ற எனக்குச் சற்றும் விருப்பமில்லை. உங்களுடைய அந்த அளப்பரிய அன்பிற்காகவும், ஆதரவிற்காகவும் மட்டுமே இந்தத் தொடரை மீண்டும் தொடர்கிறேன்!

தொடர்ந்து பயணிப்போம்... உங்கள் ஆதரவோடு! நன்றி!

10 per nalla iruku nu sonna 2 per nalla ila nu tha solluvanga.. athukuellam thovandu poita epadi... you continue with confidence

[David2025]

விவேக் மெல்லக் கண்விழித்துப் படுக்கைக்கு அருகில் இருந்த தன்  ஐபோனை எடுத்து மணியைப் பார்த்தான். "என்ன... மணி ராத்திரி 9 ஆகிடுச்சா! ச்சே... பத்து நிமிஷம்னு படுத்துட்டு இவ்வளவு நேரம் தூங்கிட்டேனே!" என்று பதறியபடி மெத்தையை விட்டு எழுந்தான். உண்ட மயக்கத்திலும் தூக்கக் கலக்கத்திலும் தொண்டை வறண்டிருக்க, அருகில் இருந்த டேபிளில் வைக்கப்பட்டிருந்த தண்ணீர் கிளாஸை எடுத்து ஒரே மூச்சில் குடித்தான்.




பின்னர் அப்படியே  பாத்ரூமுக்குள் சென்று, அங்கிருந்த வாஷ் பேசினில் குளிர்ந்த நீரால் முகத்தை நன்றாகக் கழுவித் தன் தூக்கக் கலக்கத்தை ஓட்டினான். டவலால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு கண்ணாடி முன்னால் நின்று தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடியையும், கலைந்திருந்த தலைமுடியையும் சரிசெய்து கொண்டு கொஞ்சம் புத்துணர்ச்சியாகத் தயாரானான்.

அவன் அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தபோது, அந்தப் பெரிய மாளிகையின் கீழே இருந்து பலமான பேச்சுச் சத்தமும், பெண்களின் கலகலப்பான சிரிப்பொலியும் காதுகளில் விழுந்தன. " எல்லாரும் அந்தப் பண்ணைத் தோட்டத்துல இருந்து வீட்டுக்கு வந்துட்டாங்க போல இருக்கு!" என்று அவனது  மூளை கணக்கு போட்டது.

 . "சரி, நாமும் உடனே கீழே போய் எல்லாரையும் பார்க்கலாம்" என்று நினைத்தபடி,  அந்த மாடிப் படிகளில் இருந்து மெதுவாகக் கால் வைத்துத்   இறங்கிச் சென்றான்.

மாடிப் படிகளில் பாதி தூரம் விவேக் இறங்கி வரும்போதே, கீழே ஹாலில் நின்று கொண்டிருந்த ரேகா சட்டென்று நிமிர்ந்து அவனது வருகையைக் கவனித்துவிட்டாள். "விவேக்!" என்று ஆசை ததும்பும் குரலில் சத்தமாகக் கத்தியவள், தன் முகம் முழுக்க ஒரு பேரானந்தப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். விவேக் அவளை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பிய அந்த விநாடியில், அவன் முற்றிலும் ஸ்தம்பித்து, வாயடைத்துப் போனான்.


"நம்ம ரேகாவா இது?" என்று அவனது   கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் அவளை நம்ப முடியாமல் உற்றுப் பார்த்தன. அவனது தொண்டை வறண்டு போக, தன் எச்சிலை மெதுவாக விழுங்கினான்; அதற்குக் காரணம் அவள் அப்போது போட்டிருந்த அந்த  ஆடைதான்.

அவள் உடம்போடு ஒட்டிப் பிதிங்கி நின்ற ஒரு டைட்டான கறுப்பு நிற டி-ஷர்ட்டும், அவளது முட்டிக்கு மேலே பளபளக்கும் தொடைகள் அப்பட்டமாகத் தெரியும்படி தூக்கி நின்ற ஒரு குட்டி ஜீன்ஸ் ஷார்ட்ஸும் அணிந்திருந்தாள். அந்த இறுக்கமான உடையில் அவளது உடலின் வளைவு நெளிவுகளும், செழுமையான அங்கங்களும் அணுவணுவாக விவேக்கின் கண்களுக்குக் காம விருந்து படைத்தன.

 

அவன் அவளது அந்த மாடர்ன் அழகை முழுமையாகத் தன் கண்ணால் ரசித்து முடிக்கும் முன்னே, ரேகா படிகளில் ஏறி அவனை நோக்கி  ஓடிவந்தாள். அவள் ஓடிவரும் அந்த வேகமான அசைவுக்கு ஏற்ப, அவளது மார்பில் இருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான முலைகள் இரண்டும் கட்டுப்பாடின்றி மேலேயும் கீழேயும் குதித்து ஆட்டம் போட்டன.

அதிலும் அவள் படிகளில் எக்கி ஏறி வரும்போது, அவளது அந்த முன்னழகு இரண்டும் டி-ஷர்ட்டைக் கிழித்துக் கொண்டு வெளியே வந்து விழுந்துவிடும் அளவுக்கு  எகிறித் துடித்தன. அந்த அதிர்வுகளையும், துள்ளலையும் கூர்ந்து கவனித்த விவேக், தன் ஆண்மையின் நரம்புகள் முறுக்கேற, அவள் உள்ளே பிரா என்று எதுவும் போடாமல்   அந்த டி-ஷர்ட்டை மாட்டியிருக்கிறாள் என்பதைத்  தெரிந்துகொண்டான்.

விவேக் தன் கண்களை மூடித் திறப்பதற்குள், ரேகா மின்னல் வேகத்தில் அவனது முன்னால் வந்து நின்றாள். வந்த வேகத்தில் அவனது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, அவனைத் தன் உடம்போடு சேர்த்து இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்தாள். அவள் அப்படி அமுக்கிப் பிடித்ததில், அவளது அந்தப் பருத்த முலைகள் இரண்டும் விவேக்கின் அகன்ற நெஞ்சில்  பிதுங்கி நசுங்கின.

 

"ஐயோ... ரேகா! இங்கே கீழே எல்லாரும் நின்னு பார்த்துட்டு இருக்காங்கடி!" என்று விவேக் சுற்றிலும் இருந்த தன்  , மாமனார், மாமியார் கூட்டத்தைப் பார்த்துப் பயந்து நடுங்கினான். அவனது  மூளை தர்மசங்கடத்தில் தவித்தது. ஆனா, அதையெல்லாம் ரேகா துளியும் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.

அவனை இன்னும் பலமாகத் தன் இடுப்போடு இறுக்கிக் கட்டிப்பிடித்ததோடு மட்டுமில்லாமல், அவனது முகம் முழுவதும் "நச்... நச்..." என்று சத்தத்தோடு முத்தங்களை வாரி வழங்கத் தொடங்கினாள். அவளது உதடுகளின் ஈரப்பதம் அவனது கன்னங்களில் அனலாக இறங்கியது.

 

"ஐயோ போச்சு! இன்னைக்கே என் மாமனார்  இதைப் பார்த்துட்டு என்னை வச்சுச் செய்யப் போறாரு,  !" என்று நினைத்த விவேக், அவளது முத்த மழையிலிருந்து தப்பிக்கத் தன் முகத்தைக் கொஞ்சம் பின்வாங்க முயன்றான். ஆனால், ரேகா அவனை விடுவதாக இல்லை; அவனது கழுத்தை இன்னும் விறைப்பாக வளைத்துப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

அவள் அவனது நெற்றி, கன்னம், மூக்கு, கண்கள் என முகம் முழுக்கத் தன் எச்சிலால் முத்தமிட்டு நனைய வைத்தாள். ஆனால், அவளது அந்த முத்தங்கள் வெறும் காமத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமே இல்லை; இத்தனை நாட்களாகத் தன் காதலனைப் பிரிய முடியாமல் தவித்த அந்தத் தீராத ஏக்கம், அவளது கண்ணின் ஓரத்தில் இருந்து ஒரு மெல்லிய கண்ணீர்த்துளியாக எட்டிப்பார்த்தது. விவேக்கும் அவளது அந்த உண்மையான காதலின் கண்ணீரைக் காணத் தவறவில்லை; அவனுக்கும் உள்ளுக்குள் ஏதோ செய்தது.

அதே நேரத்தில், கீழே ஹாலில் நின்று கொண்டிருந்த குடும்பத்தினர் அனைவரும் ரேகாவின் அந்த ஆவேசமான,  முத்த வேட்டையைக் கண்டு அப்படியே வாய்பிளந்து ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அங்கே நின்றிருந்த பிரபாகர் , தன் பக்கத்தில் இருந்த சகுந்தலாவின் இடுப்பில் லேசாக கிள்ளி , தன்  கண்களை உருட்டினார் .

"என்ன  சம்பந்தி ...   இங்கே நம்ம நிக்கிறாங்கன்ற பயமே இல்லாம, உங்க பொண்ணு இப்போவே இந்த மாடிப் படியிலேயே எல்லாத்தையும் முடிச்சிருவா போல இருக்கு! என்ன ஒரு வேகம்!" என்று ரேகாவின் அந்த  தழுவலைப் பார்த்து நக்கலாக,  சிரித்தார் .

அதற்குக் சகுந்தலா கொஞ்சமும் அசராமல்,  பிரபாகரின் எல்லாரும் பார்க்கும்போதே லேசாகக் தட்டி, முகம் முழுக்க வெட்கம் பொங்கப் பேசினாள். "அப்புறம் என்ன ... அவ என் வயித்துல பிறந்த பொண்ணு ஆச்சே! எதுலயும் கொஞ்சம் வேகம், விவேகம் எல்லாமே அவளுக்கு  உக்கிரமா இருக்கும் !" என்று தன் மகளின்  வேகத்தைப் பெருமையாகச் சொன்னாள்.

அங்கே நின்றிருந்த தினேஷ் தன் தங்கை ரேகாவைப் பார்த்து உரக்கக் கத்தினான், "அடியே ரேகா! மாப்பிள்ளைக்கு  மூச்சு முட்டித் தொண்டையில  ஏதும் சிக்கிடப் போகுதுடி... கொஞ்சம் மெதுவா  !" என்று இருட்டடி கொடுக்க, அங்கிருந்த  அனைவரும் "ஹா... ஹா..." என்று வெடிச்சிரிப்பு சிரித்தனர்.

 

ஜெகதீஷ் மாமாவோ தன் கைகளைத் தன் இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டு, விவேக்கின் நெஞ்சில் பிதுங்கிக் கிடக்கும் ரேகாவின் முலைகளை வெறித்துப் பார்த்தபடி, "விடாதே ரேகா... மாப்பிள்ளைக்கு நம்ம விட்டு உபசரிப்பு எப்படி இருக்கும்னு இப்போவே நல்லா ருசி காட்டிடு!" என்று லவுட் ஸ்பீக்கரில் பேசுவது போலக் கூவினான்.

இப்படியாகக் குடும்பத்தினர் அனைவரும் தங்களுக்குள்  , குதர்க்கமாகவும் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருக்க, விவேக்கின் முகம்  வெட்கத்திலும் அவமானத்திலும் தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்தது.  

எப்படியோ போராடி ரேகாவின் அந்த இறுக்கமான பிணைப்பிலிருந்து விவேக் தன்னை லேசாக விலக்கிக் கொண்டான். அவன் முகத்தில் இன்னும் அவளது உதடுகளின் ஈரப்பதம் அப்படியே படிந்திருக்க, அவளது கலைந்த கூந்தலும் அவனது   கண்ணாடியில் ஒட்டியிருந்த வேர்வையும் அவனது நிலையை அப்பட்டமாகத் தூக்கிக் காட்டியது. அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து ஹாலில் நின்ற அனைவரும்  சிரித்துக் கொண்டிருக்க, விவேக்கிற்கு அந்தச் சூழ்நிலையில் என்ன சொல்வது, எங்கே தன் பார்வையை வைப்பது என்றே தெரியாமல் திகைத்து நின்றான்.

"அண்ணாஆஆ...!" என்று அப்போது அவனது பின்னாடி இருந்து ஒரு மென்மையான, தெரிந்த குரல் பலமாகக் கேட்டது. விவேக் சட்டென்று அந்தத் திசையை நோக்கித் திரும்பிப் பார்க்க, அங்கே நின்ற உருவத்தைக் கண்டதும் அவனது  இதயம் அப்படியே உறைந்து போனது. அது... அது... அவனது ஒற்றைத் தங்கை திவ்யா! அவளை அந்த ஆடம்புக் கோலத்தில் பார்த்த அடுத்த விநாடியே, விவேக்கிற்குப் பாதம்  முதல் தலை வரை கோபம் சுர்ரென்று ஏறியது.

சென்னையில் இருக்கும்போது வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லும்போது ஒரு துப்பட்டா சரியாகப் போடவில்லை என்றாலே, அவளது ஒழுக்கத்தைக் குறித்துக் கண்ணா பின்னா என்று கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும் நடுத்தரக் கொள்கைக்காரன் இவன். ஆனால், இங்கே இந்த ரேகாவின் மாளிகைக்குள் அவனது சொந்தத் தங்கை முற்றிலும் தலைகீழாக மாறியிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த ஆடை அவனது நரம்புகளைத் துடிக்க வைத்தது.

அவள் தொடைக்கு மிக மேலே ஏறி நின்ற ஒரு குட்டி மினி ஸ்கர்ட் பிராக் அணிந்திருந்தாள். அவளது பருத்த வெள்ளைத் தொடைகள் இரண்டும் அப்பட்டமாக வெளியீட்டுக் காட்டிக் கொண்டிருக்க, மேலே அவளது இளமை முலைகளின் ஆழமான பிளவும் எந்தவொரு மறைப்பும் இன்றி அப்படியே தெரிந்தது. அதை மறைப்பதற்கு அவளது உடம்பில் எந்தவொரு துப்பட்டாவோ, நல் ஆடைகளோ துளியும் இல்லை.

 

திவ்யா தன் அண்ணனைக் கண்ட சந்தோஷத்தில் முகம் முழுக்கச் சிரிப்புடன் அவனது அருகில் நெருங்கி வர வர, விவேக்கிற்குள் இருந்த அந்த ஆணாதிக்கக் கோபம் எல்லை கடந்தது. அவனது கண்கள் சிவப்பதைச் சட்டென உணர்ந்து கொண்ட திவ்யா, உடனே தன் ஒரு கையைத் தன் மார்பின் மேல் வைத்து அந்த ஆழமான முலைப்பிளவை அவசர அவசரமாக மறைத்துக் கொண்டாள். பின் அருகில் சோபாவில் கிடந்த ஒரு மெல்லிய துணியை எடுத்து நைஸாகக் கழுத்தில் போட்டுக் கொண்டாள்.

"அண்ணா... எப்படி இருக்கே?" என்று பாசமாகக் கேட்டபடி, அவனது கையைத் தன் மென்மையான விரல்களால் பற்றினாள். சுற்றிலும் மாமனார் ஜெகதீஷ், மாமியார் சகுந்தலா மற்றும் ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷ் என அனைவரும் சூழ்ந்து நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், விவேக் தன் உள்ளுக்குள் வெடித்த எரிமலையைக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டான். இதுவே திவ்யா மட்டும் தன் அறையில் தனியாக மாட்டியிருந்தால், அவளது கன்னம் வீங்கிச் சிவக்கும்படி பளார் பளார் என்று நாலு அறை கொடுத்துவிட்டுத்தான் மறுபேச்சே பேசியிருப்பான்.

அவன் தன் பற்களைக் கடித்தபடி, தாடைகள் முறுக்கேற, "ம்ம்... நான் நல்லா இருக்கேன்டி," என்று உள்ளுக்குள் குமுறிக் கொண்டே சன்னமான குரலில் பதில் சொன்னாள். அவனது கண்கள் திவ்யாவின் அந்த இறுக்கமான ஆடையும், அதன் வழியே துள்ளிய அவளது இளமை அமைப்பையும் பார்த்து அதிர்ச்சியில் நிலை குத்தியிருந்தன.

ஆனால், அவனது அந்த அதிர்ச்சி அத்தோடு முடியப் போவதில்லை என்பது போல, அடுத்த விநாடி அவனது கோபம் இமயமலையின் உச்சத்துக்கே செல்லும் அளவுக்கு ஒரு குரல் கேட்டது. "டேய் விவேக்... வந்துட்டியாடா?" என்று ஒரு பழக்கப்பட்ட, பாசமான தொனியில் குரல் கொடுத்தபடி, ஹாலின் ஓரமாக நின்று கொண்டிருந்த அவனது பெத்த அம்மா வைதேகி மெல்ல அவனது முன்னால் நடந்து வந்தாள்.

தன் அம்மாவை அந்த நிலக்கோலத்தில் பார்த்த விவேக்கிற்கு, மூளையில் இருந்த ரத்த நாளம் வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. அவளது தோற்றம் அவனது ஒட்டுமொத்த நன்னடத்தையையும் காலில் போட்டு மிதிப்பது போல அத்தனை வக்கிரமாக இருந்தது.  


வைதேகி உடம்போடு ஒட்டிப் பிசிபிசுப்பாக இருந்த ஒரு மெல்லிய நைட்டியை அணிந்திருந்தாள். அதிலும் உச்சக்கட்டக் கொடுமையாக, அந்த நைட்டியின் மேல் இருந்த இரண்டு பட்டன்கள் முற்றிலும் திறந்து கிடந்தன. அவள் உள்ளே பிரா  அணிந்திருப்பதற்கான எந்தவொரு அடையாளமும் அந்த மெல்லிய துணியில் தெரியவில்லை; அவளது முதிர்ந்த, பருத்த மாம்பழ முலைகள் இரண்டும் அந்த நைட்டிக்குள்ளே எந்தக் கட்டுப்பாடும் இன்றித் தொங்கி ஆடுவது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளது ஆழமான மார்புப் பிளவு   அப்படியே விவேக்கின் கண்களுக்கு நேராகப்  காட்சியளித்தது




என் அம்மாவும் இப்படி இந்த வக்கிரக் குடும்பத்தோட சேர்ந்து ஆட ஆரம்பிச்சுட்டாளா?" என்று நினைத்த விவேக்கின் நரம்புகள் அனைத்தும் கொதித்து,  . தான் சென்னை மொட்டை மாடியில் இருக்கும்போது போனில் கேட்ட அந்த 'மீன் கழுவும்' சத்தத்தின் உண்மையான கோலம் இதுதானா என்று அவனது  மூளை பயங்கரமாகக் கணக்குப் போட்டது.


ஆனால், அவன் தன் கோபத்தில் எதாவது வார்த்தையை எடுத்து விடுவதற்கு முன்னே, வைதேகி அவனது முகத்தைக் கண்டு கோபத்தோடு பேசத் தொடங்கினாள். "ஏண்டா விவேக்! அந்தப் புள்ள ரேகா அவ்வளவு பாசத்தோட, ஆசையா உங்கிட்ட வந்து உருகி உருகிக் கொஞ்சிட்டு இருக்கு. ஆனா நீ என்னடான்னா அங்கே ஆபீஸ்ல கம்ப்யூட்டர் முன்னாடி உட்கார்ந்திருக்கிற மாதிரியே மரக்கட்டை மாதிரி விறைப்பா நின்னுட்டு இருக்கே?" என்று அவனைப் பார்த்துக் கடிந்து கொண்டாள்.

"அவ உன்னை அத்தனை பேர் முன்னாடியும் ஆசையாப்  கட்டிப்பிடிச்சு  முத்தம் கொடுத்தாடா... நீ பதிலுக்கு அவளுக்கு ஒரு முத்தமாவது கொடுத்து அவளைச் சந்தோஷப்படுத்த வேண்டாமா? இப்படி ஒரு  உணர்வே இல்லாத ஆளா இருக்கியேடா!" என்று வைதேகி தன் பருத்த மார்புகளை எக்கி, தன் மகனையே குதர்க்கமாகத் திட்டினாள்.

வைதேகி அப்படிப் பேசும்போது அவளது நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே அவளது முலைகளின் ஒரு பகுதி அசைந்து கொடுத்தது. அதை அருகில் இருந்து பார்த்த ஜெகதீஷ் மாமா, தன் எச்சிலை விழுங்கியபடி  சிரிக்க 

விவேக்கிற்கு அந்த விநாடியில் தலை சுற்றியது போல இருந்தது. தனக்கு அங்கே என்ன நடக்கிறது, யார் என்ன பேசுகிறார்கள் என்றே முற்றிலும் புரியவில்லை. "என்னடா இது... இங்க எல்லாரும் என்னென்னவோ பண்றாங்க! என் சொந்த அம்மாவும் தங்கையும் கூட இப்படித் தங்களை மறந்து அரைகுறை டிரஸ்ஸோட வக்கிரமா திரியுறாங்களே... இது என்ன குடும்பமா, இல்லை வேற ஏதாவதா?" என்ற கேள்வியோடு தன்     கண்ணாடியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, அந்தப் பணக்கார மாளிகையின் வக்கிரப் போக்கைக் கண்டு உள்ளுக்குள் நடுங்கிப் போய் நின்றான் விவேக்.

அதற்குள் அவனது மாமியாரான சகுந்தலா அவனது அருகில் நெருங்கி வந்து, "என்ன மாப்பிள்ளை... நல்லாத் தூங்குனீங்களா? பஸ்ஸுல வந்த களைப்பெல்லாம் இப்போ நல்லா ஆறிடுச்சா?" என்று மிகுந்த பாசத்தோடு விசாரித்தாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தாய்மையான புன்னகையும் கனிவான பேச்சும் விவேக்கிற்குள் இருந்த ஆத்திரத்தை லேசாகக் குறைப்பது போல இருந்தது.


அவள் பேசி முடிப்பதற்குள், அவளது பின்னாடியே வந்த ஜெகதீஷ் மாமா சற்றும் யோசிக்காமல் விவேக்கின் தோளில் உரிமையோடு தன்  கையைப் போட்டு அணைத்துக் கொண்டார். "பார்த்தீங்களா மாப்பிள்ளை... நீங்க இந்த வீட்டுக்குள்ள கால் எடுத்து வச்சதும் என் பொண்ணு ரேகாவுக்கு எவ்வளவு பாசம் பொங்கிருச்சுன்னு! அவ உங்க முகத்துல  முத்தங்களை வாரி வழங்கினதை வச்சே, நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் எவ்வளவு ஆழமான காதல் வச்சிருக்கீங்கன்னு நாங்க எல்லாரும் நல்லாத் தெரிஞ்சிகிட்டோம்  ," என்று பெருமை பொங்கக் கூறினார்.



 

ஜெகதீஷ் மாமா அப்படிப் பேசியது விவேக்கிற்குள் சற்று நெருடலாகவே இருந்தது. ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்து ஒழுக்கத்தில் வளர்ந்த அவனுக்கு, அத்தனை பெரியவர்கள் முன்னிலையில் தன் காதலி தனக்கு முத்தம் கொடுத்ததை இந்த வீட்டின் பெரியவர் கண்டிப்பார் என்று பார்த்தால், அவரோ அதை ஏதோ ஒரு சாதனை போல அத்தனை பேர் முன்னாடியும் ரொம்பப் பெருமையா பேசிட்டு இருக்காரே என்று அவனது கொள்கை மூளை விசித்திரமாகக் கணக்குப் போட்டது.


ஆனாலும், அந்தப் பணக்கார மாளிகையின் பெரிய மனிதர்களைப் பகைத்துக் கொள்ள விரும்பாமல், தன் முகத்தில் வராத சிரிப்பைக் கஷ்டப்பட்டு வரவழைத்துக் கொண்டான். தன்   கண்ணாடியை லேசாக மேல்நோக்கித் தள்ளிவிட்டு, "அது... அது ஒன்னும் இல்ல அங்கிள்... நாங்க ரெண்டு பேரும் சென்னைல இருந்து பிரிஞ்சு ரொம்ப நாள் ஆச்சுல்ல, அதான் என்னை நேர்ல பார்த்ததும் அவ கொஞ்சம் எமோஷனல் ஆகிட்டா, வேற ஒன்னுமில்ல," என்று    சமாளித்தான்.

அவன் 'அங்கிள்' என்று கூப்பிட்ட அடுத்த கணமே, அவனது பின்னாடியே வந்து நின்ற அவனது சொந்த அப்பா பிரபாகர், அவனது தோளைச் செல்லமாகத் தட்டினார். "டேய் விவேக்! அது என்னடா இன்னும் சின்னப் புள்ளை மாதிரி அங்கிள், கின்கிள்னு புதுசாப் பேசிட்டு இருக்கே? இவ்வளவு பெரிய செல்வ செல்வாக்கு உள்ள குடும்பமே உன்னைத் தங்களோட மூத்த மருமகன் மாதிரி உரிமையோடு கொண்டாடுறாங்க. இனிமேல் அந்தப் பழசை எல்லாம் விட்டுட்டு, முறைப்படி நல்லா உரிமையோட 'மாமா'ன்னு சொல்லி கூப்பிடப் பழகுடா," என்று சற்றே அதட்டலான குரலில் அவனுக்கு அறிவுறுத்தினார்.

பிரபாகர் அப்படிச் சொன்னதும் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த ஜெகதீஷ், சகுந்தலா, மற்றும் ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷ் என அனைவரும், "ஆமா மாப்பிள்ளை... உங்க அப்பா சொல்றதுதான் நூற்றுக்கு நூறு சரி!" என்பது போல விவேக்கைப் பார்த்துப் பற்கள் தெரிய கலகலவெனச் சிரித்தார்கள். அவர்களது அந்தச் சிரிப்பில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, ரகசியமான வக்கிரக் குதூகலம் கலந்திருப்பது போல விவேக்கிற்குத் தோன்றியது.

அப்பாவின் அந்த அதட்டலையும், சுற்றிலும் இருந்த மாமனார் குடும்பத்தாரின் அந்தப் பெரிய உபசரிப்பையும் பார்த்த விவேக், அதற்கு மேல் அங்கே விறைப்பாக நிற்க முடியாமல் லேசாகத் தன் தலையை அசைத்துச் சற்றுச் சிரித்தான். தன் கொள்கைச் சிங்க முகத்தை மறைத்துக் கொண்டு, ஒரு நல்ல மருமகனைப் போல அந்தச் சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தவாறு தன்னை மாற்றிக் கொள்ள முயன்றான்.

[David2025]

இருந்தாலும், அவனது  மூளைக்குள்ளே இன்னும் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து மறைந்திருப்பது போன்ற  உணர்வு இருந்தது. தன் அம்மாவின் அந்தத் திறந்த நைட்டி பட்டன்களும், தங்கையின் குட்டி மினி ஸ்கர்ட்டும் அவனது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய புதிராகக் குடைந்து கொண்டிருக்க, 


"வாங்க எல்லாரும்... டைம் ஆகிடுச்சு, வந்து சாப்பிடலாம்!" என்று பின்னாலிருந்து அம்மா வைதேகி  கூப்பிட, ஹாலில் பேசிக்கொண்டிருந்த அனைவரும் அந்த  டைனிங் டேபிளை நோக்கி நகரத் தொடங்கினர். விவேக் அந்த உணவு மேஜையைப் பார்த்ததும் மீண்டும் ஒருமுறை வியப்பில் ஆழ்ந்தான். அது  உலகத்தரமான இத்தாலிய மார்பிள் கற்களால் பிரம்மாண்டமாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதைச் சுற்றி அடுக்கப்பட்டிருந்த வெல்வெட் குஷின் நாற்காலிகள் ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு சொகுசு சிம்மாசனம் போல அத்தனை  சொகுசாக ஆகக் காட்சியளித்தன.

அங்கே வந்த ரேகா, விவேக்கின் கைகளைத் தன் மென்மையான விரல்களால்  இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். "வா விவேக், நீ என்கூடவே உட்கார்ந்து என் பக்கத்துலதான் சாப்பிடணும்" என்று தன் அலாதியான காதலோடு சொல்லி, அவனைத் தன் அருகிலிருந்த  நாற்காலியில் அமர வைத்தாள்.

 

 அவளது உடம்பிலிருந்து வீசிய அந்தப்  நறுமணமும், அவள் உள்ளே ஏதும் போடாமல் உடுத்தியிருந்த அந்த டைட்டான டி-ஷர்ட்டின் உராய்வும் விவேக்கின் கைலிக்குள் அவனது ஆண்மையை  எதோ செய்தது.

அந்தப் பிரம்மாண்டமான மேஜையைச் சுற்றி ஜெகதீஷ் மாமா, சகுந்தலா அத்தை, அப்பா பிரபாகர், தினேஷ் மற்றும் தங்கை திவ்யா என அனைவரும் ஒரு சுபயோகக் குடும்பம் போலச் சிரித்துப் பேசி அமர்ந்தார்கள். பணக்கார பங்களாவின் அந்த ராஜபோக உணவறையில், சுடச்சுடப் பாத்திரங்களில் இருந்து வெளிவந்த அசைவ உணவுகளின் காரசாரமான வாசனையும், அந்த நவரத்தின விளக்குகளின் ஒளியும் சேர்ந்து ஒட்டுமொத்த இடத்தையுமே ஒரு சொர்க்கம் போல மாற்றியிருந்தது.

எல்லோரும் சுற்றி அமர்ந்திருக்க, விவேக்கின் அம்மா வைதேகிதான்   கிச்சனுக்குள் சென்று விதவிதமான உணவுகளைத் தட்டுகளில் எடுத்து வந்து மேஜையில் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் குனிந்து நிமிர்ந்து பாத்திரங்களை வைக்கும்போதெல்லாம், அவளது நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே அவளது பருத்த முலைகளின் ஆழமான பிளவு அப்பட்டமாகத் தெரிய,  விவேக்கோ தன் அம்மாவின் அந்த நிலையைக் கண்டு,  அங்கே தர்மசங்கடமாக அமர்ந்திருந்தான்.

 

எல்லோரும் தட்டிலயும் உணவை வைதேகி நேர்த்தியாகப் பரிமாறி முடித்த பிறகு, டைனிங் டேபிளின் தலைமை நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஜெகதீஷ் சுற்றிலும் பார்த்தார். மேஜையில் அனைவரும் ஆஜராகியிருக்க, ஒரு நபர் மட்டும் குறைவாக இருப்பதை கவனித்தவர், "எங்க... நம்ம வீட்டு மூத்த மருமகள் வனஜாவை இன்னும் காணோம்?" என்று சத்தமாகக் கேட்டார்.

அவரது கேள்விக்கு மார்பு முந்தானையைச் சரி செய்தபடி சகுந்தலா பதிலளித்தாள். "உங்களுக்குப் பசிக்கிற மாதிரி அந்த இரண்டு வயசுக் குட்டிப் பாப்பாவுக்குப் பசிக்குமல்ல  ! அதான் வனஜா அவளோட பெட்ரூம்ல வச்சு பாப்பாவுக்குப் பால் கொடுத்துட்டு இருக்கா. அவ வர கொஞ்சம் நேரமாகும், நீங்க எல்லாரும் சாப்பாட்டை ஆரம்பிங்க" என்றாள்.

அதைக் கேட்டதும் ஜெகதீஷ் தன்  கண்களை உருட்டி,   , "அதுக்கு எதுக்கு அவ தனியா அந்த அறைக்குள்ள போய் இருந்து பால் கொடுக்கணும்? ஏன்... இங்க எல்லாரும் இருக்கிற டைனிங் டேபிளுக்கே வந்து, இங்கேயே உட்கார்ந்து பால் கொடுக்கலாமே?   என்று  குறும்புத்தனமாகக் கேட்டார்.

அவர்   பேச்சைக் கேட்டதும், அங்கே பாத்திரங்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்த வைதேகி சும்மா இருக்காமல் உடனே குறுக்கிட்டாள். "ஆமா... அப்புறம் அந்தக் குட்டிப் பாப்பாவுக்குப் பால் இல்லாம,  பாலை நீங்க எல்லாரும் சேர்ந்து  குடிச்சு காலி பண்றதுக்கா?" என்று  அதட்டலாக சொல்ல 

வைதேகி அப்படித்  கேட்டதும் ஜெகதீஷ் முகத்தில் அசடு வழிய, "ஐயோ... தங்கச்சிம்மா! என்னைப் பத்தி என்ன இப்படி   சொல்லிட்டே? 

அவர் அப்படி நடித்ததும் வைதேகிக்குச் சிரிப்புத் தாங்கவில்லை. சமையல் கரண்டியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, ஜெகதீஷின் அருகில் வந்தவள், சற்றும் யோசிக்காமல் எல்லாரும் பார்க்கும்போதே  அவரது காதைச் செல்லமாகப் பிடித்து பலமாகத் திருகினாள். "இந்த நல்லவன் மாதிரி என்கிட்ட மட்டும் நடிக்கக் கூடாது அண்ணே!" என்று குழைந்தாள்.

 

காதைத் திருகியபடியே  , "மதியம்   நீங்களும் இவரும் (பிரபாகர்) சேர்ந்து, வனஜாவோட   ஒரு சொட்டுப் பால் கூட மிச்சம் வைக்காம,  போட்டி போட்டுக்கிட்டு  சப்பி எடுத்திருக்கீங்க! அதை நான் என் கண்ணாலேயே பார்த்தேன். இப்போ வந்து நல்ல பிள்ளை மாதிரி பேசுறீங்க!" என்று  சொல்ல 

அவள் அப்படிப் போட்டுக் கொடுத்ததும் டைனிங் டேபிளில் இருந்த ஜெகதீஷ், பிரபாகர், தினேஷ், மற்றும் சகுந்தலா என அனைவரும் மொத்தமாக,   குதூகலத்துடன் "ஹா... ஹா... ஹா..." என்று வெடிச்சிரிப்பு சிரித்தார்கள். தங்கை திவ்யாவும், காதலி ரேகாவும் கூட அந்த   பேச்சைப் புரிந்து கொண்டு தங்கள் முகங்களைச் சிவக்க வைத்துச் சிரித்தனர்.

ஆனால், அங்கே அமர்ந்திருந்த விவேக் மட்டும் பாவம், தன்    கண்ணாடி வழியே எல்லாரையும் பேந்த பேந்த முழித்துப் பார்த்தான். "இவங்க எல்லாரும் எதைப்பற்றி இப்படி  , குதர்க்கமா பேசிக்கிறாங்கன்னு நமக்கு ஒண்ணுமே புரியலையே!  ?" 

"சரி... இவங்க என்னவோ பேசிட்டுப் போறாங்க, நமக்கு எதுக்கு வீணா வம்பு? கூட்டத்தோடு கூட்டமா நாமளும் அவங்களோடு சேர்ந்து சிரிக்கலைன்னா நாம ஏதோ லூசு மாதிரி தெரிவோம்" என்று நினைத்த விவேக், தன் கௌரவத்தைக் காக்க, தனக்கு ஒன்றும் புரியாவிட்டாலும் லேசாகத் தன் பற்கள் தெரிய கலகலவெனப் போலிச் சிரிப்பை உதிர்த்தான். அவனது அந்த அப்பாவித்தனமான சிரிப்பைக் கண்டு ரேகா அவனது தொடையை மேஜைக்கு அடியில் செல்லமாகக் கிள்ளினாள்.

"என்ன விவேக்... நீயும் அவங்களோடு சேர்ந்து இவ்வளவு ஜாலியா சிரிக்கிறே? நிஜமாவே அவங்க இப்போ எதைப்பத்திப் பேசிக்கிறாங்கன்னு உனக்கு  புரியுதா, இல்லை சும்மா நடிக்கிறியா?" என்று ரேகா அவனது காதருகே குனிந்து, தன் முலைகள் அவனது தோளில் உராயும் வண்ணம் அலாதியான குறும்புடன் ரகசியமாகக் கேட்டாள்.

 

விவேக்கிற்குள் சட்டென்று ஒரு நடுக்கம் பிறந்தது. "ஐயோ! இவ வேற எல்லாரும் முன்னாடியும் இப்படி ஓப்பனா கேக்குறாளே... இப்போ நாம புரியலன்னு சொன்னா   அசிங்கமாப் போயிடுமே!" என்று நினைத்தவன், தன்   கண்ணாடியை விறைப்பாக மேல்நோக்கித் தள்ளினான்.

"என்ன ரேகா இப்படி கேட்டுட்டே? எனக்கு இந்தச் சாதாரணத் தமாஷ் கூடப் புரியாதா என்ன? ம்ம்... அவங்க பேசினது எல்லாமே எனக்கு   ரொம்ப நல்லா புரியுது!" என்று  பொய் சொல்லிச் சமாளித்தான்.

அவர்கள் இருவரும் தனியாகக் கிசுகிசுப்பதைப் பார்த்த சகுந்தலா அத்தை உடனே உரத்த குரலில் குறுக்கிட்டாள். "ஏண்டி ரேகா! என் மருமகனை என்ன அவ்வளவு மக்குன்னு நினைச்சிட்டு இருக்கியா? அவர் படிச்சப் பிள்ளைடா... அவருக்கு இங்க நடக்குற, பேசுற எல்லா  நல்லாப் புரியும். அப்படித்தானே மருமகனே?" என்று விவேக்கைப் பார்த்துத் தன் முலைகளை எக்கிக் குறும்புடன் கேட்டாள்.சகுந்தலா 

"அய்யோய்யோ! இவங்க வேற ஏன் இப்போ என்னையே எல்லாரும் பார்க்கிற மாதிரி நடுவுல இழுக்குறாங்க?" என்று விவேக் பயங்கரமாக நெளிந்தான். டைனிங் டேபிளில் இருந்த ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தின் பார்வையும் அவனது முகத்தின் மீது நிலை குத்தியதால், அவனுக்கு உடம்பெல்லாம் வேர்க்கத் தொடங்கியது.

இருந்தாலும்   முகத்தை விறைப்பாக வைத்துக் கொண்டு, "ஆமா அத்தை... அது ஒரு சாதாரண ஜோக்தானே, இதைக் கூடவா என்னால புரிஞ்சுக்க முடியாது? எனக்கு எல்லாமே  விளங்கிடுச்சு," என்று தன் அம்மாவையும் மாமனாரையும் பார்த்துப் போலியாகப் புன்னகைத்தான்.

ஆனால் ரேகா அவனை அத்தனை எளிதில் விடுவதாக இல்லை. அவனது கையைத் தன் தொடைகளுக்கு நடுவே நைஸாக அமுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, "அப்படியா விவேக்? உனக்கு எல்லாமே புரிஞ்சிடுச்சா? எங்க... இப்போ அவங்க எதைப்பத்திப் பேசினாங்கன்னு    சொல்லு பார்க்கலாம்!" என்று விடாமல் குடைந்து கேட்டாள்.

இப்போது அந்த   டைனிங் டேபிளே முற்றிலும் அமைதியாகி, விவேக் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறான் என்பதை அறிவதற்காக அவனது முகத்தையே வெறித்துப் பார்க்கத் தொடங்கியது. வைதேகியும் ஜெகதீஷும் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அவனது பதற்றத்தை ரசித்தனர்.

விவேக் தன் கம்ப்யூட்டர் மூளையைத் தீவிரமாக வேலை செய்ய விட்டு, "அதான்... அந்தப் பாப்பாவுக்குக் குடிக்குறதுக்காக வனஜா  அக்கா உள்ள ஒரு பீடிங் பாட்டில்ல பால் வச்சிருந்தாங்க போல. அதை  ஜெகதீஷ் மாமாவும், எங்க அப்பாவும் சேர்ந்து தெரியாம எடுத்து எல்லாக் குடிச்சு காலி பண்ணிட்டாங்க... அப்படித்தானே?" என்று தன்   அறிவுக்கு எட்டிய எதார்த்தமான விளக்கத்தைக் கூறினான்.

அவன் அந்த 'பீடிங் பாட்டில்' விளக்கத்தைச் சொல்லி முடித்த அடுத்த விநாடி, அந்த  டைனிங் டேபிளே அதிரும் அளவுக்கு அங்கிருந்த அனைவரும் "குபீர்" என்று ஒரே நேரத்தில் வெடிச்சிரிப்பு சிரித்துவிட்டார்கள். தினேஷ் சிரிப்புத் தாங்காமல் தன் தட்டிலேயே கைகளால் பலமாக அடித்தான்.

அவன் சொன்ன அந்தப்  , அப்பாவித்தனமான பதிலைக் கேட்டதும் ரேகாவுக்குச் சிரிப்பதா இல்லை அழுவதா என்றே தெரியவில்லை. தன் நெற்றியிலும் தலையிலும் பலமாக அடித்துக் கொண்டவள், "ஐயோ மாமா! இவன் இன்னும் கொஞ்சம் கூடத் திருந்தவே இல்லை மாமா... இவன் இன்னும் அதே குழந்தையாவே தான் இருக்கான்!" என்று பிரபாகரை பார்த்துப் புலம்பினாள்.

"ஆமாடா விவேக்... நாங்க எல்லாரும் அந்தப் பாப்பாவோட பாட்டில் பாலைத்தான் திருடித் திருடிக் குடிச்சோம்... ஹா... ஹா..." என்று ஜெகதீஷ் மாமாவும் வைதேகியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து  கண் அடித்துக் கொண்டு, மீண்டும் ஒருமுறை எல்லாரையும் சேர்த்துச் சிரிக்க வைத்தார்கள்.

 

விவேக்கிற்கு   தர்மசங்கடம் அவனது உடம்பை உலுக்கியது. "என்னடா இது... நாம ஏதோ கரெக்டாத்தான் பதில் சொன்னோம்னு நினைச்சோம். ஆனா முன்னாடி சிரிச்சதை விட, இப்போ நாம சொன்ன பதிலைக் கேட்டு எல்லாரும் இன்னும் பலமா,  சிரிக்கிறாங்களே!" என்று புரியாமல் திகைத்தான்.

[David2025]

அங்கிருந்த  சிரிப்புகள் மெல்ல அடங்கி, அந்த   மேஜையில் அனைவரும் மீண்டும் சகஜமாகத் தங்கள் உணவைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள். அப்போது ரேகா தன் தட்டில் இருந்த மிருதுவான சப்பாத்தியில் ஒரு துண்டை அலாதியான காதலோடு பிட்டு, அங்கிருந்த காரசாரமான சிக்கன் குர்மாவில் நன்றாக முக்கி, விவேக்கின் வாய்க்கு நேரே நீட்டினாள். "ஆஅ காட்டு   ஸ்வீட்டி," என்று கொஞ்சும் குரலில் கூறினாள்.


அவளது இந்தத் திடீர்  ஊட்டும் படலத்தைக் கண்டதும்   "ஹே ரேகா... என்ன பண்றே? அங்கே உங்க அப்பா   நேரா நம்மளையே பார்த்துட்டு இருக்காரு, பெரியவங்க தப்பா நினைக்கப் போறாங்கடி" என்று தன்   கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி, பயந்துபோய்க் கொஞ்சம் பின்வாங்கிப் பதுங்கினான்.

அவன் மெல்லிய குரலில் பதுங்கியது அங்கிருந்த ஜெகதீஷ்  கூர்மையான காதுகளில் விழுந்துவிட்டது. அவர் உடனே தன் தட்டிலிருந்த கறியை வாயில் மென்றபடியே, "என்ன மாப்பிள்ளை... என் பொண்ணு ஊட்டுறதுக்கு என் முன்னாடி வெட்கப்படுறீங்களா? நான் வேணும்னா நீங்க ரெண்டு பேரும் ஊட்டி முடிக்கிற வரைக்கும் என் கண்ணை மூடிக்கவா  ?" என்று  குறும்புச் சிரிப்புடன் உரக்கக் கேட்டார்.

ஜெகதீஷ் அப்படிப் பேசியதும் விவேக் தர்மசங்கடத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று  நெளிந்தான். "ஐயோ... இல்ல மாமா, பரவாயில்லை... அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல மாமா" என்று   , தன் முகத்தை எங்கே வைப்பது என்று தெரியாமல் தரையைப் பார்த்து முழித்தான். அவனது கொள்கை மூளைக்கு இந்த வீட்டின் பெரியவர்களின் சுதந்திரப் போக்கு பெரும் புதிராகவே இருந்தது.

அப்போது அவனது அம்மா வைதேகி, தன் நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே தன் முலைகளை எக்கி, சமையல் கரண்டியை ஆட்டியபடி குறுக்கிட்டாள். "டேய் விவேக்! அதான் என் மருமக   அவ்வளவு ஆசையா, பாசத்தோட உனக்குத் தன் கையாலேயே ஊட்டிக் கொடுக்கிறாள்ல, அப்புறம் என்னடா மசமசன்னு வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருக்கே? ஒழுங்கா வாயைத் திறந்து வாங்கிக்கோடா!" என்று தன் மகனைப் பார்த்து அதட்டினாள்.

பெத்த அம்மாவே அப்படி அதட்டிப் பச்சைக்கொடி காட்டியதும் விவேக்கிற்கு வேறு வழியே தெரியவில்லை. முகம் முழுக்க வெட்கமும் நாணமும் அப்பிக் கொள்ள, அவன் மெதுவாகத் தன் வாயைத் திறந்தான். ரேகா தன் அழகான கள்ளச் சிரிப்போடு, அந்தச் சப்பாத்தித் துண்டை அவனது வாய்க்குள் வைக்கும்போது, அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனது உள்நாக்கு வரை பட்டுத் தீண்டும்படி அலாதியாக,  போதையில் ஊட்டிவிட்டாள்.

 

அவள் ஊட்டி முடித்த அழகைக் கண்ட சகுந்தலா அத்தை, தன்  புடவை முந்தானையை லேசாகத் தளர்த்தி, "மருமகனே... இந்தச் சாதாரண ஊட்டுறதுக்கே இப்படிப் பொண்ணு மாதிரி வெட்கப்பட்டு மிரண்டு போனா எப்படி? இனிமேல் இந்த வீட்டுக்குள்ள நீங்க என்னென்னமோ பார்க்கப் போறீங்க, என்னென்னமோ அனுபவிக்கப் போறீங்க!" என்று  குதூகலத்தோடு  கூறினாள்.

அத்தை சொன்ன அந்த   வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் விவேக்கின்  மூளைக்குள் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து மணி பலமாக அடித்தது. "என்னடா இது... இவங்க எல்லாரும் எப்போப் பார்த்தாலும் ஏதோ ஒரு பெரிய புதிரை உள்ளே வச்சுக்கிட்டே பேசுற மாதிரி இருக்கு?  சென்னைல இருந்து கிளம்பி வந்ததில் இருந்தே இவங்க எல்லாரும் பண்ற அலப்பற தாங்க முடியல. இதுக்கு மேலயும் இந்த  வீட்ல நான் என்னென்ன கொடுமைகளை எல்லாம் என் கண்ணால பார்க்கப் போறேனோ தெரியலையே!" என்று நினைத்தவன்,  

இருந்தாலும் வெளியில் அதைக் காட்டிக் கொள்ளாமல், மிச்சமிருந்த உணவையும் ரேகா தன்  விரல்களால் ஆசையோடு ஊட்ட ஊட்ட, விவேக் தீராத குழப்பத்தோடும், பயத்தோடும்,   ஒருவழியாகச் சாப்பிட்டு முடித்தான். 

ஒருவழியாக அனைவரும்   உணவுகளைச் சாப்பிட்டு முடித்தார்கள். எல்லோரும் கைகளைக் கழுவிவிட்டு வந்து அமர்ந்த சில நிமிடங்களிலேயே,  அம்மா வைதேகி சமையலறைக்குள் இருந்து ஒரு பெரிய கண்ணாடிப் பாத்திரத்தில் சுவையான வெண்ணிலா ஐஸ்கிரீமை அள்ளி எடுத்துக் கொண்டு டைனிங் டேபிளுக்கு வந்தாள்.

 

அவள் கையில் ஐஸ்கிரீமைக் கண்டதும் ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷ், "ஐ... ஐஸ்கிரீம்!" என்று குதூகலமாகக் கூவியபடி, அதைத் தட்டில் அள்ளி எடுப்பதற்காகத் தன் கையை வேகமாக ஓங்கினான். ஆனால் அவனது கை பாத்திரத்தைத் தொடுவதற்கு முன்னே, வைதேகி தன் கையில் இருந்த பெரிய கரண்டியால் அவனது முழங்கையில் "பட்டென" லேசாக ஒரு அடி அடித்தாள்.

"ஆஆ...!" என்று தினேஷ் தன் கையைப் பற்றிக்கொண்டு வலியால் அலறினான். வைதேகி அவனை முறைத்துப் பார்த்தபடி, "டேய் தினேஷ், என்னடா இது சின்னப் பிள்ளை மாதிரி? ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடிதானே  சளி, இருமல்னு விடிய விடிய அவஸ்தைப்பட்டு மூச்சு திணறி நின்னே! இப்போ உடனே ஐஸ்கிரீம் கேட்குதா? அந்த நாக்கை கொஞ்சம் அடக்கி வைடா!" என்று  கோபத்தோடு சத்தமிட்டாள்.

லட்சாதிபதியான அந்த வீட்டு வாரிசு தினேஷ், விவேக்கின் அம்மா வைதேகி எல்லார் முன்னாடியும் அடித்ததையும் திட்டியதையும் கண்டு கொஞ்சமும் கோபப்படாமல், ஒரு சிறுபிள்ளையைப் போலத் தன் அப்பா ஜெகதீஷிடம் திரும்பி, "அப்பா... பாருங்களேன்!" என்று மிகவும் அப்பாவியாக முழிக்கத் தொடங்கினான்.

ஜெகதீஷ் தன் மகனின் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக வைதேகியின் பக்கம் திரும்பி, "வைதேகி... பாவம் பிள்ளை ஆசைப்படுறான், ரொம்ப வேண்டாம், கொஞ்சமாவது எடுத்துச் சாப்பிடட்டுமே" என்று சற்றே கெஞ்சும் தொனியில் பரிந்து பேசினார்.

"அண்ணே... நீங்க சும்மா இருங்க!  நீங்க அவனுக்குக் கொடுக்கிற செல்லம்தான் இவன் இப்படி எல்லாத்துக்கும் எகிறிக்கிட்டு ஆடுறான்! நான் சொல்றதைக் கேட்டு இவன் அடங்கி இருக்கணும், புரியுதா?" என்று வைதேகி தன் கையில் இருந்த கரண்டியை ஜெகதீஷின் மூக்கிற்கு நேரே ஆட்டி, அந்தப் பெரிய மனிதரையே அதட்டினாள்.

 

அவள் அப்படித் தன் மூக்கிற்கு நேரே கரண்டியை ஆட்டி மிரட்டியதும், அந்தப் பணக்கார மாளிகையின் அதிபரான ஜெகதீஷ் "கப்சுப்" எனத் தன் வாயை மூடிக்கொண்டு அமைதியானார். வைதேகியின் அந்த ஆக்ரோஷமான தேவதாசி தோரணைக்கு முன்னால் அவரால் மறுபேச்சு பேச முடியவில்லை.

வாயை மூடிக்கொண்ட ஜெகதீஷ், மெதுவாகத் தன் மகன் தினேஷைப் பார்த்து, "டேய் தினேஷ்... அதான் உனக்கு உன் அத்தைக்காரியைப் பத்தி நல்லாத் தெரியுமேடா! அவ ஒரு வார்த்தை சொன்னா அப்புறம் இந்த வீட்டுல யாருமே எதிர்த்துப் பேச முடியாது, பேசாம அமைதியா இருடா" என்று அவரும் பம்மிப்போய் மகனை அமைதியாக்கினார்.

டைனிங் டேபிளின் ஓரத்தில் அமர்ந்து இந்த ஒட்டுமொத்தக் கூத்தையும் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த விவேக்கின் சந்தேகம் இன்னும் பல மடங்கு வலுத்தது. "என்னடா நடக்குது அங்கே? இவங்க பேசுறதைப் பார்த்தா என்  அம்மா ஏதோ இந்த  குடும்பத்தோட ஒட்டுமொத்தத் தலைவி மாதிரி அவங்க வீட்டுக்கே வந்து அவங்களையே அதட்டி மிரட்டுறாளே!" என்று வியந்தான்.

"ஒரு சாதாரண மிடில் கிளாஸ் குடும்பத்துத்  அம்மா வைதேகி மிரட்டுறதைக் கேட்டு, இவ்வளவு பெரிய பணக்கார மாளிகையோட முதலாளிகளும் வாரிசுகளும் ஒரு வார்த்தை கூட எதிர்த்துப் பேசாம இப்படிப் பூனைக்குட்டி மாதிரி பம்முறாங்களே...  " என்று விவேக் தன்   கண்ணாடியை நெரித்தபடி,  உள்ளுக்குள் பெருங்குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான்.

ஒரு வழியாக அனைவரும் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, அந்தப்   மாளிகையின் வரவேற்பு அறைக்கு வந்து அங்கிருந்த   சோபாக்களில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஜெகதீஷும் பிரபாகரும் ஒரு பக்கமும், சகுந்தலாவும் வைதேகியும் இன்னொரு பக்கமும் அமர்ந்து ஏதோ ரகசியமாகக் குசுகுசுத்துச் சிரித்துக் கொண்டிருக்க, ரேகா மட்டும் சோபாவில் விவேக்கோடு  ஒட்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

 

அவள் அவனது தோளோடு தன் உடம்பை அமுக்கிப் பிணைத்தபடி, "ஏன் விவேக்... இங்க வந்து இறங்குனதுல இருந்தே எப்போப் பாரு எதையோ பறிகொடுத்த மாதிரியே ஒரு மாதிரிக் குமைஞ்சுட்டே இருக்கே? அங்கே பாரு... எல்லாரும் எவ்வளவு ஜாலியா,  பேசிக்கிறாங்க! நீ மட்டும் ஏன் இப்படி எல்லாரடமிருந்தும் ஒதுங்கியே இருக்கே?" என்று அவனது காதருகே குனிந்து செல்லமாகக் கேட்டாள்.

அவள் அப்படிக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள்  . "ஏண்டி சொல்ல மாட்டே! உங்க ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் சேர்ந்து  என்னென்னமோ கூத்தடிக்கிறீங்க, இதுல இப்போ என்  அம்மாவையும் தங்கச்சியையும் கூட இழுத்துப் போட்டு அவங்களையும் உங்களைப் போலவே மாத்தி வச்சிருக்கீங்களே! இதை நினைச்சா எனக்கு எரியாதா?" என்று மனதிற்குள்  கோபத்துடன் குமுறினான்.

விவேக் தனக்குள்ளேயே ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த ரேகா, அவனது கையைத் தன் தொடைகளுக்கு நடுவே இன்னும் இறுக்கமாக அமுக்கினாள். "என்ன விவேக் இது... நான் பாட்டுக்கு உன்கிட்ட இவ்வளவு ஆசையாப் பேசிட்டு இருக்கேன், ஆனா நீ என்னடான்னா இன்னும் அமைதியாவே இருக்கே? ?" என்று தன் உதடுகளைக் குவித்துச் சிணுங்கினாள்.

அவளது அந்தச் செல்லமான சிணுங்கலில் தன் பார்வையைத் திருப்பிய விவேக், மெதுவாக அவளது ஆடையை உற்றுப் பார்த்தான். "ஆஅ... அது ஒன்னும் இல்ல ரேகா. நான் சும்மாத்தான் யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். ஆமா... நீ எப்பவுமே இந்த வீட்டுக்குள்ள இப்படித்தான் அரைகுறையா,  டிரஸ் பண்ணிட்டுத் திரிவியா?" என்று தன் மனதில் இருந்த  சந்தேகத்தை நேரடியாகவே கேட்டுவிட்டான்.

அவன் கேட்டதும் ரேகா  ஒரு கள்ளச் சிரிப்பை உதிர்த்தாள். "ஏன் விவேக்... இப்போ நான் போட்டிருக்கிற இந்த டிரஸ்ஸுக்கு என்ன குறைச்சல்? இது உனக்கு நிஜமாவே பிடிக்கலையா என்ன?" என்று கேட்டபடியே, தான் அணிந்திருந்த அந்த இறுக்கமான டி-ஷர்ட்டை அப்படியே தன் இரண்டு கைகளாலும் முன்னால் இழுத்து, உள்ளே ஏதும் போடாத தன் மார்பழகை அவனுக்கு அப்பட்டமாகக் காட்டினாள்.

அவள் அப்படி எக்கிக் காட்டிய உடனே விவேக்கின்   கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் நிலை குத்திப் போயின. "டிரெஸ்ஸாடி இது... கருமம், கருமம்! சென்னைல இருந்தா உன்னை இப்படி வெளியவே விடமாட்டாங்க!" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டவன், வெளியில் தன் தொண்டையைச் சரிசெய்து கொண்டு, "இல்ல... டிரஸ் நல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனா... ரொம்பச் சின்னதா இருக்கு ரேகா" என்று இழுத்தான்.

ரேகா உடனே தன் இரண்டு புருவங்களையும் வளைத்து, "இல்லையே விவேக்... நீ சொல்றது தப்பு! இது ஒன்னும்  சின்னதா இல்லையே, நல்லா பெருசாத்தானே இருக்கு!" என்று டபுள் மீனிங்கில் குறும்புடன் சொல்லியபடியே, தன் நெஞ்சை நன்றாக நிமிர்த்தி, உள்ளே பிரா அணியாத தன் அந்தப் பருத்த மாம்பழ முலைகள் இரண்டையும் அவனது முகத்திற்கு நேரே விறைப்பாக எக்கிக் காட்டினாள்.

அவள்  தன் முன்னழகைக் காட்டிய வக்கிரக் கோலத்தைக் கண்ட விவேக், முகம் சிவக்க அவளை உக்கிரமாக முறைத்துப் பார்த்தான். "ரேகா! நான்   உன்னோட டிரஸ்ஸோட அளவைச் சொன்னேன், நீ எதை எதையோ காட்டிப் பேசுறே!" என்று சற்றே அதட்டலான குரலில் அவளை அடக்க முயன்றான்.

ஆனால் ரேகாவோ அவனது அதட்டலை ரசித்துச் சிரித்தாள். "ஏன் விவேக்... இதுக்கு ஏன் இப்போ இவ்வளவு பதறுறே? இங்க வேற யாரு புதுசா இருக்கா? எங்க வீட்டுல இருக்குற எல்லாரும்   ஏற்கனவே பல தடவை   எல்லாத்தையும் நல்லாப் பார்த்துட்டாங்க. அதனால நான் எப்படி டிரஸ் பண்ணிட்டுத் திரிஞ்சாலும் அவங்க ஒன்னும் தப்பா நினைக்க மாட்டாங்கடா" என்று   சொன்னாள்.

  "என்னது..எல்லாத்தையும் அவங்க வீட்ல எல்லாரும் ஏற்கனவே பார்த்துட்டாங்களா? அப்போ அண்ணன் தினேஷும், மாமனார் ஜெகதீஷும் கூட இவளோட இந்த உடம்பை..." என்று நினைக்கும்போதே அவனது நெஞ்சு நரம்புகள் பயங்கரமாகப் புடைத்தன. "என்ன ரேகா சொல்றே? எல்லாரும் பார்த்துட்டாங்களா?!" என்று அதிர்ச்சியில் கத்தினான்.

விவேக் பதறுவதைக் கண்டு ரேகா சட்டென்று உஷாரானாள். தன் நிலையைச் சமாளிப்பதற்காக, "ஐயோ விவேக்... நீ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டேடா! நான் இந்த மாதிரி மாடர்ன் டிரஸ்ஸை இந்த வீட்டுக்குள்ள அடிக்கடி போடுறது ரொம்பச் சகஜம், அதை எல்லாரும் பார்த்துப் பழகிட்டாங்கன்னு சொல்ல வந்தேன்டா" என்று நைஸாக மாற்றிப் பேசி அவனது சந்தேகத்தை மூட முயன்றாள்.

விவேக் தன் தலையைக் கோதியபடி, "அது என்னவோ வாஸ்தவம்தான் ரேகா. உங்க பணக்கார அந்தஸ்துக்கும், இந்த   கலாச்சாரத்துக்கும் இந்த மாதிரி அரைகுறை டிரஸ்ஸோட திரியுறது எல்லாமே ஒன்னும் பெரிய விஷயம் இல்லை, சகஜமாத்தான் இருக்கும். ஆனா... இங்க வந்து சில நாளுலேயே எங்க அம்மாவையும் தங்கச்சியையும் கூட உங்களைப் போலவே இப்படிப் பாவாடையோடும், மினி ஸ்கர்ட்டோடும் திரியுற மாதிரி மாத்திட்டீங்களே... அதை நினைச்சாதான் எனக்கு மனசுக்குக் கஷ்டமா இருக்கு" என்றான் ஆதங்கத்தோடு.

அதற்கு ரேகா கலகலவென உரக்கச் சிரித்து, அவனது கன்னத்தை மென்மையாகக் கிள்ளினாள். "ஏன் விவேக்... உன் அம்மாவும் தங்கச்சியும் என்ன சின்னக் குழந்தைகளா? நான் என்ன அவங்களை வற்புறுத்தியா இந்த மாதிரி நைட்டியையும் மினி ஸ்கர்ட்டையும் போட்டுக்கச் சொன்னேன்? எங்களை  பார்த்துட்டு அவங்களுக்குப் பிடிச்சுப் போய் அவங்களாவே  மாத்திக்கிட்டாங்கடா!" என்றாள்.

" .. எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படியே ஹால்ல உட்கார்ந்து பேசிட்டே இருக்கப் போறீங்க? மணி பத்தாகப் போகுது, வாங்க எல்லாரும் தூங்கப் போலாம்," என்று சகுந்தலா  தன்  ப்புடவை முந்தானையைத் தோளில் இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு சோபாவிலிருந்து எழுந்தாள். அவளது செழுமையான குரல் கேட்டதும், அங்கே அரட்டையடித்துக் கொண்டிருந்த பிரபாகரும் ஜெகதீஷும் தங்கள் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு சோபாவிலிருந்து மெல்ல எழுந்தார்கள்.

சகுந்தலா விவேக்கின் அருகில் வந்து,  , "ஆமா மாப்பிள்ளை... நீங்க இன்னைக்கு நைட்டு எங்கே தூங்கலாம்னு பிளான் பண்ணியிருக்கீங்க? மதியம் ரேகா ரூம்லதான் நல்லாச்  தூங்குனீங்க, இப்போ நைட்டுக்கும் அங்கேயே போய் அவகூடப் படுத்துக் கறீங்களா?" என்று   புன்னகையுடன் கேட்டாள்.

கல்யாணம் முடிவதற்கு முன்னாடியே ரேகாவின் தனி அறைக்குள் நுழைந்து அவளோடு ஒரே பெட்டில் படுத்துத் தூங்குவது அவனது  கொள்கை மூளைக்கு அத்தனை சரியாகத் தோன்றவில்லை. "ச்சே... இது நல்லா இல்ல, பெரியவங்க எல்லாரும் இங்கேயே இருக்காங்க," என்று நினைத்த விவேக், "இல்ல அத்தை... கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி நாங்க ஒரே ரூம்ல படுக்குறது அவ்வளவா நல்லா இருக்காது. நான் வேணா எங்க அப்பா, அம்மா படுக்குற ரூம்லயே போய் அவங்க கூட அட்ஜஸ்ட் பண்ணி படுத்துக்குறேன் அத்தை," என்றான் அப்பாவியாக .

அவன் சொன்னதைக் கேட்ட அடுத்த கணமே, சகுந்தலா அத்தை தன் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு, "புளக்..." என்று உரக்கச் சிரித்துவிட்டாள்.  

 

விவேக்கிற்குத்   கண்கள் சிவக்க, பயங்கரமாகக் கோபம் வந்தது. "என்னடா இது விசித்திரமான உலகமா இருக்கு! இந்த வீட்டுக்குள்ள நான் எப்போ, எதை, எவ்வளவு ஒழுக்கமா பேசினாலும் சுத்தியிருக்கிறவங்க எல்லாரும் என்னை ஒரு லூசு மாதிரி பார்த்துச் சிரிக்கிறதே வேலையா வச்சிருக்காங்களே!" என்று நினைத்தவன், "ஏன் அத்தை இப்போ அப்படிச் சிரிக்கிறீங்க? நான் சொன்னதுல என்ன தப்பு இருக்கு?" என்று முறைத்துக் கேட்டான்.

சகுந்தலா தன் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு,  , "இல்ல மாப்பிள்ளை... நீங்க உங்க அப்பா அம்மா ரூமுக்குப் போய் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிப் படுக்க முடியாது. ஏன்னா... இன்னைக்கு நைட்டு உங்க அம்மா வைதேகிக்கு   பூஜை நடக்கப் போகுது. அதான் அவங்க ரூமுக்கு நீங்க போக முடியாதுன்னு சொல்ல வந்தேன்," என்று இழுத்து மூடினாள்.

அத்தை சொன்ன அந்தப் 'பூஜை' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக்கின்  மூளை குழப்பத்தில் சுற்றியது. "என்னது... பூஜையா? அம்மா இங்க வந்து  பூஜை பண்ணப் போறாங்களா? ஆனா அம்மா என்கிட்ட அப்படி எதையும் சொல்லவே இல்லையே அத்தை!" என்று சந்தேகத்தோடு கேட்டான்.

அவள் மேலும் பேசி உண்மையை உடைத்துவிடுவாளோ என்று பயந்து, சோபாவில் இருந்த ரேகா சட்டென்று நடுவில் புகுந்தாள். விவேக்கின் கையைப் பிடித்து இழுத்து, "ஆமா விவேக்...   நீ நேரா என் ரூமுக்கே போய் பெட்ல படுத்துக்கோ விவேக்... நான் வேணா இன்னைக்கு நைட்டுக்குக் கீழே திவ்யா கூட வந்து பெட்ரூம்ல படுத்துக்குறேன், சரியா?" என்று நிலைமையை நைஸாக மாற்ற முயன்றாள்.

ஆனால் விவேக் அவளது பேச்சைக் கேட்பதாக இல்லை. அவனுக்குள் இருந்த புலனாய்வு மூளை அலர்ட் ஆகியிருந்தது. "இல்ல ரேகா... அத்தை ஏதோ அம்மாவுக்குப் பூஜை நடக்கப் போகுதுன்னு ஏதோ  சொன்னாங்க. இரு...  நான் நேரா அம்மாகிட்டயே போய் என்ன ஏதுன்னு கேட்டுட்டு வர்றேன்," என்று பிடிவாதமாகச் சொன்னான்.

[David2025]

"அம்மா... அம்மா... எங்க இருக்கீங்க?" என்று சத்தமாகக் குரல் கொடுத்தபடியே, விவேக் விறுவிறுவெனத்   சமையலறை  நோக்கி வேகமாகக் கால் எடுத்து வச்சு நடக்கத் தொடங்கினான்.


அவன் போனதும் இங்கே   ரேகா தன் முகம் முழுக்கக் கோபத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, தன் அம்மா சகுந்தலாவை உக்கிரமாக முறைத்துப் பார்த்தாள். "ஏன் மம்மி! உனக்கு  கொஞ்சம் கூட அறிவே இல்லையா? சரியான டம்மி பீஸா இருக்கியே மம்மி! இப்போ எதுக்காக அந்தப் பூஜை  கீஜை ன்னு அவன்கிட்ட சொல்லி வம்பை இழுத்தே?" என்று பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு  கத்தினாள்.

சகுந்தலா தன் தவறை உணர்ந்து தன் கன்னத்தில் லேசாகப் போட்டுக் கொண்டாள். "ஐயோ எனக்கு என்னடி தெரியும் ரேகா... விவேக் அந்த ரூமுக்கு போறேன்னு சொன்னதும், என் வாயில இருந்து தெரியாம அந்த உண்மை வெளிய வந்துடுச்சுடி," என்று   புலம்பினாள்.

"சரி... சரி... இப்போ பேசிப் பயன் இல்ல! சீக்கிரம் வா மம்மி... அவன் அங்கே கிச்சனுக்குள்ள போயிருக்கான். அங்கே வைதேகி அத்தைகிட்ட ஏதாவது குதர்க்கமா, எடக்குமடக்கா கேள்விகளைக் கேட்டு வம்பு பண்ணி, அப்புறம் இன்னைக்கு நைட்டு நடக்கப் போற பூஜையை  கெடுத்துப் போறான்!" என்று ரேகா பதறினாள்.

 ரேகாவும் சகுந்தலாவும் ஒருவரையொருவர் முந்திக் கொண்டு, பின்னாடியே ஓட்டமும் நடையுமாகச் சமையலறையை நோக்கி  வேகமாக விரைந்தார்கள்.

இங்கே சமையலறைக்குள் நுழைந்த விவேக், அங்கே மேடையில் பாத்திரங்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்த தன் அம்மா வைதேகியை  , "அம்மா... அத்தை ஏதோ உங்களுக்கு இன்னைக்கு நைட்டு பூஜை இருக்குன்னு சொல்றாங்களே, என்னம்மா அது?" என்று கேட்க்க 

விவேக் சமையலறைக்குள் நுழைந்து கேட்ட கேள்வியைக் கேட்டு வைதேகி திடுக்கிட்டுப் போனாள். தன் நைட்டி முந்தானையை லேசாக இழுத்து மார்பை மறைத்தபடி, "என்னது... பூஜையா? அப்படிலாம் இங்க ஒன்னும் இல்லையேடா விவேக்!" என்று பதற்றத்துடன் உண்மையைச் சொன்னாள்.

அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள், விவேக்கின் பின்னாடியே சமையலறைக்குள் ஓடி வந்த ரேகாவும் சகுந்தலாவும் வைதேகியின் பதிலைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர். விவேக்கிற்குத் தெரியாமல் அவனது முதுகுக்குப் பின்னால் நின்று, வைதேகியைப் பார்த்துத் தங்கள் கைகளை அசைத்து, "ஆமான்னு சொல்லு... ஆமான்னு சொல்லு!" என்று சத்தம் வராமல் சைகை காட்டிக் கண்ணடித்தனர்.

 

அவர்களின் அந்த அவசர சைகையைக் கண்டு நிலைமையைப் புரிந்துகொண்ட வைதேகி, தன் எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டு பேச்சை மாற்றினாள். "ஆஅ... ஆமா... ஆமாடா விவேக்! சும்மா ஏதோ ஒரு சின்னப் பூஜைதான்.  ," என்று தன் செழுப்பான குரலை ஏற்றிச் சமாளித்தாள்.

விவேக் தன்   கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி, "அப்படி என்னம்மா பூஜை அது? அதுவும் இந்த நடுராத்திரியில நைட்டு நேரத்துல போய் என்ன பூஜை பண்ணுவாங்க?" என்று  குடைந்து கேட்டான்.

வைதேகிக்கு எப்படிச் சமாளிப்பது என்றே தெரியவில்லை. தன் நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே வியர்வை வழிய, "ஐயோ... அது வந்துடா விவேக்... அது என்ன பூஜைன்னா..." என்று வார்த்தைகள் வராமல் தட்டுத் தடுமாறி முனகினாள்.

அவள் தடுமாறுவதைக் கண்டு பின்னாடி நின்று கொண்டிருந்த சகுந்தலா அத்தை, சட்டென்று விவேக்கின் இடுப்பில் லேசாக இடித்துக்கொண்டு நடுவில் புகுந்தாள். "அட... அது நம்ம வீட்டுப் பாரம்பரியக் குத்துவிளக்கு பூஜைப்பா மாப்பிள்ளை!" என்று நிலைமையை  சமாளித்துப் பொய் சொன்னாள்.

ரேகாவும் தன் அம்மாவோடு சேர்ந்து கொண்டு, விவேக்கின் கையைப் பற்றி இழுத்தாள். "ஆமா விவேக்... நீ முதல் முதலா மாப்பிள்ளையா சென்னைல இருந்து எங்க வீட்டுக்கு வந்திருக்கேல்ல! அதான் உனக்காகவும், நம்ம குடும்பத்துக்காகவும் அத்தை ஒரு சின்னதா  பூஜை பண்ணலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்காங்க," என்று அவளும் கதையை அள்ளிவிட்டாள்.

அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்ட விவேக், "சரி... அது நல்ல விஷயம்தானே! குத்துவிளக்கு பூஜைதானே, நானும் அதுல கலந்துகிட்டு அம்மாவோட சேர்ந்து சாமி கும்பிடுறேன்," என்று தன் கொள்கை பக்தியோடு ஆர்வமாகக் கூறினான்.

 

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் சகுந்தலா அத்தைக்குச் சிரிப்புத் தாங்கவில்லை. தன் முந்தானையை இழுத்து தோளில் போட்டவள், "தாராளமா கலந்துக்கலாம் மாப்பிள்ளை! உங்க ஜெகதீஷ் மாமா உங்க அம்மாவுக்கு முன்னாடி நின்னு அந்தப் பூஜையைப் பண்ணுவாரு... நீ வேணும்னா அப்படியே அவங்களுக்குப் பின்னாடி நின்னு பண்ணிக்க!" என்று டபுள் மீனிங்கில் பச்சை பச்சையாகச் சொல்லி வக்கிரமாகச் சிரித்தாள்.

அவள் சொன்ன அந்த மோசமான வார்த்தையைக் கேட்டதும் ரேகாவுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. எல்லார் முன்னாடியும் தன் அம்மா இப்படி வக்கிரமாகப் பேசுவதைக் கண்டு, சகுந்தலாவின் காலைத் தன் காலால் பலமாக மிதித்தாள். "சும்மா இரு மம்மி! எதையாவது பேசி வப்பைக் கூட்டாதே!" என்று பற்களைக் கடித்தாள்.

பின் விவேக்கின் பக்கம் திரும்பி, "ஆ... அது ஒன்னும் இல்ல விவேக். நமக்கும் இன்னும் முறைப்படி கல்யாணம் ஆகலையே! அதான் சாஸ்திரப்படி கல்யாணம் ஆகாதவங்க இந்த  பூஜையில நேரா கலந்துக்கக் கூடாதுன்னு எங்க ஊர் வழக்கம்," என்று நைஸாக மாற்றிச் சொன்னாள்.

"ஓஹ்ஹ... அப்படியா? ஆனா அத்தை இப்போ ஏதோ சொன்னாங்களே... முன்னாடி, பின்னாடின்னு  ஏதோ வார்த்தை சொன்னாங்களே, அதுக்கு என்ன அர்த்தம் ரேகா?" என்று விவேக் தன் சந்தேகக் கண்களை உருட்டி மீண்டும் கேட்டான்.

இப்போது வைதேகி தன் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு சகுந்தலாவை உக்கிரமாக முறைத்துப் பார்த்தாள். "ஆஅ... அது ஒன்னும் இல்லடா விவேக்... இப்போதைக்கு நான் ஜெகதீஷ் மாமாகூட முன்னாடி இருக்கிற அந்தப் பெரிய  அறைக்குள்ள போய் இந்த விளக்கு பூஜையைப் பண்ணிக்கிறேன். பின்னாடி... அதாவது உன் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம், உன்னையும் ரேகாவையும் வச்சுப் பின்னாடி இந்தப் பூஜையைத் தொடரலாம்னு உங்க அத்தை சொன்னாங்க. அப்படித்தானே சம்பந்தி?" என்று சகுந்தலாவை வஞ்சம் தீர்ப்பது போலக் கேட்டு முறைத்தாள்.

வைதேகி அப்படித் தன்னை முறைப்பதைப் பார்த்த சகுந்தலா, தன் மார்புகள் அதிரச் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டாள். "ஆமா... ஆமா...  ! நான் அதைத்தான் அப்படி மாத்திச் சொல்லிட்டேன் மாப்பிள்ளை," என்று தன் தலையை ஆட்டி ஆமோதித்தாள்.

"சரி சரி... நேரம் ஆகுது, நீ முதல்ல போய் ரேகா ரூம்ல படுத்துக்கோடா விவேக். நாங்க பூஜையை முடிச்சுட்டு வர்றோம்," என்று வைதேகி அவசர அவசரமாக விவேக்கை அங்கிருந்து துரத்த முயன்றாள். விவேக்கும் அந்தப் 'முன்னாடி பின்னாடி' பூஜையின் உண்மையான வக்கிரக் கோலத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல்,  குழப்பத்துடனேயே அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

விவேக் சமையலறையை விட்டு வெளியேறி, மாடிப் படிகளை நோக்கி நடந்த சத்தம் கேட்டதும், அதுவரை அமைதியாக இருந்த வைதேகியும் ரேகாவும் ஒரே நேரத்தில் சகுந்தலாவின் மேல் பாய்ந்தார்கள். "மம்மி... உனக்கு உண்மையாலுமே அறிவே இல்லையாடி?" என்று பற்களைக் கடித்தபடி ரேகா தன் அம்மாவின் மண்டையில் செல்லமாகக் கொட்டினாள்.

வைதேகியும் தன் கையில் இருந்த கரண்டியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, சகுந்தலாவின் தோளில் லேசாக அடித்தாள். "வாயை வச்சுக்கிட்டுச் சும்மா இருக்கத் தெரியாம, இப்படி இஷ்டத்துக்கு ஏதாவது உளறி வைக்கிறீங்களே சம்பந்தி! அவனைச் சமாளிச்சு உள்ள அனுப்புறதுக்குள்ள எங்களுக்கு  போதும் போதும்னு ஆகிடுச்சு!" என்று சகுந்தலாவைச் செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டாள்.

அவர்கள் இருவரும் தன்னை மாறி மாறி அடிப்பதைப் பார்த்துச் சகுந்தலா தன் மார்புகள் அதிர, தன் புடவை முந்தானையை வாயில் பொத்திக்கொண்டு சிரித்தாள். "ஹேய்... விடுங்கடி! ஐயோ... இருங்க, கொஞ்சம் சிரிச்சுக்கிறேன்... ஹா... ஹா... என்னால முடியலடி!" என்று கலகலவெனக் கூவினாள்.

 

சிரிப்பை ஒருவழியாகக் கட்டுப்படுத்திய சகுந்தலா, வைதேகியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "என்ன சம்பந்தி... உங்க பையனை மட்டும் எப்படி இப்படி  தத்தியா வளர்த்து வச்சிருக்கீங்க? உலகத்துல நடக்குற எந்த விஷயமும் தெரியாம, நிஜமாலுமே சரியான தத்தியா இருக்கான்!" என்று மீண்டும் நக்கலாகச் சிரித்தாள்.

தன் ஒரே மகனைச் சகுந்தலா அப்படி 'தத்தி' என்று கேலி செய்ததும், வைதேகியின் முகம் சட்டென்று வாடிப் போனது. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த  குறும்பு மறைந்து, ஒரு தாய்க்குரிய வேதனையும் குற்றவுணர்ச்சியும் அப்பிக் கொண்டது.

"இல்ல சம்பந்தி... என் பையனை அப்படிச் சொல்லாதீங்க. என் பையன் விவேக் ரொம்ப நல்லவன்... பாவம், வெளியுலக வக்கிரங்கள் எதுவும் தெரியாத ஒரு பச்சை மண்ணு!" என்று தன் மகனுக்காகப் பரிந்து பேசினாள் வைதேகி.

"ஆனா நாமதான்... அவனுக்குப் பின்னாடி, அவனுக்குத் தெரியாம இப்படி ஒரு கள்ள வேஷத்தைப் போட்டுட்டு  கூத்தடிச்சுட்டு இருக்கோம்," என்று சொல்லும்போதே வைதேகியின் குரல் தழுதழுத்து,  உடைந்து போனது.

 

அவளது குரல் மாறியதையும், முகம் வாடியதையும் கண்ட சகுந்தலாக்குத் தன் தவறு சட்டென்று உறைத்தது. தன் கேலிப் பேச்சால் வைதேகியின் மனம் புண்பட்டுவிட்டதை உணர்ந்து, அவளது வருத்தமான முகத்தைப் பார்த்துச் சகுந்தலாவும் வருத்தப்பட்டாள்.

உடனடியாக வைதேகியின் கைகளைத் தன் செழுமையான கரங்களால் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள் சகுந்தலா. "என்ன சம்பந்தி இது... நான் ஏதோ விளையாட்டுக்கு மாப்பிள்ளையை அப்படிச் சொல்லிட்டேன். ஆனா நான் அவரை அசிங்கப்படுத்தவோ, உங்களைக் கஷ்டப்படுத்தவோ அப்படிச் சொல்லல சம்பந்தி. அவர் ரொம்ப அப்பாவியா, சாதுவா இருக்காரேன்னு   தான் சொல்ல வந்தேன்," என்று சமாதானப்படுத்தினாள்.

வைதேகி தன் தலையை மெதுவாக ஆட்டி, "அப்பாவித்தனம் தான் சம்பந்தி... என் மகன் ரொம்ப ரொம்ப அப்பாவி. ஆனா... அவனோட அந்த அப்பாவித்தனத்துக்கு முன்னாடி, பெத்த தாயான நான்தான் இப்படி அவனுக்குத் துரோகம் பண்ற ஒரு பாவியா போய்ட்டேன்," என்று சொல்லும்போதே, அவளது கள்ளக் கண்ணின் ஓரத்தில் இருந்து ஒரு துளிக் கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்து ஓடியது.

வைதேகி அழுவதைக் கண்டதும் ரேகாவுக்கும் சகுந்தலாவுக்கும் பதற்றமாகிவிட்டது. சற்றும் யோசிக்காமல் இருவரும் ஓடிவந்து வைதேகியைத் தங்கள் உடம்போடு சேர்த்து இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்துக் கொண்டார்கள்.

"ஐயோ சம்பந்தி... என் அநாகரீகமான வார்த்தை உங்களை இவ்ளோ காயம் படுத்தியிருந்தா என்னை மனசார மன்னிச்சிருங்க. நான் ஒன்னும் உங்களை வருத்தப்பட வைக்கணும்னு அப்படிப் பேசல சம்பந்தி," என்று சகுந்தலா அவளது தோள்களை வருடித் தழுவினாள்.

ரேகாவும் வைதேகியின் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டு, "ஆமா அத்தை... மம்மி சும்மா குறும்புக்குச் சொன்னா. நீங்க அழாதீங்க அத்தை. கண்டிப்பா ஒரு நாள் நம்ம குடும்பத்தோட இந்த  ரகசிய வழக்கத்தை நம்ம விவேக்கும் புரிஞ்சுக்கத்தான் போறாரு. அதுக்கு அப்புறம் நமக்குள்ள இந்த ஒளிவு மறைவு எதுவுமே வேண்டாம்... எல்லாரும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து சந்தோஷமா வாழலாம் அத்தை," என்று   உருகினாள்.

 

வைதேகி தன் விரல்களால் தன் கண்ணீரை மெதுவாகத் துடைத்துக் கொண்டாள். "எனக்கும் சில சமயம் நான் பண்றது தப்போ, என் மகனுக்குச் செய்யுற துரோகமோன்னு தோணும் சம்பந்தி. ஆனா... உங்க குடும்பத்துல எனக்குக் கிடைச்ச அந்த எல்லையற்ற பாசமும் அன்பும் தான் என்னை இப்படி முற்றிலும் மாத்திடுச்சு," என்றாள் மெல்ல.

"என்னைக்காவது ஒரு நாள் என் மகன் விவேக்கும் உங்க குடும்பத்தோட இந்தச் சுதந்திரமான கலாச்சாரத்தைப் பத்திப் புரிஞ்சுக்கிட்டு, அவனாவே மாறிடுவான்ற அந்த ஒரே ஒரு நம்பிக்கையில தான்... நான் இங்க நடக்குற எல்லா வக்கிரங்களுக்கும் சம்மதிச்சேன்," என்று தன் உள்ளக் கிடக்கையை உடைத்தாள் வைதேகி.

ரேகா அவளது கைகளைப் பற்றி முத்தமிட்டு, "கண்டிப்பா விவேக் மாறுவான் அத்தை! எனக்கு அவன் மேல  நம்பிக்கையும் காதலும் இருக்கு.  " என்று அவளுக்கு தைரியம் ஊட்டினாள்.

அவர்கள் மூவரும் இப்படி உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த விநாடியில், சமையலறை வாசலில், "அம்மா..." என்று  குரல் கொடுத்தபடி விவேக் மீண்டும் அங்கே சட்டென்று வந்து நின்றான்.

அவன் திடீரென்று உள்ளே நுழைந்ததைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்த மூவரும், விவேக் கவனிப்பதற்குள் தங்கள் கண்களில் இருந்த கண்ணீரையும் பதற்றத்தையும் அவசர அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டு சாதாரண நிலைக்குத் திரும்ப முயன்றார்கள். "என்ன... என்ன விவேக், ஏன் மறுபடியும் இங்க வந்தே?" என்று ரேகா தன் குரலைச் சரிசெய்து கேட்டாள்.

விவேக் நேராகத் தன் அம்மா வைதேகியின் அருகில் வந்தான். அவளது முகத்தையும், லேசாகச் சிவந்திருந்த அவளது கண்களையும் உற்றுப் பார்த்தான். "என்னம்மா இது... உன்னோட கண்ணெல்லாம் ஒரு மாதிரி சிவந்திருக்கு? அழுதுட்டு இருந்தியா ம்மா?" என்று தன் தாயின் மேல் இருந்த பாசத்தில் மிகவும் பாவமாகக் கேட்டான்.

தன் மகனின் அந்த அப்பாவிக் கேள்வியையும், அவனது பாசமான முகத்தையும் கண்டதும் வைதேகிக்கு அதற்கு மேல் தாங்க முடியவில்லை. அவனது   முன்னால் தான் செய்து கொண்டிருக்கும் அந்த அந்தரங்க லீலைகளின் உண்மையை அப்பட்டமாகச் சொல்லிவிட்டு அழுதுவிடலாம் போல அவளது மனதிற்குள் பெரும் போராட்டம் வெடித்தது.

அவள் வாயைத் திறந்து எதையாவது உளறிவிடுவாளோ என்று பயந்த சகுந்தலா  , உடனே மேஜைக்கு அடியில் இருந்த வைதேகியின் கையைத் தன் கைகளால்  , பலமாக இறுக்கிப் பற்றிக் கொண்டாள். "வேண்டாம் சம்பந்தி... இப்போ அவசரப்பட்டு அவன்கிட்ட எந்த உண்மையையும் சொல்லிடாதீங்க, மொத்தக் கதையும் முடிஞ்சிடும்" என்று தன் கண்களாலேயே அவளுக்கு சைகை காட்டி அமைதிப்படுத்தினாள்.

சகுந்தலாவின் அழுத்தத்தில் தன்னைச் சாந்தப்படுத்திக் கொண்ட வைதேகி, தன் மகனின் கன்னத்தைத் தன்  கைகளால் மென்மையாக வருடினாள். "அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லடா விவேக். உன்னையும்... இந்தத் தங்கமான மருமகள் ரேகாவையும் நினைச்சுத் தான் நாங்க இங்க ரொம்பப் பெருமையா பேசிட்டு இருந்தோம்டா," என்று பொய் சொல்லி மறைத்தாள்.

 

"உன் பெத்த அம்மா நான்... இந்த ரேகா குடும்பத்தோட அந்தஸ்தையும், அவங்களோட அன்பையும் எப்படிப் புரிஞ்சுக்கிட்டு ஏத்துக்கிட்டேனோ... அதே மாதிரி நீயும் ஒரு நாள் இந்த மாளிகையோட ரகசியங்களை  புரிஞ்சுக்கிட்டு எங்களைப் போலவே மாறிடுவேடா விவேக்," என்று சொல்லிவிட்டு, விறுவிறுவெனச் சமையலறையை விட்டு வெளியே சென்றாள்.

To be continued, 
Pic Credits to Dheena Sir.

[Sparo]

அருமையான பதிவு நண்பரே
சிறப்பாக உள்ளது
அடுத்து இந்த குடும்பத்தில் என்ன நடக்கும்
என்பதை காண ஆவலுடன் உள்ளேன்
உங்கள் எழுத்துக்கள் மேலும் சிறக்க என்
வாழ்த்துக்கள்

[paki6216]

கதையை மிக அழகாக நகர்த்தி கொண்டு போகிறீர்கள்......... வாழ்த்துக்கள்......

[Arunkumar7895]

Rocked with a banger
So excellent...

[Mass4u]

ஒரு நாள் இவனுக்கு உண்மை தெரியும் போது இவனோட ஆக்சன் எப்படி இருக்குனு பாக்க ஆவலா இருக்கேன் ப்ரோ.....

கதையா பின்னிடிங்க போங்க...