Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Losliyafan]

Marvelous updates

[Arul Pragasam]

Super sago.

[Deepak_The_Writer]

Don't let prakash penetrate her now , for that you have a create a special occasion like first night scene between Pavithra and prakash

[Shajith]

Don't let prakash penetrate her now , for that you have a create a special occasion like first night scene between Pavithra and prakash

அன்புள்ள நண்பா:-

“அவள் இதயத்தின் மொழி” கதை பற்றி நீங்கள் அளிக்கும் அன்பான வாசிப்புக்கும், தொடர்ந்து காட்டும் ஆதரவுக்கும் முதலில் மனமார்ந்த நன்றி. கதையைப் பற்றி வரும் ஒவ்வொரு நல்ல விமர்சனமும், கருத்தும் கதை ஆசிரிருக்கு ஒரு ஊக்கமாகும். அதே நேரத்தில், சில வாசகர்கள் கதையின் போக்கு, காட்சிகள், மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைப் பற்றி பகிரும் கருத்துகளையும் கவனமாக வாசிக்க வேண்டும்.

இந்தக் கதையின் நோக்கம் ஒரு கற்பனை உலகத்தை உருவாக்குவது தான். “கல் உருளினால் மண் சிதறும்” என்பதுபோல, ஒவ்வொரு வாசகருக்கும் ஒரு தனித்த அனுபவம் உருவாகும். அதனால், ஒருவருக்கு மெதுவாகத் தோன்றுவது, இன்னொருவருக்கு உணர்ச்சிகளை ஆழமாக உணரச் செய்யும் ஒரு பயணமாக இருக்கலாம். கதையின் வேகம் “ஸ்லோவா போகுது” என்ற கருத்துகளும் இருகின்றன. ஆனால் கதையில் உள்ள பவித்ரா,கார்த்தி, பிரகாஷ் மற்றும் ராஜ் போன்ற கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை, அவர்களின் தயக்கம், வெட்கம், ஈர்ப்பு, உணர்ச்சி வளர்ச்சி — இவை எல்லாம் ஒரு நாளில் மலர்கின்ற மலராக அல்ல, காலம் எடுத்துக் கொண்டு மலரும் உறவாக காட்டப்பட வேண்டும் என்பதே நோக்கம்.

“காலம் காத்தால் கனியும்” என்ற பழமொழி போல, கதையின் உணர்ச்சிகள் விரைவாக அல்லாமல் மெதுவாகவே வளர்கின்றன. அதனால்தான் சில இடங்களில் நிதானமான narration இருக்கிறது. வாசகர்கள் இதை புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்வது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது.

அதே சமயம், ஒரு முக்கியமான வேண்டுகோளையும் பகிர விரும்புகிறோம். கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களின் “அவள் இதயத்தின் மொழி” என்பது அவருடைய கற்பனை உலகம். அந்த உலகத்தில் கதாபாத்திரங்கள் எப்படிப் பேச வேண்டும், எப்படிப் பயணிக்க வேண்டும் என்பதற்கான முழு சுதந்திரமும் அவருக்கே உரியது. “கையில் கத்தி இருந்தாலும் காயம் செய்ய வேண்டாம்” என்பதுபோல, வாசகர்களாக நாம் விமர்சிக்கலாம், ரசிக்கலாம், பகிரலாம் — ஆனால் கதையின் போக்கை மாற்ற வேண்டும், இந்தக் காட்சி வேண்டாம், அந்தக் காட்சி சேர்க்க வேண்டும் என்ற வகையிலான கட்டாயக் கருத்துகள் கதையின் சுதந்திரத்தை குறைக்கும்.

விமர்சனம் என்பது “விழுந்த இடத்தில் கல்லெறிதல் அல்ல; விழுந்தவரை எழுப்பும் கை” ஆக இருக்க வேண்டும். அதனால், கதையை அதன் இயல்போடு ரசித்து, அதன் உணர்ச்சியைப் புரிந்து கொண்டு கருத்து பகிர்வது தான் எழுத்தாளருக்கும் வாசகருக்கும் இடையிலான அழகான உறவை மேலும் வலுப்படுத்தும்.

எழுத்து நடை பற்றி சிலர் கூறும் கருத்துகளும் முக்கியம். சில இடங்களில் நீளமாகத் தோன்றலாம், சில இடங்களில் உணர்ச்சி அதிகமாகத் தோன்றலாம் — இது எல்லாமே அந்தக் கதையின் மனநிலை சார்ந்த வெளிப்பாடு தான். இருந்தாலும், தொடர்ச்சியாக வாசகர்களின் கருத்துகளை கவனித்து கதையின் சமநிலையை மேலும் மேம்படுத்த முயற்சிக்கலாம்.

“நதி போல ஓடும் கதை, தன் பாதையைத் தானே கண்டுபிடிக்கும்” என்பதுபோல, இந்தக் கதையும் அதன் இயல்பான பாதையில் பயணிக்கிறது.

மீண்டும் ஒருமுறை உங்கள் அன்புக்கும் ஆதரவுக்கும் நன்றி. தொடர்ந்து “அவள் இதயத்தின் மொழி”யை வாசித்து உங்கள் மதிப்புமிக்க கருத்துகளை பகிருங்கள் — ஆனால் அந்தக் கருத்துகள் கதையின் சுதந்திரத்தை காக்கும் வகையில் இருக்குமென அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறோன் .

நன்றி.

[drillhot]

Don't let prakash penetrate her now , for that you have a create a special occasion like first night scene between Pavithra and prakash

Karuva paya prakashku avo scene ellam thevai illai. He has 8 inch karthik has 4 inch. Next time karthik tries to penetrate, his timid cock will be like anda kulla vitta karandi mathiri. He will be shocked like thirudanukku thel kottina mari.

[Shajith]

அன்பு கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களே,

பவித்ராவும் பிரகாஷும் எடுத்திருக்கும் அந்த காம பாதை அடுத்த அப்டேட்டில் எந்தத் திசையில் நகரப் போகிறதோ என்ற எதிர்பார்ப்பு வாசகர்களிடம் அதிகமாகி விட்டது. சில கதவுகள் திறந்தால் வாழ்க்கையே மாறிவிடும் என்பார்கள்; அப்படிப்பட்ட ஒரு தருணத்தின் வாசலில் இந்தக் கதை நின்றிருப்பது போல ஒரு உணர்வு.

மனசு நினைப்பது ஒரு பக்கம், சூழ்நிலை இழுப்பது ஒரு பக்கம்... அந்த இரண்டிற்கும் நடுவே என்ன முடிவு காத்திருக்கிறது?
மலராத ரகசியங்கள் மலருமா?
மறைக்கப்பட்ட உணர்வுகள் வெளிச்சம் காணுமா?
அல்லது விதி வேறு கணக்கு போட்டிருக்கிறதா?

"காற்றுள்ள போதே தூற்றிக்கொள்" என்பார்கள், ஆனால் சில உணர்வுகள் நேரம் பார்த்துதான் தங்கள் மொழியை பேசும். அந்த மொழியை உங்கள் எழுத்தில் எப்படி வடிவமைக்கப் போகிறீர்கள் என்பதைக் காண ஆவலாக இருக்கிறோம்.

"நெருப்புக்கு அருகே நின்றால் வெப்பம் தெரியும்;
விதியின் வாசலில் நின்றால் அடுத்த நொடி தெரியாது..."

பவித்ராவும் பிரகாஷும் வாழ்க்கையின் எந்தப் பக்கத்தைத் திருப்பப் போகிறார்கள்?
சொல்லப்படாத எண்ணங்கள் சொல்லப்படுமா?
மௌனமாக இருந்த இதயங்கள் தங்கள் மொழியை முழுமையாக வெளிப்படுத்துமா?

என்னவாகப் போகிறதோ என்ற இனிய பதற்றத்தோடும், பல கேள்விகளோடும்... அடுத்த அப்டேட்டுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்.

"அடுத்த அப்டேட்டுக்கு வெயிட்டிங்...!" ❤️

[madhus369]

ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... யப்பா... கிளப்பறீங்க. எப்படித்தான் இப்படி எல்லாம் எழுத தோணுதோ. அனுபவிச்சு எழுதறதுன்னா இதுதான்.

காக்க வைக்காதீங்க... அடுத்து என்ன!?

[Shajith]

அன்பு கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு,

"ஆற்றில் போட்டாலும் அளந்து போடு" என்பார்கள்.
அதேபோல், உணர்ச்சிகளுக்கும் ஒரு அளவு, கதைக்கும் ஒரு அழகு இருக்கிறது என்பதை, «அவள் இதயத்தின் மொழி» ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் நீங்கள் நிரூபித்துக் கொண்டே வருகிறீர்கள்.

ஒரு பார்வை எப்போது ஈர்ப்பாக மாறியது?
ஒரு ஈர்ப்பு எப்போது ஏக்கமாக வளர்ந்தது?
ஒரு ஏக்கம் எப்போது எல்லைகளைத் தாண்டி மனதின் மொழியாகியது?

இதையெல்லாம் அவசரப்படாமல்,
"பூவைக் கையில் வைத்தாலும் வாசனை தானாக வரும்" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்றாற்போல்,
மெல்ல மெல்ல வாசகர்களின் மனதில் பதிய வைத்த விதம் உண்மையிலேயே பாராட்டுக்குரியது.

பவித்ராவின் மனக்குழப்பம்…
பிரகாஷின் தவிப்பு…
கார்த்திக்கின் அலட்சியத்தில் மறைந்திருக்கும் வேதனை…
இந்த மூன்று உணர்ச்சிகளையும்,
"கல்லை எறிந்தவன் மறந்தாலும், காயம் பட்டவன் மறக்கமாட்டான்" என்பதுபோல, வாசகர்களின் நினைவில் பதியும் வகையில் கொண்டு சென்றிருக்கிறீர்கள்.

"பழுத்த மரம்தான் கல்லடி படும்" என்பார்கள்.
அதுபோல, உங்கள் எழுத்து பலரின் மனதையும் தொட்டிருப்பதால்தான், அதற்கான கருத்துகளும், எதிர்பார்ப்புகளும் இவ்வளவு அதிகமாக இருக்கின்றன.

ஆனால், இப்போது இந்த வாசகரின் மனதில் ஒரே ஒரு கேள்விதான் அலைபாய்கிறது…

அந்த மூடிய கதவுகளுக்குள் நின்ற அந்த அமைதிக்கு அடுத்து என்ன நடந்தது?

மனதில் மட்டும் பூத்திருந்த ஆசைகள்,
இன்னும் வார்த்தைகளாகவே தொடருமா?

விதி வரைந்த கோடுகள்,
மனசு நினைத்த பாதையோடு சேருமா?

"அவசரப்பட்டால் அம்மி உடையும்" என்பதால், அவசரம் வேண்டாம் என்று மனம் சொன்னாலும்,
"காத்திருந்த கண்ணுக்கு காட்சி கிடைக்கும்" என்று நம்பிக்கை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது.

"குருவி உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது போல" எதிர்பாராத திருப்பமா வரும்?

அல்லது…

"வாயில் வெல்லம் வைத்தாலும் மனதில் இருக்கும் கசப்பு மறையாது" என்பதுபோல, இதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த உணர்ச்சிகள் வெள்ளமாய் பெருக்கெடுக்குமா?

"காத்திருந்தவன் கையிலே கனியும் விழும்" என்பார்கள்.

அந்தக் கனியைப் போல, அடுத்த அத்தியாயத்தில் என்ன காத்திருக்கிறது என்ற இனிய குழப்பத்தோடு நாங்கள் எல்லோரும் காத்திருக்கிறோம்.

உணர்ச்சிகளுக்கு உயிர் கொடுக்கும் உங்கள் எழுத்துக்கும்,
கதாபாத்திரங்களை கண்முன்னே நடமாட வைக்கும் உங்கள் கற்பனைக்கும்,
இந்த வாசகரின் மனமார்ந்த பாராட்டுகள். ❤️

"காற்றை யாராலும் கட்டிப் போட முடியாது;
கற்பனையை யாராலும் எல்லைக்குள் அடக்க முடியாது."

அதுபோலவே,
உங்கள் எழுத்தின் அடுத்த அலை எங்கே கரை சேரப் போகிறதோ என்ற இனிய எதிர்பார்ப்புடன்…

அடுத்த அப்டேட்டுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கும் ஒரு வாசகர்… ❤️

— யாழினி ராம் அவர்களின் எழுத்தை நேசிக்கும் ஒரு வாசகர் .❤️

[venkygeethu]

waiting

[Shajith]

அன்புள்ள கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு,
"காத்திருந்த கண்களுக்கு ஒரு நொடியும் ஒரு யுகம்" என்பார்கள். அதுபோல, «அவள் இதயத்தின் மொழி» கதையின் அடுத்த அத்தியாயத்துக்காக காத்திருக்கும் வாசகர்களின் மனநிலையும் அப்படித்தான் இருக்கிறது.
இதுவரை நீங்கள் பின்னியிருக்கும் உணர்வுகளின் நூல், அடுத்த பக்கத்தைத் திறக்காமல் மனதை அமைதியாக இருக்க விடுவதில்லை.
"திறக்காத கதவுக்குப் பின்னால் என்ன காத்திருக்கிறதோ?
விடியாத விடியலுக்குள் என்ன ரகசியம் மறைந்திருக்கிறதோ?
எழுதப்படாத அடுத்த வரிகளில் எந்த உணர்வுகள் காத்திருக்கிறதோ?"
என்ற ஆவல் மனதுக்குள் அலைபாய்கிறது.
"காத்திருப்பவனுக்குக் கனி இனிக்கும்" என்பார்கள். ஆனால் சில கனிகள், காத்திருக்கும் நேரத்தையே இனிமையாக்கிவிடுகின்றன. உங்கள் எழுத்தும் அப்படித்தான்.
"நதியின் அடுத்த வளைவில் என்ன இருக்குமென்று தெரிந்திருந்தால், பயணத்தில் சுவாரஸ்யம் இருக்காது;
கதையின் அடுத்த பக்கத்தில் என்ன இருக்குமென்று தெரியாமல் இருப்பதுதான் வாசகனின் இனிய தவிப்பு."
"ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே" என்ற பழமொழியைப் போல, கதையை எப்படி நகர்த்த வேண்டும் என்பது உங்கள் கற்பனை உலகத்தின் உரிமை. அதில் தலையிடுவது வாசகனின் வேலையல்ல. ஆனால்...
"கதவின் மறுபக்கத்தில் ஒரு விளக்கு எரிகிறதென்று தெரிந்தால், அதை பார்க்க மனம் ஏங்குவது இயல்பு."
அப்படித்தான் எங்களின் எதிர்பார்ப்பும்.
அடுத்த வரிகளில் என்ன மலரப் போகிறதோ?
எந்த உணர்வுகள் பேசப் போகிறதோ?
எந்த மௌனங்கள் வார்த்தைகளாக மாறப் போகிறதோ?
என்ற இனிய குழப்பத்தோடு...
அடுத்த அப்டேட்டுக்காக ஆவலோடு காத்திருக்கிறோம்.
"காலம் கனிய வைக்கும்; காத்திருப்பு சுவைக்க வைக்கும்."
– உங்கள் எழுத்தை நேசிக்கும் ஒரு வாசகன்.. ❤️

[showstopernew]

நண்பா பவித்ரா பிரகாஷின் அடுத்த கட்டத்திற்காக காத்திருக்கிறோம்.

[venkygeethu]

please update bro

[yazhiniram]

------------
Part 201:
------------

வழிஞ்ச ஜூஸோட ஈரம் என்னோட பாவாடைய லேசா நனைச்சுது.

என் வாய்க்குள்ள இப்போ அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் ராட்சச சுன்னி முழிச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ஏசி குளிருல சுருங்கிப் போயிருந்தது.

இப்போ என் எச்சில் பட்டதும், என் வாயோட சூடு பட்டதும் அது ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி ஹார்ட் ஆயிடுச்சு.

என் ரெண்டு கன்னங்களும் அதோட சைஸைத் தாங்க முடியாம உப்பிக் கிடந்துச்சு.

நான் என் கண்ணை லேசா மேல தூக்கிப் பிரகாஷைப் பாத்தேன்.

அவன் கண்ணுல இப்போ ஒரு அடங்காத வெறி வந்துருச்சு.

என் தலைமுடியை அவன் ரெண்டு கையாலயும் ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

அவனோட விரல்கள் என்னோட ஈரமான முடிக்குள்ள நுழைஞ்சுச்சு.

அது என் மண்டைய லேசா அழுத்துச்சு.

நான் என் உதடுகளால அவனோட அந்தச் சுன்னிய இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கிக் கவ்வுனேன்.

ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி, மாடி டேங்க்கு அடியில அந்தப் பழைய வயர் கட்டில்ல நடந்ததை நான் நெனச்சுப் பாத்தேன்.

அப்போவும் நான் இப்டித் தான் அவனுக்கு ஊம்பி விட்டேன்.

ஆனா அப்போ சூழல் வேற.

அவன் ஒரு மாதிரி அழுக்கா இருந்தான்.

அவன் சுன்னியில கூட ஒரு லேசான யூரின் வாடையும், வேர்வை உப்போட டேஸ்ட்டும் இருந்துச்சு.

அன்னைக்கு அந்த இருட்டுல, அந்தச் சூட்டுல அது ஒரு அனுபவமா இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ...

இப்போ எல்லாம் வேற மாதிரி இருந்துச்சு.

எங்க பெட்ரூம்க்குள்ள, ஏசி காத்து சில்லுனு வீசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் இப்போதான் என்னோட கையால நல்லாச் சோப்புப் போட்டுக் குளிச்சுட்டு வந்து நின்னுக்கிட்டு இருக்கான்.

அவனோட சுன்னி சுத்தமா, பளிங்கு மாதிரி இருந்துச்சு.

அதுல எந்த ஒரு அழுக்கோ, வேர்வை நாத்தமோ இல்ல.

நான் என் கையால சோப்புப் போட்டுத் தேய்ச்ச அந்த நறுமணம் தான் இப்போ என் மூக்குல அடிச்சுது.

அது பாக்கவே ரொம்ப ஃப்ரெஷ்ஷா, சாப்பிடத் தூண்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்தச் சுத்தமும், அந்த வாசனையும் என்னை இன்னும் கொஞ்சம் வேகமாச் செயல்பட வச்சுது.

நான் ரொம்ப ஆசையா என் வாயை முன்னும் பின்னுமா ஆட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

என் நாக்கால அதோட மொட்டுப் பகுதியைச் சுழட்டிச் சுழட்டி நக்கினேன்.

அது ரொம்ப டேஸ்ட்டா, ஒரு புது ஸ்வீட் மாதிரி என் நாக்குல இனிச்சுது.

"ஸ்ஸ்ஸ்... பவி..."

பிரகாஷ் என் முடியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு அப்படியே முனகுனான்.

அவன் முனகல் சத்தம் இந்த ஏசி ரூம்க்குள்ள ரொம்பத் தெளிவா கேட்டுச்சு.

நான் என் வேகத்தைக் கொஞ்சம் கூட்டினேன்.

என் வாயை நல்லா விரிச்சு, அவனோட சுன்னியப் பாதி வரைக்கும் உள்ள இழுத்தேன்.

அப்புறம் மெதுவா வெளிய கொண்டு வந்தேன்.

என் உதடுகள் அதோட நரம்புகள் மேல உரசும்போது ஒரு வித்யாசமான ஃபீல் கிடைச்சுது.

நான் ஒவ்வொரு தடவ உள்ள இழுக்கும்போதும் "ச்லப்... ச்லப்..." னு ஒரு சத்தம் வந்துச்சு.

அந்தச் சத்தம் எனக்கே ரொம்பக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

ஆனா அந்த கூச்சம் தான் என்னை இன்னும் அதிகமாத் தூண்டி விட்டுச்சு.

என் முலைகள் ரெண்டும் என் ஈரமான புடவைக்குள்ள அப்படியே விறைச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் கீழ முட்டி போட்டு உக்காந்து ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு ஊம்பிக்கிட்டு இருக்கேன்.

அதுவும் என் பெட்ரூம்ல.

இந்த நெனப்பே என் நரம்புகள எல்லாம் சுண்டி இழுத்துச்சு.

நான் என் வாய்க்குள்ளயே "ம்ம்ம்... ம்ம்ம்..." னு ஒரு சுகமான சத்தம் கொடுத்தேன்.

என் எச்சில் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமா சுரந்து அவனோட சுன்னி பூரா நனைஞ்சுது.

அது இப்போ ரொம்ப வழுவழுனு, என் வாய்க்குள்ள ஈஸியாப் போயிட்டு வந்துச்சு.

அவனோட மொட்டுப் பகுதியில இருக்கிற அந்தச் குட்டி ஓட்டையில என் நாக்கு நுனியை வச்சு லேசாத் தடவுனேன்.

அப்டித் தடவும்போது அவன் இடுப்பு லேசா ஒரு ஜெர்க் ஆச்சு.

"ஆஹ்... ஏய்..." னு அவன் லேசாச் சீறுனான்.

அவன் துடிக்கிறதைப் பாக்கப் பாக்க எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுருந்துச்சு.

இந்த ராட்சசனை நான் என் வாய்க்குள்ள வச்சு கன்ட்ரோல் பண்றேங்குற நெனப்பு என்னை என்னவோ பண்ணுச்சு.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் ஆர்வமா அதை உறிஞ்ச ஆரம்பிச்சேன்.

என் கன்னங்கள் ரெண்டும் உள்ள குழி விழுற அளவுக்கு ரொம்ப டைட்டா அதை உறிஞ்சினேன்.

அவன் சுன்னியில இருக்கிற ரத்தம் பூரா என் வாய்க்குள்ள வந்துடுமோங்குற அளவுக்கு நான் போர்ஸ் கொடுத்தேன்.

"பவி... ஷ்ஷ்ஷ்... முடியலடி..."

அவன் என்னோட ஈர முடியைக் கோதி விட்டுக்கிட்டே சொன்னான்.

நான் இப்போ ஒரு விளையாட்டு விளையாட நெனச்சேன்.

அவன இன்னும் கொஞ்சம் ஏங்க வைக்கணும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

என் வாயை ரொம்ப மெதுவா அவனோட சுன்னியில இருந்து வெளிய எடுத்தேன்.

"ச்லாப்பக்..." னு ஒரு சத்தத்தோட அது என் வாயை விட்டு வெளிய வந்துச்சு.

என் உதட்டுல இருந்து அவனோட மொட்டு வரைக்கும் ஒரு எச்சில் நீண்டு இருந்துச்சு.

அவனோட சுன்னி இப்போ என்னோட எச்சில்ல முழுசா நனைஞ்சு, பளபளனு மின்னுச்சு.

"ஏன்டி...?" னு அவன் ஒரு தவிப்போட கேட்டான்.

நான் அவனைப் பாத்து சிரிச்சேன்.

எதுவும் பேசாம, என் பார்வையை அவனோட சுன்னிக்குக் கீழ கொண்டு போனேன்.

அங்க அவனோட ரெண்டு உருண்டைகள்... அவனோட கொட்டைகள் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

பாத்ரூம்ல குளிருல சுருங்கிப் போய் உடம்போட ஒட்டி இருந்த அந்த கொட்டைகள்...

இப்போ நல்லாத் தளர்ந்து தொங்குச்சு.

நான் என் முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் கீழ கொண்டு போனேன்.

என் மூச்சுக்காத்து அந்த கொட்டைகள் மேல பட்டுச்சு.

அந்தக் காத்து பட்டதும் அது லேசாச் சுருங்கி விரிஞ்சுது.

நான் என் நாக்கை வெளிய நீட்டி, அந்த கொட்டைகள் மேல லேசா நக்கினேன்.

அது சாஃப்ட்டா, ஒரு மென்மையா இருந்துச்சு.

"ஸ்ஸ்ஆஆஆஹ்... பவி..."

பிரகாஷ் உடனே அவனோட ரெண்டு கையாலயும் என் தலையப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

நான் என் வாயை நல்லா விரிச்சு, அந்த ரெண்டு கொட்டைகளையும் ஒன்னா என் வாய்க்குள்ள உள்ள இழுத்தேன்.

அது ரொம்ப ஈஸியா என்னோட வாய்க்குள்ள போய் உக்காந்துருச்சு.

நான் அந்த கொட்டைகளை என் வாய்க்குள்ள வச்சுக்கிட்டு லேசா உருட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

என் நாக்கால அதைச் சுத்திச் சுத்தி விளையாண்டேன்.

நான் அதை லேசா என் உதடுகளால கவ்வி உறிஞ்சினேன்.

பற்கள் பட்டுடாம ரொம்பப் பக்குவமா, ரொம்ப ஆசையா அதைச் சப்பினேன்.

அவனோட முனகல் சத்தம் இப்போ கொஞ்சம் சத்தமாகவே கேட்டுச்சு.

"ஆஹ்... ஏய்... என்னடி பண்ற..."

அவன் இடுப்பு லேசா முன்னாடி வந்து என் வாய்க்குள்ள அழுத்துச்சு.

நான் என் ஒரு கையால அவனோட விறைச்ச சுன்னியப் பிடிச்சு மேலயும் கீழயுமா ஆட்டிக்கிட்டே இருந்தேன்.

இன்னொரு கையால அவனோட தொடைப் பகுதியைத் தடவிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் இப்போ ஒரு சொர்க்கத்துல மிதந்துகிட்டு இருந்தான்.

நான் என் கண்ணை லேசா மேல தூக்கி அவனைப் பாத்தேன்.

அவன் கீழ என்னையே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் கண்ணுல ரொம்ப ஒரு பிரமிப்பு.

ஒரு அழகான, பளபளப்பான புடவை கட்டி, தலைல மல்லிகைப்பூ வச்சுக்கிட்டு...

ஒரு குடும்பப் பொண்ணு, அவனோட கொட்டைகளை வாயில வச்சுக்கிட்டு முட்டி போட்டு உக்காந்துருக்கா.

இந்தக் காட்சி அவனோட மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய இம்பாக்ட்டை உண்டாக்கிருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் என்னைப் பாக்குற அந்தப் பார்வையில ஒரு கிறக்கம் இருந்துச்சு.

அவன் இப்போ என் வாய்க்குள்ள அடங்கிப் போய் நிக்கிறான்.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் ஆசையா அவனோட கொட்டைகளை உறிஞ்சினேன்.

என் எச்சில் அந்த கொட்டைகள் பூரா நனைஞ்சு, அது பளபளனு மாறிடுச்சு.

அவனோட தொடை நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அவன் என் தலைமுடியை லேசாத் தடவிக்கிட்டே, "பவி... பவி..." னு முனகிக்கிட்டே இருந்தான்.

அவனோட ஒவ்வொரு முனகலும் எனக்குள்ள இருக்கிற ஆசையை இன்னும் கொஞ்சம் தூண்டி விட்டுச்சு.

நான் எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம, ரொம்ப ரசிச்சு அவனோட  கொட்டைய  சுவைச்சேன்.

ஒரு நிமிஷம் அப்படியே சப்பிட்டு, மெதுவா என் வாயை வெளிய எடுத்தேன்.

நான் மெதுவா என் முகத்தை மறுபடியும் மேல கொண்டு வந்தேன்.

அவனோட அந்தச் சிவந்த மொட்டுப் பகுதி கிட்ட என் உதடுகளைக் கொண்டு போனேன்.

நான் இப்போ ஊம்பல.

என் நாக்கைப் பட்டையா ஆக்கி, அந்த மொட்டுக்குக் கீழ இருக்கிற சென்சிட்டிவான எடத்துல தேய்ச்சேன்.

அந்த நரம்புப் பகுதியில என் நாக்கு உரச உரச அவன் துடிச்சான்.

"அம்மா... ஆஆஹ்..."

அவன் முழங்கால் லேசா நடுங்குறதை நான் பாத்தேன்.

அவன் கால்ல தெம்பு இல்லாமப் போயிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

இப்போ நான் இன்னும் கொஞ்சம் குறும்பு பண்ண நெனச்சேன்.

நான் என் உதடுகளை லேசா விரிச்சு, என்னோட பற்களை வெளிய கொண்டு வந்தேன்.

ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் வலிக்கிற மாதிரி...

அவனோட அந்த மொட்டோட ஓரத்துல என் பற்களால லேசாக் கடிச்சேன்.

"ஸ்ஸ்ப்ப்... ஆஹ்!"

பிரகாஷ் சட்டுனு இடுப்பப் பின்னாடி இழுத்தான்.

அவனுக்கு அது வலியா இல்ல, ஆனா ஒரு எதிர்பார்க்காத இன்ப அதிர்ச்சியா இருந்துச்சு.

நான் அவனை விடல.

என் கையால அவன் இடுப்பப் பிடிச்சு இழுத்து, மறுபடியும் என் பற்களால அந்த மொட்ட லேசாகக் கவ்வுனேன்.

பல்லால லேசாக் கீறுற மாதிரி, ஒரு சின்னக் குறும்பான கடி.

"ஏய்... பவி... என்னடி பண்ற..."

அவன் என்னோட தோள்பட்டைய ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

நான் என் பற்களால அப்படியே லேசா உரசிக் கிட்டே, என் நாக்கால அந்த எடத்த நக்கினேன்.

பல்லோட உரசலும், நாக்கோட ஈரமும் சேந்து அவனுக்கு ஒரு கிக் ஏத்துச்சு.

அவன் முகம் அப்படியே சுருங்கி, கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டான்.

"போதும் பவி... ஊம்புடி..." னு அவன் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

அவன் கெஞ்சுறதப் பாக்க எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே என் வாயை நல்லாத் திறந்தேன்.

இந்த முறை எனக்கு நான் ஒரு டாஸ்க் வெச்சுக்கிட்டேன்.

எனக்கு இத உள்ள வரைக்கும் என் தொண்டைக்குள்ள விடணும்னு ஒரு ஆசை வந்துச்சு.

இது என் வாய்க்குள்ள எப்டி முழுசா போகும்னு எனக்குத் தெரியல.

ஆனா அதை எப்படியாவது பண்ணனும்னு என் மனசு தவிச்சுது.

நான் என் வாயை முடிஞ்ச அளவுக்கு ரொம்பப் பெரிசாத் திறந்தேன்.

அவனோட சுன்னிய என் வாய்க்குள்ள நேரா வச்சேன்.

மெதுவா, கொஞ்சம் கொஞ்சமா என் தலையை முன்னாடி கொண்டு போனேன்.

அவன் மொட்டு என் நாக்கைத் தாண்டி, என் உள்நாக்கு கிட்டப் போச்சு.

இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தி உள்ள தள்ளுனேன்.

அது என் தொண்டைக் குழியில போய் முட்டுச்சு.

எனக்கு ஒரு குமட்டல் வந்துச்சு.

"க்கக்..." னு ஒரு சத்தம் என் தொண்டையில இருந்து வந்துச்சு.

என் கண்ணுல இருந்து சடார்னு கொஞ்சம் தண்ணி வந்துருச்சு.

அது என் மூச்சுக் குழாயை அடைக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா நான் பின்னாடி வரல.

என் தொண்டையை லேசா ரிலாக்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணேன்.

அவனோட சுன்னி என் தொண்டைக்குள்ள அப்படியே புதைஞ்சு இருந்துச்சு.

அவன் என் தலையை லேசாப் பின்னாடி இழுக்கப் பாத்தான்.

ஆனா நான் என் ரெண்டு கையாலயும் அவனோட இடுப்பை ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் விட மாட்டேன்னு அவனுக்குப் புரிய வச்சேன்.

நான் என்னோட எச்சிலை முழுங்குற மாதிரி ஒரு ஆக்‌ஷன் பண்ணேன்.

அது இன்னும் கொஞ்சம் உள்ள போச்சு.

என் தொண்டைக்குள்ள ஒரு சூடான, சதைப்பிடிப்பான ராடு இருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த ஃபீல் ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்தாலும், அதுக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத கிக் இருந்துச்சு.

நான் அந்த மான்ஸ்டரை முழுசா என் வாய்க்குள்ள அடக்கிட்டேங்குற நெனப்பு என்னைப் புல்லரிக்க வச்சுது.

ஒரு பத்து செகண்ட் நான் அப்படியே என் தொண்டைக்குள்ள அதை வச்சுக்கிட்டு நின்னேன்.

என் கண்ணுல இருந்து வந்த தண்ணி என் கன்னத்து வழியா வழிஞ்சு கீழ விழுந்துச்சு.

அவன் அப்படியே உறைஞ்சு போய் என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அப்புறம் ரொம்ப மெதுவா நான் என் தலையைப் பின்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா என் தொண்டையில இருந்து உருவிக்கிட்டு வெளிய வந்துச்சு.

"ச்லாப்பக்..." னு ஒரு சத்தத்தோட அது என் வாயை விட்டு வெளிய வந்துச்சு.

"ஹப்பா..." னு நான் மூச்சு வாங்குற சத்தம் கேட்டுச்சு.

என் உதட்டுல இருந்து அவனோட மொட்டு வரைக்கும் ஒரு எச்சில் நீண்டு இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் அப்படியே மூச்சு விட மறந்து போய் நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட கால்கள் நிஜமாவே இப்போ ரொம்ப நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் பாத்ரூம் வாசல்ல நின்னுக்கிட்டு பேலன்ஸ் பண்ண முடியாமத் தவிச்சான்.

"நீ... நீ என்ன பண்ற பவி..."

அவன் குரல் தழுதழுத்து வந்துச்சு.

நான் அவனைப் பாத்து ரொம்பத் திருப்தியா ஒரு சிரிப்புச் சிரிச்சேன்.

நான் ரொம்ப மெதுவா என் தலையை முன்னும் பின்னுமா ஆட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

ஒவ்வொரு தடவையும் அது என் தொண்டைக்குள்ள போய் முட்டிட்டு வெளிய வந்துச்சு.

"ஹக்... ஹக்..." னு என் தொண்டையில இருந்து ஒரு சத்தம் வந்துச்சு.

"ஆஆஹ்.. நீ செம்ம.."

அவனோட இடுப்பு ஆட்டோமேட்டிக்கா என் வாய்க்குள்ள இடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவன் ஃபோர்ஸா இடிக்கல, ஆனா ஒரு ரிதமா, உள்ள வரைக்கும் இடிச்சான்.

அவனோட ஒவ்வொரு இடியும் என் தொண்டையில போய் நச்சுனு பட்டுச்சு.

நான் என் கண்ணை மூடிக்கிட்டு அந்தச் சுகத்தை அனுபவிச்சேன்.

என் கண்ணுல இருந்து வழிஞ்ச தண்ணி என் கன்னத்துல பட்டு லேசா எறிஞ்சுது.

என் எச்சில் பூரா வழிஞ்சு அவனோட சுன்னி மேலயும், என் தாடையிலயும் ஒழுகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம அவனுக்கு வாய் போட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் புடவை முந்தானை கீழ விழுந்து கிடந்துச்சு.

என் முலைகள் ரெண்டும் என் ஈரமான ஜாக்கெட்டுக்குள்ள அப்படியே குலுங்குச்சு.

நான் இப்டி உக்காந்து ஒரு வாட்ச்மேனோட சுன்னியத் தொண்டைக்குள்ள வச்சு ஊம்பிட்டு இருக்கேன்...

அதுவும் எங்க பெட்ரூம்ல, ஏசி காத்துல...

இந்தச் சிச்சுவேஷன் என்னைப் பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சுண்டி இழுத்துச்சு.

என் அடிவயிறு ரொம்ப வேகமாச் சுருங்கி விரிஞ்சுது.

அவன் என் தொண்டைக்குள்ள இடிக்க இடிக்க, என் புண்டைக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு வெடிக்கத் தயாராச்சு.

எனக்குள்ள அந்த ஆசை ரொம்பப் பெருசா எகிறிடுச்சு.

நான் என் கைகளால அவனோட சூத்தை பிடிச்சு இன்னும் கொஞ்சம் உள்ள இழுத்தேன்.

"ஆஹ்ஹ்.. ம்ம்மா..."

பிரகாஷ் அப்படியே கத்திக்கிட்டே என் முடியைப் பிடிச்சு இழுத்தான்.

அவனோட தொடைகள் ரெண்டும் என் கன்னத்துல வந்து இடிச்சுது.

நான் அந்த சுன்னிய முழுசா என் வாய்க்குள்ள வச்சுக்கிட்டு முனகுனேன்.

"ம்ம்ம்... ம்ம்ம்..." னு நான் குடுத்த சத்தம் அவனுக்கு இன்னும் கிறக்கத்தை ஏத்துச்சு.

என் உடம்பு இப்போ ஒரு உச்சக் கட்டத்தை நெருங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் புண்டை இதழ்கள் ரொம்ப வேகமாத் துடிச்சுது.

நான் என்னோட தொடைகளை ஒன்னோடு ஒன்னு ரொம்ப டைட்டா உரசிக் கிட்டேன்.

[yazhiniram]

------------
Part 202:
------------

நான் என்னோட தொடைகளை ஒன்னோடு ஒன்னு ரொம்ப டைட்டா உரசிக் கிட்டேன்.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து வழிஞ்ச அந்தச் சூடான ஜூஸ் என்னோட பாவாடையை நனைச்சுக்கிட்டு கீழ எறங்குச்சு.

என் வாய்க்குள்ள அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் இரும்பு ராடு முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அது இன்னும் ஹார்டா என் தொண்டைக்குள்ள இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் கண்ணை மூடிக்கிட்டு அந்தச் சுகத்தை அப்படியே அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவனோட இடுப்பு ஆட்டோமேட்டிக்கா என் வாய்க்குள்ள முன்னும் பின்னுமா போயிட்டு வந்துச்சு.

நான் என்னோட ரெண்டு கையாலயும் அவனோட சூத்தை கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் எச்சில் வழிஞ்சு அவனோட சுன்னி பூரா நனைஞ்சு பளபளனு இருந்துச்சு.

நான் என் தொண்டைக்குள்ள சுன்னிய வச்சுக்கிட்டு லேசா முனகுனேன்.

நான் அவனோட கஞ்சிய என் தொண்டைக்குள்ள வாங்கணும்னு நான் ஆசைப்பட்டேன்.

ஆனா...

திடீர்னு அவன் என்னோட ரெண்டு தோள்பட்டையையும் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

அவனோட விரல்கள் என் ஈரமான ஜாக்கெட் மேல அழுந்துச்சு.

அவன் ஃபோர்ஸா என்னைப் பின்னாடி தள்ளுனான்.

நான் கொஞ்சம் கூட இதை எதிர்பார்க்கல.

"போதும் பவி..." னு ஒரு ஹஸ்கியான குரல்ல சொன்னான்.

எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல.

நான் என் வாயில இருந்து அவனோட சுன்னிய வெளிய எடுக்க விரும்பல.

அதை முழுசா அனுபவிக்கணும்னு என் உடம்பு தவிச்சுது.

"ம்ம்ம்..." னு நான் கொழந்த மாதிரிச் சிணுங்குனேன்.

என் கண்கள்ல ஒரு ஏக்கம் இருந்துச்சு.

என் புருவத்தை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு அவனைப் பாத்தேன்.

ஆனா அவன் என்னை விடல.

என் தோளைப் பிடிச்சு லேசா மேல தூக்குனான்.

அவனோட கைகள்ல ஒரு பலம் இருந்துச்சு.

"எழுந்திருடி..." னு அவன் சொன்னான்.

நான் ரொம்ப தயக்கமா என் வாயைப் பின்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

அவனோட சுன்னி என் தொண்டையில இருந்து மெதுவா வெளிய வந்துச்சு.

"ச்லாப்பக்..." னு ஒரு சத்தத்தோட அது என் வாயில இருந்து உருவிக்கிட்டு வெளிய வந்துச்சு.

நான் அப்படியே முட்டி போட்டு உக்காந்துகிட்டு அவனையே பாத்தேன்.

அவன் சுன்னி எச்சில்ல பளபளனு மின்னிக்கிட்டு, காத்துல லேசா ஆடுச்சு.

அதுல இருந்து ஒரு சொட்டு ப்ரீ-கம் கசிஞ்சு கீழ விழப் பாத்துச்சு.

அது இன்னும் துடிச்சுக்கிட்டுத் தான் இருந்துச்சு.

"ஏன்டா..." னு நான் கேக்குற மாதிரி அவனைப் பாத்தேன்.

அவன் எந்த பதிலும் சொல்லல.

என் ரெண்டு கைகளையும் பிடிச்சு என்னைத் தூக்கி விட்டான்.

நான் லேசாத் தள்ளாடிக்கிட்டே எந்திரிச்சு நின்னேன்.

என் முழங்கால் ரெண்டும் சத்து இல்லாம நடுங்குச்சு.

இப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும் நேருக்கு நேரா நின்னுகிட்டு இருக்கோம்.

அவன் முழு அம்மணமா நிக்கிறான்.

நான் ஈரமான புடவையோட, நனைஞ்ச தலையோட நிக்கிறேன்.

என் வாயலாம்  அவனோட சுன்னி வாசத்தோட நின்னேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்த ஒரு இடைவெளியும் இல்ல.

அவனோட அந்த சுன்னி நேரா என்னோட புடவைக்கு மேல என் புண்டைக்கிட்ட வந்து இடிச்சுது.

அந்தச் சூடு என் பாவாடையைத் தாண்டி என் புண்டைக்குள்ள உரைச்சுது.

என் முலைகள் ரெண்டும் அவனோட நெஞ்சுல பட்டு உரசப் பாத்துச்சு.

என் ஈரமான புடவை அவனோட உடம்புல ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் அவனைப் பாத்து ஏதோ கேக்க வாயைத் திறந்தேன்.

ஆனா அடுத்த செகண்ட்...

அவன் என் மேல பாய்ஞ்சான்.

அவனோட ரெண்டு கைகளும் என் இடுப்பைச் சுத்தி வளைச்சு என்னைத் தூக்குச்சு.

அவனோட உதடுகள் நேரா என் உதடுகள் மேல வந்து மோதிச்சு.

"ச்லப்..." னு ஒரு சத்தத்தோட அவன் எனக்கு ஒரு லிப் லாக் முத்தம் குடுத்தான்.

அவன் நாக்கு ஃபோர்ஸா என் வாய்க்குள்ள நுழைஞ்சுது.

என் உதடுகளை அவன் பற்களால லேசாக் கவ்வி இழுத்தான்.

நான் என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்.

என் வாய்க்குள்ள இப்போ ஒரு வித்யாசமான டேஸ்ட்.

அது கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி என் வாயில இருந்த அவனோட சுன்னியோட டேஸ்ட்.

என் எச்சிலும், அவனோட சுன்னியில இருந்து வந்த அந்தப் ப்ரீ-கம்மும் கலந்து ஒரு டேஸ்ட் இருக்கும்ல...

அந்த டேஸ்ட்ட இப்போ அவன் என் வாயில இருந்து உறிஞ்சிக் குடிக்கிறான்.

எனக்கு அது ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருந்தாலும், அதுக்குள்ள ஒரு கிக் இருந்துச்சு.

அவனுக்குப் பத்தல.

அவன் என் எச்சிலைக் குடிக்கிற மாதிரி என் நாக்கைச் சப்பினான்.

நான் என்னோட ரெண்டு கைகளையும் அவனோட கழுத்தைச் சுத்திப் போட்டுக்கிட்டேன்.

அவனோட பின் தலையில இருந்த முடியை என் விரல்களால கோதி விட்டேன்.

எங்க ரெண்டு பேரோட மூச்சுக்காத்தும் ஒன்னாச் சேர்ந்துச்சு.

ஏசி காத்து ரொம்ப கூலிங்கா இருந்தாலும், எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு நெருப்பு எறிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என்னோட மேல் உதட்டை ஒரு தடவ, கீழ் உதட்டை ஒரு தடவ மாத்தி மாத்தி உறிஞ்சினான்.

நான் அவனுக்கு ஈடு குடுத்து என் நாக்கை அவன் வாய்க்குள்ள விட்டேன்.

அவன் நாக்கும் என் நாக்கும் ஒன்னோடு ஒன்னு சுழட்டி சுழட்டி சண்டை போட்டுச்சு.

அவனோட எச்சில் என் வாய்க்குள்ள வந்துச்சு.

நான் அதை அப்படியே முழுங்குனேன்.

என் உடம்பு இப்போ முழுசா அவனோட கண்ட்ரோல்ல போயிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

அவனோட கைகள் என் இடுப்புச் சதையப் புடவைக்கு மேலேயே பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவனோட உடம்போட இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டா ஒட்டிக்கிட்டேன்.

அவனோட சுன்னி என் தொடைக்கு நடுவுல வச்சு அழுத்துச்சு.

அவன் ஒரு முனகலோட என் இடுப்ப இன்னும் டைட்டாப் பிடிச்சான்.

ரொம்ப நேரம் நாங்க அப்படியே முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே இருந்தோம்.

மூச்சு விட முடியாம அவன் என் உதடுகளை விட்டு விலகுனான்.

ஆனா அவன் என்னை விட்டுத் தள்ளிப் போகல.

அவனோட முகம் அப்படியே சரிஞ்சு என்னோட கழுத்துப் பக்கம் போச்சு.

அவனோட மூக்கு என்னோட ஈரமான தலைமுடிக்குள்ள நுழைஞ்சுது.

நான் குளிச்சுட்டு வந்தப்போ என் தலையில கொஞ்சம் மல்லிகைப்பூ வச்சுருந்தேன்.

அந்தப் பூவோட வாசனையும், என் தலைமுடியில இருந்த ஈர வாசனையும் சேர்ந்து ஒரு வாசம் வரும்ல...

அந்த வாசம் நேரா அவனோட மூக்குக்குள்ள போச்சு.

"ஹ்ம்ம்ம்..." னு அவன் ஒரு நீண்ட மூச்சை உள்ளிழுத்தான்.

அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் அவனை ஏதோ பண்ணுச்சு.

அவன் மூஞ்சியை என் முடிக்குள்ள இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாப் புதைச்சுக்கிட்டான்.

என் கழுத்தோரமா அவனோட உதடுகள் பட்டுச்சு.

"பவி... நீ என்னடி இவ்ளோ வாசனையா இருக்க..." னு அவன் முனகுனான்.

அவன் குரல் ரொம்பச் சாஃப்ட்டா, ஒரு கிறக்கத்தோட வந்துச்சு.

என் உடம்புல இருந்து வர்ற ஒரு இயல்பான வாசனையும், அந்தப் பூ வாசனையும் அவனப் பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு.

அவன் மூச்சுக்காத்து ரொம்பச் சூடா என் கழுத்துல பட்டுச்சு.

அந்த ஏசி குளிருல, அவனோட மூச்சுக்காத்து படும்போது எனக்கு ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

என் உடம்புல இருக்குற ரோமங்கள் எல்லாம் சிலிர்த்துக்கிச்சு.

அவன் உதடுகள் என்னோட தாடை ஓரத்துல லேசா உரச ஆரம்பிச்சுது.

அவனோட நாக்கு வெளிய வந்து என் கழுத்தைச் சுத்தி லேசா நக்க ஆரம்பிச்சுது.

அது ரொம்பச் சூடா, ஒரு ஈரம் கலந்த தொடுதலா இருந்துச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சுண்டி இழுத்துச்சு.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்..." னு நான் லேசாச் சிணுங்குனேன்.

என் சிணுங்கல் சத்தம் அவனுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் வேகத்தைக் குடுத்துச்சு.

அவன் அதைத் தொடர்ச்சியாப் பண்ணான்.

என் கழுத்துல ஒரு இடத்துல அவனோட உதடுகளை வச்சு டைட்டாக் கவ்வி உறிஞ்சினான்.

"ஸ்ஸ்ப்ப்... ஆஹ்..." னு நான் முனகிக்கிட்டே என் தலையைப் பின்னாடி சாய்ச்சேன்.

அவன் உறிஞ்சுற வேகம் எனக்குப் பக்குனு இருந்துச்சு.

அங்க மறுபடியும் ஒரு சிவப்பான மார்க் விழும்னு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா நான் அவனைத் தடுக்கல.

என் முதுகு லேசா வளைஞ்சுது.

நான் என் இடுப்பை வளைச்சு அவனோட முரட்டு உடம்போட இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டா ஒட்டிக்கிட்டேன்.

அவனோட ரெண்டு கைகளும் இப்போ என் குண்டிச் சதை மேல இருந்துச்சு.

என் புடவைக்கு மேலேயே அவன் என்னோட குண்டியைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட விரல்கள் என் குண்டிச் சதையப் பிடிச்சு நசுக்குச்சு.

ஒவ்வொரு தடவை அவன் பிசையும்போதும் என் புண்டை ஆட்டோமேட்டிக்காத் துடிச்சுது.

அவனோட அந்த விறைச்ச சுன்னி என் புண்டைக்கு நேரக் குத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் கால்களை லேசா அகட்டி வச்சுக்கிட்டேன்.

அவனோட சுன்னி நேரா என் பாவாடைக்கு மேல என் புண்டை ஓட்டையில இடிச்சுது.

அது அவ்ளோ ஹார்டா, சூடா இருந்துச்சு.

அவன் என் கழுத்துல மாத்தி மாத்தி முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே இருந்தான்.

கழுத்துல இருந்து கொஞ்சம் கீழ எறங்கி என்னோட நெஞ்சுப் பகுதிக்கு வந்தான்.

என் ஈரமான ஜாக்கெட் மேலேயே அவன் முகம் பட்டுச்சு.

அந்த ஜாக்கெட் குள்ள என் முலைகள் ரெண்டும் ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் காம்புகள் விறைச்சுப் போய் ஜாக்கெட் துணியத் துளைக்கிற மாதிரி நின்னுச்சு.

அவனோட மூக்கு அந்த ஈரமான துணி மேல பட்டுச்சு.

என் உடம்போட வாசனைய அவன் ரசிச்சான்.

அவன் என் கழுத்தை விட்டு எடுக்காம லூசு மாதிரி முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே இருந்தான்.

அவனோட நாக்கு என் கழுத்து நரம்புகள் மேல விளையாண்டுச்சு.

இப்போ அவன் என்ன செஞ்சாலும் ஏத்துக்கக் கூடிய ஒரு நிலைமையில நான் இருந்தேன்.

நான் என் கைகளால அவனோட முதுகப் பிடிச்சுப் பிறாண்டினேன்.

என் நகங்கள் அவனோட சதை மேல லேசாக் கீறுச்சு.

அவன் ஒரு சிணுங்கலோட என்னோட இடுப்ப இன்னும் டைட்டாப் பிடிச்சான்.

"பவி... நீ என்னடி பண்ணி வச்சுருக்க..."

அவன் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே என் காதுக்குள்ள முனகுனான்.

"உன் வாசம் என்னைக் கொல்லுதுடி..."

"நீ எனக்கு வேணும்டி..."

நான் எந்த பதிலும் சொல்லாம அவனோட முடியப் பிடிச்சு இழுத்தேன்.

அவன் முகத்தை என் கழுத்துல இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்திப் புதைச்சுக்கிட்டான்.

அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் அந்த ரூம் பூராப் பரவி ஒரு ரொமான்டிக்கான சூழலை உருவாக்குச்சு.

ஆனா நாங்க பண்றது ரொமான்ஸ் இல்ல, ஒரு காம விளையாட்டு.

என் புண்டை இப்போ ரொம்பப் பசியோட துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

அவனோட அந்த சுன்னி எப்ப என்னோட உடம்புக்குள்ள போகும்னு என் நரம்புகள் எல்லாம் காத்துக்கிட்டு இருக்கு.

அவன் என்னோட கழுத்தை விட்டுப் பின்னாடி வரல.

அங்கயே அவனோட உதடுகளை வச்சு விளையாடிக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் என் கண்களை மூடிக்கிட்டு அந்தச் சுகத்தை அப்படியே அனுபவிச்சுக்கிட்டு நின்னேன்.

இந்த நிமிஷம், இந்த செகண்ட்... இது எனக்கு மட்டும் சொந்தமானதுனு நான் ஃபீல் பண்ணேன்.


-------------
Part 203:
-------------

என் கண்ண மூடிக்கிட்டு அவனோட முத்தத்தை அப்படியே அனுபவிச்சுக்கிட்டு நின்னேன்.

பிரகாஷ் என் கழுத்துல இருந்து மெதுவா அவனோட முகத்தை வெளிய எடுத்தான்.

அவன் மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல சூடாப் பட்டுச்சு.

நான் என் கண்ணை லேசாத் திறந்து அவனைப் பாத்தேன்.

அவன் கண்கள்ல இப்போ ஒரு புது விதமான ஈர்ப்பு தெரிஞ்சுது.

என்னை அப்படியே முழுசா அவனுக்குள்ள கொண்டு வரணும்னு அவன் நினைக்கிறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவனோட ரெண்டு கைகளும் என் இடுப்புல இருந்து மெதுவா மேல ஏறுச்சு.

என் முதுகு வழியா ஊர்ந்து, நேரா என் தோள்பட்டைக்கு வந்துச்சு.

அவனோட உள்ளங்கை என் ஈரமான ஜாக்கெட் மேல படும்போது எனக்கு ஒரு சிலிர்ப்பு.

அவன் கைகள் இப்போ என்னோட புடவை முந்தானையில விளையாட ஆரம்பிச்சுது.

நான் கஷ்டப்பட்டு, நேர்த்தியா அந்தப் புடவையைக் கட்டியிருந்தேன்.

ஆனா இப்போ அவன் கைகள் என்னைப் பிரிக்கப் போகுதுனு நெனைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு கிக் ஏறுச்சு.

நான் என் தோள்பட்டையில அந்த முந்தானையை சேஃபாப் பின் பண்ணி வச்சுருந்தேன்.

அவன் விரல்கள் அந்த சேஃப்டி பின்னைத் தேடிப் பிடிச்சுது.

அவனோட விரல்களுக்கு அந்தப் பின்னைத் திறக்குறது கொஞ்சம் கஷ்டமாத் தான் இருந்துச்சு.

ஆனா அவன் பொறுமையா, என் சருமத்துல குத்திடாத மாதிரி அதை மெதுவாத் திறந்தான்.

அந்தப் பின் ஓபன் ஆகுற 'க்ளிக்' சத்தம் என் காதுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல கேட்டுச்சு.

அவன் அதை எடுத்து அப்படியே கீழ தரைல போட்டான்.

'டிங்...' னு அது டைல்ஸ்ல விழுந்த சத்தம் இந்த ஏசி ரூம்க்குள்ள ரொம்பக் கிளியராக் கேட்டுச்சு.

அடுத்த பின்னைத் தேடினான்.

என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க ஒரு பின் போட்டிருந்தேன்.

அவன் கைகள் என் மார்புக்கு முன்னாடி வந்துச்சு.

அவனோட விரல்கள் லேசா என் முலைகள் மேல உரசுச்சு.

அந்த உரசல் எனக்குள்ள ஒரு உணர்வை கொடுத்துச்சு.

அவன் அந்தப் பின்னையும் லேசாத் திறந்து, அதையும் தரைல போட்டான்.

இப்போ அந்தப் புடவை முந்தானை எந்த ஒரு பிடிமானமும் இல்லாம இருந்துச்சு.

அவன் அதை ரொம்ப மெதுவா, ஒரு கிஃப்ட் பேப்பரைத் திறக்குற மாதிரித் திறந்தான்.

முந்தானை மெதுவா என் தோள்ல இருந்து கீழ சரிஞ்சுது.

என் ஈரமான ஜாக்கெட் இப்போ எந்த ஒரு மறைப்பும் இல்லாம அவன் கண்ணுக்குக் காட்சியளிச்சுது.

என் முலைகள் ரெண்டும் அந்த ஜாக்கெட்டுக்குள்ள அப்படியே டைட்டா முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

என் காம்புகள் விறைச்சுப் போய், ஜாக்கெட் துணியத் துளைக்கிற மாதிரி வெளிய துருத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் அதைப் பாத்ததும் லேசா எச்சில் முழுங்குனான்.

நான் என் முகத்தை லேசாக் குனிஞ்சுகிட்டு ஒரு வெக்கமான சிரிப்புச் சிரிச்சேன்.

அவன் இப்போ என்னோட இடுப்புல சொருகி இருந்த அந்தப் புடவையோட நுனியைப் பிடிச்சான்.

அவன் என்னைப் பாத்துக்கிட்டே அத லேசாப் பிடிச்சு இழுத்தான்.

நான் அப்படியே ஒரு பொம்மை மாதிரி நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

அவன் இழுக்க இழுக்க, நான் என் நின்ன எடத்துலயே மெதுவாச் சுழல ஆரம்பிச்சேன்.

ஒரு ரவுண்ட்... ரெண்டு ரவுண்ட்...

நான் லேசாத் திரும்பத் திரும்ப, அந்தப் புடவை என் உடம்பை விட்டுப் பிரிஞ்சுக்கிட்டே வந்துச்சு.

அந்தச் சில்க் கலந்த காட்டன் துணி என் இடுப்புச் சதையில உரசிக் கிட்டு நழுவுச்சு.

அந்த உரசல் எனக்குள்ள ஒரு கூச்சத்தைக் குடுத்துச்சு.

நான் சுழலும்போது என் தலைமுடி காத்துல லேசாப் பறந்துச்சு.

அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் மறுபடியும் அவனைச் சுத்திப் பரவிச்சு.

அவன் என் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே, இப்போ அவன் கைய கொசுவத்துக்குள்ள விட்டு அந்தப் புடவையை இழுத்தான்.

அவன் இப்போ கத்துக்கிட்டான், எப்படி புடவைய அழகா கழட்டுறதுனு.

என் உடம்புல இருந்து அந்தத் துணி கொஞ்சம் கொஞ்சமா விலகுறது எனக்கு ஒரு புது ஃபீல்.

நான் என் புருஷனுக்காகக் கூட இப்படிப் புடவையைக் கழட்டி நின்னது கிடையாது.

ஆனா இப்போ ஒரு வாட்ச்மேன் என்னோட துணியை அவுத்துக்கிட்டு இருக்கான்.

கடைசியா அந்தப் புடவை முழுசா என்னை விட்டு விலகி, என் காலுக்குக் கீழ ஒரு வட்டம் மாதிரிப் படிஞ்சு கிடந்துச்சு.

நான் இப்போ வெறும் ஜாக்கெட், பாவாடையோட மட்டும் நிக்கிறேன்.

என் பாவாடை ரொம்ப மெல்லிசா, என் தொடையோட ஒட்டி இருந்துச்சு.

என் உடம்புல பாதி எடை குறைஞ்ச மாதிரி ஒரு லேசான ஃபீல் எனக்கு வந்துச்சு.

அவன் அந்தப் புடவையை அப்படியே தரைல விட்டுட்டு, என்னையே பாத்துக்கிட்டு நின்னான்.

அவனோட அந்த ராட்சச சுன்னி இப்போ எந்தத் தடையுமில்லாம என்னைப் பாத்து நரம்புகள் புடைக்க நின்னுச்சு.

நான் என் கைகளை முன்னாடி கட்டிக்கிட்டு, லேசாச் சிணுங்குனேன்.

"என்ன..." னு நான் ரொம்ப ஹஸ்கியாக் கேட்டேன்.

அவன் முகத்துல எந்தப் பதிலும் இல்ல.

ஆனா அவன் கண்கள்ல ஒரு திட்டம் இருந்துச்சு.

அவன் லேசா முன்னாடி வந்தான்.

என் காலுக்குக் கீழ கிடந்த அந்தப் புடவை மேலேயே அவன் கால்களை வச்சான்.

அவனோட அந்த விறைச்ச சுன்னி இப்போ என் பாவாடைக்கு மேல என் தொடையில இடிச்சுது.

நான் லேசாப் பின்னாடி நகரப் போனேன்.

ஆனா அவன் என்னைய நகர விடல.

திடீர்னு அவனோட ஒரு கையை என் முதுகுக்குப் பின்னாடி குடுத்தான்.

இன்னொரு கையை என்னோட முழங்காலுக்கு அடியில, என் பாவாடையோட சேத்துப் பிடிச்சான்.

"ஏய்..." னு நான் ஒரு சத்தம் குடுத்தேன்.

அடுத்த செகண்ட், அவன் என்னைய அப்படியே அலேக்காத் தூக்கிட்டான்.

நான் காத்துல மிதக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

என் கால்கள் தரைல இருந்து மேல எழும்புச்சு.

நான் ஆட்டோமேட்டிக்கா என் ரெண்டு கைகளையும் அவனோட கழுத்தைச் சுத்திப் போட்டுக்கிட்டேன்.

நான் அவனோட நெஞ்சோட ரொம்ப டைட்டா ஒட்டிக்கிட்டேன்.

அவனோட உடம்புல என் முலைகள் ரெண்டும் நச்சுனு போய் இடிச்சுது.

அவன் என்னைய ரொம்ப ஈஸியா, ஒரு கொழந்தையத் தூக்குற மாதிரித் தூக்கிட்டான்.

"பிரகாஷ்..." னு நான் மூச்சு வாங்குனேன்.

அவன் என்னைப் பாத்து ஒரு திருட்டுச் சிரிப்புச் சிரிச்சான்.

அவன் எந்த பதிலும் சொல்லாம, என்னைத் தூக்கிக்கிட்டுத் திரும்பினான்.

அவன் என்னையத் தூக்கிக்கிட்டு நேராப் பெட் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சான்.

என் ஹார்ட் பீட் இப்போ டபுள் மடங்கு வேகத்துல அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

இந்தக் கட்டில்... கார்த்திக்கும் நானும் படுக்குற கட்டில்.

என் புருஷனோட பெட்.

அப்பப்போ அவரோட கடமைக்காக ரெண்டு நிமிஷம் என்னைய யூஸ் பண்ற இடம்.

அந்தச் சாஃப்ட்டான பெட் நேரா என் கண்ணுக்கு முன்னாடி இருந்துச்சு.

இன்னைக்கு பட்டப் பகல்ல, என் புருஷன் ஆபிஸ் போன நேரத்துல...

ஒரு வாட்ச்மேன் முழு அம்மணமா என்னை அந்தப் பெட்டுக்குத் தூக்கிக்கிட்டுப் போறான்.

இந்த நெனப்பே என் புண்டைக்குள்ள ஒரு சூடான ஜூஸை வரவழைச்சுது.

நான் அவன் கழுத்தை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு அவனையே பாத்தேன்.

அவன் என்னையக் கொண்டு போய்ப் பெட் ஓரத்துல நின்னாான்.

நான் அவன் கழுத்த இன்னும் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என்னை மெதுவா இறக்கி வைப்பான்னு தான் நான் நெனச்சேன்.

ஆனா அவன் என்னை லேசாப் பெட் மேல இறக்கி வைக்கல.

எந்த ஒரு எக்ஸ்பிரஷனும் இல்லாம, என்னைய அப்படியே அந்த மெத்தை மேல தூக்கிப் போட்டான்.

"ஆஹ்..." னு நான் சத்தம் போட்டுக்கிட்டே அந்த மெத்தைல போய் விழுந்தேன்.

அது ரொம்ப சாஃப்ட்டான ஸ்ப்ரிங் மெத்தைங்குறதால, நான் விழுந்ததும் லேசாப் பவுன்ஸ் ஆனேன்.

என் உடம்பு அந்த ஸ்ப்ரிங்ல பட்டு மேல எழும்பி மறுபடியும் கீழ உக்காந்துச்சு.

நான் அப்படியே மல்லாக்கப் பெட்ல கிடந்தேன்.

என் தலைமுடி பின்னாடி பிரிஞ்சு விழுந்து கிடந்துச்சு.

அது நேரா கார்த்திக் தலை வச்சுப் படுக்குற அந்தத் தலையணை மேல பரவி இருந்துச்சு.

என் ஈர முடி பட்டு அந்தப் பில்லோ கவர் நனைய ஆரம்பிச்சுது.

என் பாவாடை காத்துல லேசா விலகி, என் தொடையை பாதி வரைக்கும் காட்டுச்சு.

நான் லேசா என் தலையைத் தூக்கி முன்னாடி பாத்தேன்.

அவன் அந்தப் பெட் ஓரத்துல, ஒரு ராட்சசன் மாதிரி நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் முழுசா அம்மணமா, கைகள் ரெண்டையும் இடுப்புல வச்சுக்கிட்டு நின்னான்.

அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னி, எந்த ஒரு மறைப்பும் இல்லாம நேரா என்னைப் பாத்து நீட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அது இப்போவும் ஒரு இரும்பு மாதிரி விறைச்சுப் போய், லேசாத் துடிச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அதுல இருந்து ஒரு சொட்டு ப்ரீ-கம் கசிஞ்சு கீழ விழப் பாத்துச்சு.

அவன் நின்னுக்கிட்டு என்னைப் பாக்குற அந்தப் பார்வை...

அதுல ஒரு உரிமை இருந்துச்சு, ஒரு திமிர் இருந்துச்சு.

என் புருஷனோட கட்டில்ல, ஒரு வாட்ச்மேன் என் முன்னாடி அம்மணமா நின்னு என்னைய அனுபவிக்க ரெடியா இருக்கான்.

இந்தக் காட்சி என் மூளைக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத கிறக்கத்தைக் குடுத்துச்சு.

நான் எந்த ஒரு தப்பும் பண்ணலங்குற ஒரு நிம்மதி எனக்குள்ள வந்துச்சு.

என் புருஷன் என்னைய ஒரு நாளும் இப்டித் தூக்கிப் போட்டது கிடையாது.

ஆனா இவன்... இவனோட ஒவ்வொரு ஆக்‌ஷனும் என்னைப் பைத்தியம் ஆக்குது.

நான் பெட்ல கிடந்துகிட்டே என் கால்களை லேசா அகட்டி வச்சேன்.

என் பாவாடை இன்னும் கொஞ்சம் மேல ஏறுச்சு.

என் தொடைகள் ரெண்டும் அந்த ஏசி காத்துல சில்லுனு ஆச்சு.

ஆனா என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு நெருப்பு எறிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் கைகளை மெதுவா என் ஜாக்கெட் மேல வச்சேன்.

அவன் கண்கள் என் கைகளையே ஃபாலோ பண்ணுச்சு.

"பவி..." னு அவன் முனகலான குரல்ல கூப்பிட்டான்.

அந்த ஒரு வார்த்தை, இந்த ரூம்க்குள்ள ஒரு புது உலகத்தையே உருவாக்குச்சு.

[madhus369]

நிறுத்தாதீங்க... அப்டேட் கண்டின்யூ....
சுவாரஸ்யமான இடத்துல நிறுத்தாதீங்க. ரொம்ப பாவப்பட்ட செயல் :)

[Shajith]

அவள் இதயத்தின் மொழி – எபிசோட் 201, 202, 203
வாசகர் விமர்சனம்
பல நாட்கள் காத்திருந்த வாசகர்களுக்கு இந்த மூன்று எபிசோடுகளும் ஒரு பெரிய விருந்தாக அமைந்திருக்கிறது.
"காத்திருந்தவனுக்குக் கனி இனிக்கும்" என்ற பழமொழி இந்த மூன்று எபிசோடுகளுக்கும் மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கிறது.
நாம் இத்தனை நாட்கள் அப்டேட்டுக்காக காத்திருந்த எதிர்பார்ப்பை, கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்கள் இந்த மூன்று அத்தியாயங்களிலும் நிறைவாகக் கொடுத்திருக்கிறார்.
இந்த மூன்று எபிசோடுகளிலும் என்னை அதிகமாக கவர்ந்தது உடல் சம்பவங்கள் அல்ல...
பவித்ராவின் மனநிலையை எழுத்தின் மூலம் உயிரோடு காட்டிய விதம்தான்.
ஒரு மனிதனின் மனம் ஒரு பக்கம் போக, அவனது நெஞ்சு இன்னொரு பக்கம் இழுக்கும் போது உருவாகும் குழப்பத்தை கதாசிரியர் மிக நுணுக்கமாக பதிவு செய்திருக்கிறார்.
"மனம் நினைப்பது ஒன்று, விதி எழுதுவது ஒன்று" என்று பெரியவர்கள் சொல்வார்கள்.
அந்த வரிகளுக்கு உயிர் கொடுத்தது போல பவித்ராவின் ஒவ்வொரு சிந்தனையும் இந்த எபிசோடுகளில் தெரிகிறது.

எழுத்து நடை
யாழினி ராம் அவர்களின் மிகப்பெரிய பலம் அவருடைய எழுத்து நடை.
காட்சிகளை வெறுமனே விவரிக்காமல், வாசகர்களை அந்த அறைக்குள்ளே உட்கார வைத்து நிகழ்வுகளை நேரில் பார்க்க வைப்பது போன்ற உணர்வை உருவாக்குகிறார்.
அதனால்தான் ஒரு அத்தியாயம் முடிந்தவுடன்,
"அடுத்த பக்கத்தில் என்ன இருக்கிறது?"
என்ற ஆர்வம் தானாகவே வருகிறது.
"ஆற்றில் போடும் கல்லைக் காட்டிலும், மனதில் போடும் கேள்வி ஆழம் அதிகம்"
என்பதைப் போல ஒவ்வொரு அத்தியாய முடிவிலும் ஒரு கேள்வியை விட்டுச் செல்கிறார்.
அதுவே வாசகர்களை கட்டிப்போட்டு வைத்திருக்கிறது.

கதாபாத்திரங்கள்
இந்த மூன்று எபிசோடுகளில் பிரகாஷ் மற்றும் பவித்ரா இருவரின் உணர்ச்சிகளும் தெளிவாக வெளிப்பட்டுள்ளன.
குறிப்பாக பவித்ராவின் மனக்குழப்பம், ஆசை, தயக்கம், பயம், எதிர்பார்ப்பு ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றாக கலந்திருக்கின்றன.
அதை வாசிக்கும் போது,
"மழை பெய்யப் போகிறதா? இல்லை மேகம் மட்டும் கடக்கிறதா?"
என்று வானத்தைப் பார்த்து யோசிப்பது போன்ற உணர்வு வருகிறது.
அந்தத் தெளிவில்லாத நிலையே கதையின் பலம்.

காத்திருப்பின் மதிப்பு
இந்த அப்டேட்டுக்காக நாமெல்லாம் பல நாட்கள் காத்திருந்தோம்.
சில நேரங்களில்,
"இன்று வருமா?"
"நாளைக்கு வருமா?"
என்று பக்கத்தை மீண்டும் மீண்டும் திறந்து பார்த்திருக்கிறோம்.
ஆனால் இந்த மூன்று எபிசோடுகளைப் படித்த பிறகு,
"நல்ல எழுத்துக்கு கொஞ்சம் காத்திருக்கலாம்"
என்ற எண்ணம் வந்தது.
ஏனெனில் அவசரமாக எழுதப்பட்ட வரிகள் அல்ல, நேரம் எடுத்துப் பின்னப்பட்ட வரிகள் போல இந்த அத்தியாயங்கள் தோன்றுகின்றன.

மொத்தத்தில்
எபிசோட் 201, 202, 203 ஆகியவை கதையின் வேகத்தை மட்டும் கூட்டவில்லை.
வாசகர்களின் எதிர்பார்ப்பையும் இன்னொரு படி உயர்த்தியிருக்கின்றன.
இப்போது கதையின் முன் நிற்கும் மிகப்பெரிய கேள்வி:
"இந்தக் கதவு திறந்துவிட்டது... ஆனால் அதற்கு அப்பால் இருக்கும் உலகம் என்ன?"
அதற்கான பதிலை அறிய அடுத்த அப்டேட்டை ஆவலோடு காத்திருக்கிறோம்.
"நல்ல கதை முடிவதில்லை; அடுத்த அத்தியாயத்திற்காக மனதை காத்திருக்க வைக்கும்."
அதைத்தான் இந்த மூன்று எபிசோடுகளும் செய்திருக்கின்றன.
யாழினி ராம் அவர்களுக்கு வாழ்த்துகள்.
அடுத்த அப்டேட்டை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கும் ஒரு வாசகர்.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[adangamaru]

Semma

[Shajith]

" அவள் இதயத்தின் மொழி "

ஜன்னல் ஓரம் நின்ற மாலை,
ஜாதி மல்லி வாசம் பேசி,
மௌனத்தின் நூல் பிடித்து
மனங்கள் எங்கேயோ நடந்தன...
"துளி துளியாக சேர்ந்ததே பெருவெள்ளம்" என்பார்கள்,
ஆனால் சில உணர்வுகள்
ஒரே நாளில் பிறப்பதில்லை;
சிறு சிறு தருணங்களில் தான் வளர்கின்றன...
பவித்ரா கண்களில்
பதில் தேடும் கேள்விகள்,
பிரகாஷ் பார்வையில்
பேசத் தயங்கும் வார்த்தைகள்...
ஒரே அறையில் நின்றும்,
ஒரே வானத்தை பார்த்தும்,
இரண்டு இதயங்கள்
இரண்டு திசைகளில் பயணித்தன...
"மெதுவாக எரியும் நெருப்பே அதிகம் சுடும்" என்பார்கள்,
அதனால் தான் இருவரும்
ஒரு கோட்டின் அருகே நின்று,
அதைத் தாண்டாமல் போராடினர்...
சொல்லாத சொற்கள் சில,
சொன்ன வார்த்தைகளைவிட
சத்தமாகக் கேட்கும்;
அந்த இரவுகள் அப்படித்தான்...
நிழல் கூட துணையாகும்
தனிமை நேரங்களில்,
ஆனால் சில நேரம்
நிழலே கேள்வியாக மாறிவிடும்...
"விதைத்த விதையே விளையும்" என்பார்கள்,
உணர்வுகள் முளைத்த இடத்தில்
எதிர்பார்ப்புகளும் கூடவே பிறந்தன...
பவித்ரா ஒரு பக்கம்,
பொறுப்பின் பாதையில் நின்றாள்;
பிரகாஷ் மறுபக்கம்,
புரியாத புயலின் நடுவே நின்றான்...
கண்கள் பேசின,
மௌனம் பதிலளித்தது;
வார்த்தைகள் வந்தன,
ஆனால் உதடுகள் திறக்கவில்லை...
"நீரோடும் வரை ஆறு;
நினைவோடும் வரை உறவு" —
பழமொழி சொல்லாத உண்மையை
அந்த நாட்கள் சொல்லிக் கொடுத்தன...
வாசலில் தொடங்கிய தயக்கம்,
விழிகளில் முடிந்ததில்லை;
இதயத்தில் பிறந்த அலைகள்
கரை சேரவும் இல்லை...
பவித்ராவும் பிரகாஷும்
ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி,
தங்கள் உள்ளத்தின் மொழியை
தாங்களே மொழிபெயர்க்க முடியாமல் நின்றார்கள்...
அதனால் தான்—
மூடிய கதவுக்கு பின்னால்
என்ன இருக்கிறது என்பதல்ல,
திறக்கத் தயங்கும் மனதுக்குள்
என்ன இருக்கிறது என்பதே
இந்தக் கதையின் உண்மையான மர்மம்...!
"அவசரம் ஆபத்தைத் தரும்;
அமைதி அறிவைத் தரும்" என்று
காலம் மெதுவாகச் சொல்ல,
அடுத்த பக்கம் திறக்க
வாசகர்கள் இன்னும் காத்திருக்கிறார்கள்...!

[Antony anto]

Waiting next part