Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Losliyafan]

Marvelous updates

[Arul Pragasam]

Super sago.

[Deepak_The_Writer]

Don't let prakash penetrate her now , for that you have a create a special occasion like first night scene between Pavithra and prakash

[Shajith]

Don't let prakash penetrate her now , for that you have a create a special occasion like first night scene between Pavithra and prakash

அன்புள்ள நண்பா:-

“அவள் இதயத்தின் மொழி” கதை பற்றி நீங்கள் அளிக்கும் அன்பான வாசிப்புக்கும், தொடர்ந்து காட்டும் ஆதரவுக்கும் முதலில் மனமார்ந்த நன்றி. கதையைப் பற்றி வரும் ஒவ்வொரு நல்ல விமர்சனமும், கருத்தும் கதை ஆசிரிருக்கு ஒரு ஊக்கமாகும். அதே நேரத்தில், சில வாசகர்கள் கதையின் போக்கு, காட்சிகள், மற்றும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைப் பற்றி பகிரும் கருத்துகளையும் கவனமாக வாசிக்க வேண்டும்.

இந்தக் கதையின் நோக்கம் ஒரு கற்பனை உலகத்தை உருவாக்குவது தான். “கல் உருளினால் மண் சிதறும்” என்பதுபோல, ஒவ்வொரு வாசகருக்கும் ஒரு தனித்த அனுபவம் உருவாகும். அதனால், ஒருவருக்கு மெதுவாகத் தோன்றுவது, இன்னொருவருக்கு உணர்ச்சிகளை ஆழமாக உணரச் செய்யும் ஒரு பயணமாக இருக்கலாம். கதையின் வேகம் “ஸ்லோவா போகுது” என்ற கருத்துகளும் இருகின்றன. ஆனால் கதையில் உள்ள பவித்ரா,கார்த்தி, பிரகாஷ் மற்றும் ராஜ் போன்ற கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை, அவர்களின் தயக்கம், வெட்கம், ஈர்ப்பு, உணர்ச்சி வளர்ச்சி — இவை எல்லாம் ஒரு நாளில் மலர்கின்ற மலராக அல்ல, காலம் எடுத்துக் கொண்டு மலரும் உறவாக காட்டப்பட வேண்டும் என்பதே நோக்கம்.

“காலம் காத்தால் கனியும்” என்ற பழமொழி போல, கதையின் உணர்ச்சிகள் விரைவாக அல்லாமல் மெதுவாகவே வளர்கின்றன. அதனால்தான் சில இடங்களில் நிதானமான narration இருக்கிறது. வாசகர்கள் இதை புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்வது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது.

அதே சமயம், ஒரு முக்கியமான வேண்டுகோளையும் பகிர விரும்புகிறோம். கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களின் “அவள் இதயத்தின் மொழி” என்பது அவருடைய கற்பனை உலகம். அந்த உலகத்தில் கதாபாத்திரங்கள் எப்படிப் பேச வேண்டும், எப்படிப் பயணிக்க வேண்டும் என்பதற்கான முழு சுதந்திரமும் அவருக்கே உரியது. “கையில் கத்தி இருந்தாலும் காயம் செய்ய வேண்டாம்” என்பதுபோல, வாசகர்களாக நாம் விமர்சிக்கலாம், ரசிக்கலாம், பகிரலாம் — ஆனால் கதையின் போக்கை மாற்ற வேண்டும், இந்தக் காட்சி வேண்டாம், அந்தக் காட்சி சேர்க்க வேண்டும் என்ற வகையிலான கட்டாயக் கருத்துகள் கதையின் சுதந்திரத்தை குறைக்கும்.

விமர்சனம் என்பது “விழுந்த இடத்தில் கல்லெறிதல் அல்ல; விழுந்தவரை எழுப்பும் கை” ஆக இருக்க வேண்டும். அதனால், கதையை அதன் இயல்போடு ரசித்து, அதன் உணர்ச்சியைப் புரிந்து கொண்டு கருத்து பகிர்வது தான் எழுத்தாளருக்கும் வாசகருக்கும் இடையிலான அழகான உறவை மேலும் வலுப்படுத்தும்.

எழுத்து நடை பற்றி சிலர் கூறும் கருத்துகளும் முக்கியம். சில இடங்களில் நீளமாகத் தோன்றலாம், சில இடங்களில் உணர்ச்சி அதிகமாகத் தோன்றலாம் — இது எல்லாமே அந்தக் கதையின் மனநிலை சார்ந்த வெளிப்பாடு தான். இருந்தாலும், தொடர்ச்சியாக வாசகர்களின் கருத்துகளை கவனித்து கதையின் சமநிலையை மேலும் மேம்படுத்த முயற்சிக்கலாம்.

“நதி போல ஓடும் கதை, தன் பாதையைத் தானே கண்டுபிடிக்கும்” என்பதுபோல, இந்தக் கதையும் அதன் இயல்பான பாதையில் பயணிக்கிறது.

மீண்டும் ஒருமுறை உங்கள் அன்புக்கும் ஆதரவுக்கும் நன்றி. தொடர்ந்து “அவள் இதயத்தின் மொழி”யை வாசித்து உங்கள் மதிப்புமிக்க கருத்துகளை பகிருங்கள் — ஆனால் அந்தக் கருத்துகள் கதையின் சுதந்திரத்தை காக்கும் வகையில் இருக்குமென அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறோன் .

நன்றி.

[drillhot]

Don't let prakash penetrate her now , for that you have a create a special occasion like first night scene between Pavithra and prakash

Karuva paya prakashku avo scene ellam thevai illai. He has 8 inch karthik has 4 inch. Next time karthik tries to penetrate, his timid cock will be like anda kulla vitta karandi mathiri. He will be shocked like thirudanukku thel kottina mari.

[Shajith]

அன்பு கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களே,

பவித்ராவும் பிரகாஷும் எடுத்திருக்கும் அந்த காம பாதை அடுத்த அப்டேட்டில் எந்தத் திசையில் நகரப் போகிறதோ என்ற எதிர்பார்ப்பு வாசகர்களிடம் அதிகமாகி விட்டது. சில கதவுகள் திறந்தால் வாழ்க்கையே மாறிவிடும் என்பார்கள்; அப்படிப்பட்ட ஒரு தருணத்தின் வாசலில் இந்தக் கதை நின்றிருப்பது போல ஒரு உணர்வு.

மனசு நினைப்பது ஒரு பக்கம், சூழ்நிலை இழுப்பது ஒரு பக்கம்... அந்த இரண்டிற்கும் நடுவே என்ன முடிவு காத்திருக்கிறது?
மலராத ரகசியங்கள் மலருமா?
மறைக்கப்பட்ட உணர்வுகள் வெளிச்சம் காணுமா?
அல்லது விதி வேறு கணக்கு போட்டிருக்கிறதா?

"காற்றுள்ள போதே தூற்றிக்கொள்" என்பார்கள், ஆனால் சில உணர்வுகள் நேரம் பார்த்துதான் தங்கள் மொழியை பேசும். அந்த மொழியை உங்கள் எழுத்தில் எப்படி வடிவமைக்கப் போகிறீர்கள் என்பதைக் காண ஆவலாக இருக்கிறோம்.

"நெருப்புக்கு அருகே நின்றால் வெப்பம் தெரியும்;
விதியின் வாசலில் நின்றால் அடுத்த நொடி தெரியாது..."

பவித்ராவும் பிரகாஷும் வாழ்க்கையின் எந்தப் பக்கத்தைத் திருப்பப் போகிறார்கள்?
சொல்லப்படாத எண்ணங்கள் சொல்லப்படுமா?
மௌனமாக இருந்த இதயங்கள் தங்கள் மொழியை முழுமையாக வெளிப்படுத்துமா?

என்னவாகப் போகிறதோ என்ற இனிய பதற்றத்தோடும், பல கேள்விகளோடும்... அடுத்த அப்டேட்டுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்.

"அடுத்த அப்டேட்டுக்கு வெயிட்டிங்...!" ❤️

[madhus369]

ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... யப்பா... கிளப்பறீங்க. எப்படித்தான் இப்படி எல்லாம் எழுத தோணுதோ. அனுபவிச்சு எழுதறதுன்னா இதுதான்.

காக்க வைக்காதீங்க... அடுத்து என்ன!?

[Shajith]

அன்பு கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு,

"ஆற்றில் போட்டாலும் அளந்து போடு" என்பார்கள்.
அதேபோல், உணர்ச்சிகளுக்கும் ஒரு அளவு, கதைக்கும் ஒரு அழகு இருக்கிறது என்பதை, «அவள் இதயத்தின் மொழி» ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் நீங்கள் நிரூபித்துக் கொண்டே வருகிறீர்கள்.

ஒரு பார்வை எப்போது ஈர்ப்பாக மாறியது?
ஒரு ஈர்ப்பு எப்போது ஏக்கமாக வளர்ந்தது?
ஒரு ஏக்கம் எப்போது எல்லைகளைத் தாண்டி மனதின் மொழியாகியது?

இதையெல்லாம் அவசரப்படாமல்,
"பூவைக் கையில் வைத்தாலும் வாசனை தானாக வரும்" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்றாற்போல்,
மெல்ல மெல்ல வாசகர்களின் மனதில் பதிய வைத்த விதம் உண்மையிலேயே பாராட்டுக்குரியது.

பவித்ராவின் மனக்குழப்பம்…
பிரகாஷின் தவிப்பு…
கார்த்திக்கின் அலட்சியத்தில் மறைந்திருக்கும் வேதனை…
இந்த மூன்று உணர்ச்சிகளையும்,
"கல்லை எறிந்தவன் மறந்தாலும், காயம் பட்டவன் மறக்கமாட்டான்" என்பதுபோல, வாசகர்களின் நினைவில் பதியும் வகையில் கொண்டு சென்றிருக்கிறீர்கள்.

"பழுத்த மரம்தான் கல்லடி படும்" என்பார்கள்.
அதுபோல, உங்கள் எழுத்து பலரின் மனதையும் தொட்டிருப்பதால்தான், அதற்கான கருத்துகளும், எதிர்பார்ப்புகளும் இவ்வளவு அதிகமாக இருக்கின்றன.

ஆனால், இப்போது இந்த வாசகரின் மனதில் ஒரே ஒரு கேள்விதான் அலைபாய்கிறது…

அந்த மூடிய கதவுகளுக்குள் நின்ற அந்த அமைதிக்கு அடுத்து என்ன நடந்தது?

மனதில் மட்டும் பூத்திருந்த ஆசைகள்,
இன்னும் வார்த்தைகளாகவே தொடருமா?

விதி வரைந்த கோடுகள்,
மனசு நினைத்த பாதையோடு சேருமா?

"அவசரப்பட்டால் அம்மி உடையும்" என்பதால், அவசரம் வேண்டாம் என்று மனம் சொன்னாலும்,
"காத்திருந்த கண்ணுக்கு காட்சி கிடைக்கும்" என்று நம்பிக்கை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது.

"குருவி உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது போல" எதிர்பாராத திருப்பமா வரும்?

அல்லது…

"வாயில் வெல்லம் வைத்தாலும் மனதில் இருக்கும் கசப்பு மறையாது" என்பதுபோல, இதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த உணர்ச்சிகள் வெள்ளமாய் பெருக்கெடுக்குமா?

"காத்திருந்தவன் கையிலே கனியும் விழும்" என்பார்கள்.

அந்தக் கனியைப் போல, அடுத்த அத்தியாயத்தில் என்ன காத்திருக்கிறது என்ற இனிய குழப்பத்தோடு நாங்கள் எல்லோரும் காத்திருக்கிறோம்.

உணர்ச்சிகளுக்கு உயிர் கொடுக்கும் உங்கள் எழுத்துக்கும்,
கதாபாத்திரங்களை கண்முன்னே நடமாட வைக்கும் உங்கள் கற்பனைக்கும்,
இந்த வாசகரின் மனமார்ந்த பாராட்டுகள். ❤️

"காற்றை யாராலும் கட்டிப் போட முடியாது;
கற்பனையை யாராலும் எல்லைக்குள் அடக்க முடியாது."

அதுபோலவே,
உங்கள் எழுத்தின் அடுத்த அலை எங்கே கரை சேரப் போகிறதோ என்ற இனிய எதிர்பார்ப்புடன்…

அடுத்த அப்டேட்டுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கும் ஒரு வாசகர்… ❤️

— யாழினி ராம் அவர்களின் எழுத்தை நேசிக்கும் ஒரு வாசகர் .❤️