Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[jiljilrani]

Bring a young muscled gym body young man like gym master

[jiljilrani]

Will she say to the team her husband name is prakash and surprise him. Waiting.

[Shajith]

இந்த அப்டேட்டைப் ஒரு வாசகராகப் பார்த்தால் சில நல்ல விஷயங்களும், சில பலவீனங்களும் இருக்கு.
நல்லா வேலை செய்த விஷயங்கள்:
பவியின் மனநிலை, தனிமை, குற்ற உணர்வு, ஆசைக்கும் மனசாட்சிக்கும் நடுவில நடக்கிற போராட்டம் நல்லா காட்டப்பட்டிருக்கு.
வீட்டு சூழல், காலை நேர அமைதி, பூஜை அறை, மணி சத்தம், காலிங் பெல் போன்ற சிறிய விஷயங்கள் மூலம் ஒரு எதிர்பார்ப்பு உணர்வை எழுத்தாளர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.
கடைசியில் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு அதிகாரிகளோட சேர்ந்து பிரகாஷ் நிற்பது ஒரு சின்ன சஸ்பென்ஸ் மாதிரி வேலை செய்கிறது.
பலவீனமாகத் தோன்றிய விஷயங்கள்:
ஒரே உணர்வை ரொம்ப நீளமாகவும், திரும்பத் திரும்பவும் சொல்லியிருப்பது கொஞ்சம் சலிப்பை ஏற்படுத்தலாம்.
கதையின் முன்னேற்றம் குறைவாக இருக்கு. இவ்வளவு பெரிய அப்டேட்டில் சம்பவங்கள் அதிகம் நகரவில்லை; பெரும்பாலும் பவியின் உள்ளுணர்வைச் சுற்றித்தான் போகிறது.
மற்ற கதாபாத்திரங்களின் ஆழம் இன்னும் அதிகமாக வரலாம். கார்த்திக், ராஜ், பிரகாஷ் எல்லாரும் பவியின் உணர்வுகளுக்கான கருவிகளாக மட்டுமே இருக்கிற மாதிரி தோன்றுகிறது.
ஒவ்வொரு காலிங் பெல்லுக்கும் ஒரே மாதிரி எதிர்பார்ப்பு வருவது, ஒரே மாதிரியான சுழற்சி போல தோன்றுகிறது.
ஒரு வாசகராக என் கருத்து:
"யாழினிராம் , பவியின் மனக்குழப்பத்தையும் எதிர்பார்ப்பையும் நீங்கள் அழகாக எழுதியிருக்கிறீர்கள். ஆனால் இந்த அப்டேட்டில் கதையின் நகர்வு கொஞ்சம் மெதுவாக இருந்தது. ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உறவுகளையும் அடுத்த கட்ட நிகழ்வுகளையும் இன்னும் ஆழமாகக் கொண்டு போனால், இந்தக் கதை இன்னும் பலமாக மாறும். கடைசியில் பிரகாஷை அறிமுகப்படுத்திய விதம் மட்டும் நல்ல எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது."
அதாவது, எழுதும் திறமை இருக்கிறது. ஆனால் இந்த அப்டேட்டில் கதை நகர்ந்ததை விட, உணர்வுகள் நீண்ட நேரம் ஒரே இடத்தில் சுற்றியது என்ற உணர்வு கொஞ்சம் வருது.

[Ahimsai Arasan]

இந்த அப்டேட்டைப் ஒரு வாசகராகப் பார்த்தால் சில நல்ல விஷயங்களும், சில பலவீனங்களும் இருக்கு.
நல்லா வேலை செய்த விஷயங்கள்:
பவியின் மனநிலை, தனிமை, குற்ற உணர்வு, ஆசைக்கும் மனசாட்சிக்கும் நடுவில நடக்கிற போராட்டம் நல்லா காட்டப்பட்டிருக்கு.
வீட்டு சூழல், காலை நேர அமைதி, பூஜை அறை, மணி சத்தம், காலிங் பெல் போன்ற சிறிய விஷயங்கள் மூலம் ஒரு எதிர்பார்ப்பு உணர்வை எழுத்தாளர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.
கடைசியில் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு அதிகாரிகளோட சேர்ந்து பிரகாஷ் நிற்பது ஒரு சின்ன சஸ்பென்ஸ் மாதிரி வேலை செய்கிறது.
பலவீனமாகத் தோன்றிய விஷயங்கள்:
ஒரே உணர்வை ரொம்ப நீளமாகவும், திரும்பத் திரும்பவும் சொல்லியிருப்பது கொஞ்சம் சலிப்பை ஏற்படுத்தலாம்.
கதையின் முன்னேற்றம் குறைவாக இருக்கு. இவ்வளவு பெரிய அப்டேட்டில் சம்பவங்கள் அதிகம் நகரவில்லை; பெரும்பாலும் பவியின் உள்ளுணர்வைச் சுற்றித்தான் போகிறது.
மற்ற கதாபாத்திரங்களின் ஆழம் இன்னும் அதிகமாக வரலாம். கார்த்திக், ராஜ், பிரகாஷ் எல்லாரும் பவியின் உணர்வுகளுக்கான கருவிகளாக மட்டுமே இருக்கிற மாதிரி தோன்றுகிறது.
ஒவ்வொரு காலிங் பெல்லுக்கும் ஒரே மாதிரி எதிர்பார்ப்பு வருவது, ஒரே மாதிரியான சுழற்சி போல தோன்றுகிறது.
ஒரு வாசகராக என் கருத்து:
"யாழினிராம் மேடம், பவியின் மனக்குழப்பத்தையும் எதிர்பார்ப்பையும் நீங்கள் அழகாக எழுதியிருக்கிறீர்கள். ஆனால் இந்த அப்டேட்டில் கதையின் நகர்வு கொஞ்சம் மெதுவாக இருந்தது. ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உறவுகளையும் அடுத்த கட்ட நிகழ்வுகளையும் இன்னும் ஆழமாகக் கொண்டு போனால், இந்தக் கதை இன்னும் பலமாக மாறும். கடைசியில் பிரகாஷை அறிமுகப்படுத்திய விதம் மட்டும் நல்ல எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது."
அதாவது, எழுதும் திறமை இருக்கிறது. ஆனால் இந்த அப்டேட்டில் கதை நகர்ந்ததை விட, உணர்வுகள் நீண்ட நேரம் ஒரே இடத்தில் சுற்றியது என்ற உணர்வு கொஞ்சம் வருது.

Why not you write a.story

[Shajith]

Why not you write a.story

நண்பரே, சாப்பாட்டை ரசித்து சாப்பிடுபவர் எல்லாரும் சமையல்காரராக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லையே!  அதுபோல, ஒரு வாசகராக என் பார்வையில் தோன்றியதை மட்டுமே பகிர்ந்தேன்.

நண்பரே, உங்கள் கருத்துக்கு நன்றி.  கதை எழுதுவது ஒரு தனி திறமை; வாசகராகப் படித்து என் கருத்தை பகிர்வது வேறு. நான் எழுத்தாளர் இல்லை என்று சொல்லவில்லை, ஆனால் ஒரு வாசகராக என்னைத் தொட்ட விஷயங்களையும், மேம்படுத்தலாம் என்று தோன்றிய இடங்களையும் மரியாதையுடன் பகிர்ந்தேன். நல்ல படைப்புகளைப் பாராட்டுவது போல, குறைகளை நாகரிகமாகச் சொல்வதும் ஒரு வாசகரின் உரிமைதான். உங்கள் கருத்தையும் மதிக்கிறேன்.

[Shajith]

“அவள் இதயத்தின் மொழி” கதாசிரியை யாழினி ராம் அவர்களுக்கு
வாசகர்களுக்கு இந்தக் கதை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. ஆனால் அப்டேட் கொஞ்சம் தாமதமா போகுது போல இருக்கிறது.
நாங்க எல்லாம் மனசார காத்திருக்கோம்… தயவுசெய்து கொஞ்சம் விரைவா, சின்ன சின்ன அப்டேட்ஸ்லாம் தொடர்ந்து போடுங்க .
உங்கள் கதைக்கு நாங்க எப்பவும் ஆதரவு தருவோம் ❤️

[Dorabooji]

No need to worry about husband. The impotent husband has given green signal to give her body. Let's see who fuck her first . husband cock will not grip her pussy thereafter

[NovelNavel]

Nicee going. Day by day her confidence grows propotionately

[yazhiniram]

------------
Part 195:
------------

என் கால்களை லேசா ஒன்னோடு ஒன்னு சேர்த்து உரசிக் கிட்டேன்.

கதவுக்கு வெளிய நின்ன அந்த மூணு பேர்ல, அந்த நடுத்தர வயசு லேடி என்னைப் பாத்து சிரிச்சாங்க.

அவங்களோட முகம் பாக்க, ஒரு கவர்ன்மென்ட் ஸ்கூல் டீச்சர் மாதிரி ஃபார்மலா இருந்துச்சு.

அவங்க கையில இருந்த ரெஜிஸ்டரைத் தொறந்து ஏதோ கேக்க வாயெடுத்தாங்க.

ஆனா அவங்க வார்த்தை வெளிய வர்றதுக்கு முன்னாடியே...

பின்னாடி நின்ன பிரகாஷ் லேசா ஒரு எட்டு முன்னாடி எடுத்து வச்சான்.

"இவங்க தான் பவித்ரா மேடம்... கார்த்திக் சாரோட வைஃப்..." னு அவன் பவ்யமா, ஒரு மரியாதையான குரல்ல அந்த லேடிகிட்ட சொன்னான்.

அவன் வாயில இருந்து வந்த அந்த 'மேடம்'ங்குற வார்த்தை என் காதுல பட்டதும் எனக்குள்ள என்னமோ பண்ணுச்சு.

நேத்து மாடியில என்னை என்ன பாடு படுத்துனான்.

பவி, பவித்ரா, வாடி, போடினுலாம் சொல்லிட்டு, இப்போ மேடம். எவ்வளவு மாற்றம்.

எனக்குள்ள இருந்த அத்தனை தயக்கத்தையும் உடைச்சு எறிஞ்சவன்.

ஆனா இப்போ, இந்த அதிகாரிகள் முன்னாடி என்னை அவ்ளோ ஒரு மரியாதையா அறிமுகப்படுத்துறான்.

'கார்த்திக் சாரோட வைஃப்'னு அவன் சொல்லும்போது, அவன் குரல்ல இருந்த அந்த பவ்யம் என்னைச் சிலிர்க்க வச்சுது.

ஆனா நான் என் முகத்தை ரொம்ப நார்மலா வச்சுக்கப் பாடுபட்டேன்.

"வணக்கம்ம்மா..." னு அந்த லேடி எங்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

"நாங்க மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்புக்காக வந்துருக்கோம்..."

நான் லேசாத் தலையை ஆட்டி, "சொல்லுங்க..." னு சொன்னேன்.

அவங்க அவங்களோட ரொட்டீனான கேள்விகளைக் கேக்க ஆரம்பிச்சாங்க.

"வீட்ல எத்தனை பேர் இருக்கீங்க?"

"உங்க ஹஸ்பண்ட் என்ன வேலை பாக்குறாரு?"

"பசங்க எத்தனை பேர்?"னு ஒவ்வொன்னாப் பதிவு பண்ணிக்கிட்டாங்க.

நான் அவங்க கேக்குற எல்லாத்துக்கும் ரொம்ப அமைதியா பதில் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

பொறுமையா எல்லா விவரமும் கொடுத்தேன்.

என் ஈரமான முடி முதுகுல உரசும்போதெல்லாம் எனக்கு லேசாச் ஜிவ்வுனு இருந்துச்சு.

நான் என் புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து மார்புல சரியாப் போட்டுக்கிட்டேன்.

தலைல வச்சிருந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் அந்த இடத்துல லேசாப் பரவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அந்த லேடிகிட்டப் பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் கண்கள் என்னைய அறியாமலே பிரகாஷ் முகத்தைத் தேடிப் போச்சு.

அவன் அந்த அதிகாரிங்களுக்குப் பின்னாடி அமைதியா நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

ஆனா அவனோட கண்கள் அமைதியா இல்ல.

அந்தக் கண்கள் என்னை அப்புடியே ஸ்கேன் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் பார்வை நேரா என் ஈரமான தலைமுடியில தான் விழுந்துச்சு.

தண்ணிச் சொட்டுற அந்த முடியைப் பாத்து அவன் லேசா எச்சில் முழுங்குனான்.

அப்புறம் அவனோட பார்வை அந்த மல்லிகைப்பூ மேல போச்சு.

நான் இப்படி நின்னுகிட்டு இருக்கிறதை அவன் ரொம்ப ரசிச்சான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

திடீர்னு அவனோட கண்கள் என் முகத்துல இருந்து லேசாக் கீழ எறங்குச்சு.

என் தொப்புள் குழி அந்தப் புடவைக்கு இடையில எட்டிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட பார்வை நேரா அந்த இடுப்புச் சதையில தான் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என்னையப் பாக்குற அந்தப் பார்வையில ஒரு அடங்காத வெறி இருந்துச்சு.

அவன் கண்களே எங்கிட்ட நிறையப் பேசுச்சு.

அவன் பார்வை பட்டதும் என் தொடைக்கு நடுவுல சட்டுனு ஒரு ஈரம் கசிஞ்சுது.

நான் என் கீழ் உதட்டை யாருக்கும் தெரியாம லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் கண்களாலயே அவனுக்கு ஒரு பதில் சொன்னேன்.

'என்னடா... பாக்காதத பாத்த மாதிரி பாத்துட்டு இருக்க... என்ன?'னு என் பார்வை அவன்கிட்டக் கேட்டுச்சு.

ஆனா என்னோட கேள்வி அவனுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தைரியத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவன் லேசாத் தன் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு ஒரு சிரிப்புச் சிரிச்சான்.

அந்த லேடி அவங்களோட கேள்விகளை எல்லாம் கேட்டு முடிச்சாங்க.

"ரொம்ப தாங்க்ஸ்ம்மா..." னு சொல்லிட்டு அவங்க நோட்டை மூடினாங்க.

"வரோம்..." னு சொல்லிட்டு அவங்க ரெண்டு பேரும் திரும்பினாங்க.

பிரகாஷும் அவங்க பின்னாடியே போறதுக்காகத் திரும்புனான்.

அவங்க மூணு பேரும் அந்த காரிடார்ல நடந்து போற சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவங்க போனதும் நான் மெதுவா அந்த கதவைச் சாத்துனேன்.

ஒரு ரெண்டு ஸ்டெப் எடுத்து வச்சுச் சோபாவை நோக்கிக் போகப் போனேன்.

அப்போ...

'டிங்...'

என் கையில இருந்த போன் சட்டுனு ஒரு சத்தம் போட்டுச்சு.

போனைத் தூக்கிப் பாத்தேன்.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிபிகேஷன்.

மெசேஜ் அனுப்புனது பிரகாஷ் தான்.

அவசரமா நான் போனை அன்லாக் பண்ணேன்.

அவனோட சேட் விண்டோவை ஓபன் பண்ணேன்.

நேத்து ராத்திரி அவன் அனுப்புன சில மெசேஜ்கள் அப்படியே படிக்காம இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ, கடைசியா ஒரு புது மெசேஜ் வந்துருந்துச்சு.

அது அவன் இப்போ, ஒரு சில செகண்டுகளுக்கு முன்னாடி அனுப்புனது.

'இன்னைக்கு நீ ரொம்ப ரொம்ப அழகா இருக்க...'

அந்த வார்த்தையைப் படிச்சதும் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சுது.

வெளிய அவ்வளவு மரியாதையா 'மேடம்'னு கூப்பிட்டவன்.

இப்போ போன்ல என்ன உரிமை எடுத்துக்கிட்டு மெசேஜ் பண்றான் பாரு.

அந்த மெசேஜைப் பாத்ததும் என் முகத்துல என்னைய அறியாமலே ஒரு பெரிய சிரிப்பு வந்துச்சு.

என் உதடுகள் ரெண்டும் அப்புடியே விரிஞ்சு ஒரு வெக்கமான புன்னகையைக் கொடுத்துச்சு.

என் கன்னம் ரெண்டும் சூடாகித் தக்காளி மாதிரிச் சிவந்து போயிருக்கும்னு எனக்கே தெரிஞ்சுது.

நான் போன் ஸ்கிரீனையே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

நான் ரிப்ளை பண்றதுக்குள்ளயே, ஸ்கிரீன்ல 'டைப்பிங்...' னு வந்துச்சு.

அடுத்த மெசேஜ் வந்து விழுந்துச்சு.

'உன்னை மறுபடியும் பாக்கணும் போல இருக்கு.'

என் நெஞ்சு அடைக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அடுத்த மெசேஜ்: 'இப்பவே பாக்கணும்.'

இந்த வார்த்தையைப் படிச்சதும் என் கால் விரல்கள் தரைல சுருண்டு பிடிச்சுக்கிச்சு.

நான் என்ன பதில் சொல்றதுனு தெரியாமத் தவிச்சேன்.

உடனே சம்மதம் சொல்லிடக் கூடாதுனு என் மனசு சொல்லுச்சு.

கொஞ்சம் பிகு பண்ணனும்னு தோணுச்சு.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

'நோ.'

அனுப்பிட்டேன்.

அடுத்த செகண்ட் அவன் ரிப்ளை பண்ணான்.

'ஏன்?'

நான் மறுபடியும் டைப் பண்ணேன்.

'உனக்கு டியூட்டி இல்லையா?'

அவன்கிட்ட இருந்து உடனே ஒரு ஸ்மைலி வந்துச்சு.

அப்புறம் டைப் பண்ணான்.

'உன்னை விட வேற எந்த வேலையும் எனக்கு முக்கியம் இல்ல.'

அவன் அப்புடி அனுப்புனதும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பட்டாம்பூச்சி பறந்துச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே டைப் பண்ணேன்.

'பொய் சொல்லாத. போய் உன் டியூட்டியப் பாரு.'

அவன் விடல.

'நான் பொய் சொல்லல. சத்தியமாச் சொல்றேன். அவ்ளோ பெரிய ஒர்க் இல்ல. வேற வாட்ச்மன் டூட்டி பாத்துக்குவாங்க.'

'உன்னைப் சாரீல பாத்ததுல இருந்து எனக்கு என்னவோ மாதிரி இருக்கு.'

நான் என்ன ரிப்ளை பண்றதுனு தெரியாம ஸ்கிரீனைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன்.

அவன் அடுத்த மெசேஜ் அனுப்புனான்.

'அந்த மல்லிகைப்பூ...'

'அந்த ஈரமான முடி...'

'நீ புடவை கட்டியிருந்த விதம்...'

'என்னால சுத்தமா கன்ட்ரோல் பண்ண முடில.'

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையா அனுப்ப அனுப்ப, என் உடம்புல சூடு ஏறிக்கிட்டே போச்சு.

நான் மெதுவாச் சோபாவுல போய் உக்காந்துகிட்டேன்.

போனை ரெண்டு கையாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டு டைப் பண்ணேன்.

'ஷ்ஷ்ஷ்... சும்மா இரு.'

'வேலைய பாருடா.'

அவன் ரிப்ளை: 'நான் கேபின் வந்துட்டேன்...'

'நான் இப்போ இந்த ரூம்ல தனியாத் தான் இருக்கேன்.'

' பிரீ-யா தான் இருக்கண். யாருமில்ல, இன்னொரு ஆள் கேட்ல இருக்காங்க...'

இத படிச்சதும் எனக்குக் கொஞ்சம் பயமாவும் த்ரில்லாவும் இருந்துச்சு.

'சரி. அதுக்கு இப்போ என்ன?' னு நான் கொஞ்சம் திமிரா டைப் பண்ணேன்.

அவன் கிட்ட இருந்து ஒரு கண்ணடிக்கிற ஸ்மைலி வந்துச்சு.

'நான் இப்போ வரட்டா?'

என் ஹார்ட் பீட் டக்குனு எகிறிடுச்சு.

இப்போ இவன் வீட்டுக்கு வந்தா என்ன நடக்கும்னு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும்.

நான் இப்போதான் என்னை ரொம்பச் சுத்தமா ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன்.

அவன் வந்தா கண்டிப்பா என்னை சும்மா விட மாட்டான்.

ஆனா பகல் நேரத்துல அவன் பிளாட்க்குள்ள வர்றது ரொம்ப ரிஸ்க்.

நான் அவசர அவசரமாக் டைப் பண்ணேன்.

'நோ டா. வேணாம்.'

'பகல் நேரத்துல யாராவது பாத்துட்டாப் பிரச்சனை ஆகிடும்.'

அவன் அனுப்புனான்: 'யாரும் பாக்க மாட்டாங்க பவி.'

அவன் என்னை 'பவி' னு கூப்பிட்டது எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு.

'ப்ளீஸ் பவி... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம். பாத்த உடனே போய்டுவேன்.'

'உன்னைப் பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.'

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு யோசிச்சேன்.

எவ்ளோ ஆசையா இருந்தாலும், இப்போ தப்பு பண்ணக் கூடாதுனு தோணுச்சு.

'மாட்டேன். இப்போ வேணாம்.'

'நீ உன் வேலையைப் பாருனு சொன்னேன்ல.'

நான் கொஞ்சம் கண்டிப்பா அனுப்புனேன்.

அவன் கிட்ட இருந்து ஒரு சோகமான ஸ்மைலி வந்துச்சு.

'நீ ரொம்பக் கல்நெஞ்சக்காரி.'

'நான் இங்க உனக்காகத் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன், உனக்குக் கொஞ்சமாவது இரக்கம் இருக்கா?'

அவன் இப்படி அனுப்புனதும் எனக்குள்ள ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் டைப் பண்ணேன்: 'எனக்கு இரக்கமே கிடையாது.'

'நீ என்ன பண்ணாலும் நான் இப்போ நீ ஒன்னும் பாக்க வேணாம்.'

அவன்: 'அப்டியா?'

நான்: 'ஆமா.'

அவன்: 'உன்னைப் பாத்து எனக்கு ஒன்னு தோணுச்சு, சொல்லட்டா?'

அவன் என்ன சொல்லப் போறான்னு தெரிஞ்சுக்க ஒரு பக்கம் ஆர்வம்.

இன்னொரு பக்கம், 'இவன் என்ன ஏடாகூடமாப் பேசப் போறானோ'ங்குற ஒரு தவிப்பு.

நான் என் போன் கீபோர்டுல டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

நான்: 'என்ன தோணுச்சு?'

மெசேஜ் சென்ட் ஆன அடுத்த செகண்டே, ஸ்கிரீன்ல 'டைப்பிங்...' னு காட்டுச்சு.

அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

அவன்: 'நீ அந்தப் புடவையில, ஈரத் தலையோட நின்னதப் பாத்தப்ப...'

அவன்: 'தலைல அந்த மல்லிகைப்பூவ வச்சுக்கிட்டு, அமைதியா நின்ன...'

அவன்: 'உன்னை அப்படியே அள்ளித் தூக்கிட்டுப் போய், யாருக்கும் தெரியாம, எனக்கு மட்டும்னு வெச்சுக்கணும்னு தோணுச்சு...'

அவன் இப்படி சொன்னதும், அவனை இன்னும் வம்பிழுக்கனும்னு தோணுச்சு.

நான்: 'போதும், போதும் நிறுத்து. வேலையப் பாரு.'

நான் வேணும்னே கொஞ்சம் கண்டிப்பா அனுப்புனேன்.

அவன்: 'என்னால எந்த வேலையும் பாக்க முடில பவி.'

அவன்: 'என் கண்ணுக்குள்ளயே நீ தான் நிக்கிற.'

அவன்: 'எனக்கு உன்னை இப்போவே மறுபடியும் பாக்கணும்.'

இப்போவே பாக்கணுமா?

நான் பதற்றத்தோட சுவத்துக் கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

நான்: 'முடியாது. இப்போதான் வாசல்ல வச்சுப் பாத்தியே, அப்புறம் என்ன?'

அவன்: 'அதுல எனக்கு போதுமானதா இல்ல பவி.'

அவன்: 'அங்க  எல்லாரும் இருந்தாங்க.'

அவன்: 'என்னால உன்னை நிம்மதியா ஒரு நிமிஷம் கூட ரசிச்சுப் பாக்க முடியல.'

அவன்: 'கண்ணு நிறைய உன்னைப் பாக்கணும்.'

அவன்: 'நான் மேல வரட்டா?'

'நான் மேல வரட்டா?'ங்குற அந்த ஒரு வரி என் உடம்புக்குள்ள என்னவோ பண்ணுச்சு.

அவன் இப்போ வீட்டுக்குள்ள வந்தா என்ன நடக்கும்?

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கற்பனைகள் ஓட ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா இப்போ, பகல் நேரத்துல இது ரொம்ப ரிஸ்க்.

நான்: 'நோ. வேணாம்.'

நான்: 'யாராவது பாத்துட்டா அவ்ளோ தான், ரொம்பப் பிரச்சனை ஆகிடும்.'

நான்: 'நீ கீழயே இரு. மேல வராத.'

அவன்: 'ப்ளீஸ் பவி...'

அவன்: 'ஒரே ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்.'

அவன்: 'நான் எதுவுமே பண்ண மாட்டேன்.'

அவன் இப்போ  என்னைப் பாக்குறதுக்காகச் சின்னப் பையன் மாதிரி ஆசையாக் கெஞ்சுறது நல்லா இருந்துச்சு.

இது எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் கர்வத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவன்: 'ப்ளீஸ்... நான் உன்ன ஜஸ்ட் பாக்கணும் அவ்ளோதான், தொடக்கூட மாட்டேன்.'

அவன்: 'ஜஸ்ட் உன்னை முழுசா, நிம்மதியா என் கண்ணால பாக்கணும்.'

அவன்: 'அந்தப் புடவையில நீ அவ்ளோ அழகா இருக்க.'

அவன்: 'தூரம் நின்னு உன்னைப் பாத்துட்டுப் போயிடுறேன்.'

நான் இந்த மெசேஜைப் படிச்சுட்டு அப்படியே சிரிச்சேன்.

உள்ள வந்தா இவன் சும்மாப் பாத்துட்டுப் போவானா?

எனக்கு இவனப் பத்தி நல்லாவே தெரியும்.

ஆனா அவனோட தவிப்பு எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் அவனை ரிஜெக்ட் பண்ணேன்.

நான்: 'இல்ல வேணாம். நீ பொய் சொல்ற.'

நான்: 'நீ மேல வந்தா சும்மா இருக்க மாட்ட.'

அவன்: 'சத்தியமா பவி.'

அவன்: 'என் மேல உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையா?'

அவன்: 'நான் தொடக் கூட மாட்டேன்.'

அவன்: 'உன் வாசல்ல நின்னு உன்னைப் பாத்துட்டு உடனே கீழ போயிடுறேன்.'

அவன்: 'ப்ளீஸ்... எனக்காக...'

அவன் எவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறான்னு பாக்கப் பாக்க என் மனசு லேசா ஆச்சு..

இவன் என் அழகுக்காக இவ்ளோ தூரம் ஏங்குறான்.

என் ஈர முடிக்கும், நான் வச்ச மல்லிகைப்பூவுக்கும் ஒருத்தன் பித்துப் பிடிச்சு அலைறான்.

நான் என் புடவை முந்தானையை லேசா விலக்கி என் நெஞ்சைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் முலைகள் ரெண்டும் பிராவுக்குள்ள ரொம்ப எடுப்பாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் இதைப் பாக்கத் தான் அவ்ளோ ஆசைப்படுறான்.

ஆனா நான் அவனை இப்போ ரொம்பத் தவிக்க விடணும்னு நெனச்சேன்.

நான்: 'வேணாம்னா வேணாம் தான்.'

நான்: 'நீ இப்போ வர வேணாம்.'

நான்: 'உன் டியூட்டியப் பாரு. போ.'

அவன்: 'உன் முகத்தப் பாக்காம என்னால டியூட்டி பாக்க முடில பவி.'

அவன்: 'ஒரே ஒரு தடவை.'

நான்: 'நோ டா. சொன்னா கேளு.'

நான் கண்டிப்பா, ஆனா மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன ஆசையோட டைப் பண்ணேன்.

அவன் வரக் கூடாதுனு நான் சொல்றேன், ஆனா என் உடம்பு அவன் வரணும்னு தவிக்குது.

ஆனா நான் வார்த்தையில ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டா இருந்தேன்.

நான்: 'இப்போ வரக் கூடாது. அவ்ளோ தான்.'

நான் இந்த மெசேஜ் அனுப்புனதுக்கு அப்புறம், கொஞ்ச நேரம் ஸ்கிரீன்ல எந்த மூவ்மென்ட்டும் இல்ல.

அவன் 'டைப்பிங்' காட்டல.

நான் அந்தச் சேட் விண்டோவையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஒருவேளை நான் திட்டுனதுல கோபமாகிட்டானா?'னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு பயம்.

இல்ல உண்மையிலயே வேலையைப் பாக்கப் போயிட்டானா?

என்னை இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுனவன், நான் வேணாம்னு சொன்னதும் அப்படியே விட்டுட்டானேனு ஒரு ஏமாற்றம்.

அப்போ... ஸ்கிரீன்ல மறுபடியும் 'டைப்பிங்...' வந்துச்சு.

என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது.

அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

அவன்: 'நான் உன்கிட்ட பர்மிஷன் கேக்கல பவி.'

இந்த ஒரு வரியில அவனோட டோன் அப்படியே தலைகீழா மாறிடுச்சு.

அடுத்த மெசேஜ்.

அவன்: 'நான் மேல வரேன். நீ கதவத் தொறக்குற.'

அவன் என்னைக் கெஞ்சல, எனக்கு ஆர்டர் போடுறான்.

என் வீட்டுக்குள்ள வர, என் புருஷன் இல்லாதப்போ வர, அவன் எங்கிட்ட பர்மிஷன் கேக்கலையாம்.

அவனோட இந்த அதிகாரம் என்னை அப்படியே உறைஞ்சு போக வச்சுது.

என் தொடைக்கு நடுவுல அந்தப் பிசுபிசுப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச் சுரந்துச்சு.

நான் அவனோட கண்ட்ரோல்ல முழுசாப் போயிட்டேன்.

ஆனா வெளிய அதைக் காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு டைப் பண்ணேன்.

நான்: 'ரொம்பத் தான் உனக்கு ஓவர் கான்ஃபிடன்ஸ்.'

நான் இப்புடி அனுப்புனதும், அவன் கிட்ட இருந்து உடனே ரிப்ளை வந்துச்சு.

அவன்: 'அது கான்ஃபிடன்ஸ் இல்ல பவி. எனக்கு உன் மேல இருக்குற உரிமை.'

இந்த உரிமைங்கிற வார்த்தை என் மனசுக்குள்ள ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்துச்சு.

நான் எந்த ரிப்ளையும் பண்ணாம அந்த ஸ்கிரீனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் என்ன டைப் பண்ணப் போறான்னு வெயிட் பண்ணேன்.

ஒரு நிமிஷம் எந்த மெசேஜும் வரல.

அவன் என்ன பண்றான்னு எனக்குப் புரியல.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னத் தவிப்பு.

நான் போனை டேபிள் மேல வைக்கப் போனேன்.

அப்போ...

திடீர்னு என் போன் ஸ்கிரீன் மாறுச்சு.

வாட்ஸ்அப் சேட் ஸ்கிரீன் மறைஞ்சு, போன் ரிங் ஆக ஆரம்பிச்சுது.

ஸ்கிரீன்ல பாத்தேன்.

பிரகாஷ்...

வாட்ஸ்அப் ஆடியோ கால்.

அந்தப் பச்சை கலர் 'அக்செப்ட்' பட்டன் ஸ்கிரீன்ல துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அந்த ஸ்கிரீனையே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

[yazhiniram]

------------
Part 196:
------------

நான் அந்த ஸ்கிரீனையே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

போன் மறுபடியும் மறுபடியும் வைப்ரேட் ஆகிட்டு இருந்துச்சு.

பச்சை கலர் பட்டனை ஸ்வைப் பண்றதுக்கு என் விரல்கள் லேசாத் தயங்குச்சு.

ஆனா என் மனசு அதை எடுக்கச் சொல்லித் துடிச்சுது.

நான் ரொம்ப மெதுவா அந்தப் பச்சை பட்டனை ஸ்வைப் பண்ணேன்.

போனை எடுத்து என் காதுல வச்சேன்.

நான் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல.

"பவி..." னு ஒரு குரல்  மெதுவா வந்துச்சு.

அந்தக் குரல்ல ஒரு தவிப்பு இருந்துச்சு.

"ப்ளீஸ் பவி... தயவுசெஞ்சு நான் சொல்றதக் கேளு."

நான் எதுவும் சொல்லாம அப்படியே அமைதியா இருந்தேன்.

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் மட்டும் தான்."

"உன்னை நேர்ல பாத்துட்டு உடனே போயிடுறேன்."

"சத்தியமா சொல்றேன், நான் வேற எதுவும் பண்ண மாட்டேன்."

அவன் கெஞ்சக் கெஞ்ச, என் உதட்டுல ஒரு குறும்பான சிரிப்பு வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

"ஓஹோ..." னு நான் லேசா இழுத்தேன்.

"என்ன ஆச்சு உன்னோட அந்த உரிமை?"

"இப்போ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ரொம்ப ஓவர் கான்ஃபிடன்ஸா மெசேஜ் பண்ணியே?"

"நான் பர்மிஷன் கேக்கல, நீயே கதவத் திறப்பனு ரொம்பத் திமிராப் பேசுனியே?"

நான் வேணும்னே அவனைக் கிண்டல் பண்ணிப் பேசுனேன்.

என் குரல்ல ஒரு விளையாட்டுத்தனமான கண்டிப்பு இருந்துச்சு.

அவன் தொண்டையைக் கனைக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"அது... சும்மா அனுப்புனேன் பவி."

"நீ வேணாம்னு சொல்றதப் பாக்க என்னால முடில."

"அதான் கொஞ்சம் அப்படி மெசேஜ் பண்ணேன்."

"ப்ளீஸ்... எனக்காகக் கதவத் திற."

அவன் அப்படி இறங்கி வந்து கெஞ்சுறதைப் பாக்க எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுருந்துச்சு.

என்னோட உடம்பு அவன் கெஞ்சலுக்கு ரொம்ப ஈஸியா ஒத்துழைக்க ஆரம்பிச்சுது.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் ஏக்கம்.

வீட்ல யாரும் இல்ல, நான் ரொம்பத் தனிமையில இருக்கேன்.

அவன் வந்து என்னைப் பாத்துட்டு மட்டும் தான போகப் போறான்.

பாக்குறதுல என்ன தப்பு வந்துடப் போகுதுனு என் மூளை எனக்கு ஒரு சாக்கு சொல்லுச்சு.

நான் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டா இருக்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நான் தான் ஃபர்ஸ்ட்டே நோ சொல்லிட்டேன்ல."

"அப்புறம் ஏன் திரும்பத் திரும்பத் தொந்தரவு பண்ற?"

நான் அப்படிச் சொன்னதும் அவன் பெருமூச்சு விடுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ப்ளீஸ் பாவி.  எனக்கு உன்ன பாக்கணும் போல இருக்கு. நீ அவ்ளோ அழகா இருந்த."

"பாத்த உடனே போய்டுறேன். ப்ளீஸ் எனக்காக."

நான் என் புடவை முந்தானையை லேசா விரலால சுருட்டிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"சரி, நீ இங்க மேல வந்தா, அங்க கேட்ல உன்ன தேட மாட்டாங்களா?"

"உனக்கு டியூட்டி டைம் தான இப்போ?"

"யாராவது அபார்ட்மெண்ட் ஆளுங்க நோட் பண்ணிட்டாப் பிரச்சனை ஆகிடும்ல உனக்கு?"

என் குரல்ல இருந்த அந்த அக்கறையை அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

நான் அவனுக்காக எவ்ளோ யோசிக்கிறேன்னு அவனுக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு.

அவன் சிரிச்சான்.

"அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல பவி."

"வேற ஒரு செக்யூரிட்டி இப்போ இருக்காரு."

"அவன் ஒரு கொஞ்ச நேரத்துக்கு கவர் பண்ணிப்பாரு."

"யாரும் என்னைத் தேட மாட்டாங்க."

"நீ ஒன்னும் ஒர்ரி பண்ணாத."

நான் என் பற்களால கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் மனசுக்குள்ள இருக்கிற அந்த இரண்டு பக்கமும் சண்டை போட்டுச்சு.

வரச் சொல்லலாமா, வேணாமானு ஒரு லேசான குழப்பம்.

ஆனா என் தொடைக்கு நடுவுல இருக்கிற அந்தப் பிசுபிசுப்பு எனக்குப் பதிலச் சொல்லுச்சு.

நான் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி... வா..." னு மெதுவா முனகினேன்.

நான் சம்மதம் சொன்னதும், மறுமுனையில அவன் சந்தோஷமா மூச்சு விடுறது கேட்டுச்சு.

நான் உடனே போனை கட் பண்ணிட்டேன்.

போனை எடுத்து சோபா மேல போட்டேன்.

என் கைகளை ரெண்டையும் ஒன்னாப் பிணைச்சுக்கிட்டேன்.

ஹால்ல குறுக்கும் நெடுக்குமா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் மனசுக்குள்ள எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

'அவன் சும்மாப் பாத்துட்டுத் தான் போகப் போறான்.'

'வேற எதுவும் நடக்கப் போறது இல்ல.'

'ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல அவன் கிளம்பிடுவான்.'

ஆனா என் உடம்பு அந்தச் சமாதானத்தை ஏத்துக்கத் தயாரா இல்ல.

நான் இப்போதான் அந்த இடத்த ரொம்பச் சுத்தமா, வழுவழுனு ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன்.

அந்த இடம் இப்போ அவனுக்காக ரொம்பத் தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருக்கு.

அவனோட மான்ஸ்டர் சுன்னிய எனக்குள்ள எப்படியாவது இன்னிக்கி உள்வாங்கிக்கனும்னு என் நரம்புகள் எல்லாம் ஏங்குச்சு.

அவன் பாக்க மட்டும் தான் வர்றான்னு நான் வெளிய சொன்னாலும், உள்ளுக்குள்ள வேற ஏதோ எதிர்பார்த்தேன்.

நான் நடக்குறதை நிறுத்திட்டு, நேரா கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

என்னை ஒரு தடவை முழுசாப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் புடவையோட மடிப்புகள் ரொம்ப நேர்த்தியா இருந்துச்சு.

அது என்னோட உடம்பு வளைவுகளை ரொம்ப அழகா எடுத்துக் காட்டுச்சு.

ஈரமான தலைமுடி முதுகுல சரிஞ்சு கிடந்துச்சு.

தலைல வச்சிருந்த அந்த மல்லிகைப்பூ கொஞ்சம் கூடக் கலையாம அப்படியே இருந்துச்சு.

நான் என் முந்தானையை லேசா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் இடுப்புச் சதை லேசாத் தெரியுற மாதிரி புடவையை இறக்கி விட்டேன்.

அந்தத் தொப்புள் குழி ரொம்ப ரகசியமா எட்டிப் பாக்குற மாதிரி ரெடி பண்ணேன்.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணு,  இன்னொரு ஆளுக்காக தன்னை இவ்வளவு அழகா அலங்கரிச்சுக்கிறதே ஒரு போதை தான்.

நான் கண்ணாடியைப் பாத்து ஒரு வெக்கமான சிரிப்புச் சிரிச்சேன்.

சரியா அஞ்சு நிமிஷம் ஆச்சு.

'டிங் டாங்...'

காலிங் பெல் சத்தம் ஹால்ல கிளியராக் கேட்டுச்சு.

அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் என் வயிற்றுக்குள்ள ஏதோ ஜிவ்வுனு இறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள சட்டுனு ஒரு புது ஜூஸ் சுரந்து வழியுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

அந்த ஈரம் என் தொடையில பட்டு ஒரு லேசான கூச்சத்தைக் கொடுத்துச்சு.

நான் என் கால்களை ஒன்னோடு ஒன்னு உரசிக் கிட்டேன்.

ஒரு ஆழமான மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிய விட்டேன்.

என் முகத்தை ரொம்ப நார்மலா, கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்ட்டா வச்சுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

மெதுவா நடந்து போய் கதவோட கைப்பிடியைப் பிடிச்சேன்.

லாக் ஓபன் பண்ணி, கதவை லேசாத் தொறந்தேன்.

வெளிய அவன் நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்த வெளுத்துப் போன, கொஞ்சம் அழுக்கான செக்யூரிட்டி யூனிபார்ம்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் மூஞ்சியில ஒரு எதிர்பார்ப்பு தெரிஞ்சது.

நான் அவனை உள்ள விடுறதுக்கு முன்னாடி, என் தலையை லேசா வெளிய நீட்டினேன்.

காரிடார் ரெண்டு பக்கமும் யாராவது வர்றாங்களானு செக் பண்ணேன்.

அங்க ஈ காக்கை கூட இல்ல, அந்த இடம் ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.

நான் கதவை இன்னும் கொஞ்சம் விரிச்சுத் தொறந்தேன்.

அவனைப் பாத்து என் கண்ணாலயே உள்ள வரச் சொல்லிச் சிக்னல் பண்ணேன்.

அவன் அவசரமா, ஒரு திருடன் மாதிரி உள்ள நுழைஞ்சான்.

நான் கதவை உடனே சாத்தி, உள்பக்கம் லாக் பண்ணேன்.

கதவு 'க்ளிக்' னு சாத்துன சத்தம் அந்த ஹால்ல கேட்டுச்சு.

இப்போ இந்த வீட்டுக்குள்ள நானும் அவனும் மட்டும் தான் இருக்கோம்.

இந்த நினைப்பே என் நரம்புகளுக்குள்ள ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சுச்சு.

கதவைச் சாத்திட்டு நான் அவன் பக்கம் திரும்புனேன்.

பிரகாஷ் அப்படியே நின்ன எடத்துல சிலையாட்டம் நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் உடம்பு ஒரு இன்ச் கூட அசையல.

அவனோட கண்கள் அகலமா விரிஞ்சு, என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் வாய் லேசாப் பிளந்து இருந்துச்சு.

அவன் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல.

அவனோட பார்வை என் ஈரமான தலைமுடியில இருந்து ஆரம்பிச்சுது.

அந்த மல்லிகைப்பூ வாசனை அவன் நாசியைத் துளைக்கிறத நான் கவனிச்சேன்.

அவன் லேசா மூச்சை இழுத்து அந்த வாசனையை அனுபவிச்சான்.

அப்புறம் அவனோட கண்கள் மெதுவா கீழ இறங்குச்சு.

நான் கட்டியிருந்த அந்த அழகான புடவை.

அது என்னோட சருமத்தோட ஒட்டி உறவாடுற விதம்.

என் முலைகள் பிராவுக்குள்ள முட்டிக்கிட்டு நிக்கிற தோரணை.

எல்லாத்தையும் அவன் கண்கள் ஒரு ஸ்கேன் மெஷின் மாதிரிப் பாத்துச்சு.

அவனுக்குப் பேச்சே வரல.

அவன் அப்படியே உறைஞ்சு போய் என்னையே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட அந்த ரியாக்‌ஷன் எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத மிதப்பைக் கொடுத்துச்சு.

ஒரு ஆம்பளை என் அழகைப் பாத்து இவ்வளவு தூரம் முடங்கிப் போறான்ங்குறது எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்கே கட்டிக்கிட்டேன்.

ஒரு சிரிப்பு என் உதட்டுல வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் அவனைப் பாத்து ரொம்பக் கிண்டலாப் பேசுனேன்.

"என்ன அப்படிப் பாக்குற?" னு நான் லேசாப் புருவத்தைத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

என் குரல்ல ஒரு விளையாட்டுத்தனமான சீண்டல் இருந்துச்சு.

அந்தக் கேள்வி கேட்டதும் அவன் லேசாச் சுயநினைவுக்கு வந்தான்.

அவன் தொண்டைக்குள்ள எச்சில் முழுங்குற சத்தம் எனக்குக் கேட்டுச்சு.

"பவி..." னு அவன் ரொம்ப முனகலான குரல்ல சொன்னான்.

"நீ... நீ அவ்ளோ அழகா இருக்க..."

"என்னால இதை நம்பவே முடில..."

அவன் வார்த்தைகள் ரொம்பத் தடுமாறி வெளிய வந்துச்சு.

அவன் முகத்துல இருந்த அந்தப் பசியை நான் ரொம்ப ரசிச்சேன்.

"நீ ஒரு ஏஞ்சல் மாதிரி இருக்க பவி..."

அவன் சொல்லிக்கிட்டே லேசா ஒரு ஸ்டெப் என் பக்கம் எடுத்து வச்சான்.

அவன் கண்கள்ல ஒரு தவிப்பு இருந்துச்சு.

அவன் என்னைத் தொடப் போறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

ஆனா நான் உடனே என் வலது கையை முன்னாடி நீட்டி அவனை நிறுத்துனேன்.

"நில்லு."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

அவன் அப்படியே நின்னான்.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே அவனைக் கிண்டல் பண்ணேன்.

"நீ என்ன சொன்ன?"

"ஒரே ஒரு அஞ்சு நிமிஷம், என்னைப் பாத்துட்டு மட்டும் போயிடுறேன்னு தான கெஞ்சுன?"

"இப்போ பாத்துட்டியா?"

"உன் கண்ணு குளிர என்னைப் பாத்துட்டியா?"

"அப்போ உடனே கிளம்பு. போ."

நான் வேணும்னே அவனுக்கு ஒரு செக் வச்சேன்.

அவன் முகத்துல இப்போ ஒரு தவிப்பு வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

அவனோட பார்வை மறுபடியும் என்னோட இடுப்புப் பக்கம் போச்சு.

அந்தப் புடவைக்கு இடையில தெரிஞ்ச என்னோட வெற்று இடுப்புச் சதையை அவன் வெறித்துப் பாத்தான்.

அவன் கண்கள் அந்தச் சதையப் பச்சையாத் திங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"எப்படி பவி இப்போ என்னால போக முடியும்?"

அவன் குரல் ரொம்பப் பரிதாபமா, ஒரு ஏக்கத்தோட வந்துச்சு.

"உன்னை இப்படிப் பாத்ததுக்கு அப்புறம் நான் எப்படிக் கீழ போவேன்?"

"என் உசுரே துடிக்குது பவி."

அவன் கெஞ்சிக்கிட்டே இன்னொரு ஸ்டெப் என் பக்கம் வந்தான்.

இப்போ எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ரொம்பக் கம்மியான இடைவெளி தான் இருந்துச்சு.

எனக்கும் அவனைத் தொடணும்னு உடம்பெல்லாம் அரிப்பு எடுத்துக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.

என் நரம்புகள் அவனோட ஸ்பரிசத்துக்காகத் துடிச்சுது.

அவனோட அந்த முரட்டு சுன்னி என் உடம்புக்குள்ள வரணும்னு என் தொடைக்கு நடுவுல இருக்கிற அந்த இடம் ஏங்குச்சு.

ஆனா அவன் கிட்ட வந்தப்போ...

அவன் மேல இருந்து ஒரு வித்யாசமான வாசம் என் மூக்குல பட்டுச்சு.

அது வேர்வை வாசம்.

அந்த அழுக்கான செக்யூரிட்டி யூனிபார்ம்ல இருந்த தூசு வாசம்.

காலையில இருந்து டியூட்டில இருந்ததால அவனோட உடம்புல இருந்து வந்த அந்த வாசம் என்ன லேசாத் தயங்க வச்சுது.

நான் இப்போதான் நல்லாச் சில்லுனு குளிச்சுட்டு, மல்லிகைப்பூ வச்சுட்டு ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்கேன்.

ஆனா இவன் இவ்வளவு வேர்வையோட, ஒரு அழுக்கு யூனிபார்ம்ல இருக்கான்.

நான் மறுபடியும் என் கையை நீட்டி அவனை நிறுத்துனேன்.

இந்த முறை என்னோட கண்டிப்பு கொஞ்சம் நிஜமாவே இருந்துச்சு.

"ஸ்டாப் டா. கிட்ட வராத."

நான் என் ஆள்காட்டி விரலை நீட்டி அவனை எச்சரிச்சேன்.

அவன் முகம் ரொம்பக் குழப்பமா மாறுச்சு.

"என்ன பவி?" னு அவன் தவிப்போட கேட்டான்.

அவன் என் கண்ணைப் பாத்துப் பரிதாபமாகக் கெஞ்சுனான்.

"எனக்கு ரொம்ப ஆசையா இருக்கு பவி..."

"உன்னைத் தொடணும் போல இருக்கு..."

அவன் மறுபடியும் ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி வரப் போனான்.

நான் என் கையை அப்படியே நெஞ்சுல வச்சுக்கிட்டு லேசாப் பின்னாடி நகர்ந்தேன்.

"நோ டா, கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு."

"என்கிட்ட வராத."

நான் சொல்லவும் அவன் அப்படியே உறைஞ்சு நின்னான்.

"ஏன்?" னு அவன் கேக்கும்போது அவன் குரல் லேசா உடைஞ்சுது.

"உன் டிரஸ்ஸைப் பாரு..."

"எவ்வளவு அழுக்கா இருக்குனு பாரு."

நான் அவனோட அந்த யூனிபார்மைப் பாத்து முகம் சுளிச்சேன்.

அவன் உடனே தன் டிரஸ்ஸைக் குனிஞ்சு பாத்தான்.

"இது டியூட்டி டிரஸ் பவி... இதுல வேலை பாத்தா அழுக்காகத் தான் செய்யும்."

"நான் என்ன பண்றது?" னு அவன் சாதாரணமாப் பதில் சொன்னான்.

அவன் சொல்லிட்டு மறுபடியும் என் மேல கைய வைக்க வந்தான்.

நான் சட்டென்று என் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டி அவனைத் தடுத்தேன்.

"இல்ல இல்ல. என்னைப் பாரு."

"நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்து எவ்வளவு ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்கேன் பாரு."

"ஆனா நீ நேத்து மாட்டுன அதே யூனிபார்மைத் துவைக்காமப் போட்டுட்டு வந்துருக்க."

"அதுல ஒரே வேர்வை வாசம்."

நான் என் புடவை மடிப்புகளைப் பக்குவமாத் தடவி விட்டுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"உன்னோட இந்த அழுக்கான யூனிபார்ம் பட்டு என்னோட ஃப்ரெஷ்ஷான புடவை கசங்குறது எனக்கு இப்போ இஷ்டம் இல்ல டா."

நான் ரொம்பத் தெளிவா சொன்னேன்.

இப்போ அவன் என்னைத் தொடணும்னா, அவன் என்னை மாதிரிச் சுத்தமா வரணும்னு என் வார்த்தைகள் உணர்த்துச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னதும் அவன் அப்படியே என்னையே பாத்துக்கிட்டு நின்னான்.

அவனுக்கு நான் சொல்றதுல இருக்குற லாஜிக் புரிஞ்சுது.

ஆனா அந்த வெறியை அவனால கண்ட்ரோல் பண்ண முடிலங்குறது அவன் முகத்துல தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

நான் என் கையைக் கட்டிக்கிட்டு, அவனைப் பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

[Shajith]

195, 196 பார்ட்டை முழுசாகப் படிச்சதன் அடிப்படையில சொல்லணும்னா, இந்த இரண்டு அப்டேட்டும் கதையின் உணர்ச்சிப் பகுதியை விட, பவித்ரா–பிரகாஷ் உறவில் இருக்கும் ஈர்ப்பு, ஏக்கம், அதிகாரம், எல்லைகள் ஆகியவற்றை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டிருக்கு.

நல்லா வேலை செய்த விஷயங்கள்:
பவித்ராவின் மனநிலை ரொம்ப டீட்டெயிலாக காட்டப்பட்டிருக்கு. அவளோட தயக்கம், ஆசை, சீண்டல், அதிகாரத்தை ரசிப்பது எல்லாம் நன்றாக வந்திருக்கு.
பிரகாஷின் தவிப்பு வாசகர்களுக்கு உணரப்படுற மாதிரி இருக்கு. "மேடம்"னு மரியாதையா பேசுறதும், தனியா இருக்கும்போது உரிமையா பேசுறதும் கதாபாத்திரத்துக்கு தனி அடையாளம் கொடுக்குது.
காட்சிகள் மெதுவாக build-up ஆகுறது, வாசகனை அடுத்த பக்கத்துக்கு இழுக்குற மாதிரி இருக்கு.

கொஞ்சம் குறையாகத் தோன்றிய விஷயங்கள்:
சில இடங்களில் ஒரே மாதிரியான எண்ணங்கள், "அவன் தவிப்பு", "அவள் உடம்பின் எதிர்வினை" மாதிரி விஷயங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வருது. அதனால் கொஞ்சம் நீளமாகப் போற உணர்வு வரும்.
பிரகாஷ் "நான் மேல வரேன், நீ கதவைத் திறப்ப"ன்னு பேசுற இடம், அதுக்கப்புறம் மீண்டும் கெஞ்சுற இடம் — இந்த டோன் மாற்றம் இன்னும் கொஞ்சம் மென்மையாக இருந்திருந்தா இன்னும் நல்லா இருந்திருக்கும்.
கடைசியில் பவித்ரா அவனை நிறுத்தி, "முதல்ல ஃப்ரெஷ்ஷா வா"ன்னு சொல்றது ஒரு நல்ல boundary மாதிரி இருந்தாலும், அதற்கு முன்னாடி வந்த build-up காரணமா சிலருக்கு கொஞ்சம் நீட்டிப்பு மாதிரி தோணலாம்.

என் மொத்த மதிப்பீடு:
உணர்ச்சி மற்றும் காமம், ஏக்கம் – 9/10
கதாபாத்திரங்களின் chemistry – 9/10
வேகம் (Pacing) – 7.5/10
மீண்டும் மீண்டும் வரும் வர்ணனைகள் இல்லாம இருந்திருந்தா – இன்னும் impact அதிகமா இருந்திருக்கும்.
மொத்தத்தில், 195–196 பார்ட்டு வாசகர்களை அடுத்த அப்டேட்டுக்காக காத்திருக்க வைக்கிற அளவுக்கு முடிஞ்சிருக்கு. குறிப்பா கடைசில பவித்ரா போட்ட அந்த "ஸ்டாப் டா… கிட்ட வராத"ன்னு சொல்ற திருப்பம், அடுத்த பார்ட்டுல என்ன நடக்கப் போகுதுனு எதிர்பார்ப்பை கூட்டுற மாதிரி இருக்கு.
, ஒரு வாசகராக நான் சொல்லணும்னா, **யாழினி ராமா இந்த இரண்டு அப்டேட்டுல காமம்–ஏக்கம்–குறும்பு மூன்றையும் நல்லா கலக்கி எழுதியிருக்காங்க...

[Manikandarajesh]

Awesome. He should remove all dress and go naked to her bathroom asking her to put the dress in washing machine. Call her to ask for towel while bathing and pull her inside and fuck her under shower and in her marital bed and make her bath again

[Bigil]

Lovely update. Prakash should humiliate karthik asking about his size and his performance etc.