Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[jiljilrani]

Bring a young muscled gym body young man like gym master

[jiljilrani]

Will she say to the team her husband name is prakash and surprise him. Waiting.

[Shajith]

இந்த அப்டேட்டைப் ஒரு வாசகராகப் பார்த்தால் சில நல்ல விஷயங்களும், சில பலவீனங்களும் இருக்கு.
நல்லா வேலை செய்த விஷயங்கள்:
பவியின் மனநிலை, தனிமை, குற்ற உணர்வு, ஆசைக்கும் மனசாட்சிக்கும் நடுவில நடக்கிற போராட்டம் நல்லா காட்டப்பட்டிருக்கு.
வீட்டு சூழல், காலை நேர அமைதி, பூஜை அறை, மணி சத்தம், காலிங் பெல் போன்ற சிறிய விஷயங்கள் மூலம் ஒரு எதிர்பார்ப்பு உணர்வை எழுத்தாளர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.
கடைசியில் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு அதிகாரிகளோட சேர்ந்து பிரகாஷ் நிற்பது ஒரு சின்ன சஸ்பென்ஸ் மாதிரி வேலை செய்கிறது.
பலவீனமாகத் தோன்றிய விஷயங்கள்:
ஒரே உணர்வை ரொம்ப நீளமாகவும், திரும்பத் திரும்பவும் சொல்லியிருப்பது கொஞ்சம் சலிப்பை ஏற்படுத்தலாம்.
கதையின் முன்னேற்றம் குறைவாக இருக்கு. இவ்வளவு பெரிய அப்டேட்டில் சம்பவங்கள் அதிகம் நகரவில்லை; பெரும்பாலும் பவியின் உள்ளுணர்வைச் சுற்றித்தான் போகிறது.
மற்ற கதாபாத்திரங்களின் ஆழம் இன்னும் அதிகமாக வரலாம். கார்த்திக், ராஜ், பிரகாஷ் எல்லாரும் பவியின் உணர்வுகளுக்கான கருவிகளாக மட்டுமே இருக்கிற மாதிரி தோன்றுகிறது.
ஒவ்வொரு காலிங் பெல்லுக்கும் ஒரே மாதிரி எதிர்பார்ப்பு வருவது, ஒரே மாதிரியான சுழற்சி போல தோன்றுகிறது.
ஒரு வாசகராக என் கருத்து:
"யாழினிராம் , பவியின் மனக்குழப்பத்தையும் எதிர்பார்ப்பையும் நீங்கள் அழகாக எழுதியிருக்கிறீர்கள். ஆனால் இந்த அப்டேட்டில் கதையின் நகர்வு கொஞ்சம் மெதுவாக இருந்தது. ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உறவுகளையும் அடுத்த கட்ட நிகழ்வுகளையும் இன்னும் ஆழமாகக் கொண்டு போனால், இந்தக் கதை இன்னும் பலமாக மாறும். கடைசியில் பிரகாஷை அறிமுகப்படுத்திய விதம் மட்டும் நல்ல எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது."
அதாவது, எழுதும் திறமை இருக்கிறது. ஆனால் இந்த அப்டேட்டில் கதை நகர்ந்ததை விட, உணர்வுகள் நீண்ட நேரம் ஒரே இடத்தில் சுற்றியது என்ற உணர்வு கொஞ்சம் வருது.

[Ahimsai Arasan]

இந்த அப்டேட்டைப் ஒரு வாசகராகப் பார்த்தால் சில நல்ல விஷயங்களும், சில பலவீனங்களும் இருக்கு.
நல்லா வேலை செய்த விஷயங்கள்:
பவியின் மனநிலை, தனிமை, குற்ற உணர்வு, ஆசைக்கும் மனசாட்சிக்கும் நடுவில நடக்கிற போராட்டம் நல்லா காட்டப்பட்டிருக்கு.
வீட்டு சூழல், காலை நேர அமைதி, பூஜை அறை, மணி சத்தம், காலிங் பெல் போன்ற சிறிய விஷயங்கள் மூலம் ஒரு எதிர்பார்ப்பு உணர்வை எழுத்தாளர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.
கடைசியில் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு அதிகாரிகளோட சேர்ந்து பிரகாஷ் நிற்பது ஒரு சின்ன சஸ்பென்ஸ் மாதிரி வேலை செய்கிறது.
பலவீனமாகத் தோன்றிய விஷயங்கள்:
ஒரே உணர்வை ரொம்ப நீளமாகவும், திரும்பத் திரும்பவும் சொல்லியிருப்பது கொஞ்சம் சலிப்பை ஏற்படுத்தலாம்.
கதையின் முன்னேற்றம் குறைவாக இருக்கு. இவ்வளவு பெரிய அப்டேட்டில் சம்பவங்கள் அதிகம் நகரவில்லை; பெரும்பாலும் பவியின் உள்ளுணர்வைச் சுற்றித்தான் போகிறது.
மற்ற கதாபாத்திரங்களின் ஆழம் இன்னும் அதிகமாக வரலாம். கார்த்திக், ராஜ், பிரகாஷ் எல்லாரும் பவியின் உணர்வுகளுக்கான கருவிகளாக மட்டுமே இருக்கிற மாதிரி தோன்றுகிறது.
ஒவ்வொரு காலிங் பெல்லுக்கும் ஒரே மாதிரி எதிர்பார்ப்பு வருவது, ஒரே மாதிரியான சுழற்சி போல தோன்றுகிறது.
ஒரு வாசகராக என் கருத்து:
"யாழினிராம் மேடம், பவியின் மனக்குழப்பத்தையும் எதிர்பார்ப்பையும் நீங்கள் அழகாக எழுதியிருக்கிறீர்கள். ஆனால் இந்த அப்டேட்டில் கதையின் நகர்வு கொஞ்சம் மெதுவாக இருந்தது. ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உறவுகளையும் அடுத்த கட்ட நிகழ்வுகளையும் இன்னும் ஆழமாகக் கொண்டு போனால், இந்தக் கதை இன்னும் பலமாக மாறும். கடைசியில் பிரகாஷை அறிமுகப்படுத்திய விதம் மட்டும் நல்ல எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது."
அதாவது, எழுதும் திறமை இருக்கிறது. ஆனால் இந்த அப்டேட்டில் கதை நகர்ந்ததை விட, உணர்வுகள் நீண்ட நேரம் ஒரே இடத்தில் சுற்றியது என்ற உணர்வு கொஞ்சம் வருது.

Why not you write a.story

[Shajith]

Why not you write a.story

நண்பரே, சாப்பாட்டை ரசித்து சாப்பிடுபவர் எல்லாரும் சமையல்காரராக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லையே!  அதுபோல, ஒரு வாசகராக என் பார்வையில் தோன்றியதை மட்டுமே பகிர்ந்தேன்.

நண்பரே, உங்கள் கருத்துக்கு நன்றி.  கதை எழுதுவது ஒரு தனி திறமை; வாசகராகப் படித்து என் கருத்தை பகிர்வது வேறு. நான் எழுத்தாளர் இல்லை என்று சொல்லவில்லை, ஆனால் ஒரு வாசகராக என்னைத் தொட்ட விஷயங்களையும், மேம்படுத்தலாம் என்று தோன்றிய இடங்களையும் மரியாதையுடன் பகிர்ந்தேன். நல்ல படைப்புகளைப் பாராட்டுவது போல, குறைகளை நாகரிகமாகச் சொல்வதும் ஒரு வாசகரின் உரிமைதான். உங்கள் கருத்தையும் மதிக்கிறேன்.

[Shajith]

“அவள் இதயத்தின் மொழி” கதாசிரியை யாழினி ராம் அவர்களுக்கு
வாசகர்களுக்கு இந்தக் கதை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. ஆனால் அப்டேட் கொஞ்சம் தாமதமா போகுது போல இருக்கிறது.
நாங்க எல்லாம் மனசார காத்திருக்கோம்… தயவுசெய்து கொஞ்சம் விரைவா, சின்ன சின்ன அப்டேட்ஸ்லாம் தொடர்ந்து போடுங்க .
உங்கள் கதைக்கு நாங்க எப்பவும் ஆதரவு தருவோம் ❤️

[Dorabooji]

No need to worry about husband. The impotent husband has given green signal to give her body. Let's see who fuck her first . husband cock will not grip her pussy thereafter

[NovelNavel]

Nicee going. Day by day her confidence grows propotionately

[yazhiniram]

------------
Part 195:
------------

என் கால்களை லேசா ஒன்னோடு ஒன்னு சேர்த்து உரசிக் கிட்டேன்.

கதவுக்கு வெளிய நின்ன அந்த மூணு பேர்ல, அந்த நடுத்தர வயசு லேடி என்னைப் பாத்து சிரிச்சாங்க.

அவங்களோட முகம் பாக்க, ஒரு கவர்ன்மென்ட் ஸ்கூல் டீச்சர் மாதிரி ஃபார்மலா இருந்துச்சு.

அவங்க கையில இருந்த ரெஜிஸ்டரைத் தொறந்து ஏதோ கேக்க வாயெடுத்தாங்க.

ஆனா அவங்க வார்த்தை வெளிய வர்றதுக்கு முன்னாடியே...

பின்னாடி நின்ன பிரகாஷ் லேசா ஒரு எட்டு முன்னாடி எடுத்து வச்சான்.

"இவங்க தான் பவித்ரா மேடம்... கார்த்திக் சாரோட வைஃப்..." னு அவன் பவ்யமா, ஒரு மரியாதையான குரல்ல அந்த லேடிகிட்ட சொன்னான்.

அவன் வாயில இருந்து வந்த அந்த 'மேடம்'ங்குற வார்த்தை என் காதுல பட்டதும் எனக்குள்ள என்னமோ பண்ணுச்சு.

நேத்து மாடியில என்னை என்ன பாடு படுத்துனான்.

பவி, பவித்ரா, வாடி, போடினுலாம் சொல்லிட்டு, இப்போ மேடம். எவ்வளவு மாற்றம்.

எனக்குள்ள இருந்த அத்தனை தயக்கத்தையும் உடைச்சு எறிஞ்சவன்.

ஆனா இப்போ, இந்த அதிகாரிகள் முன்னாடி என்னை அவ்ளோ ஒரு மரியாதையா அறிமுகப்படுத்துறான்.

'கார்த்திக் சாரோட வைஃப்'னு அவன் சொல்லும்போது, அவன் குரல்ல இருந்த அந்த பவ்யம் என்னைச் சிலிர்க்க வச்சுது.

ஆனா நான் என் முகத்தை ரொம்ப நார்மலா வச்சுக்கப் பாடுபட்டேன்.

"வணக்கம்ம்மா..." னு அந்த லேடி எங்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

"நாங்க மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்புக்காக வந்துருக்கோம்..."

நான் லேசாத் தலையை ஆட்டி, "சொல்லுங்க..." னு சொன்னேன்.

அவங்க அவங்களோட ரொட்டீனான கேள்விகளைக் கேக்க ஆரம்பிச்சாங்க.

"வீட்ல எத்தனை பேர் இருக்கீங்க?"

"உங்க ஹஸ்பண்ட் என்ன வேலை பாக்குறாரு?"

"பசங்க எத்தனை பேர்?"னு ஒவ்வொன்னாப் பதிவு பண்ணிக்கிட்டாங்க.

நான் அவங்க கேக்குற எல்லாத்துக்கும் ரொம்ப அமைதியா பதில் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

பொறுமையா எல்லா விவரமும் கொடுத்தேன்.

என் ஈரமான முடி முதுகுல உரசும்போதெல்லாம் எனக்கு லேசாச் ஜிவ்வுனு இருந்துச்சு.

நான் என் புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து மார்புல சரியாப் போட்டுக்கிட்டேன்.

தலைல வச்சிருந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் அந்த இடத்துல லேசாப் பரவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அந்த லேடிகிட்டப் பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் கண்கள் என்னைய அறியாமலே பிரகாஷ் முகத்தைத் தேடிப் போச்சு.

அவன் அந்த அதிகாரிங்களுக்குப் பின்னாடி அமைதியா நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

ஆனா அவனோட கண்கள் அமைதியா இல்ல.

அந்தக் கண்கள் என்னை அப்புடியே ஸ்கேன் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் பார்வை நேரா என் ஈரமான தலைமுடியில தான் விழுந்துச்சு.

தண்ணிச் சொட்டுற அந்த முடியைப் பாத்து அவன் லேசா எச்சில் முழுங்குனான்.

அப்புறம் அவனோட பார்வை அந்த மல்லிகைப்பூ மேல போச்சு.

நான் இப்படி நின்னுகிட்டு இருக்கிறதை அவன் ரொம்ப ரசிச்சான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

திடீர்னு அவனோட கண்கள் என் முகத்துல இருந்து லேசாக் கீழ எறங்குச்சு.

என் தொப்புள் குழி அந்தப் புடவைக்கு இடையில எட்டிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட பார்வை நேரா அந்த இடுப்புச் சதையில தான் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என்னையப் பாக்குற அந்தப் பார்வையில ஒரு அடங்காத வெறி இருந்துச்சு.

அவன் கண்களே எங்கிட்ட நிறையப் பேசுச்சு.

அவன் பார்வை பட்டதும் என் தொடைக்கு நடுவுல சட்டுனு ஒரு ஈரம் கசிஞ்சுது.

நான் என் கீழ் உதட்டை யாருக்கும் தெரியாம லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் கண்களாலயே அவனுக்கு ஒரு பதில் சொன்னேன்.

'என்னடா... பாக்காதத பாத்த மாதிரி பாத்துட்டு இருக்க... என்ன?'னு என் பார்வை அவன்கிட்டக் கேட்டுச்சு.

ஆனா என்னோட கேள்வி அவனுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தைரியத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவன் லேசாத் தன் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு ஒரு சிரிப்புச் சிரிச்சான்.

அந்த லேடி அவங்களோட கேள்விகளை எல்லாம் கேட்டு முடிச்சாங்க.

"ரொம்ப தாங்க்ஸ்ம்மா..." னு சொல்லிட்டு அவங்க நோட்டை மூடினாங்க.

"வரோம்..." னு சொல்லிட்டு அவங்க ரெண்டு பேரும் திரும்பினாங்க.

பிரகாஷும் அவங்க பின்னாடியே போறதுக்காகத் திரும்புனான்.

அவங்க மூணு பேரும் அந்த காரிடார்ல நடந்து போற சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவங்க போனதும் நான் மெதுவா அந்த கதவைச் சாத்துனேன்.

ஒரு ரெண்டு ஸ்டெப் எடுத்து வச்சுச் சோபாவை நோக்கிக் போகப் போனேன்.

அப்போ...

'டிங்...'

என் கையில இருந்த போன் சட்டுனு ஒரு சத்தம் போட்டுச்சு.

போனைத் தூக்கிப் பாத்தேன்.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிபிகேஷன்.

மெசேஜ் அனுப்புனது பிரகாஷ் தான்.

அவசரமா நான் போனை அன்லாக் பண்ணேன்.

அவனோட சேட் விண்டோவை ஓபன் பண்ணேன்.

நேத்து ராத்திரி அவன் அனுப்புன சில மெசேஜ்கள் அப்படியே படிக்காம இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ, கடைசியா ஒரு புது மெசேஜ் வந்துருந்துச்சு.

அது அவன் இப்போ, ஒரு சில செகண்டுகளுக்கு முன்னாடி அனுப்புனது.

'இன்னைக்கு நீ ரொம்ப ரொம்ப அழகா இருக்க...'

அந்த வார்த்தையைப் படிச்சதும் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சுது.

வெளிய அவ்வளவு மரியாதையா 'மேடம்'னு கூப்பிட்டவன்.

இப்போ போன்ல என்ன உரிமை எடுத்துக்கிட்டு மெசேஜ் பண்றான் பாரு.

அந்த மெசேஜைப் பாத்ததும் என் முகத்துல என்னைய அறியாமலே ஒரு பெரிய சிரிப்பு வந்துச்சு.

என் உதடுகள் ரெண்டும் அப்புடியே விரிஞ்சு ஒரு வெக்கமான புன்னகையைக் கொடுத்துச்சு.

என் கன்னம் ரெண்டும் சூடாகித் தக்காளி மாதிரிச் சிவந்து போயிருக்கும்னு எனக்கே தெரிஞ்சுது.

நான் போன் ஸ்கிரீனையே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

நான் ரிப்ளை பண்றதுக்குள்ளயே, ஸ்கிரீன்ல 'டைப்பிங்...' னு வந்துச்சு.

அடுத்த மெசேஜ் வந்து விழுந்துச்சு.

'உன்னை மறுபடியும் பாக்கணும் போல இருக்கு.'

என் நெஞ்சு அடைக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அடுத்த மெசேஜ்: 'இப்பவே பாக்கணும்.'

இந்த வார்த்தையைப் படிச்சதும் என் கால் விரல்கள் தரைல சுருண்டு பிடிச்சுக்கிச்சு.

நான் என்ன பதில் சொல்றதுனு தெரியாமத் தவிச்சேன்.

உடனே சம்மதம் சொல்லிடக் கூடாதுனு என் மனசு சொல்லுச்சு.

கொஞ்சம் பிகு பண்ணனும்னு தோணுச்சு.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

'நோ.'

அனுப்பிட்டேன்.

அடுத்த செகண்ட் அவன் ரிப்ளை பண்ணான்.

'ஏன்?'

நான் மறுபடியும் டைப் பண்ணேன்.

'உனக்கு டியூட்டி இல்லையா?'

அவன்கிட்ட இருந்து உடனே ஒரு ஸ்மைலி வந்துச்சு.

அப்புறம் டைப் பண்ணான்.

'உன்னை விட வேற எந்த வேலையும் எனக்கு முக்கியம் இல்ல.'

அவன் அப்புடி அனுப்புனதும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பட்டாம்பூச்சி பறந்துச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே டைப் பண்ணேன்.

'பொய் சொல்லாத. போய் உன் டியூட்டியப் பாரு.'

அவன் விடல.

'நான் பொய் சொல்லல. சத்தியமாச் சொல்றேன். அவ்ளோ பெரிய ஒர்க் இல்ல. வேற வாட்ச்மன் டூட்டி பாத்துக்குவாங்க.'

'உன்னைப் சாரீல பாத்ததுல இருந்து எனக்கு என்னவோ மாதிரி இருக்கு.'

நான் என்ன ரிப்ளை பண்றதுனு தெரியாம ஸ்கிரீனைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன்.

அவன் அடுத்த மெசேஜ் அனுப்புனான்.

'அந்த மல்லிகைப்பூ...'

'அந்த ஈரமான முடி...'

'நீ புடவை கட்டியிருந்த விதம்...'

'என்னால சுத்தமா கன்ட்ரோல் பண்ண முடில.'

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையா அனுப்ப அனுப்ப, என் உடம்புல சூடு ஏறிக்கிட்டே போச்சு.

நான் மெதுவாச் சோபாவுல போய் உக்காந்துகிட்டேன்.

போனை ரெண்டு கையாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டு டைப் பண்ணேன்.

'ஷ்ஷ்ஷ்... சும்மா இரு.'

'வேலைய பாருடா.'

அவன் ரிப்ளை: 'நான் கேபின் வந்துட்டேன்...'

'நான் இப்போ இந்த ரூம்ல தனியாத் தான் இருக்கேன்.'

' பிரீ-யா தான் இருக்கண். யாருமில்ல, இன்னொரு ஆள் கேட்ல இருக்காங்க...'

இத படிச்சதும் எனக்குக் கொஞ்சம் பயமாவும் த்ரில்லாவும் இருந்துச்சு.

'சரி. அதுக்கு இப்போ என்ன?' னு நான் கொஞ்சம் திமிரா டைப் பண்ணேன்.

அவன் கிட்ட இருந்து ஒரு கண்ணடிக்கிற ஸ்மைலி வந்துச்சு.

'நான் இப்போ வரட்டா?'

என் ஹார்ட் பீட் டக்குனு எகிறிடுச்சு.

இப்போ இவன் வீட்டுக்கு வந்தா என்ன நடக்கும்னு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும்.

நான் இப்போதான் என்னை ரொம்பச் சுத்தமா ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன்.

அவன் வந்தா கண்டிப்பா என்னை சும்மா விட மாட்டான்.

ஆனா பகல் நேரத்துல அவன் பிளாட்க்குள்ள வர்றது ரொம்ப ரிஸ்க்.

நான் அவசர அவசரமாக் டைப் பண்ணேன்.

'நோ டா. வேணாம்.'

'பகல் நேரத்துல யாராவது பாத்துட்டாப் பிரச்சனை ஆகிடும்.'

அவன் அனுப்புனான்: 'யாரும் பாக்க மாட்டாங்க பவி.'

அவன் என்னை 'பவி' னு கூப்பிட்டது எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு.

'ப்ளீஸ் பவி... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம். பாத்த உடனே போய்டுவேன்.'

'உன்னைப் பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.'

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு யோசிச்சேன்.

எவ்ளோ ஆசையா இருந்தாலும், இப்போ தப்பு பண்ணக் கூடாதுனு தோணுச்சு.

'மாட்டேன். இப்போ வேணாம்.'

'நீ உன் வேலையைப் பாருனு சொன்னேன்ல.'

நான் கொஞ்சம் கண்டிப்பா அனுப்புனேன்.

அவன் கிட்ட இருந்து ஒரு சோகமான ஸ்மைலி வந்துச்சு.

'நீ ரொம்பக் கல்நெஞ்சக்காரி.'

'நான் இங்க உனக்காகத் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன், உனக்குக் கொஞ்சமாவது இரக்கம் இருக்கா?'

அவன் இப்படி அனுப்புனதும் எனக்குள்ள ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் டைப் பண்ணேன்: 'எனக்கு இரக்கமே கிடையாது.'

'நீ என்ன பண்ணாலும் நான் இப்போ நீ ஒன்னும் பாக்க வேணாம்.'

அவன்: 'அப்டியா?'

நான்: 'ஆமா.'

அவன்: 'உன்னைப் பாத்து எனக்கு ஒன்னு தோணுச்சு, சொல்லட்டா?'

அவன் என்ன சொல்லப் போறான்னு தெரிஞ்சுக்க ஒரு பக்கம் ஆர்வம்.

இன்னொரு பக்கம், 'இவன் என்ன ஏடாகூடமாப் பேசப் போறானோ'ங்குற ஒரு தவிப்பு.

நான் என் போன் கீபோர்டுல டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

நான்: 'என்ன தோணுச்சு?'

மெசேஜ் சென்ட் ஆன அடுத்த செகண்டே, ஸ்கிரீன்ல 'டைப்பிங்...' னு காட்டுச்சு.

அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

அவன்: 'நீ அந்தப் புடவையில, ஈரத் தலையோட நின்னதப் பாத்தப்ப...'

அவன்: 'தலைல அந்த மல்லிகைப்பூவ வச்சுக்கிட்டு, அமைதியா நின்ன...'

அவன்: 'உன்னை அப்படியே அள்ளித் தூக்கிட்டுப் போய், யாருக்கும் தெரியாம, எனக்கு மட்டும்னு வெச்சுக்கணும்னு தோணுச்சு...'

அவன் இப்படி சொன்னதும், அவனை இன்னும் வம்பிழுக்கனும்னு தோணுச்சு.

நான்: 'போதும், போதும் நிறுத்து. வேலையப் பாரு.'

நான் வேணும்னே கொஞ்சம் கண்டிப்பா அனுப்புனேன்.

அவன்: 'என்னால எந்த வேலையும் பாக்க முடில பவி.'

அவன்: 'என் கண்ணுக்குள்ளயே நீ தான் நிக்கிற.'

அவன்: 'எனக்கு உன்னை இப்போவே மறுபடியும் பாக்கணும்.'

இப்போவே பாக்கணுமா?

நான் பதற்றத்தோட சுவத்துக் கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

நான்: 'முடியாது. இப்போதான் வாசல்ல வச்சுப் பாத்தியே, அப்புறம் என்ன?'

அவன்: 'அதுல எனக்கு போதுமானதா இல்ல பவி.'

அவன்: 'அங்க  எல்லாரும் இருந்தாங்க.'

அவன்: 'என்னால உன்னை நிம்மதியா ஒரு நிமிஷம் கூட ரசிச்சுப் பாக்க முடியல.'

அவன்: 'கண்ணு நிறைய உன்னைப் பாக்கணும்.'

அவன்: 'நான் மேல வரட்டா?'

'நான் மேல வரட்டா?'ங்குற அந்த ஒரு வரி என் உடம்புக்குள்ள என்னவோ பண்ணுச்சு.

அவன் இப்போ வீட்டுக்குள்ள வந்தா என்ன நடக்கும்?

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கற்பனைகள் ஓட ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா இப்போ, பகல் நேரத்துல இது ரொம்ப ரிஸ்க்.

நான்: 'நோ. வேணாம்.'

நான்: 'யாராவது பாத்துட்டா அவ்ளோ தான், ரொம்பப் பிரச்சனை ஆகிடும்.'

நான்: 'நீ கீழயே இரு. மேல வராத.'

அவன்: 'ப்ளீஸ் பவி...'

அவன்: 'ஒரே ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்.'

அவன்: 'நான் எதுவுமே பண்ண மாட்டேன்.'

அவன் இப்போ  என்னைப் பாக்குறதுக்காகச் சின்னப் பையன் மாதிரி ஆசையாக் கெஞ்சுறது நல்லா இருந்துச்சு.

இது எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் கர்வத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவன்: 'ப்ளீஸ்... நான் உன்ன ஜஸ்ட் பாக்கணும் அவ்ளோதான், தொடக்கூட மாட்டேன்.'

அவன்: 'ஜஸ்ட் உன்னை முழுசா, நிம்மதியா என் கண்ணால பாக்கணும்.'

அவன்: 'அந்தப் புடவையில நீ அவ்ளோ அழகா இருக்க.'

அவன்: 'தூரம் நின்னு உன்னைப் பாத்துட்டுப் போயிடுறேன்.'

நான் இந்த மெசேஜைப் படிச்சுட்டு அப்படியே சிரிச்சேன்.

உள்ள வந்தா இவன் சும்மாப் பாத்துட்டுப் போவானா?

எனக்கு இவனப் பத்தி நல்லாவே தெரியும்.

ஆனா அவனோட தவிப்பு எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் அவனை ரிஜெக்ட் பண்ணேன்.

நான்: 'இல்ல வேணாம். நீ பொய் சொல்ற.'

நான்: 'நீ மேல வந்தா சும்மா இருக்க மாட்ட.'

அவன்: 'சத்தியமா பவி.'

அவன்: 'என் மேல உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையா?'

அவன்: 'நான் தொடக் கூட மாட்டேன்.'

அவன்: 'உன் வாசல்ல நின்னு உன்னைப் பாத்துட்டு உடனே கீழ போயிடுறேன்.'

அவன்: 'ப்ளீஸ்... எனக்காக...'

அவன் எவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறான்னு பாக்கப் பாக்க என் மனசு லேசா ஆச்சு..

இவன் என் அழகுக்காக இவ்ளோ தூரம் ஏங்குறான்.

என் ஈர முடிக்கும், நான் வச்ச மல்லிகைப்பூவுக்கும் ஒருத்தன் பித்துப் பிடிச்சு அலைறான்.

நான் என் புடவை முந்தானையை லேசா விலக்கி என் நெஞ்சைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் முலைகள் ரெண்டும் பிராவுக்குள்ள ரொம்ப எடுப்பாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் இதைப் பாக்கத் தான் அவ்ளோ ஆசைப்படுறான்.

ஆனா நான் அவனை இப்போ ரொம்பத் தவிக்க விடணும்னு நெனச்சேன்.

நான்: 'வேணாம்னா வேணாம் தான்.'

நான்: 'நீ இப்போ வர வேணாம்.'

நான்: 'உன் டியூட்டியப் பாரு. போ.'

அவன்: 'உன் முகத்தப் பாக்காம என்னால டியூட்டி பாக்க முடில பவி.'

அவன்: 'ஒரே ஒரு தடவை.'

நான்: 'நோ டா. சொன்னா கேளு.'

நான் கண்டிப்பா, ஆனா மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன ஆசையோட டைப் பண்ணேன்.

அவன் வரக் கூடாதுனு நான் சொல்றேன், ஆனா என் உடம்பு அவன் வரணும்னு தவிக்குது.

ஆனா நான் வார்த்தையில ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டா இருந்தேன்.

நான்: 'இப்போ வரக் கூடாது. அவ்ளோ தான்.'

நான் இந்த மெசேஜ் அனுப்புனதுக்கு அப்புறம், கொஞ்ச நேரம் ஸ்கிரீன்ல எந்த மூவ்மென்ட்டும் இல்ல.

அவன் 'டைப்பிங்' காட்டல.

நான் அந்தச் சேட் விண்டோவையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஒருவேளை நான் திட்டுனதுல கோபமாகிட்டானா?'னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு பயம்.

இல்ல உண்மையிலயே வேலையைப் பாக்கப் போயிட்டானா?

என்னை இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுனவன், நான் வேணாம்னு சொன்னதும் அப்படியே விட்டுட்டானேனு ஒரு ஏமாற்றம்.

அப்போ... ஸ்கிரீன்ல மறுபடியும் 'டைப்பிங்...' வந்துச்சு.

என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது.

அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

அவன்: 'நான் உன்கிட்ட பர்மிஷன் கேக்கல பவி.'

இந்த ஒரு வரியில அவனோட டோன் அப்படியே தலைகீழா மாறிடுச்சு.

அடுத்த மெசேஜ்.

அவன்: 'நான் மேல வரேன். நீ கதவத் தொறக்குற.'

அவன் என்னைக் கெஞ்சல, எனக்கு ஆர்டர் போடுறான்.

என் வீட்டுக்குள்ள வர, என் புருஷன் இல்லாதப்போ வர, அவன் எங்கிட்ட பர்மிஷன் கேக்கலையாம்.

அவனோட இந்த அதிகாரம் என்னை அப்படியே உறைஞ்சு போக வச்சுது.

என் தொடைக்கு நடுவுல அந்தப் பிசுபிசுப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச் சுரந்துச்சு.

நான் அவனோட கண்ட்ரோல்ல முழுசாப் போயிட்டேன்.

ஆனா வெளிய அதைக் காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு டைப் பண்ணேன்.

நான்: 'ரொம்பத் தான் உனக்கு ஓவர் கான்ஃபிடன்ஸ்.'

நான் இப்புடி அனுப்புனதும், அவன் கிட்ட இருந்து உடனே ரிப்ளை வந்துச்சு.

அவன்: 'அது கான்ஃபிடன்ஸ் இல்ல பவி. எனக்கு உன் மேல இருக்குற உரிமை.'

இந்த உரிமைங்கிற வார்த்தை என் மனசுக்குள்ள ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்துச்சு.

நான் எந்த ரிப்ளையும் பண்ணாம அந்த ஸ்கிரீனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் என்ன டைப் பண்ணப் போறான்னு வெயிட் பண்ணேன்.

ஒரு நிமிஷம் எந்த மெசேஜும் வரல.

அவன் என்ன பண்றான்னு எனக்குப் புரியல.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னத் தவிப்பு.

நான் போனை டேபிள் மேல வைக்கப் போனேன்.

அப்போ...

திடீர்னு என் போன் ஸ்கிரீன் மாறுச்சு.

வாட்ஸ்அப் சேட் ஸ்கிரீன் மறைஞ்சு, போன் ரிங் ஆக ஆரம்பிச்சுது.

ஸ்கிரீன்ல பாத்தேன்.

பிரகாஷ்...

வாட்ஸ்அப் ஆடியோ கால்.

அந்தப் பச்சை கலர் 'அக்செப்ட்' பட்டன் ஸ்கிரீன்ல துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அந்த ஸ்கிரீனையே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

[yazhiniram]

------------
Part 196:
------------

நான் அந்த ஸ்கிரீனையே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

போன் மறுபடியும் மறுபடியும் வைப்ரேட் ஆகிட்டு இருந்துச்சு.

பச்சை கலர் பட்டனை ஸ்வைப் பண்றதுக்கு என் விரல்கள் லேசாத் தயங்குச்சு.

ஆனா என் மனசு அதை எடுக்கச் சொல்லித் துடிச்சுது.

நான் ரொம்ப மெதுவா அந்தப் பச்சை பட்டனை ஸ்வைப் பண்ணேன்.

போனை எடுத்து என் காதுல வச்சேன்.

நான் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல.

"பவி..." னு ஒரு குரல்  மெதுவா வந்துச்சு.

அந்தக் குரல்ல ஒரு தவிப்பு இருந்துச்சு.

"ப்ளீஸ் பவி... தயவுசெஞ்சு நான் சொல்றதக் கேளு."

நான் எதுவும் சொல்லாம அப்படியே அமைதியா இருந்தேன்.

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் மட்டும் தான்."

"உன்னை நேர்ல பாத்துட்டு உடனே போயிடுறேன்."

"சத்தியமா சொல்றேன், நான் வேற எதுவும் பண்ண மாட்டேன்."

அவன் கெஞ்சக் கெஞ்ச, என் உதட்டுல ஒரு குறும்பான சிரிப்பு வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

"ஓஹோ..." னு நான் லேசா இழுத்தேன்.

"என்ன ஆச்சு உன்னோட அந்த உரிமை?"

"இப்போ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ரொம்ப ஓவர் கான்ஃபிடன்ஸா மெசேஜ் பண்ணியே?"

"நான் பர்மிஷன் கேக்கல, நீயே கதவத் திறப்பனு ரொம்பத் திமிராப் பேசுனியே?"

நான் வேணும்னே அவனைக் கிண்டல் பண்ணிப் பேசுனேன்.

என் குரல்ல ஒரு விளையாட்டுத்தனமான கண்டிப்பு இருந்துச்சு.

அவன் தொண்டையைக் கனைக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"அது... சும்மா அனுப்புனேன் பவி."

"நீ வேணாம்னு சொல்றதப் பாக்க என்னால முடில."

"அதான் கொஞ்சம் அப்படி மெசேஜ் பண்ணேன்."

"ப்ளீஸ்... எனக்காகக் கதவத் திற."

அவன் அப்படி இறங்கி வந்து கெஞ்சுறதைப் பாக்க எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுருந்துச்சு.

என்னோட உடம்பு அவன் கெஞ்சலுக்கு ரொம்ப ஈஸியா ஒத்துழைக்க ஆரம்பிச்சுது.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் ஏக்கம்.

வீட்ல யாரும் இல்ல, நான் ரொம்பத் தனிமையில இருக்கேன்.

அவன் வந்து என்னைப் பாத்துட்டு மட்டும் தான போகப் போறான்.

பாக்குறதுல என்ன தப்பு வந்துடப் போகுதுனு என் மூளை எனக்கு ஒரு சாக்கு சொல்லுச்சு.

நான் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டா இருக்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நான் தான் ஃபர்ஸ்ட்டே நோ சொல்லிட்டேன்ல."

"அப்புறம் ஏன் திரும்பத் திரும்பத் தொந்தரவு பண்ற?"

நான் அப்படிச் சொன்னதும் அவன் பெருமூச்சு விடுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ப்ளீஸ் பாவி.  எனக்கு உன்ன பாக்கணும் போல இருக்கு. நீ அவ்ளோ அழகா இருந்த."

"பாத்த உடனே போய்டுறேன். ப்ளீஸ் எனக்காக."

நான் என் புடவை முந்தானையை லேசா விரலால சுருட்டிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"சரி, நீ இங்க மேல வந்தா, அங்க கேட்ல உன்ன தேட மாட்டாங்களா?"

"உனக்கு டியூட்டி டைம் தான இப்போ?"

"யாராவது அபார்ட்மெண்ட் ஆளுங்க நோட் பண்ணிட்டாப் பிரச்சனை ஆகிடும்ல உனக்கு?"

என் குரல்ல இருந்த அந்த அக்கறையை அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

நான் அவனுக்காக எவ்ளோ யோசிக்கிறேன்னு அவனுக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு.

அவன் சிரிச்சான்.

"அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல பவி."

"வேற ஒரு செக்யூரிட்டி இப்போ இருக்காரு."

"அவன் ஒரு கொஞ்ச நேரத்துக்கு கவர் பண்ணிப்பாரு."

"யாரும் என்னைத் தேட மாட்டாங்க."

"நீ ஒன்னும் ஒர்ரி பண்ணாத."

நான் என் பற்களால கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் மனசுக்குள்ள இருக்கிற அந்த இரண்டு பக்கமும் சண்டை போட்டுச்சு.

வரச் சொல்லலாமா, வேணாமானு ஒரு லேசான குழப்பம்.

ஆனா என் தொடைக்கு நடுவுல இருக்கிற அந்தப் பிசுபிசுப்பு எனக்குப் பதிலச் சொல்லுச்சு.

நான் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி... வா..." னு மெதுவா முனகினேன்.

நான் சம்மதம் சொன்னதும், மறுமுனையில அவன் சந்தோஷமா மூச்சு விடுறது கேட்டுச்சு.

நான் உடனே போனை கட் பண்ணிட்டேன்.

போனை எடுத்து சோபா மேல போட்டேன்.

என் கைகளை ரெண்டையும் ஒன்னாப் பிணைச்சுக்கிட்டேன்.

ஹால்ல குறுக்கும் நெடுக்குமா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் மனசுக்குள்ள எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

'அவன் சும்மாப் பாத்துட்டுத் தான் போகப் போறான்.'

'வேற எதுவும் நடக்கப் போறது இல்ல.'

'ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல அவன் கிளம்பிடுவான்.'

ஆனா என் உடம்பு அந்தச் சமாதானத்தை ஏத்துக்கத் தயாரா இல்ல.

நான் இப்போதான் அந்த இடத்த ரொம்பச் சுத்தமா, வழுவழுனு ரெடி பண்ணி வச்சிருக்கேன்.

அந்த இடம் இப்போ அவனுக்காக ரொம்பத் தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருக்கு.

அவனோட மான்ஸ்டர் சுன்னிய எனக்குள்ள எப்படியாவது இன்னிக்கி உள்வாங்கிக்கனும்னு என் நரம்புகள் எல்லாம் ஏங்குச்சு.

அவன் பாக்க மட்டும் தான் வர்றான்னு நான் வெளிய சொன்னாலும், உள்ளுக்குள்ள வேற ஏதோ எதிர்பார்த்தேன்.

நான் நடக்குறதை நிறுத்திட்டு, நேரா கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

என்னை ஒரு தடவை முழுசாப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் புடவையோட மடிப்புகள் ரொம்ப நேர்த்தியா இருந்துச்சு.

அது என்னோட உடம்பு வளைவுகளை ரொம்ப அழகா எடுத்துக் காட்டுச்சு.

ஈரமான தலைமுடி முதுகுல சரிஞ்சு கிடந்துச்சு.

தலைல வச்சிருந்த அந்த மல்லிகைப்பூ கொஞ்சம் கூடக் கலையாம அப்படியே இருந்துச்சு.

நான் என் முந்தானையை லேசா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் இடுப்புச் சதை லேசாத் தெரியுற மாதிரி புடவையை இறக்கி விட்டேன்.

அந்தத் தொப்புள் குழி ரொம்ப ரகசியமா எட்டிப் பாக்குற மாதிரி ரெடி பண்ணேன்.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணு,  இன்னொரு ஆளுக்காக தன்னை இவ்வளவு அழகா அலங்கரிச்சுக்கிறதே ஒரு போதை தான்.

நான் கண்ணாடியைப் பாத்து ஒரு வெக்கமான சிரிப்புச் சிரிச்சேன்.

சரியா அஞ்சு நிமிஷம் ஆச்சு.

'டிங் டாங்...'

காலிங் பெல் சத்தம் ஹால்ல கிளியராக் கேட்டுச்சு.

அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் என் வயிற்றுக்குள்ள ஏதோ ஜிவ்வுனு இறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள சட்டுனு ஒரு புது ஜூஸ் சுரந்து வழியுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

அந்த ஈரம் என் தொடையில பட்டு ஒரு லேசான கூச்சத்தைக் கொடுத்துச்சு.

நான் என் கால்களை ஒன்னோடு ஒன்னு உரசிக் கிட்டேன்.

ஒரு ஆழமான மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிய விட்டேன்.

என் முகத்தை ரொம்ப நார்மலா, கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்ட்டா வச்சுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

மெதுவா நடந்து போய் கதவோட கைப்பிடியைப் பிடிச்சேன்.

லாக் ஓபன் பண்ணி, கதவை லேசாத் தொறந்தேன்.

வெளிய அவன் நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்த வெளுத்துப் போன, கொஞ்சம் அழுக்கான செக்யூரிட்டி யூனிபார்ம்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் மூஞ்சியில ஒரு எதிர்பார்ப்பு தெரிஞ்சது.

நான் அவனை உள்ள விடுறதுக்கு முன்னாடி, என் தலையை லேசா வெளிய நீட்டினேன்.

காரிடார் ரெண்டு பக்கமும் யாராவது வர்றாங்களானு செக் பண்ணேன்.

அங்க ஈ காக்கை கூட இல்ல, அந்த இடம் ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.

நான் கதவை இன்னும் கொஞ்சம் விரிச்சுத் தொறந்தேன்.

அவனைப் பாத்து என் கண்ணாலயே உள்ள வரச் சொல்லிச் சிக்னல் பண்ணேன்.

அவன் அவசரமா, ஒரு திருடன் மாதிரி உள்ள நுழைஞ்சான்.

நான் கதவை உடனே சாத்தி, உள்பக்கம் லாக் பண்ணேன்.

கதவு 'க்ளிக்' னு சாத்துன சத்தம் அந்த ஹால்ல கேட்டுச்சு.

இப்போ இந்த வீட்டுக்குள்ள நானும் அவனும் மட்டும் தான் இருக்கோம்.

இந்த நினைப்பே என் நரம்புகளுக்குள்ள ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சுச்சு.

கதவைச் சாத்திட்டு நான் அவன் பக்கம் திரும்புனேன்.

பிரகாஷ் அப்படியே நின்ன எடத்துல சிலையாட்டம் நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் உடம்பு ஒரு இன்ச் கூட அசையல.

அவனோட கண்கள் அகலமா விரிஞ்சு, என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் வாய் லேசாப் பிளந்து இருந்துச்சு.

அவன் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல.

அவனோட பார்வை என் ஈரமான தலைமுடியில இருந்து ஆரம்பிச்சுது.

அந்த மல்லிகைப்பூ வாசனை அவன் நாசியைத் துளைக்கிறத நான் கவனிச்சேன்.

அவன் லேசா மூச்சை இழுத்து அந்த வாசனையை அனுபவிச்சான்.

அப்புறம் அவனோட கண்கள் மெதுவா கீழ இறங்குச்சு.

நான் கட்டியிருந்த அந்த அழகான புடவை.

அது என்னோட சருமத்தோட ஒட்டி உறவாடுற விதம்.

என் முலைகள் பிராவுக்குள்ள முட்டிக்கிட்டு நிக்கிற தோரணை.

எல்லாத்தையும் அவன் கண்கள் ஒரு ஸ்கேன் மெஷின் மாதிரிப் பாத்துச்சு.

அவனுக்குப் பேச்சே வரல.

அவன் அப்படியே உறைஞ்சு போய் என்னையே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட அந்த ரியாக்‌ஷன் எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத மிதப்பைக் கொடுத்துச்சு.

ஒரு ஆம்பளை என் அழகைப் பாத்து இவ்வளவு தூரம் முடங்கிப் போறான்ங்குறது எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்கே கட்டிக்கிட்டேன்.

ஒரு சிரிப்பு என் உதட்டுல வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் அவனைப் பாத்து ரொம்பக் கிண்டலாப் பேசுனேன்.

"என்ன அப்படிப் பாக்குற?" னு நான் லேசாப் புருவத்தைத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

என் குரல்ல ஒரு விளையாட்டுத்தனமான சீண்டல் இருந்துச்சு.

அந்தக் கேள்வி கேட்டதும் அவன் லேசாச் சுயநினைவுக்கு வந்தான்.

அவன் தொண்டைக்குள்ள எச்சில் முழுங்குற சத்தம் எனக்குக் கேட்டுச்சு.

"பவி..." னு அவன் ரொம்ப முனகலான குரல்ல சொன்னான்.

"நீ... நீ அவ்ளோ அழகா இருக்க..."

"என்னால இதை நம்பவே முடில..."

அவன் வார்த்தைகள் ரொம்பத் தடுமாறி வெளிய வந்துச்சு.

அவன் முகத்துல இருந்த அந்தப் பசியை நான் ரொம்ப ரசிச்சேன்.

"நீ ஒரு ஏஞ்சல் மாதிரி இருக்க பவி..."

அவன் சொல்லிக்கிட்டே லேசா ஒரு ஸ்டெப் என் பக்கம் எடுத்து வச்சான்.

அவன் கண்கள்ல ஒரு தவிப்பு இருந்துச்சு.

அவன் என்னைத் தொடப் போறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

ஆனா நான் உடனே என் வலது கையை முன்னாடி நீட்டி அவனை நிறுத்துனேன்.

"நில்லு."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

அவன் அப்படியே நின்னான்.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே அவனைக் கிண்டல் பண்ணேன்.

"நீ என்ன சொன்ன?"

"ஒரே ஒரு அஞ்சு நிமிஷம், என்னைப் பாத்துட்டு மட்டும் போயிடுறேன்னு தான கெஞ்சுன?"

"இப்போ பாத்துட்டியா?"

"உன் கண்ணு குளிர என்னைப் பாத்துட்டியா?"

"அப்போ உடனே கிளம்பு. போ."

நான் வேணும்னே அவனுக்கு ஒரு செக் வச்சேன்.

அவன் முகத்துல இப்போ ஒரு தவிப்பு வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

அவனோட பார்வை மறுபடியும் என்னோட இடுப்புப் பக்கம் போச்சு.

அந்தப் புடவைக்கு இடையில தெரிஞ்ச என்னோட வெற்று இடுப்புச் சதையை அவன் வெறித்துப் பாத்தான்.

அவன் கண்கள் அந்தச் சதையப் பச்சையாத் திங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"எப்படி பவி இப்போ என்னால போக முடியும்?"

அவன் குரல் ரொம்பப் பரிதாபமா, ஒரு ஏக்கத்தோட வந்துச்சு.

"உன்னை இப்படிப் பாத்ததுக்கு அப்புறம் நான் எப்படிக் கீழ போவேன்?"

"என் உசுரே துடிக்குது பவி."

அவன் கெஞ்சிக்கிட்டே இன்னொரு ஸ்டெப் என் பக்கம் வந்தான்.

இப்போ எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ரொம்பக் கம்மியான இடைவெளி தான் இருந்துச்சு.

எனக்கும் அவனைத் தொடணும்னு உடம்பெல்லாம் அரிப்பு எடுத்துக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.

என் நரம்புகள் அவனோட ஸ்பரிசத்துக்காகத் துடிச்சுது.

அவனோட அந்த முரட்டு சுன்னி என் உடம்புக்குள்ள வரணும்னு என் தொடைக்கு நடுவுல இருக்கிற அந்த இடம் ஏங்குச்சு.

ஆனா அவன் கிட்ட வந்தப்போ...

அவன் மேல இருந்து ஒரு வித்யாசமான வாசம் என் மூக்குல பட்டுச்சு.

அது வேர்வை வாசம்.

அந்த அழுக்கான செக்யூரிட்டி யூனிபார்ம்ல இருந்த தூசு வாசம்.

காலையில இருந்து டியூட்டில இருந்ததால அவனோட உடம்புல இருந்து வந்த அந்த வாசம் என்ன லேசாத் தயங்க வச்சுது.

நான் இப்போதான் நல்லாச் சில்லுனு குளிச்சுட்டு, மல்லிகைப்பூ வச்சுட்டு ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்கேன்.

ஆனா இவன் இவ்வளவு வேர்வையோட, ஒரு அழுக்கு யூனிபார்ம்ல இருக்கான்.

நான் மறுபடியும் என் கையை நீட்டி அவனை நிறுத்துனேன்.

இந்த முறை என்னோட கண்டிப்பு கொஞ்சம் நிஜமாவே இருந்துச்சு.

"ஸ்டாப் டா. கிட்ட வராத."

நான் என் ஆள்காட்டி விரலை நீட்டி அவனை எச்சரிச்சேன்.

அவன் முகம் ரொம்பக் குழப்பமா மாறுச்சு.

"என்ன பவி?" னு அவன் தவிப்போட கேட்டான்.

அவன் என் கண்ணைப் பாத்துப் பரிதாபமாகக் கெஞ்சுனான்.

"எனக்கு ரொம்ப ஆசையா இருக்கு பவி..."

"உன்னைத் தொடணும் போல இருக்கு..."

அவன் மறுபடியும் ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி வரப் போனான்.

நான் என் கையை அப்படியே நெஞ்சுல வச்சுக்கிட்டு லேசாப் பின்னாடி நகர்ந்தேன்.

"நோ டா, கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு."

"என்கிட்ட வராத."

நான் சொல்லவும் அவன் அப்படியே உறைஞ்சு நின்னான்.

"ஏன்?" னு அவன் கேக்கும்போது அவன் குரல் லேசா உடைஞ்சுது.

"உன் டிரஸ்ஸைப் பாரு..."

"எவ்வளவு அழுக்கா இருக்குனு பாரு."

நான் அவனோட அந்த யூனிபார்மைப் பாத்து முகம் சுளிச்சேன்.

அவன் உடனே தன் டிரஸ்ஸைக் குனிஞ்சு பாத்தான்.

"இது டியூட்டி டிரஸ் பவி... இதுல வேலை பாத்தா அழுக்காகத் தான் செய்யும்."

"நான் என்ன பண்றது?" னு அவன் சாதாரணமாப் பதில் சொன்னான்.

அவன் சொல்லிட்டு மறுபடியும் என் மேல கைய வைக்க வந்தான்.

நான் சட்டென்று என் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டி அவனைத் தடுத்தேன்.

"இல்ல இல்ல. என்னைப் பாரு."

"நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்து எவ்வளவு ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்கேன் பாரு."

"ஆனா நீ நேத்து மாட்டுன அதே யூனிபார்மைத் துவைக்காமப் போட்டுட்டு வந்துருக்க."

"அதுல ஒரே வேர்வை வாசம்."

நான் என் புடவை மடிப்புகளைப் பக்குவமாத் தடவி விட்டுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"உன்னோட இந்த அழுக்கான யூனிபார்ம் பட்டு என்னோட ஃப்ரெஷ்ஷான புடவை கசங்குறது எனக்கு இப்போ இஷ்டம் இல்ல டா."

நான் ரொம்பத் தெளிவா சொன்னேன்.

இப்போ அவன் என்னைத் தொடணும்னா, அவன் என்னை மாதிரிச் சுத்தமா வரணும்னு என் வார்த்தைகள் உணர்த்துச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னதும் அவன் அப்படியே என்னையே பாத்துக்கிட்டு நின்னான்.

அவனுக்கு நான் சொல்றதுல இருக்குற லாஜிக் புரிஞ்சுது.

ஆனா அந்த வெறியை அவனால கண்ட்ரோல் பண்ண முடிலங்குறது அவன் முகத்துல தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

நான் என் கையைக் கட்டிக்கிட்டு, அவனைப் பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

[Shajith]

195, 196 பார்ட்டை முழுசாகப் படிச்சதன் அடிப்படையில சொல்லணும்னா, இந்த இரண்டு அப்டேட்டும் கதையின் உணர்ச்சிப் பகுதியை விட, பவித்ரா–பிரகாஷ் உறவில் இருக்கும் ஈர்ப்பு, ஏக்கம், அதிகாரம், எல்லைகள் ஆகியவற்றை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டிருக்கு.

நல்லா வேலை செய்த விஷயங்கள்:
பவித்ராவின் மனநிலை ரொம்ப டீட்டெயிலாக காட்டப்பட்டிருக்கு. அவளோட தயக்கம், ஆசை, சீண்டல், அதிகாரத்தை ரசிப்பது எல்லாம் நன்றாக வந்திருக்கு.
பிரகாஷின் தவிப்பு வாசகர்களுக்கு உணரப்படுற மாதிரி இருக்கு. "மேடம்"னு மரியாதையா பேசுறதும், தனியா இருக்கும்போது உரிமையா பேசுறதும் கதாபாத்திரத்துக்கு தனி அடையாளம் கொடுக்குது.
காட்சிகள் மெதுவாக build-up ஆகுறது, வாசகனை அடுத்த பக்கத்துக்கு இழுக்குற மாதிரி இருக்கு.

கொஞ்சம் குறையாகத் தோன்றிய விஷயங்கள்:
சில இடங்களில் ஒரே மாதிரியான எண்ணங்கள், "அவன் தவிப்பு", "அவள் உடம்பின் எதிர்வினை" மாதிரி விஷயங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வருது. அதனால் கொஞ்சம் நீளமாகப் போற உணர்வு வரும்.
பிரகாஷ் "நான் மேல வரேன், நீ கதவைத் திறப்ப"ன்னு பேசுற இடம், அதுக்கப்புறம் மீண்டும் கெஞ்சுற இடம் — இந்த டோன் மாற்றம் இன்னும் கொஞ்சம் மென்மையாக இருந்திருந்தா இன்னும் நல்லா இருந்திருக்கும்.
கடைசியில் பவித்ரா அவனை நிறுத்தி, "முதல்ல ஃப்ரெஷ்ஷா வா"ன்னு சொல்றது ஒரு நல்ல boundary மாதிரி இருந்தாலும், அதற்கு முன்னாடி வந்த build-up காரணமா சிலருக்கு கொஞ்சம் நீட்டிப்பு மாதிரி தோணலாம்.

என் மொத்த மதிப்பீடு:
உணர்ச்சி மற்றும் காமம், ஏக்கம் – 9/10
கதாபாத்திரங்களின் chemistry – 9/10
வேகம் (Pacing) – 7.5/10
மீண்டும் மீண்டும் வரும் வர்ணனைகள் இல்லாம இருந்திருந்தா – இன்னும் impact அதிகமா இருந்திருக்கும்.
மொத்தத்தில், 195–196 பார்ட்டு வாசகர்களை அடுத்த அப்டேட்டுக்காக காத்திருக்க வைக்கிற அளவுக்கு முடிஞ்சிருக்கு. குறிப்பா கடைசில பவித்ரா போட்ட அந்த "ஸ்டாப் டா… கிட்ட வராத"ன்னு சொல்ற திருப்பம், அடுத்த பார்ட்டுல என்ன நடக்கப் போகுதுனு எதிர்பார்ப்பை கூட்டுற மாதிரி இருக்கு.
, ஒரு வாசகராக நான் சொல்லணும்னா, **யாழினி ராமா இந்த இரண்டு அப்டேட்டுல காமம்–ஏக்கம்–குறும்பு மூன்றையும் நல்லா கலக்கி எழுதியிருக்காங்க...

[Manikandarajesh]

Awesome. He should remove all dress and go naked to her bathroom asking her to put the dress in washing machine. Call her to ask for towel while bathing and pull her inside and fuck her under shower and in her marital bed and make her bath again

[Bigil]

Lovely update. Prakash should humiliate karthik asking about his size and his performance etc.

[yazhiniram]

------------
Part 197:
------------

நான் என் கையைக் கட்டிக்கிட்டு, அவனைப் பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

என் பார்வை அவனோட அந்த வேர்வை பிடிச்ச யூனிபார்ம் மேல இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் அப்படியே தன் தலையைக் குனிஞ்சு தன்னோட டிரஸ்ஸைப் பாத்தான்.

அவன் முகத்துல ஒரு சின்னக் குழப்பம்.

"நான் என்ன பண்றது பவி?" னு அவன் ரொம்பப் பரிதாபமாகக் கேட்டான்.

அவனோட குரலைக் கேக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு லேசான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"இது டியூட்டி டிரஸ் ஆச்சே."

"நான் இதத் தான போட்டு ஆகணும்?" னு அவன் தன்னோட நிலைமையைச் சொன்னான்.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

அப்போ என் மனசுல ரொம்பக் குறும்பான ஒரு ஐடியா வந்து எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் அவனை நேராப் பாத்தேன்.

"உனக்கு இப்போ எவ்ளோ நேரம் இருக்கு?" னு நான் கேட்டேன்.

அவன் நிமிர்ந்து என்னைப் பாத்தான்.

"என்ன பவி கேக்குற?"

"எவ்ளோ நேரம் உன்னை யாரும் கீழ கூப்பிட மாட்டாங்க?"

"உன்னோட அந்த இன்னொரு வாட்ச்மேன் எவ்ளோ நேரம் சமாளிப்பான்?"

நான் அடுக்கடுக்காக் கேள்வியைக் கேட்டேன்.

அவன் முகம் லேசா யோசிச்சுது.

"ஒரு மணி நேரம் யாரும் என்னைத் தேட மாட்டாங்க பவி. அப்டி தேடுனாலும் ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல"

"நிஜமாத்தானே?"

"சத்தியமா பவி."

"கீழ எதும் பிரச்சன ஆகிடாதே?"

"எதுவும் ஆகாது பவி, நான் சொல்லிட்டுத் தான் வந்தேன்."

"இப்போ உன்னை யாரும் டிஸ்டர்ப் பண்ண மாட்டாங்களா?"

"கண்டிப்பா மாட்டாங்க பவி."

நான் என் தலையை லேசா ஆட்டிக்கிட்டேன்.

என் மனசுக்குள்ள நான் நெனச்ச அந்த ஐடியா ரொம்பத் தெளிவா உக்காந்துருச்சு.

"சரி, அப்போ ஒரு வேலை பண்ணு," னு நான் அதிகாரமாச் சொன்னேன்.

"என்ன பவி?"

"நீ இங்கயே இப்போ குளி."

நான் அப்படிச் சொன்னதும் அவன் கண்ணு ரெண்டும் அகலமா விரிஞ்சுது.

"என்னது? குளிக்கணுமா?"

"ஆமா."

"உன் வீட்லயா?"

"வேற எங்க?"

அவன் முகம் அப்படியே ஒரு ஆச்சரியத்துல உறைஞ்சு போச்சு.

"நீ என்ன சொல்ற பவி?"

"உனக்குப் புரியலையா?"

"இல்ல... என்னைக் குளிக்கச் சொல்றியா?"

"ஆமா பிரகாஷ்."

"மொதல்ல இந்த அழுக்கு டிரஸ்ஸைக் கழட்டிப் போடு."

நான் என் கையை நீட்டி பாத்ரூம் பக்கம் காட்டுனேன்.

"நல்லாச் சோப்புப் போட்டு உன்னோட அந்த வேர்வை நாத்தம் போற அளவுக்குக் குளி."

"அதுக்கப்புறம் என்ன நடக்குதுனு பாப்போம்."

நான் ரொம்பக் கிண்டலா, ஒரு கேலியான பார்வையோட அவனைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

அவன் முகத்துல இப்போ பிரகாசமான ஒரு சந்தோஷம் ஒட்டிக்கிச்சு.

அவனுக்கு நான் என்ன மீன் பண்றேன்னு நல்லாவே புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் இன்னைக்கு அவனுக்கு சம்மதம் கொடுக்கப் போறேங்குறது அவனோட மண்டைக்கு போயிடுச்சு.

அவன் உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

"நிஜமாத் தான சொல்ற பவி?"

"நான் எப்பயாவது பொய் சொல்லிருக்கேனா?"

"எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு பவி."

"சந்தோஷப்பட்டுக் கிட்டே போய்க் குளி."

ஆனா அடுத்த செகண்ட் அவன் முகத்துல ஒரு சின்ன யோசனை வந்துச்சு.

"ஆனா பவி..." னு அவன் இழுத்தான்.

"என்ன ஆச்சு இப்போ?"

"என் டிரஸ்ஸ என்ன பண்றது?"

நான் அவனைப் புரியாமப் பாத்தேன்.

"அதாவது... நான் குளிச்சு முடிச்சுட்டு மறுபடியும் இந்த அழுக்கு யூனிபார்மைத் தான போடணும்?"

அவன் ரொம்பச் சாதாரணமா, ஆனா எதார்த்தமான ஒரு டவுட்டைக் கேட்டான்.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே என் தலையை ஆட்டுனேன்.

"நீ இங்க இருந்து கிளம்பும் போது அந்த டிரஸ்ஸைப் போட்டுக்கோ."

"அப்படியா சொல்ற? அப்போ குளிச்சதுக்கு அப்புறம்?"

"ஆமா, நீ எதுவும் போடாம அப்டியே இரு."

நான் ரொம்ப இயல்பா, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

அவன் என்னையே வெறித்துப் பாத்தான்.

"எதுவும் போட்டுக்க வேண்டாமா?" அவன் கேட்டான்.

"உனக்கு அதுல எதும் பிரச்சனையா?"

நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

அவன் உடனே அவசர அவசரமாத் தலையை ஆட்டுனான்.

"இல்ல பவி, எனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல."

"அப்போ கழட்டு."

"இங்கயேவா?"

"ஆமா, இங்கயே கழட்டு."

என் ஹால்ல நின்னுகிட்டு நான்  எங்க அபார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேனை டிரஸ்ஸைக் கழட்டச் சொல்றேன்.

இந்த நெனப்பே எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத சிலிர்ப்பைக் கொடுத்துச்சு.

பிரகாஷ் முகம் பூரா ஒரு வெறியான சந்தோஷம்.

அவன் அந்த ஹால்ல நின்னுகிட்டே, தன் யூனிபார்ம் ஷர்ட் பட்டன்களை ஒன்னொன்னாப் கழட்ட ஆரம்பிச்சான்.

நான் என் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கே கட்டிக்கிட்டு அவனை ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவனோட கைகள் லேசாப் பதற்றத்துல நடுங்குச்சு.

"என்ன பட்டன் கழட்ட வரலையா?" னு நான் கிண்டல் பண்ணேன்.

"உன்னைப் பாத்துக்கிட்டே கழட்டுறதுனால கொஞ்சம் வெக்கமா இருக்கு பவி."

"சும்மாப் பில்டப் பண்ணாமச் சீக்கிரம் கழட்டுடா."

அவன் அந்த ஷர்ட்டை முழுசாக் கழட்டித் தரைல போட்டான்.

இப்போ அவனோட மேல் உடம்பு எனக்கு இந்த பகல் நேரத்துல ரொம்ப தெளிவா தெரிஞ்சுது.

"என்ன பவி அப்டிப் பாக்குற?"

"சும்மாத் தான் பாக்குறேன்."

"நான் பாக்க நல்லா இருக்கேனா?"

"ஏன் உனக்கு உன் மேல நம்பிக்கையே இல்லையா?"

"உன்னையும் என்னையம் கம்பேர் பண்ணி பாக்குறப்போ கொஞ்சம் தயக்கமா இருக்கு பவி. நீ அவ்ளோ அழகா இருக்க, நான் பாரு"

அவன் அப்டி பேசுனதும், என் மனசுல, உன் உடம்பு முக்கியம் இல்லடா, உன்கிட்ட இருக்கிறதுதான் முக்கியம்னு தோணுச்சு.

"பேசுனது போதும், பேண்ட்டைக் கழட்டு."

நான் அவனுக்கு ஆர்டர் போட்டேன்.

அவன் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவன் கைகள் அவனோட பேண்ட் ஜிப் பக்கம் போச்சு.

ஜிப்பை மெதுவாக் கீழ இறக்குனான்.

"உனக்குச் இப்பொ சிரிக்கணும் போல இருக்கா?"னு அவன் என்ன கேட்டான்.

"எனக்கு ஏன் இப்போ சிரிப்பு வரப் போகுது?"

"இல்ல, நான் இங்க நின்னுகிட்டு இப்டிக் கழட்டுறதைப் பாத்து உனக்குச் சிரிப்பு வருமானு கேட்டேன்."

"எனக்குச் சிரிப்பு வரல, நீ சீக்கிரம் கழட்டு."

அவன் பேண்ட் பட்டனைக் கழட்டிட்டு, அந்த யூனிபார்ம் பேண்ட்டைக் கீழ தள்ளுனான்.

அது அவனோட கால் வழியா நழுவித் தரைல விழுந்துச்சு.

இப்போ அதிசயமா ஜட்டி போட்ருந்தான்.

என் கண்கள் ஆட்டோமேட்டிக்கா அந்த ஜட்டி மேல போச்சு.

அங்க ஏற்கனவே ஒரு பெரிய மலை மாதிரி முட்டிக்கிட்டு நிக்கிறதை நான் கவனிச்சேன்.

"என்ன பவி, ரொம்ப நோட்டம் விடுற?"

"உன்னைத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருக்கேன். எப்ப இருந்து ஜட்டி போடுற பழக்கம் வந்துச்சு."

அவன் சிரிச்சுட்டே"நான் போடுவேன். கொஞ்ச நாள் சும்மா போடாம இருந்தேன். இப்போ என்ன? உனக்கு பயமா இருக்கா?"

"பயம் எல்லாம் இல்ல. கழட்டு."

அவன் தன்னோட ரெண்டு கைகளாலயும் அந்த ஜட்டியோட எலாஸ்டிக்கைப் பிடிச்சான்.

மெதுவா, என்னைப் பாத்துக்கிட்டே அதைக் கீழ இறக்குனான்.

அந்த ஜட்டி அவனோட முழங்காலைத் தாண்டித் தரைல விழுந்த அந்த நிமிஷம்...

என் கண்கள் அப்படியே அகலமா விரிஞ்சுச்சு.

ஜட்டியில இருந்து ரிலீஸ் ஆனதும் அவன் சுன்னி சட்டுனு மேல எழும்பித் துடிச்சுது.

அது ஒரு ஸ்பிரிங் மாதிரி முன்னாடி வந்து என்னை மிரட்டுச்சு.

"ஆஹ்..." னு நான் என்னையே அறியாம ஒரு சின்னச் சத்தம் கொடுத்தேன்.

"என்ன பவி ஆச்சு?"

"ஒ... ஒன்னும் இல்ல."

"பாத்துப் பயந்துட்டியா?"

"சும்மா இரடா ."

நான் வார்த்தையில அப்படிச் சொன்னாலும் என் பார்வையை அங்க இருந்து எடுக்கவே முடியல.

அது நரம்புகள் புடைச்சு, ரொம்ப முரட்டுத்தனமா என்னைப் பாத்துச் சிரிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் வாய்க்குள்ள எச்சில் சுரந்து தொண்டையில வறட்சியை உண்டாக்குச்சு.

"உனக்குப் வேணுமாடி?"

"..."

"சொல்லு?"

"சும்மா இருடா."

"உனக்காகத் தான் அது இப்படித் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு."

"நான் ஏதும் கேக்கலையே."

"உன் கண்ணு எங்கிட்ட வேணும்னு கேக்குதே."

அவன் சொல்றது நூறு சதவீதம் உண்மை.

என் மனசுக்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய போர்க்களமே நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு பத்து நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி தான் நான் சாமி ரூம்ல நின்னுகிட்டு மனமுருகி வேண்டுனேன்.

இந்தத் தப்பான எண்ணங்கள் என்னை விட்டுப் போகணும்னு சாமிகிட்டக் கெஞ்சினேன்.

ஆனா இப்போ?

என் கடவுள் என்னை ரொம்பச் சோதிக்கிறாருனு தோணுச்சு.

என் முன்னாடி ஒட்டுத்துணி இல்லாமஇவன், அதும் இப்படி ஒரு ராட்சச ஆயுதத்தோட நிக்குறான்.

என் முழங்கால் ரெண்டும் சத்து இல்லாம லேசா நடுங்குச்சு.

எனக்கு இங்கயே அப்படியே மண்டியிட்டு உக்காந்து, அதை என் வாய்க்குள்ள வச்சு ஊம்பனும் போல ஒரு வெறித்தனமான ஆசை வந்துச்சு.

அதோட சூட்டை என்னோட உதடுகள்ல உணரணம்னு என் உடம்பு தவிச்சுது.

ஆனா நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என்னோட ஆசைய மறைச்சுக்கிட்டேன்.

நான் என்னோட தோரணையை நான் விடல.

தொண்டைக்குள்ள வந்த எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.

என் கையை நீட்டி ஹால் வழியா இருக்குற பாத்ரூம் பக்கமாகக் காட்டுனேன்.

"போ."

"எங்க பவி?"

"பாத்ரூம்க்குள்ள போடா."

"நான் ரெடி."

"ரெடியாம்ல ரெடி. மொதல்ல போய்க் குளி."

நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, ஆனா ஒரு லேசான நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

பிரகாஷ் என்னைப் பாத்து சிரிச்சான்.

என் கண்கள் இன்னும் அவனோட சுன்னில தான் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்குனு அவனுக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுருச்சு.

அவன் எதுவும் பேசாம, அப்படியே திரும்பிப் பாத்ரூம் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சான்.

அவன் நடக்கும்போதெல்லாம் அது முன்னும் பின்னுமா ஆடுறதை நான் பின்னால இருந்து பாத்துக்கிட்டே இருந்தேன்.

அவனோட சூத்தும் எனக்கு ஒரு வித்யாசமான ஈர்ப்பைக் கொடுத்துச்சு.

அவன் மெதுவாப் பாத்ரூம்க்குள்ள நுழைஞ்சான்.

நான் என் நின்ன எடத்துல இருந்து மெதுவா நடந்து அவனுக்குப் பின்னாடியே போனேன்.

அவன் பாத்ரூம்க்குள்ள போயிட்டு, கதவைச் சாத்துறதுக்காகக் கைப்பிடியைப் பிடிச்சான்.

"ஏய்..." னு நான் சத்தம் போட்டேன்.

அவன் அப்படியே நின்னு என்னைப் பாத்தான்.

"என்ன பவி?"

"கதவைச் சாத்தாதடா."

நான் ரொம்பத் தெளிவா அவனுக்கு ஆர்டர் போட்டேன்.

அவன் முகத்துல ஒரு பெரிய குழப்பம் வந்துச்சு.

"கதவைச் சாத்த வேணாமா?"

"ஆமா."

"நான் குளிக்கப் போறேன் பவி."

"தெரியும்."

"அப்புறம் ஏன் கதவைத் திறக்கச் சொல்ற?"

"எனக்கு... நான் பாக்கணும்."

இந்த வார்த்தையை நான் சொல்லும்போது என் கன்னம் ரெண்டும் செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போச்சு.

எனக்கே ரொம்ப வெக்கமா இருந்துச்சு.

ஆனா என் ஆசையை என்னால கட்டுப்படுத்த முடில.

என் புருஷன் வீட்ல இல்லாதப்போ, இவன் என் பாத்ரூம்ல குளிக்கிறத நான் வாசல்ல நின்னு பாக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன்.

நான் சொன்னதைக் கேட்டதும் பிரகாஷ் முகத்துல ஒரு பெரிய சிரிப்பு வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

"நீ பாக்கணுமா பவி?"

"ஆமா. சும்மாப் பேசிக்கிட்டு இருக்காமத் தண்ணியத் தொறந்து விடு."

அவன் உடனே அந்தக் கதவை அப்படியே முழுசாத் திறந்து வச்சான்.

அவன் ஷவர் கீழ போய் நின்னுட்டு, டாப்பைத் திருகுனான்.

ஷவர்ல இருந்து தண்ணி சடசடனு கொட்ட ஆரம்பிச்சுது.

நான் அந்தப் பாத்ரூம் வாசப்படியிலயே நின்னுகிட்டேன்.

பாத்ரூம் கதவு நிலவுல என் தோளைச் சாச்சு, என் கைகளைக் கட்டிக்கிட்டு ரொம்ப ரிலாக்ஸா நின்னேன்.

அவன் மேல அந்தச் சில்லுன தண்ணி கொட்டுறத நான் எமைக்காமப் பாத்தேன்.

தண்ணி அவனோட கருப்பான உடம்புல பட்டுத் தெறிச்சுது.

"தண்ணி சில்லுனு இருக்கா?"

"இல்ல பவி, சூப்பரா இருக்கு."

"நல்லாத் தேய்ச்சுக் குளி."

"என் முதுகுல தேய்ச்சு விடுறியா பவி?"

"அடி வாங்கிடுவ. நீயே தேய்ச்சுக்கோ."

நான் அவனைச் சீண்டிக்கிட்டே அவனோட உடம்பை ரசிச்சேன்.

தண்ணி அவனோட நெஞ்சுல பட்டு, அவனோட வயித்து வழியா வழிஞ்சு கீழ போச்சு.

நேரா அவனோட அந்த ராட்சசத் தடி மேல தண்ணி விழுந்து தெறிக்குற காட்சி...

அது என் கண்ணுக்கு அவ்ளோ ஒரு போதையா இருந்துச்சு.

அவன் தன்னோட கைகளால அந்த உறுப்பைத் தேய்ச்சுக் கழுவுனான்.

அவன் அதைப் பிடிச்சு ஆட்டும்போது, என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு சுருசுருப்பு ஓடிச்சு.

கேக்க என்னவோ இது அசிங்கமா இருக்கும், ஆனா என்னை அவ்ளோ ஈர்க்குற ஒரு காட்சியா அது இருந்துச்சு.

என் கண்கள்ல ஒரு விவரிக்க முடியாத வெறி இருந்துச்சு.

தண்ணி அவனோட கண் இமைகள்ல பட்டுச் சொட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் ஷவர் கீழ நின்னுகிட்டே தன் தலையைச் சிலுப்புனான்.

அவன் கண்கள் நேரா என் முகத்தைப் பாத்துச்சு.

நான் வாசல்ல நின்னு என் புடவை முந்தானையைச் சரி பண்ணிக்கிட்டு நின்னதை அவன் ரொம்ப ரசிச்சான்.

"பவி..." னு அவன் தண்ணிச் சத்தத்துக்கு நடுவுல கூப்பிட்டான்.

"என்ன?"

"நீயும் வர்றியா?"

அவன் ஒரு கையை என் பக்கம் நீட்டி என்னைக் கூப்பிட்டான்.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டுப் புன்னகைச்சேன்.

"நான் எதுக்கு வரணும்?"

"வா பவி, சேந்து குளிக்கலாம்."

"போடா லூசு."

"வா பவி, தண்ணி ரொம்ப இதமா இருக்கு."

"நான் வர மாட்டேன்."

நான் என் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டி மறுத்தேன்.

"ஏன் பவி?"

"என் புடவை நனைஞ்சுடும்டா."

"நனைஞ்சா என்ன பவி? கழட்டிப் போட்டுடலாம்."

"வாயை மூடு. நான் அவ்ளோ நேரம் கஷ்டப்பட்டு இந்தச் புடவையைக் கட்டியிருக்கேன்."

நான் என்னோட புடவையோட மடிப்புகளைக் கையால தடவி விட்டுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"இப்போ தண்ணியில வந்தா எல்லாம் வீணாகிடும்."

"பரவால்ல பவி, நீ வா."

"நீ மூடிட்டு குளிடா."

நான் என்னோட எல்லையை ரொம்பத் தெளிவா வச்சுக்கிட்டேன்.

எனக்கு அவனோட நனையுறதை விட, அவனைப் பாக்குறது ரொம்பத் த்ரில்லா இருந்துச்சு.

"நீ வர்றியா இல்லையா பவி?"

"நான் இங்கயே நின்னு பாக்குறேன், அதுவே எனக்குப் போதும்."

[yazhiniram]

-----------
Part 198:
-----------

"நான் இங்கயே நின்னு பாக்குறேன், அதுவே எனக்குப் போதும்."

நான் கண்டிப்பா, ஆனா முகம் நிறைய ஒரு குறும்பான சிரிப்போட சொன்னேன்.

என் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் அவன் முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.

ஆனா அவன் எதுவும் சொல்லல.

அப்படியே அமைதியாத் திரும்பி நின்னுகிட்டான்.

அவனோட முதுகு இப்போ நேரா என் கண்ணுக்கு முன்னாடி இருந்துச்சு.

ஷவர்ல இருந்து கொட்டுற தண்ணி அவனோட தோள்பட்டையில பட்டுத் தெறிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தத் தண்ணி அவனோட முதுகு வழியா வழிஞ்சு கீழ எறங்குறதை நான் ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

அவன் கையில ஒரு சோப்பை எடுத்துக்கிட்டான்.

அதை வச்சு அவனோட கைகள்ல தேய்க்க ஆரம்பிச்சான்.

நான் அந்த கதவு நிலையில சாஞ்சு நின்னுகிட்டு, என்னோட புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

திடீர்னு அவன் கையில சோப்போட என் பக்கம் லேசாத் திரும்புனான்.

அவன் முகத்துல ஒரு சின்னக் கொழந்தை மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷன்.

"பவி..." னு ரொம்ப மெதுவா முனகுனான்.

"என்ன?" னு நான் லேசாப் புருவத்தைத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

"முதுகுல கொஞ்சம் சோப்புப் போட்டு விடுறியா?" னு அவன் கேட்டான்.

நான் என் கண்களை லேசா விரிச்சேன்.

"ஏன்? உனக்குக் கை எட்டாதா?" னு நான் கிண்டலா கேட்டேன்.

"சரியா எட்டல பவி."

"ப்ளீஸ்... நீயே கொஞ்சம் தேய்ச்சு விடு."

அவன் கையில சோப்பை நீட்டிக்கிட்டுப் பரிதாபமாகக் கேட்டான்.

அந்த செகண்ட், என் மனசுல ஒரு மின்னல் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய கேள்வி எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் கார்த்திக்கைக் கல்யாணம் பண்ணி இத்தனை வருஷம் ஆகுது.

என்னைக்காவது ஒரு நாள் நான் என் புருஷனுக்கு முதுகுல சோப்புப் போட்டு விட்டுருக்கேனா?

இல்ல... அவர் தான் என்னைக்காவது என்கிட்ட அப்படி கேட்டுருக்காரா?

கண்டிப்பா இல்ல.

எங்க கல்யாண வாழ்க்கையில அப்படி ஒரு அன்யோன்யமான தருணம் நடந்ததே கிடையாது.

அவர் எப்பவும் அவசர அவசரமாக் குளிச்சுட்டு ஆபிஸ் ஓடுறதுல தான் குறியா இருப்பாரு.

ஆனா இப்போ...

என் வீட்டு பாத்ரூம்க்குள்ள, ஒரு வாட்ச்மேன் அம்மணமா நின்னுக்கிட்டு எனக்குக் கட்டளை போடுறான்.

என் கைகளால அவனுக்குச் சோப்புப் போட்டு விடச் சொல்றான்.

இது எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத த்ரில்லைக் கொடுத்துச்சு.

ஒரு பக்கம் தப்புனு மூளை சொன்னாலும், அந்தத் தப்புல இருக்கிற சுவாரஸ்யம் என்னைக் கட்டிப் போட்டுச்சு.

எவ்வளவோ பண்ணிட்டோம் ஆல்ரெடி, இதுல என்ன ஆக போகுதுனு தோணுச்சு,

நான் யோசிச்சுக்கிட்டே நின்னதைப் பாத்து அவன் மறுபடியும் கூப்பிட்டான்.

"பவி... என்ன யோசிக்கிற?"

"ஒன்னும் இல்ல..."

"அப்புறம் ஏன் அமைதியா நிக்கிற?"

"நான் உள்ள வரணுமா?"

"ஆமா, வந்து கொஞ்சம் தேய்ச்சு விடு பவி."

"நோ... எனக்குப் புடவை நனைஞ்சுடும்."

"நனையாமத் தேய்ச்சு விடு."

"முடியாதுடா."

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக..."

"நீ ரொம்பப் பண்ற பிரகாஷ்."

"ஒரே ஒரு நிமிஷம் தான் பவி."

"என் முதுகுக்குத் தேய்ச்சு விட்டுட்டு நீ வெளிய போயிடு."

"சத்தியமா?"

"சத்தியமா."

அவன் கெஞ்சுறதைப் பாக்கப் பாக்க என் மனசு லேசாத் திருப்தி அடைஞ்சுது.

என் புருஷன் என்கிட்டக் கேக்காத ஒரு உரிமையை, இவன் இவ்ளோ ஆசையாக் கேக்குறான்.

நான் மெதுவா ஒரு ஆழமான மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிய விட்டேன்.

என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு ஈரமாவுறாத நான் உணர்ந்தேன்.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தத் தயக்கத்தை, அந்தத் த்ரில் ஜெயிச்சுடுச்சு.

"சரி... குடு அந்தச் சோப்பை."

நான் ஒரு முடிவோட சொல்லிட்டு, என் கால்களை முன்னாடி எடுத்து வச்சேன்.

அந்தப் பாத்ரூம் டைல்ஸ் மேல காலெடுத்து வச்சேன்.

அந்தச் சில்லுன டைல்ஸ் என் பாதத்துல பட்டதும் ஒரு லேசான கூச்சம்.

நான் ரொம்ப ஜாக்கிரதையா, அந்த ஷவர் தண்ணி என் மேல பட்டுடாத மாதிரி ஓரமா நின்னேன்.

அவன் கையில இருந்து அந்தச் சோப்பை வாங்கினேன்.

நான் வாங்கும்போதே என் கையில இருந்த வளையல்கள் லேசா ஒன்னோடு ஒன்னு உரசிக் 'க்ளிக் க்ளிக்'னு சத்தம் போட்டுச்சு.

அந்தச் சத்தம் பாத்ரூம்க்குள்ள ரொம்ப அழகா எதிரொலிச்சுது.

அவன் மறுபடியும் ஷவரைப் பாத்துத் திரும்பி நின்னுகிட்டான்.

அவனோட அந்த கருப்பான முதுகு என் கண்ணுக்கு முன்னாடி இருந்துச்சு.

நான் சோப்பை என் ரெண்டு கைகளுக்கும் நடுவுல வச்சு லேசாகத் தேய்ச்சேன்.

சோப்பு நுரை என் கைகள்ல வந்ததும், என் வலது கையை மெதுவா அவனோட முதுகுல வச்சேன்.

என் சாஃப்ட்டான கைகள் அவனோட சருமத்துல பட்ட அந்த செகண்ட்...

அவன் உடம்பு லேசா ஒரு ஜெர்க் ஆனதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் சோப்பை வச்சு அவனோட தோள்பட்டையில தேய்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவனோட சதை அவ்ளோ உறுதியா, முறுக்கேறி இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவனோட முதுகுப் பகுதி பூரா சோப்பைத் தேய்ச்சேன்.

அந்தச் சோப்போட வாசனையும், அவனோட உடம்புல இருந்து வர்ற ஒரு விதமான ஆம்பளை வாசனையும் ஒன்னாச் சேர்ந்து என் நாசியைத் துளைச்சுது.

அந்த வாசனை என் மூளைக்குள்ள ஒரு விதமான கிறக்கத்தை ஏத்துச்சு.

என் கைகள் அவனோட முதுகுல மேலயும் கீழயுமா வழுக்கிக்கிட்டுப் போச்சு.

அவனோட ஒவ்வொரு தசைக்கும் நான் சோப்புப் போட்டு மசாஜ் பண்ற மாதிரித் தேய்ச்சு விட்டேன்.

இந்தத் தொடுதல் எனக்குள்ள என்னென்னமோ பண்ணுச்சு.

நான் இப்போ தான் அந்த இடத்த ரொம்ப வழுவழுனு க்ளீன் பண்ணி வச்சுருந்தேன்.

என் கைகள் அவனோட முதுகுல உரச உரச...

என் பாவாடைக்கு அடியில, அந்த வழுவழுப்பான புண்டை சட்டுனு ஒரு துடிப்புத் துடிச்சுது.

ஒரு புது ஜூஸ் சுரந்து என் தொடை இடுக்குல லேசா இறங்குறதை நான் உணர்ந்தேன்.

"பவி..."

அவன் ரொம்ப ஹஸ்கியா முனகுனான்.

"என்ன?"

"உன் கை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா இருக்கு."

நான் லேசாச் சிரிச்சேன்.

"சும்மாப் பேசாம இரு."

"நிஜமாத் தான்."

"உன் கை படும்போதே என் உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி ஆகுது."

"நான் சும்மாச் சோப்புத் தான்டா போடுறேன்."

"அதுவே எனக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு பவி."

நான் அவனோட முதுகுல ஒரு செல்லமான அடி அடிச்சேன்.

"போதும், சோப்புப் போட்டாச்சு. நான் போறேன்."

நான் திரும்பப் போனேன்.

"ஏய்... இரு பவி."

அவன் டக்குனு என் கையைப் பிடிச்சான்.

"என்ன இப்போ?"

"முன்னாடி..."

அவன் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுப்பான குரல்ல சொன்னான்.

"முன்னாடி என்ன?"

"முன்னாடி நெஞ்சுலயும் கொஞ்சம் தேய்ச்சு விடு பவி."

நான் என் கண்களை லேசா விரிச்சேன்.

"அது தான் உனக்குக் கை எட்டுமே. நீயே தேய்ச்சுக்கலாம்ல?"

"ஆனா நீ தேய்ச்சு விடுற சுகம் வராது பவி."

"நான் வர மாட்டேன்."

"ப்ளீஸ் பவி..."

அவன் சொல்லிக்கிட்டே மெதுவா என் பக்கம் திரும்புனான்.

இப்போ அவனோட முகம் நேரா என்னைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த ஷவர் தண்ணி அவனோட நெஞ்சுல பட்டுத் தெறிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"கொஞ்சம் தேய்ச்சு விடு பவி..." னு அவன் கெஞ்சுற மாதிரி முகம் வச்சான்.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் உடம்பு அவனைக் தொடணும்னு தான் தவிச்சுது.

"சரி... சும்மா நில்லு."

நான் என் கைகள்ல இருந்த சோப்பை வச்சு அவனோட நெஞ்சுல தேய்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவனோட நெஞ்சு முடிக்கு நடுவுல என் விரல்கள் நுழைஞ்சு வழுக்கிக்கிட்டுப் போச்சு.

நான் தேய்க்கத் தேய்க்க, அவன் சுகமா மூச்சை உள்ளிழுத்து விட்டான்.

"ஹ்ம்ம்..." னு அவனோட தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு முனகல் சத்தம் வந்துச்சு.

அவன் நெஞ்சுல பட்டுத் தெறிக்கிற தண்ணித் துளிகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமா என் மேல பட ஆரம்பிச்சுது.

நான் தள்ளி நின்னுருந்தாலும், அந்தச் சின்னச் சின்னத் துளிகள் என் சாரீ  மேல விழுந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துலயே என் புடவையோட முன் பக்கம் லேசாக நனைய ஆரம்பிச்சுது.

அந்த காட்டன் புடவை தண்ணி பட்டதும் அப்படியே என்னோட உடம்போட ஒட்டிக்கிச்சு.

என் முலைகள் இருக்கிற இடம் லேசாக நனைஞ்சு, துணி உள்ள இழுத்துக்குச்சு.

அந்த ஈரமான துணி வழியா, நான் உள்ள போட்டுருந்த பிராவோட ஷேப் அப்படியே அப்பட்டமா வெளிய தெரிஞ்சுது.

ஈரமான துணி பட்டதும், என் காம்புகள் சட்டுனு விறைச்சுப் போச்சு.

பிரா துணியையும் தாண்டி என் காம்புகள் ரெண்டும் சின்னக் கல் மாதிரித் துருத்திக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அவனோட பார்வை டக்குனு என் நெஞ்சுப் பக்கம் போச்சு.

என் காம்புகள் நிக்கிறதை அவன் பாத்துட்டான்.

"பவி..." னு அவன் குரல் இன்னும் உடைஞ்சு போச்சு.

"என்ன?"

"நீ நனைஞ்சுட்ட..."

"எல்லாம் உன்னால தான். நான் அப்போவே சொன்னேன்ல?"

"ஆனா நனைஞ்சதும் நீ இன்னும் அழகா இருக்க பவி."

"அங்க பாக்காதடா."

"என்னால முடில பவி."

"உன் முலை ரெண்டும் அப்படியே புடவைக்கு வெளிய முட்டிக்கிட்டு நிக்குது."

"சும்மா இரு பிரகாஷ்."

நான் என்னைக் கோபமாத் திட்டிக்கிட்டாலும், எனக்குள்ள ஒரு வெக்கமான சந்தோஷம் இருந்துச்சு.

என் புடவை நனைஞ்சு என் காம்புகள் தெரியுறதை நான் பெருசா எடுத்துக்கல.

அதுக்குக் காரணம், நான் இப்போ ஒரு வித்தியாசமான போதையில மிதந்துகிட்டு இருந்தேன்.

நான் அவனோட நெஞ்சுல இருந்து மெதுவா என் கைகளைக் கீழ இறக்குனேன்.

அவனோட வயிறு வரைக்கும் சோப்பைத் தடவினேன்.

என் விரல்கள் அவனோட தொப்புள் குழி கிட்ட உரசுனப்போ, அவன் லேசாச் சிலிர்த்தான்.

என் கைகள் இன்னும் கீழ இறங்குச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு திக் திக் உணர்வு.

நான் என்ன பண்ணப் போறேன்னு எனக்கே கொஞ்சம் பயமா இருந்துச்சு.

ஆனா அந்தப் பயத்தை விட, அந்த ஆசை ரொம்பப் பெருசா இருந்துச்சு.

என் சோப்புப் போட்ட வழுவழுப்பான கைகள் அவனோட அடிவயிற்றைக் கடந்துச்சு.

நேரா... அவனோட அந்த முரட்டு சுன்னிய தேடிப் போச்சு.

என் கைகள், அவனோட அந்த ராட்சசத் தடியை அப்படியே மொத்தமாக் கவ்விப் பிடிச்சுது.

நான் பிடிச்ச அந்த செகண்ட்...

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..." னு அவன் வாயில இருந்து ஒரு பெரிய சீறல் சத்தம் வந்துச்சு.

அவன் சுன்னி என் கைக்குள்ள அப்படியே ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி ஹார்டா இருந்துச்சு.

நான் என் கைகள்ல இருந்த சோப்பு நுரையோட, அந்தத் தடியை மேலயும் கீழயுமாத் தடவ ஆரம்பிச்சேன்.

அது சூடா, நரம்புகள் புடைச்சுப் போய் இருந்துச்சு.

நான் கீழ இருந்து மேல வரைக்கும், அந்த வழுவழுப்பான சோப்போட சேர்த்து அதைக் கசக்கித் தேய்ச்சேன்.

என் கைக்குள்ள அது அப்படியே சுண்டிச் சுண்டித் துடிச்சுது.

ஒவ்வொரு தடவை நான் மேல இழுக்கும்போதும், அவன் ஒரு சுகமான முனகலோட என் முகத்தைப் பாத்தான்.

நான் என் பாத்ரூம்க்குள்ள நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.

என் வீட்டுக்குள்ள, ஒரு வாட்ச்மேனோட சுன்னிய கையில பிடிச்சுச் சோப்புப் போட்டுத் தேய்ச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்.

இந்த நிலைமைய நான் கனவுல கூட நினைச்சுப் பாத்தது இல்ல.

என் புருஷனோடத கூட நான் இவ்வளவு அக்கறையா, ஆசையாத் தொட்டது கிடையாது.

ஆனா இப்போ வேற ஒரு ஆம்பளையோட தடியை என் கைகள்ல வச்சு விளையாடிக்கிட்டு இருக்கேன்.

இந்த விஷயம் என்னை அப்படியே பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் ஒரு மாதிரி ஜிவ்வுனு இழுத்துச்சு.

நான் இப்போதான் ஷேவ் பண்ணி வழுவழுனு வச்சுருக்கிற என் புண்டை...

அது இப்போ ஒரு எரிமலையா வெடிக்கிற மாதிரித் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள இருந்து ஒரு அடர்த்தியான ஜூஸ் லீக் ஆகுறதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

அது ரொம்பச் சூடா, பிசுபிசுனு என் தொடை இடுக்குல வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கால்கள் லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

"பவி..."

"என்னடா?"

"உன் கை பட்டதும் எனக்கு என்னமோ பண்ணுது."

"சும்மா நில்லு."

"நீ இப்படிச் சோப்புப் போட்டுத் தேய்ச்சா என்னால கன்ட்ரோல் பண்ண முடியாது பவி."

"பண்ண முடியலனா என்ன பண்ணுவ?"

நான் ஒரு திருட்டுத்தனமான சிரிப்போட அவனைக் கேட்டேன்.

"எனக்கு என்னவோ ஆகுதுடி."

"என்ன ஆனாழும் பரவால்ல, நீ தேய்ச்சு விடு பவி."

"இது ரொம்பச் சுகமா இருக்கு."

"உன் கை அவ்ளோ வழுவழுனு இருக்கு."

நான் அவனோட அந்த மொட்டுப் பகுதியில சோப்பை வச்சு லேசா வட்டமாத் தேய்ச்சேன்.

"ஆஆஹ்... பவி..." னு அவன் தலையைப் பின்னாடி சாய்ச்சுக்கிட்டான்.

அவனோட அந்த முனகல் சத்தம் என் காதுல தேன் மாதிரிப் பாய்ஞ்சுது.

நான் என் கைகளை இன்னும் கொஞ்சம் வேகமா முன்னும் பின்னுமா ஆட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

அந்தத் தண்ணிக்கு நடுவுல, என்னோட வளையல் சத்தமும், அவனோட முனகல் சத்தமும் அந்தப் பாத்ரூம் பூரா எதிரொலிச்சுது.

நான் என் கீழ் உதட்டைப் பற்களால ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டு, அவன் தடியை என் கைக்குள்ள வச்சுப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருந்தேன்.

[yazhiniram]

-----------
Part 199:
-----------

நான் என் கீழ் உதட்டைப் பற்களால ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டு, அவன் தடியை என் கைக்குள்ள வச்சுப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருந்தேன்.

சோப்பு நுரையோட சேர்த்து அதை மேலயும் கீழயுமாத் தடவும்போது எனக்குள்ள என்னென்னமோ நடந்துச்சு.

அவனோட முனகல் சத்தம் பாத்ரூம்க்குள்ள மெதுவா கேட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஒரு வழியா அதை நல்லாத் தேய்ச்சு க்ளீன் பண்ணேன்.

என் கை சட்டுனு அங்க இருந்து விலகுச்சு.

"திரும்பு டா..." னு நான் மெதுவா, ஆனா கொஞ்சம் அதிகாரமாச் சொன்னேன்.

அவன் முகம் கொழப்பமா என்னைப் பாத்துச்சு.

அவன் கண்கள்ல ஒரு கேள்விக்குறி இருந்துச்சு.

"திரும்பவா? ஏன் பவி?" னு அவன் முனகுனான்.

"இப்போ தான முதுகுல தேய்ச்சு விட்ட?"

"முன்னாடி கூட முடிஞ்சுதுல?"

"அப்புறம் ஏன் திரும்பச் சொல்ற?"

அவன் லேசாக் கண்ணைச் சுருக்கிக் கேட்டான்.

நான் அவனை ஒரு பார்வை பாத்தேன்.

"நான் சொன்னாத் திரும்பு. கேள்வி கேக்காத."

"எதுக்குனு நான் சொல்லணுமா உனக்கு?"

நான் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டாச் சொன்னேன்.

அவன் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "சரிங்க மேடம், நீ என்ன சொன்னாலும் எனக்கு ஓகே தான்" னு சொன்னான்.

சொல்லிட்டு மெதுவா எனக்கு முதுகு காட்டித் திரும்புனான்.

அவனோட முதுகு இப்போ எனக்கு முன்னாடி இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் கையில கொஞ்சம் சோப்ப எடுத்து நல்லா நுரை வர வச்சேன்.

என் கைகள் அவனோட இடுப்புக்குக் கீழ இறங்குச்சு.

அவனோட குண்டிச் சதைகள் மேல என் கையை ரொம்ப மெதுவா வச்சேன்.

அவன் உடம்பு குட்டையா, ரொம்பச் சாதாரணமாத் தான் இருந்துச்சு.

ஆனா அவனோட அந்தப் பின் பகுதி ரொம்ப இறுக்கமா, ஹார்டா இருந்துச்சு.

என் சாஃப்ட்டான கைகள் அந்தச் சதை மேல படும்போது அவனுக்கு ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

அவன் முதுகுத் தண்டு லேசா வளைஞ்சதை நான் பாத்தேன்.

"பவி..." னு அவன் லேசாத் தொண்டைக்குள்ளயே முனகுனான்.

"சும்மா நில்லுடா."

"அசையாம நில்லு."

நான் என் கைகளை வச்சு லேசா மசாஜ் பண்ற மாதிரித் தேய்ச்சேன்.

"உன் கை படும்போது எனக்கு என்னமோ பண்ணுது பவி."

"இந்த மாதிரி சுகத்தை நான் அனுபவிச்சதே இல்ல."

அவன் காதுக்குள்ளயே பேசுற மாதிரி ஹஸ்கியாச் சொன்னான்.

நான் எதையும் கண்டுக்காம அவனோட ரெண்டு குண்டிப் பக்கமும் சோப்புப் போட்டுத் தேய்ச்சேன்.

அந்த உருட்சியான சதை மேல என் கைகள் வழுக்கிக்கிட்டுப் போச்சு.

நான் ரொம்ப உள்ள எல்லாம் கையை விட்டுத் தேய்க்கல.

அந்தச் சதையோட மேல்பகுதியில மட்டும் தான் என் விரல்கள் விளையாண்டுச்சு.

அந்தக் குண்டி இடுக்குல ரொம்ப ஆழமாப் போகாம, மேலோட்டமா க்ளீன் பண்ணேன்.

அந்த வழவழப்பான சோப்பு நுரையோட அவனைத் தேய்ச்சு விடுறது எனக்கே ஒரு புது அனுபவமா இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆசை முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

எனக்கு மூச்சு லேசா வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

அவனோட மூச்சுக்காத்தும் கொஞ்சம் சத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

பாத்ரூம்க்குள்ள அந்தச் சோப்போட வாசனையும், அவனோட வாசனையும் கலந்து என்னை ஏதோ பண்ணுச்சு.

என் தொடைகள் ரெண்டும் ஒன்னோடு ஒன்னு லேசா உரசிக் கிச்சு.

நான் போட்டுருந்த பாவாடைக்கு அடியில என் புண்டை சட்டுனு ஒரு துடிப்புத் துடிச்சுது.

ஒரு புது ஜூஸ் சுரந்து என் தொடை இடுக்குல லேசா இறங்குறதை நான் உணர்ந்தேன்.

"போதும்..." னு சொல்லிட்டு நான் டக்குனு என் கைகளை அவன் மேல இருந்து எடுத்துட்டேன்.

நான் நனைஞ்சுடக் கூடாதுனு கொஞ்சம் பின்னாடி நகர்ந்து நின்னுகிட்டேன்.

பாத்ரூம் சிங்க் கிட்டப் போய், பைப் தொறந்து என் கைகளை நல்லாக் கழுவுனேன்.

என் விரல்கள்ல இருந்த அந்தச் சோப்பு நுரையை எல்லாம் சுத்தமாத் தண்ணியில அலசுனேன்.

என் கைகளைத் தொடச்சுக்கிட்டு மறுபடியும் அவன் பக்கம் திரும்புனேன்.

"போய்த் தண்ணிக்கு அடியில நில்லு..." னு நான் கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னேன்.

"எல்லாத்தையும் க்ளீன் பண்ணு."

அவன் எதுவும் பேசாம ஷவர் தண்ணிக்கு அடியில போய் நின்னான்.

தண்ணி அவனோட உடம்புல பட்டு, அந்தச் சோப்பு நுரையை எல்லாம் அடிச்சுக்கிட்டுப் போச்சு.

நான் ஓரக் கண்ணால அவனைப் பாத்துக்கிட்டே இருந்தேன்.

அவன் தலையைச் சிலுப்பிக்கிட்டே உடம்பைத் தேய்ச்சுக் கழுவுனான்.

முன்னாடி இருந்த நுரையை எல்லாம் தண்ணியில கழுவி விட்டான்.

அவன் முகத்துல வழியுற தண்ணியைத் தன் கைகளால துடைச்சு விட்டான்.

அப்புறம் பின்னாடி திரும்பி, தன் கைகளால அவனோட குண்டிச் சதையை லேசா விரிச்சான்.

தண்ணி உள்ள பட்டு அந்த இடுக்குல இருக்கிற நுரை எல்லாம் க்ளீன் ஆகணும்னு அவன் அப்பிடிப் பண்ணான்.

அவன் அப்பிடி விரிக்கும்போது, அவனோட பின்பக்க ஓட்டை என் கண்ணுல பட்டுச்சு.

நான் சட்டுனு என் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

எனக்கு அப்படியே தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

என் கன்னம் ரெண்டும் செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போச்சு.

"டேய்... என்ன பண்ற?" னு நான் லேசாச் சத்தம் போட்டேன்.

"க்ளீன் பண்றேன் பவி..." னு அவன் கேஷுவலாப் பதில் சொன்னான்.

"நீ தான சுத்தமா இருக்கணும்னு சொன்ன?"

"அதான் தண்ணி விட்டு நல்லாக் கழுவுறேன்."

அவன் வார்த்தையில ஒரு குறும்பு ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டே, "சீக்கிரம் கழுவுடா" னு சொன்னேன்.

அவன் சத்தமாச் சிரிச்சான்.

"சிரிப்பு வேற வருதா உனக்கு?"

"முடிஞ்சுது பவி."

"எல்லாம் சுத்தமாப் பளபளனு ஆயிடுச்சு."

அவன் ஷவர் நாப்பைத் திருகித் தண்ணியை ஆஃப் பண்ணான்.

திடீர்னு அந்தப் பாத்ரூம்க்குள்ள ஒரு அமைதி வந்துச்சு.

தண்ணி கொட்டுற சத்தம் நின்னுருச்சு.

ஆனா அவனோட உடம்புல இருந்து சொட்டுச் சொட்டாத் தண்ணி கீழ டைல்ஸ்ல விழற சத்தம் மட்டும் கேட்டுச்சு.

'டப்... டப்...' னு சத்தம் ரொம்பக் கிளியராக் கேட்டுச்சு.

"புல்லா குளிச்சிட்டியா?" னு நான் பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

"பளிச்சுனு இருக்கேன் பவி."

"நீயே வேணா செக் பண்ணிப் பாரு."

"எங்கயாவது அழுக்கு இருக்கானு பாரு."

அவன் என்னைப் பாத்து ஒரு சிரிப்புச் சிரிச்சான்.

அவனோட உடம்புல ஒரு துளி சோப்பு கூட இல்ல.

அந்த உடம்பு இப்போ ரொம்பச் சுத்தமா, சோப்பு வாசனையா நின்னுகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவனை ஒரு பார்வையாலயே ஸ்கேன் பண்ணேன்.

நான் அங்க செல்ஃப்ல இருந்த ஒரு புது டவலை எடுத்தேன்.

ரொம்ப மென்மையான, பிங்க் கலர் டவல் அது.

நான் எதுவுமே பேசாம, அந்த டவலை அவன்கிட்ட நீட்டுனேன்.

அவன் என் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே அதை வாங்குனான்.

அவனோட பார்வை என் முகத்தை விட்டு ஒரு செகண்ட் கூட விலகவே இல்ல.

நான் அந்தப் பாத்ரூம் மரக் கதவோட நிலையில சாஞ்சு நின்னுகிட்டு அவனை ரசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவன் டவலை வச்சு முதல்ல அவனோட முகத்தைத் தொடைச்சான்.

அப்புறம் தலைமுடியை லேசாக் துவட்டிக்கிட்டான்.

தண்ணித் துளிகள் அவன் தலைமுடியில இருந்து தெறிச்சு விழுந்துச்சு.

அவனோட நெஞ்சு, கை, கால்னு எல்லா எடத்துலயும் ஈரத்தைத் தொடைச்சான்.

நான் என் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கக் கட்டிக்கிட்டு அவனையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

என் புடவையோட முன் பக்கம் லேசாக நனைஞ்சு இருந்துச்சு.

அந்த ஈரத்துல என் முலைகள் ரொம்ப எடுப்பா, காம்புகள் துருத்திக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அவன் அதை ரொம்ப ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டே தன் உடம்பைத் தொடைச்சான்.

அவன் உடம்புல தண்ணித் துளிகள் கொஞ்சம் கூட இல்லாமத் தொடைச்சு முடிச்சான்.

இப்போ அவன் டவலை இடுப்புல கட்டுவான்னு தான் நான் நெனச்சேன்.

ஆனா அவன் அப்படிப் பண்ணல.

அவன் ரொம்பக் கேஷுவலா, அந்த டவலை அப்படியே மடிச்சு அவனோட தோள்பட்டையில போட்டுக்கிட்டான்.

அவனோட இடுப்புல எந்த ஒரு துணியும் இல்ல.

அவன் முழு அம்மணமா எனக்கு முன்னாடி நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

அவனோட அந்த ராட்சச சுன்னி, எந்த ஒரு மறைப்பும் இல்லாம நேரா என்னைப் பாத்து நீட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அது இப்போவும் துடிச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப ஹார்டா ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி நின்னது.

அது காத்துல லேசா மேலயும் கீழயுமா ஆடுறதப் பாக்கவே எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

எனக்கு ஒரு பக்கம் சிரிப்பாவும், இன்னொரு பக்கம் ரொம்பத் த்ரில்லாவும் இருந்துச்சு.

நான் என் பார்வையை அங்க இருந்து எடுக்காமலே, கொஞ்சம் குறும்பாக் கேட்டேன்.

"என்ன அது... அவ்ளோ கோபமா என்னையே பாத்துக்கிட்டு நிக்குது?"

நான் கேட்ட விதத்துல ஒரு சிரிப்பும் விளையாட்டுத்தனமும் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

அவன் என் கேள்வியக் கேட்டு சிரிச்சான்.

"அது உன் மேல கோபத்துல இல்ல பவி..."

"உன் மேல இருக்கிற ஆசையில அப்படி நிக்குது."

அவன் நக்கலா, ஆனா ஆசையோட பதில் சொன்னான்.

"ஆசையா? இதுக்குத் தனியா ஆசை வேற இருக்கா?"

நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கிக்கிட்டுக் கேட்டேன்.

"பின்ன? உன்னைப் பாத்ததும் அதுக்கு உசுரு வந்துருச்சு."

"காலையில இருந்து அது படாத பாடு படுது."

"இப்போ நீ உன் கையால சோப்புப் போட்டு விட்டதுல அது ரொம்ப குஷியாகிடுச்சு."

அவன் சொல்லும்போது அவன் கண்கள்ல ஒரு கள்ளத்தனம் இருந்துச்சு.

"ஆனா குளியல் முடிஞ்சிருச்சுல... அப்புறம் ஏன் இன்னும் அப்படியே நிக்குது?"

நான் வேணும்னே எதுவும் தெரியாத மாதிரி பேச்சை இழுத்தேன்.

"அதுகிட்ட சொல்லு... கொஞ்சம் அடங்கி இருக்கச் சொல்லு."

நான் என் ஆள்காட்டி விரலை நீட்டிச் செல்லமா மிரட்டுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

அவன் தன் கைகளை ரெண்டையும் தூக்கிச் சரண்டர் ஆகுற மாதிரிப் போஸ் கொடுத்தான்.

"சத்தியமா அது இப்போ என் பேச்சைக் கேக்க மாட்டேங்குது பவி."

"உன் வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சதுல இருந்து அது என் கண்ட்ரோல்லயே இல்ல."

"அதுக்கு உன் முகத்தைப் பாத்ததும் ஒரே சந்தோஷம்."

"நீயே அதப் பாத்து ஏதாச்சும் சொல்லிக் கண்ட்ரோல் பண்ணு."

அவன் இப்டிச் சொல்லும்போது எனக்குள்ள சிரிப்பு முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

"லூசு... நான் சொன்னா அது கேக்குமா?"

நான் லேசாச் சிணுங்குனேன்.

என் புடவை முந்தானையை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"கண்டிப்பாக் கேக்கும் பவி."

"அது இப்போ முழுசா உன் கன்ட்ரோல்ல தான் இருக்கு."

"நீ நினைச்சா அத என்ன வேணா செய்யலாம்."

"நீ நினைச்சா அத இன்னும் கொஞ்சம் உசுப்பேத்தலாம்."

"எல்லாமே உன் கைல தான் இருக்கு."

அவன் வார்த்தைகள்ல ஒரு ஆச, அதுல ஒரு தவிப்பு இருந்துச்சு.

ஆனா அவனோட அந்தத் தவிப்பு ரொம்ப அழகா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அவன் என்னை எவ்ளோ அழகா அவனோட வழிக்குக் கொண்டு வரான்னு பாக்கப் பிரமிப்பா இருந்துச்சு.

"ரொம்பத் தான் பேசுற..."

"அதுக்கு அவ்ளோலாம் முக்கியத்துவம் கொடுக்க முடியாது."

நான் என் முகத்தை லேசாத் திருப்பிக்கிட்டு, ஒரு மிதப்போட சொன்னேன்.

அவன் என்னைப் பாத்து லேசா ஒரு கண் சிமிட்டினான்.

"நீ முக்கியத்துவம் கொடுக்கலனாலும் பரவால்ல பவி."

"அது உனக்காக எவ்ளோ நேரம் வேணாலும் இப்படித் காத்துக்கிட்டு நிக்கும்."

அவனோட அந்தப் பதில் என்னை அப்படியே ஒரு கிறக்கத்துல தள்ளுச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு பெருமை.

அவன் சொல்றது நூறு சதவீதம் உண்மை தான்.

என்னைச் சுத்தி எவ்ளோ டீசண்டான ஒரு வீடு.

பகல்ல என் புருஷன் ஆபிஸ் போன நேரம்.

இந்த பளபளனு இருக்குற டைல்ஸ் தரைல, ஒரு ஆம்பளை எந்தத் துணியும் இல்லாம எனக்காகச் சுத்தமா நிக்கிறான்.

நான் சொன்ன ஒரே காரணத்துக்காகத் தன் உடம்பை தேய்ச்சுக் கழுவிக்கிட்டு என் முன்னாடி வந்து நிக்கிறான்.

அந்த முரட்டுத் தடி என்னைப் பாத்துத் துடிக்குது.

இந்தக் காட்சியே என்னைப் பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு.

என் வாய்க்குள்ள எச்சில் ஊறுறதை நான் உணர்ந்தேன்.

என் புண்டை ஆட்டோமேட்டிக்கா ஒரு துடிப்புத் துடிச்சுது.

நான் போட்டுருக்கிற ஜட்டி இப்போ மொத்தமா நனைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

என் புண்டை, முலை, ஒவ்வொரு இடமும் எல்லாம் அவனோட அந்தத் தொடுதலுக்காகக் கெஞ்சுச்சு.

நான் என் பார்வையை மெதுவா அவனோட அந்த ராட்சச சசுன்னில இருந்து மேல கொண்டு வந்தேன்.

அவனோட அடிவயிறு, அந்த நெஞ்சு முடி, அவனோட கழுத்துனு கடந்து நேரா அவனோட கண்ணைப் பாத்தேன்.

அவனோட கண்கள் ரொம்பத் தீர்க்கமா என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்த ஒரு வார்த்தையும் இப்போ இல்ல.

அந்தப் பாத்ரூம் பூரா ஒரு அமைதி நிறைஞ்சுருந்துச்சு.

ஆனா அந்தப் பார்வையில அவ்வளவு ஒரு தவிப்பு, ஒரு பசி இருந்துச்சு.

என் உடம்பு கேக்குறது அவனுக்குப் புரிஞ்சுருச்சு.

அவனோட உடம்பு கேக்குறதை நான் நல்லாவே உணர்ந்துட்டேன்.

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முகம் ஒரு லேசான வெக்கத்துல சிவந்து இருந்துச்சு.

ஒரு வார்த்தை கூட நான் சொல்லல.

நான் மெதுவாத் திரும்பி, அந்தப் பாத்ரூம் வாசலை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

என் புடவையோட முன் பக்கம் ரொம்ப லேசாக நனைஞ்சு இருந்துச்சு.

அது என் மார்புலயும், இடுப்புலயும் ரொம்ப இறுக்கமா ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் நடக்கும்போது என் இடுப்பு வளைவுகள் முன்னும் பின்னுமா ரொம்ப நேர்த்தியா ஆடுறது எனக்கே தெரிஞ்சுது.

என் முந்தானை காத்துல லேசாப் பறந்துச்சு.

நான் நேரா அந்த ஹாலைக் கடந்து மாஸ்டர் பெட்ரூம் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் நடையில ஒரு மிதப்பு, ஒரு கிறக்கம் இருந்துச்சு.

என் பின்னால, ஈரமான பாதங்கள் தரைல படுற 'சப் சப்'ங்குற சத்தம் கேட்டுச்சு.

பிரகாஷ் எந்தக் கேள்வியும் கேக்காம என் பின்னாடியே வந்துகிட்டு இருந்தான்.

அவனோட மூச்சுச் சத்தம் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி ரொம்பக் கிளியராக் கேட்டுச்சு.

அவனோட அந்தத் தடி அவன் நடக்கும்போது குலுங்குற சத்தம் கூட எனக்குக் கேக்குற மாதிரி ஒரு பிரமை.

நான் ஒரு முறை கூடத் திரும்பிப் பாக்கல.

ஆனா அவன் என்னை முழுசாப் பின்னாடி இருந்து ரசிச்சுக்கிட்டே வர்றான்னு எனக்குத் தெரியும்.

என் மாஸ்டர் பெட்ரூம்க்குள்ள நான் ஒரு வாட்ச்மேனைக் கூட்டிட்டுப் போறேன்.

அதுவும் பட்டப் பகல்ல, என் புருஷன் வேலைக்குப் போயிருக்க நேரத்துல.

எங்க மாஸ்டர் பெட்ரூம் கட்டிலுக்கு அவனை நான் கூட்டிட்டுப் போறேன்.

இந்த நெனப்பு என் நரம்புகள்ல ஒரு விவரிக்க முடியாத த்ரில்லைக் கொடுத்துச்சு.

என் இதயத் துடிப்பு காதுக்குள்ளயே டப் டப்னு அடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா அந்த மாஸ்டர் பெட்ரூம் கதவைத் தொறந்து உள்ள போனேன்.

என் பின்னாடியே அவனும் ரொம்ப அமைதியா உள்ள வந்தான்.






-----------
Part 200:
-----------

என் பின்னாடியே அவனும் ரொம்ப அமைதியா உள்ள வந்தான்.

நான் திரும்பி அந்த மாஸ்டர் பெட்ரூம் கதவைச் சாத்துனேன்.

கதவு லாக் ஆகுற அந்த 'க்ளிக்' சத்தம் ரூம்க்குள்ள கேட்டுச்சு.

இப்போ இந்த நாலு செவுத்துக்குள்ள நானும் அவனும் மட்டும் தான் இருக்கோம்.

எங்களோட பெட்ரூம்க்குள்ள இன்னொரு ஆம்பள முழு அம்மணமா வந்து நிக்கிறான்.

இந்த நெனப்பே எனக்குள்ள ஒரு த்ரில்ல குடுத்துச்சு.

நான் கதவ சாத்துன உடனே ரூம்க்குள்ள ஓடிட்டு இருந்த ஏசியோட காத்து எங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் பட்டுச்சு.

ஏசி ரொம்ப கூலிங்கா இருந்துச்சு.

எனக்கே அந்தச் சில்லுன காத்து பட்டதும் உடம்பு லேசாச் சிலிர்த்துச்சு.

நான் ஏசிய ஆப் பண்ண மறந்துட்டேன். அதான் இவ்ளோ குளிர்.

என் புடவை வேற முன்னாடி கொஞ்சம் நனைஞ்சு போய் இருந்துச்சு.

அந்த ஈரத் துணி மேல ஏசி காத்து பட்டதும் என் காம்புகள் ரெண்டும் மறுபடியும் விறைச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் என்னையவே இப்படிப் பாத்துட்டு இருக்கும்போது, பின்னாடி இருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு.

பிரகாஷ் பல்லு லேசாக் கடிக்கிற சத்தம்.

நான் திரும்பி அவனப் பாத்தேன்.

அவன் முழு அம்மணமா அந்த ஏசி காத்துல நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

அவன் மேல அந்த ஈரத்துண்டு வேற.

தண்ணியில நனைஞ்சு வந்ததால, அவனோட உடம்புல கூஸ்பம்ப்ஸ் வந்திருந்துச்சு.

அவன் கைய ரெண்டையும் நெஞ்சுக்குக் குறுக்கக் கட்டிக்கிட்டு லேசா நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் அப்டி நிக்கிறதப் பாக்க எனக்குச் சிரிப்பா வந்துச்சு.

"என்னடா... குளிருதா?" னு நான் ஒரு குறும்பான சிரிப்போட கேட்டேன்.

அவன் லேசாத் தலைய ஆட்டுனான்.

"ரொம்பக் கூலிங்கா இருக்கு பவி..." னு அவன் பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"பின்ன? ஈர உடம்போட ஏசி ரூம்க்குள்ள வந்தா குளிராதா?"

நான் அவனக் கிண்டல் பண்ணேன்.

அவன் என்னப் பாத்து ஒரு ஏக்கமாப் பாத்தான்.

"நீயும் ஈரமாத் தான இருக்க... உனக்குக் குளிரலயா?" னு அவன் கேட்டான்.

"எனக்கும் குளிரத் தான் செய்யுது..." னு நான் என் தோள லேசாக் குறுக்கிக்கிட்டே சொன்னேன்.

நான் அப்டிச் சொன்னதும் அவன் முகத்துல ஒரு சந்தோஷம் வந்துச்சு.

"வா பவி...  நான் உன்ன கட்டிபிடிச்சுகிட்டா..."

"அப்போ குளிரு தெரியாது..." னு அவன் சொல்லிக்கிட்டே என் பக்கம் ஒரு ஸ்டெப் எடுத்து வச்சான்.

அவன் கைய ரெண்டையும் விரிச்சுக்கிட்டு என்னக் கட்டிப் பிடிக்க வந்தான்.

ஆனா நான் அவன் கிட்ட மாட்டிக்கத் தயாரா இல்ல.

அவன் கிட்ட வரும்போது, நான் டக்குனு அவனோட கைக்கு அடியில குனிஞ்சு நழுவிப் போயிட்டேன்.

அவன் என்னைப் பிடிக்கப் போய், காத்துல கைய வச்சு ஏமாந்து நின்னான்.

நான் கொஞ்சம் தள்ளி நின்னுக்கிட்டு அவனைப் பாத்துச் சிரிச்சேன்.

"ஏய்... என்னடா பண்ற?" னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

அவன் முகம் லேசா ஏமாற்றமா மாறுச்சு.

"குளிருது பவி... ஒரு ஹக் குடு..." னு அவன் கெஞ்சுனான்.

"முடியாதுடா..."

நான் என் ஈரமான முடியப் பின்னாடி தள்ளி விட்டுக்கிட்டே சொன்னேன்.

அவன் மறுபடியும் என் பக்கம் வந்தான்.

இந்த முறை அவன் என்னைக் கட்டிப் பிடிக்க வர்ற மாதிரித் தெரியல.

அவன் முகம் என்னோட முகத்த நோக்கி வந்துச்சு.

அவன் எனக்கு ஒரு கிஸ் குடுக்க ட்ரை பண்ணான்.

அந்தக் குளிருல அவனோட சூடான உதடுகள என் உதட்டோட சேக்கப் பாத்தான்.

ஆனா நான் மறுபடியும் ரொம்பச் சுலபமா விலகிக்கிட்டேன்.

அவன் முகம் மறுபடியும் காத்துல தான் உரசும்.

அவனுக்கு இப்போ ரொம்ப ஏமாற்றமாப் போச்சு.

"என்ன பவி நீ..."

"நான் குளிருல நடுங்கிட்டு இருக்கேன், நீ என்னடானா விளையாடிட்டு இருக்க..." னு அவன் சிணுங்குனான்.

அவன் அம்மணமா நின்னுகிட்டு இப்டிக் கொழந்த மாதிரிச் சிணுங்குறதப் பாக்க எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுருந்துச்சு.

நான் அவனப் பாத்து ஒரு கியூட்டான ஸ்மைல் பண்ணேன்.

"நான் எப்போடா விளையாடுனேன்?"

"நீ தான என்னப் பிடிக்காமக் கோட்டை விட்ட..."

நான் வேணும்னே அவன உசுப்பேத்தி விட்டேன்.

அவன் இப்போ ஒரு முடிவோட என்னப் பாத்தான்.

"இந்த வாட்டி நீ தப்பிக்க முடியாது பவி..." னு சொல்லிக்கிட்டே மறுபடியும் வந்தான்.

நான் அங்க இருந்த டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கிட்ட போய் நின்னேன்.

என் ஈரமான புடவை என் உடம்போட அப்புடியே ஒட்டி இருந்துச்சு.

தலைல வச்சிருந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் அந்த ஏசி காத்துல ரூம் பூராப் பரவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் கண்ணாடியில என்னையே ஒரு தடவ பாத்துக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ ரொம்ப செக்ஸியா இருக்கேன்னு எனக்கே தோணுச்சு.

பிரகாஷ் என்னைப் பாத்துக்கிட்டே கிட்ட வந்தான்.

அவனோட கண்கள் என் மேல ஒரு வெறியோட இருந்துச்சு.

அவன் இந்த முறை என்னைக் கண்டிப்பாப் பிடிச்சிடுவான்னு அவனுக்கு ஒரு நம்பிக்கை.

அவன் என்னக் கட்டிப் பிடிக்கக் கைய விரிச்சுக்கிட்டு வந்தான்.

நான் அசையாம அவனையே பாத்துக்கிட்டு நின்னேன்.

அவன் கை என்னைத் தொடுற அந்த செகண்ட்...

நான் டக்குனு என்னோட முழங்கால மடிச்சு, அப்புடியே கீழ உக்காந்துட்டேன்.

அவன் மறுபடியும் என்னக் கோட்டை விட்டான்.

அவன் என்னக் கட்டிப் பிடிக்கப் போய், மறுபடியும் காத்துல தான் முத்தம் குடுத்தான்.

அவனுக்கு இப்போ நிஜமாவே ஒரு விரக்தி வந்துருச்சு.

"பவி... நீ ரொம்பப் பண்ற..." னு அவன் கோபமாச் சொல்லிக்கிட்டே கீழ பாத்தான்.

ஆனா அவன் கீழ பாத்த அந்த செகண்ட்...

அவனோட அந்த ஏமாற்றம், கோபம் எல்லாம் அப்புடியே காணாமப் போயிடுச்சு.

ஏன்னா, நான் இப்போ அவனுக்கு முன்னாடி முட்டி போட்டு உக்காந்துருந்தேன்.

என் முகம் நேரா அவனோட இடுப்புக்குக் கீழ இருந்துச்சு.

நான் என்னோட ரெண்டு கையையும் என் மடியில வச்சுக்கிட்டு, அப்புடியே அண்ணாந்து அவனப் பாத்தேன்.

என் ஈரமான முடி என் தோள்பட்டை வழியா முன்னாடி விழுந்துருந்துச்சு.

நான் ஒரு கியூட்டான, ஆனா ஒரு திருட்டுத்தனமான பார்வையோட அவனப் பாத்தேன்.

அவன் என்னைக் கீழ உக்காந்துருக்கறதப் பாத்து அப்புடியே நின்னான்.

அவனுக்கு இப்போ எனக்கு முத்தம் வேணாம், ஹக் வேணாம்னு புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் ஏன் இப்டி விளையாடுனேன், ஏன் அவனத் தொட விடலனு அவனுக்கு புரிஞ்சுருச்சு.

நான் அவனோட கிஸ்ஸுக்காக இப்டிப் பண்ணல.

எனக்கு வேணும்னு நெனச்சது அவனோட உதடுகள இல்ல.

அவனோட அந்த சுன்னியத் தான்.

நான் என் பார்வைய மெதுவா அவனோட முகத்துல இருந்து கீழ எறக்குனேன்.

அவனோட இடுப்புப் பகுதிக்கு என் கண்கள் வந்துச்சு.

அங்க...

அவனோட அந்த சுன்னியப் பாத்ததும் எனக்கு ஒரு செகண்ட் ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

பாத்ரூம்ல பாக்கும்போது அது ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி, நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

ஆனா இப்போ...

இந்த ஏசி காத்துல, குளிரு தாங்காம அது அப்புடியே சுருங்கிப் போயிருந்துச்சு.

அது ஒரு எட்டு இன்ச் மான்ஸ்டர் மாதிரி இருந்த எடத்துல, இப்போ குட்டியா, ஒரு நாலு அஞ்சு இன்ச் தான் இருந்துச்சு.

அது அப்புடியே சாஃப்ட்டா, அவனோட தொடைகள் மேல சாஞ்சு கிடந்துச்சு.

அந்தக் குளிருல அவனோட கொட்டைகள் கூட அப்புடியே சுருங்கி, உடம்போட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அதப் பாத்துட்டு எனக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'என்னடா இது, பாத்ரூம்ல என்னைய மிரட்டுன மான்ஸ்டர் இப்போ இப்டிச் சுருண்டு கிடக்கு'னு நெனச்சேன்.

அது பாக்க இப்போ என் புருஷன் கார்த்திக்கோட விறைச்ச சைஸ் மாதிரி தான் இருந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் விறைச்சாதன் இந்த சைஸ், இல்லனா ஒரு ரெண்டு மூணு இன்ச்-தான்.

ஆனா இவனோடது, அந்தக் குளிருல மாட்டிச் சுருங்கி, பயந்து ஒளிஞ்சுக்கிட்ட ஒரு கியூட்டான மான்ஸ்டர் மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு அதப் பாக்கப் பாக்க ரொம்ப ஆசையா வந்துச்சு.

என்னைத் தவிக்க விட்ட அந்த சுன்னி, இப்போ ஒரு குட்டிக் கொழந்த மாதிரிச் சுருங்கிப் போயிருக்கு.

நான் என்னோட ரெண்டு கைகளையும் மெதுவா முன்னாடி கொண்டு போனேன்.

என் விரல்கள் லேசா நடுங்குச்சு.

ஆனா ஒரு வெக்கத்தோட, ஒரு த்ரில்லோட என் கைகள அவனோட அந்த சுன்னி மேல வச்சேன்.

என் மென்மையான விரல்கள் அவனோட அந்த சுருங்குன சுன்னி மேல பட்டதும்...

பிரகாஷ் அப்புடியே ஒரு சுகமான முனகல் குடுத்தான்.

"ஸ்ஸ்ஸ்... பவி..." னு அவன் சத்தம் போடுறது கேட்டுச்சு.

நான் அந்த சுன்னிய என் ரெண்டு கைகளாலயும் அப்புடியே ஏந்திக்கிட்டேன்.

அது என் கைக்குள்ள ரொம்ப சாஃப்ட்டா, பஞ்சு மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த ஏசி காத்துல அதோட தோல் ரொம்பக் கூலிங்கா இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சோப்புப் போட்டுத் தேய்ச்சதால, அதுல இருந்து ஒரு நல்ல சோப்பு வாசம் வந்துச்சு.

அது ஒரு துளி அழுக்கு கூட இல்லாமக் கியூட்டா இருந்துச்சு.

நான் அத என் கைகள்ல வச்சு லேசாப் பிசைஞ்சு குடுத்தேன்.

என் கட்டை விரலால அதோட மொட்டுப் பகுதியில லேசாத் தடவுனேன்.

அந்தச் சில்லுன சுன்னி என் உள்ளங்கையில உரசும்போதெல்லாம் எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் என்னோட முகத்த இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட கொண்டு போனேன்.

அதோட வாசனை என் மூக்குல பட்டுச்சு.

அதுல ஒரு விதமான ஆம்பளை வாசனையும், சோப்பு வாசனையும் கலந்து இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப யோசிக்கல.

என் வீட்ல, என் புருஷன் இல்லாத நேரத்துல, ஒரு வாட்ச்மேனோட சுன்னிய கையில வச்சுருக்கேன்.

அந்தத் த்ரில் என்னை ரொம்பவே கிறங்கடிச்சுது.

நான் என் வாய மெதுவாத் தொறந்தேன்.

என் உதடுகள லேசா விரிச்சேன்.

என் முகத்த முன்னாடி கொண்டு போய், அந்தச் சுருங்குன சுன்னியோட மொட்ட என் உதடுகள்ல வச்சேன்.

அது ரொம்பச் சில்லுனு இருந்துச்சு.

என் உதடுகளோட சூடும், அந்த சுன்னியோட சில்லுன தொடுதலும் ஒரு வித்யாசமான ஃபீல் குடுத்துச்சு.

நான் அத அப்புடியே என் வாய்க்குள்ள மெதுவா உள்ள இழுத்தேன்.

அது சுருங்கி இருந்ததால, ரொம்ப ஈஸியா என்னோட வாய்க்குள்ள போயிடுச்சு.

நான் என் நாக்கால அதோட மொட்ட லேசாத் தடவிப் பாத்தேன்.

அது சாஃப்ட்டா என்னோட நாக்குல உரசுச்சு.

நான் முழுசா அந்த சுன்னிய என் வாய்க்குள்ள வச்சுக்கிட்டேன்.

என்னோட வாய்க்குள்ள இருந்த அந்தச் சூடு, அந்தச் சில்லுன சுன்னி மேல பட்டுச்சு.

அது ஒரு மாயாஜாலம் மாதிரி இருந்துச்சு.

என்னோட எச்சில், என்னோட நாக்கு, என்னோட உதடுகளோட சூடு...

இது மூணும் சேந்து அந்த சுன்னிக்கு ஒரு புது உசுரக் குடுத்துச்சு.

நான் அத என் வாய்க்குள்ள வச்சுக்கிட்டு லேசா உறிஞ்ச ஆரம்பிச்சேன்.

என் நாக்கால அதோட நரம்புகள் மேல சுழட்டிச் சுழட்டி வருடினேன்.

நான் எப்டி வருடினேனோ, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி அந்த சுன்னி ரியாக்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சுது.

அந்தச் சுருங்குன மான்ஸ்டர் இப்போ முழிக்க ஆரம்பிச்சுது.

என் வாய்க்குள்ளயே அது மெதுவா வளர ஆரம்பிச்சத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

அதோட தோல் லேசாத் தடிமனா மாறுச்சு.

அது கொஞ்சம் கொஞ்சமா நீளமாக ஆரம்பிச்சுது.

என் தொண்டைக்குள்ள அது முட்ட ஆரம்பிச்சத நான் உணர்ந்தேன்.

ஒவ்வொரு செகண்டும் அது சைஸ்ல பெருசாகி, ஹார்டா மாறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ஆஆஆஹ்... பவி..." னு பிரகாஷ் என்னோட தலைமுடிய பிடிச்சுக்கிட்டு முனகுனான்.

அவன் உடம்பு அப்புடியே விறைச்சுப் போச்சு.

நான் அவனோட தடியை என் வாய்க்குள்ளயே வச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒரு சில செகண்டுகள்ல...

அந்தக் கியூட்டான குட்டி சுன்னி, மறுபடியும் அதோட பழைய முரட்டு சைஸ்க்கு வந்துருச்சு.

என் வாய்க்குள்ள அது அப்புடியே முட்டிக்கிட்டு, வெளிய வரத் துடிச்சுது.

என் கன்னங்கள் ரெண்டும் அதோட சைஸால லேசா விரிஞ்சுருந்துச்சு.

அது மறுபடியும் எட்டு இன்ச் மான்ஸ்டரா மாறி, நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டு என் வாய்க்குள்ள துடிச்சுது.

அந்தத் துடிப்பு என்னோட நாக்குல படும்போது, எனக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மூளைக்குள்ள ஒரு மயக்கம் ஏறிச்சு.

நான் ஒரு ராட்சச சுன்னிய என் வாய்க்குள்ள வச்சுருக்கேங்குற நெனப்பு என்னை என்னவோ பண்ணுச்சு.

அந்தச் சூடு, அந்தச் சதையோட தொடுதல்...

இது எல்லாம் சேந்து என் நரம்புகள அப்புடியே சுண்டி இழுத்துச்சு.

என் உடம்பு இப்போ முழுசா என்னோட கண்ட்ரோல விட்டுப் போயிடுச்சு.

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல...

அந்தப் பாவாடைக்கு அடியில...

என் புண்டை இப்போ ஒரு எரிமலை மாதிரி வெடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் இப்டி உக்காந்து இவனோட சுன்னிய ஊம்பிக்கிட்டு இருக்கேங்குற நெனப்பே எனக்குள்ள ஆசைய அள்ளிக் கொட்டுச்சு.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள இருந்து ஒரு அடர்த்தியான ஜூஸ் சட்டுனு லீக் ஆச்சு.

அது சூடா, பிசுபிசுனு என் தொடை இடுக்குல வழிஞ்சு எறங்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

[kumar2021]

Wow super naration 


Pavi is fully clothed and prakash is naked and pavi is doing blow job to prakash. Wow semma thrill. 

If suppose a calling bell rings and raj came in, it will be so exotic. 

But you continue as you like. 

Good Keep updating as fast as possible.

[Shajith]

இந்த “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதையின் 197 முதல் 200 வரை உள்ள அத்தியாயங்களை முழுமையாக வாசித்த பிறகு, ஒரு வாசகராக சொல்ல வேண்டும்னா — இது சாதாரண கதை இல்ல, இது ஒரு உணர்ச்சிகளின் அலையோட்டம், மனதுக்குள்ள நடக்கும் போராட்டங்களின் காட்சிப்படம்ன்னு சொல்லலாம்.
கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களின் எழுத்து நடை ரொம்பவே தனித்துவமானது. ஒவ்வொரு காட்சியையும் நேரடியாக சொல்லாமல், மெதுவா மெதுவா கட்டி, வாசகரை அந்த சூழ்நிலைக்குள்ள இழுத்து விடுற விதம் ரொம்ப அழகு. “கண்ணால் கண்டதே காட்சி”ன்னு சொல்ற மாதிரி, வாசகன் கதைக்குள்ளவே வாழுற மாதிரி ஒரு அனுபவம் கிடைக்குது.
இந்த பகுதியில முக்கியமா இரண்டு கேரக்டர்கள் — பவித்ரா மற்றும் பிரகாஷ் — ரெண்டு பேரோட மனநிலையும் ரொம்ப நுணுக்கமா காட்டப்பட்டிருக்கு.
பவித்ரா கேரக்டர் இந்த அத்தியாயங்களில் ரொம்ப சக்திவாய்ந்த ஒரு பெண்ணாக தெரிகிறாள். வெளிப்படையா பார்த்தா அவள் ஒரு கட்டுப்பாட்டோட இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சாலும், உள்ளுக்குள்ள அவளோட மனசுல நடக்குற குழப்பம், ஈர்ப்பு, தயக்கம் எல்லாம் ரொம்ப இயல்பா வெளிப்படுது. “மனசு சொல்றதையும், அறிவு சொல்றதையும் ஒரே நேரத்துல சமாளிக்க முடியாது”ன்னு சொல்ற நிலை அவளுக்கு சரியா பொருந்துது.
பிரகாஷ் கேரக்டர் பக்கம் பார்த்தா, அவன் ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருந்தாலும், அவனோட உணர்ச்சி வெளிப்பாடு ரொம்ப திறந்த மனசோட இருக்குற மாதிரி எழுதப்பட்டிருக்கு. அவனோட பேச்சு, நடத்தை எல்லாம் பவித்ராவை சுற்றி நகர்கிறது. “நேர்மையான மனசு இருந்தா நெருக்கம் தானாக வரும்”ன்னு சொல்லுற மாதிரி அவன் கேரக்டர் அமைந்திருக்கு.
இருவருக்கும் இடையிலான உரையாடல்கள் தான் இந்த அத்தியாயங்களின் உயிர். சில நேரங்களில் குறும்பு, சில நேரங்களில் சவால், சில நேரங்களில் அமைதி — இந்த மூன்றும் கலந்து ஒரு அழகான emotional rhythm உருவாக்குது.
இந்த பகுதியில் முக்கியமான விஷயம் என்னன்னா — control vs emotion என்ற போராட்டம். பவித்ரா ஒரு பக்கம் தன்னை கட்டுப்படுத்த முயற்சி பண்ணுறாள், மறுபக்கம் அவளோட மனசு வேற ஒரு திசையில் இழுக்கப்படுது. பிரகாஷ் பக்கம் பார்த்தா, அவன் அந்த உணர்ச்சியை நேரடியாக வெளிப்படுத்துறவன். இதுதான் இருவருக்கும் இடையிலான முக்கிய tension.
“ஆசை இருக்கிற இடத்துல அறிவு தள்ளாடும்”ன்னு சொல்ற மாதிரி, இந்த கதையில் பல இடங்களில் மனசு–மூளை போராட்டம் ரொம்ப அழகா காட்டப்பட்டிருக்கு.
இந்த அத்தியாயங்களின் இன்னொரு பலம் என்னன்னா — காட்சிகள் ஒரு இடத்தில இருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு மாறும்போது வரும் flow. பாத்ரூம் காட்சி, உரையாடல் காட்சி, பிறகு ரூம் காட்சி — எல்லாமே ஒரு cinematic transition மாதிரி நகருது. வாசகன் ஒரு நிமிஷம் கூட வெளியே வர முடியாது.
ஆனா அதே சமயம் ஒரு வாசகராக சொல்லணும்னா, இந்த பகுதி ரொம்பவே தீவிரமான emotional intensity-ல எழுதப்பட்டிருக்கு. சில இடங்களில் உணர்ச்சிகள் அளவுக்கு மேல போகும் மாதிரி தோன்றினாலும், அது கதையின் பாணிக்கு ஏற்ற ஒரு dramatic build-up ஆகவே பார்க்கலாம்.
“அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு”ன்னு சொல்வாங்க. அதே மாதிரி, உணர்ச்சியும் ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள இருந்தா தான் அது அழகாக இருக்கும். ஆனா இந்த கதையில் அந்த எல்லையைத் தாண்டி செல்லும் உணர்ச்சி தான் வாசகரை கட்டிப்போடுது.
மொத்தமாக சொல்லணும்னா, இந்த 197–200 அத்தியாயங்கள் ஒரு emotional roller-coaster, பவித்ரா–பிரகாஷ் இருவருடைய மனசுக்குள்ள நடக்கும் silent battle, attraction, curiosity, மற்றும் unspoken connection எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு intense narrative உருவாக்குது.
இந்த கதையை தொடர்ந்து வாசிக்க வைக்குற சக்தி இதுதான் —
“அடுத்து என்ன நடக்கும்?”ன்னு வாசகரை நிறுத்த விடாத எழுத்து.
மொத்தத்தில், ஒரு வாசகரா நான் சொல்லுறது — இது ஒரு சாதாரண காம கதை இல்ல, இது மனசுக்குள்ள நடக்கும் உணர்ச்சிகளின் நாடகம்.

[Shajith]

[King Kesavan]

Super update. Will she allow to penetrate