[maitripatel]

બોબા ની જગ્યા યે બીજો કામુક વર્ડ વાપરતા હોતો???

સરસ 

કોઈ એવો શબ્દ હોય તો તમે બતાવો "કામુક" 

આપણે એવો કોઈક કામુક શબ્દ વાપરીશું. મને બોબલા તથા ધઈલા શબ્દ ખબર છે. બાકી તમે સજેસ્ટ કરો. કામુકતા વધારી શકાય તેમાં કશુંજ ખોટું નથી.

[maitripatel]

આ અજબ સી પ્યાસ ક્યાં વચવાવમળશે??

આ સાઈટ પર Ajab si Piyas English મા લખુ છું દોસ્ત. જેની લિંક નીચે આપું છું. હિન્દી મા બીજી સાઈટ પર લખાય છે.

https://xossipy.com/thread-73563-page-4.html

તમને incest જોઈએ તો ત્રણે ની સંમતિ વાંચો 

https://xossipy.com/thread-64660.html

ખેલ સસુર બહુ કા વાંચો.

https://xossipy.com/thread-71360.html

[harry@1164]

આ સાઈટ પર Ajab si Piyas English મા લખુ છું દોસ્ત. જેની લિંક નીચે આપું છું. હિન્દી મા બીજી સાઈટ પર લખાય છે.

https://xossipy.com/thread-73563-page-4.html

તમને incest જોઈએ તો ત્રણે ની સંમતિ વાંચો 

https://xossipy.com/thread-64660.html

ખેલ સસુર બહુ કા વાંચો.

https://xossipy.com/thread-71360.html

Aapni varta nu shu thayu???
Aagal વધશો ke અંત thayi gyo??

[maitripatel]

Aapni varta nu shu thayu???
Aagal વધશો ke અંત thayi gyo??

સમય ના અભાવે અપડેટ આપી શકી નથી. આજે આપી દઈશ.

વાર્તા ધારીએ એ પ્રમાણે મોટી થઇ શકે અને જયારે ઈચછિયે ત્યારે અંત.....

આભાર દોસ્ત.

[maitripatel]

ચાલો દોસ્તો વાર્તા માં આગળ જાણીએ.....................પૂજા તો પોતાના શરીર સાથે રમત રમી રહી હતી પણ.....................

[maitripatel]

જ્યારે પૂજા પોતાની સાથે કાલ્પનિક રીતે બાબાજી સાથે ચોદાવતી હતી ત્યારે તેની ચરમસીમા વખતે તેને એક ચીસ સાથે તેની ચૂત માંથી પાણી છૂટ્યું.પૂજાની ચૂત અને ગાંડ એકસાથે ચોદાઈ રહ્યા હતા. તે બાબાજીના લંડ પર પોતાની ગાંડ અને કમર હલાવી રહી હતી જેથી તે પરાકાષ્ઠાએ પહોંચે. તે જ ક્ષણે, તેના મોઢામાંથી એક ઊંડો, લાંબો અને બેકાબૂ ચીસ નીકળી ગઈ -

"આહહહ... મ.....જા......આં...વી.......ઓછ્છ!"
 
તે જ સમયે, તેની માં, શિલ્પા, પાણી પીવા અને પેશાબ (મુતરવા) કરવા માટે તેના રૂમમાંથી બહાર આવી. રાત્રિના શાંતિમાં, પૂજાનો આક્રંદ તેના કાન સુધી પહોંચ્યો, અને તે અટકી ગઈ.
 
શિલ્પા એક ક્ષણ માટે તો થીજી ગઈ.
 
તે સમજી ગઈ કે તે કેવા પ્રકારનો આક્રંદ છે. એક સ્ત્રી તરીકે, માતા તરીકે, અને એક શરીર સાથે જે વર્ષોથી પતિ હોવા છતાં તેની ભૂખ દબાવી રાખતી હતી - તેને તે ચીસ ઓળખવામાં લાંબો સમય લાગ્યો નહીં. મૈત્રી નું લખાણ.
 
તે ધીમે ધીમે પૂજાના રૂમ તરફ આગળ વધી. દરવાજો અંદરથી બંધ હતો, પરંતુ તે સ્પષ્ટપણે આક્રંદ, માંસના અથડામણના નરમ અવાજો અને ઊંડા શ્વાસ સાંભળી શકતી હતી. જો કે, જ્યારે તેણીને કોઈ પુરુષ અવાજ સંભળાયો નહીં, ત્યારે તેણી થોડી શાંત અને રાહત અનુભવી. તેને એ વાત ની શાંતિ હતી કે અંદર કોઈ પુરુષ નથી, એટલે કે પૂજા એકલી જ છે અને તે પોતાની હવસ બહાર કાઢી રહી છે.
 
શિલ્પાનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થઇ ગયો.
 
"આ શું બેહૂદગી છે...! પૂજા... મારી દીકરી... રાતના આ સમયે... પોતાના ઘરમાં... શું કરી રહી છે!" તેને લાગ્યું કે તે તરત જ તેના પતિને જગાડીને બધું કહે. પણ થોડા પગલાં પછી, તે અટકી ગઈ.
 
તે દિવાલ સાથે અડી ગઈ અને ઊભી રહી ગઈ. તેના મનમાં વિચારોનું તોફાન ઉભરાઈ આવ્યું:
 
"હું કેમ ગુસ્સે થઈ રહી છું?
 
પૂજા વિધવા છે.
 
તે યુવાન છે.
 
તે સુંદર છે.
 
તેનું શરીર ભૂખ્યું છે... બિલકુલ એક પરિણીત સ્ત્રી જેવું.
 
તો પછી પૂજાએ કેમ ન કરવું જોઈએ?
 
શું અમે સ્ત્રીઓએ ફક્ત બીજા માટે પોતાની ભૂખ દબાવીને જીવવાનું શીખવું જોઈએ? અમારે કોઈ ભૂખ ના હોવી જોઈએ? જો નાં હોવી જોઈએ તો ભગવાને અંદર હવસ શું કામ અમને આપી?"
 
શિલ્પાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. લેખિકા મૈત્રી છે.
 
તેણે તેના સ્તનો પર હાથ મૂક્યા. તે ભારે અને સંવેદનશીલ હતા. તેના સ્તનની ડીંટડીઓ પહેલાથી જ કડક થઈ ગઈ હતી. તેની ચૂતમાં થોડી ગરમી ફેલાઈ ગઈ. પૂજાના હળવી ચીસ થી હવે તે ગુસ્સાથી ભરાઈ ગઈ નહીં, પરંતુ એક વિચિત્ર સહાનુભૂતિ અને ઉત્તેજનાથી ભરાઈ ગઈ.
 
"કેટલી બિચારી થઇ હશે ... તે આટલા લાંબા સમયથી ઝંખતી હશે... હું સમજી શકું છું. જો હું નહીં સમજું, તો બીજું કોણ સમજશે? એક સ્ત્રી બીજી સ્ત્રીના દુઃખ અને ભૂખને વધુ સારી રીતે સમજે છે. સમાજ આપણને ચુદાઈ કરવાની મંજૂરી આપતો નથી, પણ ભૂખ ક્યારેય દૂર થતી નથી..."
 
શિલ્પાએ દિવાલ પર માથું ટેકવી દીધું. તેના શ્વાસ થોડા ઝડપી થઈ ગયા હતા.
 
"હું ગુસ્સે હતી... પણ સત્ય એ છે કે, હું પણ ઈર્ષ્યા કરું છું. ઈર્ષ્યા કરું છું કારણ કે પૂજા તે બધું મેળવી રહી છે જે હું મેળવી શકતી નથી કારણ કે મારો પતિ મારી બાજુમાં હોય છે. એક ગરમ, જાડો, શક્તિશાળી લંડ... જે મને છેક અંદર સુધી ભરી દે... જે મને આડી-અવળી કરી ને ચોદે..."
 
તેણીએ તેના જાંઘોને ચુસ્તપણે દબાવી દીધા.
 
"કદાચ... પૂજા યોગ્ય કામ કરી રહી છે. અમે સ્ત્રીઓ પણ માણસ છીએ. આપણી પણ ઇચ્છાઓ હોય છે. જો કોઈ આપણને તે આનંદ આપી રહ્યું હોય, તો આપણે શા માટે રોકાઈએ?" બસ... સમાજની નજર ટાળીને...કરવું જોઈએ?'
 
શિલ્પાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેનો ગુસ્સો ધીમે ધીમે ઉદાસ, પણ સમજદાર સ્મિતમાં ફેરવાઈ ગયો.
 
તે ધીમે ધીમે તેના રૂમમાં પાછી ફરી. પણ હવે તેના પગલાઓમાં એક નવી ઉથલપાથલ હતી. પૂજાના કરાહવાના અવાજો તેના કાનમાં ગુસ્સાને બદલે, સ્ત્રીની સહાનુભૂતિ અને છુપાયેલી ઇચ્છા સાથે ગુંજતા હતા. તેને પણ એક તીવ્ર ઈચ્છા ઉત્પન્ન થી રહી હતી.
 
શિલ્પા દિવાલ સાથે ઝૂકીને ઉભી હતી. પૂજાના ઊંડા, બેકાબૂ સિસ્કારીના અવાજો તેના કાનમાં વારંવાર ગુંજતા હતા. દરેક "આહ..." તેના શરીરમાં ધ્રુજારી ફેલાવતું હતું.
 
તે વિધવા છે.
 
'પૂજા શું ખોટું કરી રહી છે?' આ પ્રશ્ન તેના મનમાં ફરતો રહ્યો. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
 
'તે પણ એક માણસ છે. તે યુવાન છે. તેનું શરીર પણ ભૂખ્યું છે. હું રાત્રે એકલા કેટલી વાર મારા ઓશીકું ઘસું છું... મારી જાંઘોમાં દબાવી દઉં છું... પણ મને રાહત મળતી નથી. ઓછામાં ઓછું પૂજાને હિંમત મળી ગઈ છે. તે એકલી છે, તે આ બધું કરી શકે છે.'
 
**************************************************************.

જોડાયેલા રહેજો દોસ્તો.

મૈત્રી.

[maitripatel]

 

શિલ્પાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તેણે પોતાની છાતી પર હાથ મૂક્યો. તેના સ્તન ભારે થઈ રહ્યા હતા, તેના સ્તનની ડીંટી કડક થઈ રહી હતી, કબ્જામાંથી બહાર નીકળી રહી હતી. તેને તેની ચૂતમાં થોડી ગરમી અને ભેજનો અનુભવ થયો.
 
આ લાગણીથી તેને પોતાની જાત પર શરમ આવતી હતી.
 
જૂની યાદો તેના મનમાં ઝબકી ગઈ. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
 
પૂજા જ્યારે પતિ હતા ત્યારે ખૂબ જ તાજી દેખાતી હતી. તેના પતિએ તેની દરેક જરૂરિયાત પૂરી કરી હશે, તેથી જ તે ખૂબ જ તાજી દેખાતી હતી. પરંતુ તેના પતિના ગયા પછી, સમાજે તેને "સતી-સાવિત્રી" બનાવી દીધી હતી. કોઈ તેને સ્પર્શ પણ કરી શકતું નથી. કોઈ તેની તરફ જોઈ પણ શકતું નથી.
 
"સમાજ કહે છે કે વિધવાને ભૂખ લાગતી નથી. અથવા તો, તેણી ને ભૂખ લાગવી જ નાં જોઈએ. વિધવાએ પોતાનો મોટાભાગનો સમય પ્રાર્થના અને પૂજામાં વિતાવવો જોઈએ. હટ,બહેનચોદ, ચુતીયો, નખ્ખોદિયો સમાજ."
 
પણ છેવટે, ચૂત તો ચૂત જ હોય છે. ચૂત હંમેશા પૂછે છે, "કોઈ મને ક્યારે ભરવા આવશે? મારા છિદ્રને શાંત કરવા. કોઈ એક તો લોડો જોઈએ જ તે."
 
શિલ્પાએ તેની જાંઘોને કડક રીતે દબાવી દીધી. પૂજાની સિસ્કારી ફરી યાદ આવી, આ છેલ્લી સિસ્કારીઆ વધુ ઊંડી, વધુ સંતોષકારક હતી.
 
શિલ્પાના હોઠ ધ્રૂજ્યા.
 
"મને ડર લાગે છે... હું પણ નબળી પડી જઈશ. પણ... એમાં શું ખોટું છે? જો પૂજા ખુશ છે, તો હું તેને કેમ રોકું? હું તેને પોતે કેમ ખુશ ન કરી શકું?" રચયિતા મૈત્રી.
 
તેના ગાલ પરથી આંસુ વહી ગયા. તે ગુસ્સાનું નહીં, પણ એકલતા, ભૂખ અને સમજણનું આંસુ હતું.
 
શિલ્પા ધીમે-ધીમે તેના રૂમમાં પાછી ફરી. પણ હવે તેના પગલાં ભારે હતા. પૂજાનો અવાજ હજુ પણ તેના કાનમાં ગુંજતો હતો, જેનાથી તેના શરીરમાં એક નવો, ખતરનાક ઉથલપાથલ સર્જાઈ રહી હતી.
 
એક માતા તરીકે મારે શું કરવું જોઈએ? તે તેના પલંગ પર સૂઈને વિચારતી હતી.
 
"પૂજા મારી દીકરી છે. તે વિધવા છે. તે યુવાન છે. તેનું શરીર પણ જીવંત છે." શું મારે તેને આખી જિંદગી સુકાઈ ગયેલા ફૂલની જેમ જીવવા માટે દબાણ કરવું જોઈએ? શું મારે તેને સમાજના ડરને વશ થવા કહેવું જોઈએ? શું મારે તેને કહેવું જોઈએ, "દીકરી, તારી ભૂખ દબાવી દે અને તારા ઘર અને તારા પિતાનું સન્માન, ઈજ્જત જાળવી રાખ"? ભલે ઉપરવાળાએ તને છિદ્રો આપ્યા હોય, પણ તું તેનો ઉપયોગ કરી શકતી નથી કારણ કે તું વિધવા છે? તારે ચોદાવાનું નહિ? ભલે તારી આસપાસ ઘણા બધા લંડો હોય પણ તું તારી જાંગો ફેલાવી નહિ શકે કેમ કે તું વિધવા છે. તારા બધા કાણા હવે નકામાં છે કેમ કે તું હવે એક વિધવા છે. ફટ રે સમાજ ધિક્કાર છે આવી સમજણ ને. અને તેના બનાવટી અનુયાયીઓ ઉપર.” મૈત્રી ની લેખની.
 
શિલ્પાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. પોતાની જ દીકરી ની જરૂરિયાતો સમજવા છતાંપણ કઈજ નથી કરી શકતી. તે જાતે પણ તેની બેટી ની ચૂત રમી અથવા રમાડી ને શાંત નથી રાખી શકતી. તેને બસ આમ આગ માં બળતી જોયે રાખવાની અને જીવ બાળે જવાનો. મારો પતિ છે એટલે મને ચોદે તેની જ સામે તેની બેટી કે જેને હજી લાંબી સફર પૂરી કરવા ની છે અને તેણે પોતાની આગ શાંત નહિ કરવાની. બીજાની વાતો થી અને બીજો ને જોઇને પણ બળે જવાનું.
 
એક માતા તરીકે, મારી પહેલી ફરજ મારી દીકરીને સુરક્ષિત રાખવાની છે. પણ શું સલામતીનો અર્થ તેની ખુશીનો નાશ કરવાનો પણ છે? શું હું તેને આમ કરવા માટે રોકીને યોગ્ય કાર્ય કરી રહી હોઈશ? કે શું હું તેને છોડીને ખોટું કાર્ય કરી રહી હોઈશ?
 
તેના મનમાં બીજો વિચાર આવ્યો, જે વધુ મુશ્કેલ હતો:
 
જો હું પૂજાની માતા તરીકે જોઉં, તો મારે તેની સાથે વાત કરવી જોઈએ? ગુપ્ત રીતે. રાત્રે એકલામાં. હું તેના માથા પર હાથ ફેરવીને પૂછવું જોઈએ, "દીકરી, તને શું જોઈએ છે? શું તું એટલી ભૂખી છે કે તને લોડાની જરૂર છે?"
 
પછી હું તેને સમજાવતી, "જો, તું જે કરી રહી છે તે તારી પસંદગી છે, તેથી તે ઠીક છે. પણ સાવધાન રહેજે. ગર્ભવતી ન થતી. સમાજને ખબર ન પડવા દે. અને સૌથી અગત્યનું, ક્યારેય પોતાને એટલા કમજોર ન થવા દે કે કોઈ ની આગળ ભીખ માંગવી પડે.'
 
શિલ્પાએ તેના જાંઘોને જોરથી દબાવી દીધા. તેનો શ્વાસ ભારે થઈ રહ્યો હતો.
 
'જો હું પૂજાને રોકું, તો હું કદાચ મારી જાતને પણ રોકી રહી હોઈશ. કારણ કે જો પૂજા ખોટી છે, તો હું પણ ખોટી છું - હું વર્ષોથી મારી ભૂખ દબાવી રહી છું.'
 
લાંબા સમય સુધી વિચાર કર્યા પછી, શિલ્પાના મનમાં એક નિર્ણય આવ્યો. મૈત્રીપટેલ ની રચના.
 
'પૂજાની માતા તરીકે, હું તેને રોકીશ નહીં. હું તેને ફક્ત સાવચેત રહેવાનું કહી શકું છું.'
 
હું તેને સમજાવીશ કે શારીરિક ભૂખ દબાવવી એ પાપ નથી, પરંતુ બેદરકારીથી કરવું પાપ છે.
 
તું કોઈને પ્રેમ કરી શકે છે, કોઈના માટે અને કોઈનાં આગળ તારા પગ ફેલાવી શકે અને તારા બંને છિદ્રો ભરી શકે છે, પરંતુ કોઈ પણ સંજોગોમાં ગર્ભવતી ન થવું જોઈએ.
 
સમાજને અણસાર પણ નાં આવવો જોઈએ, કે કોઈ ને પણ ખબર ન પડે.'
 
અને સૌથી અગત્યનું, ક્યારેય તમારી જાતને એટલી સંવેદનશીલ, નબળી, પરવશ ના બનવા દો કે કોઈ તમારો ઉપયોગ કરી શકે. જ્યાં સુધી ફકત શારીરિક જરૂરીયાત ની વાત છે તો લંડ ખાલી કરી કાણા બંધ કરી દેવાના. હા, કોઈ સાથે પ્રેમ થયો અને લગ્ન ની વાત હોય તો વાત અલગ છે બેટી.
 
શિલ્પાએ ઓશિકા પર માથું રાખ્યું. તેના ચહેરા પર એક ઉદાસી, પણ સમજદાર સ્મિત દેખાયું.
 
પૂજા જે પણ કરી રહી છે તે યોગ્ય જ છે.
 
"દીકરી, જે તને ખુશી આપે છે તે કર.પણ સમજદારીપૂર્વક કરજે."
 
તેની આંખમાંથી આંસુ સરી પડ્યા.
 
"અને કદાચ... હું એક દિવસ એ હિંમત એકઠી કરી શકીશ."
 
તેણીએ ફક્ત આંખો બંધ કરીને જોવાનું નક્કી કર્યું, અને જો જરૂર પડે તો, તે પૂજાને ગમે તે રીતે મદદ કરશે. પણ તેને નાસીપાસ નહિ થવા દે. તે તેની ભૂખ સંતોષે છે અને તેમાં કઈજ ખોટું નથી. બસ મારે આંખ અને કાન બંધ રાખવાના, પછી જે થાય તે ખરું.
 
******************************************************************.

અહી સુધી જ દોસ્તો.

ક્રમશ:

મૈત્રી ના જય ભારત.

    

[harry@1164]

 

શિલ્પાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તેણે પોતાની છાતી પર હાથ મૂક્યો. તેના સ્તન ભારે થઈ રહ્યા હતા, તેના સ્તનની ડીંટી કડક થઈ રહી હતી, કબ્જામાંથી બહાર નીકળી રહી હતી. તેને તેની ચૂતમાં થોડી ગરમી અને ભેજનો અનુભવ થયો.
 
આ લાગણીથી તેને પોતાની જાત પર શરમ આવતી હતી.
 
જૂની યાદો તેના મનમાં ઝબકી ગઈ. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
 
પૂજા જ્યારે પતિ હતા ત્યારે ખૂબ જ તાજી દેખાતી હતી. તેના પતિએ તેની દરેક જરૂરિયાત પૂરી કરી હશે, તેથી જ તે ખૂબ જ તાજી દેખાતી હતી. પરંતુ તેના પતિના ગયા પછી, સમાજે તેને "સતી-સાવિત્રી" બનાવી દીધી હતી. કોઈ તેને સ્પર્શ પણ કરી શકતું નથી. કોઈ તેની તરફ જોઈ પણ શકતું નથી.
 
"સમાજ કહે છે કે વિધવાને ભૂખ લાગતી નથી. અથવા તો, તેણી ને ભૂખ લાગવી જ નાં જોઈએ. વિધવાએ પોતાનો મોટાભાગનો સમય પ્રાર્થના અને પૂજામાં વિતાવવો જોઈએ. હટ,બહેનચોદ, ચુતીયો, નખ્ખોદિયો સમાજ."
 
પણ છેવટે, ચૂત તો ચૂત જ હોય છે. ચૂત હંમેશા પૂછે છે, "કોઈ મને ક્યારે ભરવા આવશે? મારા છિદ્રને શાંત કરવા. કોઈ એક તો લોડો જોઈએ જ તે."
 
શિલ્પાએ તેની જાંઘોને કડક રીતે દબાવી દીધી. પૂજાની સિસ્કારી ફરી યાદ આવી, આ છેલ્લી સિસ્કારીઆ વધુ ઊંડી, વધુ સંતોષકારક હતી.
 
શિલ્પાના હોઠ ધ્રૂજ્યા.
 
"મને ડર લાગે છે... હું પણ નબળી પડી જઈશ. પણ... એમાં શું ખોટું છે? જો પૂજા ખુશ છે, તો હું તેને કેમ રોકું? હું તેને પોતે કેમ ખુશ ન કરી શકું?" રચયિતા મૈત્રી.
 
તેના ગાલ પરથી આંસુ વહી ગયા. તે ગુસ્સાનું નહીં, પણ એકલતા, ભૂખ અને સમજણનું આંસુ હતું.
 
શિલ્પા ધીમે-ધીમે તેના રૂમમાં પાછી ફરી. પણ હવે તેના પગલાં ભારે હતા. પૂજાનો અવાજ હજુ પણ તેના કાનમાં ગુંજતો હતો, જેનાથી તેના શરીરમાં એક નવો, ખતરનાક ઉથલપાથલ સર્જાઈ રહી હતી.
 
એક માતા તરીકે મારે શું કરવું જોઈએ? તે તેના પલંગ પર સૂઈને વિચારતી હતી.
 
"પૂજા મારી દીકરી છે. તે વિધવા છે. તે યુવાન છે. તેનું શરીર પણ જીવંત છે." શું મારે તેને આખી જિંદગી સુકાઈ ગયેલા ફૂલની જેમ જીવવા માટે દબાણ કરવું જોઈએ? શું મારે તેને સમાજના ડરને વશ થવા કહેવું જોઈએ? શું મારે તેને કહેવું જોઈએ, "દીકરી, તારી ભૂખ દબાવી દે અને તારા ઘર અને તારા પિતાનું સન્માન, ઈજ્જત જાળવી રાખ"? ભલે ઉપરવાળાએ તને છિદ્રો આપ્યા હોય, પણ તું તેનો ઉપયોગ કરી શકતી નથી કારણ કે તું વિધવા છે? તારે ચોદાવાનું નહિ? ભલે તારી આસપાસ ઘણા બધા લંડો હોય પણ તું તારી જાંગો ફેલાવી નહિ શકે કેમ કે તું વિધવા છે. તારા બધા કાણા હવે નકામાં છે કેમ કે તું હવે એક વિધવા છે. ફટ રે સમાજ ધિક્કાર છે આવી સમજણ ને. અને તેના બનાવટી અનુયાયીઓ ઉપર.” મૈત્રી ની લેખની.
 
શિલ્પાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. પોતાની જ દીકરી ની જરૂરિયાતો સમજવા છતાંપણ કઈજ નથી કરી શકતી. તે જાતે પણ તેની બેટી ની ચૂત રમી અથવા રમાડી ને શાંત નથી રાખી શકતી. તેને બસ આમ આગ માં બળતી જોયે રાખવાની અને જીવ બાળે જવાનો. મારો પતિ છે એટલે મને ચોદે તેની જ સામે તેની બેટી કે જેને હજી લાંબી સફર પૂરી કરવા ની છે અને તેણે પોતાની આગ શાંત નહિ કરવાની. બીજાની વાતો થી અને બીજો ને જોઇને પણ બળે જવાનું.
 
એક માતા તરીકે, મારી પહેલી ફરજ મારી દીકરીને સુરક્ષિત રાખવાની છે. પણ શું સલામતીનો અર્થ તેની ખુશીનો નાશ કરવાનો પણ છે? શું હું તેને આમ કરવા માટે રોકીને યોગ્ય કાર્ય કરી રહી હોઈશ? કે શું હું તેને છોડીને ખોટું કાર્ય કરી રહી હોઈશ?
 
તેના મનમાં બીજો વિચાર આવ્યો, જે વધુ મુશ્કેલ હતો:
 
જો હું પૂજાની માતા તરીકે જોઉં, તો મારે તેની સાથે વાત કરવી જોઈએ? ગુપ્ત રીતે. રાત્રે એકલામાં. હું તેના માથા પર હાથ ફેરવીને પૂછવું જોઈએ, "દીકરી, તને શું જોઈએ છે? શું તું એટલી ભૂખી છે કે તને લોડાની જરૂર છે?"
 
પછી હું તેને સમજાવતી, "જો, તું જે કરી રહી છે તે તારી પસંદગી છે, તેથી તે ઠીક છે. પણ સાવધાન રહેજે. ગર્ભવતી ન થતી. સમાજને ખબર ન પડવા દે. અને સૌથી અગત્યનું, ક્યારેય પોતાને એટલા કમજોર ન થવા દે કે કોઈ ની આગળ ભીખ માંગવી પડે.'
 
શિલ્પાએ તેના જાંઘોને જોરથી દબાવી દીધા. તેનો શ્વાસ ભારે થઈ રહ્યો હતો.
 
'જો હું પૂજાને રોકું, તો હું કદાચ મારી જાતને પણ રોકી રહી હોઈશ. કારણ કે જો પૂજા ખોટી છે, તો હું પણ ખોટી છું - હું વર્ષોથી મારી ભૂખ દબાવી રહી છું.'
 
લાંબા સમય સુધી વિચાર કર્યા પછી, શિલ્પાના મનમાં એક નિર્ણય આવ્યો. મૈત્રીપટેલ ની રચના.
 
'પૂજાની માતા તરીકે, હું તેને રોકીશ નહીં. હું તેને ફક્ત સાવચેત રહેવાનું કહી શકું છું.'
 
હું તેને સમજાવીશ કે શારીરિક ભૂખ દબાવવી એ પાપ નથી, પરંતુ બેદરકારીથી કરવું પાપ છે.
 
તું કોઈને પ્રેમ કરી શકે છે, કોઈના માટે અને કોઈનાં આગળ તારા પગ ફેલાવી શકે અને તારા બંને છિદ્રો ભરી શકે છે, પરંતુ કોઈ પણ સંજોગોમાં ગર્ભવતી ન થવું જોઈએ.
 
સમાજને અણસાર પણ નાં આવવો જોઈએ, કે કોઈ ને પણ ખબર ન પડે.'
 
અને સૌથી અગત્યનું, ક્યારેય તમારી જાતને એટલી સંવેદનશીલ, નબળી, પરવશ ના બનવા દો કે કોઈ તમારો ઉપયોગ કરી શકે. જ્યાં સુધી ફકત શારીરિક જરૂરીયાત ની વાત છે તો લંડ ખાલી કરી કાણા બંધ કરી દેવાના. હા, કોઈ સાથે પ્રેમ થયો અને લગ્ન ની વાત હોય તો વાત અલગ છે બેટી.
 
શિલ્પાએ ઓશિકા પર માથું રાખ્યું. તેના ચહેરા પર એક ઉદાસી, પણ સમજદાર સ્મિત દેખાયું.
 
પૂજા જે પણ કરી રહી છે તે યોગ્ય જ છે.
 
"દીકરી, જે તને ખુશી આપે છે તે કર.પણ સમજદારીપૂર્વક કરજે."
 
તેની આંખમાંથી આંસુ સરી પડ્યા.
 
"અને કદાચ... હું એક દિવસ એ હિંમત એકઠી કરી શકીશ."
 
તેણીએ ફક્ત આંખો બંધ કરીને જોવાનું નક્કી કર્યું, અને જો જરૂર પડે તો, તે પૂજાને ગમે તે રીતે મદદ કરશે. પણ તેને નાસીપાસ નહિ થવા દે. તે તેની ભૂખ સંતોષે છે અને તેમાં કઈજ ખોટું નથી. બસ મારે આંખ અને કાન બંધ રાખવાના, પછી જે થાય તે ખરું.
 
******************************************************************.

અહી સુધી જ દોસ્તો.

ક્રમશ:

મૈત્રી ના જય ભારત.

    

Have Shilpa no pn વારો લાવો 

[maitripatel]

જોઈએ હવે શું થઇ શકે તેમ છે.

વાંચતા રહેજો.....

આભાર 

[harry@1164]

જોઈએ હવે શું થઇ શકે તેમ છે.

વાંચતા રહેજો.....

આભાર 

મજા નો આવી,કંઈક હોટ લાવો

[maitripatel]

મજા નો આવી,કંઈક હોટ લાવો

આગળ વાંચતા રહો મજા આવશે.

[harry@1164]

આગળ વાંચતા રહો મજા આવશે.

Update toh aapo toh vachiye ne

[maitripatel]

આજે અને અત્યારે જ આપી દઉં છું દોસ્ત................

[maitripatel]

ચાલો દોસ્તો આગળ વધીએ વાર્તા માં

[maitripatel]

લાંબા સમય સુધી આ વિશે વિચારતી રહી, અને સતત પોતાની ગાંડને મારતી રહી, ત્યારે તેને ખબર જ ન પડી કે તે ક્યારે નીંદર ને હવાલે ગઈ.

 
પણ જ્યારે શરીર અને મન વાસનાથી બળી જાય છે, ત્યારે ઊંઘ કેટલો સમય ટકી શકે? પૂજાએ આંખો ખોલી ત્યારે સવાર પણ નહોતી પડી. તેણે આસપાસ જોયું, ઓરડો અંધારો હતો. જે કંઈ પ્રકાશ હતો તે ફક્ત ચંદ્રના કિરણોનો હતો. તેણે બે આંગળીઓ હજુ પણ તેની ગાંડમાં અટવાયેલી જોઈ. તેણે પોતાની આંગળીયો હળવે થી બહાર કાઢી અને ગાંડને મુક્ત કરી અને આંગળીઓ તેના મોંમાં નાખી. તેણે નીચે જોયું, અને જોયું કે તેની ચૂતમાં સોજો ઘણો ઓછો થઈ ગયો છે. તે હસતી રહી અને પોતાની જાતને કહેતી, લેખિકા મૈત્રી છે.
 
"બાબાજી, તમે મારી ચૂત ને મારી-મારી ને સુજાડી પણ દો છો, અને તમે બીજા રાઉન્ડ સુધીમાં તે સોજા ને ઓછો પણ કરી દો છો. તમારા લોડા ના આશીર્વાદ મારી ચૂત પર સદા રહે. સારું, ચૂતરાણી, જો શક્ય હશે તો, બાબાજી આજે પણ તમને સુજાડી દેશે.તને બહુ ગમશે એ લોડા નો અતિશય માર."
 
જ્યારે આ વિચાર તેના મનમાં આવ્યો, ત્યારે તેણે વિચાર્યું, અત્યારે જ બાબાજી પાસે જતી રહું? નાં જવાય? કેમ નાં જવાય,જઈને બાબાજી નો વિકરાળ લંડ ની મજા લઇ લઉં.
 
આ વિચાર તેના મનમાં આવ્યો, તેથી તેણે વિચાર્યું, હમણાં જ કેમ ન નીકળી જાઉં? હું ક્યારેક બાબાજીના પ્રેમનો આનંદ જ્યારે ઈચ્છું ત્યારે માણી શકું છું. તે ઊભી થઈ અને બાથરૂમ તરફ ગઈ. તેણે તેના માતાપિતાના રૂમમાં નજર નાખી; તેઓ બંને ગાઢ ઊંઘમાં હતા. રૂમ થોડો વિચિત્ર લાગતો હતો. તેના પિતાના હાથ તેની માતાના બોબલા પર હતા, જ્યારે તેની માતાને ખબર નહોતી. તેનો ચણિયો ઉંચો થઈ ગયો હતો, જેનાથી તેની છેક ઉપર સુધી જાંઘો દેખાઈ રહી હતી. તેના પિતાની લુંગી પણ ઘણી ઉપર ખેંચાઈ ગઈ હતી, પરંતુ અંધારા અને અંતરને કારણે, તે તેમનો લોડો જોઈ શકતી ન હતી, અને તેણીને આવી કોઈ ઇચ્છા પણ નહોતી. ફક્ત તેના માતાપિતા વિશે વિચારતા, તેની ચૂત ઇચ્છાથી સળગી ગઈ, અને તે શક્ય તેટલી વહેલી તકે બાબાજીને મળવા માંગતી હતી. તે ફ્રેશ થઈ, કપડાં પહેરીને બહાર નીકળી ગઈ.
 
 
બીજી સવારે
સવારે ૫ વાગ્યે પૂજા દેવસ્થળ પહોંચી. આ સમયે દેવસ્થળમાં બીજું કોઈ હોતું નહોતું. પૂજાએ જેવો અંદર ડગલું માંડ્યું, બાબાએ ઈશારાથી દેવસ્થળની પાછળ આવવા કહ્યું. મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.
 
પૂજા ઝડપથી પાછળ ગઈ. જેવી તે બાબા પાસે પહોંચી, તે બાબાને વળગી પડી. જાણે કે વર્ષો થી જુદા રહ્યા હોય અને આજે અચાનક મિલન થયું હોય.
 
પૂજા: "ઓહ... બાબાજી... તમે મારી હાલત કેવી કરી નાખી છે, હવે રહેવાતુંય નથી અને સહન પણ નથી થતું."
 
બાબાએ પૂજાને મજબૂત રીતે પોતાની બાહોમાં ભરી લીધી અને તેના હોઠ પર ઊંડી કિસ કરી. એમ જ કહો ને કે તેના હોઠ ને ચૂસી નાખ્યા.
 
"આ જ તો મારો અને મારા લંડનું જાદુ છે દીકરી. હજુ તો તારે મારા લંડથી ઘણું શાંત થવાનું બાકી છે. અને તું ચિંતા ન કર, મારો લોડો હવે તને શાંત કરતો રહેશે."
 
પૂજા પણ બાબાના હોઠ ચૂસતી હતી. બાબાએ એક હાથથી પૂજાની ગાંડને જોરથી દબાવી અને પૂજાની ગાંડની તિરાડને થોડી ફેલાવી. પૂજા કરામતા કરામતા બાબાના છાતી સાથે વળગીને બોલી,
 
"બાબાજી... ગઈકાલે રાત્રે... હું સૂઈ જ નહોતી શકી... મને તમારી બહુ યાદ આવતી હતી..."
 
બાબાએ પૂજાની ગરદન ચૂમતા કહ્યું,
 
"અરે માદરચોદ.....શ... પૂજા... ચૂપ... કોઈ આવી જશે..."
 
પણ પૂજા માની નહીં. તેણે બાબાની ગરદન પર કિસ કરતા કહ્યું,
 
"બાબાજી... તમારી આંગળીઓ... તમારી જીભ... તમારો લંડ... બધું જ યાદ આવતું હતું... મારી ચૂત... અને ગાંડ... બંનેમાં દુખાવો થઈ રહ્યો હતો... મને કોઈપણ હાલતમાં તમારો લંડ જોઈએ છે બાબાજી. કંઈક એવું કરો કે જ્યારે હું ઈચ્છું ત્યારે તમારો લંડ મારી ચૂત અને ગાંડને મારી મારીને સરખી રીતે ભરી દે. થોડી સીજેલી પણ છે પણ મને મારી ચૂત સૂજેલી રહે તેમાં આનદ આવે છે. ગાંડ ને મારી મારી ને પહોળી કરી આપો ને."
 
"હા હા... ઠીક છે... મારી મા, પણ અત્યારે ચૂપ થઈ જા મારી મા.....કોઈ આવી જશે તો તારી અને મારી બંનેની મા ચોદાઈ જશે. જે કરવું છે તે શાંતિથી કરીએ." બાબાજીએ પૂજાના કાનમાં આ શબ્દો કહી દીધા. મૈત્રી ની રચના.
 
બાબાજીએ પૂજાની સાડી ઉપર કરી અને તેની ગાંડની તિરાડ ફેલાવતા તેની એક આંગળી ગાંડના છિદ્ર પર પહોંચી જ હતી કે ત્યારે જ...............
 
તેવામાં દેવસ્થળનો ઘંટ વાગવા લાગ્યો. બંને ચોંકીને અલગ થઈ ગયા. પૂજાએ પોતાના હાથે બાબાજીની આંગળી પકડીને ગાંડની તિરાડમાંથી અલગ કરી અને પોતાની સાડી નીચે કરી દીધી. તેનું મોઢું ભય અને અણધારી મુસીબતના મિશ્રણથી ભરાઈ ગયું. સંપાદિકા ફન લવ.
 
તે આસપાસ જોવા લાગી કે ક્યાંક છુપાઈ શકે.


************************************************************.


જોડાયેલા રહેજો................

                  

[maitripatel]

બાબાના મોઢેથી અચાનક નીકળી ગયું, "ઓહ બહેનચોદ... અત્યારે આ અમયે  કોણ આવી ચડ્યું? કોની માં ની ભોસ માં ચળ ઉપડી, જોવું પડશે?"

 
જ્યારે પૂજાએ બાબાજીના મુખેથી એ શબ્દો સાંભળ્યા, ત્યારે તેના હોઠ પર એક મીઠી અને શાંત સ્મિત રેલાઈ ગઈ. આ માત્ર ખુશીનું સ્મિત નહોતું; તેમાં અતૂટ વિશ્વાસ,પોતાનાપણું અને ઊંડું સમર્પણ છુપાયેલું હતું. થોડા સમય પહેલા જે વાતોને તે સવાલોની નજરે જોતી હતી, હવે એ જ વાતો તેને અર્થપૂર્ણ લાગવા માંડી હતી. તેને એવું લાગતું હતું જાણે બાબાજીનું દરેક કાર્ય કોઈ એવી અનુભૂતિ સાથે જોડાયેલું છે, જેને શબ્દોમાં વર્ણવવી મુશ્કેલ હોય. તેને આમેય આવા શબ્દો ગમતા અને બાબાજી નાં મુખે થી માદરચોદ, બહેનચોદ, ભોસડીની, તારી માને ચોદુ જેવા શબ્દો થી પોતાની જાત ને નવાજવા નું ગમતું. મૈત્રી રચિત વાર્તા.
 
હવે તેની આંખોમાં પ્રતિકાર કે શંકાનો કોઈ સંકેત નહોતો. ફક્ત શાંત સ્વીકૃતિ હતી. જેમ જેમ તેણે બાબાજી તરફ જોયું, તેમ તેમ તેની અંદરનો ખળભળાટ શાંત થવા લાગ્યો. તેને લાગ્યું કે તે ધીમે ધીમે તેના મનનો બોજ ઉતારી રહી છે અને પોતાને એક મહાન સત્ય સમક્ષ સમર્પિત કરી રહી છે. તેના માટે શરણાગતિ હાર નહોતી, પરંતુ શ્રદ્ધાની સ્થિતિ હતી જ્યાં પ્રશ્નોને વિશ્વાસ દ્વારા બદલવામાં આવે છે. તેના ચહેરા પર તે જ અભિવ્યક્તિ સ્પષ્ટપણે દેખાતી હતી, એક શાંતિ જે અંદર ઊંડાણમાં પ્રવેશી ગઈ હતી.
 
તે જ સમયે, બાબાજીએ મંદિરની બહાર આવતા મુલાકાતીનો અવાજ સાંભળ્યો. બાબાજીએ તરત જ તેનું ધ્યાન તેના તરફ વાળ્યું અને અંદર ગયા. એક સ્ત્રી ત્યાં પ્રાર્થના-અર્ચના કરવા આવી હતી. બાબાજીએ પૂર્ણ ભક્તિભાવથી તેનું સ્વાગત કર્યું અને તેની પૂજામાં જોડાયા.
 
મંદિરનું વાતાવરણ શાંત અને પવિત્ર હતું. દીવાની જ્યોત સતત પ્રજ્વલિત રહી, ધૂપની સુગંધ હવામાં પ્રસરી ગઈ, અને ઘંટડીઓનો મધુર અવાજ દિવ્ય વાતાવરણમાં ઉમેરો કરી રહ્યો હતો. બાબાજીએ પૂજાની દરેક વિધિ ખૂબ જ એકાગ્રતાથી કરી. તેમના અવાજમાં મંત્રોનો જાપ ગુંજી ઉઠ્યો, જેનાથી શ્રોતાનું મન તરત જ શાંત થઈ ગયું. મૈત્રી ની રચના.
 
તે સ્ત્રી પણ સંપૂર્ણ ભક્તિભાવથી પૂજામાં ડૂબી ગઈ. તેના ચહેરા પર જીવનના સંઘર્ષોનો થાક પ્રતિબિંબિત થતો હતો, પરંતુ જેમ જેમ પૂજા આગળ વધતી ગઈ, તેમ તેમ તેના અભિવ્યક્તિ પર એક અલગ પ્રકારની શાંતિ ઉતરવા લાગી. એવું લાગતું હતું કે તે પોતાની ચિંતાઓ દેવતાના ચરણોમાં મૂકી રહી છે.
 
થોડા સમય પછી, પૂજા પૂર્ણ થઈ. સ્ત્રીએ આદરપૂર્વક હાથ જોડીને પ્રણામ કર્યા. બાબાજીએ તેને આશીર્વાદ આપ્યા. તેના ચહેરા પરની ચિંતા દૂર થઈ ગઈ; તેના સ્થાને હળવી સંતોષ અને આધ્યાત્મિક શાંતિ આવી ગઈ. તેણીએ દાનપેટીમાં થોડા રૂપિયા દાન કર્યા અને ધીમે ધીમે મંદિરના પગથિયાં ઉતરીને પોતાના રસ્તે ચાલી ગઈ.
 
તેણીના ગયા પછી પણ, થોડી ક્ષણો માટે એક ખાસ શાંતિ છવાઈ ગઈ. દીવાની જ્યોત હજુ પણ સળગી રહી હતી, ધૂપની સુગંધ હજુ પણ હવામાં હતી, અને એવું લાગતું હતું કે તે નાની પૂજાએ હાજર દરેકના હૃદયમાં થોડી શાંતિ છોડી દીધી છે. પૂજા દૂર ઉભી રહીને આ બધું જોઈ રહી હતી. તેણીને સમજાયું કે કદાચ ભક્તિ અને સમર્પણનો સાચો અર્થ આ નિઃસ્વાર્થ સેવા અને શ્રદ્ધામાં રહેલો છે. પરંતુ તેણીની ભક્તિ હવે અલગ હતી. તે હવે સંપૂર્ણપણે બાબાજી પ્રત્યે સમર્પિત હતી અને રહેવા માંગતી હતી. તે અને તેનું શરીર હવે બાબાજી નાં લંડે રંગાઈ ગયું હતું. તેની શારીરિક ભૂખ ભાંગવાની રીત હવે બાબાજી નાં લોડે જ લખાઈ ગયી હતી. તે અને તેનું શરીર હવે બાબાજી ને સંપૂર્ણ સમર્પિત હતું.
 
જ્યારે મંદિર ફરી ખાલી થયું, ત્યારે બાબા પૂજા પાસે પાછા ફર્યા. તેમણે પૂજાને દિવાલ સામે ઉભી રાખી અને ફરીથી તેના હોઠને ચુંબન કરવાનું શરૂ કર્યું.
 
બાબાજી: "પૂજા... આ વખતે કોઈ ને કોઈ આવતું-જતું રહેશે... તું એજ આપણા નક્કી કરેલા પૂજા નાં સમયે આવજે..." પ્રસ્તુતકર્તા મૈત્રી પટેલ.
 
પૂજાએ બાબાની છાતી પર માથું મૂકીને કહ્યું,
 
"હા, બાબાજી... પણ મને તમારી ખૂબ યાદ આવે છે... ગઈકાલે રાત્રે મેં મારી જાતને સ્પર્શ કર્યો હતો... પણ તે તમારી આંગળીઓ જેટલું સુખદ નહોતું... જે ક્ષણે તમે મારી ગાંડની તિરાડને સ્પર્શ કર્યો, ત્યારે હું ખોવાઈ જ ગયેલી."
 
બાબાએ પૂજાની ચૂત પર હાથ મૂક્યો, તેને હળવેથી દબાવ્યું, અને તેના કાનમાં ગણગણાટ કરતા કહ્યું,
 
"હું તને જલ્દી જ પૂર્ણ આનંદ આપીશ... ત્યાં સુધી રાહ જો... મારી કામુક પૂજારણ... તારી ગાંડમાં  હજુ પણ ખૂબ ગરમી છે, બેટી, એટલા માટે આવું થાય છે. પણ મારો લંડ શું કામ માં આવશે, દીકરી? મારો લંડ હંમેશા તારા બધા છિદ્રો ભરી દેશે, અને તું તે સારી રીતે જાણે જ છે, બકા." કહતા બાબાજી એક તેની ગંદ નાં છેદ પર એક આંગળી ભરાવી ને થોડીક અંદર ઘાલી.
 
પૂજાએ શરમ અને પ્રેમથી બાબાની છાતીની ઉપર ની દિટડી ઉપર જોરદાર ચુંબન ચોટાડ્યુ અને બોલી “હા બાપજી હવે મને તમારા આ હથિયાર થી ચીરતા રહો, આગળ અને પાછળ થી. બોલતા તો બોલી પણ પછી શરમ થી લાલ પણ થઇ ગઈ.
 
*********************************************************************.


આપ સૌનો ખુબ ખુબ આભાર દોસ્તો.

ક્રમશ;

જોડાયેલા રહેજો.

મૈત્રી તરફ થી જય ભારત.

                             

[harry@1164]

બાબાના મોઢેથી અચાનક નીકળી ગયું, "ઓહ બહેનચોદ... અત્યારે આ અમયે  કોણ આવી ચડ્યું? કોની માં ની ભોસ માં ચળ ઉપડી, જોવું પડશે?"

 
જ્યારે પૂજાએ બાબાજીના મુખેથી એ શબ્દો સાંભળ્યા, ત્યારે તેના હોઠ પર એક મીઠી અને શાંત સ્મિત રેલાઈ ગઈ. આ માત્ર ખુશીનું સ્મિત નહોતું; તેમાં અતૂટ વિશ્વાસ,પોતાનાપણું અને ઊંડું સમર્પણ છુપાયેલું હતું. થોડા સમય પહેલા જે વાતોને તે સવાલોની નજરે જોતી હતી, હવે એ જ વાતો તેને અર્થપૂર્ણ લાગવા માંડી હતી. તેને એવું લાગતું હતું જાણે બાબાજીનું દરેક કાર્ય કોઈ એવી અનુભૂતિ સાથે જોડાયેલું છે, જેને શબ્દોમાં વર્ણવવી મુશ્કેલ હોય. તેને આમેય આવા શબ્દો ગમતા અને બાબાજી નાં મુખે થી માદરચોદ, બહેનચોદ, ભોસડીની, તારી માને ચોદુ જેવા શબ્દો થી પોતાની જાત ને નવાજવા નું ગમતું. મૈત્રી રચિત વાર્તા.
 
હવે તેની આંખોમાં પ્રતિકાર કે શંકાનો કોઈ સંકેત નહોતો. ફક્ત શાંત સ્વીકૃતિ હતી. જેમ જેમ તેણે બાબાજી તરફ જોયું, તેમ તેમ તેની અંદરનો ખળભળાટ શાંત થવા લાગ્યો. તેને લાગ્યું કે તે ધીમે ધીમે તેના મનનો બોજ ઉતારી રહી છે અને પોતાને એક મહાન સત્ય સમક્ષ સમર્પિત કરી રહી છે. તેના માટે શરણાગતિ હાર નહોતી, પરંતુ શ્રદ્ધાની સ્થિતિ હતી જ્યાં પ્રશ્નોને વિશ્વાસ દ્વારા બદલવામાં આવે છે. તેના ચહેરા પર તે જ અભિવ્યક્તિ સ્પષ્ટપણે દેખાતી હતી, એક શાંતિ જે અંદર ઊંડાણમાં પ્રવેશી ગઈ હતી.
 
તે જ સમયે, બાબાજીએ મંદિરની બહાર આવતા મુલાકાતીનો અવાજ સાંભળ્યો. બાબાજીએ તરત જ તેનું ધ્યાન તેના તરફ વાળ્યું અને અંદર ગયા. એક સ્ત્રી ત્યાં પ્રાર્થના-અર્ચના કરવા આવી હતી. બાબાજીએ પૂર્ણ ભક્તિભાવથી તેનું સ્વાગત કર્યું અને તેની પૂજામાં જોડાયા.
 
મંદિરનું વાતાવરણ શાંત અને પવિત્ર હતું. દીવાની જ્યોત સતત પ્રજ્વલિત રહી, ધૂપની સુગંધ હવામાં પ્રસરી ગઈ, અને ઘંટડીઓનો મધુર અવાજ દિવ્ય વાતાવરણમાં ઉમેરો કરી રહ્યો હતો. બાબાજીએ પૂજાની દરેક વિધિ ખૂબ જ એકાગ્રતાથી કરી. તેમના અવાજમાં મંત્રોનો જાપ ગુંજી ઉઠ્યો, જેનાથી શ્રોતાનું મન તરત જ શાંત થઈ ગયું. મૈત્રી ની રચના.
 
તે સ્ત્રી પણ સંપૂર્ણ ભક્તિભાવથી પૂજામાં ડૂબી ગઈ. તેના ચહેરા પર જીવનના સંઘર્ષોનો થાક પ્રતિબિંબિત થતો હતો, પરંતુ જેમ જેમ પૂજા આગળ વધતી ગઈ, તેમ તેમ તેના અભિવ્યક્તિ પર એક અલગ પ્રકારની શાંતિ ઉતરવા લાગી. એવું લાગતું હતું કે તે પોતાની ચિંતાઓ દેવતાના ચરણોમાં મૂકી રહી છે.
 
થોડા સમય પછી, પૂજા પૂર્ણ થઈ. સ્ત્રીએ આદરપૂર્વક હાથ જોડીને પ્રણામ કર્યા. બાબાજીએ તેને આશીર્વાદ આપ્યા. તેના ચહેરા પરની ચિંતા દૂર થઈ ગઈ; તેના સ્થાને હળવી સંતોષ અને આધ્યાત્મિક શાંતિ આવી ગઈ. તેણીએ દાનપેટીમાં થોડા રૂપિયા દાન કર્યા અને ધીમે ધીમે મંદિરના પગથિયાં ઉતરીને પોતાના રસ્તે ચાલી ગઈ.
 
તેણીના ગયા પછી પણ, થોડી ક્ષણો માટે એક ખાસ શાંતિ છવાઈ ગઈ. દીવાની જ્યોત હજુ પણ સળગી રહી હતી, ધૂપની સુગંધ હજુ પણ હવામાં હતી, અને એવું લાગતું હતું કે તે નાની પૂજાએ હાજર દરેકના હૃદયમાં થોડી શાંતિ છોડી દીધી છે. પૂજા દૂર ઉભી રહીને આ બધું જોઈ રહી હતી. તેણીને સમજાયું કે કદાચ ભક્તિ અને સમર્પણનો સાચો અર્થ આ નિઃસ્વાર્થ સેવા અને શ્રદ્ધામાં રહેલો છે. પરંતુ તેણીની ભક્તિ હવે અલગ હતી. તે હવે સંપૂર્ણપણે બાબાજી પ્રત્યે સમર્પિત હતી અને રહેવા માંગતી હતી. તે અને તેનું શરીર હવે બાબાજી નાં લંડે રંગાઈ ગયું હતું. તેની શારીરિક ભૂખ ભાંગવાની રીત હવે બાબાજી નાં લોડે જ લખાઈ ગયી હતી. તે અને તેનું શરીર હવે બાબાજી ને સંપૂર્ણ સમર્પિત હતું.
 
જ્યારે મંદિર ફરી ખાલી થયું, ત્યારે બાબા પૂજા પાસે પાછા ફર્યા. તેમણે પૂજાને દિવાલ સામે ઉભી રાખી અને ફરીથી તેના હોઠને ચુંબન કરવાનું શરૂ કર્યું.
 
બાબાજી: "પૂજા... આ વખતે કોઈ ને કોઈ આવતું-જતું રહેશે... તું એજ આપણા નક્કી કરેલા પૂજા નાં સમયે આવજે..." પ્રસ્તુતકર્તા મૈત્રી પટેલ.
 
પૂજાએ બાબાની છાતી પર માથું મૂકીને કહ્યું,
 
"હા, બાબાજી... પણ મને તમારી ખૂબ યાદ આવે છે... ગઈકાલે રાત્રે મેં મારી જાતને સ્પર્શ કર્યો હતો... પણ તે તમારી આંગળીઓ જેટલું સુખદ નહોતું... જે ક્ષણે તમે મારી ગાંડની તિરાડને સ્પર્શ કર્યો, ત્યારે હું ખોવાઈ જ ગયેલી."
 
બાબાએ પૂજાની ચૂત પર હાથ મૂક્યો, તેને હળવેથી દબાવ્યું, અને તેના કાનમાં ગણગણાટ કરતા કહ્યું,
 
"હું તને જલ્દી જ પૂર્ણ આનંદ આપીશ... ત્યાં સુધી રાહ જો... મારી કામુક પૂજારણ... તારી ગાંડમાં  હજુ પણ ખૂબ ગરમી છે, બેટી, એટલા માટે આવું થાય છે. પણ મારો લંડ શું કામ માં આવશે, દીકરી? મારો લંડ હંમેશા તારા બધા છિદ્રો ભરી દેશે, અને તું તે સારી રીતે જાણે જ છે, બકા." કહતા બાબાજી એક તેની ગંદ નાં છેદ પર એક આંગળી ભરાવી ને થોડીક અંદર ઘાલી.
 
પૂજાએ શરમ અને પ્રેમથી બાબાની છાતીની ઉપર ની દિટડી ઉપર જોરદાર ચુંબન ચોટાડ્યુ અને બોલી “હા બાપજી હવે મને તમારા આ હથિયાર થી ચીરતા રહો, આગળ અને પાછળ થી. બોલતા તો બોલી પણ પછી શરમ થી લાલ પણ થઇ ગઈ.
 
*********************************************************************.


આપ સૌનો ખુબ ખુબ આભાર દોસ્તો.

ક્રમશ;

જોડાયેલા રહેજો.

મૈત્રી તરફ થી જય ભારત.

                              oyhoy bahu j mast hoo

[harry@1164]

Aagal vadharo ne

[maitripatel]

આપનો ખુબ ખુબ આભાર દોસ્ત.

[maitripatel]

Aagal vadharo ne

આજે લગભગ એક અપડેટ આપી દઈશ દોસ્ત.