Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Pushpa Purusan]

Like someone said Bring potta karthik sister and mother to be fucked by prakash and let karthik sister and mother get pregnant. Pottai Karthik will get siblings that would play with his son till the time prakash make pavitra pregnant.

[Nesamanikumar]

Like someone said Bring potta karthik sister and mother to be fucked by prakash and let karthik sister and mother get pregnant. Pottai Karthik will get siblings that would play with his son till the time prakash make pavitra pregnant.

Appo karthik ku prakash enna uravu venum machana, appana illa 

[intrested]

பிரதர் ப்ளீஸ் அப்டேட் போடுங்க.. கதை ரெண்டாம் பக்கத்துக்கு போய்ட்டு.. ப்ளீஸ்
Continued update...

[yazhiniram]

------------
Part 184
------------

ஆனா என் உதட்டுல ஒட்டியிருக்குற ருசியை நான் மறுபடியும் லேசா நக்கிக்கிட்டேன்.

அந்த ருசி என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

சிங்க்ல தண்ணியத் தொறந்து விட்டேன்.

என் கைகளைக் கழுவ ஆரம்பிச்சேன்..

என் உடம்பு இன்னும் அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள நடந்த விஷயத்துல இருந்து மீளல.

என்னோட நரம்புகள் எல்லாம் ஒரு மாதிரி ஜிவ்வுனு இழுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் கையைத் துடைச்சுக்கிட்டு மெதுவா ஹாலுக்கு வந்தேன்.

டிவிய ஆன் பண்ணேன்.

சோபாவுல ரொம்பச் சோர்வா உக்காந்துக்கிட்டேன்.

ஏதோ ஒரு மியூசிக் சேனல் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா என் கவனம் அந்த டிவியில இல்ல.

என் மனசு பூரா அந்த லிஃப்ட் கண்ணாடியில தெரிஞ்ச பிரகாஷோட முகம் தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் தொடைகளை லேசா ஒன்னோடு ஒன்னு சேர்த்துப் பிணைச்சுக்கிட்டேன்.

என் சுடிதார் பேண்ட்டுக்குள்ள இன்னும் ஒரு ஈரமான பிசுபிசுப்பு இருந்துச்சு.

இந்த அமைதியான ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைல, என் வீட்டுக்குள்ள நான் ஒரு சாதாரணமா உக்காந்துருக்கேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயலே அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

கார்த்திக் உள்ள ரூம்க்குள்ள லேப்டாப்பும் கையுமா உக்காந்துருக்காரு.

நான் டிவி ஸ்கிரீனையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் உதடுகள்ல இன்னும் அந்த முத்தத்தோட ஈரம் ஒட்டியிருக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

ஒரு அரை மணி நேரம் அப்புடியே போயிருக்கும்.

நான் என் உலகத்துல தனியா மிதந்துகிட்டு இருந்தேன்.

திடீர்னு காலிங் பெல் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

'டிங் டாங்...'

அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் நான் லேசாத் திடுக்கிட்டேன்.

'யாரா இருக்கும் இந்த நேரத்துல?' னு என் மனசு கேட்டுச்சு.

நான் சோபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சேன்.

என்னோட சுடிதார ஒரு தடவை செக் பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் கழுத்துல இருக்குற அந்த ரகசிய மார்க்ஸ் எல்லாம் நல்லா மறைஞ்சுருக்கானு பாத்துக்கிட்டேன்.

ஷால் கரெக்ட்டா நெஞ்ச மூடியிருக்கானு சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் முடி எல்லாம் நீட்டா இருக்கானு ஒரு தடவை கைகளால கோதி விட்டுக்கிட்டேன்.

நான் நடந்து போய் மெயின் டோரத் தொறந்தேன்.

கதவத் தொறந்ததும், வெளிய நின்ன ஆளப் பாத்து எனக்கு என்னவோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.

வெளிய நிக்கிறது ராஜ்.

என் மனசுக்குள்ள சட்டுனு ஒரு ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

கதவு பெல் அடிச்சப்போ நான் வேற யாரோனு தான் நெனச்சேன்.

ஆனா இவர நான் சுத்தமா எதிர்பார்க்கல.

ஒரு அரை மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் நான் லிஃப்ட்க்குள்ள பிரகாஷ் கூட இருந்தேன்.

அவனோட அந்த அணைப்புல உருகிட்டு வந்தவ நான்.

என் நரம்புகள்ல இன்னும் அந்த லிஃப்ட் முத்தத்தோட சூடு அடங்கவே இல்ல.

என் உதட்டுல பிரகாஷோட எச்சில் ருசி இன்னும் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

என் மனசு பூரா அந்த வாட்ச்மேனோட சீண்டல்கள் தான் நிறைஞ்சு இருந்துச்சு.

நான் அவனுக்காகத் தான் நேத்து ராத்திரி ஒரு பொட்டுத் துணி கூட இல்லாம மாடியில அம்மணமா நின்னேன்.

அவனுக்கு என்னோட உடம்பப் பரிமாறி, அவனோட விரல்களால குத்த வாங்கித் துடிச்சேன்.

அவனோட அந்த சுன்னிய என் வாய்க்குள்ள வெச்சுச் சப்புன நெனப்பு தான் என் மண்டைக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தப் பழைய வயர் கட்டில்ல நாங்க சேந்து உருண்ட அந்த நிமிஷங்கள் என் கண்ணுக்குள்ளயே சுத்துச்சு.

நான் இனிமே பிரகாஷுக்குத் தான்னு என்னோட நரம்புகள் எல்லாம் சத்தியம் பண்ணி வெச்சுருக்கு.

அந்த மயக்கத்துல இருந்து நான் இன்னும் சுத்தமா மீளவே இல்ல.

அந்தக் குள்ளமான வாட்ச்மேன் தான் இப்போ என் மனசப் பூரா ஆக்கிரமிச்சுருக்கான்.

ஆனா இப்போ...

ராஜு-அ பாத்த உடனே என்னோட மைண்ட் ஏன் நான் பிரகாஷ்கிட்ட போனேங்கற காரணத்தை காட்டுச்சு.

நேத்து ராத்திரி டின்னர் முடிஞ்சதும், இவர் தான் முதன் முதல்ல என்னோட நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்தாரு.

என்னைய இந்த சோபால முலைய கடிச்சு வெச்சு, பிசைஞ்சாறு.

அதுவரைக்கும் எனக்கு அப்புடி ஒரு இன்பம் இருக்குறதே தெரியாது.

சோபால என்னைய படுக்கபோட்டு, அவர் பொண்டாட்டி வெறும் பாத்து அடி வெளிய இருக்கறப்போவே,

என் பாண்ட், என்னோட ஜட்டி எல்லாத்தையும் உருவி,

என் புண்டைய நக்கி ருசி பாத்த அதே ஆள்.

அவர் நேத்து என்னோட பேண்ட்டியக் கழட்டிட்டு, என் தொடைக்கு நடுவுல அவர் முகத்தப் புதைச்சப்போ தான் எனக்குள்ள அந்த ஆசையே முழிச்சுக்கிச்சு.

அவர் நாக்கு என்னோட இதழ்கள்ல பட்ட அந்த செகண்ட் தான் என்னோட கண்ட்ரோல் வேலி உடைஞ்சுச்சு.

அவர் குடுத்த அந்த இன்ப அதிர்ச்சி தான், என்னைய அடுத்தடுத்த தப்புகளுக்குக் கூட்டிட்டுப் போச்சு.

இவர் மட்டும் நேத்து என்னையத் தொடாம இருந்திருந்தா...

நான் ஒருவேளை பிரகாஷைத் தேடி மாடிக்குக் கண்டிப்பாப் போயிருக்கவே மாட்டேன்.

அவன் முன்னாடி என் டிரஸ்ஸைக் கழட்டிப் போட்டுட்டு ஒரு கிறுக்கி மாதிரி நின்னுருக்க மாட்டேன்.

என்னோட அந்தத் திருட்டுத்தனமான உறவுக்குப் பிள்ளையார் சுழி போட்டதே ராஜ் தான்.

இவரோட அந்தத் தொடுதல் தான் என்னோட மூளைய வேலை செய்ய விடாமப் பண்ணுச்சு.

நான் ஒரு தப்பு பண்றோம்ங்குற நெனப்பையே இவர் தான் என்னைய விட்டுப் போக வெச்சாரு.

அவர் என்னைய ஒரு பொம்மை மாதிரி வளைச்சப்போ நான் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டல.

மாறாக, அவர் செஞ்ச அத்தனை சீண்டல்களுக்கும் நான் என்னைய அறியாமலே சம்மதம் குடுத்தேன்.

இவரோட அந்த அதிகாரமான சீண்டல் தான் என்னைய எனக்கே புதுசா அறிமுகப்படுத்துச்சு.

ஒரு பொண்ணா எனக்குள்ள எக்கச்சக்க மோகம் அடைஞ்சு கிடக்குனு இவர் தான் எனக்குக் காட்டுனாரு.

இவரோட பக்குவமான, அதிகாரமான அப்ரோச்தான் என்னைய ஒரு நிமிஷம் மெய்மறக்க வெச்சுது.

ஆனா இப்போ, என் மனசு என்னமோ பிரகாஷோட முரட்டு சுன்னிக்குதான் அதிகமா ஏங்குது.

பிரகாஷோட சைஸ்தான் என்னைய ரொம்பவே கிறங்க வெச்சுருச்சு.

அவனோட எக்கச்சக்கமான காதலான பார்வைக்கு நான் மயங்கிட்டேன்.

என் புண்டை இப்போ பிரகாஷோட அந்த விரல்களுக்காகத் தான் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

அவனோட அந்த வாசம் தான் எனக்கு இப்போ பிடிச்ச வாசமா மாறிடுச்சு.

நான் ஒரு செக்யூரிட்டிக்கு இம்புட்டு தூரம் வளைஞ்சு குடுப்பேன்னு நானே நெனச்சுக் கூடப் பாக்கல.

ஆனாலும், வாசல்ல நிக்கிற ராஜ் சாரப் பாக்கும்போது எனக்குள்ள எந்த ஒரு வெறுப்பும் எனக்குள்ள வரல.

பதிலா, என்னைய ஒரு தப்பான வழிக்குக் கூட்டிட்டுப் போன இவரப் பாக்க எனக்கு ஒரு வித்யாசமான த்ரில்லா இருந்துச்சு.

இவரோட அந்த கிளாஸியான, ரொம்ப டீசன்ட்டான மூஞ்சிக்குப் பின்னாடி எக்கச்சக்க திருட்டுத்தனம் இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.

இவரப் பாக்குற யாருமே இவரு இன்னொருத்தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையத் திருட்டுத்தனமா நக்குவார்னு நெனச்சுக் கூடப் பாக்க மாட்டாங்க.

அது எனக்கு இவரப் பாக்கும்போது ஒரு கிலுகிலுப்பக் குடுத்துச்சு.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருக்கற அந்த ரகசியம் என்னைய லேசாப் புன்னகைக்க வெச்சுது.

அவர் என்னைய ஒரு ஜென்டில்மேன் மாதிரிப் பாத்துச் சிரிக்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு விதமான ஈர்ப்பு வந்துச்சு.

இவரோட அந்த ஸ்டைலான அப்ரோச் தான் என்னைய முதல்ல மயக்குச்சு.

நான் இப்போ இந்த நிலைக்கு வந்திருக்கேன்-னா அதுக்கு முழு காரணமும் இவரோட அந்தத் தைரியம் தான்.

என்னை உடைச்சு, என்னைய இப்டி ஒரு தவிப்புல தள்ளுனவரப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு கிறக்கம்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் பிரகாஷ் இருந்தாலும், இவரப் பாத்ததும் என் உடம்பு என்னையயே அறியமா ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுத்துச்சு.

அவரு என்னைய ஒரு பார்வையிலயே எடை போடுற மாதிரி உத்துப் பாத்தாரு.

அந்தப் பார்வை என்னைய அப்புடியே உரிச்சுப் பாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

நேத்து ராத்திரி இவர் என் காம்பை லேசாத் திருகிப் பிசைஞ்ச அந்த வலி இன்னும் என் நெஞ்சுல இருக்கு.

இவரோட அந்தப் பார்வையை நான் நேருக்கு நேராச் சந்திக்க ஒரு செகண்ட் தயங்கினேன்.

ஒரு சில நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி வரைக்கும் என் மைண்ட்ல  பிரகாஷ், அந்த லிஃப்ட், அவனோட அந்த கைகள்னு நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா இப்போ என் கண் முன்னாடி ராஜ் நிக்கிறதப் பாத்ததும்...

எனக்குள்ள இருந்த அந்த நெனப்பு உடனே மாறிடுச்சு. 

இப்போ இவர் என்ன பண்ணபோறாரோங்கிற மாதிரியான எண்ணத்தால அந்த எண்ணங்களை மறக்கடிக்க வெச்சுடுச்சு.

அவரு ஒரு பிளாக் கலர் போலோ டீ-ஷர்ட், லைட் கலர் ட்ராக் பேண்ட் போட்டுக்கிட்டு அவ்ளோ கிளாஸியா நின்னாரு.

அந்த நாற்பத்தி எட்டு வயசுலயும் அவருக்கு இருக்குற அந்த கம்பீரம் என்னைய மிரள வெச்சுது.

அவர் கையில ஒரு சின்ன பிளாஸ்டிக் கண்டெய்னர் இருந்துச்சு.

என்னைப் பாத்ததும் அவர் முகத்துல ஒரு அழகான, ஜென்டில்மேன் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"ஹாய் பவி..." னு அவர் ரொம்ப சாஃப்ட்டா கூப்பிட்டாரு.

அவர் குரல் என் காதுல பட்டதும் என் நரம்புகள் எல்லாம் சிலிர்த்துச்சு.

"ரேணு காலையில ஒரு ஸ்பெஷல் ஸ்வீட் செஞ்சா..."

"அதான் உனக்கும் கார்த்திக்குக்கும் குடுத்துட்டுப் போலாம்னு வந்தேன்..." னு அவர் டீசன்ட்டாச் சொன்னாரு.

அவர் வாய் அப்புடிச் சொன்னாலும், அவரோட கண்கள் நேரா என் முகத்துல இல்ல.

அவர் பார்வை மெதுவா எறங்கி என்னோட நெஞ்சுப் பக்கம் போச்சு.

நான் போட்டுருக்கற இந்த ஹை-நெக் சுடிதார அவர் கண்கள் ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்துச்சு.

அவரோட பார்வை, என்னோட சுடிதாரக் கழட்டுற மாதிரி எனக்குப் பட்டுச்சு.

என் ஹார்ட் பீட் இப்போ வேற ஒரு வித்யாசமான ரிதத்துல அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவர் பார்வை என் முலைகள் மேல பட்டதும், என் காம்புகள் ஆட்டோமேட்டிக்கா விறைச்சுப் போச்சு.

அந்தப் பேடட் பிராவுக்குள்ள என் காம்புகள் உரசும்போது ஒரு லேசான கூச்சம்.

அவரோட இந்த ஒரு பார்வை என்னைய ரொம்ப வீக் ஆக்குச்சு.

அவர் என்னையப் பாத்துக்கிட்டே அவரோட நாக்கால லேசா அவர் உதட்ட நக்கிக்கிட்டாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

"இந்த டிரஸ்ல ஒரு கியூட்டான, அழகா பேக் பண்ணுன ஸ்வீட் பாக்ஸ் மாதிரி இருக்க பவித்ரா..." னு அவர் சொன்னாரு.

அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தை எனக்குள்ள ஆயிரம் அர்த்தங்களக் கடத்துச்சு.

அது சுடிதாரப் பத்திப் பேசுற மாதிரி இருந்தாலும், என்னையத் தான் அப்புடி வர்ணிக்கிறாருனு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

என் முகம் சட்டுனு செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போச்சு.

எனக்கு வெக்கமா இருந்துச்சு.

நான் என் பற்களால கீழ் உதட்ட லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"உள்ள வாங்க அண்ணா..." னு நான் மெதுவா, ஒரு தயக்கத்தோடக் கூப்பிட்டேன்.

நான் வழி விட, அவர் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே உள்ள வந்தாரு.

அவர் உள்ள வந்ததும், அவர் உடம்புல இருந்து வந்த பெர்ஃப்யூம் வாசம் ஹால்ல பரவிச்சு.

அவர் நேரா போய் சோபாவுல உக்காந்துக்கிட்டாரு.

அவர் பேசுற சத்தம் கேட்டதும், கெஸ்ட் ரூம்ல இருந்த கார்த்திக் கதவத் தொறந்துட்டு வெளிய வந்தாரு.

ராஜைப் பாத்ததும் கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பிரகாசமான சிரிப்பு.

"ஹேய் ராஜ் சார்! வாங்க வாங்க! உக்காருங்க!" னு கார்த்திக் உற்சாகமாக் கூப்பிட்டாரு.

கார்த்திக் வேகமா நடந்து வந்து ராஜ்க்கு பக்கத்துல இருக்குற சோபாவுல உக்காந்தாரு.

அவங்க ரெண்டு பேரும் ஆபிஸ் விஷயங்களப் பத்திப் பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

நான் அவங்களப் பாத்துட்டு, "நான் லெமன் ஜூஸ் போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்..." னு சொல்லிட்டு கிச்சனுக்குப் போனேன்.

நான் கிச்சனுக்குள்ள போனதும், என் முதுக யாரோ பாக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல் வந்துச்சு.

நான் லேசாத் திரும்பிப் பாத்தேன்.

ராஜ் என்னையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் கிச்சனுக்குள்ள நுழைஞ்சு, பிரிட்ஜத் தொறந்து ரெண்டு லெமன் எடுத்தேன்.

கத்தியால அந்த லெமனைப் பாதியா நறுக்குனேன்.

ஒரு பாத்திரத்துல தண்ணி ஊத்தி, அந்த லெமனைப் பிழிய ஆரம்பிச்சேன்.

நான் லெமனைப் பிழியும்போது என் கைகள் லேசா நடுங்குச்சு.

ஹால்ல கார்த்திக் அவ்ளோ சத்தமாச் சிரிச்சுப் பேசிக்கிட்டு இருக்காரு.

யாரு கூட?

நேத்து ராத்திரி என்னோட புண்டைய நக்கி எனக்கு மூட் ஏத்தி விட்ட அதே ஆள் கூட.

என் புருஷன் சகஜமா, எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாம அந்த ஆள் கூடப் பேசிட்டு இருக்காரு.

இந்த நெனப்பு வந்ததும் எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான கிறக்கம் ஏறுச்சு.

எனக்கு அப்புடியே மூச்சு வாங்குச்சு.

ஆனா ஹால்ல உக்காந்துருக்க என் புருஷனுக்கு இது எதுவுமே தெரியாது.

அவரோட மேனேஜர் என் உடம்பை எப்டி எல்லாம் கையாண்டாருனு கார்த்திக்குக்குத் துளி கூட ஐடியா இல்ல.

இந்த ரகசியம் எனக்குள்ள ஒரு பவர்புல்லான திமிரக் குடுத்துச்சு.

நான் சர்க்கரை போட்டு, ஜூஸை நல்லாக் கலக்கி விட்டேன்.

ஐஸ் கியூப்ஸ் எடுத்து ரெண்டு கிளாஸ்ல போட்டேன்.

அந்தச் சில்லுன கிளாஸை ஒரு ட்ரேயில வெச்சுக்கிட்டு நான் கிச்சன விட்டு வெளிய வந்தேன்.

நான் ட்ரேயைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டு ரொம்ப மெதுவா, ஒரு நளினமா நடந்து வந்தேன்.

என் நடையில ஒரு வித்யாசமான மிதப்பு இருந்துச்சு.

நான் நேரா வந்து அந்த சென்டர் டேபிள் மேல ட்ரேயை வெச்சேன்.

ஒரு கிளாஸைக் கார்த்திக் கையில குடுத்தேன்.

இன்னொரு கிளாஸை எடுத்து ராஜ் பக்கம் நீட்டுனேன்.

அவர் அந்த கிளாஸை வாங்கும்போதே, அவரோட விரல்கள் என்னோட விரல்கள் மேல ரொம்ப லேசா உரசுச்சு.

அந்தச் சின்ன ஸ்பரிசம் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்சாரம் பாய்ச்சுச்சு.

"தேங்க்ஸ் பவித்ரா..." னு அவர் என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாரு.

நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, கார்த்திக்குக்குப் பக்கத்துல இருந்த சோபாவுல போய் உக்காந்தேன்.

நான் என் கால்களச் சேத்து வெச்சுக்கிட்டு உக்காந்தேன்.

ஆனா என் சுடிதார் பேண்ட்டுக்குள்ள என்னோட தொடைகள் லேசாத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கார்த்திக் அந்தச் சில்லுன ஜூஸை ஒரு வாய் குடிச்சாரு.

"அப்பா... ரொம்ப ரெஃப்ரெஷிங்கா இருக்கு..." னு கார்த்திக் சொன்னாரு.

அப்புறம் கார்த்திக் ரொம்பச் சாதாரணமா, "சோ, நேத்து டின்னர் எப்டி இருந்துச்சு சார்?" னு கேட்டாரு.

அவரு அப்புடிக் கேட்டதும் என் நெஞ்சு ஒரு செகண்ட் நின்னு துடிச்சுது.

"பவி சொன்னா, நீங்க டெசர்ட் சாப்பிடுறதுக்காக ரொம்ப நேரம் வெயிட் பண்ணீங்கனு..." னு கார்த்திக் கேஷுவலாச் சொன்னாரு.

கார்த்திக் இதச் சொன்னதும், ராஜ் கையில இருந்த கிளாஸை லேசாத் தன் உதட்டுக்கிட்ட கொண்டு போனாரு.

அவர் ஜூஸை உறிஞ்சுறப்போ, அவரோட கண்கள் அந்த கிளாஸோட விளிம்பைத் தாண்டி நேரா என்னையப் பாத்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில அவ்ளோ ஒரு குறும்பு, ஒரு விளையாட்டுத்தனம் இருந்துச்சு.

"டின்னர் ரொம்ப ஃபெண்டாஸ்டிக்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்..." னு ராஜ் ரொம்ப ஸ்மூத்தாச் சொன்னாரு.

அவர் குரல்ல ஒரு திருட்டுத்தனம் ஒழிஞ்சுருந்துச்சு.

"ஆனா உண்மையச் சொல்லணும்னா..."

அவர் லேசா இழுத்தாரு.

"நான் என்னோட டெசர்ட்ட இன்னும் முழுசாச் சாப்பிட்டு முடிக்கல..." னு அவர் சொல்லிட்டு என்னைய உத்துப் பாத்தாரு.

அவர் அப்புடிச் சொன்னதும் எனக்கு அப்புடியே தூக்கிவாரிப் போட்டுச்சு.

என் காலோட விரல்கள் ஆட்டோமேட்டிக்கா சுருங்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

என் முகம் டக்குனு சூடாகி, செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போச்சு.

நான் என் பற்களால என்னோட உள் கன்னத்தை அவ்ளோ இறுக்கமாப் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

எனக்கு ஒரு பக்கம் சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு, இன்னொரு பக்கம் ஒரு பயங்கரமான கிறக்கமாவும் இருந்துச்சு.

கார்த்திக் முகத்துல ஒரே குழப்பம்.

"என்ன சொல்றீங்க சார்? நீங்க டெசர்ட் சாப்பிடலையா?" னு கார்த்திக் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா கேட்டாரு.

அவருக்கு இதுக்குள்ள இருக்குற அந்த டபுள் மீனிங் சுத்தமாப் புரியல.

ராஜ் லேசாச் சிரிச்சாரு.

அந்தச் சிரிப்பு அவ்ளோ டெவில்லிஷா, என்னையச் சீண்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஓஹ், நாங்க கொஞ்சம் ஸ்வீட் சாப்பிட்டோம் கார்த்திக்..."

ராஜ் கேஷுவலா, ஆனா ஒரு சிரிப்போட சொன்னாரு.

அவர் சொன்ன அந்த டோன்லேயே அவரு இப்போ ஏதோ தேவ இல்லாத ஒண்ணா சொல்லி என்னை சீண்ட போறாருனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"மொதல்ல ஒரு சாஃப்ட்டான, உருண்டையான பால் பணியாரம் சாப்பிட்டேன்..." னு ராஜ் சொன்னாரு.

அவர் 'பால் பணியாரம்'னு சொல்லும்போது, அவரோட கண்கள் நேரா என்னோட இடுப்புப் பகுதியத் தான் பாத்துச்சு.

என் சுடிதாருக்கு மேலேயே, என்னோட தொப்புள் இருக்குற எடத்த அவர் பார்வை அப்படியே ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

அவர் என்ன சொல்றாருனு எனக்கு டக்குனு உறைச்சுது.

நேத்து ராத்திரி அவரு என் தொப்புளை நக்கி உறிஞ்சத தான் சொல்லறாருனு. 

அவர் உடனே அப்படி சொன்னதுமே.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே ஜிவ்வுனு இழுத்துச்சு.

நான் என் கைகளால என்னோட சுடிதார் ஷாலை டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் இதுக்கு என்ன சொல்லப் போறாருனு நான் ரொம்பத் தவிப்போட அவரைப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் முகத்துல எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்ல.

"பால் பணியாரமா? சூப்பர் சார்..." னு கார்த்திக் ரொம்ப உற்சாகமாச் சொன்னாரு.

"பவி அதுலாம் செஞ்சால..."

"நீங்க சொல்லிதான் எனக்கு தெரியுது..." னு கார்த்திக் ஒரு கொழந்த மாதிரி கம்ப்ளைன்ட் பண்ணாரு.

அவரு அப்புடிச் சொன்னதும் ராஜ் என்னைப் பாத்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணாரு.

"ஆமா கார்த்திக், எனக்குச் செஞ்சு குடுத்த அந்தப் பால் பணியாரம் ரொம்ப சாஃப்ட்டா, ரொம்ப டேஸ்ட்டா இருந்துச்சு..."

"வாயில வெச்ச உடனே அப்படியே உருகிடுச்சு..." னு ராஜ் என் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.

அவர் வார்த்தைகள் என் மைண்ட்ல ஏதோ ஒரு மேஜிக் பண்ணுச்சு.

என் புருஷன் முன்னாடியே, என்னோட தொப்புளை பத்தி இன்னொரு ஆம்பளை இப்டிச் சொல்றதக் கேக்க எனக்கு எப்டியோ இருந்துச்சு.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் தரைல சுருங்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

"அதுக்கப்புறம்..." ராஜ் மறுபடியும் தொடங்குனாரு.

"ரெண்டு தித்திப்பான, பவுன்ஸியான ரசகுல்லா சாப்பிட்டேன்..." னு அவர் சொன்னாரு.

அவர் 'ரசகுல்லா'னு சொல்லும்போது, அவரோட பார்வை மெதுவா மேல ஏறிச்சு.

நேரா என்னோட சுடிக்குள்ள இருக்குற முலைகளையே அவர் கண்கள் பாத்துச்சு.

அவர் கண்கள் என்னோட மார்பையே குடையுற மாதிரி பாத்துச்சு.

என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுச்சு.

"ஆனா அந்த ரசகுல்லா எனக்கு அவ்ளோ ஈஸியாக் கிடைச்சிடல கார்த்திக்..." னு ராஜ் ஒரு புதுக் கதைய ஆரம்பிச்சாரு.

அவர் என்ன சொல்லப் போறாருனு எனக்குப் புரியல.

நான் என் மூச்சை அடக்கி வெச்சுக்கிட்டு அவரையே உத்துப் பாத்தேன்.

"பவித்ரா எனக்கு அந்த ரசகுல்லாவைக் குடுக்கவே இல்ல..."

"எனக்கு ரசகுல்லா எதுவும் இல்லனு சொல்லிட்டா..." னு ராஜ் கார்த்திக்கைப் பாத்து ஒரு கம்ப்ளைன்ட் பண்ற மாதிரிச் சொன்னாரு.

நேத்து ராத்திரி நான் பிரா போடாம வெறும் அந்த லூசான டீ-ஷர்ட் போட்டுட்டுப் போயிருந்தேன்.

அவர் கேட்டதும் நான் வேணாம்னு தடுத்தேன்.

நான் தடுத்ததத் தான் அவர் இப்போ சொல்றாருனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"ஆனா எனக்கு நல்லாத் தெரியும், அவ கிட்ட ரெண்டு பிரெஷ்ஷான ரசகுல்லா இருந்துச்சுனு..."

"அவங்க அதப் பத்திரமா மறைச்சு வெச்சுருந்தா..."

"எனக்கு அதச் சாப்பிட்டாகணும்னு ஒரு அடங்காத ஆசை வந்துருச்சு..."

"நான் விடுவேனா?"

"அவ வேணாம்னு சொன்னாலும், நான் கொஞ்சம் போர்ஸ் பண்ணி, பிடிவாதமா அந்த ரெண்டு ரசகுல்லாவையும் நானே எடுத்துக்கிட்டேன்..." னு ராஜ் ரொம்ப ஹஸ்கியாச் சொன்னாரு.

அவர் 'நானே எடுத்துக்கிட்டேன்'னு சொல்லும்போது, அவரோட வலது கை விரல்கள் காத்துல ஏதோ பிசையுற மாதிரி ஒரு லேசான ஆக்‌ஷன் பண்ணுச்சு.

அதைப் பாத்ததும் எனக்கு அப்புடியே தூக்கிவாரிப் போட்டுச்சு.

நேத்து அவர் என் முலையத் தன் கைகளுக்குள்ள முழுசாக் கவ்விப் பிசைஞ்சது என் கண் முன்னாடி வந்துச்சு.

அவரோட கைக்குள்ள என் முலைகள் எப்டி நசுங்குச்சுனு என் உடம்புக்கு நல்லாவே ஞாபகம் இருக்கு.

அவர் பற்களால கடிச்சு இழுத்து அந்த ரசகுல்லாவ எப்டிச் சுவைச்சாருனு எனக்குத் தெரியும்.

அந்த இடது பக்க முலைல அவர் குடுத்த அந்த நீலக் கலர் மார்க் இப்போ கூடச் சுடிதாருக்கு அடியில இருக்கு.

அந்தத் தழும்பு இருக்குற எடம் லேசாத் துடிச்சுது.

என் காம்புகள் ரெண்டும் பிராவுக்குள்ள முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

இந்த நேரத்துல கார்த்திக் என்ன சொல்லப் போறாருனு நான் பயந்துட்டேன்.

கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஆச்சரியம் வந்துருச்சு.

"பவி... நீ இதெல்லாம் கூடச் செஞ்சியா? எனக்குத் தெரியவே தெரியாதே!" னு கார்த்திக் என்னையப் பாத்துச் சர்ப்ரைஸா கேட்டாரு.

"ஏன் பவி, சார் வீட்டுக்கு வந்துருக்காரு, அவருக்குப் போயி ஸ்வீட் குடுக்காம இப்டிக் கஞ்சத்தனம் பண்ணிருக்க?"

"அவர் பாவம், கேட்டு வாங்கிச் சாப்பிட்டுருக்காரு பாரு..." னு கார்த்திக் என்னையக் கோபப்படுற மாதிரி நடிச்சுக்கிட்டுச் சொன்னாரு.

என் புருஷன் சொல்றதக் கேட்டு எனக்குச் சிரிப்ப கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

ஆனா அவர் பக்கத்துலயே உக்காந்துருக்காரு.

நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என்னோட சிரிப்பையும், என்னோட அந்த முனகலையும் அடக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகம் அவ்ளோ வெக்கத்துல தவிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கன்னம் ரெண்டும் செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போச்சு.

கார்த்திக் என்னையப் பாத்துக் கேட்டதும், எனக்கு வார்த்தையே வரல.

நான் ஏதோ திக்கித் திக்கிப் பேச ட்ரை பண்ணேன்.

"அது... அது வந்து... அவருக்கே சுகர் இருக்குனு ரேணு அக்கா சொன்னாங்க..."

"அதான் நான் வேணாம்னு... தடுத்தேன்..." னு நான் ஒரு வழியாச் சமாளிச்சேன்.

"அதுக்காக ரெண்டு ரசகுல்லா சாப்பிட்டா ஒன்னும் ஆகிடாது பவி..." னு கார்த்திக் ராஜ்க்கு சப்போர்ட் பண்ணாரு.

ராஜ் என்னைப் பாத்து ஒரு புன்னகை சிந்தினாரு.

"ஆமா கார்த்திக், அந்த ரசகுல்லா அவ்ளோ ஜூஸியா இருந்துச்சு..."

"ஒரு தடவ சாப்பிட்டா, மறுபடியும் மறுபடியும் சாப்பிடத் தூண்டுற மாதிரி அவ்ளோ ஸ்வீட்டா இருந்துச்சு..." னு ராஜ் என்னையச் சீண்டுனாரு.

அவர் என்னைய அப்புடிச் சீண்டச் சீண்ட, என்னோட உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு ரியாக்‌ஷன் நடக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

என்னோட நிலைமையப் பாத்து ராஜ் நளினமா அந்தப் பேச்சை அவரோட கண்ட்ரோல்ல கொண்டு போனாரு.

"அது மட்டுமில்ல கார்த்திக்..." னு ராஜ் தொடர்ந்தாரு.

இப்போ அவரோட குரல் கம்மியா, ஒரு ஹஸ்கியான கிசுகிசுப்பா மாறிடுச்சு.

"அதுக்கப்புறம்... சூடான தேன் அல்வா ஒன்னு இருந்துச்சு..." னு அவர் ரொம்ப ஆழமாச் சொன்னாரு.

அவர் 'தேன் அல்வா'னு சொன்ன அந்த செகண்ட்...

அவரோட கண்கள் என்னோட முலைகள்ல இருந்து அப்படியே கீழ எறங்கி, என்னோட மடிப் பக்கம் போச்சு.

என்னோட தொடைகளுக்கு நடுவுல, அந்தச் சுடிதார் பேண்ட்டுக்குப் பின்னாடி மறைஞ்சுருக்குற என்னோட புண்டையவே அவர் அவ்ளோ உன்னிப்பாப் பாத்தாரு.

நேத்து அவர் என் பேண்ட்டியக் கழட்டிட்டு, என்னோட அந்தத் தேனை எப்டி நக்கிக் குடிச்சார்னு அந்தப் பார்வையே சொல்லுச்சு.

அவர் அந்த எடத்தப் பாத்ததும், என்னோட தொடைகள் ரெண்டும் ஆட்டோமேட்டிக்கா ஒன்னோடு ஒன்னு இறுக்கமா ஒட்டிக்கிச்சு.

என் புண்டைல இருந்து சட்டுனு ஒரு ஜூஸ் சுரந்து, என்னோட பேண்ட்டியப் பிசுபிசுனு நனைச்சுது.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே ஒரு மாதிரி சுண்டி இழுத்துச்சு.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் தரைல அவ்ளோ டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

இந்தச் சீண்டல் எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான கிறக்கத்தை ஏத்துச்சு.

என் புருஷன் முன்னாடியே, என்னோட புண்டையப் பத்தி இன்னொரு ஆம்பளை இப்டிச் சொல்றதக் கேக்க எனக்கு மெய்மறந்து போற மாதிரி இருந்துச்சு.

"அந்தத் தேன் அல்வா பாக்க அவ்ளோ டெலிஷியஸா இருந்துச்சு கார்த்திக்..." னு ராஜ் ஒரு பெருமூச்சோட சொன்னாரு.

"அதுல இருந்து அவ்ளோ தேன் ஒழுகிக்கிட்டு இருந்துச்சு..."

"அந்தத் தேனோட வாசமே என்னையப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது..."

"நான் அந்தச் சூடான தேனை ரொம்ப மெதுவா என் நாக்கால டேஸ்ட் பண்ணேன்..."

அவர் 'நாக்கால'னு சொல்லும்போது, அவர் உண்மையிலயே என் புண்டைய நக்குன சுகம் என் தொடை நரம்புகள்ல ஊடுருவிச்சு.

என் உடம்பு லேசா ஒரு நடுக்கத்தோட சிலிர்த்துச்சு.

"அது அவ்ளோ சூடா, அவ்ளோ தித்திப்பா இருந்துச்சு கார்த்திக்..."

"நான் அந்த அல்வாவ முழுசாச் சாப்பிடலாம்னு அவ்ளோ ஆசையாப் போனேன்..."

"ஆனா நான் அத அப்போதான் கொஞ்சம் சாப்பிட ஆரம்பிச்சேன்..."

"ரேணு வந்து என்னையத் தடுத்துட்டா..." னு ராஜ் ரொம்பப் பாவமா, ஒரு சோகமான மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னாரு.

அவர் நேத்து ரேணுகா வந்ததால தான் பாதியிலயே நிப்பாட்டுனாருங்குறத இப்டி எவ்ளோ அழகாச் சொல்றாருனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவர் அப்புடிச் சொன்னதும், கார்த்திக் சத்தமாச் சிரிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாரு.

"ஹாஹாஹா... ரேணுகா மேடம் உங்க டயட்ட ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டா ஃபாலோ பண்றாங்க போல..." னு கார்த்திக் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாரு.

கார்த்திக்குக்கு அது ஏதோ ஒரு பொண்டாட்டி தன் புருஷனோட டயட்டக் கண்ட்ரோல் பண்ற ஒரு சாதாரணக் கதையாத் தான் தெரிஞ்சது.

அவருக்குப் பின்னாடி இருக்குற அந்த உண்மையான கதை ஒரு துளி கூடப் புரியல.

கார்த்திக் சிரிக்கச் சிரிக்க, என் நெஞ்சு படபடனு எகிறிடுச்சு.

என் புருஷன் முன்னாடியே, என்னோட ஈரமான புண்டையப் பத்தி ராஜ் இப்டிப் பேசி, என்னைய ஏங்க வைக்கிற அந்த விதம்...

அது எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத, ஒரு உச்சத்தைக் குடுத்துச்சு.

நான் என் கால்கள உரசிக் கிட்டே, என் சீட்ல லேசா நெளிஞ்சேன்.

இந்த விளையாட்டு என்னைய அப்புடியே சொர்க்கத்துல மிதக்க வெச்சுது.

[yazhiniram]

-------------
Part 185:
-------------

இந்த விளையாட்டு என்னைய அப்புடியே சொர்க்கத்துல மிதக்க வெச்சுது.

கார்த்திக் முகத்த நான் உத்துப் பாத்தேன்.

அவர் முகத்துல ஒரு கள்ளங்கபடம் இல்லாம, ஏதோ ஸ்வீட் தான்னு நம்புறது தெரிஞ்சது.

அவருக்கு நிஜமாவே எதுவும் புரியல.

ராஜ் ஏதோ நிஜமான ஸ்வீட்டப் பத்தித் தான் பேசுறாருனு அவர் நம்பிட்டாரு.

"பவி..." னு அவர் மெதுவா என்னைக் கூப்பிட்டாரு.

"நம்ம வீட்ல இந்த ஸ்வீட்லாம் இருக்கா?" னு அவர் இன்னசென்ட்டா கேட்டாரு.

என் புருஷனோட அந்த வெள்ளந்தியான மூஞ்சியப் பாக்க எனக்கே தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.

அவருக்குத் தன் பொண்டாட்டியப் பத்தி ஒரு துளி கூடச் சந்தேகம் வரல.

அவர் மூஞ்சியப் பாக்கப் பாக்க எனக்குக் கஷ்டமாவும், அதே நேரத்துல சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு.

"எனக்கு நம்ம வீட்ல இதுலாம் இருக்கானே தெரியல?"

அவர் கேக்குற தொனியில ஒரு ஏமாற்றம் இருந்துச்சு.

அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டு பதிலுக்காக வெயிட் பண்ணாரு.

"எப்போ செஞ்ச இதெல்லாம்?"

இந்தக் கேள்வியக் கேட்டதும் என் நெஞ்சுக்குள்ள இடி விழுந்த மாதிரி ஆச்சு.

'நேத்து நைட் உங்க மேனேஜர் என் கிச்சன்ல வெச்சு என்னைப் பிசையும்போது செஞ்சேன்'னு சொல்ல முடியுமா?

என்னோட நரம்புகள் எல்லாம் லேசாச் சுண்டி இழுத்துச்சு.

என் மூளை ஒரு செகண்ட் வேலை செய்றத நிப்பாட்டிடுச்சு.

"இல்ல கடையில ஏதும் வாங்குனியா?"

அவர் அடுக்கடுக்காக் கேள்வியைக் கேட்டாரு.

இந்தக் கேள்விக்கு நான் என்ன பதில் சொல்றதுனு எனக்குத் தெரியல.

கார்த்திக் என்னையவே பாத்துக்கிட்டு உக்காந்துருந்தாரு.

அவர் கண்கள நேராப் பாக்க எனக்கு லேசாத் தயக்கமா இருந்துச்சு.

நான் என் வாயை லேசாத் தொறந்தேன்.

எதாவது ஒரு பொய்யச் சொல்லிடலாம்னு தான் நெனச்சேன்.

ஆனா என் தொண்டையில இருந்து ஒரு வார்த்தை கூட வெளிய வரல.

நான் திருதிருனு முழிச்சுக்கிட்டு உக்காந்துருந்தேன்.

என் கைகள் ஆட்டோமேட்டிக்கா என் சுடிதார் ஷாலைப் பிடிச்சுக் கசக்குச்சு.

திடீர்னு எப்டி ஒரு பேக்கரி பேரப் பொய் சொல்றதுனு என் மூளைக்கு எட்டல.

நான் பதற்றத்துல என் நகத்தைக் கிள்ள ஆரம்பிச்சேன்.

நான் ஏதாவது உளறி, கார்த்திக் முன்னாடி மாட்டிக்கிட்டா என்ன பண்றதுனு மனசு தவிச்சுது.

என் மூச்சு லேசா வேகமா ஏறி எறங்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

என் உடம்புல ஒரு லேசான நடுக்கம் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்குறத ராஜ் பாத்தாரு.

நான் இப்டிப் பயத்துல முழிக்கிறதப் பாக்க அவருக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல ஒரு ரகசியமான, திருட்டுத்தனமான சிரிப்பு வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் மாட்டிக்கிட்டுத் தவிக்கிறத அவர் முழுசா என்ஜாய் பண்ணாரு.

'எப்டி உன்னைய லாக் பண்ணேன் பாத்தியா'னு அவர் கண்ணாலயே எங்கிட்ட கேட்டாரு.

அவர் என்னைய இப்டிச் சீண்டுறது எனக்குப் பதற்றமாவும் ஆனா அதே நேரத்துல உள்ளுக்குள்ள ஒரு த்ரில்லிங்கை குடுத்துச்சு.

நான் அவரோட வலையில முழுசாச் சிக்கிக்கிட்டேன்.

நான் அவரப் பாத்து, 'எதாவது சொல்லுங்க'னு கண்ணாலயே கேட்டேன்.

அவர் முன்னாடி சாஞ்சாரு.

அவர் அந்தப் பேச்சப் பெர்ஃபெக்ட்டா அவரோட கண்ட்ரோல்ல எடுத்தாரு.

"ஓஹ் ஆமா கார்த்திக்..." னு ராஜ் ஒரு புன்னகையோட சொன்னாரு.  

அவர் கார்த்திக் கிட்டப் பேசிக்கிட்டே, என்னைப் பாத்து லேசாக் கண்ணடிச்சாரு.

அந்தக் கண் சிமிட்டல் என்னைய என்னவோ பண்ணுச்சு.

என் அடிவயிறு லேசா ஜிவ்வுனு இழுத்துச்சு.

"பவித்ரா கிட்ட அந்த ஸ்வீட் இருந்துச்சு..."

அவர் வார்த்தைகள் என் நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்துச்சு.

"ஆனா மொதல்ல அவ அத எனக்குக் குடுக்க ரொம்பத் தயங்குனா..."

ஆமா, நேத்து அவர் என் முலையப் பிடிச்சப்போ நான் வேணாம்னு தான தடுத்தேன்.

அதத் தான் அவர் இப்போ ஸ்வீட் குடுக்கத் தயங்குனானு கார்த்திக் கிட்டச் சொல்றாரு.

அவர் இப்டிச் சாமர்த்தியமா டபுள் மீனிங்ல பேசுறதக் கேக்கக் கேக்க எனக்கு உடம்பெல்லாம் சூடாகிடுச்சு.

"ரொம்பக் கூச்சப்பட்டா..."

'உங்க முன்னாடி எந்தத் துணியும் இல்லாம நிக்கும்போது கூச்சமா இருக்காதா பின்னே?'னு என் மனசு அவர்கிட்ட கேட்டுச்சு.

"ஆனா உன் வைஃப் ரொம்ப ஸ்வீட்டான பொண்ணு கார்த்திக்..."

இந்த வார்த்தைய அவர் என் புருஷனப் பாத்துச் சொன்னப்போ, எனக்குப் மூச்சே நின்ன மாதிரி ஆயிடுச்சு.

என் முகம் செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போச்சு.

என் கன்னங்கள் ரெண்டும் சூடாகித் தகதகனு எரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் பார்வையக் கீழ கொண்டு போய் என் மடியப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் புருஷன் முன்னாடியே உக்காந்துகிட்டு, என்னோட ரகசியங்களை இப்டி ஓப்பனாச் சொல்றாரேனு எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

அவர் கொஞ்சம் கூடப் பயப்படல.

எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ரொம்பக் கேஷுவலா அவர் இதப் பண்ணாரு.

இந்தச் சம்பவம் எனக்குள்ள ஒரு புது த்ரில்லைக் குடுத்துச்சு.

என் வாழ்க்கையில நான் இப்டி ஒரு நிலைமைய எக்ஸ்பீரியன்ஸ் பண்ணதே கிடையாது.

நான் மறுபடியும் என் கண்களைத் தூக்கி அவரப் பாத்தேன்.

"நான் கேட்டதும், அவளே அன்பா எனக்கு அதக் குடுத்தா..." னு ராஜ் ரொம்ப ஸ்மூத்தாச் சொன்னாரு.

அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் ரெண்டு அர்த்தம் இருந்துச்சு.

அவர் பேசுன விதம் ரொமான்டிக்கா, ஆனா என்னைய அப்புடியே உருக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் 'கூச்சப்பட்டா', 'அன்பாக் குடுத்தா'னு சொன்னப்போ என் நரம்புகள் எல்லாம் சிலிர்த்துச்சு.

நேத்து கிச்சன்ல நான் எப்டித் தயங்கி நின்னு, அப்புறம் என் இடுப்ப அவரு பிசைய விட்டேன்னு எனக்கும் அவருக்கும் மட்டும் தான் தெரியும்.

ராஜ் குடுத்த அந்த நாட்டி காம்ப்ளிமென்ட் என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

என் முகம் செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போச்சு.

என் கன்னங்கள் ரெண்டும் சூடாகித் தகதகனு எரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் பார்வையக் கீழ கொண்டு போய் என் மடியப் பாத்துக்கிட்டேன்.

ராஜோட அந்தத் தைரியம் என்னைய அப்புடியே மெய்மறக்க வெச்சுது.

என் புருஷன் முன்னாடியே உக்காந்துகிட்டு, என்னோட ரகசியங்களை இப்டி ஓப்பனாச் சொல்றாரேனு எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

அவர் கொஞ்சம் கூடப் பயப்படல.

எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ரொம்பக் கேஷுவலா அவர் இதப் பண்ணாரு.

இந்தச் சம்பவம் எனக்குள்ள ஒரு புது த்ரில்லைக் குடுத்துச்சு.

என் வாழ்க்கையில நான் இப்டி ஒரு நிலைமைய எக்ஸ்பீரியன்ஸ் பண்ணதே கிடையாது.

என் தொடைக்கு நடுவுல எக்கச்சக்கமான ஈரம் சுரக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் போட்டுருந்த அந்தப் பேண்ட்டி இப்போ மொத்தமா நனைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

என் தொடைகள் ரெண்டும் ஒன்னோடு ஒன்னு பிசுபிசுனு ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் இது எதையுமே கவனிக்கல.

அவர் இன்னும் அந்த நிஜமான சாப்பாட்டப் பத்தித் தான் யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்காரு.

அவர் சத்தமாச் சிரிச்சாரு.

"பவி, நீ ஏன் சார் கிட்ட ஸ்வீட்ட மறைச்சு வெச்ச?"

"அவர் நம்ம வீட்டுக்கு வந்த கெஸ்ட் இல்லையா?"

"நீ தாராளமாக் குடுத்துருக்கலாம்ல?" னு கார்த்திக் அன்பா என்னையக் கண்டிச்சாரு.

என் புருஷன் என்னைய இப்டித் திட்டுனதப் பாத்து எனக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

கார்த்திக் முகத்தை நான் ஒரு செகண்ட் உத்துப் பாத்தேன்.

அவர் நிஜமாவே நான் ஏதோ ஒரு ஸ்வீட் பாக்ஸை ஃபிரிட்ஜுக்குள்ள ஒளிச்சு வெச்சுட்டேன்னு ரொம்ப சீரியஸா நம்பிட்டு இருக்காரு.

அவரோட அந்த இன்னசென்ட்டான மூஞ்சியப் பாக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு பரிதாபம் வரல.

பதிலா, 'எவ்வளவு முட்டாளா இருக்கீங்க'னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு.

'அவர் ஸ்வீட்ட கேக்கல கார்த்திக், என்னோட உடம்பக் கேட்டாரு...' னு நான் மனசுக்குள்ள கத்துனேன்.

'அவர் கேக்குறது கடையில விக்கிற ஸ்வீட் இல்ல.'

'உங்க பொண்டாட்டியோட தொடைகளுக்கு நடுவுல ஊறுற ஸ்வீட்.'

'நீங்க அவரோட ஆசைக்குத் தான் இப்போ என்னையத் திட்டிட்டு இருக்கீங்க'னு நான் என்னோட மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.

உங்க பழைய மேனேஜர் உங்க முன்னாடியே உங்க பொண்டாட்டிய அனுபவிக்கப் பர்மிஷன் கேக்குறாரு.

நீங்களும் 'தாராளமாக் குடு பவி'னு அவருக்குப் பச்சைக் கொடி காட்டுறீங்க.

இத நெனக்கும்போதே என் மூளை நரம்புகள் எல்லாம் சூடாகி ஒரு மயக்கத்துல மிதந்துச்சு.

நான் அப்புடியே உறைஞ்சு போய், என் கைகளப் பிணைச்சுக்கிட்டு உக்காந்துருந்தேன்.

நான் இப்டித் தவிக்கிறத, ராஜ் ரொம்ப ரசனையா உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் கண்கள்ல ஒரு விவரிக்க முடியாத குறும்பு டான்ஸ் ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் திக்கித் திணறுறதப் பாத்து அவர் மனசுக்குள்ள எந்த அளவுக்கு என்ஜாய் பண்றாருனு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

என் புருஷனப் பேச்சாலயே ஏமாத்தி, என்னையக் கண்ணாலயே வதைக்கிற அவரோட அந்தத் தைரியம்...

அது என்னைய அப்புடியே சிலிர்க்க வெச்சுது.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, மூச்சக் கண்ட்ரோல் பண்ண ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டேன்.

என் கண்ணாலயே அவரப் பாத்து, 'ஏன் தேவை இல்லாம பேசுறீங்க. போதும் என்ன விடுங்க'னு ஒரு செல்லமான கெஞ்சலோட பாத்தேன்.

ஆனா அவர் என்னைய விடுறதா இல்ல.

இந்த ஹால் பூரா ஒரு விவரிக்க முடியாத மோகம் பரவி இருந்துச்சு.

ராஜோட ஒவ்வொரு பார்வையும் என்னையச் சீண்டிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அவர் என்னோட புருஷன பேச்சாலயே மொத்தமா மயக்கி வெச்சுருந்தாரு.

கார்த்திக் இப்போ ராஜ் வலையில ஒரு கொழந்த மாதிரி விழுந்துட்டாரு.

ராஜ் அவர் கையில இருந்த லெமன் ஜூஸை இன்னொரு வாய் குடிச்சாரு.

அவர் ஜூஸை முழுங்கும்போதே, அவரோட பார்வை என் மேல இருந்து விலகவே இல்ல.

அந்த ஜூஸோட சில்லுன தன்மை அவருக்கு எப்டி இருந்துச்சோ, ஆனா அவர் பார்வை என் உடம்ப சுட்டெரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் கண்கள் நேரா என்னைப் பாத்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில என்னையப் பத்தின ஒரு மரியாதையும் இருந்துச்சு, அதே நேரத்துல ஒரு அடங்காத வெறியும் இருந்துச்சு.

ஆனா அவர் பார்வையில நான் ஒரு விலையுயர்ந்த பொக்கிஷம் மாதிரி தெரிஞ்சேன்.

அவர் என்னைய மொத்தமா அடையணும்னு நினைக்கிற வெறி அவர் கண்ணுல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

"கரெக்ட் கார்த்திக்..." னு ராஜ் சொன்னாரு.

அவர் குரல்ல ஒரு காந்தம் மாதிரி ஈர்ப்பு இருந்துச்சு.

"எனக்கு நிஜமாவே அந்த ருசி ரொம்பப் புடிச்சுருந்துச்சு..."

அவர் 'ருசி'னு சொன்ன அந்த வார்த்தை, நேத்து அவர் என் உடம்ப ருசிச்ச அத்தனை ஞாபகங்களையும் என் மூளைக்குள்ள கொண்டு வந்துச்சு.

நேத்து அவர் என் புண்டையில வாய் வெச்சுப் பண்ணி என்னை தூண்டி விட்டது என் கண்ணுக்குள்ள வந்து போச்சு.

என் அடிவயிறு லேசா ஜிவ்வுனு சுருங்கி விரிஞ்சது.

நான் போட்டுருக்கற சுடிதார் பேண்ட்டுக்குள்ள என்னோட ஜூஸ் லேசாப் பிசுபிசுனு கசியுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அந்த சூட்டுல சுண்டி இழுத்துச்சு.

என் புருஷன் இங்கயே ஒரு அடி தூரத்துல உக்காந்துருக்காரு.

அவருக்குக் கொஞ்சம் கூடச் சந்தேகம் வராத மாதிரி, ராஜ் என்னைய இப்டி ஒரு உச்சத்துக்குக் கொண்டு போறாரு.

அவர் எவ்ளோ அழகா வார்த்தைய வெச்சு விளையாடுறாருனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அந்த 'தேன் அல்வா'ங்குற வார்த்தை என்னோட அந்த புண்டைய தான் சொல்லறாருனு என் உடம்புக்கு நல்லாவே தெரியும்.

நான் என்னோட தொடைகளை ரெண்டையும் ரொம்ப இறுக்கமா ஒன்னோடு ஒன்னு சேர்த்துப் பிணைச்சுக்கிட்டேன்.

என் மூச்சுக்காத்து லேசா ஸ்பீடா வர ஆரம்பிச்சுது.

"நான் கண்டிப்பா அந்தத் தேன் அல்வாவச் சாப்பிட்டு முடிச்சுக் தீருவேன்..." னு அவர் அப்புடியே அடிச்சுச் சொன்னாரு.

அவர் வார்த்தைகள்ல ஒரு பிடிவாதம், ஒரு அதிகாரமான உரிமை இருந்துச்சு.

'நீ குடுக்காட்டாலும் நான் கண்டிப்பா எடுத்துக்குவேன்'னு சொல்ற மாதிரி ஒரு திமிர் அதுல இருந்துச்சு.

அவர் 'தேன் அல்வா'னு சொன்னப்போ, அவரோட பார்வை வேணும்னே கீழ எறங்குச்சு.

அவர் கண்கள் என்னோட தொடைக்கு நடுவுல தான் பாத்துச்சு.

அவர் பார்வை பட்ட அந்த எடம் என் சுடிதாருக்கு அடியில துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அது எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல நடக்குற ஒரு சைலெண்டான பிராமிஸ் மாதிரி இருந்துச்சு.

'நான் கண்டிப்பா மறுபடியும் உன்னைய ருசி பாப்பேன்'னு அவர் கண்ணாலயே எனக்குச் சத்தியம் பண்ணாரு.

இந்தச் சம்பவம் அதோட உச்சிக்குப் போயிட்டு இருந்துச்சு.

கார்த்திக் ரொம்பச் சந்தோஷமாத் தலைய ஆட்டுனாரு.

அவருக்குத் தன் ஹால்ல இப்டி ஒரு ரொமான்ஸ் பூத்துக்கிட்டு இருக்குறது ஒரு பர்சன்ட் கூடத் தெரியல.

"கண்டிப்பா சார்..." னு கார்த்திக் ரொம்ப மரியாதையாச் சொன்னாரு.

அப்புறம் அவர் என்னைப் பாத்துத் திரும்புனாரு.

"பவி, அந்த அல்வால மீதி ஏதும் இருந்தா சாருக்கு எடுத்து வை..."

"அவர் எப்பக் கேட்டாலும் குடு..." னு கார்த்திக் எங்கிட்ட சொன்னாரு.

அவர் அப்புடிச் சொன்னதும் என் காதுகளையே என்னால நம்ப முடியல.

என் புருஷன் மூஞ்சிய நான் ஒரு நிமிஷம் வெறிச்சுப் பாத்தேன்.

அவர் ரொம்ப கேஷுவலா, ஒரு சாதாரண ஸ்வீட்டப் பத்திப் பேசுற மாதிரிச் சொல்லிட்டு இருக்காரு.

ஆனா அவர் என்ன சொல்றாருனு அவருக்கே தெரியல.

அவர் என்னைய, என்னோட உடம்பை அவரோட பழைய மேனேஜருக்கு ஆஃபர் பண்ற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

என் புருஷனே என்னைய இன்னொருத்தருக்குச் சர்வ் பண்ணச் சொல்றாரு.

இந்த நெனப்பு என்னைய அப்புடியே கிறங்கடிச்சுது.

என் நரம்புகள் எல்லாம் லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

எனக்குள்ள ஒரு மாதிரி வித்யாசமான ஃபீல் வந்துச்சு.

கார்த்திக் எந்தக் குழப்பமும் இல்லாம இப்டிச் சொல்றதப் பாத்து எனக்குத் திகைப்பா இருந்துச்சு.

ஒரு பக்கம் என் புருஷன், இன்னொரு பக்கம் என்னைய அனுபவிக்கத் துடிக்குற ஆள்.

நான் ராஜ்-யே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் இங்க உக்காந்துகிட்டு எப்டித் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்னு அவர் ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தாரு.

நான் என் பற்களால கீழ் உதட்டக் கடிச்சுக்கிட்டுச் சூடா மூச்சு விட்டேன்.

என் மூச்சு வாங்குறதையும், என் முகம் சிவந்து போயிருக்கறதையும் அவர் ரசிச்சாரு.

ஒரு புருஷன் தன் பொண்டாட்டியப் பத்தி எதுவுமே தெரியாம இப்டிப் பேசுறத அவர் ரொம்ப என்ஜாய் பண்ணாரு.

அவருக்கு இது ஒரு கேம் மாதிரி ரொம்ப எக்சைட்டிங்கா இருந்துச்சு.

அவரோட பார்வை என்னைய அப்புடியே உரிச்சுப் பாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

இந்தச் சுடிதார் போட்டு நான் என்னதான் மறைச்சு உக்காந்துருந்தாலும், என் உடம்புக்குள்ள நடக்குற தவிப்பு அவருக்குத் தெரியும்.

அவர் கண்ணுல என்னையச் சீண்டுற ஒரு வித்யாசமான சிரிப்பு தெரிஞ்சது.

எங்க ரெண்டு பேரோட கண்களும் லாக் ஆகி இருந்துச்சு.

அவர் கண்ணுல ஒரு ஸ்பெஷலான ஈர்ப்பு தெரிஞ்சது.

'பாத்தியா, உன் புருஷனே உன்னைய எனக்குக் குடுக்கச் சொல்லிட்டாரு'னு அவர் பார்வை சொல்லுச்சு.

அந்தப் பார்வையப் பாத்ததும் என் உடம்பு லேசா ஒரு ஜெர்க் ஆச்சு.

அவர் என்னையத் தவிக்க விடுறது அவருக்கு ரொம்பப் பிடிச்சுருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் எப்டி பதில் சொல்றேன்னு அவர் ரொம்ப ஆவலா எதிர்பாத்துட்டு இருந்தாரு.

நான் லேசா என் மூச்சை உள்ளிழுத்தேன்.

என் நெஞ்சு அந்தச் சுடிதாருக்குள்ள லேசா ஏறி எறங்குச்சு.

அதைப் பாத்துட்டு அவர் உதட்டுல ஒரு டெவில்லிஷான சிரிப்பு வந்துச்சு.

எனக்குத் திக்கித் திணறுறதப் பாக்கப் பாக்க அவருக்கு ஒரு த்ரில் கிடைக்குது.

நான் இந்த வலையில இருந்து தப்பிக்கவே முடியாது.

தப்பிக்கவும் எனக்கு இஷ்டம் இல்ல.

இது எனக்கு ரொம்பப் புதுசா, எக்ஸ்ட்ரீமா இருந்துச்சு.

என் புருஷன் பக்கத்துலயே உக்காந்துருக்காரு.

ஆனா என் மனசு, என் உடம்பு எல்லாமே ராஜ் சாரோட கன்ட்ரோல்ல இருக்கு.

அவர் கேக்குறதுக்கு நான் இப்போ என்னோட சம்மதத்தக் குடுத்தே ஆகணும்.

என் உதட்டுல ஒரு வெக்கமான, அழகான சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் கார்த்திக்கைப் பாக்கல, நேரா ராஜ் கண்ணப் பாத்துக்கிட்டே பதில் சொன்னேன்.

"... கண்டிப்பா வைக்கிறேன்..." னு நான் ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா முனகினேன்.

என் வாய்ஸ் ஒரு கிசுகிசுப்பு மாதிரி தான் வெளிய வந்துச்சு.

ஆனா அது ராஜ்க்கு ரொம்ப கிளியரா கேட்டுச்சு.

அந்தப் பதில் அவருக்கு ஒரு புது எனர்ஜியக் குடுத்துச்சு.

நான் சம்மதம் சொன்னதும் அவர் முகம் இன்னும் பிரகாசமா மாறுச்சு.

ராஜ் என்னைப் பாத்து ஒரு சிரிப்புச் சிரிச்சாரு.

அந்தச் சிரிப்புல ஒரு வெற்றிப் பெருமிதம் இருந்துச்சு.

"குட்... நான் வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருப்பேன்..." னு அவர் சொன்னாரு.

அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என்னைய ஒரு மயக்கத்துல தள்ளுச்சு.

நான் அந்தச் சோபாவுல ஒரு சிலை மாதிரி உறைஞ்சு போயி உக்காந்துருந்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ மறுபடியும் என்னைப் பாத்து கோபப்பட்டாரு.

"பவி, ரேணுகா மேடம் தடுத்தப்போ நீ சாருக்குச் சப்போர்ட் பண்ணியிருக்கணும்..."

"அவருக்கு அந்த அல்வாவ டின்னர் அப்போவே குடுத்துருக்கலாம்ல?" னு கார்த்திக் என்னையக் கேள்வி கேட்டாரு.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு அலறல் கேட்டுச்சு.

'அய்யோ லூசு கார்த்திக், அவர் என்ன பேசுறாருனு உங்களுக்குக் கொஞ்சூண்டு கூடப் புரியலையா?'

அவர் கேக்குறது கடையில விக்கிற ஸ்வீட் இல்ல.

உங்க பொண்டாட்டியோட தொடைகளுக்கு நடுவுல ஊறுற ஸ்வீட்.

'அவர் என்னோட புண்டைய நக்கிக் குடிக்கிறதுக்குப் பத்திப் பேசிட்டு இருக்காரு!' னு என் மூளை கத்துச்சு.

நீங்க என்னடானா என்னையவே எடுத்து அவருக்குப் பரிமாறச் சொல்றீங்களேனு எனக்குத் தோணுச்சு.

என் புருஷனோட இந்த முட்டாள்தனத்தப் பாத்து எனக்குத் திக்கித் திணறுச்சு.

ஆனா வெளிய நான் அமைதியா உக்காந்துருந்தேன்.

கொஞ்சம் நார்மலா அந்தப் பேச்ச நான் மெயின்டெய்ன் பண்ண வேண்டி இருந்துச்சு.

நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் முகத்துல ஒரு சிரிப்ப வரவெச்சுக்கிட்டேன்.

"அடுத்த தடவ கண்டிப்பா நான் குடுத்துடுறேன்..." னு நான் திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

நான் இப்டித் தவிச்சுக்கிட்டுப் பேசுறத ராஜ் ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட அந்தப் பார்வை, என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் பதற்றமாக்குச்சு.

அதே நேரத்துல எனக்குள்ள ஒரு வித்யாசமான கிறக்கத்த ஏத்துச்சு.

என் புருஷன் முன்னாடியே, என்னைய இப்டி ஒரு இக்கட்டான நிலைமையில வெச்சு அவர் விளையாடுறாரு.

அந்த விளையாட்டுல நான் ஒரு பொம்மை மாதிரி மாட்டிக்கிட்டேன்.

நான் திக்கித் திணறுறதப் பாக்கப் பாக்க அவருக்கு ஒரு த்ரில் கிடைக்குதுனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

என் கண்கள் கார்த்திக்கையும் ராஜ்-யும் மாறி மாறிப் பாத்துச்சு.

ராஜ் மறுபடியும் அவரோட பார்வையை என் மேல திருப்புனாரு.

என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுச்சு.

அவர் இப்போ என்ன சொல்லப் போறாருனு எனக்குப் புரியல.

நான் என் மூச்ச அப்புடியே அடக்கி வெச்சுக்கிட்டு அவரையே பாத்தேன்.

அவர் உதட்டுல அந்த சிரிப்பு இன்னும் மாறல.

"ஏன் அடுத்த தடவ வரைக்கும் வெயிட் பண்ணனும்?"

"நான் இப்போவே அதச் சாப்பிடலாமா பவித்ரா?" னு அவர் கேட்டாரு.

இந்தக் கேள்வி என் காதுல விழுந்த அந்த செகண்ட், என் உடம்பே ஒரு ஜெர்க் ஆச்சு.

'இப்போவே சாப்பிடலாமா'னு அவர் கேக்கும்போது, அவர் என்ன மீன் பண்றாருனு என் நரம்புகளுக்குப் புரிஞ்சிடுச்சு.

அவர் இப்போவே என் புண்டைய நக்கணும்கிறதத் தான் இப்டி ஓப்பனா என் புருஷன் முன்னாடியே கேக்குறாரு.

இந்தத் தைரியம், திமிர்... அது என்னைய அப்புடியே உருக்கிடுச்சு.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள ஒரு புது ஜூஸ் சுரந்து வழியுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் எதுவுமே சொல்ல முடியாம, என் கீழ் உதட்டப் பற்களால கவ்விக்கிட்டு உக்காந்துருந்தேன்.

அவர் கண்கள் என்னைய அப்புடியே எரிக்கிற மாதிரி உத்துப் பாத்துச்சு.

அவர் எப்டி இப்டி ஒரு கேள்விய என் புருஷன் முன்னாடியே கேக்குறாருனு எனக்குத் திகைப்பா இருந்துச்சு.

இந்தக் கேள்விக்கு நான் என்ன பதில் சொல்றதுனு எனக்குத் தெரியல.

என் மூளை வேலை செய்றத நிப்பாட்டிடுச்சு.

கார்த்திக் என்னைய ஒரு மாதிரி குழப்பமாப் பாத்தாரு.

'ஒரு சாதாரண ஸ்வீட் குடுக்குறதுக்கு இவ ஏன் இப்டித் திக்கித் திணறுறா?' னு அவர் மூஞ்சில ஒரு கேள்வி தெரிஞ்சது.

நான் கஷ்டப்பட்டு என் வாயத் தொறந்தேன்.

இந்தச் சிக்கல்ல இருந்து தப்பிக்க எதாவது சொல்லணும்னு நெனச்சேன்.

"நான்... நான் கிச்சன்ல போய் அப்புறம் செக் பண்றேன்..." னு நான் வழிய மாத்தி விட்டேன்.

"ஆனா மொதல்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் இந்த லெமன் ஜூஸைக் குடிங்க..." னு நான் ரொம்ப அவசரமாச் சொன்னேன்.

ராஜ் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே அந்த ஜூஸ் கிளாஸை மறுபடியும் கையில எடுத்தாரு.

கார்த்திக்கும் அவரோட ஜூஸைக் குடிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

அவங்க ரெண்டு பேரும் அந்த ஜூஸைக் குடிச்சு முடிக்கிற வரைக்கும் நான் அமைதியா உக்காந்துருந்தேன்.

எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான தவிப்பு ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'இந்த வலையில இருந்து நான் எப்டித் தப்பிக்கப் போறேன்?' னு என் மனசு யோசிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் அந்த சோபாவுல அப்புடியே தொலைஞ்சு போய் உக்காந்துருந்தேன்.

[Shajith]

"அவள் இதயத்தின் மொழி" – 184 & 185
யாழணி ராம்..

“மௌனம் கூட சில நேரம் மிகப் பெரிய உரையாடல்” என்ற பழமொழி போல, இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களும் பேசுவது வார்த்தைகளால் அல்ல… பார்வைகளால், இடைவெளிகளால், சொல்லப்படாத உணர்வுகளால்.
வெளியில் பார்த்தால் இது ஒரு சாதாரண நாள் போல தெரிகிறது.
ஆனால் உள்ளுக்குள் அது “நீரில் மூழ்கிய நெருப்பு” போல எரிந்து கொண்டிருக்கிறது.
மூன்று மனங்கள் – ஒரு இல்லம்
இந்தக் கதையின் மிகப் பெரிய அழகு என்னவென்றால்,
ஒரே வீட்டுக்குள் மூன்று உலகங்கள் வாழ்கின்றன.
“ஒரே கூரையின் கீழ் ஆயிரம் எண்ணங்கள் வாழலாம்” என்பதுபோல்,
ஒவ்வொருவரும் தன் உண்மையை மட்டும் வாழ்கிறார்கள் — மற்றவரின் உண்மை தெரியாமலே.

கார்த்திக் – நம்பிக்கையின் கண்
“நம்பிக்கை இருந்தால் நிழலும் நிஜமாக தெரியும்” என்ற பழமொழி போல,
கார்த்திக் ஒரு சுத்தமான நம்பிக்கையின் உருவம்.
அவன் பார்வை நேர்மையானது.
அவன் சிரிப்பு உண்மையானது.
ஆனால் அதே நேர்மையே அவனை சில உண்மைகளில் குருடாக்குகிறது.
“கண் மூடியபோது உலகம் அமைதியாகும், ஆனால் உண்மை மறையும்” என்ற நிலை அவனில் தெளிவாக தெரிகிறது.

ராஜ் – வார்த்தை வலையின் கலைஞன்
“வாயில் தேன், செயலில் நிழல்” என்ற பழமொழி போல,
ராஜ் என்ற பாத்திரம் வார்த்தைகளை ஆயுதமாக அல்ல… கலையாக பயன்படுத்துகிறான்.
அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வரியும் சாதாரணமாக தெரிந்தாலும்,
அதற்குள் மறைந்திருக்கும் அர்த்தங்கள் பல அடுக்குகள் கொண்டவை.
“ஒரே சொல் ஆயிரம் விளக்கம் தரும்” என்ற நிலை இங்கே முழுமையாக வேலை செய்கிறது.
அவன் ஒரு மனிதன் அல்ல… ஒரு சூழ்நிலை.
அமைதியாகவே விளையாட்டை நகர்த்தும் காற்று போல.

பவி – உணர்வின் நடுக்கோடு
“மனம் இரண்டு கரைகளுக்கு நடுவே ஓடும் நதி” என்ற பழமொழி போல,
பவி என்ற பாத்திரம் தொடர்ச்சியான உள்ளார்ந்த அலைச்சலில் இருக்கிறாள்.
ஒரு பக்கம் கடமை,
மற்றொரு பக்கம் ஈர்ப்பு,
மூன்றாவது பக்கம் குற்ற உணர்வு.
“மூன்று வழி சந்தியில் நின்றவன் ஒரே வழி தேர்வு செய்ய முடியாது” என்ற நிலை அவளின் வாழ்க்கையாக மாறுகிறது.
அவள் அமைதியாகத் தெரிந்தாலும்,
உள்ளுக்குள் அது “காற்றில் சிக்கிய தீக்குச்சி” போல எரிகிறது.

இந்த அத்தியாயங்களின் உண்மை மொழி
இந்த இரண்டு எபிசோடுகளும் நேரடியாக எதையும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் “சொல்லாததே அதிகம் பேசும்” என்ற பழமொழி போல,
ஒவ்வொரு பார்வையும் ஒரு கதையைச் சொல்கிறது.
இங்கே உரையாடல்கள் சாதாரணமாக இருக்கலாம்…
ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் அர்த்தங்கள் ஆழமானவை.
“நீரில் தெரியும் நிலா உண்மை அல்ல, ஆனால் அழகு உண்மை” என்ற நிலை போல,
வெளிப்படையான நிகழ்வுகள் ஒன்றாக தெரிந்தாலும், உள்ளார்ந்த உண்மை வேறு.
பழமொழி சாரம்
“மறைத்த உண்மை ஒரு நாள் வெளிவரும்”
“வார்த்தை வாள் விட கூர்மை”
“நம்பிக்கை சில நேரம் குருடாக்கும்”
“மௌனம் ஆயிரம் மொழிகள் பேசும்”
“ஒரே நிழல் மூன்று விதமாக தெரியும்”
இறுதி விமர்சனம்
மொத்தத்தில், “அவள் இதயத்தின் மொழி” 184–185 அத்தியாயங்கள் ஒரு சாதாரண கதை அல்ல.
இது: உணர்வுகளின் விளையாட்டு
நம்பிக்கையின் மோதல்
சொல்லப்படாத வார்த்தைகளின் சண்டை
“அமைதியான நீர் தான் ஆழமானது” என்றபோல், இந்த கதையின் அமைதிக்குள் இருக்கும் பதற்றமே அதன் உண்மையான வலிமை.
இது காதல் கதையாக தொடங்கலாம்…
ஆனால் மனதின் மர்மத்தை பேசும் ஒரு இலக்கிய நாடகமாக மாறுகிறது.

[jiivajothii]

Purusan oru pottainu mattum than nenachen. Aana ippadi oru muttalum kooda nu ippo than teriyuthu. Pora pokka partha manager seekirame indha pottaya aban pondattiya okkurathuku velakku pudikka vachiruvan. Indha loosum pudichikittu nikkum. Pavi yen indha naaya vanga ponga nu mariyadhaya pesura. Kevalama illa nenaikkanum..Ithuku peru innocentam.mutta thevidiya payyan nu nenaikkanum.

[Arul Pragasam]

Super sago

[Arul Pragasam]

Purusan oru pottainu mattum than nenachen. Aana ippadi oru muttalum kooda nu ippo than teriyuthu. Pora pokka partha manager seekirame indha pottaya aban pondattiya okkurathuku velakku pudikka vachiruvan. Indha loosum pudichikittu nikkum. Pavi yen indha naaya vanga ponga nu mariyadhaya pesura. Kevalama illa nenaikkanum..Ithuku peru innocentam.mutta thevidiya payyan nu nenaikkanum.

Avuthu parthu pundaya nakkinavana innum anna nu solra indha thevidiya munda 

[Gandhi krishna]

Husband behave like chinna thambi and he has chinna thambi. But she wants perya thambi having periya Kambi. Her ever itching pussy drops seeing everyone other than her husband. What a bitch.

[yazhiniram]

இதுவரை இந்தக் கதையைப் படித்து ஆதரவு அளித்த அனைவருக்கும் முதலில் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

இந்த பதிவை எழுதுவது எனக்கு எளிதான விஷயம் அல்ல. அதே நேரத்தில், இதை சொல்லாமல் தொடர்ந்து எழுதுவதும் எனக்கு முடியவில்லை. அதனால் நேராக விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.

இந்த முடிவை நான் கோபத்தில் எடுக்கவில்லை. யார்மீதும் தனிப்பட்ட வருத்தமோ குற்றச்சாட்டோ இல்லை. ஆனால் நீண்ட நாட்களாக மனதில் தேங்கிக்கொண்டிருந்த ஏமாற்றத்தின் விளைவாகத்தான் இந்த முடிவை எடுக்கிறேன்.

ஒரு அத்தியாயம் எழுதுவது என்பது வெறும் சில பக்கங்கள் எழுதிப் பதிவிடுவது அல்ல. குறிப்பாக இந்தக் கதையைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொரு காட்சியும், ஒவ்வொரு உரையாடலும், ஒவ்வொரு உணர்வும் வாசகர்களிடம் சரியாகச் சென்று சேர வேண்டும் என்பதற்காக நான் நிறைய நேரமும் உழைப்பும் செலவிடுகிறேன். சில நேரங்களில் ஒரு காட்சியை பல முறை மாற்றி எழுதுகிறேன். ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை வாசகர்கள் உணர வேண்டும் என்பதற்காக நுணுக்கமாக வேலை செய்கிறேன்.

ஆனால் அதற்கு கிடைக்கும் எதிர்வினையைப் பார்க்கும்போது, உண்மையாகச் சொன்னால் எனக்கு ஏமாற்றமாக இருக்கிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு இருந்ததைப் போல கதையைப் பற்றிய ஆக்கபூர்வமான விவாதங்களோ, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றிய கருத்துப் பரிமாற்றங்களோ, கதையின் ஓட்டம் குறித்த பகுப்பாய்வுகளோ, அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளைப் பற்றிய யூகங்களோ இப்போது பெரிதாகக் காணப்படுவதில்லை.

அதைவிட வருத்தமளிப்பது, சில கருத்துகளின் தரம். ஒரு கதாபாத்திரத்தின் உணர்வுகள், அவளுடைய மனநிலை, அவள் எடுக்கும் முடிவுகள் அல்லது கதையின் பின்னணியைப் பற்றி பேசுவதற்குப் பதிலாக, சிலர் மிகவும் தரம் தாழ்ந்த வார்த்தைகளில் கதாபாத்திரங்களை விமர்சிப்பதையோ அல்லது இழிவுபடுத்துவதையோ மட்டுமே செய்கிறார்கள்.

ஒரு கதாபாத்திரத்தை விரும்பாமல் இருக்கலாம். அவளுடைய செயல்களுடன் உடன்படாமல் இருக்கலாம். அதைப் பற்றிய விமர்சனங்களையும் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன். ஆனால் வெறுமனே அவமானப்படுத்துவதற்காக எழுதப்படும் கருத்துகள் எந்த ஆக்கபூர்வமான விவாதத்திற்கும் உதவுவதில்லை.

உண்மையாகச் சொன்னால், அப்படிப்பட்ட கருத்துகளைப் படிக்கும் போது, நான் இவ்வளவு நேரமும் உழைப்பும் செலவழித்து எழுதுவது யாருக்காக என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுகிறது. கதையின் உணர்வுகளையும் கதாபாத்திரங்களையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் வாசகர்களுக்காகவா, இல்லை வெறுமனே இழிவான கருத்துகளை எழுதுவதற்காக மட்டும் காத்திருக்கும் சிலருக்காகவா என்ற எண்ணம் பலமுறை வந்திருக்கிறது.

சில நேரங்களில் அந்த கருத்துகளைப் படிக்கும்போது, நான் எழுதியதை உண்மையாக உள்வாங்கிப் படித்தார்களா என்ற கேள்வியே எனக்குள் எழுகிறது.

நான் யாரிடமும் பாராட்டுகளை எதிர்பார்க்கவில்லை. எல்லோரும் வந்து "சூப்பர்", "அருமை" என்று சொல்ல வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. கதையில் குறைகள் இருந்தால் அதைச் சொல்லலாம். பிடிக்காத விஷயங்களை விமர்சிக்கலாம். நான் அதையும் ஏற்றுக்கொள்வேன். ஆனால் குறைந்தபட்சம் கதையோடு ஈடுபட்டு, அதில் இருக்கும் உணர்வுகளை உணர்ந்து, அதைப் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மட்டும் எனக்கு இருக்கிறது.

ஒரு எழுத்தாளருக்கு வாசகர்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் முக்கியமல்ல. அவர் எழுதும் விஷயம் யாரையாவது உண்மையாகத் தொட்டதா, யாராவது அதை உணர்ந்து வாசிக்கிறார்களா என்பதுதான் முக்கியம். அதுதான் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கான ஊக்கத்தைக் கொடுக்கும்.

ஆனால் சமீப காலமாக அந்த ஊக்கம் எனக்கு கிடைப்பதில்லை.

நான் செலுத்தும் உழைப்புக்கும், அதற்கு கிடைக்கும் வாசகர் ஈடுபாட்டுக்கும் நடுவில் மிகப்பெரிய இடைவெளி இருப்பதாகவே உணர்கிறேன். இந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் நான் செலுத்தும் கவனமும் உணர்வும் இங்கு பிரதிபலிக்கவில்லை என்று தோன்றுகிறது.

இன்னும் ஒரு விஷயத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

இந்த முடிவுக்கு காரணம் கதையைத் தொடர முடியாத நிலை அல்ல. உண்மையில், இந்தக் கதைக்காக நான் ஏற்கனவே 40-க்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்களை எழுதி முடித்து வைத்திருக்கிறேன். கதையின் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகள் என்ன, கதாபாத்திரங்களின் பயணம் எங்கு செல்லப் போகிறது என்பதெல்லாம் எனக்கு தெளிவாகவே இருக்கிறது.

அதாவது, கதையைத் தொடர உள்ளடக்கம் இல்லை என்பதல்ல பிரச்சனை.

பிரச்சனை என்னவென்றால், அந்த அத்தியாயங்களை இங்கே தொடர்ந்து பதிவிட வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இப்போது எனக்கு இல்லை.

ஏனென்றால் ஒரு எழுத்தாளராக, நான் பல மணி நேரங்கள் செலவழித்து எழுதும் விஷயங்களுக்கு கிடைக்கும் எதிர்வினையைப் பார்க்கும்போது, அந்த முயற்சிக்கு உரிய மதிப்போ ஈடுபாடோ கிடைக்கவில்லை என்ற உணர்வுதான் அதிகமாக வருகிறது.

40-க்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்கள் தயாராக இருந்தும், அவற்றை இங்கே பதிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் வராத அளவுக்கு இந்த நிலை என்னை பாதித்திருக்கிறது.

மேலும் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.

இது ஒரு காமக்கதை என்பதால், சிலருக்கு இதை எழுதுவது மிகவும் எளிதான விஷயம் போலத் தோன்றலாம். அல்லது இதை வெறும் "dirty story" என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் ஒரு எழுத்தாளராக நான் அதை அப்படிப் பார்க்கவில்லை.

இந்தக் கதையில் காமம் இருக்கலாம். உடலுறவுக் காட்சிகள் இருக்கலாம். ஆனால் அதற்குள் மனிதர்களின் உணர்வுகள், உறவுகள், மனநிலைகள், ஆசைகள், வலிகள், ஏமாற்றங்கள், குழப்பங்கள் எல்லாமே இருக்கின்றன. அவற்றை நம்பகமாகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் எழுதுவதற்கு நான் செலவிடும் நேரம் மிகவும் அதிகம்.

சில நேரங்களில் ஒரு அத்தியாயத்தின் உணர்வுகளை சரியாகக் கொண்டு வருவதற்கே பல மணி நேரங்கள் செலவாகின்றன. ஒரு காட்சியை மீண்டும் மீண்டும் படித்து திருத்துகிறேன். ஒரு உரையாடலை பல முறை மாற்றுகிறேன். அதனால் இது வெறும் "dirty story" என்று சொல்லிவிட்டு கடந்து செல்லக்கூடிய விஷயம் அல்ல.

என்னைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு படைப்பு. நான் முழு மனதோடும், நேரத்தோடும், உழைப்போடும் உருவாக்கிய ஒரு வேலை.

இந்தக் கதையில் காமம் இருப்பதால், அதற்குக் குறைவான மதிப்போ அல்லது குறைவான தரத்தில் வாசகர் ஈடுபாடோ கிடைக்க வேண்டும் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. எந்தக் கதைக்கும் கிடைக்க வேண்டிய அதே அளவிலான கவனமும், ஆக்கபூர்வமான விமர்சனமும், உண்மையான கருத்துப் பரிமாற்றமும் இதற்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்று தான் எதிர்பார்க்கிறேன்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இங்கே நான் அந்த அனுபவத்தைப் பெறவில்லை.

அதனால் தான் இந்தத் தளத்தில் இந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து பதிவு செய்வதை நிறுத்த முடிவு செய்துள்ளேன்.

பவித்ராவின் பயணத்தையும், இந்தக் கதையின் உணர்வுகளையும் உண்மையாக ரசித்து வாசிக்க விரும்பும் வாசகர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். அவர்களுக்காகவே இந்தக் கதையை வேறு ஒரு தளத்திற்கு மாற்றப் போகிறேன்.

அங்கு இந்தக் கதையை வெறும் காமக் காட்சிகளுக்காக மட்டும் அல்லாமல், அதற்குள் இருக்கும் உணர்வுகள், கதாபாத்திரங்கள், உறவுகள் மற்றும் பயணத்தைப் புரிந்துகொண்டு வாசிக்க விரும்பும் சரியான வாசகர்களை சென்றடையச் செய்ய முயற்சிப்பேன்.

புதிய தளத்தின் விவரங்களை விரைவில் பகிர்கிறேன்.

இந்த முடிவு திடீரென்று எடுக்கப்பட்டதல்ல. நீண்ட நாட்களாக யோசித்து, பல முறை மனதில் போராடி எடுத்த முடிவு.

இதுவரை உண்மையாகக் கதையை வாசித்து, நீளமான கருத்துகளைப் பகிர்ந்து, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி விவாதித்து, என்னை தொடர்ந்து ஊக்கப்படுத்திய வாசகர்கள் அனைவருக்கும் என் இதயப்பூர்வமான நன்றிகள். உங்கள் ஆதரவுதான் இவ்வளவு தூரம் என்னை கொண்டு வந்தது.

மற்றவர்கள்மீது எந்த கோபமும் இல்லை. ஆனால் தற்போதைய சூழலில், நான் செலுத்தும் முயற்சிக்கும் கிடைக்கும் ஈடுபாட்டிற்கும் இடையே உள்ள இந்தப் பெரிய வித்தியாசத்துடன் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு எனக்கு மனமில்லை என்பதுதான் உண்மை.

அதனால் இந்த முடிவு.

நன்றி.

[Vidhi Valiyathu]

Super update. 

Haters will be there for all stories. 
They hate the characters for the behaviour and not your writing skills 
It shows how much the story impacted on them and sucess to your narration 

[Jayam Ramana]

Exceptional one

[Shajith]

இதுவரை இந்தக் கதையைப் படித்து ஆதரவு அளித்த அனைவருக்கும் முதலில் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

இந்த பதிவை எழுதுவது எனக்கு எளிதான விஷயம் அல்ல. அதே நேரத்தில், இதை சொல்லாமல் தொடர்ந்து எழுதுவதும் எனக்கு முடியவில்லை. அதனால் நேராக விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.

இந்த முடிவை நான் கோபத்தில் எடுக்கவில்லை. யார்மீதும் தனிப்பட்ட வருத்தமோ குற்றச்சாட்டோ இல்லை. ஆனால் நீண்ட நாட்களாக மனதில் தேங்கிக்கொண்டிருந்த ஏமாற்றத்தின் விளைவாகத்தான் இந்த முடிவை எடுக்கிறேன்.

ஒரு அத்தியாயம் எழுதுவது என்பது வெறும் சில பக்கங்கள் எழுதிப் பதிவிடுவது அல்ல. குறிப்பாக இந்தக் கதையைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொரு காட்சியும், ஒவ்வொரு உரையாடலும், ஒவ்வொரு உணர்வும் வாசகர்களிடம் சரியாகச் சென்று சேர வேண்டும் என்பதற்காக நான் நிறைய நேரமும் உழைப்பும் செலவிடுகிறேன். சில நேரங்களில் ஒரு காட்சியை பல முறை மாற்றி எழுதுகிறேன். ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை வாசகர்கள் உணர வேண்டும் என்பதற்காக நுணுக்கமாக வேலை செய்கிறேன்.

ஆனால் அதற்கு கிடைக்கும் எதிர்வினையைப் பார்க்கும்போது, உண்மையாகச் சொன்னால் எனக்கு ஏமாற்றமாக இருக்கிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு இருந்ததைப் போல கதையைப் பற்றிய ஆக்கபூர்வமான விவாதங்களோ, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றிய கருத்துப் பரிமாற்றங்களோ, கதையின் ஓட்டம் குறித்த பகுப்பாய்வுகளோ, அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளைப் பற்றிய யூகங்களோ இப்போது பெரிதாகக் காணப்படுவதில்லை.

அதைவிட வருத்தமளிப்பது, சில கருத்துகளின் தரம். ஒரு கதாபாத்திரத்தின் உணர்வுகள், அவளுடைய மனநிலை, அவள் எடுக்கும் முடிவுகள் அல்லது கதையின் பின்னணியைப் பற்றி பேசுவதற்குப் பதிலாக, சிலர் மிகவும் தரம் தாழ்ந்த வார்த்தைகளில் கதாபாத்திரங்களை விமர்சிப்பதையோ அல்லது இழிவுபடுத்துவதையோ மட்டுமே செய்கிறார்கள்.

ஒரு கதாபாத்திரத்தை விரும்பாமல் இருக்கலாம். அவளுடைய செயல்களுடன் உடன்படாமல் இருக்கலாம். அதைப் பற்றிய விமர்சனங்களையும் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன். ஆனால் வெறுமனே அவமானப்படுத்துவதற்காக எழுதப்படும் கருத்துகள் எந்த ஆக்கபூர்வமான விவாதத்திற்கும் உதவுவதில்லை.

உண்மையாகச் சொன்னால், அப்படிப்பட்ட கருத்துகளைப் படிக்கும் போது, நான் இவ்வளவு நேரமும் உழைப்பும் செலவழித்து எழுதுவது யாருக்காக என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுகிறது. கதையின் உணர்வுகளையும் கதாபாத்திரங்களையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் வாசகர்களுக்காகவா, இல்லை வெறுமனே இழிவான கருத்துகளை எழுதுவதற்காக மட்டும் காத்திருக்கும் சிலருக்காகவா என்ற எண்ணம் பலமுறை வந்திருக்கிறது.

சில நேரங்களில் அந்த கருத்துகளைப் படிக்கும்போது, நான் எழுதியதை உண்மையாக உள்வாங்கிப் படித்தார்களா என்ற கேள்வியே எனக்குள் எழுகிறது.

நான் யாரிடமும் பாராட்டுகளை எதிர்பார்க்கவில்லை. எல்லோரும் வந்து "சூப்பர்", "அருமை" என்று சொல்ல வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. கதையில் குறைகள் இருந்தால் அதைச் சொல்லலாம். பிடிக்காத விஷயங்களை விமர்சிக்கலாம். நான் அதையும் ஏற்றுக்கொள்வேன். ஆனால் குறைந்தபட்சம் கதையோடு ஈடுபட்டு, அதில் இருக்கும் உணர்வுகளை உணர்ந்து, அதைப் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மட்டும் எனக்கு இருக்கிறது.

ஒரு எழுத்தாளருக்கு வாசகர்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் முக்கியமல்ல. அவர் எழுதும் விஷயம் யாரையாவது உண்மையாகத் தொட்டதா, யாராவது அதை உணர்ந்து வாசிக்கிறார்களா என்பதுதான் முக்கியம். அதுதான் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கான ஊக்கத்தைக் கொடுக்கும்.

ஆனால் சமீப காலமாக அந்த ஊக்கம் எனக்கு கிடைப்பதில்லை.

நான் செலுத்தும் உழைப்புக்கும், அதற்கு கிடைக்கும் வாசகர் ஈடுபாட்டுக்கும் நடுவில் மிகப்பெரிய இடைவெளி இருப்பதாகவே உணர்கிறேன். இந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் நான் செலுத்தும் கவனமும் உணர்வும் இங்கு பிரதிபலிக்கவில்லை என்று தோன்றுகிறது.

இன்னும் ஒரு விஷயத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

இந்த முடிவுக்கு காரணம் கதையைத் தொடர முடியாத நிலை அல்ல. உண்மையில், இந்தக் கதைக்காக நான் ஏற்கனவே 40-க்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்களை எழுதி முடித்து வைத்திருக்கிறேன். கதையின் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகள் என்ன, கதாபாத்திரங்களின் பயணம் எங்கு செல்லப் போகிறது என்பதெல்லாம் எனக்கு தெளிவாகவே இருக்கிறது.

அதாவது, கதையைத் தொடர உள்ளடக்கம் இல்லை என்பதல்ல பிரச்சனை.

பிரச்சனை என்னவென்றால், அந்த அத்தியாயங்களை இங்கே தொடர்ந்து பதிவிட வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இப்போது எனக்கு இல்லை.

ஏனென்றால் ஒரு எழுத்தாளராக, நான் பல மணி நேரங்கள் செலவழித்து எழுதும் விஷயங்களுக்கு கிடைக்கும் எதிர்வினையைப் பார்க்கும்போது, அந்த முயற்சிக்கு உரிய மதிப்போ ஈடுபாடோ கிடைக்கவில்லை என்ற உணர்வுதான் அதிகமாக வருகிறது.

40-க்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்கள் தயாராக இருந்தும், அவற்றை இங்கே பதிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் வராத அளவுக்கு இந்த நிலை என்னை பாதித்திருக்கிறது.

மேலும் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.

இது ஒரு காமக்கதை என்பதால், சிலருக்கு இதை எழுதுவது மிகவும் எளிதான விஷயம் போலத் தோன்றலாம். அல்லது இதை வெறும் "dirty story" என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் ஒரு எழுத்தாளராக நான் அதை அப்படிப் பார்க்கவில்லை.

இந்தக் கதையில் காமம் இருக்கலாம். உடலுறவுக் காட்சிகள் இருக்கலாம். ஆனால் அதற்குள் மனிதர்களின் உணர்வுகள், உறவுகள், மனநிலைகள், ஆசைகள், வலிகள், ஏமாற்றங்கள், குழப்பங்கள் எல்லாமே இருக்கின்றன. அவற்றை நம்பகமாகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் எழுதுவதற்கு நான் செலவிடும் நேரம் மிகவும் அதிகம்.

சில நேரங்களில் ஒரு அத்தியாயத்தின் உணர்வுகளை சரியாகக் கொண்டு வருவதற்கே பல மணி நேரங்கள் செலவாகின்றன. ஒரு காட்சியை மீண்டும் மீண்டும் படித்து திருத்துகிறேன். ஒரு உரையாடலை பல முறை மாற்றுகிறேன். அதனால் இது வெறும் "dirty story" என்று சொல்லிவிட்டு கடந்து செல்லக்கூடிய விஷயம் அல்ல.

என்னைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு படைப்பு. நான் முழு மனதோடும், நேரத்தோடும், உழைப்போடும் உருவாக்கிய ஒரு வேலை.

இந்தக் கதையில் காமம் இருப்பதால், அதற்குக் குறைவான மதிப்போ அல்லது குறைவான தரத்தில் வாசகர் ஈடுபாடோ கிடைக்க வேண்டும் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. எந்தக் கதைக்கும் கிடைக்க வேண்டிய அதே அளவிலான கவனமும், ஆக்கபூர்வமான விமர்சனமும், உண்மையான கருத்துப் பரிமாற்றமும் இதற்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்று தான் எதிர்பார்க்கிறேன்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இங்கே நான் அந்த அனுபவத்தைப் பெறவில்லை.

அதனால் தான் இந்தத் தளத்தில் இந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து பதிவு செய்வதை நிறுத்த முடிவு செய்துள்ளேன்.

பவித்ராவின் பயணத்தையும், இந்தக் கதையின் உணர்வுகளையும் உண்மையாக ரசித்து வாசிக்க விரும்பும் வாசகர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். அவர்களுக்காகவே இந்தக் கதையை வேறு ஒரு தளத்திற்கு மாற்றப் போகிறேன்.

அங்கு இந்தக் கதையை வெறும் காமக் காட்சிகளுக்காக மட்டும் அல்லாமல், அதற்குள் இருக்கும் உணர்வுகள், கதாபாத்திரங்கள், உறவுகள் மற்றும் பயணத்தைப் புரிந்துகொண்டு வாசிக்க விரும்பும் சரியான வாசகர்களை சென்றடையச் செய்ய முயற்சிப்பேன்.

புதிய தளத்தின் விவரங்களை விரைவில் பகிர்கிறேன்.

இந்த முடிவு திடீரென்று எடுக்கப்பட்டதல்ல. நீண்ட நாட்களாக யோசித்து, பல முறை மனதில் போராடி எடுத்த முடிவு.

இதுவரை உண்மையாகக் கதையை வாசித்து, நீளமான கருத்துகளைப் பகிர்ந்து, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி விவாதித்து, என்னை தொடர்ந்து ஊக்கப்படுத்திய வாசகர்கள் அனைவருக்கும் என் இதயப்பூர்வமான நன்றிகள். உங்கள் ஆதரவுதான் இவ்வளவு தூரம் என்னை கொண்டு வந்தது.

மற்றவர்கள்மீது எந்த கோபமும் இல்லை. ஆனால் தற்போதைய சூழலில், நான் செலுத்தும் முயற்சிக்கும் கிடைக்கும் ஈடுபாட்டிற்கும் இடையே உள்ள இந்தப் பெரிய வித்தியாசத்துடன் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு எனக்கு மனமில்லை என்பதுதான் உண்மை.

அதனால் இந்த முடிவு.

நன்றி.

அவள் இதயத்தின் மொழி
யாழினி ராம் அவர்களுக்கு, ஒரு வாசகனின் மனமார்ந்த வேண்டுகோள்...
அன்புள்ள யாழினி ராம்,
உங்கள் பதிவை படித்தபோது, ஒரு கதையை வாசித்த உணர்வு வரவில்லை. பல மாதங்களாக தனது மனதை முழுவதும் ஒரு படைப்புக்குள் ஊற்றி வைத்திருந்த ஒரு எழுத்தாளரின் சோர்வையும், ஏமாற்றத்தையும், அமைதியாக உடைந்து கொண்டிருக்கும் உள்ளத்தையும் தான் உணர முடிந்தது.
ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள்:
"கனி தரும் மரத்துக்குத்தான் கல்லடி அதிகம்."
பழம் இல்லாத மரத்தை யாரும் பார்த்துக் கூட செல்ல மாட்டார்கள். ஆனால் நிழலும் தரும், கனியும் தரும் மரத்தை நோக்கித்தான் கற்கள் பறக்கும். அதுபோலத்தான் நல்ல எழுத்தாளர்களும். வாசகர்களின் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாத கதைகளுக்கு விமர்சனமும் வராது, விவாதமும் வராது, எதிர்ப்பும் வராது. தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் கதைகள்தான் பலவிதமான கருத்துகளை ஈர்க்கும்.
ஆனால் அந்தக் கருத்துகள் அனைத்தும் ஒரே தரத்தில் இருக்காது என்பதும் உண்மை.
ஒரு சிறிய நீதிக்கதை நினைவுக்கு வருகிறது.
ஒரு சிற்பி பல மாதங்கள் உழைத்து ஒரு அழகான சிலையை வடித்தான். அதை ஊரின் நடுவில் வைத்து, "இதில் குறை இருப்பதாக நினைப்பவர்கள் சிவப்பு மை கொண்டு குறியிடுங்கள்" என்று ஒரு பலகை வைத்தான்.
மறுநாள் பார்த்தபோது, சிலை முழுவதும் சிவப்பு குறிகளால் நிரம்பி இருந்தது.
அவன் மனம் உடைந்தான்.
பிறகு அவனுடைய குரு சொன்னார்:
"இப்போது இதே சிலையை வைத்து, குறை சொல்பவர்கள் அதைக் எப்படி சரி செய்ய வேண்டும் என்பதையும் எழுதி வைக்கச் சொல்."
மறுநாள் ஒரு குறியும் இல்லை.
ஏனெனில் குறை சொல்லுவது எளிது.
உருவாக்குவது தான் கடினம்.
அந்தக் கதையைப் படிக்கும்போது எனக்கு உங்கள் நினைவு வந்தது.
ஏனெனில் இன்று பலர் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி பேசுவதில்லை. அவர்கள் உணர்வுகளைப் பற்றி பேசுவதில்லை. அவர்கள் கதையின் அடுக்குகளைப் பற்றி பேசுவதில்லை. ஆனால் சில வார்த்தைகளை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு பேசுகிறார்கள்.
ஆனால் ஒரு உண்மையை யாராலும் மறுக்க முடியாது.
"கதை எழுதுவது எல்லோராலும் முடியும்; கதாபாத்திரங்களை உயிரோடு நடக்க வைப்பது சிலரால் மட்டுமே முடியும்."
பவித்ரா இன்று ஒரு பெயராக இல்லை. பல வாசகர்களின் நினைவில் வாழும் ஒரு கதாபாத்திரமாக மாறியிருக்கிறாள். அது சாதாரண விஷயம் அல்ல.
இன்னொரு பழமொழி:
"ஓடும் ஆற்றில் தான் அலை இருக்கும்; தேங்கிய குட்டையில் அமைதி இருக்கும்."
உங்கள் கதை ஓடும் ஆறு போல இருக்கிறது. அதனால்தான் அதில் அலைகளும் இருக்கின்றன. கருத்து வேறுபாடுகளும் இருக்கின்றன. விவாதங்களும் இருக்கின்றன. சில சமயம் தேவையற்ற வார்த்தைகளும் வந்து விழுகின்றன.
ஆனால் அதற்காக ஆற்றை நிறுத்திவிட முடியுமா?
அப்படிச் செய்தால் தண்ணீர் மட்டும் நின்றுவிடாது; அதை நம்பி வாழ்ந்தவர்களுடைய தாகமும் நிறைவேறாமல் போய்விடும்.
நான் ஒரு சாதாரண வாசகன்.
ஆனால் ஒரு வாசகனாக உண்மையை சொல்கிறேன்.
உங்கள் கதையைப் படிப்பவர்கள் எல்லோரும் கருத்து எழுத மாட்டார்கள்.
சிலர் படித்துவிட்டு அமைதியாகச் செல்வார்கள்.
சிலர் மனதில் ரசிப்பார்கள்.
சிலர் அடுத்த அத்தியாயத்துக்காக காத்திருப்பார்கள்.
சிலர் தங்கள் வேலைப்பளுவில் கருத்து எழுத மறந்துவிடுவார்கள்.
ஆனால் அதனால் அவர்கள் ரசிக்கவில்லை என்று அர்த்தமில்லை.
ஒரு விளக்கின் மதிப்பு அது எத்தனை பேரிடம் பாராட்டு பெற்றது என்பதில் இல்லை; எத்தனை பேரின் இருளை அகற்றியது என்பதில்தான் இருக்கிறது.
அதேபோல் ஒரு கதையின் மதிப்பு எத்தனை கருத்துகள் வந்தது என்பதில் மட்டும் இல்லை; எத்தனை மனங்களில் அது வாழ்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.
உங்கள் பதிவில் ஒரு வரி என்னை மிகவும் பாதித்தது.
40-க்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்கள் தயாராக இருந்தும், அவற்றை வெளியிட வேண்டும் என்ற ஆர்வம் இல்லை என்று நீங்கள் எழுதியிருந்தீர்கள்.
அந்த வரியைப் படித்தபோது, பாதியில் நிறுத்தப்பட்ட ஒரு பயணத்தைப் பார்த்த உணர்வு வந்தது.
ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள்:
"பாதி கட்டிய கோபுரம் புகழை தராது."
அதேபோல்,
பாதியில் நிற்கும் ஒரு நல்ல கதை, எழுத்தாளருக்கும் வலி; வாசகருக்கும் வெறுமை.
உங்கள் மனவேதனை நியாயமானது.
உங்கள் ஏமாற்றமும் புரிகிறது.
ஆனால் அந்த ஏமாற்றத்திற்கு தண்டனை பெற வேண்டியது உங்கள் கதை அல்ல.
உங்களை உண்மையாக வாசித்த வாசகர்களும் அல்ல.
சில தரமற்ற கருத்துகள் ஒரு படைப்பின் மதிப்பை தீர்மானிக்கக் கூடாது.
ஒரு வைரத்தின் மீது சேறு விழுந்தால், சேறு தான் அழுக்கு ஆகும்; வைரம் அல்ல.
அதேபோல் சில கருத்துகள் ஒரு எழுத்தாளரின் தரத்தை குறைக்க முடியாது.
யாழினி ராம்,
இந்த வேண்டுகோளை ஒரு வாசகனின் கோரிக்கையாக மட்டும் பார்க்காதீர்கள்.
பல அமைதியான வாசகர்களின் சார்பாக எழுதப்படும் ஒரு மனப்பூர்வமான வேண்டுகோளாக பாருங்கள்.
அவள் இதயத்தின் மொழி இந்த தளத்திலேயே தொடர்ந்து வர வேண்டும்.
பவித்ராவின் பயணம் பாதியில் நிற்கக் கூடாது.
உங்கள் எழுத்தை ரசிக்கும் வாசகர்களுக்காகவும், நீங்கள் உருவாக்கிய கதாபாத்திரங்களுக்காகவும், அதைவிட முக்கியமாக உங்கள் சொந்த படைப்பிற்காகவும் இந்த கதையைத் தொடருங்கள்.
ஏனெனில்,
"ஒரு நல்ல எழுத்தாளரை உருவாக்குவது அவரது திறமை மட்டும் அல்ல; பாதியில் கைவிடாமல் தொடர்ந்து எழுதும் அவரது மனவலிமையும் தான்."
அந்த மனவலிமை உங்களிடம் இருக்கிறது என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்.
உங்கள் எழுத்தை இன்னும் பல அத்தியாயங்கள் படிக்க காத்திருக்கும் ஒரு வாசகனின் மனமார்ந்த வேண்டுகோள் இது.
யாழினி ராம் அவர்களுக்கு, எபிசோடு 185 வரை எங்களை அழைத்துச் சென்றதற்கு நன்றி. இனியும் இந்தப் பயணம் தொடர வேண்டும் என்பதே எங்கள் ஆசை. ❤️

[Loveable Kd]

ஒரு காட்சியை 10 பக்கத்து ஜவ்வு மிட்டாய் மாதிரி இழுத்தால் எவன் உட்கார்ந்து படிக்கிறது

[Shajith]

அவள் இதயத்தின் மொழி என்ற இந்தக் கதையை ஆரம்பத்தில் இருந்து தொடர்ந்து வாசித்து வரும் ஒரு வாசகனாக, இந்தப் பதிவைப் படித்தபோது மனதுக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.
முதலில் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன். யாழினி ராம் அவர்களே, இந்தக் கதையை இந்தத் தளத்தில் நிறுத்திவிட வேண்டாம் என்று தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
"ஒரு மரம் நிழல் தருகிறது என்பதற்காக எல்லோரும் அதற்கு தண்ணீர் ஊற்றுவதில்லை; ஆனால் அதனால் மரம் நிழல் தருவதை நிறுத்திவிடாது" என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு படைப்பை உணர்ந்து ரசிக்கும் வாசகர்கள் அமைதியாக இருந்தாலும், அவர்கள் இல்லையென்று அர்த்தமில்லை.
உங்கள் பதிவில் சொன்ன ஒவ்வொரு காரணமும் நியாயமானதே. ஒரு அத்தியாயத்தை எழுதுவதற்கு பின்னால் இருக்கும் உழைப்பு, சிந்தனை, திருத்தம், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை வடிவமைக்கும் பொறுமை—இவை அனைத்தும் ஒரு எழுத்தாளருக்குத்தான் முழுமையாகத் தெரியும். வாசகர்கள் சில நிமிடங்களில் படித்துவிடும் ஒரு அத்தியாயத்தின் பின்னால் பல மணி நேரங்களும் பல நாட்களும் இருக்கலாம்.
"கல்லை எறிவது எளிது; சிலையை செதுக்குவது கடினம்" என்ற பழமொழி போல, விமர்சிப்பது யாராலும் முடியும். ஆனால் ஒரு உலகத்தையே உருவாக்கி, அதில் கதாபாத்திரங்களுக்கு உயிர் கொடுத்து, வாசகர்களை அந்த உலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்வது எல்லோராலும் முடியாது.
இந்தக் கதையை சிலர் வெறும் ஒரு வகைக் கதையாக மட்டுமே பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் தொடர்ந்து வாசித்து வந்த பலருக்கு இது அதைவிட அதிகம். பவித்ராவின் மனநிலைகள், அவளுடைய முடிவுகள், அவள் சந்திக்கும் குழப்பங்கள், அவளைச் சுற்றி நகரும் மனிதர்கள்—இவை அனைத்தும் கதையை ஒரு சாதாரண வாசிப்பாக இல்லாமல் ஒரு பயணமாக மாற்றியிருக்கின்றன.
"நிறைகுடம் தளும்பாது" என்பார்கள். கதையை உண்மையாக ரசிக்கும் பல வாசகர்கள் பெரும்பாலும் அமைதியாகவே இருப்பார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் காத்திருந்து படிப்பார்கள்; ஆனால் எல்லோரும் நீளமான கருத்துகளை எழுதுவதில்லை. அதனால் அவர்களின் ரசிப்பு குறைந்து விட்டது என்று அர்த்தமில்லை.
இன்னொரு பழமொழி உண்டு. "சூரியனைப் பார்த்து நாய் குரைத்தாலும், சூரியன் தனது பயணத்தை நிறுத்துவதில்லை." சில தரமற்ற கருத்துகள் வந்ததற்காக, உங்கள் எழுத்தின் மதிப்பு குறைந்து விடாது. அந்தக் கருத்துகள் ஒரு சிலரின் மனநிலையை மட்டுமே காட்டும்; உங்கள் படைப்பின் தரத்தை அல்ல.
உங்கள் பதிவில் மிகவும் மனதைத் தொட்ட வரி, நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட அத்தியாயங்கள் ஏற்கனவே எழுதப்பட்டிருக்கின்றன என்ற விஷயம். ஒரு வாசகராக அதை படித்தபோது, அந்தப் பயணம் பாதியிலேயே நின்றுவிடக் கூடாது என்று தோன்றியது. ஏனென்றால், அந்த அத்தியாயங்களுக்குள் இன்னும் எத்தனை உணர்வுகள், திருப்பங்கள், ஆச்சரியங்கள் காத்திருக்கின்றன என்பதை நாங்கள் அறியவில்லை.
அதனால், ஒரு சாதாரண வாசகராக அல்ல; இந்தக் கதையுடன் நீண்ட நாட்களாக பயணம் செய்த ஒருவராக உங்களிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன். தயவுசெய்து இந்தத் தளத்தில் கதையை நிறுத்திவிட வேண்டாம். சிலர் எழுதும் கருத்துகளைவிட, அமைதியாகக் காத்திருந்து அடுத்த அத்தியாயத்தைப் படிக்கும் வாசகர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கலாம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.
உங்கள் எழுத்து எங்களைத் தொட்டிருக்கிறது. உங்கள் கதாபாத்திரங்கள் எங்களுடன் வாழ்ந்திருக்கின்றன. உங்கள் உழைப்புக்கு மதிப்பு கொடுக்கும் வாசகர்களும் இன்னும் இருக்கிறார்கள்.
அதனால், மனம் வருந்தாமல் மீண்டும் எழுதத் தொடங்குங்கள் என்று தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
அவள் இதயத்தின் மொழி தொடர வேண்டும்.
அதுவே இந்தக் கதையை நேசித்து வாசித்து வரும் பல அமைதியான வாசகர்களின் மனதின் குரல்.
நன்றியுடன், ஒரு உண்மையான வாசகன்

[nani1058]

நண்பரே இது இரண்டாவது முறை நீங்க கோபித்துக்கொண்டு post போடமாட்டேன் என்று சொல்வது ஏன் இப்படி நடக்கிறீர்கள்? எவ்ளோ நாள் தினமும் 3முறை இந்த கதைக்காக வந்து பார்த்த என்னை போன்ற ரசிகனை ஏன் இப்படி ஏமாத்துரீங்க. இனி உங்க விருப்பம் மீதி கதை யை வேறொரு தளத்தில் பதிவு செய்கிறேன் என்று சொல்கிறீர்கள் அது paid site ஆக இருந்தால் கண்டிப்பா நான் போய் படிக்க மாட்டேன் நான் மட்டும் இல்லை நிறைய பேரோட சாய்ஸ் ம் அது தான் இருக்கும். ஏன்னா நிறைய பேர் middle class தான் அவங்களால பணம் குடுத்து படிக்க முடியாது. உங்களை விட 7 பெரிய தொடர்களை எழுதிய game40it lam இப்படி ஏமாத்திட்டு போகல அவரோட அவன் அவள் புருஷன் தொடர போய் பாருங்க எவ்ளோ பெரிய தொடர் என்று தெரியும் நீங்க என்னடான்னா 2வது தொடருக்கே இவ்ளோ புலம்பறீங்க நான் உங்களை குறை சொல்லணும்னு சொல்லல நீங்களும் பெரிய எழுத்தாளர் தான் ஆனா உங்களோட முடிவு உங்க எழுத்தை பாதிக்கும் யோசிச்சி முடிவு பண்ணுங்க xossipy தளம் போல் பெரிய தளம் ஏதும் இல்லை காம கதைகளுக்கு யோசியுங்கள்

[Antony anto]

நன்பா தொடர்ந்து
இதே தளத்தில் எழுதுங்கள்
விமர்சனங்களை விட்டு 
ஒரு படைப்பாளியாக
சிந்தியுங்கள்

[Muthiah Sivaraman]

Sirappa poguthu

Arippu bayamariyathu. Adheedha kaamam Kutavunarchiya konnudum. Oru ponna mirugama mathidum. Adhu than inga nadakuthu. Podhuva ippadi seyyum bothu kutravunarchi koodi adha sari panna purusan kooda innum anba iruppanga. Ana inga appadi nadakkala. Pavitra ullukulla purusan mela irukka veruppa ippadi senji pali vangikira nu thonuthu. Thodarunga nanba

[Ajay Kailash]

Good update. Keep going ignore dirty comments. It is phycholgical issue of some of readers