విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

అంతిమ హెచ్చరిక

అర్జున్ ఊరింటి చిన్న వాకిలి ఇప్పుడు చీకటిలో లేదు. పది, పన్నెండు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల పెద్ద పెద్ద కార్ల ఎరుపు-నీలం రంగుల లైట్ల వెలుగులో ఆ వాకిలంతా పట్టపగల్లా ప్రకాశవంతంగా మారిపోయింది. న్యాయమూర్తి రావు గారి పాత విద్యార్థి, ఢిల్లీ పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ఆదేశాల మేరకు వచ్చిన స్థానిక ప్రధాన సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి, తన భారీ, పూర్తిగా ఆయుధాలు ధరించిన బలగంతో ఆ ఇంటిని నలువైపుల నుండి కచ్చితంగా చుట్టుముట్టారు.

ఇంటి బయట నుండి సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి తన చేతిలోని పెద్ద మైకులో ప్రకటించడం మొదలుపెట్టారు, "లోపల ఉన్నవాళ్ళలారా, చెవులు రిక్కించి వినండి! ఇంటిని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పూర్తిగా చుట్టుముట్టారు. పారిపోవడానికి దారే లేదు. మీ చేతుల్లోని ఆయుధాలు కింద పడేసి మర్యాదగా బయటకు రండి! లేదంటే మేము నేరుగా కాల్పులు జరపాల్సి వస్తుంది!"

మైక్ శబ్దం వినగానే లోపల రాణా భయంతో వణకడం మొదలుపెట్టాడు. అతని అనుచరులైతే భయంతో వెనక్కి జరుగుతూ గోడకు ఆనుకుని నిలబడ్డారు. ఈరోజు తమకు చివరి రోజని వాళ్ళకి అర్థమైపోయింది.

"ఏం చేద్దాం రాణా అన్న?" ఒక గూండా వణుకుతున్న స్వరంతో అడిగాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనల్ని నలువైపుల నుండి చుట్టుముట్టారు!"

అప్పుడు రాణా మెదడులో బతకడానికి ఒక నీచమైన ఆలోచన మెరిసింది. అతను చాలా వేగంగా ముందుకు వెళ్లి, కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్న అర్జున్ తండ్రి జుట్టు పట్టుకున్నాడు. జేబులోంచి ఒక పదునైన కత్తి తీసి, నేరుగా అర్జున్ తండ్రి గొంతు దగ్గర పెట్టాడు.

"అందరూ వెనుక తలుపు వైపు నడవండి!" రాణా తన గూండాలను ఆదేశించాడు. "నేను ఈ ముసలోడిని ఢాలుగా వాడుకుంటాను. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనల్ని ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తే, ఈ ముసలోడి గొంతు కోసేస్తాను. త్వరగా నడవండి!"

రాణా ఒక చేత్తో అర్జున్ తండ్రి గొంతుపై కత్తి పెట్టి, మరో చేత్తో అతన్ని ఈడ్చుకుంటూ వెనుక తలుపు వైపు తీసుకెళ్ళసాగాడు. కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్న అర్జున్ తల్లి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది, కానీ ఆమె ఏమీ చేయలేకపోయింది.

రాణా చాలా జాగ్రత్తగా వెనుక వైపున్న చెక్క తలుపును కొద్దిగా తెరిచి, బయట ఉన్న చీకటి వెదురు తోట వైపు చూశాడు. అక్కడ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కార్ల లైట్లు ఏవీ కనిపించలేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బహుశా ముందు వైపే ఉన్నారని రాణా అనుకున్నాడు. అతను అర్జున్ తండ్రిని ముందు పెట్టుకుని నెమ్మదిగా వెనుక తలుపు నుండి బయట అడుగుపెట్టాడు.

కానీ ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ బృందం తమ పనిని ఎంత కచ్చితంగా చేస్తుందో రాణాకు తెలియదు. ఢిల్లీలోని ఆ పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి నిందితులు చాలా ప్రమాదకరమైన వారని, అందుకే నలువైపుల నుండి వలలా చుట్టుముట్టాలని ముందే చెప్పారు.

రాణా వాకిలి వెనుక ఉన్న బురద నేల మీద రెండు అడుగులు వేయగానే, అకస్మాత్తుగా వెదురు తోటలోని చీకటి నుండి నాలుగు శక్తివంతమైన టార్చ్ లైట్ల వెలుగు నేరుగా అతని ముఖంపై పడింది. ఆ వెలుగు ధాటికి రాణా కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి.

"ఆయుధం కింద పడేయ్!" చీకటిలోంచి కనీసం ఎనిమిది మంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కఠినమైన స్వరాలు ఒకేసారి గర్జించాయి.

రాణా ఉలిక్కిపడి ఒక అడుగు వెనక్కి వేయబోయాడు. కానీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతనికి ఒక్క క్షణం కూడా సమయం ఇవ్వలేదు. ఒక బలమైన సెక్యూరిటీ అధికారి చీకటిలోంచి దూకి, రాణా చేతి మీద తన పెద్ద లాఠీతో బలంగా కొట్టాడు.

‘ఖటాక్!’

రాణా చేతి నుండి కత్తి ఎగిరి దూరంగా బురదలో పడింది. అర్జున్ తండ్రి ఆ అవకాశం చూసుకుని రాణా పట్టు నుండి విడిపించుకుని నేలపై కూలబడ్డాడు.

ఇక ఆ క్షణమే, ముగ్గురు-నలుగురు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు రాణా మీద పులిలా దూకారు. రాణాను బలంగా కిందకు తోసి, ఆ తడి, బురద నేలపై బోర్లా పడేసి, ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి రాణా వీపుపై తన బరువైన బూటుతో అదిమిపట్టి, అతని రెండు చేతులను వెనక్కి లాగి ఇనప బేడీలు వేశారు. రాణా ముఖం నిండా బురద, అతని ముక్కు నుండి రక్తం కారుతోంది. అతను నొప్పితో మూలగడం మొదలుపెట్టాడు.

"నన్ను కొట్టకండి అయ్యా! నన్ను వదిలేయండి!" రాణా బురదలో ముఖం రుద్దుతూ వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల లాఠీ దెబ్బ అతనిలోని అహంకారాన్ని ముక్కలు ముక్కలు చేసేసింది.

ప్రధాన సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ముందుకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఆయన రాణా జుట్టు పట్టుకుని అతని ముఖాన్ని బురదలోంచి పైకి లేపి, "అర్జున్ తల్లిదండ్రులను చంపడానికి నిన్ను ఎవరు పంపించారు? చెప్పురా పంది కొడకా!" అన్నాడు.

మృత్యుభయంతో రాణా ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. శేఖర్ చౌదరి తనను మోసం చేసి పారిపోయాడని అతనికి బాగా అర్థమైంది. ఇప్పుడు నోరు విప్పకపోతే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తనను బతికుండగానే కొట్టి చంపేస్తారని తెలుసు.

"నేనేమీ చేయలేదు అయ్యా! నన్ను శేఖర్ చౌదరి పంపించాడు!" రాణా ఏడుస్తూ నిజాలన్నీ కక్కేయడం మొదలుపెట్టాడు. "శేఖర్ అయ్యా నన్ను ఈ ముసలి ముతకను చంపేయమని చెప్పాడు. అతను నాకు డబ్బులిచ్చాడు!"

"శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు ఎక్కడ దాక్కున్నాడు?" అధికారి గద్దించి అడిగాడు.

"అతను నగరం చివరున, ఆ పాత బస్తీలోని ఒక చీకటి గదిలో దాక్కున్నాడు అయ్యా! నాకు ఆ చిరునామా తెలుసు! అంతా చెబుతాను!" రాణా, శేఖర్ రహస్య బస్తీ గది యొక్క కచ్చితమైన చిరునామాను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పేశాడు.

సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ఒక్క క్షణం కూడా వృధా చేయలేదు. ఆయన వెంటనే తన వైర్‌లెస్ రేడియోను బయటకు తీశారు.

"ఢిల్లీ కంట్రోల్! మేము నిందితులను పట్టుకున్నాము. అర్జున్ తల్లిదండ్రులు పూర్తి క్షేమంగా ఉన్నారు," అధికారి వేగంగా చెప్పసాగారు. "అన్నింటికన్నా పెద్ద వార్త ఏంటంటే, శేఖర్ చౌదరి దాక్కున్న అసలు చోటు చిరునామా మాకు దొరికింది. నిందితుడు రాణా అంతా ఒప్పుకున్నాడు. నేను మీకు చిరునామా పంపిస్తున్నాను. శేఖర్ చౌదరిపై ఇప్పుడు నేరుగా హత్యాయత్నం కేసు నమోదు చేయబడింది. మీరు తక్షణమే అక్కడికి వెళ్లి దాడి చేయండి!"

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ఈ అంతర్గత సమాచార వ్యవస్థ ఎంత వేగంగా, కచ్చితంగా పనిచేసిందంటే, ఈ మొత్తం వ్యవహారం జరగడానికి కొన్ని నిమిషాలు కూడా పట్టలేదు.

స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు రాణాను పట్టుకుని చిరునామా తెలుసుకున్న ఐదు నిమిషాల్లోనే, ఢిల్లీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ బృందం ఆ బస్తీ వైపు బయలుదేరింది. శేఖర్ మీద ఇప్పుడు నేరుగా 'హత్యాయత్నం' రుజువు దొరకడంతో, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇక ఏ నియమ నిబంధనలను పట్టించుకోలేదు.

ఢిల్లీలోని ఆ దుర్గంధభరితమైన బస్తీ గదిలో శేఖర్ చౌదరి అప్పటికింకా తన విరిగిన కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని, రాణా ఇంతసేపటికి పని పూర్తి చేసి ఉంటాడని అనుకుంటున్నాడు. అతను నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ ఆ నవ్వు పెదవులపైకి రాకముందే, బస్తీ గది తలుపు ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో విరిగిపడింది.

శేఖర్ ఉలిక్కిపడి లేవకముందే, కనీసం పది మంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తుపాకులు చేతబట్టి గదిలోకి దూసుకురావడం చూశాడు. శేఖర్‌కు పారిపోవడానికి లేదా దాక్కోవడానికి కొంచెం కూడా అవకాశం దొరకలేదు. నగరాన్నే తన చేతిలో కీలుబొమ్మగా మార్చుకున్న ఆ రాక్షసుడిని, ఈరోజు ఆ మురికి, చెమటపట్టిన బట్టలతోనే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మెడ పట్టుకుని గోడకు అదిమిపట్టారు. అతని చేతులకు కూడా ఆ చల్లటి ఇనుప బేడీలు తగిలించారు.

ఇంతలో, ఊరిలోని ఇంట్లో సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి అర్జున్ తల్లిదండ్రులను చాలా గౌరవంగా కుర్చీల నుండి విడిపించారు. వారికి నీళ్ళు తాగించి శాంతపరచడానికి ప్రయత్నించారు. ఆ తర్వాత ఆయన తన మొబైల్ ఫోన్ నుండి అర్జున్‌కు ఫోన్ చేశారు.

ఢిల్లీలో ఉన్న అర్జున్ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ ఎత్తాడు.

"అర్జున్, నేను మాట్లాడుతున్నాను," అధికారి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నారు. "మీ నాన్నగారు, అమ్మగారు ఇద్దరూ క్షేమంగా ఉన్నారు. మేము రాణాను పట్టుకున్నాము, ఢిల్లీలో శేఖర్ చౌదరి కూడా అరెస్టు అయ్యాడు. ఇక మీ తల్లిదండ్రుల ఒంటి మీద ఒక్క గీత కూడా పడనివ్వరు."

అర్జున్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచి నేలపై కూలబడ్డాడు. అతని కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా ఆనందబాష్పాలు కారడం మొదలయ్యాయి. అతను దేవుడికి ధన్యవాదాలు చెప్పుకున్నాడు.

కానీ అధికారి గొంతులో కొద్దిగా ఆందోళన వినిపించింది. "అర్జున్, మీ తల్లిదండ్రులు క్షేమంగానే ఉన్నారు కానీ, ఈ రాత్రి జరిగిన సంఘటనతో వాళ్ళు ఎంతగానో భయపడిపోయారు. వాళ్ళు ఒక్క క్షణం కూడా ఈ ఊరిలో ఉండాలనుకోవడం లేదు. వాళ్ళు నీ దగ్గరకు నగరానికి వచ్చేయాలనుకుంటున్నారు. కానీ నువ్వు నగరం విడిచి ఇక్కడికి రాలేవు, రేపు ఉదయం నువ్వు కోర్టులో ఉండాలి. మరి ఇంత రాత్రిపూట వాళ్ళని సురక్షితంగా నగరానికి తీసుకురావడానికి ఎవరు వస్తారు?"

అర్జున్ ఈ కేసుకు ప్రధాన ముఖం, అతను నగరాన్ని విడిచి వెళ్ళలేడు. కానీ అతని తల్లిదండ్రులను ఈ భయానక వాతావరణం నుండి ఎవరు బయటకు తీసుకువస్తారు? ఈ గాఢ రాత్రిలో, చుట్టూ ఉన్నవారంతా న్యాయపోరాటం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల విచారణతో తీరిక లేకుండా ఉన్నప్పుడు, విక్రమ్, గాయపడిన రజత్ తమ స్నేహానికి అతిపెద్ద పరీక్షను ఎదుర్కోవడానికి ముందుకు వస్తారా? వారు అర్జున్ తల్లిదండ్రులను రాత్రికి రాత్రే సురక్షితంగా నగరానికి తీసుకురాగలరా? రేపటి ఆ భారీ న్యాయపోరాటానికి ముందే, ఈ రాత్రే ఒక కొత్త ప్రయాణం మొదలుకాబోతోందా?

[SivaSai]

రక్తంతో రాసిన ప్రతీకారం

అర్జున్ కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి. అతను విరిగిన చెక్క కుర్చీ పక్కన నేల మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. కొద్దిసేపటి క్రితమే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ పెద్ద అధికారితో మాట్లాడాడు. తన తల్లిదండ్రులు ప్రాణాలతో బయటపడ్డారు, ఆ గూండాలు పట్టుబడ్డారు, కానీ ఆ రాత్రి చీకటిలో జరిగిన భయంకరమైన దాడి వారిని లోపలి నుండి పూర్తిగా కుంగదీసింది. ఆ వృద్ధులిద్దరూ ఇప్పుడు తీవ్రమైన భయంలో ఉన్నారు. వాళ్ళు ఇంకొక్క క్షణం కూడా ఆ ఊరిలోని ఇంట్లో ఉండాలనుకోవడం లేదు. వాళ్ళు కేవలం ఒక్కసారి తమ కొడుకుని చూడాలనుకుంటున్నారు.

కానీ అర్జున్ చేతులు కట్టేసినట్టు ఉంది. రేపు ఉదయం అతను కోర్టులో జడ్జి గారి ముందు నిలబడాలి. ఈ భారీ అవినీతికి వ్యతిరేకంగా జరుగుతున్న పోరాటానికి అతను ప్రధాన ముఖం. అతను ఇప్పుడు ఈ నగరాన్ని విడిచి వెళితే, శేఖర్ చౌదరి లాయర్లు అతన్ని పరారీలో ఉన్నాడని నిరూపిస్తారు. ఇన్నాళ్ల పోరాటం, అన్ని నిజాలు ఒక్క క్షణంలో ముగిసిపోతాయి.

అర్జున్ తన జుట్టు తానే పీక్కోవడం మొదలుపెట్టాడు. "నేనేం చేయాలి? నేను మా అమ్మానాన్నల దగ్గరికి వెళ్ళలేకపోతున్నాను. వాళ్ళు అక్కడ భయంతో వణికిపోతున్నారు. నా అంత నిస్సహాయుడైన కొడుకు ఇంకెవరూ ఉండరు. నేను నా సొంత తల్లిదండ్రులను ఓదార్చలేకపోతున్నాను."

సరిగ్గా ఆ తీవ్ర నిరాశ క్షణంలో విక్రమ్ ముందుకు వచ్చాడు. అతను అర్జున్ పక్కన నేల మీద కూర్చుని అతని భుజం మీద గట్టిగా చేయి వేశాడు. "ఒరేయ్ అర్జున్, నువ్వు ఒంటరివాడివి కాదు. ఇన్నాళ్లూ మా అందరి కోసం పోరాడావు. నీ ప్రాణాలను పణంగా పెట్టావు. ఈరోజు నీకు అండగా నిలబడాల్సిన సమయం మాది."

వెనుక నుండి చాలా నెమ్మదిగా రజత్ ముందుకు వచ్చాడు. రజత్ తలకి ఇంకా తెల్లటి గుడ్డ కట్టు గట్టిగా కట్టి ఉంది. గాయం కారణంగా అతను సరిగ్గా నిటారుగా నిలబడలేకపోతున్నాడు. నొప్పితో అతని ముఖం అప్పుడప్పుడు ముడుచుకుపోతోంది. కానీ అతని కళ్ళలో ఈరోజు ఒక విచిత్రమైన పట్టుదల మెరుస్తోంది.

రజత్ చాలా ప్రశాంతంగా కానీ దృఢమైన స్వరంతో అన్నాడు, "నీ తల్లిదండ్రులు అంటే మా తల్లిదండ్రులు కూడా అర్జున్. నువ్వు రేపు ఉదయం జరగబోయే ఆ పెద్ద న్యాయపోరాటానికి నిన్ను నువ్వు సిద్ధం చేసుకో. నీ తల్లిదండ్రులను ఆ భయంకరమైన ప్రదేశం నుండి సురక్షితంగా నగరానికి తీసుకువచ్చే బాధ్యత ఈరోజు మాది. నేనూ, విక్రమ్ ఈ రాత్రే మీ ఊరికి వెళ్తున్నాం."

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా రజత్ వైపు చూశాడు. "కానీ నీ తల... నీకు చాలా గాయాలయ్యాయి రజత్. నువ్వు ఈ రాత్రి చీకటిలో అంత దూరం ఎలా వెళ్తావు?"

రజత్ ఒక మసకబారిన చిరునవ్వు నవ్వాడు. "ఈ గాయం నా శరీరానికే, మనసుకి కాదు. ఏ రాక్షసులైతే నా జీవితం నుండి నా చిన్న కూతురిని లాక్కున్నారో, నువ్వు ఆ రాక్షసులకే ఎదురు నిలిచావు. నువ్వు నాకు బ్రతకడానికి కొత్త ఆశ ఇచ్చావు. ఈరోజు నేను నీ తల్లిదండ్రుల కోసం ఇంత మాత్రం కష్టాన్ని భరించలేకపోతే, నన్ను నేను ఎప్పటికీ క్షమించుకోలేను. నువ్వు అస్సలు చింతించకు."

విక్రమ్ లేచి నిలబడి కారు తాళాలు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అతను జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూసి తల ఊపాడు. జస్టిస్ రావు గారు ఆశీర్వదించినట్టుగా చెయ్యి పైకెత్తారు. ఆయనకు అర్థమైంది, ఈ సాధారణ పురుషుల మధ్య రక్త సంబంధం లేకపోయినా, బాధ అనే బంధం వారిని ఒకే తాటిపైకి తెచ్చిందని.

రాత్రి చీకటిని చీల్చుకుంటూ విక్రమ్ కారు నగరం సరిహద్దు దాటి ప్రధాన రహదారిపై దూసుకుపోసాగింది. ఎముకలు కొరికే చలిగాలి కారు అద్దాలను దాటుకుని లోపలికి వస్తోంది. రజత్ వెనుక సీట్లో కూర్చుని కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాడు. కారు కుదుపులకు అతని తలనొప్పి మాటిమాటికీ తిరగబెడుతోంది, కానీ అతను నోరు విప్పి ఒక్క మాట కూడా అనడం లేదు. అతని మనసులో ఒకే ఒక్క ఆలోచన, ఆ భయపడిపోయిన వృద్ధులిద్దరి దగ్గరికి ఎంత త్వరగా చేరాలి అని. విక్రమ్ ఏకాగ్రతతో ముందున్న రోడ్డు వైపు చూస్తూ నిరంతరాయంగా కారు నడుపుతున్నాడు.

తెల్లవారుజామున వెలుగులు విచ్చుకుంటున్నప్పుడు, చుట్టూ పొగమంచు కమ్మి ఉంది. విక్రమ్ కారు చివరికి అర్జున్ ఊరిలోని ఆ పరిచయమున్న దుమ్ముపట్టిన రోడ్డుపైకి వచ్చి ఆగింది.

కారు దిగి చూసేసరికి, ఆ ఇల్లు ఇంకా గంభీరంగా ఉంది. వాకిలిలో చాలా మంది కాళ్ళ గుర్తులు, బురద మరకలు ఉన్నాయి. ఇంటి ముందున్న ఆ పాత చెక్క తలుపు పూర్తిగా విరిగిపోయి ఉంది. తలుపు బయట ఇద్దరు స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తుపాకులు చేతబట్టి కాపలా కాస్తున్నారు.

విక్రమ్, రజత్ తమ పరిచయం చెప్పి ఇంట్లోకి వెళ్లారు. లోపలి దృశ్యం చూసి వారిద్దరి గుండెల్లో మెలిపెట్టినట్టు అయ్యింది.

గదిలోని ఒక మూల, ఒక పాత మంచం మీద అర్జున్ తల్లిదండ్రులు ముడుచుకుని కూర్చుని ఉన్నారు. అర్జున్ తల్లి నుదుటిపై ఒకవైపు వాచి ఉంది, అక్కడ రక్తం గడ్డకట్టి ఉంది. అర్జున్ తండ్రి పెదవి పగిలి ఉంది, ఆయన వేసుకున్న చొక్కా చిరిగిపోయి ఉంది. రాత్రిపూట గూండాల భయంకరమైన దాడి ఆ ఇద్దరు అమాయక మనుషుల కళ్ళలో ఒక శాశ్వతమైన భయాన్ని ముద్రించింది.

విక్రమ్, రజత్ చాలా నెమ్మదిగా వారి ముందుకు వెళ్లి నిలబడ్డారు.

అర్జున్ తల్లి మంచం దిగి వచ్చి విక్రమ్‌ను తన రెండు చేతులతో గట్టిగా హత్తుకుంది. ఆమె బావురుమని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.

"నా కొడుకు క్షేమంగానే ఉన్నాడా నాయనా?" ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ అంది. "వాడిని చంపేస్తామని అన్నారు! నా కొడుకు ఏ తప్పూ చేయలేదు నాయనా, వాడిని మీరే కాపాడాలి!"

రజత్ తన కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు. అతను అర్జున్ తల్లి తల నిమురుతూ, "అర్జున్ క్షేమంగానే ఉన్నాడు అమ్మా. ఇంక అతన్ని ఎవరూ చంపలేరు. మీ అబ్బాయి ఏ తప్పు చేయలేదు అమ్మా. మీ అబ్బాయి ఒక పెద్ద రాక్షసుడిని అంతం చేశాడు. డబ్బుకు ఆశపడి ఎవరి జీవితాలనైతే ఆ అబద్ధాలకోరులు నాశనం చేశారో, మాలాంటి వేలాది మంది నిజాయితీపరుల జీవితాలను కాపాడాడు. మీ అబ్బాయి ఈరోజు మా అందరికీ ఒక దేవుడు."

అర్జున్ తండ్రి ఇంతసేపూ మౌనంగా కూర్చుని ఉన్నారు. రజత్ మాటలు విని ఆయన రెండు కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారడం మొదలయ్యాయి. తన కొడుకు నిజంగానే ఏదో తప్పు చేశాడని, సమాజం అతన్ని చెడ్డవాడిగా చూస్తోందని ఇన్నాళ్లూ ఆయన అనుకున్నారు. కానీ ఈరోజు ఈ తెలియని ఇద్దరు యువకుల నోట తన కొడుకుకి ఇంత పెద్ద గౌరవం దక్కడం విని ఆయన రొమ్ము గర్వంతో ఉప్పొంగింది. రాత్రి పడ్డ కష్టాలు, తిన్న దెబ్బల నొప్పి అంతా ఒక్క క్షణంలో మాయమైనట్టు అనిపించింది.

"పదండి నాయనా," అర్జున్ తండ్రి కన్నీళ్లు తుడుచుకుని లేచి నిలబడ్డారు. "నా కొడుకు అక్కడ మా కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. మేం ఇంక ఈ ఊళ్ళో ఉండం. మేం వాడి పక్కన నిలబడతాం."

చాలా వేగంగా వాళ్ళు కొన్ని అవసరమైన సామాన్లు సర్దుకున్నారు. విక్రమ్ జాగ్రత్తగా అర్జున్ తల్లిదండ్రులను కారు వెనుక సీట్లో కూర్చోబెట్టాడు. రజత్ ముందు సీట్లో కూర్చున్నాడు. కారు మళ్ళీ నగరం వైపు బయలుదేరింది.

ఉదయపు పొగమంచు తొలగిపోయి ఇప్పుడు ఒక స్వచ్ఛమైన, ప్రకాశవంతమైన ఉదయం మొదలైంది. రోడ్డుకి ఇరువైపులా ఉన్న చెట్లు ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. కారు లోపలి వాతావరణం ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. అర్జున్ తల్లి అలసటతో కారు సీటుపై తల వాల్చి నిద్రలోకి జారుకుంది. అర్జున్ తండ్రి ఏకధాటిగా కిటికీ బయటకు చూస్తున్నారు.

విక్రమ్ కారు నడుపుతూ, వార్తలు విందామని రేడియో ఆన్ చేశాడు.

కొన్ని సెకన్ల ప్రకటనల తర్వాత, ఒక అత్యంత ఉద్వేగభరితమైన గొంతు కారంతా గంభీరంగా మారుమోగింది.

"ఈ క్షణం యొక్క అతిపెద్ద వార్త!" రేడియోలో వార్తలు చదివే వ్యక్తి అరుస్తున్నాడు. "శేఖర్ చౌదరిని ఈ తెల్లవారుజామున అరెస్ట్ చేశారు! అవును, మీరు విన్నది నిజమే. కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ అతన్ని నగరం చివరున ఉన్న ఒక బస్తీ నుండి పట్టుకుంది!"

ఆ వార్త విని విక్రమ్, రజత్ ఒకరినొకరు చూసుకుని విశాలంగా నవ్వుకున్నారు.

రేడియోలో వార్త కొనసాగింది, "శేఖర్ చౌదరి యొక్క అన్ని బ్యాంకు ఖాతాలు స్తంభింపజేశారు. అతని ప్రధాన సహచరి రావుిల కూడా అన్ని నిజాలు ఒప్పుకుంది. శేఖర్ చౌదరిని ఇప్పుడు కట్టుదిట్టమైన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ బందోబస్తులో నగరంలోని ప్రధాన గూఢచార కార్యాలయానికి తీసుకువచ్చారు. మరికొద్ది సేపట్లో అతన్ని విచారించడం మొదలవుతుంది."

ఈ వార్త రేడియో ద్వారా దేశమంతటా అగ్గిలా వ్యాపిస్తున్నప్పుడు, నగరానికి పూర్తిగా అవతలి వైపున, ఆ కేంద్ర గూఢచార కార్యాలయంలోని ఒక బంధించిన గదిలో మాయ కూర్చుని ఉంది.

ఆమెను నిన్న రాత్రే విమానాశ్రయం నుండి పట్టుకొచ్చారు. గది నాలుగు గోడలూ పూర్తిగా తెల్లగా ఉన్నాయి, ఒక్క కిటికీ కూడా లేదు. ఒకే ఒక టేబుల్, రెండు కుర్చీలు ఉన్నాయి. మాయ ఆ కుర్చీలలో ఒకదానిపై తల దించుకుని కూర్చుని ఉంది. ఆమె చేతులకున్న గట్టి ఇనుప బేడీలు ఆమె ఇప్పుడు ఒక సాధారణ ఖైదీ అని మాటిమాటికీ గుర్తుచేస్తున్నాయి.

గోడకు ఒక మూలన ఒక చిన్న టీవీ తెర వెలుగుతోంది. అక్కడ కూడా శేఖర్ చౌదరి ఆ బస్తీ నుండి పట్టుబడిన దృశ్యాన్ని పదేపదే చూపిస్తున్నారు. శేఖర్ బురదతో నిండిన ముఖం, అతని చిరిగిన చొక్కా, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల తోపుడుకు అతను నేల మీద పడిపోవడం చూసి మాయ శరీరం భయంతో గడ్డకట్టుకుపోయింది.

మాయకు బాగా అర్థమైంది, తన తలపై ఉన్న చివరి కప్పు కూడా ఈరోజు శాశ్వతంగా కూలిపోయిందని. శేఖర్ చౌదరి, ఎవరైతే ఆమెను అన్ని ఆపదల నుండి కాపాడతానని వాగ్దానం చేశాడో, అతనే ఈరోజు ఒక కుక్కలా దొరికిపోయాడు. రావుిల తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి నిజాలన్నీ కక్కేసింది. అంటే మాయ యొక్క అన్ని దొంగ కన్నీళ్ల నాటకాలు, ఆమె సంతకం చేసిన యాభై లక్షల రూపాయల ఒప్పంద పత్రం—అన్నీ ఇప్పుడు దర్యాప్తు అధికారుల చేతిలో ఉన్నాయి.

మాయ కళ్ళ ముందు ఇప్పుడు కేవలం ఒక చీకటి జైలు గది చిత్రం కదులుతోంది. అక్కడ ఆమె జీవితాంతం సాధారణ ఖైదీలతో పాటు నేల మీద పడుకుని గడపాలి. ఆమె అహంకారం, ఆమె నగలన్నీ, మహిళలపై హింస అనే అబద్ధపు కేసుతో డబ్బు సంపాదించాలనే ఆమె కల—అన్నీ మట్టిలో కలిసిపోయాయి.

కానీ మాయ అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించే అమ్మాయి కాదు. ఆమె ఒక అత్యంత జిత్తులమారి, విషపూరితమైన పాము. ఆమెకు తెలుసు, ఒకవేళ తను ఈ విచారణ గదిలో కూర్చుని నిజం ఒప్పుకుంటే, జీవితాంతం జైల్లో మగ్గి చావాలి. తను బతకాలంటే, ఈ ఆటను మళ్ళీ తలకిందులు చేయగల పని ఏదైనా చేయాలి.

దర్యాప్తు అధికారుల విచారణ గతిని పూర్తిగా మార్చివేయగల భయంకరమైన రహస్యం ఏదైనా ఆమెకు తెలుసా? లేక అర్జున్ వర్మను శాశ్వతంగా అంతం చేయడానికి ఆమె విషపూరితమైన మెదడులో మళ్ళీ కొత్త, ఘోరమైన అబద్ధాల వల పన్నడం మొదలైందా? దర్యాప్తు అధికారులు ఆ బంధించిన గది తలుపు తెరిచి లోపలికి వచ్చినప్పుడు, ఈ అహంకార రాక్షసి తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఏ నీచమైన, మురికి ఆట ఆడబోతోంది?

[SivaSai]

మాయ చివరి అబద్ధం

నగరానికి నడిబొడ్డున ఉన్న కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ యొక్క భారీ, అత్యంత సురక్షితమైన భవనంలో, కింది అంతస్తులో ఒక చీకటి, కిటికీలు లేని గది. ఆ గది నాలుగు గోడలకు కేవలం తెల్ల రంగు వేసి ఉంది, అక్కడ ఒక్క చిత్రం కూడా లేదు, బయటి ప్రపంచాన్ని చూడటానికి చిన్న గవాక్షం కూడా లేదు. పైకప్పు మధ్యలో నుండి ఒక బలమైన తెల్లటి కాంతి నేరుగా కింద ఉన్న ఒక ఇనుప బల్ల మీద పడుతోంది. గదిలో ఒక విచిత్రమైన, ఊపిరాడకుండా చేసే నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. ఈ నిశ్శబ్దం ఎలాంటి నేరస్థుడి ఆత్మవిశ్వాసాన్నైనా క్షణాల్లో ముక్కలు చేయగల భయాన్ని సృష్టిస్తుంది.

ఆ బల్ల పక్కన ఒక గట్టి చెక్క కుర్చీలో మాయ కూర్చుని ఉంది. ఒకప్పుడు లక్షల రూపాయల విలువైన సుగంధాలు, పట్టు చీరలతో మెరిసిపోయే ఆ అమ్మాయి జుట్టు ఇప్పుడు చెదిరిపోయి ఉంది. కళ్ళ కింద కాటుక చెరిగిపోయి ముఖమంతా ఒక నల్లటి మరకలా తయారైంది. ఇప్పుడు ఆమెను చూస్తే ఒక అహంకారపు రాణిలా కాకుండా, ఓడిపోయిన, భయపడిన ఒక సాధారణ నేరస్థురాలిలా కనిపిస్తోంది. మాయ పదేపదే తన ఎండిన పెదాలను కొరుక్కుంటోంది. ఆమె గుండె భయంతో దడదడలాడుతోంది. ప్రతి క్షణం ఒక యుగంలా గడుస్తోంది. కానీ ఇంత భయంలోనూ, ఆమె తన మెదడును చల్లగా ఉంచుకోవడానికి ప్రాణపణే ప్రయత్నిస్తోంది.

ఇప్పుడు తనను విచారించబోతున్నారని మాయకు బాగా తెలుసు. తన కన్నీళ్లకు సులభంగా కరిగిపోని కఠినమైన వ్యక్తులను ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందని ఆమెకు అర్థమైంది. కానీ మాయ కూడా అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించే రకం కాదు. ఆమె చాలా జిత్తులమారి, అబద్ధాలు చెప్పడంలో ఆరితేరినది. ఇన్నాళ్లూ దేశం మొత్తాన్ని నమ్మించిన తనపై జరిగిన గృహ హింస కథనే, ఈ రోజు ఈ నాలుగు గోడల మధ్య ఉన్న అధికారులకు కూడా చెప్పాలని నిర్ణయించుకుంది. తాను పరిస్థితుల వల్ల బాధితురాలిగా మారి, ఇదంతా చేయాల్సి వచ్చిన ఒక అత్యంత నిస్సహాయురాలు, బలహీనురాలు, హింసకు గురైన అమ్మాయిగా తనను తాను ప్రదర్శించుకోవాలని మనసులో స్థిరపరచుకుంది.

సరిగ్గా అదే సమయంలో, గది బరువైన ఇనుప తలుపు ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో తెరుచుకుంది. చాలా కఠినంగా కనిపిస్తున్న ఇద్దరు మహిళా అధికారులు లోపలికి ప్రవేశించారు. వారి ఒంటిపై శుభ్రమైన దుస్తులు, చేతిలో కొన్ని మందపాటి కాగితాల కట్టలు లేదా పత్రాలు ఉన్నాయి. వారు ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, మాయకు ఎదురుగా ఉన్న రెండు కుర్చీలను శబ్దం చేస్తూ లాగి కూర్చున్నారు. వారి చూపులు పూర్తిగా మంచులా చల్లగా ఉన్నాయి, అక్కడ మాయ పట్ల ఒక్క చుక్క కూడా ప్రేమ, దయ, సానుభూతి కనిపించడం లేదు. వారు ఏకధాటిగా మాయ ముఖం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయారు.

అధికారుల ఈ నిశ్శబ్దం మాయ లోపలి భయాన్ని మరింత పెంచింది. కానీ ఆమె ఆలస్యం చేయకుండా తన నటన మొదలుపెట్టింది. తల దించుకుని, వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె రెండు కళ్ళ నుండి మళ్ళీ ఆ పాత, దొంగ కన్నీళ్ల ధార ప్రవహించడం ప్రారంభమైంది.

"నన్ను నమ్మండి," మాయ బేడీలు ఉన్న రెండు చేతులు జోడించి, చాలా దీనంగా, వణుకుతున్న స్వరంతో చెప్పసాగింది. "నేను ఏ తప్పు చేయలేదు అమ్మగారు. నా భర్త అర్జున్ వర్మ అచ్చమైన రాక్షసుడు. అతను రోజూ నన్ను కారణం లేకుండా కొట్టేవాడు, డబ్బు కోసం నాపై చెయ్యి చేసుకునేవాడు, నన్ను అమానుషమైన మానసిక క్షోభకు గురిచేసేవాడు. నేను కేవలం కొంచెం ప్రశాంతంగా, గౌరవంగా బతకాలనుకున్నాను. కానీ ఈ శేఖర్ చౌదరి అనే వ్యక్తి నన్ను భయపెట్టాడు. నేను అతని మాట వినకపోతే, నన్ను ప్రాణాలతో చంపేస్తానని బెదిరించాడు."

మాయ చీర కొంగుతో తన ముఖాన్ని కప్పుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. ఆమె ఇంకా గట్టిగా వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ తన గొంతును మరింత దీనంగా మార్చింది. "నేనొక సాధారణ, నిస్సహాయురాలైన అమ్మాయిని! వారిని ఎదిరించే శక్తి నాకు లేదు. శేఖర్ చౌదరి తన గూండాలతో నన్ను రేయింబవళ్లు భయపెట్టేవాడు. అతను బలవంతంగా నన్ను టెలివిజన్ తెరపై కూర్చోబెట్టి అర్జున్‌కు వ్యతిరేకంగా ఆ అబద్ధాలన్నీ చెప్పించాడు. నేను అతని మాట వినకపోయి ఉంటే, అతను నన్ను ముక్కలు ముక్కలుగా నరికి నదిలో పారేసేవాడు. దయచేసి నన్ను కాపాడండి! ఈ పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతి గురించి నాకేమీ తెలియదు. నేను కేవలం ఒక బాధితురాలిని, వాళ్ళు తమ స్వార్థం కోసం నన్ను వాడుకున్నారు!"

ఆ ఇద్దరు మహిళా అధికారులు మాయ యొక్క ఈ కన్నీళ్ల నాటకాన్ని చాలా ప్రశాంతంగా కూర్చుని చూశారు. వారి ముఖ కవళికల్లో ఎలాంటి మార్పు రాలేదు, కళ్ళలో కొంచెం కూడా దయ కనిపించలేదు. వారు ఒకరినొకరు చూసుకుని ఒక నిర్లక్ష్యపు, విసుగుతో కూడిన చిరునవ్వు నవ్వుకున్నారు. తన కన్నీళ్లు చూసి అధికారుల మనసు కరిగిపోతుందని మాయ భావించింది, ఇన్నాళ్లూ సమాజంలోని సాధారణ ప్రజల మనసులు కరిగినట్టు. కానీ ఈ మనుషులు తమ వృత్తి జీవితంలో ప్రతిరోజూ తనలాంటి వందలాది నేరస్థుల వేలాది అబద్ధపు కథలు వింటారని మాయ గ్రహించలేకపోయింది. వారి దగ్గర ఈ కన్నీళ్లకు విలువే లేదు.

ప్రధాన మహిళా అధికారి చాలా నెమ్మదిగా తన చేతిలోని ఆ మందపాటి పత్రాలను బల్ల మీద పెట్టారు. తర్వాత ఆమె అందులోంచి కొన్ని నిర్దిష్టమైన కాగితాలను తీసి నేరుగా మాయ ముఖం ముందు విసిరారు. ఆ కాగితాలు బల్ల మీద చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి.

"మీ ఈ చవకబారు నాటకాన్ని ఆపండి మాయా గారూ," ఆ అధికారి అత్యంత కఠినమైన, పదునైన, గట్టి స్వరంతో అన్నారు. "మీ ఈ కన్నీళ్లు, అబద్ధపు ఏడుపు కథ ఇప్పుడు పాతబడిపోయింది. శేఖర్ చౌదరి మిమ్మల్ని తుపాకీతో భయపెట్టాడని చెప్పారా? అవినీతి గురించి మీకేమీ తెలియదా? అయితే దయచేసి బల్ల మీద ఉన్న ఈ కాగితాలను మీ కళ్లతో మీరే చూడండి!"

మాయ ఉలిక్కిపడి బల్ల మీద పడి ఉన్న కాగితాల వైపు చూసింది. మొదటి కాగితం చూడగానే ఆమె గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. ఆమెకు ఊపిరి ఆగిపోయేలా అయ్యింది. అది తన పేరు మీద ఉన్న రహస్య డబ్బుల లెక్కల పుస్తకం, అందులో శేఖర్ చౌదరి తనకు యాభై లక్షల రూపాయలు పంపిన వివరాలు ఉన్నాయి. ఆ భారీ మొత్తం, డబ్బు పంపిన తేదీ, సమయం మరియు మాయ యొక్క స్పష్టమైన చేతిరాతతో ఉన్న సంతకం అక్కడ తళతళలాడుతోంది. దీన్ని కాదనడానికి ఏ మార్గమూ లేదు. సాక్ష్యం అడ్డంగా దొరికిపోయింది.

"ఏమైంది మాయా గారూ? మీ ఏడుపు అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయిందేంటి?" రెండో అధికారి ఇప్పుడు కొంచెం వ్యంగ్య స్వరంతో అన్నారు. "బలవంతంగా భయపెట్టబడిన ఒక నిస్సహాయురాలైన అమ్మాయి డబ్బుల ఖాతాలో అకస్మాత్తుగా, కారణం లేకుండా యాభై లక్షల రూపాయలు ఎక్కడి నుండి వచ్చాయి? మమ్మల్ని వెర్రివాళ్ళనుకుంటున్నారా? కేవలం ఈ డబ్బుల లెక్క మాత్రమే కాదు, మా దగ్గర మీకు వ్యతిరేకంగా ఇంకా చాలా బలమైన సాక్ష్యాలు ఉన్నాయి."

ప్రధాన అధికారి ఇప్పుడు బల్ల కింద నుండి మరో పెద్ద దస్త్రం తీశారు. "మీకు అత్యంత సన్నిహితురాలు, మీ నేరంలో ప్రధాన భాగస్వామి అయిన రావుిల రావు ఈ ఉదయం మా చేతికి చిక్కింది. తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఆమె మీ ఇద్దరి మురికి ఆట గురించి మాకు స్పష్టంగా ఒప్పుకుంది. రావుిల మాకు అంతా చెప్పేసింది—మీరిద్దరూ కలిసి డబ్బు మీద ఆశతో, మీ గుడ్డి అహంకారంతో అర్జున్ వర్మ లాంటి నిర్దోషి జీవితాన్ని నాశనం చేయడానికి ఎలా ప్రణాళిక వేశారో. శేఖర్ చౌదరితో చేతులు కలిపి మహిళా రక్షణ చట్టాన్ని మీ డబ్బు సంపాదించుకునే ఒక మురికి వ్యాపారంగా ఎలా మార్చుకున్నారో. రావుిల తన వాంగ్మూలంలో మీ అన్ని పాపాల గురించి చెప్పేసింది."

'రావుిల అంతా చెప్పేసింది'—ఈ మాట వినగానే మాయ శరీరంలోని చివరి రక్తపు బొట్టు కూడా ఇంకిపోయింది. ఆమె కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి. ఆమె నుదుటిపై చెమట ఇప్పుడు నటన కాదు, అది అచ్చమైన, నిజమైన మృత్యుభయం. ఆమె కాళ్ళ కింద భూమి పూర్తిగా కదిలిపోయిందని అర్థమైంది. ఆమె అబద్ధాలతో కట్టుకున్న ప్రపంచం ఈ నాలుగు గోడల మధ్య పేకమేడలా కుప్పకూలిపోయింది. రావుిల అంతా ఒప్పుకున్నప్పుడు, మాయ చెప్పే ఏ అబద్ధపు కథనూ ఈ అధికారులు నమ్మరు. ఆమె మహిళా వేధింపులు అనే ఢాలు ఈరోజు శాశ్వతంగా బద్దలైపోయింది.

మాయ చాలా జిత్తులమారి. అర్జున్‌ను రాక్షసుడిగా చూపించే కథ ఇక ఏమాత్రం పనిచేయదని స్పష్టంగా అర్థమయ్యాక, ఆమె ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా తనను తాను కాపాడుకోవడానికి ఒక కొత్త, నీచమైన మార్గాన్ని వెతకడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె కన్నీళ్లు తుడుచుకుని నిటారుగా కూర్చుంది. ఆమె గొంతు, స్వరం అకస్మాత్తుగా పూర్తిగా మారిపోయాయి. ఇప్పుడు ఆమె నిస్సహాయురాలైన అమ్మాయి కాదు, ఒక స్వార్థపరురాలైన నేరస్థురాలిలా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

"సరే! నేను డబ్బు తీసుకున్నానని ఒప్పుకుంటున్నాను!" మాయ ఇప్పుడు నిరాశతో ఉన్న జంతువులా అరిచింది. "నేను తప్పుడు కేసు పెట్టాను! కానీ నేను ఒంటరిగా లేను! శేఖర్ చౌదరియే ఈ మొత్తం అవినీతికి అసలు సూత్రధారి! అతను నాకు పెద్ద మొత్తంలో డబ్బు ఆశ చూపించాడు! ప్రభుత్వం నుండి మహిళా రక్షణ పేరుతో కోట్లాది రూపాయలు వస్తాయని, అందులో నాకు పెద్ద వాటా ఇస్తానని చెప్పాడు. మీరు నన్ను వదిలేయండి, నన్ను ప్రభుత్వ సాక్షిగా మార్చండి! నేను మీకు శేఖర్ యొక్క అన్ని అవినీతి కథలు చెబుతాను! రావుిలకు తెలిసిన దానికంటే నాకు చాలా ఎక్కువ లోపలి రహస్యాలు తెలుసు! శేఖర్ పెద్ద పెద్ద నాయకులకు ఎలా డబ్బు ఇచ్చేవాడో, విదేశీ ఖాతాలకు ఎలా డబ్బు పంపేవాడో, నేను అంతా చెప్పేస్తాను! మీరు నన్ను ఈ బేడీల నుండి విముక్తి చేసి జైలు బయట ఉంచండి చాలు!"

శేఖర్ లాంటి ఒక పెద్ద చేపను పట్టుకోవడానికి అధికారులు తన షరతుకు ఒప్పుకుంటారని మాయ భావించింది. అర్జున్‌ను వదిలేసి, ఇప్పుడు శేఖర్ మీద అన్ని నిందలు మోపి తాను సులభంగా బయటపడిపోవచ్చని ఆమె అనుకుంది.

కానీ మాయ యొక్క ఈ నిరాశాపూరితమైన అరుపులు, ప్రతిపాదన అధికారులపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపలేకపోయాయి. ప్రధాన అధికారి తన కుర్చీలో నుండి లేచి నిలబడ్డారు. ఆమె బల్ల మీద రెండు చేతులు ఉంచి మాయ కళ్ళలోకి నేరుగా చూశారు. ఆమె కళ్ళలో మాయ పట్ల తీవ్రమైన అసహ్యం, విసుగు కనిపించాయి.

"మీరు ఎక్కడ కూర్చున్నారో, ఎవరితో మాట్లాడుతున్నారో మీకు అర్థం కావడం లేనట్టుంది మాయా గారూ," ఆ అధికారి చాలా కఠినంగా, గంభీరంగా అన్నారు. "మేము మీ ఏ షరతునూ అంగీకరించం. మీ దగ్గర నుండి శేఖర్ చౌదరి గురించి మాకు సమాచారం అవసరం లేదు. శేఖర్ చౌదరిని మా బృందం ఈ ఉదయమే నగరం చివరున ఉన్న ఒక మురికివాడ నుండి పట్టుకుంది. అతను ఇప్పుడు పక్క గదిలోనే బందీగా ఉన్నాడు, అతని విచారణ కూడా జరుగుతోంది. రాణా, రావుిల, శేఖర్—మీ ముఠా మొత్తం ఈరోజు అంతమైపోయింది."

మాయ రాయిలా గడ్డకట్టుకుపోయింది. శేఖర్ చౌదరి కూడా దొరికిపోయాడా! రాణా, రావుిల కూడా దొరికిపోయారా! అంటే తన చేతిలో బేరమాడటానికి ఏ ఆయుధమూ మిగిలి లేదు. ఆమె పూర్తిగా ఒంటరి అయిపోయింది.

"మీ ఈ దొంగ కన్నీళ్లతో, షరతులతో ఇక ఏ పనీ జరగదు," ఆ అధికారి చాలా ప్రశాంతంగా కానీ అత్యంత భయంకరమైన స్వరంతో ఆమెకు తెలియజేశారు. "మీరు ఒక నిర్దోషి, నిజాయితీపరుడైన పురుషుడి జీవితాన్ని పూర్తిగా నాశనం చేశారు. మీరు కేవలం ఒక మనిషితో కాదు, మీరు దేశ పవిత్ర చట్టంతో మురికి ఆట ఆడారు. మోసం, తీవ్రమైన వంచన, మరియు తప్పుడు కేసులతో ప్రజల జీవితాలను నాశనం చేసినందుకు మీరు జీవితాంతం ఆ చీకటి జైల్లో మగ్గిపోవాలి. మీ విలాసవంతమైన జీవితం, మీ అలంకరణ, మీ అహంకారం—అన్నీ ఈ రోజు నుండి శాశ్వతంగా ముగిసిపోయాయి. ఇకపై మీరు జైల్లో కుళ్ళిన తిండి తింటూ, నేల మీద పడుకుని మిగిలిన జీవితాన్ని గడపాలి. మీరు పారిపోవడానికి లేదా బ్రతకడానికి ఇక ఏ దారీ లేదు.

[SivaSai]

మాయ నాటకానికి ముగింపు

నగరంలోని అతిపెద్ద కోర్టు లోపల అత్యంత ప్రశాంతంగా, గంభీరంగా ఉండే ఒక గది. ఆ గోడలు చాలా ఎత్తుగా ఉన్నాయి, గది మధ్యలో ఉన్న ఒక పెద్ద చెక్క బల్ల అవతల కోర్టులో అత్యంత కఠినమైన న్యాయమూర్తిగా పేరుగాంచిన న్యాయమూర్తి గారు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆ గదిలోని వాతావరణం ఎంత బరువుగా ఉంటుందంటే, అక్కడ కూర్చున్న ఏ మనిషికైనా ఊపిరాడనట్టు అనిపిస్తుంది.

ఆ గది మధ్యలో తలదించుకుని నిలబడి ఉంది రావుిల రావు. కొద్ది రోజుల క్రితం వరకు ఖరీదైన కంచి పట్టు చీరలు, మెరిసే నగలు ధరించి, కళ్ళలో భయంకరమైన అహంకారంతో తిరిగే రావుిల ఈరోజు ఆ రూపంలో లేదు. ఆమె ఒంటి మీద ఒక సాధారణ నూలు చీర ఉంది, జుట్టు చెదిరిపోయి ఉంది, రెండు చేతులకు బలమైన ఇనప సంకెళ్లు వేసి ఉన్నాయి. ఆమెకు ఇరువైపులా కఠినంగా కనిపించే ఇద్దరు మహిళా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిలబడి ఉన్నారు.

రావుిల చాలా తెలివైన, వాస్తవికవాది. హోటల్‌లోని ఆ బంధించిన గదిలో దర్యాప్తు అధికారులు ఆమెను పట్టుకున్నప్పుడే, తన విలాసవంతమైన జీవితం, అధికారపు అహంకారం శాశ్వతంగా ముగిసిపోయాయని ఆమె స్పష్టంగా అర్థం చేసుకుంది. శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడంలో నిమగ్నమై ఉంటాడని, తనను కాపాడటానికి రాడని ఆమెకు బాగా తెలుసు. పైగా, జైలు లోపల శేఖర్ మనుషులు తనను చంపేయగలరని కూడా ఆమెకు భయముంది.

అందుకే రావుిల బతకడానికి సులువైన మార్గాన్ని ఎంచుకుంది. తన జైలు శిక్షను కొంచెం తగ్గించుకోవడానికి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ప్రత్యేక భద్రత పొందడానికి, ఆమె కోర్టు న్యాయమూర్తి గారి ముందు తన పాపాలన్నీ ఒప్పుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది.

న్యాయమూర్తి గారు చాలా గంభీరమైన స్వరంతో, "రావుిల రావు గారూ, మీరు చెప్పే ప్రతి మాట ప్రభుత్వ రికార్డులలో సాక్ష్యంగా నమోదు చేయబడుతుంది. మీరు స్వచ్ఛందంగా వాంగ్మూలం ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారా?" అని అడిగారు.

రావుిల ఒక పెద్ద గుటక వేసి, వణుకుతున్న స్వరంతో, "అవును అయ్యా, నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. నేను నిజాలన్నీ మీ ముందు చెబుతాను," అంది.

రావుిల మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ఆమె నోటి నుండి వస్తున్న మాటలతో పాటు, శేఖర్ చౌదరి, మాయ కలిసి నిర్మించిన పదిహేడు వందల కోట్ల భారీ అవినీతి సౌధం యొక్క చివరి ఇటుకలు కూడా రాలిపోవడం ప్రారంభించాయి. ఆమె న్యాయమూర్తి గారి ముందు నిలబడి, వారి చీకటి ఒప్పందాలన్నింటినీ ఒక్కొక్కటిగా ఒప్పుకోవడం మొదలుపెట్టింది. మహిళా రక్షణ పవిత్ర చట్టాలను తమ డబ్బు సంపాదించే మురికి వ్యాపారంగా ఎలా మార్చుకున్నారో ఆమె వివరించింది. మాయ లాంటి దురాశపరురాలైన అమ్మాయిలను వెతికి పట్టుకుని, వారికి దొంగ కన్నీళ్ల నాటకాన్ని ఎలా నేర్పించేవారో, ఆ తర్వాత అర్జున్ వర్మ లాంటి వేలాది మంది అమాయక, నిజాయితీపరులైన పురుషులను తప్పుడు కేసులలో ఇరికించి వారి జీవితాలను ఎలా నరకం చేసేవారో చెప్పింది.

రావుిల ఏదీ దాచలేదు. శేఖర్ చౌదరి విదేశాల్లో దాచిన డబ్బుల లెక్కలు, నగరంలోని బినామీ ఆస్తుల పత్రాలు, నాయకులకు ఇచ్చిన లంచాల వివరాలన్నీ కోర్టు ముందు కక్కేసింది.

ఈ వాంగ్మూలం నమోదు అవ్వడంతోనే మొత్తం ప్రభుత్వ వ్యవస్థలో ఒక పెద్ద తుఫాను చెలరేగింది. దేశవ్యాప్తంగా మహిళలపై హింసను అరికట్టే పేరుతో రావుిల నడుపుతున్న నకిలీ సమాజ సేవా సంస్థలన్నింటికీ ప్రభుత్వం గంటలోపే పెద్ద పెద్ద తాళాలు వేసేసింది. రావుిల కొనుక్కున్న ఖరీదైన కార్లు, ఆమె విలాసవంతమైన భవనం, బ్యాంకులో దాచుకున్న కోట్ల రూపాయల డబ్బును ప్రభుత్వం తక్షణమే జప్తు చేసింది. ప్రజల కన్నీళ్లు, అబద్ధాల మీద నిలబడిన ఆ సామ్రాజ్యం ఒక్క క్షణంలో మట్టిలో కలిసిపోయింది.

మాయ, రావుిల, శేఖర్ చౌదరి, రాణా—ఈ భారీ అవినీతిలోని అతిపెద్ద రాక్షసులందరూ ఒక్కొక్కరిగా పట్టుబడ్డారు. వారి అహంకారం మట్టిలో కలిసిపోయింది. కానీ చట్టం యొక్క పొడవైన హస్తం పెద్ద నేరస్థులను పట్టుకోవడంతోనే ఆగదు.

ఈ అవినీతి చక్రాన్ని తిప్పడంలో మరో వ్యక్తి కూడా ఉన్నాడు. ఆ పిరికి ప్రభుత్వ ఆడిటర్, రాఘవ. కేవలం కొంత డబ్బు మీద ఆశతో కళ్ళు మూసుకుని, అన్ని అబద్ధపు పత్రాలపై తన చేత్తో ప్రభుత్వ ముద్ర వేసిన వ్యక్తి. ఇప్పుడు అతని వంతు వచ్చింది.

నగరానికి మరోవైపు, ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి బస్తీలో రాఘవ చిన్న ఇల్లు ఉంది.

ఉదయం గడిచి మధ్యాహ్నం అయింది. రాఘవ తన హాలులోని పాత సోఫాలో పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని కళ్ళలో భయం లేదు, అతని కాళ్ళూ చేతులు మునుపటిలా గజగజ వణకడం లేదు. అతను కేవలం గోడ గడియారం వైపు ఏకధాటిగా చూస్తున్నాడు. ఈరోజు తన జీవితంలో అతిపెద్ద రోజు అని అతనికి బాగా తెలుసు.

అకస్మాత్తుగా ఇంటి బయట కొన్ని పెద్ద కార్ల శబ్దం వినిపించింది. కారు తలుపులు తెరుచుకున్న చప్పుడు, బరువైన బూట్ల శబ్దం రాఘవ ఇంటి గుమ్మం వైపు రాసాగాయి.

ఇంతసేపు వంటగదిలో ఉన్న రాఘవ భార్య భయంతో పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. "ఏమండీ, ఎవరో బయటకొచ్చారు!"

రాఘవ చాలా ప్రశాంతంగా, మసకబారిన చిరునవ్వు నవ్వాడు. "తలుపు తియ్యి. నేను వాళ్ళ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను."

ఆమె వణుకుతున్న చేతులతో తలుపు తీయగానే, నలుగురైదుగురు కఠినంగా కనిపించే దర్యాప్తు అధికారులు ఇంట్లోకి ప్రవేశించారు.

ప్రధాన అధికారి రాఘవ వైపు చూసి చాలా కఠినమైన స్వరంతో, "రాఘవ గారూ, మేము అవినీతి నిరోధక బృందం నుండి వచ్చాము. ప్రభుత్వ రికార్డులలో ఫోర్జరీ చేయడం, నకిలీ బిల్లులపై సంతకం చేయడం, దేశానికి ఘోరమైన ద్రోహం చేసిన ఆరోపణలపై మేము మిమ్మల్ని తక్షణమే అరెస్ట్ చేస్తున్నాము," అన్నారు.

అధికారి మాటలు విన్న తర్వాత రాఘవ భార్య బావురుమని ఏడ్చింది.

అధికారి తన చేతిలోని పత్రాన్ని చూపిస్తూ మళ్ళీ, "మీ ఈ మోసం కారణంగా, ఈ రోజు నుండి మిమ్మల్ని ప్రభుత్వ ఉద్యోగం నుండి తొలగించడం జరిగింది," అన్నారు.

జీవితాంతం కేవలం ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగం మీద ఆశతో, ఒక సురక్షితమైన భవిష్యత్తు కోసం ఇంత పెద్ద తప్పులు చూసీ చూడనట్టు ఉన్న ఆ వ్యక్తి, ఈరోజు తన కళ్ళ ముందే తన అత్యంత ప్రియమైన ఉద్యోగాన్ని కోల్పోయాడు. అతని జీవితకాలపు వృత్తి ఒక్క సెకనులో నాశనమైపోయింది.

కానీ ఆశ్చర్యకరంగా, రాఘవ ఏడవలేదు. అతను దర్యాప్తు అధికారుల కాళ్ళ మీద పడి మునుపటిలా ప్రాణభిక్ష అడగలేదు. పైగా, ఉద్యోగం పోయిందన్న మాట వినగానే అతని మనసులో నుండి ఒక పెద్ద అపరాధ భావన అనే బండరాయి ఒక్క క్షణంలో దిగిపోయినట్టు అయ్యింది.

అతను తన భార్య వైపు తిరిగాడు. ఆమె అప్పుడు ధారాపాతంగా ఏడుస్తోంది, కానీ ఆమె కళ్ళలో భర్త పట్ల అసహ్యం లేదు. ఈ రోజు వస్తుందని ఆమెకు కూడా తెలుసు. ఆమె రాఘవ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ, "మీరు ఏ చింతా పడకండి. మీరు ఆ అబ్బాయిలకు అండగా నిలబడి నిజం చెప్పారు, అదే నాకు అన్నింటి కన్నా ముఖ్యం. మీరు ఇక ఆ రాక్షసుల చేతిలో కీలుబొమ్మ కాదు. మీ కోసం నేను ఎలాంటి కష్టాన్నైనా భరిస్తాను," అంది.

రాఘవ లోతైన ఉపశమన నిట్టూర్పు విడిచాడు. అతను అధికారుల వైపు ప్రశాంతమైన కళ్ళతో చూసి, సంకెళ్లు వేయించుకోవడానికి తన రెండు చేతులను ముందుకు చాపాడు.

రాఘవను ఇంటి నుండి దర్యాప్తు కార్యాలయానికి, ఆ కఠినమైన విచారణ గదికి తీసుకువెళ్ళినప్పుడు, అతను వేరే మనిషిలా ఉన్నాడు. అక్కడ కూర్చుని అతన్ని ప్రశ్నించినప్పుడు, అతను ఒక్క అబద్ధం కూడా చెప్పలేదు. తన తప్పును కప్పిపుచ్చుకునే ప్రయత్నం చేయలేదు.

"నేను చాలా పెద్ద పాపం చేశాను సార్," రాఘవ చాలా స్పష్టమైన స్వరంతో అధికారుల ముందు కూర్చుని చెప్పాడు. "నేను డబ్బు మీద ఆశతో, శేఖర్ మీద భయంతో గుడ్డివాడినయ్యాను. నేనే నా చేతులతో అన్ని అబద్ధపు పత్రాల లెక్కలు తయారుచేశాను. నేను జైలు శిక్షను స్వీకరించడానికి పూర్తిగా సిద్ధంగా ఉన్నాను."

రాఘవ కొద్దిసేపు ఆగి మళ్ళీ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు, "మీరు నన్ను జీవితాంతం జైల్లో పెట్టండి, నాకు ఏ బాధా లేదు. కానీ నేను మీకు ఒక మాట ఇస్తున్నాను. నేను కోర్టులో నిలబడి శేఖర్ చౌదరి, మాయలకు వ్యతిరేకంగా ప్రధాన సాక్షిగా పనిచేస్తాను. వాళ్ళు నన్ను ఎలా భయపెట్టేవారో, ఎలా డబ్బు తరలించేవారో, నేను న్యాయమూర్తి గారి ముందు నిలబడి అన్ని నిజాలూ నిరూపిస్తాను. నా తప్పులన్నింటినీ నేను అంగీకరిస్తాను."

దర్యాప్తు అధికారులు ఆశ్చర్యంగా రాఘవ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయారు. వారు చాలా మంది నేరస్థులను చూశారు, కానీ తన తప్పును ఇలా నవ్వుతూ అంగీకరించే దృశ్యం చాలా అరుదుగా చూస్తారు.

రాఘవ జైలుకు వెళ్ళాడు నిజమే. అతని చేతులకు సంకెళ్లు పడ్డాయి, అతను చీకటి గదిలో ఉండవలసి వస్తుంది. కానీ ఈ రాత్రి అతను చాలా సంవత్సరాల తర్వాత ప్రశాంతంగా నిద్రపోతాడు. ఎందుకంటే ఈరోజు అతను ఒక పిరికివాడి నుండి, ఒక దురాశపరుడి నుండి తన పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకుని ఒక నిజాయితీపరుడైన మనిషిగా మారాడు. అతను బహుశా తన ఉద్యోగం కోల్పోయి ఉండవచ్చు, కానీ అతను తన అద్దం ముందు కోల్పోయిన గౌరవాన్ని తిరిగి పొందాడు.

రాఘవ చెప్పిన ఈ నిజాలు రాబోయే న్యాయపోరాటంలో అర్జున్‌కు అతిపెద్ద ఆయుధాలు కాబోతున్నాయి. కానీ చట్ట పుస్తకాలకు, నిజ జీవితానికి చాలా తేడా ఉంది.

నగరం మరోవైపు, హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఆ పాడుబడిన రహస్య స్థావరంలో కూర్చుని ఉన్న అర్జున్, కిటికీ బయట ఉదయిస్తున్న వెలుగు వైపు ఏకధాటిగా చూస్తున్నప్పుడు, అతని మనసులో ఒకే ఒక్క ప్రశ్న మెదులుతోంది. అతని తల్లిదండ్రులు మరికొద్ది సేపట్లో నగరానికి తిరిగి వస్తారు, ఆ రాక్షసులందరూ జైల్లో బందీలుగా ఉన్నారు, కానీ గడిచిన కొన్ని సంవత్సరాలుగా తనను, తన కుటుంబాన్ని అసహ్యించుకుని, అవమానించిన సమాజం, ఈరోజు వాళ్ళను అంత సులభంగా తిరిగి అక్కున చేర్చుకుంటుందా? లేదా న్యాయపోరాటంలో గెలిచిన తర్వాత కూడా, తమ పాత స్థానం, సాధారణ గౌరవం తిరిగి పొందడానికి అర్జున్ వర్మ రేపటి నుండి ఒక కొత్త, సుదీర్ఘమైన, నిశ్శబ్ద సామాజిక యుద్ధాన్ని ఎదుర్కోవలసి వస్తుందా?

[SivaSai]

అవినీతి ఆటకు ముగింపు

తూర్పున అప్పుడప్పుడే వెలుతురు రేఖలు విరుస్తున్నాయి. చుట్టూ మంచు ఇంకా పూర్తిగా విడిపోలేదు. శీతాకాలపు ఉదయపు చల్లని గాలి వీస్తోంది. జస్టిస్ రాయ్ ఇంటి పెద్ద ఇనుప గేటు ముందు అర్జున్ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి. రాత్రంతా అతను ఒక్క నిమిషం కూడా నిద్రపోలేదు. అతని గుండెల్లో ఒక వింతైన ఆనందం, భయం కలిసి కొట్టుకుంటున్నాయి.
అప్పుడే వీధి మలుపు తిరిగి ఒక తెల్లటి కారు వచ్చి ఇంటి ముందు ఆగింది. కారు ఇంజిన్ ఆగిపోయిన శబ్దం అర్జున్ చెవులకు ఒక ఊరటనిచ్చే సంగీతంలా వినిపించింది. ఆ కారులో ఎవరున్నారో అతనికి తెలుసు. విక్రమ్, రజత్ రాత్రంతా నిద్రలేకుండా కారు నడుపుతూ తన తల్లిదండ్రులను అంత దూరం నుండి తీసుకువచ్చారు. కారు వెనుక తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది. మొదట విక్రమ్ బయటకు వచ్చాడు, ఆ తర్వాత అతను లోపలి నుండి ఇద్దరు వృద్ధులను చాలా జాగ్రత్తగా బయటకు తీసుకువచ్చాడు.
కారు నుండి నెమ్మదిగా అతని తండ్రి, తల్లి దిగారు. వారి ముఖాల్లో రాత్రి అనుభవించిన ఆ భయం తాలూకూ ఛాయలు ఇంకా కొద్దిగా కనిపిస్తున్నాయి, కానీ కొడుకుని చూడాలనే తపన వారి కళ్లలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అర్జున్ ఇక తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అతను పరుగెత్తుకుంటూ వారి దగ్గరికి వెళ్లాలనుకున్నాడు. అర్జున్ శరీరం ఇప్పుడు పాతపడిపోయి లేదు. అతని ఒంటిపై ఉన్న ఆ దెబ్బలు, గాయాలు ఇప్పుడు పూర్తిగా తగ్గిపోయాయి. అతను ఇప్పుడు రోగిలానో, బలహీనంగానో లేదా ఆకలితో అలమటించే వాడిలానో కనిపించడం లేదు. అతను ఇప్పుడు ఒక దృఢమైన, ఆరోగ్యవంతుడైన, ఆత్మవిశ్వాసం కలిగిన పోరాట యోధుడు. అతని భుజాలు విశాలంగా ఉన్నాయి, చూపులో స్పష్టత ఉంది.
కానీ ఇన్ని రోజుల తర్వాత తన కన్నవారిని కళ్లముందు చూసేసరికి అతనిలోని భావోద్వేగాలన్నీ ఒక్కసారిగా ఉప్పొంగి వచ్చాయి. అతని కళ్లు కన్నీళ్లతో నిండిపోయాయి. ఆ కన్నీళ్ల వల్ల ఎదురుగా ఉన్న దారి మసకబారడంతో, పరుగెత్తే ఆవేశంలో అతను నేలపై కుప్పకూలిపోయాడు. అతని తండ్రి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. ఆయన పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి కొడుకుని గట్టిగా హత్తుకున్నారు. అర్జున్ కాలికి ఉన్న పాత గాయం వల్ల అతను కొద్దిరోజుల క్రితం వరకు సరిగ్గా నడవలేకపోయేవాడు, తండ్రి ఆ కాలిపై చేయి వేసి బావురుమంటూ ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. సమాజానికి నిజం చూపించే క్రమంలో తన కొడుకు లోలోపల ఎంతగా రక్తమోడ్చాడో, ఎంత మానసిక వేదన అనుభవించాడో ఆయనకు అర్థమైంది.
"నువ్వు గెలిచావు నాన్నా," అని అర్జున్ తండ్రి ఏడుస్తూ అన్నారు. "నువ్వు మా పోయిన గౌరవాన్ని తిరిగి తెచ్చావు. నిన్ను చూసి నేను చాలా గర్వపడుతున్నాను. మా తల ఎత్తుకునేలా చేశావు." అర్జున్ తల్లి కొడుకుని తన గుండెలకు హత్తుకుంది. ఆమె కొడుకు నుదుటిపై ముద్దు పెట్టి మౌనంగా కన్నీళ్లు కార్చసాగింది. ఆమె నోట మాట రావడం లేదు, కేవలం ఒక అంతులేని ప్రశాంతత మాత్రమే ఉంది. విక్రమ్, రజత్ కాస్త దూరంలో నిలబడి ఈ అద్భుతమైన దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు. వారి కళ్లలో కూడా ఈరోజు నీళ్లు ఉన్నాయి, కానీ ఈ కన్నీళ్లు బాధవి కావు, ఇవి పరమ శాంతికి చిహ్నాలు.
రోజులు గడుస్తున్నాయి. శేఖర్ చౌదరి మరియు అతని అనుచరులు జైలు పాలయ్యారు. దేశమంతా ఇప్పుడు అసలు నిజం తెలుసుకుంది. ఆ నిజం బయటకు వచ్చినప్పటి నుండి జస్టిస్ రాయ్ ఇంట్లో ఒక వింత జరగడం మొదలైంది. దేశం నలుమూలల నుండి సాధారణ పురుషుల నుండి అర్జున్ పేరుతో వేల సంఖ్యలో ఉత్తరాలు రావడం మొదలయ్యాయి. కేవలం కాగితపు ఉత్తరాలే కాదు, ఇంటర్నెట్ ద్వారా కూడా ప్రతిరోజూ వేలకొద్దీ కొత్త మెయిల్స్ వస్తున్నాయి. పిన్ ప్రతిరోజూ బస్తాల కొద్దీ ఉత్తరాలు తీసుకురావడం మొదలుపెట్టాడు.
ఈ ఉత్తరాలు సాధారణమైనవి కావు. ఇవి తప్పుడు కేసుల్లో ఇరుక్కుని తమ అందమైన యవ్వనాన్ని, ఉద్యోగాన్ని, కుటుంబాన్ని శాశ్వతంగా కోల్పోయిన పురుషుల కన్నీటి గాథలు. ఒకరు తన ఉత్తరంలో ఇలా రాశారు, "సోదరా అర్జున్, నా భార్య నాపై తప్పుడు వరకట్న వేధింపుల కేసు పెట్టి నా ప్రభుత్వ ఉద్యోగాన్ని పోయేలా చేసింది. నా ఇరుగుపొరుగు వారు నన్ను అసహ్యించుకునేవారు. నేను అవమానంతో నిన్న రాత్రి ఉరివేసుకుని చనిపోవాలనుకున్నాను. కానీ ఉదయాన్నే టీవీలో నీ గెలుపు వార్త చూసి ఆ ఉరితాడును పక్కకు పడేశాను. నేను మళ్లీ తల ఎత్తుకుని బతకాలనుకుంటున్నాను."
మరొకరు ఇంటర్నెట్ ద్వారా ఇలా రాశారు, "నా చిన్న కొడుకుని నేను గత ఐదేళ్లుగా కళ్లారా చూడలేదు. నన్ను తప్పుడు కేసులో జైల్లో ఉంచారు. సమాజం నన్ను ఒక రాక్షసుడిలా చూసింది. కానీ నీ విజయం చూస్తుంటే, నేను మళ్లీ నా కొడుకుని తిరిగి పొందుతాననే నమ్మకం కలుగుతోంది. నీకు చాలా కృతజ్ఞతలు సోదరా."
కేవలం ఉత్తరాలే కాదు, చాలా మంది సాధారణ పురుషులు దూర ప్రాంతాల నుండి, ఇతర నగరాల నుండి జస్టిస్ రాయ్ ఇంటికి నేరుగా అర్జున్‌ని కలవడానికి రావడం మొదలుపెట్టారు. వారందరి కళ్లలో ఒక వింత కృతజ్ఞత ఉంది. కొందరు వచ్చి అర్జున్ చేతులు పట్టుకుంటున్నారు, కొందరు అతన్ని హత్తుకుంటున్నారు, మరికొందరు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నారు. వారంతా అర్జున్‌కు ధన్యవాదాలు తెలుపుతున్నారు.
ఒక రోజు సాయంత్రం ఇంటి ముందు ఉన్న చిన్న మైదానంలో చాలా మంది ప్రజలు గుమిగూడారు. వీరంతా ఏదో ఒక రకంగా తప్పుడు చట్టాలకు బలైపోయిన పురుషులే. వారందరి కళ్లలో ఒక కొత్త ఆశ కనిపిస్తోంది. అర్జున్ వారి ముందుకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతను ఇప్పుడు ఒక నాయకుడిలా కనిపిస్తున్నాడు. అతని ముఖంలో ఎలాంటి కోపం లేదా అసహ్యం లేదు, కేవలం ప్రశాంతమైన కానీ శక్తివంతమైన కాంతి ఉంది. అతను అక్కడి వారందరి వైపు చూశాడు.
అర్జున్ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ స్పష్టమైన స్వరంతో ఇలా చెప్పాడు, "మీరు నాకు ధన్యవాదాలు చెప్పకండి. నేను దేవుడిని కాను, నేను మీలాంటి ఒక సామాన్య మనిషిని మాత్రమే. అన్యాయం ముందు తల వంచడం ఇష్టం లేకే నేను ఈ పోరాటం చేశాను. ఈరోజు ఈ పోరాటం కేవలం నాది మాత్రమే కాదు, ఇది మీ అందరి పోరాటం."
మైదానంలో అందరూ నిశ్శబ్దంగా అర్జున్ మాటలు వింటున్నారు. అర్జున్ మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు, "మన సమాజం ఒక పెద్ద తప్పుడు అపోహలో ఇరుక్కుపోయింది. అందరూ కేవలం మహిళల పైనే దౌర్జన్యం జరుగుతుందని అనుకుంటారు, పురుషులు రాళ్లతో తయారైనట్లు, వారికి బాధ ఉండదని, కన్నీళ్లు ఉండవని భావిస్తారు. కానీ ఈరోజు ఈ ఆలోచనను మార్చాల్సిన సమయం వచ్చింది. మన సమాజంలో అవగాహన పెరగాలి. చట్టాలు మారాలి. ఏ వ్యక్తి అయినా, అతను ఎంత శక్తివంతుడైనా, ఇకపై మనల్ని ఇలా తప్పుడు కేసుల్లో ఇరికించి మానసికంగా లేదా శారీరకంగా వేధించలేడు."
అర్జున్ మాటలకు అక్కడున్న వారందరూ చప్పట్లు కొట్టారు. చాలా మంది కళ్ల నుండి నీళ్లు కారుతున్నాయి. అర్జున్ గుంపులో ఉన్న ఒక వృద్ధుడి చేయి పట్టుకుని చాలా సున్నితంగా ఇలా అన్నాడు, "మన ఈ పోరాటం ఎవరి మీద పగ తీర్చుకోవడానికో లేదా కోపానికో కాదు. మనం మహిళలను గౌరవిస్తాం. నిజంగా బాధితులైన మహిళలకు న్యాయం జరగాలని మనం కోరుకుంటాం. కానీ మహిళా రక్షణ చట్టాలను అడ్డుపెట్టుకుని తమ స్వార్థాన్ని నెరవేర్చుకోవాలనుకునే వారి ముసుగును మాత్రమే మనం తొలగించాలనుకున్నాం. ఈ విజయం దేశంలోని ఆ నిర్దోషులైన పురుషుల విజయం, ఎవరైతే రాత్రిపూట ఒంటరిగా కన్నీళ్లు కార్చుతారో, ఎవరి మాట ఎవరూ వినరో. ఈరోజు నుండి మనం ఒంటరి వాళ్లం కాదు. మన స్వరం అందరికీ వినిపిస్తుంది."
అర్జున్ మాటలు అందరి మనసుల్లో ఒక గొప్ప ధైర్యాన్ని, శక్తిని నింపాయి. ఇన్నాళ్లుగా తమ మనసులో దాచుకున్న బాధలకు అర్జున్ ఒక స్వరాన్ని ఇచ్చాడని వారు అర్థం చేసుకున్నారు. ఇన్నాళ్లు తలవంచుకుని తిరిగిన ఆ పురుషులు ఈరోజు ఒకరి భుజంపై ఒకరు చేయి వేసుకుని నవ్వుతున్నారు. వారి జీవితం మళ్లీ కొత్తగా మొదలవబోతోందని వారికి అనిపిస్తోంది.
జస్టిస్ రాయ్ తన గది కిటికీలో నుండి బయట ఈ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు. ఆయన ముఖంలో ఒక తృప్తికరమైన చిరునవ్వు కనిపించింది. ఆయన జీవితాంతం చట్ట పుస్తకాలు చదివారు, ఎన్నో తీర్పులు ఇచ్చారు. కానీ ఒక సామాన్య అబ్బాయి మాటలు ఇన్ని వందల మంది మనసుల్లో ఒక కొత్త ఆశను నింపుతాయని ఆయన ఈరోజు తన కళ్లతో చూశారు. విక్రమ్, రజత్ అర్జున్ కి ఇరువైపులా కొండంత అండగా నిలబడ్డారు. నిజాయితీ, పట్టుదల ఉంటే ప్రపంచంలోని ఎలాంటి రాక్షసుడినైనా ఓడించవచ్చని ఆ ముగ్గురు సోదరులు ఈరోజు నిరూపించారు.
పురుషులు ఇప్పుడు తమను తాము బలహీనులుగా భావించడం లేదు. చట్టం అందరికీ సమానంగా ఉండాలని వారు గ్రహిస్తున్నారు. ఎవరైనా అబద్ధం చెప్పి ఇతరుల జీవితాలను నాశనం చేయాలని చూస్తే, వారికి కూడా కఠిన శిక్ష పడుతుందని అర్థం చేసుకున్నారు. అర్జున్ ఈ చిన్న ప్రసంగం కోపం నుండి పుట్టింది కాదు, ఇది ఒక గొప్ప సత్యం మరియు ఆరోగ్యకరమైన సమాజాన్ని నిర్మించాలనే కల నుండి పుట్టింది.
కానీ ఇదంతా జరిగినా, ఒక పెద్ద పని ఇంకా మిగిలి ఉంది. సమాజానికి నిజం తెలిసింది, శేఖర్ చౌదరి, మాయ దొరికిపోయారు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు విచారణ పూర్తి చేశారు. కానీ అసలు న్యాయం సెక్యూరిటీ అధికారి లేదా సమాజం చేయలేదు. అసలు న్యాయం కోర్టు నాలుగు గోడల మధ్య, న్యాయమూర్తి సుత్తి శబ్దంతో జరుగుతుంది. ఈ పదిహేడు వందల కోట్ల భారీ కుంభకోణం మరియు వేల సంఖ్యలో ఉన్న తప్పుడు కేసుల అసలు తీర్పు ఇంకా కోర్టులో పెండింగ్‌లో ఉంది. కోర్టు రికార్డుల్లో అర్జున్ రావు మరియు శేఖర్ చౌదరి కేసు ఇంకా తుది దశకు చేరుకోలేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు సాక్ష్యాలు సమర్పించారు, కానీ న్యాయమూర్తి తీర్పు ఇంకా వెలువడలేదు.
రేపు ఉదయం దేశంలోని అత్యున్నత కోర్టులో ఈ కేసు తుది తీర్పు వెలువడనుంది. రేపటి రోజు కేవలం అర్జున్ జీవితంలోనే కాదు, మొత్తం దేశ చట్ట చరిత్రలోనే అతిపెద్ద రోజు కాబోతోంది. రేపు ఉదయం వెలువడే తీర్పుపైనే వేలాది మంది నిర్దోషుల భవిష్యత్తు ఆధారపడి ఉంది.
రాత్రి పూట అర్జున్ తన గది కిటికీ నుండి ఆకాశం వైపు చూస్తున్నాడు. అతని మనసులో ఒక వింతైన ప్రశాంతత ఉంది, కానీ దానితో పాటు ఒక చిన్నపాటి ఉత్కంఠ కూడా ఉంది. రేపు న్యాయమూర్తి తన ఉన్నత ఆసనంపై కూర్చున్నప్పుడు ఎలాంటి తీర్పు ఇస్తారు? శేఖర్ చౌదరి లాంటి ఒక అత్యంత శక్తివంతుడికి కోర్టు నిజంగా కఠిన శిక్ష విధిస్తుందా, లేక చట్టంలోని ఏదైనా లొసుగును అడ్డుపెట్టుకుని ఆ రాక్షసుడు మళ్ళీ తప్పించుకుంటాడా? రేపు ఉదయం కోర్టు తలుపుల వెనుక అర్జున్ మరియు వేలాది మంది పురుషుల కోసం ఏం వేచి ఉంది?

[SivaSai]

అంతిమ తీర్పు

ఉదయం తొలి కిరణాలు నగరంలోని అతిపెద్ద న్యాయస్థానం యొక్క విశాలమైన తెల్లటి గుమ్మటం మీద పడినప్పుడు, ఆ ప్రాంగణమంతా ఒక అద్భుతమైన స్వర్ణ కాంతితో నిండిపోయింది. ఈ రోజు సాధారణమైన రోజు కాదు. ఈ దేశంలోని వేలాది మంది సామాన్య ప్రజలు ఏ రోజు కోసమైతే పగలనక, రాత్రనక కన్నీళ్లతో ఎదురుచూశారో, ఈ రోజు ఆ రోజు. ఈ రోజు ఆ పదిహేడు వందల కోట్ల భారీ అవినీతి మరియు వేలాది మంది నిరపరాధులైన పురుషులను తప్పుడు వ్యాజ్యాలలో ఇరికించిన వ్యాజ్యం యొక్క తుది తీర్పు రోజు.

ఉదయం సరిగ్గా పది గంటలకు, న్యాయస్థానం యొక్క పెద్ద ఇనుప గేటు ముందు ఒక తెల్లటి సాధారణ కారు వచ్చి ఆగింది. కారు తలుపులు తెరుచుకుని, ఒకరి తర్వాత ఒకరుగా అర్జున్, విక్రమ్, రజత్ మరియు వారికి అతిపెద్ద ధైర్యమైన న్యాయమూర్తి రావు గారు బయటకు వచ్చారు.

ఈ రోజు అర్జున్ ఆ పాత, బలహీనమైన, భయస్తుడిలా కనిపించడం లేదు. ఒకప్పుడు అబద్ధపు నిందలకు భయపడి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ లాఠీ దెబ్బలకు తన కాలు విరగ్గొట్టుకుని, నగరం చీకటి సందుల్లో కుక్కలా దాక్కుని తిరిగిన ఆ అబ్బాయి, ఈ రోజు పూర్తిగా వేరే మనిషి. అతని ఒంటి మీద శుభ్రమైన, సాధారణ దుస్తులు ఉన్నాయి. అతని భుజాలు విశాలంగా ఉన్నాయి, నడకలో ఎలాంటి భయం గానీ, సంకోచం గానీ లేదు. అతని విరిగిన కాలి గాయం ఇంకా కొద్దిగా ఉంది, కానీ ఆ నొప్పి ఈరోజు అతని మనోధైర్యం ముందు పూర్తిగా ఓడిపోయింది. అతను ఈరోజు అత్యంత ఆత్మవిశ్వాసంతో, దృఢంగా ఉన్న పురుషుడు. అతని చూపు సూటిగా, స్పష్టంగా ఉంది.

వారి చుట్టూ వేలాది మంది సామాన్య ప్రజలు గుమిగూడారు. వీరంతా ఏదో ఒక రోజు తప్పుడు చట్టాలకు బలైపోయినవారే, లేదా అర్జున్ యొక్క ఈ నిజాయితీ పోరాటాన్ని మనస్ఫూర్తిగా సమర్థించినవారే. వారు అర్జున్‌ను చూసి చప్పట్లు కొట్టారు. కొందరు అర్జున్ వైపు పువ్వులు విసిరారు. అర్జున్ రెండు చేతులు జోడించి అందరికీ నమస్కరించాడు. అతని కళ్ళలో ఎలాంటి అహంకారం లేదు, కేవలం ఒక ప్రశాంతమైన కృతజ్ఞత మాత్రమే ఉంది.

న్యాయమూర్తి రావు గారు అర్జున్ వీపుపై చేయి వేసి, "పద అర్జున్. ఈరోజు లోపలికి వెళ్లి మన చివరి పని పూర్తి చేయాలి. ఈరోజు సత్యం గెలిచే రోజు," అన్నారు.

ఆ నలుగురూ చాలా నెమ్మదిగా, దృఢమైన అడుగులతో న్యాయస్థానం యొక్క విశాలమైన మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్లసాగారు. న్యాయస్థానం లోపల పెద్ద చెక్క తలుపును నెట్టుకుని వారు ప్రధాన న్యాయమూర్తి విశాలమైన గదిలోకి అడుగుపెట్టినప్పుడు, గదిలోని వాతావరణం గంభీరంగా ఉంది.

గదిలోని ఒక పక్కన, ఆ సుపరిచితమైన సాక్షి బోనులో తల దించుకుని నిలబడి ఉన్నారు — శేఖర్ చౌదరి, మాయ మరియు రావుిల.

అర్జున్ ఏకధాటిగా వారి వైపు చూశాడు. ఒకప్పుడు ఖరీదైన విదేశీ దుస్తులు ధరించి, చేతికి లక్షల రూపాయల గడియారం పెట్టుకుని తనను తాను ఈ నగరానికి దేవుడిగా భావించిన శేఖర్ చౌదరి, ఈరోజు జైలు ఖైదీ సాధారణ దుస్తులలో ఉన్నాడు. అతని కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు, బుగ్గలు లోపలికి పీక్కుపోయాయి. అతని ముఖంలో ఈరోజు ఎలాంటి అహంకారం లేదు, పైశాచిక నవ్వు లేదు, కేవలం తీవ్రమైన భయం, పూర్తి ఓటమి యొక్క ఆనవాళ్లు మాత్రమే ఉన్నాయి. అతను నేల వైపు తల దించుకుని చూస్తున్నాడు, ఎవరి కళ్ళలోకి చూసే ధైర్యం కూడా కోల్పోయినట్టుగా.

మాయ, రావుిల పరిస్థితి కూడా అచ్చం అలాగే ఉంది. ఒకప్పుడు తన అందం, డబ్బు అహంకారంతో అర్జున్‌ను వీధి బిచ్చగాడని తిట్టిన మాయ, ఈరోజు ఆ అందానికి సంబంధించిన ఆనవాళ్లేవీ లేవు. ఆమె జుట్టు చెదిరిపోయి, ముఖం పాలిపోయి ఉంది. ఆమె భయంతో గజగజ వణికిపోతోంది. వారిద్దరికీ అర్థమైపోయింది, తాము అబద్ధాలతో కట్టుకున్న సామ్రాజ్యం శాశ్వతంగా మట్టిలో కలిసిపోయిందని. వారి మహిళా వేధింపుల దొంగ కన్నీళ్ల నాటకం ఈరోజు ఈ న్యాయస్థానం యొక్క దృఢమైన గోడల మధ్య పనిచేయదని.

అకస్మాత్తుగా న్యాయస్థానం లోపల ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది. ప్రధాన న్యాయమూర్తి తన ఉన్నతమైన ఆసనంపై వచ్చి కూర్చున్నారు. గది మొత్తం సూది పడ్డా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

ఈ రోజులోని అతిపెద్ద ఆశ్చర్యం రాజీవ్. ఆ ప్రభుత్వ ఖాతాల అధికారి, ఒకప్పుడు డబ్బు మీద ఆశతో, శేఖర్ మీద భయంతో కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాడు. ఈరోజు ఆ రాజీవ్‌ను సాక్షి బోనులోకి పిలిచినప్పుడు, అతను కొంచెం కూడా వణకలేదు, భయపడలేదు.

రాజీవ్ నిటారుగా నిలబడ్డాడు. అతను పవిత్ర గ్రంథాన్ని తాకి, తాను చెప్పేదంతా నిజమేనని ప్రమాణం చేశాడు. తర్వాత అతను అత్యంత స్పష్టమైన, గట్టి స్వరంతో న్యాయమూర్తి ముందు నిజాలన్నీ కక్కేయడం మొదలుపెట్టాడు.

"అయ్యా, నేను చాలా పెద్ద పాపం చేశాను," రాజీవ్ ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు. "డబ్బుకు ఆశపడి శేఖర్ చౌదరి యొక్క అన్ని నకిలీ పత్రాల లెక్కలను నా చేతులతోనే తయారుచేశాను. రావుిల, మాయ కలిసి నకిలీ సంస్థలు స్థాపించి మహిళా రక్షణ పేరుతో ప్రభుత్వం నుండి కోట్లాది రూపాయలు దొంగిలిస్తున్నారని నాకు తెలుసు. వాళ్ళు కేవలం డబ్బే దొంగిలించలేదు అయ్యా, వాళ్ళు వేలాది మంది సాధారణ, నిరపరాధులైన పురుషులను తప్పుడు వ్యాజ్యాలలో జైలుకు పంపించారు, ఎందుకంటే తమ అవినీతి గురించి ఎవరికీ తెలియకూడదని. నోరు విప్పితే నా కుటుంబాన్ని అంతం చేస్తానని శేఖర్ చౌదరి నన్ను బెదిరించాడు. కానీ ఈరోజు నేను అన్ని భయాల నుండి విముక్తుడయ్యాను. ఈ పత్రాలు, ఈ బ్యాంకు ఖాతాల లెక్కలు అన్నీ నిజం. నా తప్పులన్నింటినీ నేను అంగీకరిస్తున్నాను."

రాజీవ్ ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా శేఖర్ చౌదరి యొక్క అన్ని రహస్య ఒప్పందాలు, విదేశాలకు డబ్బు పంపిన లెక్కలు, మరియు అర్జున్‌ను తప్పుడు హత్య వ్యాజ్యంలో ఇరికించే అన్ని నీచమైన కుట్రల గురించి న్యాయమూర్తి ముందు వివరించాడు.

ప్రధాన న్యాయమూర్తి తన కళ్ళజోడు సర్దుకుని అత్యంత శ్రద్ధగా రాజీవ్ మాటలను విన్నారు. ఆయన ముందు బల్లపై ఉన్న వేయి పుటల సాక్ష్య పత్రాలను క్షుణ్ణంగా పరిశీలించారు. ఆయన చూపు కఠినంగా మారింది. అత్యంత జ్ఞానవంతుడు, నిజాయితీపరుడైన వ్యక్తిగా ఆయనకు స్పష్టంగా అర్థమైంది, ఈ దేశంలోని అత్యంత పవిత్రమైన, మంచి చట్టాన్ని—మహిళా రక్షణ చట్టాన్ని—ఈ దురాశపరులు తమ మురికి వ్యాపారానికి ఎలా వాడుకున్నారో. వారు కేవలం డబ్బు దొంగిలించలేదు, సమాజం నమ్మకంతో ఆడుకున్నారు.

న్యాయమూర్తి తన చేతిలోని కలం బల్ల మీద పెట్టారు. ఆయన ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచారు. న్యాయస్థానపు గది మొత్తం ఊపిరాడని నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయింది.

న్యాయమూర్తి తన కళ్ళజోడు తీసి బల్ల మీద పెట్టారు. ఆయన బోనులో నిలబడి ఉన్న శేఖర్ చౌదరి, మాయ వైపు ఏకధాటిగా చూశారు. ఆయన కళ్ళు కోపంతో జ్వలజ్వల మండుతున్నాయి. ఆయన తన తీర్పు పత్రాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నారు. అర్జున్, విక్రమ్, రజత్‌ల గుండెలు వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలయ్యాయి. ఈ ఒక్క కాగితం మీదే వారి ఇన్నాళ్ళ రక్త కన్నీళ్ల పోరాట భవిష్యత్తు ఆధారపడి ఉంది. న్యాయమూర్తి నిజంగా ఈ శక్తివంతమైన రాక్షసులకు ఆ కఠిన శిక్ష విధిస్తారా, లేక చట్టంలోని ఏదైనా లొసుగు నుండి జారుకుని వారు మళ్ళీ ఒక కొత్త అవకాశం పొందుతారా? న్యాయమూర్తి నోటి నుండి వెలువడే మొదటి పదం ఏమై ఉంటుంది?

[SivaSai]

అర్జున్ విజయం, వారి అంతం

కోర్టు విశాలమైన గదిలో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన, గంభీరమైన, సూది పడ్డా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. అంత పెద్ద గదిలో వందలాది మంది ఉన్నప్పటికీ, ఎవరి నోటి నుండీ ఒక్క మాట కూడా రావడం లేదు. అందరూ తమ ఊపిరి బిగబట్టి, ముందున్న ఎత్తైన ఆసనంపై కూర్చున్న ప్రధాన న్యాయమూర్తి ముఖం వైపు ఏకధాటిగా చూస్తున్నారు. గదిలోని గాలి తీవ్రమైన ఉత్కంఠతో గడ్డకట్టుకుపోయినట్టుగా ఉంది.

గదికి ఒక పక్కన ఉన్న పాత చెక్క బోనులో శేఖర్ చౌదరి నిలబడి ఉన్నాడు. అతని కాళ్ళు భయంతో గజగజ వణుకుతున్నాయి. కొద్ది రోజుల క్రితం వరకు ఏ మనిషి కనుసన్నలలో నగరంలోని పెద్ద పెద్ద నాయకులు నడుచుకునేవారో, ఆ మనిషి ఈరోజు ఆ బోను చెక్క రైలింగ్‌ను రెండు చేతులతో చాలా గట్టిగా పట్టుకుని, నిటారుగా నిలబడటానికి ప్రాణపణె ప్రయత్నిస్తున్నాడు. అతని చేతి నరాలు భయంతో తాడులా ఉబ్బిపోయాయి. మాయ అతని పక్కనే రెండు చేతులు జోడించి కళ్ళు మూసుకుని ఉంది. ఆమె బుగ్గల మీదుగా కన్నీళ్లు అవిరామంగా ధారగా కారుతున్నాయి. కానీ ఈసారి ఇది నటన కాదు, అబద్ధపు నాటకం అంతకన్నా కాదు. ఇది అచ్చమైన, నగ్న మృత్యుభయం. రావుిల తన చీర కొంగుతో ముఖం కప్పుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది.

ప్రధాన న్యాయమూర్తి అత్యంత నెమ్మదిగా తన తీర్పు పత్రాన్ని కళ్ళ ముందుకి ఎత్తిపట్టారు. ఆయన ఒకసారి కోర్టు గది అంతా కళ్ళతో కలియజూశారు. ఆ తర్వాత ఆయన గొంతు ఆ గది అంతటా ఒక గంభీరమైన మేఘ గర్జనలా వ్యాపించింది.

"మన దేశ చట్టం సమాజంలోని బలహీనులను రక్షించడానికి, సాధారణ, నిరపరాధులైన ప్రజలకు భద్రత కల్పించడానికి ఏర్పడింది," జడ్జి గారు అత్యంత కఠినమైన, గంభీరమైన స్వరంతో చెప్పడం ప్రారంభించారు. "ముఖ్యంగా మహిళా రక్షణ పవిత్ర చట్టాలు, నిజంగా శారీరకంగా లేదా మానసికంగా హింసకు గురైన అసహాయ మహిళలను కాపాడటానికి ఏర్పడ్డాయి. ఆ చట్టం ఒక ఢాలు లాంటిది. కానీ ఈరోజు ఈ పవిత్ర న్యాయస్థానంలో నిలబడి నేను చూసినవి, విన్న సాక్ష్యాలు కేవలం ఒక సాధారణ అవినీతి కాదు. ఇది మానవత్వం, నిజాయితీ, మరియు సమాజం యొక్క పవిత్ర నమ్మకంపై జరిగిన తీవ్రమైన, క్షమించరాని దాడి."

జడ్జి గారు ఒక్క క్షణం ఆగారు. ఆయన పదునైన చూపు నేరుగా బోనులో నిలబడి ఉన్న శేఖర్ చౌదరిపై గుచ్చుకుంది.

"శేఖర్ చౌదరి, రావుిల రావు, మరియు మాయా వర్మ," జడ్జి గారి గొంతు ఇప్పుడు మరింత కఠినంగా, పదునుగా వినిపించింది. "మీరు కేవలం ప్రభుత్వ సంపదను దొంగిలించలేదు. మీరు మీ నీచమైన దురాశను తీర్చుకోవడానికి, మీ విలాసవంతమైన జీవితాల కోసం వేలాది మంది నిరపరాధులైన, సాధారణ, నిజాయితీపరులైన పురుషుల జీవితాలను పూర్తిగా నాశనం చేశారు. మీరు దేశంలోని పవిత్ర చట్టాన్ని ఒక చవకబారు వ్యాపార సాధనంగా మార్చుకున్నారు."

గదికి ఒక పక్కన నిలబడి ఉన్న అర్జున్ కళ్ళు మూసుకుని జడ్జి గారి మాటలు వింటున్నాడు. తనలో ఇన్ని రోజులుగా పేరుకుపోయిన చెప్పని మాటలన్నీ, అవమానాలన్నీ ఈరోజు జడ్జి గారి నోటి నుండి ప్రపంచం ముందు బయటకు వస్తున్నాయని అతనికి అనిపించింది.

జడ్జి గారు మళ్ళీ చెప్పడం మొదలుపెట్టారు, "ఈ సమాజంలో పురుషులకు కూడా ఒక గౌరవం ఉంది. వారికి కూడా కుటుంబం, వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు, పిల్లలు ఉన్నారు. ఒక తప్పుడు కేసు సాధారణ పురుషుడి మెడకు చుట్టుకున్నప్పుడు, అతను కేవలం జైలుకు వెళ్ళడమే కాదు, సమాజం దృష్టిలో అతను ఒక రాక్షసుడుగా మారిపోతాడు. అతని ఉద్యోగం పోతుంది, అతని తల్లిదండ్రులు సిగ్గుతో రోడ్డు మీదకు రాలేరు. ఈ పురుషులు రోజుల తరబడి, రాత్రుల తరబడి తమ ఇళ్ళలోని చీకటి మూలల్లో కూర్చుని నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు కార్చారు. వారి ఆ చెప్పని వేదనకు, ఆ అవమానానికి శబ్దం లేదు. మరియు మీరు సరిగ్గా ఆ నిశ్శబ్దాన్ని, ఆ బలహీనతను ఆసరాగా తీసుకున్నారు. మీరు డబ్బు మీద ఆశతో ఈ నిరపరాధుల జీవితాలతో చెలగాటమాడారు. మీ ఈ ఘోరమైన చర్యల వల్ల ఈరోజు సమాజంలోని చాలామంది సాధారణ పురుషులు తల ఎత్తుకుని బతకడానికి భయపడుతున్నారు. మీ ఈ తీవ్రమైన నేరం ఏ విధంగానూ క్షమించడానికి అర్హమైనది కాదు."

అర్జున్ కంటి నుండి ఒక కన్నీటి చుక్క జారింది. ఈ కన్నీళ్లు బాధవి కావు, ఇవి తన ఇన్నాళ్ళ వేదనను ఎవరో ఒకరు గౌరవించారనే శాంతితో కూడిన కన్నీళ్లు. అతనికి జైల్లోని ఆ చీకటి రాత్రులు గుర్తుకొచ్చాయి, ఏ నేరం చేయకుండా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దెబ్బలు తిన్న క్షణాలు గుర్తుకొచ్చాయి. ఇరుగుపొరుగు వారి అవమానాలు భరించి, రోజుల తరబడి ఇంటి తలుపులు మూసుకుని ఉన్న తన వృద్ధ తల్లిదండ్రుల దీనమైన ముఖాలు గుర్తుకొచ్చాయి. ఈరోజు ఆ అవమానాలన్నింటికీ తీర్పు రాబోతోంది.

"అన్ని సాక్ష్యాధారాలు, రాజీవ్ వాంగ్మూలం, మరియు రుజువులను క్షుణ్ణంగా పరిశీలించిన తర్వాత, ఈ న్యాయస్థానం తన తుది తీర్పును ప్రకటిస్తోంది," జడ్జి గారు తన చేతిలోని పత్రాన్ని కొద్దిగా కిందకి దించారు.

గది అంతా ఒక్క సెకను పాటు నిశ్చేష్టమైపోయింది. విక్రమ్, రజత్ ఒకరి చేతిని మరొకరు చాలా గట్టిగా పట్టుకున్నారు.

"ప్రధాన నిందితుడు శేఖర్ చౌదరిని ప్రభుత్వ మోసం, అధికారాన్ని దుర్వినియోగం చేయడం, ప్రభుత్వ విధులకు ఆటంకం కలిగించడం, మరియు అర్జున్ వర్మ కుటుంబాన్ని హత్యాయత్నం చేసిన నేరానికి గాను పదేళ్ల కఠిన కారాగార శిక్ష విధించడం జరుగుతోంది," జడ్జి గారి తీర్పు ఒక పెద్ద సుత్తి దెబ్బలా గదిలోని గాలిలో ప్రతిధ్వనించింది. "అతని ఆస్తి మొత్తాన్ని ఈరోజు నుండి జప్తు చేయడం జరిగింది."

శేఖర్ చౌదరి చేతి నుండి బోను చెక్క రైలింగ్ జారిపోయింది. అతని కాళ్ళు ఇక శరీర భారాన్ని మోయలేకపోయాయి. అతను ధబ్ మని బోను నేలపై కూలబడ్డాడు. అతని గొంతు నుండి మాట గానీ, శబ్దం గానీ రాలేదు. కేవలం అతని కళ్ళు స్థిరంగా, శూన్యంగా అయిపోయాయి. తనను తాను ఈ నగరానికి అత్యంత శక్తివంతుడైన దేవుడిగా భావించేవాడు, అతని జీవితం, అతని అహంకారం ఈరోజు ఈ కోర్టు నేలపై శాశ్వతంగా ముగిసిపోయాయి.

"నిందితులు మాయా వర్మ మరియు రావుిల రావులను మహిళా రక్షణ చట్టాన్ని దుర్వినియోగం చేయడం, నిరపరాధులైన పురుషులను తప్పుడు కేసులలో ఇరికించి డబ్బు కోసం బెదిరింపులకు పాల్పడటం, మరియు సమాజ నమ్మకాన్ని వమ్ము చేసిన నేరానికి గాను ఎనిమిది సంవత్సరాల జైలు శిక్ష విధించడం జరుగుతోంది," జడ్జి గారు తన తీర్పును చదవడం ముగించారు.

మాయ ఒక భయంకరమైన కేక వేసి బోనులోనే స్పృహ కోల్పోయి నేలపై పడిపోయింది. రావుిల తన రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని బావురుమని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. వారి అందం, ఖరీదైన దుస్తులు, అహంకారం, డబ్బు మీద దురాశ ఈరోజు శాశ్వతంగా జైలు ఇనుప ఊచల వెనుక బందీ అయిపోయాయి. వారి దొంగ కన్నీళ్ల నాటకం ఈరోజు సత్యం ముందు బోనులో పూర్తిగా ఓడిపోయింది.

జడ్జి గారు తన తీర్పు పత్రంపై సంతకం చేశారు. ఆ తర్వాత ఆయన తన చేతిలోని చెక్క సుత్తిని తీసుకుని బల్లపై మూడుసార్లు గట్టిగా కొట్టారు.

'ఠక్! ఠక్! ఠక్!'

ఈ మూడు శబ్దాలు అర్జున్ చెవులకు ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన, పవిత్రమైన, శాంతియుతమైన పాటలా వినిపించాయి.

కోర్టు కార్యకలాపాలు ఈరోజు అధికారికంగా ముగిశాయి. జడ్జి గారు తన స్థానం నుండి లేచి లోపలి గది వైపు వెళ్ళిపోయారు. వెంటనే గార్డులు వచ్చి శేఖర్, మాయ, మరియు రావుిలను మెడ పట్టుకుని ఈడ్చుకెళ్లి కోర్టు వెనుక తలుపు నుండి జైలు వాహనం వైపు తీసుకువెళ్లారు.

అర్జున్, విక్రమ్, రజత్ తమ స్థానంలోనే రాళ్ళలా నిలబడిపోయారు. వారి కాళ్ళు కదలడం లేదు. ఆ ముగ్గురూ చాలా నెమ్మదిగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. ఇంకేమీ మాట్లాడకుండా, ఆ ముగ్గురూ తమ చేతులను ఒకరితో ఒకరు చాలా గట్టిగా పెనవేసుకున్నారు.

అర్జున్ రెండు కళ్ళ నుండి అవిరామంగా కన్నీళ్ల ధారలు కారడం మొదలయ్యాయి. అతను ఇక తనను తాను ఆపుకోలేదు. విక్రమ్, రజత్ కూడా పిల్లల్లా వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నారు. కానీ ఈ కన్నీళ్లలో బాధ లేదు, వేదన గానీ, అవమానం యొక్క నల్లటి మరక గానీ లేదు. ఈ కన్నీళ్లు అంతులేని, తీవ్రమైన, పరమ శాంతితో కూడినవి. ఇన్ని రోజుల అమానుషమైన పోరాటం, జైల్లోని చీకటి రాత్రులు, ఆకలి మంట, సమాజపు అసహ్యం—అన్నీ ఈరోజు ఈ పవిత్ర జలంతో కడిగివేయబడి పూర్తిగా శుభ్రమైపోయాయి. సత్యం యొక్క బలం డబ్బు కన్నా చాలా చాలా ఎక్కువ అని వారు ఈరోజు దేశం మొత్తానికి నిరూపించారు.

రజత్ ఏడుస్తూ విక్రమ్ భుజం మీద తల వాల్చాడు. ఈరోజు నుండి తను స్వేచ్ఛాజీవి అని అతనికి అర్థమవుతోంది. ఈరోజు నుండి తనను ఎవరూ నేరస్థుడని అనరు. ఈరోజు తను తల ఎత్తుకుని తన నాలుగేళ్ళ చిన్న కూతురి దగ్గరకు వెళ్ళగలడు. ఆమెను గుండెలకు హత్తుకుని, మీ నాన్న చెడ్డవాడు కాదని చెప్పగలడు. విక్రమ్ గుండెల్లో కూడా ఈరోజు ఒక పెద్ద గర్వం. ఒక న్యాయవాదిగా అతను ఈరోజు న్యాయానికి అతిపెద్ద విజయాన్ని తన కళ్ళతో చూశాడు.

జస్టిస్ రావు చాలా ప్రశాంతంగా, నెమ్మదిగా వారి దగ్గరకు వచ్చారు. ఆయన కళ్ళలో కూడా ఈరోజు ఆనందబాష్పాలు ఉన్నాయి. ఆయన తన రెండు చేతులు చాచి అర్జున్, విక్రమ్, రజత్‌లను తన గుండెలకు హత్తుకున్నారు. ఒక తండ్రిలా ఆయన వారి తల నిమిరి మనస్ఫూర్తిగా ఆశీర్వదించారు.

"సాధించారు నాయనలారా," జస్టిస్ రావు గొంతు భావోద్వేగంతో వణికింది. "చీకటి ఎంత గాఢంగా ఉన్నా, ఉదయం వెలుగు రాక మానదని మీరు ఈరోజు నిరూపించారు. మీ ఈ నిశ్శబ్ద పోరాటం ఈరోజు వేలాది మంది నిరపరాధుల జీవితాలలో ఒక కొత్త ఉదయాన్ని తీసుకువచ్చింది. ఈరోజు నుండి మీరు శాశ్వతంగా స్వేచ్ఛాజీవులు."

అర్జున్ తన కళ్ళు తుడుచుకుని ఒక పెద్ద ఉపశమన నిట్టూర్పు విడిచాడు. తన గుండెలపై నుండి ఒక పెద్ద పర్వతం దిగిపోయినట్టు అనిపిస్తోంది. అతని శరీరం తేలికగా అనిపిస్తోంది.

వారు నెమ్మదిగా కోర్టు పెద్ద చెక్క తలుపు వైపు నడుస్తున్నప్పుడు, లోపలి నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ బయటి ప్రపంచం నుండి ఒక పెద్ద శబ్దం వారి చెవులకు సోకింది.

వారు కోర్టు విశాలమైన తలుపును నెట్టి బయట అడుగుపెట్టగానే, కోర్టు విశాలమైన ప్రాంగణం అంతా వేలాది మంది సాధారణ ప్రజలతో నిండి ఉండటం చూశారు. తీర్పు వార్త బయటకు చేరగానే, ఆ జనసముద్రం ఒక పెద్ద ఆనంద గర్జనతో ఉప్పొంగింది. వీరందరూ అర్జున్ వైపు చూసిన సాధారణ పురుషులు, వారి కుటుంబాలు. వారు ఆనందంతో ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుంటున్నారు, కొందరు ఆనందంతో ఏడుస్తున్నారు. ఈ విజయం కేవలం అర్జున్ ఒక్కడిదే కాదు, ఇది ఈ దేశంలోని ప్రతి సాధారణ, నిజాయితీపరుడైన, అవమానించబడిన పురుషుడి విజయం. ఈరోజు నుండి వారు ఇక రోడ్డు మీద తల దించుకుని నడవరు.

అర్జున్ ఆకాశం వైపు చూశాడు. ఉదయపు ఆ బంగారు ఎండ ఇప్పుడు ఒక ప్రకాశవంతమైన, మెరిసే మధ్యాహ్నపు ఎండగా మారింది. నలుదిక్కులా ఎంత అందంగా, స్పష్టంగా ఉన్నాయంటే, అర్జున్‌కు తను ఈరోజు పునర్జన్మ ఎత్తినట్టు అనిపించింది. అతని మనసులో ఈరోజు కోపం లేదు, అసహ్యం లేదు, కేవలం ఒక ప్రశాంతమైన ఆకాశం ఉంది.

అందరూ ఈరోజు ఆనందంలో తేలియాడుతున్నారు. రాక్షసులు తమ శిక్షను పొందారు, సత్యం బయటకు వచ్చింది. కానీ ఇంత పెద్ద విజయం తర్వాత, అర్జున్ ఈ విశాలమైన కోర్టు మెట్ల నుండి కిందకు దిగినప్పుడు, అతని కోసం సరిగ్గా ఏమి వేచి ఉంది? ఒకప్పుడు తప్పుడు నిందలతో తనను విసిరికొట్టిన సమాజం గుండెల్లో తల ఎత్తుకుని అతను తన ఈ కొత్త, అందమైన జీవితాన్ని ఎలా ప్రారంభిస్తాడు? పోరాటం ముగిసింది, కానీ కథ యొక్క చివరి పుటలో ఈ సాధారణ పురుషుల జీవితంలోని పగిలిన ముక్కలు మళ్ళీ ఎలా అతుక్కుంటాయి?

_________________________________________

ప్రియమైన పాఠక మిత్రులారా,

ఈరోజు ఈ సుదీర్ఘ కథ యొక్క చివరి పదాలను మీ ముందు ఉంచుతున్నప్పుడు, నా హృదయం ఒక విచిత్రమైన, లోతైన శాంతితో నిండిపోయింది. గత కొన్ని నెలలుగా మీరు ఈ కథతో ఎంతగా మమేకమయ్యారో, అర్జున్, విక్రమ్, రజత్‌ల ప్రతి కష్టాన్ని, అవమానాన్ని, కన్నీటిని మీ కష్టంగా భావించారో, దానికి నేను మీకు మనస్ఫూర్తిగా ఎప్పటికీ కృతజ్ఞుడిని. మీ ఈ అంతులేని ప్రేమ, భరోసా, మరియు ప్రతిరోజూ మీరు అందించిన మద్దతు లేకుండా, పురుషుల చెప్పని వేదన వంటి ఇంత పెద్ద, సున్నితమైన విషయంపై రాయడం నాకు ఏమాత్రం సాధ్యమయ్యేది కాదు. నా ఈ ప్రయాణంలో ఇంతకాలం నా చేయి పట్టుకుని నడిచినందుకు మీ అందరికీ నా హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు.

కథ యొక్క ఈ అధ్యాయం బహుశా ఈరోజు కోర్టు బోనులో ఒక పరమ శాంతితో ముగిసింది. కానీ మన నిజ జీవిత పోరాటం నిజంగా ఇక్కడే ముగుస్తుందా? అస్సలు కాదు. మన చుట్టూ, సమాజంలోని ప్రతి మూలలో ఇంకా ఎందరో అర్జున్‌లు, ఎందరో రజత్‌లు ఉన్నారు. వారు ప్రతిరోజూ తప్పుడు నిందల భారం మోస్తూ, సమాజపు అసహ్యం భరిస్తూ నిశ్శబ్దంగా తమ ఇళ్ళలోని చీకటిలో కన్నీళ్లు కారుస్తున్నారు. పురుషుల ఈ నిశ్శబ్ద రోదనల కథలు, వారి ఈ అంతర్గత వేదనల మాటలు సమాజం ముందుకి తీసుకురావడం చాలా అవసరం. అందుకే నేను మీకు మాట ఇస్తున్నాను, మన ఈ ప్రయాణం ఇక్కడితో ఆగదు. నేను చాలా త్వరలో మీ కోసం ఒక కొత్త కథతో మళ్ళీ తిరిగి వస్తాను.

ఆ కొత్త కథలో మీరు మళ్ళీ మన పాత, ప్రియమైన పాత్రలను చూస్తారు. అర్జున్, విక్రమ్, రజత్ ఎలా తమ వేదనతో కూడిన గతాన్ని వెనుకకు నెట్టి, తమ పగిలిన జీవితాన్ని మళ్ళీ కొత్తగా, అందంగా నిర్మించుకుంటున్నారో మీరు చూస్తారు. వారు ఎలా తప్పుడు కేసుల నుండి బయటపడిన ఇతర అసహాయ పురుషులకు అండగా నిలబడుతున్నారో, ఎలా వారికి కొత్తగా బతకడానికి ధైర్యాన్నిస్తున్నారో, మరియు ఎలా వారు కలిసికట్టుగా సమాజంలో ఒక కొత్త చైతన్యాన్ని, న్యాయ సంస్థను నిర్మిస్తున్నారో, ఆ తిరిగి నిలబడటం, స్ఫూర్తినిచ్చే కథలతో మనం మళ్ళీ వద్దాం.

- Saheli Ghosh

" అర్జున్ విజయం, వారి అంతం " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి.

[k3vv3]

498ఆ స్ఫూర్తిగా తీసుకుని రచించిన ఈ ధారావాహికం.....అక్కడక్కడా కొన్ని లొసుగులున్నా

స్పష్టంగానే సాగి...

చివరకు ఆ దగాకోరులకి సరైన శిక్ష , సరైనదే అనలేము గానీ, పడింది.

సాయి గారు.....ఓ చిన్న సూచన

మీరు ఒకేసారి ఇన్ని భాగాలు పెడితే అందరూ చదవలేరు, వీటిని రెందు లేదా మూడు భాగాలుగా విభజించితే బాగుండేది.

[sri012015]

Good story

[nag956]

Good story sir

[ash.enigma]

Next story eppudu expect cheyochu Sivagaru?
You said you will write your own story. Any luck with that?

Meeru ikkada pettina stories ki baaga alavatu ayyam.
Hope you continue the streak!

[The Prince]

Amazing story bro

[ash.enigma]

Siva bhayya.. I saw your PM, but I could not reply as you have Private messages from others DISABLED!!

Please check this reply from Sarit bhayya about how to enable and we can talk on private messages

"https://xossipy.com/usercp.php?action=options

Messaging and Notification

Receive private messages from other users.

box tick"

[SivaSai]

Siva bhayya.. I saw your PM, but I could not reply as you have Private messages from others DISABLED!!

Please check this reply from Sarit bhayya about how to enable and we can talk on private messages

"https://xossipy.com/usercp.php?action=options

Messaging and Notification

Receive private messages from other users.

box tick"

Done

[ash.enigma]

Sivagaru, inni rojulu mee reply choodaledu.
Just replied on your private message

[Paty@123]

1.

"శ్రీమతి రావుకు ప్రతినెల యాభై వేల రూపాయల భరణం ఇవ్వాలి. దానితో పాటు, వాళ్ళు ఉంటున్న ఇల్లు, కారు కూడా ఆవిడకే చెందుతాయి. శ్రీ రావు, మీరు వారం రోజుల్లో ఇల్లు ఖాళీ చేయాలి. న్యాయస్థానం వాయిదా పడింది."

న్యాయమూర్తి గారి సుత్తి దెబ్బ అర్జున్ చెవుల్లో బాంబుల పేలింది. బోనులో నిలబడి ఉన్న అతను కొన్ని క్షణాల పాటు ఊపిరి తీసుకోవడమే మర్చిపోయాడు. అతని కళ్ళ ముందు అంతా మసకబారిపోతోంది. యాభై వేల రూపాయలా! అతని మొత్తం జీతం లక్ష రూపాయలు. అందులో సగం మాయకే ఇస్తే, మిగిలిన డబ్బుతో తానేం చేయాలి? అనారోగ్యంతో ఉన్న తన తల్లిదండ్రులు, తన ఖర్చులు, ఇంటి అద్దె—అన్నీ ఎలా? ఇక ఇల్లా? తాను ఇటుక ఇటుక పేర్చి కట్టుకున్న కలల సౌధం కూడా ఈ రోజు నుంచి తనది కాదా?

అర్జున్ వణుకుతున్న గొంతుతో అన్నాడు, "మై లార్డ్! ఇది అన్యాయం! నాకు వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు ఉన్నారు, వాళ్ళ మందుల ఖర్చు..."

అప్పటికే న్యాయమూర్తి గారు ఫైళ్లు సర్దుకుని లేచి నిలబడ్డారు. ఆయన అర్జున్ వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. అవతలి వైపు నుంచి మాయ లాయర్, రావు గారు, ఫైల్‌ను చంకలో పెట్టుకుని ఒక కుటిలమైన నవ్వుతో ముందుకు వచ్చారు.

"శ్రీ రావు, ఈ నాటకాలు ఆపండి," రావు గారు వెటకారంగా అన్నారు. "కోర్టులో సెంటిమెంట్లు నడవవు, సాక్ష్యాలే నడుస్తాయి. మీరు ఒక పనికిమాలిన భర్త అని సాక్ష్యాలు చూపిస్తున్నారు. నా క్లయింట్‌ను మీరు మానసికంగా వేధించారు. అందుకే ఈ శిక్ష మీకు సరైనదే."

అర్జున్ ఆ లాయర్ వైపు చూశాడు. కోపంతో అతని శరీరం వణికిపోతోంది. "మానసిక హింసా? నేను? రావు గారూ, మీకు తెలుసు అదంతా అబద్ధమని! నేను మాయ కోసం ఏం చేయలేదు? ఆఫీసు నుంచి రాగానే తన కోసం వంట చేశాను, తన ప్రతి కోరిక తీర్చాను..."

"ఆపు!" రావు గారు గద్దించారు. "ఇప్పుడు ఆ మాటలు చెప్పి లాభం లేదు. తీర్పు వచ్చేసింది. ఈ కాగితాల మీద సంతకాలు చేయండి. గుర్తుపెట్టుకోండి, ఏడు రోజుల్లో ఇల్లు ఖాళీ అవ్వాలి. తాళాలు నా క్లయింట్‌కు చేరేలా చూడండి."

అర్జున్ అవతలి వైపు బెంచీ మీద కూర్చున్న మాయని చూశాడు. ఒంటి మీద ఖరీదైన కంచి పట్టు చీర, కళ్ళకు సన్‌గ్లాసెస్, పెదవులపై లేత గులాబీ రంగు లిప్‌స్టిక్. ఆమె ఒక్కసారి కూడా అర్జున్ వైపు చూడలేదు. ఆమె ముఖంలో ఒక విజయగర్వపు నవ్వు. పెద్ద లాటరీ గెలిచినట్టుంది.

అర్జున్ నెమ్మదిగా మాయ వైపు నడిచాడు. ఒక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కానిస్టేబుల్ అతన్ని ఆపబోయాడు, కానీ అర్జున్ సైగ చేసి వద్దని చెప్పాడు. అతను మాయ ముందు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.

"మాయా," అర్జున్ గొంతు పూడుకుపోయింది, కానీ తనని తాను నిభాయించుకున్నాడు.

మాయ సన్‌గ్లాసెస్ తీసి అర్జున్ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళలో జాలి లేదు, కేవలం చులకన భావం. ఆమె అంది, "ఇప్పుడేం కావాలి? డ్రామా చేయడానికి వచ్చావా?"

"డ్రామా?" అర్జున్ నమ్మలేనట్టుగా నవ్వాడు, అదో ఎండిపోయిన నవ్వు. "మన ఆరేళ్ళ సంసారం నీకు డ్రామాగా అనిపించిందా? ఈ యాభై వేల రూపాయలు నా జీతంలో సగం అని నీకు తెలుసు. మా నాన్న గుండె జబ్బున్న రోగి, అమ్మకు డయాబెటిస్. నేను ఎలా బతకాలి?"

మాయ విసుగ్గా తన బ్యాగ్ భుజానికి తగిలించుకుంది. "అది నీ సమస్య అర్జున్. నాది కాదు. నువ్వు జీవితాంతం ఆ మధ్యతరగతి సెంటిమెంట్లతో, లెక్కలు వేసుకునే బతుకుతోనే ఉండిపోతావు. నీ ఆ చిన్న సంసారంలో ఉండి నాకు ఊపిరాడలేదు. నాకు స్వేచ్ఛ కావాలి, లగ్జరీ కావాలి. కోర్టు నాకు అది ఇచ్చింది."

"లగ్జరీ?" అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు. "నా శక్తికి మించి అన్నీ ఇచ్చాను నీకు. పోయిన నెల కూడా లోన్ తీసుకుని కొత్త ఐఫోన్ కొనిచ్చాను, నీ పుట్టినరోజుకి కాశ్మీర్ టూర్ తో తీసుకెళ్ళాను. అప్పుడు చెప్పలేదే ఊపిరాడట్లేదని?"

మాయ లేచి నిలబడింది. ఆమె అర్జున్‌కు చాలా దగ్గరగా వచ్చి, గొంతు తగ్గించి అంది, "ఐఫోన్‌తో, కాశ్మీర్ టూర్‌తో జీవితం గడవదు అర్జున్. నీ ఆ సర్కారు గుమాస్తా మనస్తత్వం నా స్టేటస్‌కి సరిపోదు. నేను ఎగరాలనుకున్నాను, కానీ నువ్వు నన్ను పంజరంలో బంధించావు."

"అందుకని విడాకులా? అదీ నాపై అబద్ధపు నిందలు వేసి?" అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు. అప్పటికి కోర్టు హాలు దాదాపు ఖాళీ అయింది, కొందరు క్లర్కులు, మాయ లాయర్ మాత్రమే నిలబడి తమాషా చూస్తున్నారు. "నేను నిన్ను కొడతానని, తాగుబోతునని కోర్టులో చెప్పావా? మాయా, నేను జీవితంలో మందు చుక్క కూడా ముట్టుకోలేదని నీకు తెలుసు కదా!"

మాయ లాయర్ రావు గారు పక్కనుంచి అన్నారు, "అయ్యో శ్రీ రావు, అంత ఉద్రేకపడకండి. నిరూపించగలిగిందే నిజం. మేం నిరూపించాం."

మాయ నవ్వి రావు గారి వైపు చూసింది. "ధన్యవాదాలు శ్రీ రావు. మీరు నిజంగా అద్భుతంగా పనిచేశారు. మీ ఫీజు ఈరోజే ట్రాన్స్‌ఫర్ అయిపోతుంది."

తర్వాత ఆమె అర్జున్ వైపు తిరిగి, "చూడు, పిచ్చి పిచ్చిగా వాగకు. నాకు టైం లేదు. ఏడు రోజుల్లో ఫ్లాట్ ఖాళీ చేసేయ్. ఆ, ఇంకో విషయం, ఆ సోఫా అక్కడే ఉంచు, అది నాకెంతో ఇష్టం. మిగిలిన నీ చిల్లర పుస్తకాలు, బట్టలు తీసుకుని వెళ్ళిపో."

మాయ తలుపు వైపు నడవడం మొదలుపెట్టింది. అర్జున్ రాయిలా నిలబడిపోయాడు. అతని కాళ్ళ కింద భూమి కదిలిపోయినట్టు అనిపించింది. తను ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించిన అమ్మాయి, ఈ రోజు తనను నడిరోడ్డు మీద నిలబెట్టి వెళ్ళిపోతోంది.

అర్జున్ పరుగెత్తుకుంటూ మాయ వెనకే వెళ్ళాడు. కోర్టు కారిడార్‌లో ఆమె చెయ్యి పట్టుకున్నాడు. "మాయా, దయచేసి! కనీసం ఆ ఫ్లాట్... ఫ్లాట్ నా పేరు మీదే ఉండనివ్వు. నేను ఇంకా దాని EMI కడుతున్నాను. దయచేసి అది లాక్కోకు."

మాయ విసురుగా తన చేతిని విడిపించుకుంది. ఆమె అరిచింది, "నన్ను ముట్టుకోకు! జాగ్రత్త నన్ను ముట్టుకున్నావంటే! చూశారా శ్రీ రావు? కోర్టు బయట కూడా నన్ను ఎలా వేధిస్తున్నాడో!"

రావు గారు పక్కనుంచి అన్నారు, "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను పిలవమంటారా శ్రీ రావు? లేక మర్యాదగా వెళ్ళిపోతారా?"

అర్జున్ తన చేతిని కిందకి దించాడు. అతను గుసగుసగా అన్నాడు, "ఎందుకిలా చేశావ్ మాయా? కేవలం డబ్బు కోసమా? కొంచెం ఎక్కువ సుఖం కోసం నన్ను ఇలా నాశనం చేశావా?"

మాయ ఏదో చెప్పబోయింది, అదే సమయానికి కోర్టు బయట నిగనిగలాడే ఒక నల్ల మెర్సిడెస్ కారు వచ్చి ఆగింది. కారు హారన్ రెండుసార్లు మోగింది. మాయ ముఖంలో ఒక్క క్షణంలో నవ్వు విరిసింది. అలాంటి నవ్వును అర్జున్ గత రెండేళ్లలో చూడలేదు.

కారు డోర్ తెరుచుకుని దిగిన వ్యక్తిని చూసి అర్జున్ రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది.

రోహన్. మాయ బాస్.

రోహన్ పొడవుగా, సూటూ బూటూ వేసుకుని ఉన్నాడు. కళ్ళకు ఖరీదైన సన్‌గ్లాసెస్. అతను నవ్వుతూ ముందుకు వచ్చాడు. అర్జున్‌ను చూసి అతని పెదవుల చివర ఒక వంకర నవ్వు మెరిసింది.

"హే మాయా! పని అయిపోయిందా?" అని అడిగాడు రోహన్.

మాయ పరుగెత్తుకెళ్ళి రోహన్ చెయ్యి పట్టుకుంది. "అవును రోహన్, అంతా అయిపోయింది. ఫైనల్లీ నేను ఫ్రీ!"

అర్జున్ స్థాణువులా నిలబడిపోయాడు. అతని బుర్రలో అంతా గజిబిజిగా ఉంది. రోహనా? అంటే...

అర్జున్ వాళ్ళ వైపు నడిచాడు. "మాయా, ఈ మనిషి ఇక్కడేంటి?"

రోహన్ సన్ గ్లాసెస్ తీసి అర్జున్ వైపు చూశాడు. కళ్ళలో తీవ్రమైన చులకన భావం. అతను జేబులో నుంచి ఒక చూయింగ్ గం తీసి నోట్లో వేసుకున్నాడు. తర్వాత అన్నాడు, "అరే, అర్జున్ గారు! ఎలా ఉన్నారు? విన్నాను, ఈ రోజు మీకు చాలా చెడ్డ రోజు అంటగా?"

అర్జున్ రోహన్‌ను పట్టించుకోకుండా మాయ వైపు చూశాడు. "మాయా, నాకు నిజం చెప్పు. నువ్వు... నువ్వు ఇతని కోసం నన్ను వదిలేశావా?"

మాయ రోహన్ భుజం మీద తల వాల్చింది. ఆమె అర్జున్ వైపు చూస్తూ చెప్పింది, "అవును అర్జున్. రోహన్ నన్ను అర్థం చేసుకుంటాడు. నాకేం కావాలో అతనికి తెలుసు. అతనితో ఉంటే నేను నెల చివర్లో కరెంట్ బిల్లు గురించి ఆలోచించలేదు, లేదా దసరాకి చీర కొనడానికి బోనస్ కోసం ఎదురు చూడలేదు."

అర్జున్ నమ్మలేకపోయాడు. "కానీ మాయ, అతనికి పెళ్ళైంది కదా! అతనికి..."

రోహన్ గట్టిగా నవ్వాడు. "అవన్నీ పాత మాటలు అర్జున్. నా విడాకుల ప్రక్రియలో ఉంది. అయినా, జీవితాన్ని ఆనందించడానికే, త్యాగాలు చేయడానికి కాదు. ఆ విషయం నీకు ఎప్పటికీ అర్థం కాదు."

అర్జున్ కోపంతో వణుకుతూ అన్నాడు, "మాయా, నువ్వు నన్ను మోసం చేశావు! ఆఫీసు టూర్ పేరు చెప్పి నువ్వు ఇతనితో తిరగడానికి వెళ్ళేదానివా? నేను రాత్రంతా నీకోసం ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు, నువ్వు..."

"నోరు మూయ్!" మాయ అరిచింది. "పిచ్చిగా వాగకు. అవును, వెళ్ళాను. ఎందుకంటే నీతో ఒక్క క్షణం ఉండటం కూడా నాకు ఊపిరాడనట్టు ఉండేది. నువ్వొక ఓడిపోయినవాడివి అర్జున్. పెద్ద ఓడిపోయినవాడివి!"

రోహన్ మాయ వీపు మీద చెయ్యి వేసి అన్నాడు, "ప్రియా, వదిలేయ్. ఇలాంటి చిల్లర వాళ్ళతో మాట్లాడి మూడ్ పాడు చేసుకోవడం దేనికి. పద, ఈ రోజు వేడుక చేసుకుందాం. తాజ్ హోటల్‌లో డిన్నర్ బుక్ చేశాను."

మాయ చివరిసారిగా అర్జున్ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళలో పశ్చాత్తాపం ఛాయలు కూడా లేవు. ఆమె అంది, "విను అర్జున్, ప్రతినెల 1వ తేదీన నా అకౌంట్‌లో యాభై వేల రూపాయలు పడిపోవాలి. ఒక్క రోజు లేట్ అయినా నేను మళ్ళీ కోర్టుకు వస్తాను, అప్పుడు నీ సర్కారు ఉద్యోగం ఊడగొట్టిస్తాను."

అర్జున్ గోడను పట్టుకుని తనని నిలబెట్టుకున్నాడు. అతను అన్నాడు, "డబ్బు నీకు అందుతుంది మాయ. అన్నీ అందుతాయి. కానీ ఒక్కటి గుర్తుపెట్టుకో, ఒకరి ఇల్లు కూల్చి ఎవరూ సంతోషంగా ఉండలేరు."

రోహన్ నవ్వాడు. "సినిమా డైలాగ్! పద మాయ."

మాయ అర్జున్ వైపు మళ్ళీ తిరిగి చూడలేదు. ఆమె రోహన్‌తో కలిసి ఆ ఖరీదైన మెర్సిడెస్ కారు ఎక్కింది. ఏసీ కారు అద్దం అవతల నుంచి మాయ నవ్వడం అర్జున్ చూశాడు. రోహన్ ఆమె చెవిలో ఏదో చెప్పాడు, మాయ గలగల నవ్వేసింది.

కారు స్టార్ట్ అయింది. దుమ్ము రేపుకుంటూ క్షణాల్లో కనుమరుగైపోయింది.

సర్కారు ఉద్యోగంలో వచ్చే జీతంలో సగం మాయకే ఇస్తే, అర్జున్ తన వృద్ధ తల్లిదండ్రుల కడుపు నింపగలడా? లేక డబ్బు కోసం ఈ సమాజంలో బతకడానికి, అతను తిరిగి రాలేని ఏదైనా అడ్డదారి తొక్కుతాడా?

" 1. "రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

Good story starting

[Paty@123]

Story is excellent, but lot of loose ends about location of story and confusion of names of characters plz