విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

41

మాయ నెమ్మదిగా నేల పైనుంచి లేచి మళ్ళీ సోఫాలో కూలబడింది. తన కాళ్ళు ఇంకా తన శరీరం బరువును మోయలేకపోతున్నాయి, ఒళ్ళంతా థరథరలా వణుకుతోంది. ఎసి గదిలోని గడ్డకట్టించే చలిలో కూడా ఆమె నుదుటి మీద చెమట పడుతోంది. శేఖర్ బిగించిన గట్టి వేళ్ళకు ఆమె గొంతు మీద కందిన ఎర్ర-నీలి చారలు, చర్మం పైనుంచి లోపలి అస్తిత్వాన్ని ప్రశ్నిస్తున్నట్టుగా ఉన్నాయి. ఆ గుర్తులు కేవలం శారీరక గాయాలు కావు, అవి తన అసలు స్థాయిని—ఈ విలాసవంతమైన ఐదు నక్షత్రాల గదిలో తను రాణి కాదని, కేవలం అమ్ముడుపోయిన ఒక వస్తువు మాత్రమేనని—నిర్దాక్షిణ్యంగా గుర్తుచేస్తున్నాయి.
రావుిల అత్యంత నిర్లిప్తంగా ఒక గాజు గ్లాసులో నీళ్ళు పోసి మాయ వైపు అందించింది. రావుిల కళ్ళలో ఎలాంటి సానుభూతి లేదు, ఒక ఖరీదైన వస్తువును (ఆధారం) భద్రంగా చూసుకోవాలనే వృత్తిపరమైన బాధ్యత తప్ప. కానీ ఆ నీళ్ళు తాగేంత శారీరక, మానసిక స్థితిలో మాయ లేదు. ఆమె గుండె లోపలంతా ఖాళీగా అయిపోయింది.
గది మధ్యలో, విశాలమైన పర్షియన్ తివాచీ మీద శేఖర్ చౌదరి నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ఒక చేతిలో ఖరీదైన స్పటిక గ్లాసు, దానిలో సగం తాగిన సింగిల్ మాల్ట్ విస్కీ, మంచు ముక్కలు ఉన్నాయి. గది నిశ్శబ్దంలో ఆ మంచు ముక్కలు కరుగుతున్న సన్నని శబ్దం వినిపిస్తోంది. శేఖర్ పెదవుల చివర ఒక పైశాచికమైన, గెలుపును సూచించే నవ్వు ఉంది. అది ఒక క్రూరమైన నవ్వు, మనుషుల జీవితాలతో ఆడుకోవడాన్ని ఇష్టపడేవాడి నవ్వు.
రావుిల తన ఒడిలో ఉన్న తాజా మోడల్ ఐప్యాడ్‌ను ఇప్పుడు శేఖర్ వైపు తిప్పింది. ఐప్యాడ్ ప్రకాశవంతమైన తెర మీద ఒక మెరిసే సంస్థాగత ప్రదర్శన తెరిచి ఉంది. అక్కడ ఎన్నో గ్రాఫ్‌లు పైకి వెళ్తున్నాయి, విదేశాల పటంపై ఎర్ర-నీలి చుక్కలు మెరుస్తున్నాయి, వాటి పక్కన పెద్ద పెద్ద అంకెల డాలర్ గుర్తులు ($) తళతళలాడుతున్నాయి. చూస్తుంటే ఏదో ఒక బహుళజాతి సంస్థ వార్షిక లాభాల లెక్కలు వేస్తున్నట్టుంది.
"చూడండి శేఖర్," రావుిల చాలా వృత్తిపరమైన, పదునైన స్వరంతో వివరించడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె స్వరంలో ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదు. "విదేశాల్లోని పెద్ద పెద్ద 'మహిళా సాధికారత' దాతలు, ఇలాంటి మూడవ ప్రపంచ దేశాల సామాజిక సమస్యలపై నిధులు సమకూర్చేవాళ్ళు, గత ఆరు నెలలుగా మన ఎన్జీఓ మీద గట్టి నిఘా పెట్టారు. మీరు రేపు పార్లమెంటులో 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026' ప్రవేశపెట్టినప్పుడు, మనం ఒక బలమైన భావోద్వేగపూరిత వాతావరణం సృష్టించాలి. అలాంటి కథనం తయారుచేయాలి, అది చూసి ఆ విదేశీయులకు భారతదేశంలోని ప్రతీ ఇంట్లో మహిళలపై వర్ణనాతీతమైన అఘాయిత్యాలు జరుగుతున్నాయని, మీరే వారికి ఏకైక రక్షకుడని అనిపించాలి."
రావుిల ఐప్యాడ్ తెరను జరిపింది. తర్వాతి స్లైడ్‌లో బిల్లులోని కొన్ని అంశాలు ఉన్నాయి. "ఈ బిల్లును మనం ఎంత పకడ్బందీగా రూపొందించామంటే, 'పురుషులపై వేధింపుల వ్యతిరేక' ఏ సంస్థ గానీ, ఏ పురుష హక్కుల కార్యకర్త గానీ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేరు. బిల్లులో చాలా స్పష్టంగా, పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉంది—భార్య మాట మాత్రమే సాక్ష్యం. ఎలాంటి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ విచారణ అవసరం లేదు, ఏ రుజువులూ అక్కర్లేదు. ఒక అమ్మాయి వేలెత్తి చూపిస్తే చాలు, వెంటనే అరెస్టు చేస్తారు. ఆ మగాడిని నేరుగా నిర్బంధ గదిలో వేసి, నెలల తరబడి జైల్లో చిప్పకూడు తిన్న తర్వాత అతని విచారణ మొదలవుతుంది. బెయిల్? బెయిల్ ఇవ్వాలంటే న్యాయమూర్తి గారి చేతులు వణుకుతాయి, బిల్లులోని విభాగాలు ఆ విధంగానే రూపొందించాం. ఎందుకంటే, ఏ న్యాయమూర్తి అయినా బెయిల్ ఇస్తే, మీడియా వెంటనే అతన్ని స్త్రీవాద వ్యతిరేకి, స్త్రీ-ద్వేషి అనే ముద్ర వేస్తుంది. ఏ న్యాయమూర్తి కూడా తన వృత్తిని నాశనం చేసుకుని ఒక సాధారణ మగాడిని కాపాడటానికి ముందుకు రాడు."
రావుిల కొద్దిసేపు ఆగి, మాయ వైపు వేలు చూపిస్తూ చెప్పింది, "ఇక్కడే మాయ మన గొప్ప ఎత్తుగడ. ఈ బిల్లుకు మద్దతుగా మాయ ఇచ్చే ఆ హృదయవిదారకమైన, నకిలీ ఇంటర్వ్యూ ప్రపంచ మీడియాలో ప్రసారం అయినప్పుడు—ఒక సంస్థాగత అధికారి భార్య గర్భిణిగా ఉన్నప్పుడు కడుపులో తన్నడం వల్ల ఎలా బాధపడిందో దాతలు చూసినప్పుడు—వారి మనోభావం దెబ్బతింటుంది. ఆ మనోభావం ఆధారంగానే ఆ దాతలు ఈ బిల్లుకు మద్దతుగా మన ఎన్జీఓ ఖాతాలోకి మిలియన్ల డాలర్లు విరాళంగా ఇస్తారు. ఇది ఒక పరిపూర్ణ కామధేనువు."
ఆ మాటలు వినగానే మాయ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని భయం పాకింది. ఆమెకు ఊపిరాడనట్టు అనిపించింది. ఇన్నాళ్లూ తను అర్జున్ మీద అబద్ధపు గృహ హింస కేసు పెట్టి, కేవలం తన భర్త ఫ్లాట్, డబ్బు, నగలు దోచుకుంటున్నానని అనుకుంది. కానీ ఈ రోజు, ఈ క్షణంలో, ఈ కుట్ర యొక్క అసలు స్వరూపాన్ని చూస్తోంది. ఈ మొత్తం ఆట కేవలం అర్జున్ మీద వ్యక్తిగత కక్ష లేదా ప్రతీకారం కాదని ఆమెకు అర్థమవుతోంది. ఇది కొన్ని వేల కోట్ల రూపాయల అంతర్జాతీయ రాజకీయ, సామాజిక కుంభకోణం.
ఒక నిజాయితీపరుడైన, అమాయక పురుషుడిని చట్టపరంగా నాశనం చేయడానికి వీళ్ళు తయారుచేసిన ఈ పక్కా నమూనాను ఇప్పుడు దేశవ్యాప్తంగా విస్తరించాలనుకుంటున్నారు. రాబోయే రోజుల్లో, రాత్రింబవళ్ళు తమ కుటుంబాల కోసం కష్టపడే లక్షలాది మంది అమాయక పురుషులు, తమ భార్యల ఒక్క అబద్ధపు ఆరోపణతో జైలు ఊచల వెనుక మగ్గిపోతారు. ఆ భయంకరమైన, రక్తసిక్తమైన నమూనాకు ముఖచిత్రంగా, ఆ చట్టపరమైన కబేళాకు బ్రాండ్ రాయబారిగా మాయ మారబోతోంది.
శేఖర్ విస్కీ గ్లాసులోంచి ఒక సుదీర్ఘమైన, తృప్తికరమైన గుక్క తీసుకున్నాడు. విస్కీ యొక్క ఘాటు గొంతు దిగగానే, అతని కళ్ళు ఒక విచిత్రమైన అధికార మత్తులో మెరిశాయి. అతను సోఫాలో ముడుచుకుపోయి కూర్చున్న మాయ వైపు నిలువెల్లా చులకనగా చూశాడు. తర్వాత రావుిల వైపు తిరిగి, ఏ మగాడికైనా రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఆ భయంకరమైన, వాస్తవిక సంభాషణను పలికాడు.
"రావుిళా, ఈ ప్రపంచంలో అతి పెద్ద నిజం ఏంటో తెలుసా?" శేఖర్ రాక్షసానందంతో నవ్వాడు. "మగాడి ఏడుపు ఎవరూ వినరు. ఈ సమాజంలో మగాడి బాధకు మార్కెట్ విలువ లేదు. సున్నా! ఒక అబ్బాయి నడిరోడ్డు మీద నిలబడి బావురుమని ఏడ్చినా, అందరి కాళ్ళ మీద పడి తను నిర్దోషినని, తన పెళ్ళాం అబద్ధపు కేసులో ఇరికించిందని, తన ముసలి తల్లిదండ్రులు రోడ్డున పడ్డారని మొత్తుకున్నా... సమాజం వాడి వైపు చూసి హేళనగా నవ్వుతుంది. 'నువ్వు మగాడివై ఉండి పెళ్ళాన్ని అదుపులో పెట్టలేవా? పిరికిపంద! చేతకానివాడివి!' అంటుంది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తమ బూట్లతో తంతారు, చట్టం వాళ్ళ వైపు గుడ్డిగా చూస్తుంది. ఎందుకంటే ఈ మార్కెట్లో మగాడి కష్టాలకు భావోద్వేగపు కొనుగోలుదారులు లేరు."
శేఖర్ నెమ్మదిగా గదిలోని నేల నుండి పైకప్పు వరకు ఉన్న గాజు కిటికీ వైపు నడిచాడు. బయట చాలా కింద, నగరం యొక్క రాత్రి నియాన్ దీపాలు అతని కాళ్ళ కింద ఉన్న పనికిమాలిన దుమ్ములా కనిపిస్తున్నాయి.
"కానీ ఆడవారి దొంగ కన్నీళ్లు?" శేఖర్ మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగాడు, అతని కళ్ళలో పైశాచికమైన మెరుపు. "అది ఈ 21వ శతాబ్దంలో అత్యంత ఖరీదైన వస్తువు. ఆడవారి రెండు గ్లిజరిన్ కన్నీటి చుక్కలు ఈ సమాజంలోని ఏ బలమైన చట్టాన్నైనా రబ్బరులా వంచగలవు. ఒక ఆడదాని నోటి నుండి వచ్చే ఒక్క అబద్ధపు మాట, నిజాయితీపరుడైన, ప్రతిష్టాత్మకమైన మగాడి జీవితాంతం చెమటోడ్చి సంపాదించుకున్న వృత్తిని, అతని ఆత్మాభిమానాన్ని, అతని కుటుంబాన్ని ఒక్క క్షణంలో మట్టిలో కలిపేయగలదు. ఎవరూ సాక్ష్యం కోసం వెతకరు, అందరూ ఆ అమ్మాయి కన్నీళ్లే చూస్తారు. మేము... మేము ఈ చట్టపరమైన అంధత్వాన్ని, సామాజిక బలహీనతనే మా అతి పెద్ద వ్యాపార నమూనాగా మార్చుకున్నాం."
శేఖర్ నేరుగా నడిచివచ్చి మాయ ముందు నిలబడ్డాడు. అతని పొడవైన నీడ మాయ శరీరంపై ఒక నల్లటి, ఊపిరాడనివ్వని చీకటిలా పడింది. మాయ భయంతో మరింత ముడుచుకుపోయింది.
"రేపు ఉదయం మనం ఢిల్లీ వెళ్తున్నాం మాయ," శేఖర్ స్వరం ఇప్పుడు సాధారణ మాటలా లేదు, అది ఒక అంతిమ ఆదేశంలా వినిపించింది. "రేపటి రోజు నా రాజకీయ జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన రోజు. 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026'ను నేను పార్లమెంటులో ఎలాగైనా ఆమోదింపజేయాలి. ఆ బిల్లు ఎలాంటి అడ్డంకులు లేకుండా ఆమోదం పొందాలంటే నాకు ఆ భావోద్వేగపూరిత నాటకం కావాలి."
శేఖర్ హఠాత్తుగా కిందకు వంగి మాయ గడ్డాన్ని తన గట్టి వేళ్ళతో కొద్దిగా పైకెత్తాడు. మాయ కళ్ళలో ఇప్పుడు గ్లిజరిన్ లేదా అలంకరణ అవసరం లేదు. అవమానంతో, ఆందోళనతో, అంతులేని భయంతో ఆమె కళ్ళు నిజంగానే ఎర్రబారాయి, కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు ఏర్పడ్డాయి.
"నీ కన్నీళ్లు రేపు ఎంత స్పష్టంగా ఉంటే, జాతీయ మీడియా కెమెరాల ముందు నీ నటన ఎంత నిష్ణాతుడైతే, ఆ విదేశీ దాతల నిధులు మొత్తం అంత పెరుగుతుంది," శేఖర్ పైశాచికంగా నవ్వాడు. "ఇది వ్యాపారం మాయ. మొత్తం ఒక చల్లగా తలపెట్టిన వ్యాపారం. ఇక్కడ ఎలాంటి భావోద్వేగాలు లేవు, సత్యం-అబద్ధం లేదు, న్యాయం-అన్యాయం లేదు. రేపటి ఆ భారీ విలేకరుల సమావేశంలో, నువ్వే ఈ వ్యాపారం యొక్క ప్రధాన ఉత్పత్తి. ఒక మంచి ఉత్పత్తి సంస్థ అమ్మకాలను పెంచినట్టు, రేపు నువ్వు నీ దొంగ కన్నీళ్లను అమ్మి నా నిధులను పెంచుతావు. ఒకవేళ... నువ్వు అలా చేయడంలో విఫలమైతే..."
శేఖర్ ఆ మాట పూర్తి చేయలేదు. అతను కేవలం తన వేళ్ళను ఆమె గొంతు దగ్గర మరోసారి చాలా తేలికగా నొక్కాడు. ఆ చిన్న స్పర్శే మాయకు కొన్ని నిమిషాల క్రితం అనుభవించిన ఆ ఊపిరాడని, మృత్యు సమానమైన యాతనను గుర్తుచేసింది. తన గొంతులోంచి రక్తం వస్తుందేమోనని మాయకు అనిపించింది.
"రావుిళ, ఆమెను సిద్ధం చేయండి," శేఖర్ మాయను వదిలేసి వెనక్కి తిరిగాడు. "రేపు ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు మన వ్యక్తిగత ప్రత్యేక విమానం బయలుదేరుతుంది. మీడియా సంస్థలన్నీ ఢిల్లీ విమానాశ్రయంలో మనల్ని స్వాగతించడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి. రేపటి శీర్షికను నేనే నిర్ణయిస్తాను."
మాయ రాతి విగ్రహంలా సోఫాలో కూర్చుండిపోయింది. ఆమె శరీరం మొద్దుబారిపోయింది. ఆమె కళ్ళ ముందు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అర్జున్‌కు బేడీలు వేసి, వర్షంలో మెడ పట్టి జీపులోకి తోస్తున్న దృశ్యం పదేపదే మెదులుతోంది. ఆ రోజు తను బాల్కనీలో నిలబడి నవ్వింది, తనే గెలిచానని అనుకుంది. అర్జున్‌ను ఓడించి తను ఈ రాజభవనానికి రాణి అవుతానని అనుకుంది.
కానీ ఈ రోజు, ఈ విలాసవంతమైన ఇటాలియన్ తోలు సోఫాలో కూర్చుని, తన మెడలో కోట్ల రూపాయల వజ్రాల నెక్లెస్ ధరించి, ఆమె తన జీవితంలోని అత్యంత భయంకరమైన నిజాన్ని గ్రహిస్తోంది. అసలైన ఓటమి ఆ రోజు అర్జున్‌ది కాదు. అసలు ఓడిపోయింది తనే. డబ్బు మీద ఆశతో, తన చేతులతోనే అర్జున్ లాంటి వేలాది మంది అమాయక పురుషుల కోసం ఒక చట్టపరమైన కబేళాను నిర్మించే ఒప్పందంపై సంతకం చేసింది. ఆ కబేళాలో అర్జున్ లాంటి వాళ్ళు కేవలం బలిపశువులు, కానీ మాయ... మాయ కూడా స్వేచ్ఛగా లేదు. తను ఆ కబేళా గోడకు వేలాడదీసిన, అమ్ముడుపోయిన, తాడుతో కట్టిన ఒక మాంసం ముక్క.
ఈ కబేళా మొత్తానికి ఏకైక యజమాని శేఖర్ చౌదరి.

[SivaSai]

42

వెదురు స్ట్రెచర్ యొక్క ఏకధాటిగా, విసుగు పుట్టించే కీచుకీచు శబ్దం ఆ అడవిలోని గడ్డకట్టిన నిశ్శబ్దాన్ని చీల్స్తోంది.

వర్షం తర్వాత అడవి నేల ఇప్పుడు మోకాళ్ల లోతు బురదగా మారింది. ఆ జిగట బురదలో కాళ్ళు ఈడ్చుకుంటూ విక్రమ్, సుమిత్, జస్టిస్ రావు ముందుకు సాగుతున్నారు. వాళ్ళ బరువైన శ్వాసల శబ్దం, బురదను చీల్చుకుంటూ వెళ్తున్న బూట్ల చప్పుడు, కీచురాళ్ల అరుపు—అన్నీ కలిసి ఒక విచిత్రమైన, భ్రాంతికరమైన వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తున్నాయి.

స్ట్రెచర్‌పై పడుకున్న అర్జున్ పదేపదే స్పృహ కోల్పోతూ, మళ్ళీ స్పృహలోకి వస్తున్నాడు. అతని శరీర ఉష్ణోగ్రత నూట నాలుగు డిగ్రీల పైన ఉంది. కాలి గాయం యొక్క విషపూరితమైన నొప్పి ఇప్పుడు అతనికి అంతగా తెలియడం లేదు. శారీరక నొప్పికి ఒక హద్దు ఉంటుంది, ఆ హద్దు దాటినప్పుడు శరీరం ఒక విచిత్రమైన స్పర్శలేని స్థితిలోకి వెళ్ళిపోతుంది. అర్జున్ ఇప్పుడు సరిగ్గా అలాంటి మొద్దుబారిన స్థితిలోనే ఉన్నాడు.

కానీ ఈ శారీరక నిస్సత్తువ కన్నా భయంకరంగా మారింది అతని మనసులోని పరిస్థితి. జ్వరం మత్తులో, ఈ సగం స్పృహలో ఉన్న స్థితిలో అర్జున్ మనసులో ఒక లోతైన, అంతులేని తాత్విక శూన్యం ఏర్పడింది. చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం అతనికి ఒక మసకబారిన, అర్థంలేని నలుపు తెలుపు సినిమా లాగా అనిపిస్తోంది, దాని వ్రాసిన కథ ఇప్పటికే వ్రాయబడింది, అందులో నాయకుడు మరణం ఖాయం.

అర్జున్ సగం తెరిచిన కళ్ళతో పైకి చూశాడు. దట్టమైన ఆకుల మధ్య నుండి ఆకాశంలోని కొద్దిపాటి వెలవెలబోయిన బూడిద రంగు భాగం కనిపిస్తోంది.

"దేనికోసం?" అర్జున్ అచేతన మనసు తనను తాను ప్రశ్నించుకుంది. "దేనికోసం ఈ బ్రతకాలనే పోరాటం?"

ఈ ముప్పై ఐదేళ్ళ జీవితంలో అతను ఏం పొందాడు? అతను ఎప్పుడూ ఎవరికీ చెడు చేయాలనుకోలేదు. అతను తల్లిదండ్రుల పేరు నిలబెట్టే 'ఆదర్శవంతమైన కొడుకు' అవ్వాలనుకున్నాడు. అతను తన భార్య కోరికలన్నీ తీర్చే 'ఆదర్శవంతమైన భర్త' అవ్వాలనుకున్నాడు. అతను ఒక్క రూపాయి కూడా అవినీతికి పాల్పడని 'ఆదర్శవంతమైన అధికారి' అవ్వాలనుకున్నాడు.

కానీ ఈ రోజు? ఈ రోజు అతని గుర్తింపు ఏంటి?

ఎవరో తన చెవి దగ్గర గుసగుసలాడుతున్నట్టు అర్జున్‌కు అనిపించింది— "నువ్వొక దొంగవి. నువ్వొక అవినీతిపరుడివైన లంచగొండి అధికారివి. నువ్వొక పెళ్ళాన్ని కొట్టే, నడవడిక లేని భర్తవి."

సమాజం అతడిని ఈ పేర్లతోనే గుర్తుంచుకుంటుంది. వార్తాపత్రికల శీర్షికలలో అతడిని ఇదే పేరుతో పిలిచారు. మాయ రెండు కన్నీటి చుక్కల కోసం ఈ ప్రపంచం అతని జీవితకాలపు నిజాయితీ, చెమట, రక్తాన్ని ఒక్క క్షణంలో మురికి కాలువలో విసిరి పారేసింది. ఈ రోజు అతను ఈ అడవి నుండి ప్రాణాలతో బయటపడినా, సమాజం ఎప్పటికైనా అతనికి పాత గౌరవాన్ని తిరిగి ఇస్తుందా? అతని పేరు పక్కన ఉన్న ఈ మురికి మరకలు ఎప్పుడైనా చెరిగిపోతాయా? లేదు. సమాజం ఒక అమ్మాయి దొంగ కన్నీళ్లను గుర్తుంచుకుంటుంది, కానీ ఒక అబ్బాయి నిర్దోషిత్వానికి సంబంధించిన సాక్ష్యాలను చాలా తేలికగా మర్చిపోతుంది.

అర్జున్ మసకబారిన కళ్ళ ముందు తల్లిదండ్రుల ముఖాలు తేలాయి. స్టేషన్‌లోని ఆ చల్లని, మురికి ప్లాట్‌ఫామ్‌పై చిరిగిన దుప్పటి కప్పుకుని పడుకున్న అతని గుండె జబ్బు ఉన్న రోగి నాన్న. అమ్మ కళ్ళలో అంతులేని భయం. వాళ్ళ కొడుకు రాజ్యంలో రాణిలా బ్రతకాల్సిన వయసులో, వాళ్ళు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల భయంతో, సమాజపు అవమానంతో ఊరి నుండి వెలివేయబడ్డారు.

"నేను వాళ్ళ తలదాచుకునే నీడను కూడా లాక్కున్నాను," అర్జున్ తనలో తాను అనుకున్నాడు. తన తల్లిదండ్రుల తల మీద ఉన్న నీడను కూడా కాపాడలేని నిస్సహాయుడైన కొడుకుకు ఇంతకంటే పెద్ద నరకయాతన ఏముంటుంది? అతను బ్రతికి ఏం చేస్తాడు? తన తల్లిదండ్రులకు రెండు పూటలా మంచి భోజనం కొనిచ్చే శక్తి కూడా అతనికి లేదు. జేబులో కేవలం పదిహేడు రూపాయలతో పరారీలో ఉన్న నిందితుడు తన కుటుంబాన్ని ఎలా కాపాడగలడు?

స్ట్రెచర్ అకస్మాత్తుగా గట్టిగా కుదుపుకు లోనయ్యింది. జస్టిస్ రావు కాలు బురదలో జారింది. ఆ వృద్ధుడు ఆయాసపడుతున్నాడు. ఆయన తెల్ల చొక్కా బురదతో నిండిపోయింది. ముందు వైపు విక్రమ్ పరిస్థితి కూడా అలాగే ఉంది. సుప్రీం కోర్టులో పేరుమోసిన లాయర్, నిమిషం సలహా రుసుము లక్షల్లో ఉండే అతను, ఈ రోజు ఒక హత్య కేసులో నిందితుడిలా అడవిలోని బురదలో పాకుతున్నాడు. అతని ఖరీదైన విదేశీ బూట్లు బురదలో కూరుకుపోతున్నాయి, స్ట్రెచర్ బరువుకు భుజం నరాలు ఉబ్బిపోయాయి.

అర్జున్ తల తిప్పి విక్రమ్ చెమటతో తడిసిన వీపు వైపు చూశాడు.

"ఎందుకురా ఈ చచ్చిన శవాన్ని మోస్తున్నావు విక్రమ్?" అర్జున్ గొణుగుదామని ప్రయత్నించాడు, కానీ గొంతు నుండి శబ్దం రాలేదు.

స్నేహితులు ఈ భారాన్ని ఇంకెన్ని రోజులు మోస్తారు? విక్రమ్ ఈ రోజు ఆవేశంలో తనను కాపాడటానికి వచ్చాడు, కానీ రేపు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు విక్రమ్‌ను కూడా ఈ 'నిందితుడిని' తప్పించిన నేరానికి బంధిస్తే? జస్టిస్ రావు లాంటి గౌరవనీయమైన వ్యక్తి వృత్తి ఈ ఒక్క సంఘటనతో మట్టిలో కలిసిపోతే?

అర్జున్ తాను ఇకపై మనిషిని కాదని, ఒక శాపమని, ఒక అంటువ్యాధి అని గ్రహించాడు. తన పక్కన ఎవరున్నా వాళ్ళు నాశనమైపోతారు. మాయ అతడిని కేవలం చట్టపరంగానే కాదు, సామాజికంగా కూడా అంటరానివాడిని చేసింది.

ప్రతీకారం? ఈ పదం అర్జున్ మనసులో ప్రతిధ్వనించి, వెంటనే ఒక విచిత్రమైన, చేదు నవ్వులో కలిసిపోయింది.

ఎవరి మీద ప్రతీకారం తీర్చుకుంటాడు? మాయ, శేఖర్ చౌదరిల మీదా?

ఈ పోరాటం చీమకు, ఏనుగుకు మధ్య జరిగే పోరాటం కన్నా హాస్యాస్పదమైనదని అర్జున్‌కు తెలుసు. శేఖర్ చౌదరి సాధారణ మనిషి కాదు. అతను ఒక వ్యవస్థ. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతని జేబులో, మీడియా అతని కొన్న బానిస, రాజకీయం అతని కాళ్ల కింద మట్టి. మరోవైపు మాయ... మాయ ఇప్పుడు కేవలం అర్జున్ భార్య కాదు, ఆమె ఒక జాతీయ చిహ్నం. స్త్రీవాదం, స్త్రీల వేధింపులకు ఒక మెరిసే ఆదర్శ మహిళ.

రేపు పార్లమెంటులో శేఖర్ బిల్లు ఆమోదం పొందినప్పుడు, దేశమంతా మాయకు వందనం చేస్తుంది. విదేశీ దాతలు వాళ్ళ ఖాతాలలో కోట్లాది డాలర్లు కురిపిస్తారు. ఈ బృహత్తరమైన, సర్వాన్ని కబళించే శక్తి ముందు, జేబులో పదిహేడు రూపాయలు, ఒంటినిండా బురదతో ఉన్న అర్జున్ ఏం చేయగలడు? విక్రమ్ ఎంత పెద్ద లాయర్ అయినా, గాలిలో సాక్ష్యాలను సృష్టించలేడు కదా. శేఖర్ వాళ్ళు ఎలాంటి ఆనవాలు కూడా వదల్లేదు.

"పోరాడి లాభం లేదు," అతని అచేతన మనసు అతనికి నచ్చజెప్పడం ప్రారంభించింది. "వాళ్ళు గెలిచారు. ఈ ప్రపంచం నిజాయితీపరుల కోసం కాదు. ఈ ప్రపంచం అందంగా అబద్ధాలు చెప్పగలవాళ్ళ కోసం, జేబులో డబ్బు ఉన్నవాళ్ళ కోసం మాత్రమే. నువ్వు ఓడిపోయావు అర్జున్. నువ్వు చాలా ఘోరంగా ఓడిపోయావు."

అర్జున్ కళ్ళు నెమ్మదిగా మూసుకుపోసాగాయి. అతనిలోని ఆ అగ్ని, ఆ పట్టుదల, గత కొన్ని రోజులుగా అతడిని బ్రతికించిన ఆ శక్తి, ఒక జల్లు వానకు ఆరిపోయిన కట్టెల మంట లాగా పొగగా మారి గాలిలో కలిసిపోవడం ప్రారంభించింది.

అతనిలో బ్రతకాలనే చివరి కోరిక కూడా పూర్తిగా చచ్చిపోయింది.

అతను స్ట్రెచర్ నుండి కిందకు చూశాడు. నల్లటి, చిక్కటి, మెత్తటి బురద. ఆ బురద ఇప్పుడు అర్జున్‌కు ప్రపంచంలోనే అత్యంత ప్రశాంతమైన ప్రదేశంగా అనిపిస్తోంది. ఆ బురదలో ముఖం దాచుకుని పడుకుంటే ఇంకే అవమానాలూ ఉండవు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల వేట ఉండదు, భరణం నోటీసులు ఉండవు, తల్లిదండ్రుల దయనీయమైన ముఖాన్ని గుర్తుచేసుకుని రాత్రులకు రాత్రులు ఏడవాల్సిన పనిలేదు. మృత్యువు ఇప్పుడు అతనికి భయంకరమైన ముగింపు కాదు, అది ఎంతో కోరుకునే ఒక ప్రశాంతమైన నిద్ర. ఒక విముక్తి.

అర్జున్ తన స్పర్శలేని చేతిని నెమ్మదిగా స్ట్రెచర్ అంచు నుండి కిందకు జార్చాడు. ఈ స్ట్రెచర్ నుండి ఆ బురదలోకి దొర్లిపోవాలని అతను కోరుకుంటున్నాడు. విక్రమ్ వాళ్ళు తనను చనిపోయాడు అనుకుని వదిలేసి వెళ్ళిపోతారు. అతను నడిచే శవంగా మారిపోయాడు, శవాన్ని ఎక్కువ కాలం మోయలేరు.

"విక్రమ్..." అర్జున్ తన శక్తినంతా కూడగట్టుకుని, పగిలిన పెదవులను తెరిచి గుసగుసలాడాడు. గొంతు నుండి వచ్చిన స్వరం గాలి శబ్దంలో కలిసిపోయేంత బలహీనంగా ఉంది. "నన్ను... వదిలేయ్... నన్ను... ఇక్కడే వదిలేయ్..."

అర్జున్ స్ట్రెచర్ నుండి కింద పడిపోవడానికి తన శరీర బరువును కొద్దిగా ఒకవైపుకు వంచాడు. అర్జున్ తన కళ్ళను శాశ్వతంగా మూసుకున్నాడు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో—

స్ట్రెచర్ ఒక పెద్ద కుదుపుతో ఆగిపోయింది. విక్రమ్, సుమిత్ కిందపడిపోబోయి తమను తాము నిలదొక్కుకున్నారు.

హైవే! వాళ్ళు అడవిని దాటి చివరకు తారు రోడ్డు మీదకు చేరుకున్నారు. అయితే, హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకునే లోపే విక్రమ్ గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది.

హైవే మీద, మధ్యాహ్నపు కఠినమైన ఎండలో, వాళ్లకు కేవలం ఇరవై అడుగుల దూరంలో ఒక నల్ల రంగు మహీంద్రా స్కార్పియో నిలబడి ఉంది. కారు ఇంజన్ ఆగిపోయి ఉంది. చుట్టూ విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం, కేవలం కారు నల్ల అద్దాలు, లోహపు శరీరం మీద మధ్యాహ్నపు ఎండ ఈటె మొనలా మెరుస్తోంది.

అడవి నీడ నుండి అకస్మాత్తుగా ఎండ తీవ్రతలోకి రావడంతో కళ్ళు చిట్లించి చూస్తున్న విక్రమ్‌కు, స్కార్పియో తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకోవడం కనిపించింది. తారు రోడ్డు మీద బరువైన బూట్లు మోగిన స్పష్టమైన, కర్కశమైన శబ్దం వినిపించింది. మధ్యాహ్నపు సూర్యుడు సరిగ్గా ఆ వ్యక్తి వెనుకే ఉండటంతో, అతని శరీరం మొత్తం ఒక నల్లటి నీడ ఆకారం కనిపిస్తోంది, వెలుగునీడల ఆటలో ముఖం స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.

విక్రమ్ వెన్నులోంచి మంచు ప్రవాహం పారినట్టయింది. రాథోడ్ మరో దారిలో వెళ్ళిపోయాడు, మరి పట్టపగలు హైవే మధ్యలో నిలబడి ఉన్న ఈ వ్యక్తి ఎవరు? శేఖర్ ఏమైనా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లపై నమ్మకం లేక తన వ్యక్తిగత హంతకుడిని ఈ మార్గంలో కాపు కాయమని పంపాడా?

అర్జున్ యొక్క ఈ శూన్య, మృతప్రాయమైన ప్రపంచం ఇక్కడితో ముగిసిపోనుందా, లేక విధి ఆడే ఈ క్రూరమైన నాటకంలో ఇంకా ఏదైనా భయంకరమైన మలుపు వేచి ఉందా? స్ట్రెచర్‌పై పడి ఉన్న అర్జున్‌కు ఇవేవీ తెలియలేదు, అతను అప్పటికే పూర్తిగా స్పర్శరహితంగా మారిపోయాడు.

[SivaSai]

43

మధ్యాహ్నం మండిపోతున్న తారు రోడ్డు మీద నుంచి అగ్ని సెగలు కక్కుతోంది. విక్రమ్, సుమిత్ భుజాల మీద ఉన్న వెదురు స్ట్రెచర్ బరువు రెట్టింపు అయినట్లు అనిపించింది. అడవిని దాటి ఎట్టకేలకు హైవే మీదకు చేరుకున్నామన్న ఉపశమనం ఒక్క క్షణం కూడా నిలవలేదు. హైవే మీద, వారికి కేవలం ఇరవై అడుగుల దూరంలో నిలబడి ఉన్న నల్ల రంగు మహీంద్రా స్కార్పియో మీద నుండి విక్రమ్ తన చూపు తిప్పుకోలేకపోయాడు.
కారు ఇంజిన్ ఆగి ఉంది. నల్లటి అద్దాల అవతలి నుండి ఎవరో వాళ్ళనే చూస్తున్నారు. స్కార్పియో తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది. తారు రోడ్డు మీద బరువైన బూట్లు మోగిన కర్కశమైన శబ్దం వినిపించింది. విక్రమ్ స్ట్రెచర్‌ను జాగ్రత్తగా కింద దించాడు. అతను సుమిత్, జస్టిస్ రావు గారిని సైగతో వెనక్కి వెళ్ళమని చెప్పి, తను ముందుకు నడిచాడు. అతని దవడలు బిగుసుకున్నాయి, పిడికిళ్ళు బిగించాడు. ఒకవేళ పోరాడాల్సి వస్తే, ఈ అడవి-హైవే సరిహద్దులోనే ఈ రోజు తన చివరి రక్తపు బొట్టు వరకు పోరాడటానికి సిద్ధపడ్డాడు.
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా వారి వైపు నడిచివచ్చాడు. అతని ఒంటి మీద పాత తోలు జాకెట్, చెంపల నిండా చెదిరిన గడ్డం, ఎడమ కన్ను పక్కన లోతైన కోత గాటు ఉంది. ఆ వ్యక్తి జేబులోంచి ఒక గుట్కా ప్యాకెట్ తీసి నోట్లో వేసుకుని, రోడ్డు పక్కన ఉమ్మివేసి, విక్రమ్ వైపు చూసి ఒక మొరటు నవ్వు నవ్వాడు.
"భయపడటానికి ఏమీ లేదు బాబు గారూ," అతని గొంతు బొంగురుపోయి, కర్కశంగా ఉంది. "నన్ను మేరీ మేడమ్ పంపించారు. త్వరగా స్ట్రెచర్‌ను కారులో ఎక్కించండి. హైవే పెట్రోలింగ్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఎప్పుడైనా రౌండ్స్‌కు రావచ్చు."
విక్రమ్ ఊపిరితిత్తుల్లోకి ఎవరో ఒక్కసారిగా ఆక్సిజన్ పంప్ చేసినట్లు అనిపించింది. అతను నమ్మలేనట్టుగా ఆ వ్యక్తి వైపు చూశాడు, "మేరీ మేడమ్? నువ్వు... నువ్వెవరు?"
"నా పేరు కల్లు. ఈ హైవే మీద స్థానిక సరుకు స్మగ్లింగ్ చేస్తాను, చిన్న చిన్న దొంగతనాలు కూడా చేస్తాను. లెక్కల్లో నేను క్రిమినల్‌నే. కానీ మేరీ మేడమ్ నాకు దేవుడితో సమానం," కల్లు స్కార్పియో వెనుక డిక్కీ తెరిచాడు. "ఓ ఐదేళ్ళ క్రితం మా అమ్మకు ఈ అడవి రోడ్డులోనే గుండెపోటు వచ్చింది. సెక్యూరిటీ అధికారి కేసు అని ఏ డాక్టరూ ముట్టుకోవడానికి ఇష్టపడలేదు. ఆ మేరీ మేడమే తన బంగ్లాకు తీసుకెళ్ళి మందులిచ్చి మా అమ్మ ప్రాణాలు కాపాడింది. ఆ రుణం నా నెత్తిన ఉంది. ఈ రోజు ఉదయం మేడమ్ ఫోన్ రాగానే నేను బండి తీసుకుని బయలుదేరాను. రండి, పేషెంట్‌ను ఎక్కించండి."
విక్రమ్, సుమిత్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. జస్టిస్ రావు గారు ఆయాసపడుతూ స్ట్రెచర్ ఒక పక్క పట్టుకున్నారు. ముగ్గురూ కలిసి జ్వరంతో కాలిపోతూ, స్పర్శ లేకుండా ఉన్న అర్జున్‌ను చేతులతో ఎత్తుకుని స్కార్పియో వెనుక సీట్లో పడుకోబెట్టారు. కల్లు ఆ వెదురు స్ట్రెచర్‌ను ఒక్క తన్ను తన్ని అడవిలోని లోతైన లోయలోకి విసిరేశాడు, ఎలాంటి ఆనవాలు లేకుండా.
కారు తలుపులు మూసుకోగానే ఏసీ యొక్క గడ్డకట్టించే చల్లటి గాలి వారి చెమటతో, బురదతో నిండిన శరీరాలకు హాయినిచ్చింది. జస్టిస్ రావు గారు వెనుక సీట్లో అర్జున్ తలను తన ఒడిలో పెట్టుకుని కూర్చున్నారు. సుమిత్ ఆయన పక్కన కూర్చున్నాడు. విక్రమ్ వెళ్లి కల్లు పక్క సీట్లో కూర్చున్నాడు.
ఇంజిన్ భయంకరమైన గర్జనతో స్టార్ట్ అయింది. స్కార్పియో ఒక యూ-టర్న్ తీసుకుని, దుమ్ము రేపుతూ హైవే మీదుగా పక్కనే ఉన్న చిన్న పట్టణం వైపు దూసుకుపోయింది.
"కల్లు," విక్రమ్ డాష్‌బోర్డ్ వైపు చూస్తూ గంభీరమైన స్వరంతో అన్నాడు, "మనం ఎలాగైనా ఢిల్లీ చేరుకోవాలి. కానీ రాథోడ్ లేదా ఇతర సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు హైవే మీద నాకా చెకింగ్ ఏర్పాటు చేసి ఉంటారు. ఈ పరిస్థితుల్లో ఢిల్లీ వెళ్ళడానికి అత్యంత సురక్షితమైన మార్గం ఏది? నీకు ఇక్కడి దొంగ దారులన్నీ తెలిసి ఉంటాయిగా."
కల్లు స్టీరింగ్ తిప్పుతూ అద్దంలోంచి ఒకసారి వెనుక సీట్లో పడుకున్న అర్జున్ వైపు చూశాడు. "బాబు గారూ, ఎయిర్‌పోర్ట్ లేదా ఏసీ ట్రైన్ల ఆలోచన మర్చిపోండి. ప్రతీచోట సీసీటీవీలు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కుక్కలు తిరుగుతున్నాయి. మీరు విఐపిలలా వెళ్తే కుదరదు, రోడ్డు మీద బిచ్చగాళ్ళలా వెళ్ళాలి. నేను మిమ్మల్ని హైవే మీద నుంచి తీసుకువెళ్ళను, లోపల గ్రామాల మట్టి రోడ్ల నుండి తీసుకుపోతాను. ముందు కర్నూలు బోర్డర్ దగ్గర ఒక చిన్న, దుమ్ము పట్టిన జంక్షన్ స్టేషన్ ఉంది. అక్కడ సెక్యూరిటీ అధికారి చెకింగ్ చాలా నిర్లక్ష్యంగా ఉంటుంది. రాత్రి ఎనిమిది గంటలకు అక్కడి నుండి ఢిల్లీకి ఒక ప్యాసింజర్ ట్రైన్ బయలుదేరుతుంది. జనరల్ కంపార్ట్‌మెంట్. సామాన్లు, కూలీలు, బిచ్చగాళ్ళతో కిక్కిరిసి ఉంటుంది. ఆ గుంపులో మీ పేషెంట్‌ను ఎలాగోలా పడేస్తే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కాదు కదా, దేవుడి తాత కూడా మిమ్మల్ని కనిపెట్టలేడు."
విక్రమ్ తలూపాడు. "సరే. ఆ స్టేషన్‌కే వెళ్ళు."
కారు దూసుకుపోతోంది. మధ్యాహ్నం మండిన ఎండ నెమ్మదిగా మసకబారుతోంది. ఆకాశం లేత నారింజ రంగులోకి మారింది. సుదీర్ఘ ప్రయాణపు అలసటతో జస్టిస్ రావు గారు, సుమిత్ ఇద్దరూ వెనుక సీట్లో కళ్ళు మూసుకుని కొద్దిగా సేద తీర్చుకుంటున్నారు.
కానీ అర్జున్ కళ్ళలో నిద్ర లేదు. అతని శరీరం వెనుక సీట్లో పడి ఉన్నప్పటికీ, కళ్ళు తెరిచే ఉన్నాయి. జ్వరం మత్తులో అతని కళ్ళు మసకబారి, ఎర్రగా ఉన్నాయి. కిటికీ నల్లటి అద్దం అవతలి నుండి హైవేకి ఇరువైపులా ఉన్న చెట్లు, చిన్న చిన్న ధాబాలు, మైలురాళ్ళు వేగంగా వెనక్కి వెళ్ళిపోతున్నాయి. సాయంత్రపు వెలుగు ఆరిపోయి, నెమ్మదిగా చీకటి కమ్ముకోవడం మొదలైంది.
అర్జున్ ఏకధాటిగా వెళ్ళిపోతున్న ఆ వెలుగునీడల ఆట వైపు చూస్తున్నాడు. కానీ అతని కళ్ళలో ఎలాంటి భావం లేదు. భయం లేదు, కోపం లేదు, నిరాశ లేదు. అతను పూర్తిగా స్పర్శరహితంగా ఉన్నాడు.
తనకు తాను ఈ కారులో లేనట్లే అనిపిస్తోంది. అతని శరీరం ఇక్కడ పడి ఉంది, కానీ అతని మనసు చాలా దూరంలో, ఒక అనంతమైన శూన్యంలో కలిసిపోయింది. విక్రమ్ అతన్ని బ్రతికించి ఢిల్లీ తీసుకువెళ్ళడానికి ప్లాన్ చేస్తున్నాడు, కల్లు తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టి కారు నడుపుతున్నాడు, కానీ అర్జున్‌కు వీటి గురించి ఏమాత్రం పట్టింపు లేదు. అతనిలో బతకాలనే ఆదిమ వాంఛ పూర్తిగా చచ్చిపోయింది. అతను తన మనసు లోతుల్లోకి తొంగి చూసుకున్నాడు, అక్కడ మాయ మీద ఎలాంటి ద్వేషం మిగిలి లేదు. శేఖర్ మీద కోపం లేదు. తన తల్లిదండ్రుల కోసం గత కొన్ని రోజులుగా అతను అనుభవించిన తీవ్రమైన బాధ కూడా మొద్దుబారిపోయింది.
అర్జున్ గ్రహించాడు, ఇది కేవలం శారీరక మరణం కాదు, ఇది అతని మానసిక మరణం. ఒక మనిషి ఆశించడం మానేసినప్పుడే పూర్తిగా చనిపోతాడు.
"ఢిల్లీ వెళ్లి ఏం లాభం?" అర్జున్ అంతరాత్మ గుసగుసలాడింది. "శేఖర్‌ను, మాయను ఓడించి నేనేం సాధిస్తాను? నన్ను ఒకసారి దొంగ, మృగం అని అంగీకరించిన సమాజం, నాకు మళ్ళీ ఎప్పుడైనా గౌరవాన్ని తిరిగి ఇస్తుందా? మా నాన్న ఇంకెప్పుడూ తన ఊరిలో తలెత్తుకుని తిరగగలడా? అలాంటప్పుడు ఈ పోరాటానికి అర్థం ఏంటి?"
కిటికీ అద్దం మీద ప్రతిఫలిస్తున్న తన ముఖం వైపు అర్జున్ చూసుకున్నాడు. చెంపల నిండా మొరటు గడ్డం, పగిలిన పెదవులు, రెండు ప్రాణం లేని కళ్ళు. ఈ ముఖం ఒకప్పుడు అద్దం ముందు నిలబడి తన ప్రభుత్వ ఉద్యోగం ఐడీ కార్డును మెడలో వేసుకుని గర్వపడిన అర్జున్‌దేనా? కాదు. ఆ నిజాయితీపరుడు, కష్టపడి పనిచేసే ఆదర్శవాది ఎప్పుడో ఆ అడవిలోని బురదలో సమాధి అయిపోయాడు. ఈ సీట్లో పడుకుని ఉన్నది ఒక సజీవ శవం.
ఈ క్షణంలో కారు ప్రమాదానికి గురై లోయలో పడిపోయి, తను చనిపోతే, బహుశా కాస్త శాంతి దొరుకుతుందేమో అనిపించింది అతనికి. బ్రతికి ఉండి ఈ అపనిందల భారం మోయడం కన్నా, మాయ దొంగ కన్నీళ్ల ముందు ఓడిపోవడాన్ని అతను అంగీకరించాడు.
దాదాపు మూడు గంటల పాటు ఏకధాటిగా డ్రైవ్ చేశాక, బయటి ప్రపంచం పూర్తిగా నల్లటి దుప్పటి కప్పుకుంది. కల్లు కారును ప్రధాన హైవే నుండి దించి, ఒక మట్టి, గుంతలతో నిండిన రోడ్డు వైపు తిప్పాడు.
బయటి మధ్యాహ్నపు మండుటెండ కిటికీ అద్దాలను చీల్చుకుని లోపలికి వస్తున్నా, వెనుక సీట్లో పడుకున్న అర్జున్ లోపల ఇప్పుడు కేవలం శ్మశానపు చీకటి మాత్రమే ఉంది. సమాజపు అబద్ధపు నిందలు, తీవ్ర అవమానాలతో ఒక మగాడు ఈ రోజు తనలోనే మానసికంగా ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడని విక్రమ్‌కు అర్థమవుతోందా? మరి ఆ తెలియని కర్నూలు జంక్షన్‌లో అక్కడ నిజంగానే వాళ్ళ కోసం విముక్తి మార్గం ఉందా, లేక మరింత భయంకరమైన మృత్యు ఉచ్చు ఎదురుచూస్తోందా?

[SivaSai]

44

ఎయిర్ కండిషనర్ నుండి వస్తున్న గడ్డకట్టించే చలిగాలి నల్లటి స్కార్పియో లోపల ఉన్న ఉక్కపోతను మరింత భారంగా మార్చేసింది. బయట చీకటి పడింది. ప్రధాన రహదారి మీది వీధి దీపాలు కారు అద్దాల్లోంచి పదేపదే లోపలికి చొచ్చుకొచ్చి, మరుక్షణమే మాయమవుతున్నాయి.
కారు వెనుక సీటులో జస్టిస్ రావు గారి ఒడిలో తల పెట్టుకుని అర్జున్ స్పర్శ లేకుండా పడి ఉన్నాడు. అతని కళ్ళు సగం తెరిచే ఉన్నాయి, కానీ చూపు నిశ్చలంగా ఉంది. జ్వరపు మత్తులో, అతను బయట కదిలిపోతున్న దీపాల వైపు చూస్తున్నాడు, ఈ ప్రపంచంతో తనకిక ఎలాంటి సంబంధం లేనట్టుగా.
ముందు సీటులో కూర్చున్న విక్రమ్ ఒకసారి స్టీరింగ్ వైపు చూశాడు. కారు నడుపుతున్నాడు కల్లు. ఎండకు కమిలిన గరుకైన ముఖం, చెదిరిన గడ్డం, ఎడమ కన్ను పక్కన ఒక లోతైన కోత గాటు.
"కల్లు," విక్రమ్ ఆ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ ప్రశాంతంగా అన్నాడు, "మేమెవరమో, మా పరిచయం ఏంటో నీకు తెలియదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ తనిఖీని దాటుకుని ఇంత పెద్ద ప్రమాదం ఎందుకు తీసుకుంటున్నావు? కేవలం మేరీ అమ్మగారు చెప్పిన ఒక్క మాట కోసం?"
కల్లు స్టీరింగ్‌పై తన రెండు చేతుల పట్టును కొంచెం బిగించాడు. అతను అద్దంలోంచి ఒకసారి వెనుక సీటులో పడుకున్న అర్జున్‌ వైపు చూసి, తర్వాత తన కర్కశమైన, పగిలిన స్వరంతో ఒక చేదు నవ్వు నవ్వాడు.
"అయ్యా, నేను రోడ్డు మీద బతికేవాడిని. దొంగలు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, అమాయకుల వాసన నాకు పది మైళ్ళ దూరం నుంచే తెలిసిపోతుంది," కల్లు గుట్కా ఉమ్మిని కిటికీలోంచి బయటకు ఉసి చెప్పాడు. "మీ కళ్ళలో నేరస్తుడి ఛాయలు లేవు. మీరు ఇరుక్కున్నారని నాకు తెలుసు. ఏదో పెద్ద శక్తితో పెట్టుకుని రోడ్డున పడ్డారు."
విక్రమ్ ఒక నిట్టూర్పు విడిచాడు. "శక్తి కాదు కల్లు, ఒక దురాశపరురాలైన అమ్మాయి స్వార్థానికి బలిపశువులం. ఆ వెనుక సీటులో పడుకున్న అబ్బాయి ఏ నేరస్థుడూ కాదు. అతను ఒక నిజాయితీపరుడైన, అత్యుత్తమమైన అధికారి. కానీ అతని భార్య, మాయ, డబ్బు మీద ఆశతో, ఒక కోటీశ్వరుడి చేయి పట్టుకుని ఇతన్ని గృహ హింస తప్పుడు కేసులో ఇరికించింది. ఆ అబ్బాయి ఉద్యోగం పోయింది, ఇల్లు పోయింది... ఈ రోజు అతని వృద్ధ తల్లిదండ్రులు రోడ్డున పడ్డారు. ఈ సమాజం ఒక అమాయకుడిని సజీవ సమాధి చేసింది."
ఆ మాట విన్న తర్వాత కల్లు ముఖంలోని రేఖలు ఒక్కసారిగా రాయిలా కఠినంగా మారిపోయాయి. అతని కళ్లలో ఒక భయంకరమైన, అణచిపెట్టిన ఆక్రోశం కనిపించింది. ప్రధాన రహదారి మీది ఒక నియాన్ దీపం వెలుగు అతని ముఖంపై పడగానే, కోపంతో కల్లు దవడ కండరాలు బిగుసుకుపోవడం విక్రమ్ గమనించాడు.
"అయ్యా..." కల్లు గొంతు ఈసారి చాలా విచిత్రంగా వినిపించింది. లోపల ఏదో ఒక లోతైన గాయం నుండి రక్తం స్రవిస్తున్నట్టు. "మీరు నన్ను ఒక పాత నేరస్థుడిని, ఒక నేరస్తుడిని అనుకోవచ్చు. కానీ నేను పుట్టుకతో ఇలా లేను. నాకూ ఒక చిన్న, అందమైన సంసారం ఉండేది."
విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా కల్లు వైపు చూశాడు. వెనుక సీటులో పడుకున్న అర్జున్ నిశ్చలమైన కనురెప్పలు ఒక్కసారిగా కంపించాయి.
"నాకు ఒక అన్న ఉండేవాడు, డెబ్బై ఏళ్ళ ముసలి తల్లి ఉండేది," కల్లు రోడ్డు మీదే చూపు నిలిపి చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "నాన్న చనిపోయాక మేమిద్దరం అన్నదమ్ములం వడ్రంగి పని చేసి మూడు గదుల పక్కా ఇల్లు కట్టుకున్నాం. తర్వాత అన్న పెళ్ళి జరిగింది. వదిన ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టింది. ఇంట్లోకి లక్ష్మీదేవి వచ్చిందని అనుకున్నాం. కానీ ఆరు నెలల్లోనే ఆ లక్ష్మీదేవి అసలు రూపం బయటపడింది. ఆ ఇల్లు మొత్తం తన, మా అన్న పేరు మీద రాయాలని పట్టుబట్టింది. నేను, మా అమ్మ ఒప్పుకోలేదు..."
కల్లు మాట ఆపాల్సి వచ్చింది. అతని గొంతులో ఏదో ముద్దలా అడ్డంపడింది. స్టీరింగ్ పట్టుకున్న అతని చేతులు వణికిపోతున్నాయి.
"ఒప్పుకోలేదని నా వదిన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్‌కి వెళ్లి మా మీద సెక్షన్ 498-ఎ—పెళ్ళాన్ని కొట్టడం, వరకట్నం తప్పుడు కేసు పెట్టింది," కల్లు గొంతు ఈసారి పగిలి, ఒక అణచుకున్న గర్జనలా బయటకు వచ్చింది. "అయ్యా, జేబులో డబ్బులున్న వాళ్ళకి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అమ్ముడుపోతారు. నా కళ్ళ ముందే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నా డెబ్బై ఏళ్ళ ముసలి తల్లిని జుట్టు పట్టుకుని లాక్కెళ్లి లాకప్‌లో వేశారు. మా అమ్మని వాళ్ళు బూటు కాలితో తన్నారు. మా అన్న నా వదిన కొంగు చాటున దాక్కుని ఇదంతా చూశాడు, ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. జైలు నుండి బయటకు వచ్చాక, కోర్టు ఆదేశంతో మేం రక్తం నీరుగా చేసి కట్టుకున్న మా సొంత ఇంటి నుండే మమ్మల్ని మెడపట్టి గెంటేశారు."
కారు మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. సుమిత్, జస్టిస్ రావు గారు నిశ్చేష్టులై వింటున్నారు.
"మా అమ్మ ఆ అవమానంతో, బాధతోనే గుండెపోటుతో కుప్పకూలింది," కల్లు కళ్ళు నీళ్లతో మెరిశాయి, కానీ వాటిని అతను ప్రాణపణంగా దాచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. "ఆ రాత్రి అమ్మని తీసుకుని రోడ్ల మీద తిరిగాను, 'పెళ్ళాన్ని కొట్టే' నేరస్థులమని ఎవరూ మాకు చోటివ్వలేదు. ఆ రోజు మేరీ అమ్మగారు గనక కాపాడకపోతే, మా అమ్మ అక్కడే చనిపోయేది. అప్పుడే నాకు అర్థమైంది, మంచితనంగా ఉంటే ఈ సమాజం చర్మం ఒలిచేస్తుంది."
కల్లు వెనుక అద్దంలో మళ్ళీ అర్జున్ వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన సానుభూతి.
అర్జున్ మసకబారిన కళ్ళ ముందు కల్లు డెబ్బై ఏళ్ళ తల్లిని జుట్టు పట్టుకుని లాక్కెళ్తున్న దృశ్యం కదలాడింది. అతనికి గుర్తొచ్చింది, సరిగ్గా ఇలాగే కదా ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు తన అనారోగ్యంతో ఉన్న నాన్నను రోడ్డు మీదకు తోసేసింది. సరిగ్గా ఇలాగే కదా మాయ తన సర్వస్వాన్ని లాక్కుంది.
అర్జున్ గుండెల్లో ఆరిపోయిన ఆ నిప్పు ఒక్కసారిగా మళ్ళీ భగ్గుమంది. అతని మానసిక మరణం ఆగిపోయింది. అతను గ్రహించాడు, ఈ పోరాటం కేవలం మాయ మీద అర్జున్ వ్యక్తిగత ప్రతీకారం కాదు. ఈ పోరాటం ఒక వ్యవస్థ మొత్తానికి వ్యతిరేకం. ఏ వ్యవస్థ అయితే ఒక సాధారణ వడ్రంగిని కల్లు డాన్‌గా మారుస్తుందో, ఏ వ్యవస్థ అయితే అమాయక తల్లిదండ్రులను రోడ్డు మీద బిచ్చగాళ్ళుగా మారుస్తుందో, ఆ పైశాచిక వ్యవస్థ మీద యుద్ధం. ఈ యుద్ధం నుండి వెన్నుచూపి పారిపోతే, ఈ బురదలో ముఖం దాచుకుని చచ్చిపోతే, వేలమంది కల్లులు, అర్జున్‌లు ఇలాగే నులిగి నులిగి చచ్చిపోతారు.
అర్జున్ స్పర్శలేని కుడి చేతి వేళ్ళు నెమ్మదిగా పిడికిలిగా బిగుసుకున్నాయి. అతని కళ్ళలోని ఆ చచ్చిన చూపు పోయి, దాని స్థానంలో ఒక పదునైన, మంచులా చల్లని పట్టుదల కనిపించింది.
కల్లు కారును ప్రధాన రహదారి నుండి దించి, ఒక గుంతలతో నిండిన మట్టి రోడ్డులోకి పోనిచ్చాడు. రోడ్డుకు ఇరువైపులా మురికివాడ, టీ దుకాణాలు, చౌకబారు మద్యం దుకాణాల వెలుగులు.
"స్టేషన్ వచ్చేసింది అయ్యా," కల్లు ఒక చీకటి సందులో కారుకు బ్రేక్ వేసి ఆపాడు. "ముందే ప్లాట్‌ఫారమ్ సంఖ్య నాలుగు వెనుక గేటు. ఇటువైపు ఏ లోహ శోధక పరికరం గానీ, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గానీ ఉండరు."
విక్రమ్ వెనుక తలుపు తెరిచి అర్జున్‌ను పట్టుకుని లేపడానికి చేయి చాచాడు. "అర్జున్... లే. మనం రైలు అందుకోవాలి."
విక్రమ్, అర్జున్ మునుపటిలాగే స్పర్శ లేకుండా ఒరిగిపోతాడని అనుకున్నాడు. కానీ అతన్ని ఆశ్చర్యపరుస్తూ, అర్జున్ విక్రమ్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. జ్వరంతో శరీరం కాలిపోతోంది, ఒళ్ళు వణుకుతోంది, అయినా అర్జున్ తన కాళ్ళ మీద తనే నిలబడి కారు దిగాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు పారిపోతున్న అలసట లేదు, వేటగాడి కళ్ళున్నాయి.
కల్లు అర్జున్ వైపు చూసి ఒక సెల్యూట్ చేశాడు. "యుద్ధంలో గెలిచి రండి అయ్యా. వాళ్ళని వదలకండి."
అర్జున్ తల ఊపాడు. తర్వాత విక్రమ్, సుమిత్‌ల భుజాలపై ఆసరాగా తీసుకుని చీకటి సందులోంచి స్టేషన్ గేటు వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. దూరంగా లోకల్ రైలు కూత వినిపిస్తోంది. రాత్రి ఎనిమిది గంటల ఢిల్లీ ప్యాసింజర్ ప్లాట్‌ఫారమ్‌లోకి వస్తోంది.
కానీ ప్లాట్‌ఫారమ్ వెనుక ఉన్న ఆ చీకటి గేటు దగ్గరకు చేరగానే అర్జున్ వాళ్ళ కాళ్ళు ఆగిపోయాయి.
స్టేషన్ పాత, పగిలిన ఇటుకల గోడ చాటున మూడు సెక్యూరిటీ అధికారి జీపులు నిలబడి ఉన్నాయి. హెడ్‌లైట్లు ఆపి ఉన్నాయి, కానీ జీపుల పైన ఎర్ర-నీలి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ దీపాలు నిశ్శబ్ద స్థితిలో తిరుగుతున్నాయి. ఇక గేటు ముందే, తుపాకులు చేతబట్టుకుని నలుగురు కానిస్టేబుళ్ళు నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్లతో పాటు ఒక జర్మన్ షెపర్డ్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కుక్క, అది నేల వాసన చూస్తూ ముందుకు కదులుతోంది.
రాథోడ్ చెన్నై మార్గాన్ని వదిలేసి అసలు నిజాన్ని పసిగట్టాడా? లేక కల్లు చెప్పిన ఈ 'సురక్షిత మార్గం' గురించి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ముందే తెలిసిందా?
రైలు బయలుదేరడానికి ఇంకా మూడు నిమిషాలే ఉంది. ముందు యమదూతల్లా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిలబడి ఉన్నారు. జేబులో టికెట్ లేదు, ఒంటి నిండా బురద, జ్వరంతో, ఈ మృత్యు ఉచ్చు నుండి అర్జున్ వాళ్ళు రైలు వరకు చేరగలరా, లేక ఢిల్లీ యుద్ధం మొదలవకముందే కర్నూలులోని ఈ మురికి స్టేషన్‌లోనే వారి చివరి రక్తపు బొట్టు నేలరాలుతుందా?

[SivaSai]

45

ఢిల్లీ నడిబొడ్డున ఉన్న ఒక ఐదు నక్షత్రాల హోటల్‌లోని విలాసవంతమైన అధ్యక్షుల గది. నేల నుండి పైకప్పు వరకు ఉన్న పెద్ద గాజు కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తే, చాలా దూరంగా లోక్‌సభ భవనం శిఖరం మసకగా కనిపిస్తుంది. గదిలోని ఉష్ణోగ్రత ఖచ్చితంగా నియంత్రించబడి, గాలిలో ఖరీదైన అరబిక్ పరిమళం యొక్క సున్నితమైన సువాసన వ్యాపించి ఉంది. కానీ ఈ అత్యంత రాజసం, విలాసాల మధ్య కూడా గదిలోని వాతావరణం ఎందుకో ఊపిరాడనంతగా ఉంది.
కేవలం కొన్ని గంటల్లోనే, ఈ విలాసవంతమైన పడకగది, కూర్చునే గది పూర్తిగా ఒక రాజకీయ 'వ్యూహగది'‌గా మారిపోయింది.
విశాలమైన మహోగని చెక్క భోజన బల్ల మీద నాలుగు-ఐదు ఉన్నత స్థాయి ల్యాప్‌టాప్‌లు, ఐప్యాడ్‌లు, లెక్కలేనన్ని దస్త్రాలు చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి. గదిలోని ఒక గోడకు సులభంగా తీసుకెళ్లగలిగే ప్రొజెక్టర్ తెర తగిలించి ఉంది. దానిపై విదేశీ ప్రభుత్వేతర సంస్థలు, మానవ హక్కుల వేదికలు, దాతల నుండి వచ్చే నిధుల పట్టికలు నిరంతరం మారుతున్నాయి.
బల్ల మధ్యలో, ల్యాప్‌టాప్ తెరపై కళ్ళు అంటించేసింది రావుిల. ఆమె వేళ్లు కీబోర్డుపై తుఫాను వేగంతో కదులుతున్నాయి. కళ్ళకు సన్నని చట్రం కళ్ళజోడు, ముఖంలో తీవ్రమైన వృత్తిపరమైన కఠినత్వం ఉట్టిపడుతున్నాయి. రావుిల కేవలం ఒక ప్రభుత్వేతర సంస్థను నడపడం లేదు, ఆమె నిజానికి ఒక భారీ కార్పొరేట్-రాజకీయ పర్యావరణ వ్యవస్థకు మెదడు లాంటిది.
గదిలోని ఒక మూల, ఒకరు కూర్చునే సోఫాలో ముడుచుకుని కూర్చుని ఉంది మాయ. ఆమె తెల్ల రంగులో ఉన్న ఒక సాధారణమైన కానీ డిజైనర్ కుర్తీ ధరించి ఉంది, కళ్ళలో అలసటతో కూడిన అలంకరణ ఉంది. ఈ గదిలో కూర్చున్న మాయకు తాను ఒక స్వతంత్రురాలైన మనిషిని కానని, ఈ భారీ కార్పొరేట్ యంత్రాంగంలో ఒక చిన్న, ఉపయోగపడే భాగం మాత్రమేనని అనిపిస్తోంది.
గదికి మరొక వైపు, కిటికీ దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు శేఖర్ చౌదరి. అతని చేతిలో ఖరీదైన సింగిల్ మాల్ట్ విస్కీ గ్లాసు ఉంది. అతను చాలా సంతృప్తిగా కిటికీలోంచి ఢిల్లీ అధికార కేంద్రం వైపు చూస్తున్నాడు.
"మాయ, ఇటు చూడు," రావుిల ల్యాప్‌టాప్ నుండి తల పైకెత్తి పిలిచింది. ఆమె స్వరంలో ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదు, కేవలం ఆదేశం మాత్రమే ఉంది.
మాయ నెమ్మదిగా బల్ల దగ్గరకు నడిచింది. రావుిల ప్రొజెక్టర్ తెరను ఆన్ చేసింది.
"రేపు పార్లమెంటు శీతాకాల సమావేశాలు మొదలవుతున్నాయి. రేపటి రోజే మన లక్ష్యం," రావుిల లేజర్ పాయింటర్‌తో తెరపై ఎర్రటి కాంతిని వేసింది. "నువ్వు ఇప్పుడు కేవలం అర్జున్ వర్మ విడాకులు తీసుకున్న భార్యవి కాదు మాయ. నువ్వు ఇప్పుడు ఒక జాతీయ చిహ్నం. నువ్వు 'స్త్రీవాదం' మరియు 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026'కి బ్రాండ్ అంబాసిడర్‌వి."
మాయ తెర వైపు చూసింది. అక్కడ ఆమె పెద్ద చిత్రం ఉంది, అందులో ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది, ఆమె కళ్ళ కింద ఆ నకిలీ కమలిన గాయం గుర్తు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. చిత్రం కింద పెద్ద పెద్ద అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది— "అర్జున్ వర్మల నుండి మాయలను ఎవరు కాపాడతారు? కుటుంబ రక్షణ బిల్లుకు మద్దతు ఇవ్వండి."
"కానీ, రావుిళ అక్కా," మాయ కొంచెం వణుకుతున్న స్వరంతో అంది, "కేవలం నా ఒక్క ముఖాముఖి చూసి పార్లమెంటులోని ఎంపీలందరూ ఇంత పెద్ద బిల్లును ఆమోదిస్తారా? ఒకవేళ పురుష హక్కుల కార్యకర్తలు లేదా ప్రతిపక్ష నాయకులు దీనిని వ్యతిరేకిస్తే?"
శేఖర్ కిటికీ దగ్గర నుండి ఒక అపహాస్యపు నవ్వు నవ్వి వెనక్కి తిరిగాడు. "వ్యతిరేకమా? ఈ దేశంలో మహిళలపై హింసకు సంబంధించిన బిల్లు వస్తే దానిని వ్యతిరేకించే ధైర్యం ఏ నాయకుడి తండ్రికి కూడా లేదు. ఎందుకంటే వ్యతిరేకించిన మరుసటి రోజే వాడికి 'స్త్రీ-ద్వేషి' అనే ముద్ర వేసి వాడి రాజకీయ జీవితాన్ని నాశనం చేసేస్తారు."
శేఖర్ విస్కీ గ్లాసులోంచి ఒక గుక్క తాగి రావుిల వైపు సైగ చేశాడు. "దానికి మన డిజిటల్ ప్రణాళిక చూపించు రావుిళ. తను దేనిలో భాగం కాబోతుందో దానికి అర్థం చేయించు."
రావుిల కీబోర్డుపై కొన్ని బటన్లు నొక్కింది. ప్రొజెక్టర్ తెర మారింది. అక్కడ ఇప్పుడు కేవలం మాయ చిత్రం లేదు. తెర మొత్తం లెక్కలేనన్ని చిన్న చిన్న వీడియో ఫ్రేమ్‌లతో నిండిపోయింది. ఇన్‌స్టాగ్రామ్ రీల్స్, యూట్యూబ్ షార్ట్స్, ఎక్స్ (ట్విట్టర్) థ్రెడ్‌లు.
"చూడు మాయ, రాజకీయం పార్లమెంటులో కాదు, ప్రజల మొబైల్ తెరల్లో జరుగుతుంది," రావుిల చల్లని స్వరంతో వివరించడం మొదలుపెట్టింది. "ఒక కథనాన్ని ప్రజల మెదళ్లలోకి అలా చొప్పించాలి, వాళ్ళు నిజానిజాలు విచారించే శక్తిని కోల్పోవాలి. మేము గత పదిహేను రోజులుగా దేశంలోని మొదటి మూడు ప్రజా సంబంధాల (PR) ఏజెన్సీలను, డిజిటల్ మార్కెటింగ్ సంస్థలను నియమించుకున్నాం."
రావుిల ఒక వీడియో ప్లే చేసింది. ఆ వీడియోలో, సోషల్ మీడియాలో మిలియన్ల కొద్దీ అనుచరులు ఉన్న ఒక ప్రసిద్ధ జీవనశైలి ఇన్‌ఫ్లుయెన్సర్ అలంకరణ లేకుండా, చెదిరిన జుట్టుతో కెమెరా ముందు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. పెళ్లి అయినప్పటి నుండి తన భర్త తనను ఎలా బంధించి, ప్రతి రాత్రి కొట్టేవాడో చెబుతోంది.
"ఇది... ఇది అబద్ధం చెబుతోంది!" మాయ ఆశ్చర్యంగా అంది. "నాకు ఈమె తెలుసు, ఈమె భర్త గత రెండేళ్లుగా విదేశాల్లో నియామకంలో ఉన్నాడు. ఆమె అతని డబ్బుతో యూరప్ పర్యటనలు చేస్తూ ఉంటుంది!"
"ఖచ్చితంగా అబద్ధమే చెబుతోంది!" రావుిల పెద్దగా నవ్వింది. "ఆమె ఈ ఒక్క నిమిషం నకిలీ ఏడుపు వీడియో కోసం మేము ఆమెకు ఇరవై ఐదు లక్షల రూపాయలు చెల్లించాము. కథనం మా బృందం రాసింది."
రావుిల ఒకదాని తర్వాత ఒకటి వీడియోలు ప్లే చేయసాగింది. ఎక్కడో ఒక మోడల్, ఎక్కడో ఒక అలంకరణ నిపుణురాలు, ఎక్కడో ఒక పరిచయమున్న ముఖం—అందరూ కెమెరా ముందుకు వచ్చి తమ భర్తల మీద, బాయ్‌ఫ్రెండ్‌ల మీద వర్ణించలేని శారీరక, మానసిక హింసకు గురైనట్లు కల్పిత కథలు చెబుతున్నారు. వాళ్ళందరి ఏడుపు శైలి ఒకేలా ఉంది, వాళ్ళందరి కథల సరళి ఒకేలా ఉంది.
"మేము ఒక జాతీయ హిస్టీరియాను సృష్టిస్తున్నాం మాయ," రావుిల కళ్ళు చిన్నవి చేసి చెప్పింది. "గత వారంలో సోషల్ మీడియాలో ఇలాంటి వేలాది వీడియోలను మేము చేర్చాము. సామాన్య ప్రజలు అమాయకులు, వాళ్ళు ఇన్‌ఫ్లుయెన్సర్ల ఏడుపు చూసి నిజమని నమ్ముతున్నారు. వ్యాఖ్యల విభాగాలు చూడు—అందరూ మగవాళ్ళను తిడుతున్నారు, మగవాళ్ళకు ఉరిశిక్ష వేయాలని కోరుతున్నారు. మేము హ్యాష్‌ట్యాగ్‌లను ట్రెండ్ చేస్తున్నాం— #BelieveAllWomen, #ArrestToxicHusbands, #PassTheBill2026."
మాయ వెన్నులోంచి ఒక మంచు ప్రవాహం పారినట్టయింది. ఆమె తెరపై ఉన్న ఆ వీడియోల వైపు చూడలేకపోయింది. ఆమె కళ్ళ ముందు అర్జున్ ముఖం మెదిలింది—తన్ను రాణిలాగా చూసుకున్న ఆ మనిషిని, ఇదే సరళిలో తానెలా రోడ్డున పడేసిందో గుర్తుకొచ్చింది!
"ఆట అర్థమవుతోందా?" శేఖర్ బల్ల మీద రెండు చేతులు ఆనించి మాయ వైపు వంగాడు. "రేపు ఉదయం నేను బిల్లును ప్రవేశపెట్టేలోపు, దేశంలోని కోట్లాది మంది ప్రజల మెదడును కడగడం పూర్తవుతుంది. సామాన్య ప్రజలు భారతదేశంలోని ప్రతి ఇంట్లో మగవాళ్ళు జంతువులు, ఆడవాళ్ళు బాధితులు అని నమ్ముతారు. ప్రజల ఈ గుడ్డి భావోద్వేగం మీద ఆధారపడి ఏ రాజకీయ పార్టీ కూడా ఈ బిల్లుకు వ్యతిరేకంగా ఓటు వేసే ధైర్యం చేయదు. బిల్లు ఎలాంటి అడ్డంకి లేకుండా ఆమోదం పొందుతుంది."
మాయ గుటక వేసింది. ఆమె గొంతు ఎండిపోయింది. "కానీ... కానీ ఈ బిల్లు ఆమోదం పొందితే దేశంలోని ఏ అమ్మాయి అయినా ఎలాంటి సాక్ష్యం లేకుండా తన భర్తను జైల్లో పెట్టగలదు. వేలాది మంది అమాయక అబ్బాయిలు..."
"సరిగ్గా చెప్పావు. వేలాది మంది అమాయక అబ్బాయిలు విచారణ లేకుండా జైల్లో మగ్గిపోతారు," శేఖర్ మాయ మాటను మధ్యలోనే తుంచి అత్యంత క్రూరంగా అన్నాడు. "అదే మన అసలైన వ్యాపార నమూనా! బిల్లు ఆమోదం పొందిన తర్వాత మగవాళ్ళ మీద వేలాది నకిలీ కేసులు నమోదైనప్పుడు, ఆ మహిళలకు న్యాయ సహాయం ఇచ్చే పేరుతో మన ప్రభుత్వేతర సంస్థ విదేశీ దాతల నుండి మిలియన్ల డాలర్ల నిధులు తెస్తుంది. ఈ మగవాళ్ళ కన్నీళ్లు, వాళ్ళ తల్లిదండ్రుల కన్నీళ్లు, వాళ్ళ నాశనమైన జీవితాలు—ఇవన్నీ మన విదేశీ నిధులకు ముడిసరుకు."
మాయ వెనక్కి జరిగి సోఫాలో కూలబడింది. తను కేవలం తన స్వార్థం కోసం ఒక అబద్ధపు కేసు బనాయించానని ఇంతకాలం అనుకుంది. కానీ ఈ రోజు, ఈ వ్యూహగదిలో కూర్చుని, ఈ భయంకరమైన కుట్ర యొక్క అసలు స్వరూపాన్ని చూసింది. రావుిల, శేఖర్ ఒక సమాజాన్ని మొత్తం మెదడును కలుషితం చేస్తున్నారు. వాళ్ళు ఇన్‌స్టాగ్రామ్ రీల్స్, నకిలీ ఇన్‌ఫ్లుయెన్సర్లను ఉపయోగించి మగవాళ్ళపై ఒక ప్రణాళికాబద్ధమైన డిజిటల్ అల్లర్లను సృష్టించారు.
ఈ నకిలీ స్త్రీవాదం ప్రాజెక్టులో అర్జున్‌లు కేవలం ఒక సంఖ్య. ఒక గణాంకం. మాయకు అర్థమవుతోంది, తను కేవలం తన భర్తను నాశనం చేయలేదు, తను తన చేతులతో లక్షలాది అర్జున్‌ల కోసం ఒక చట్టపరమైన కబేళాను ప్రారంభించడానికి రిబ్బన్ కత్తిరించబోతోంది. మరియు ఆ కబేళా గోడలపై తన కన్నీళ్లతో తడిసిన పోస్టర్ తగిలించి ఉంటుంది— 'బ్రాండ్ అంబాసిడర్ మాయ'.
రావుిల ల్యాప్‌టాప్ మూసి లేచి నిలబడింది. "చాలా రాత్రయింది. మాయ, నువ్వు పడుకో. రేపు ఉదయం తొమ్మిది గంటలకు మన పత్రికా సమావేశం మొదలవుతుంది. దేశంలోని అన్ని వార్తా ఛానెళ్ల ఓబీ వ్యాన్‌లు హోటల్ కింద సిద్ధంగా ఉన్నాయి. రేపు నీ నటన మీదే మన ఈ వెయ్యి కోట్ల ప్రాజెక్ట్ ఆధారపడి ఉంది."
శేఖర్ విస్కీ గ్లాసును ఖాళీ చేసి కిటికీ అద్దంపై చేయి ఆనించాడు. "రేపటి నుండి ఈ దేశంలో మగవాళ్ళు పెళ్లి పేరు చెబితేనే భయపడతారు. చట్టాన్ని నేను అలా రాయించాను, ఒక అబ్బాయి జీవితకాలపు నిజాయితీ, ఒక అమ్మాయి చెప్పే పచ్చి అబద్ధం ముందు కాలువలోని పురుగులా పడి ఉంటుంది."
మాయ తూలుతూ తన పడకగది వైపు నడిచింది. కానీ ఆమె చెవుల్లో ఇంకా ప్రొజెక్టర్‌పై ప్లే అవుతున్న ఆ నకిలీ ఇన్‌ఫ్లుయెన్సర్ల ఏడుపు శబ్దం మారుమోగుతూనే ఉంది. ఒక అబద్ధాన్ని వెయ్యి సార్లు చెబితే, సమాజం దాన్నే వేదవాక్కుగా నమ్ముతుంది.
ఢిల్లీలోని ఈ ఐదు నక్షత్రాల హోటల్‌లో కూర్చుని శేఖర్, రావుిల సోషల్ మీడియాను ఆయుధంగా ఉపయోగించి ఒక దేశంలోని పురుషులందరి తలరాతను నిర్ధారిస్తుండగా, అదే నగరంలోని ఏదో ఒక చీకటి, దుమ్ము పట్టిన కర్నూలు సరిహద్దు దగ్గరి జంక్షన్ స్టేషన్‌లో, జనరల్ కంపార్ట్‌మెంట్ నేలపై పడుకుని చావు కోసం రోజులు లెక్కపెడుతున్నాడు అర్జున్.
సోషల్ మీడియా యొక్క ఈ మెదడును కడగడం, నకిలీ కన్నీళ్ల పర్యావరణ వ్యవస్థకు వ్యతిరేకంగా విక్రమ్, అర్జున్ ఎలా పోరాడగలరు? సమాజం, చట్టం రెండూ మహిళల దొంగ కన్నీళ్లకు అమ్ముడుపోయిన చోట, చావుబతుకుల్లో ఉన్న ఒక మనిషి ఎప్పుడైనా తన నిజాన్ని నిరూపించుకోగలడా, లేక రేపటి పార్లమెంటు సమావేశం అర్జున్‌ల శవపేటికపై శాశ్వతంగా చివరి మేకు కొట్టేస్తుందా?

[SivaSai]

I"m Really So Sorry Friends Tomorrow Story Will End

Because of My Personal Reasons And Heavy Office Work 

After The Story Complete. I'll Take Some Rest 

Twaralo Nenu Kuda Naa Own Credits Tho Story Post Chestanu.

Story Already Rayatam Start Chesaaa Ippudu Office Work Heavy Undatam Valla Stop Chesaa 

Andaru Artham Chesukuntaru Ani Korukuntunnaa

[Nani666]

Vamoo super rastunaru andi.. excellent suspense to unchestunaru

[SivaSai]

46

రాత్రి చీకటి, స్టేషన్‌లో మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు రంగు వెలుగుల మధ్య నిలబడి ఉన్న నలుగురు కానిస్టేబుళ్ల వైపు చూస్తూ, విక్రమ్‌కు తమ పరుగు బహుశా ఇక్కడితో ముగిసిపోయిందేమో అనిపించింది. ఆ జర్మన్ షెపర్డ్ కుక్క నేల వాసన చూస్తూ, సరిగ్గా వారున్న చీకటి వైపే వస్తోంది. రజత్ భయంతో జస్టిస్ రావు గారి చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఇక విక్రమ్ భుజంపై ఆనుకుని నిలబడిన, జ్వరంతో కాలిపోతున్న అర్జున్, విధి తమ చివరి రక్తపు బొట్టును కూడా ఈ కర్నూలు దుమ్ము పట్టిన స్టేషన్ లోనే చిందించాలని కోరుకుంటుందా అని ఆలోచిస్తున్నాడు.
ఆ కుక్క మరికొంత ముందుకు రాగానే, హఠాత్తుగా స్టేషన్ ప్రధాన ద్వారం వైపు నుండి ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి సైరన్ తీవ్రంగా మోగింది.
'ప్యాం-పోం' శబ్దాలతో పాటు, హూటర్లు మోగిస్తున్న మూడు ఎస్‌యూవీల కాన్వాయ్ ప్లాట్‌ఫారం ముందున్న రోడ్డుపైకి దూసుకొచ్చింది. చుట్టూ ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లలో ఒక్కసారిగా కలవరం మొదలైంది. కుక్క గొలుసు పట్టుకున్న కానిస్టేబుల్‌కు వైర్‌లెస్‌లో ఒక కర్కశమైన ఆదేశం వినిపించగానే, అతను ఒక్క ఉదుటున కుక్కను వెనక్కి తిప్పాడు.
"వి.ఐ.పి.ల కదలిక! మంత్రిగారు వస్తున్నారు! గేటు క్లియర్ చేయండి!" ఆ కానిస్టేబుల్ అరుస్తూ తన సహచరులను పిలిచాడు.
క్షణాల్లో, వెనక ఉన్న ఆ చీకటి గేటును వదిలి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ముందున్న వి.ఐ.పి. గేటు వైపు పరుగుపెట్టారు. విధి తమ వైపు చివరిసారిగా చూసిందని విక్రమ్ గ్రహించాడు.
"రజత్, పద, ఇదే అవకాశం!" విక్రమ్ గుసగుసగా అన్నాడు.
వారు పగిలిన ఇటుక గోడ పక్కగా, చీకటిని డాలుగా చేసుకుని స్టేషన్ లోకి ప్రవేశించారు. కానీ ప్లాట్‌ఫారంపై అడుగుపెట్టగానే వారి గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. ప్లాట్‌ఫారం అంతా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో కిక్కిరిసి ఉంది. రాత్రి ఎనిమిది గంటలకు బయలుదేరే ఢిల్లీ ప్యాసింజర్ జనరల్ కంపార్ట్‌మెంట్లలోకి ఎక్కే దారే లేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు లాఠీచార్జ్ చేస్తూ, సాధారణ ప్రయాణికులను మెడపట్టి గెంటివేసి మంత్రిగారి అనుచరుల కోసం బోగీలను ఖాళీ చేయిస్తున్నారు.
విక్రమ్ పదునైన చూపులు రైలుకు చిట్టచివరన పడ్డాయి. ఇంజిన్‌కు ఎదురుగా, గార్డు బోగీకి సరిగ్గా ముందు కిటికీలు లేని ఒక నల్లటి పెట్టె—'పార్సెల్ వ్యాన్'. అందులో ప్రయాణికులకు బదులుగా సరుకులు, ఐసు వేసిన చేపల పెట్టెలు వెళ్తాయి.
ఒక భారీ ఇనుప స్లైడింగ్ తలుపు భయంకరమైన శబ్దంతో తెరుచుకుంది. కానీ రజత్ ఇంకా వారితో లేడు. రైలు బయలుదేరడానికి ఈల మోగింది.
"రజత్ ఎక్కడ?" జస్టిస్ రావు గారు ఆందోళనగా అన్నారు.
సరిగ్గా అదే క్షణంలో, ప్లాట్‌ఫారం అవతలి వైపు నుండి రజత్ పిచ్చివాడిలా పరుగెత్తుకుంటూ రావడం కనిపించింది. అతని చేతిలో ఒక చిన్న, మురికి ప్లాస్టిక్ సంచి ఉంది. అప్పటికే రైలు నెమ్మదిగా కదలడం ప్రారంభించింది. రజత్ కదులుతున్న రైలులోని ఆ పార్సెల్ వ్యాన్ గేటు దగ్గరకు వచ్చి లోపలికి దూకాడు. విక్రమ్, తోడు కలిసి అతన్ని లోపలికి లాక్కోగానే, బయట నుండి తలుపు బలంగా మూసుకుంది. ఖంగున మళ్ళీ తాళం పడిన శబ్దం వినిపించింది.
లోపల చిమ్మ చీకటితో నిండిన ఒక నరకం.
"ఎక్కడికి వెళ్ళావురా? నీకేమైనా పిచ్చా?" విక్రమ్ చీకటిలో ఆయాసపడుతూ అడిగాడు.
రజత్ నేల మీద కూలబడి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. "ఉదయం నుండి ఏమీ తినలేదు విక్రమ్ అన్నా. నా జేబులో కేవలం ఇరవై ఐదు రూపాయలే ఉన్నాయి. నేను ప్లాట్‌ఫారం అవతలి వైపు ఉన్న కొట్టుకు కొంచెం తినుబండారాలు తేవడానికి వెళ్ళాను. కానీ... కానీ ఆ కొద్ది డబ్బులకు ఎవరూ ఏమీ ఇవ్వలేదు."
రజత్ చీకటిలో ఆ ప్లాస్టిక్ కవరును విప్పాడు. దానిలో నుండి కేవలం నాలుగు ఎండిపోయిన, పాచిపోయిన రొట్టెలు, రెండు చిన్న అరటిపండ్లు బయటకు వచ్చాయి. నలుగురు పెద్దవాళ్ళు, ఆకలితో ఉన్న మనుషులకు దొరికింది అంతే. అధికారం ముందు ఓడిపోయి రోడ్డున పడితే ఆకలి ఎంత అమానుషంగా ఉంటుందో ఈరోజు వారు అణువణువునా అనుభవిస్తున్నారు.
రైలు ఒక పెద్ద కుదుపుతో వేగాన్ని పెంచింది. ఇనుప చక్రాలకు, పట్టాలకు మధ్య రాపిడి వల్ల వచ్చిన ఒక తీవ్రమైన శబ్దం బోగీ మొత్తాన్ని కంపింపజేసింది. నేల మీద చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్న పెద్ద థర్మాకోల్ పెట్టెల నుండి ఐసు నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి. ఆ కరిగిన ఐసు నీళ్ళతో చేపల నీచు వాసన కలిసిపోయింది.
ఆక్సిజన్ కొరత, ఆ వాసనకు రజత్‌కు వాంతి వచ్చింది. విక్రమ్, రజత్ కలిసి అర్జున్‌ను ఆ ఐసు నీళ్ళు, చేపల పొట్టుతో నిండిన మురికి నేల మీదే పడుకోబెట్టారు. అర్జున్ ఒళ్ళు 104 డిగ్రీల జ్వరంతో కాలిపోతోంది. ఆ గడ్డకట్టించే చల్లటి మురికి నీళ్ళు అతని బట్టల నుండి లోపలికి చేరి ఎముకల లోపలి వరకు వణుకు పుట్టిస్తున్నాయి.
రజత్ ఒక అరటిపండు, ఒక రొట్టెను జస్టిస్ రావు గారి వైపు అందించాడు. జీవితాంతం సుప్రీం కోర్టు ఏ.సి. ఛాంబర్ లో కూర్చున్న జస్టిస్ రావు గారు, ఈరోజు ఒక మురికి, తడి చేపల పెట్టె మీద కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన ఆ రొట్టెను తీసుకోలేదు.
"అది అర్జున్‌కి ఇవ్వు రజత్," జస్టిస్ రావు గారు లోతైన, అలసిన నిట్టూర్పుతో అన్నారు. "వాడి శరీరానికి కొంచెం బలం కావాలి."
అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతను ఆ రొట్టె తినలేదు. ఆకలి మంట ఇప్పుడు అతనికి ఈ అవమానం కన్నా చాలా చిన్నదిగా అనిపిస్తోంది.
చీకటిలో జస్టిస్ రావు గారి గొంతు వినిపించింది. ఆయన స్వరంలో ఏ ఆశా లేదు, ఒక లోతైన, తాత్విక శూన్యం ఉంది.
"విక్రమ్, తెలుసా," ఆ వృద్ధ న్యాయమూర్తి గొంతు రైలు శబ్దంతో కలిసి ఒక విచిత్రమైన ఆర్తనాదంలా వినిపించింది. "జీవితాంతం ఆ ఎత్తైన కుర్చీలో కూర్చుని నేను న్యాయ రక్షకుడినని అనుకున్నాను. చట్టం గుడ్డిదైనా, అది కనీసం సత్యం వైపే మొగ్గు చూపుతుందని భావించాను. కానీ ఈ రోజు... ఈ కుళ్ళిన చేపల దుర్గంధంలో, చీకటిలో ఎలుకలా దాక్కుని కూర్చున్న నాకు అర్థమవుతోంది, చట్టం నిజానికి ఒక సాలెగూడు లాంటిది."
జస్టిస్ రావు గారు కాసేపు ఆగారు, రైలు ఒక వంతెన మీదుగా భయంకరమైన శబ్దంతో వెళుతోంది.
"సాలెగూడులో చిన్న చిన్న ఈగలు చిక్కుకుని గిలగిలా కొట్టుకుని చచ్చిపోతాయి," జస్టిస్ రావు గారు చెప్పడం కొనసాగించారు. "అర్జున్ లాంటి సాధారణ, అమాయక పురుషులు ఆ ఈగల్లాంటి వాళ్ళు. ఇక శేఖర్ చౌదరి లాంటి శక్తివంతులు పెద్ద డేగలు, అవి ఆ గూడును లెక్కచేయకుండా చించుకుని బయటకు వెళ్లిపోతాయి. నేను జీవితాంతం ఆ గూడుకు కాపలాదారుడిగా ఉన్నాను, కానీ ఈ రోజు నేనే ఆ వలలో చిక్కుకున్న ఒక పురుగును."
విక్రమ్ చీకటిలోనే జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూశాడు. ఏ పేరుమోసిన లాయర్ పేరు చెబితే కోర్ట్‌రూమ్ వణికిపోయేదో, అతని గొంతులో కూడా ఈ రోజు ఒక విచిత్రమైన నిరాశ.
"మనం బహుశా ముందే ఓడిపోయాం సార్," విక్రమ్ గొంతు మంచులా చల్లగా, నిర్జీవంగా ఉంది. "మనం చట్ట పుస్తకాలు తిరగేస్తున్నాం, వాళ్ళేమో ప్రజల మనసులతో ఆడుకుంటున్నారు. మాయ రెండు కన్నీటి చుక్కల విలువ నా న్యాయశాస్త్ర పట్టా కంటే చాలా ఎక్కువ. ఒక అమ్మాయి ఇంత కచ్చితంగా అబద్ధం చెప్పగలదని ఈ సమాజం ఎప్పటికీ నమ్మదు. మనం ఢిల్లీ వెళుతున్నాం సరే, కానీ ఎవరిని న్యాయం అడగాలి? తీర్పును మీడియా, రాజకీయాలు ముందే ఇచ్చేశాయి."
అర్జున్ అన్నీ వింటున్నాడు. నేల మీది ఆ గడ్డకట్టిన మురికి నీళ్ళు అతని చెంపల మీదుగా జారి చెవి దగ్గర చేరుతున్నాయి. అతను ఏ ప్రతిఘటనా చూపలేదు, ఏ ఆశా కనబరచలేదు. అతను ఈ తీవ్రమైన నిరాశను అంగీకరించాడు. బహుశా ఇదే తమ తలరాత అని అతనికి అనిపించింది. శేఖర్, మాయల రాజభవనం ముందు తాము చాలా అల్పులం. అతనిలో బతకాలనే కోరిక, కోపం అంతా ఆ ఐసు నీళ్ళ చల్లదనంలో గడ్డకట్టుకుపోయాయి. ఈ అంతులేని నరకయాతన ఎప్పుడు ముగుస్తుందా అని అతను ఎదురుచూస్తున్నాడు.
రెండు గంటలు అలానే గడిచిపోయాయి. రైలు విసుగు పుట్టించే ఊపుకు, ఆకలి మంటకు, అలసటకు రజత్, జస్టిస్ రావు గారు చేపల పెట్టెలపై తల వాల్చి నిద్రలోకి జారుకున్నారు. విక్రమ్ మాత్రం చీకటి వైపు చూస్తూ మేల్కొనే ఉన్నాడు. అర్జున్ శరీరం జ్వరంతో విల్లులా వంగిపోతోంది, కానీ అతను కనీసం మూలగడం లేదు.
హఠాత్తుగా—
రైలు చెవులు చిల్లులు పడేలా భయంకరమైన శబ్దంతో గట్టిగా బ్రేకులు వేసింది. చక్రాలకు, పట్టాలకు మధ్య రాపిడికి బయట నిప్పు రవ్వలు చెలరేగాయి. విక్రమ్, రజత్ ముందుకు తూలి ఇనుప గోడను ఢీకొన్నారు.
నడిదారిలో, ఏ స్టేషన్ లేదా సిగ్నల్ లేకుండా, దట్టమైన అడవిలో వేగంగా దూసుకుపోతున్న రైలు భయంకరమైన శబ్దంతో ఆగిపోయింది.
అంతా నిశ్శబ్దం. కేవలం ఇంజిన్ మూలుగుతున్న శబ్దం దూరం నుండి వినిపిస్తోంది.
విక్రమ్ ఊపిరి బిగబట్టి తలుపు దగ్గర చెవి ఆనించాడు. బయట రైలు పట్టాల కంకర రాళ్లపై బరువైన బూట్లతో చాలా మంది పరిగెత్తుకుంటూ వస్తున్న శబ్దం స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. ఆ శబ్దాలు అటూ ఇటూ వెతకడం లేదు, వాళ్లకు ఎక్కడికి రావాలో తెలిసినట్టే ఉంది. ఆ శబ్దాలు సరిగ్గా వారున్న ఈ పార్సెల్ వ్యాన్ వైపే వస్తున్నాయి.
తరువాత క్షణంలోనే, పార్సెల్ వ్యాన్ యొక్క భారీ ఇనుప తలుపుపై బలంగా తన్నిన భయంకరమైన శబ్దం వినిపించింది.
"తలుపు తియ్యండి! జీ.ఆర్.పి.! లోపల ఎవరున్నారు? లేదంటే తాళం పగలగొట్టి బయటకు లాగుతాం!" బయట నుండి ఒక కర్కశమైన, కఠినమైన గొంతు అరిచింది. దానితో పాటు, ఇనుప తలుపు సందులో నుండి శక్తివంతమైన టార్చ్‌లైట్ వెలుగు బోగీ లోపల ఐసు నీళ్ళలో పడి ఉన్న అర్జున్ ప్రాణం లేని ముఖంపై పడింది.
నడిరాత్రి ఈ నిర్మానుష్యమైన అడవిలో రైలును ఆపి తమ కోసం వెతుకుతున్నది ఎవరు? స్థానిక రైల్వే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లా, లేక శేఖర్ కొన్న కిల్లర్ స్క్వాడా? ట్రైన్ పార్సెల్ వ్యాన్ అనే ఈ ఇనుప పంజరం వారి శవపేటికగా మారనుందా, లేక ఢిల్లీ యుద్ధం మొదలవకముందే ఈ కుళ్ళిన చేపల దుర్గంధంలోనే అంతా ముగిసిపోనుందా?

[SivaSai]

ఢిల్లీ నడిబొడ్డున ఉన్న అత్యంత ఉన్నత వర్గానికి చెందిన ఒక రహస్య క్లబ్. ఈ క్లబ్ సభ్యత్వం డబ్బుతో కొనలేనిది, ఇక్కడికి రావాలంటే అధికారంలో అత్యున్నత స్థాయిలో ఉండాలి. క్లబ్ లోపలి వాతావరణం మాయాజాలంలా ఉంది. భారీ మహోగని చెక్క గోడలు, నేల మీద పరిచిన ఖరీదైన విదేశీ తివాచీలు, పైకప్పు నుండి వేలాడుతున్న ఒక పెద్ద స్ఫటికపు వేలాడే దీపం. గదిలోని గాలిలో ఖరీదైన క్యూబన్ చుట్టల పొగ, చాలా పాత ఫ్రెంచ్ వైన్ వాసన కలిసిపోయి ఉన్నాయి.
ఈ రోజు రాత్రి జరుగుతున్న ఈ విందు సాధారణ సంబరం కాదు. ఇది ఒక రహస్య రాజకీయ 'వ్యూహశాల' యొక్క విజయోత్సవం. గది లోపల దేశంలోని అత్యంత పలుకుబడి ఉన్న రాజకీయ నాయకులు, పెద్ద మీడియా సంస్థల యజమానులు, పలువురు విదేశీ ఎన్జీఓల ప్రతినిధులు ఉన్నారు. ఈ మొత్తం వేడుకకు ఆకర్షణ కేంద్రంగా నిలబడి ఉన్నాడు శేఖర్ చౌదరి.
శేఖర్ ఈరోజు చాలా మంచి ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు. ఆయనపై ఖరీదైన నల్లటి ఇటాలియన్ సూట్ ఉంది. ఆయన ముఖంలో తీవ్రమైన అహంకారం, పైశాచిక విజయానందం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
హఠాత్తుగా ఒక పదునైన శబ్దంతో షాంపేన్ సీసా మూత తెరుచుకుంది.
తెల్లటి నురుగులాంటి ఖరీదైన షాంపేన్ పొంగి పొర్లడం మొదలైంది. శేఖర్ నవ్వుతూ తన చేతులతో అక్కడ ఉన్న పలుకుబడి గల మంత్రుల, అతిథుల గాజులలో షాంపేన్ పోశాడు. అందరూ తమ స్ఫటికపు గాజులను చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు. గదిలోని గుసగుసలు నెమ్మదిగా ఆగిపోయాయి. శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు ఏదో చెప్పబోతున్నాడని అందరికీ అర్థమైంది.
శేఖర్ గది మధ్యలో నిలబడి తన షాంపేన్ గాజును కొద్దిగా పైకి ఎత్తాడు. ఆయన ముఖంలో అదే సుపరిచితమైన, చల్లని నవ్వు.
"మహాశయులారా," శేఖర్ గంభీరమైన స్వరం ఆ క్లబ్ ప్రశాంత వాతావరణంలో మారుమోగింది. "ఈ రోజు రాత్రి మనందరికీ ఒక చారిత్రాత్మక రాత్రి. గత కొన్ని నెలలుగా మనం వేసిన నిష్కళంకమైన ప్రణాళిక, ఈ రోజు విజయం యొక్క పరాకాష్టకు చేరింది. మీడియా మన జేబులో ఉంది. సోషల్ మీడియాలో మనం వ్యాపింపజేసిన నకిలీ ఏడుపు వీడియోలు సాధారణ ప్రజల మెదళ్లను కలుషితం చేశాయి. ఇప్పుడు దేశం మొత్తం మగవాళ్ళు జంతువులు, ఆడవాళ్ళు తీవ్రంగా హింసించబడుతున్నారని నమ్ముతోంది."
అక్కడ ఉన్న పలుకుబడి గల నాయకులు తలలూపి అంగీకరించారు. ఒక మంత్రి నవ్వుతూ, "మీ ప్రజా సంబంధాల (పీఆర్) బృందానికి సాటి లేదు శేఖర్ గారు. దేశ ప్రజలు ఇప్పుడు ఈ కథనాన్ని గుడ్డిగా నమ్మేశారు," అన్నాడు.
శేఖర్ తృప్తిగా నవ్వాడు. తర్వాత ఆయన స్వరం మరింత గంభీరంగా, పదునుగా మారింది.
"వచ్చే వారం పార్లమెంటు శీతాకాల సమావేశాలు మొదలవుతున్నాయి," శేఖర్ గదిలోని ప్రతి ఒక్కరి కళ్లలోకి చూస్తూ ప్రకటించాడు. "మొదటి రోజే మనం ఈ 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026'ను ప్రవేశపెట్టి పాస్ చేయిస్తాం. ఈ బిల్లులో ఏం రాసి ఉందో మీ అందరికీ తెలుసు. ఈ బిల్లులో స్పష్టంగా చెప్పబడింది—భార్య చేసే ఏ మౌఖిక ఆరోపణే అంతిమ సాక్ష్యం. ఏ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ విచారణ అవసరం లేదు. ఏ సాక్ష్యం అక్కర్లేదు. ఆరోపణ రాగానే భర్తను, అతని కుటుంబాన్ని ముందు అరెస్ట్ చేస్తారు. ఇంకా ఈ బిల్లులో బెయిల్ పొందే అవకాశం కూడా లేదు."
శేఖర్ ఒక క్షణం ఆగి, తన షాంపేన్ గాజు నుండి ఒక గుక్క తీసుకున్నాడు.
"పార్లమెంటులో ఏ ప్రతిపక్ష నాయకుడూ ఈ బిల్లుకు వ్యతిరేకంగా ఓటు వేసే ధైర్యం చేయడు," శేఖర్ తీవ్ర ఆత్మవిశ్వాసంతో అన్నాడు. "ఎందుకంటే, ఏ నాయకుడైనా ఈ బిల్లును వ్యతిరేకిస్తే, రేపటి ఉదయం న్యూస్ ఛానళ్లు అతనికి 'స్త్రీ-ద్వేషి' అనే ముద్ర వేసి అతని రాజకీయ జీవితాన్ని శాశ్వతంగా ముగించేస్తాయి. ఈ బిల్లు పాస్ అవ్వడం ఖాయం. ఈ బిల్లు పాస్ అవ్వడంతో పాటు, మన విదేశీ దాతల నుండి మిలియన్ల డాలర్ల నిధులు వచ్చే మార్గం కూడా శాశ్వతంగా సుగమం అవుతుంది."
గదిలో పెద్దగా చప్పట్ల శబ్దం మారుమోగింది. అందరూ తమ గాజులను ఒకదానికొకటి తగిలించి 'అభినందనలు' చెప్పుకున్నారు.
కానీ ఈ విలాసవంతమైన గదికి ఒక మూలన, ఒక తోలు సోఫా పక్కన మౌనంగా నిలబడి ఉంది మాయ. ఆమె చేతిలో సగం తాగిన మాక్‌టెయిల్ గాజు ఉంది. ఒంటిపై డిజైనర్ చీర, మెడలో కోట్ల రూపాయల వజ్రాల నెక్లెసు. ఆమెను చూస్తుంటే అచ్చం మహారాణిలా ఉంది.
మాయ దూరం నుండి ఈ సంబరాన్నంతా చూస్తోంది. శేఖర్ మాటలు ఆమె చెవుల్లోకి కరిగించిన సీసం పోస్తున్నట్టుగా ఉన్నాయి.
మాయ అబల, అమాయకురాలు కాదు. తను ఏం చేస్తోందో ఆమెకు బాగా తెలుసు. అర్జున్ యొక్క ఆ చిన్న, తేమగా ఉండే రెండు గదుల ఫ్లాటులో సాధారణ జీవితం గడపడం ఆమెకు ఊపిరాడనట్టు అనిపించేది. అర్జున్ నిజాయితీ, అతని సాధారణ ప్రభుత్వ ఉద్యోగం, బస్సుల రద్దీలో ప్రయాణించడం—ఇవన్నీ మాయకు తీవ్రమైన విసుగును తెప్పించేవి. ఆమె కోటీశ్వరురాలు కావాలనుకుంది, విలాసవంతమైన జీవితాన్ని కోరుకుంది. ఆ దురాశతోనే ఆమె తన ఇష్టపూర్వకంగా, చాలా చల్లగా తలపెట్టిన వ్యాపారంలా శేఖర్‌తో చేతులు కలిపి తన భర్తను గృహ హింస అనే అబద్ధపు కేసులో ఇరికించింది.
అర్జున్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దెబ్బలు తిని రోడ్డు మీద పడి ఉన్నప్పుడు, మాయకు ఒక్కసారి కూడా బాధ కలగలేదు. పైగా, ఇప్పుడు ఆ ఫ్లాటు, భరణంగా వచ్చే పెద్ద మొత్తం తనకే దక్కుతాయని సంతోషపడింది. ఆమె స్వచ్ఛందంగా తన ఆత్మాభిమానాన్ని అమ్ముకుని శేఖర్ యొక్క ఈ కోట్ల రూపాయల ప్రాజెక్టుకు ముఖచిత్రంగా మారింది. ఆమె స్వార్థపరురాలు, ఆమె దురాశాపరురాలు.
కానీ ఈ రోజు, ఈ ప్రైవేట్ క్లబ్ మూలన నిలబడి, శేఖర్ యొక్క ఈ అంతిమ ప్రకటన విన్న తర్వాత మాయ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది. తను ఎంత భయంకరమైన రాక్షసుడికి జన్మనివ్వడానికి సహాయపడిందో ఆమెకు హఠాత్తుగా అర్థమైంది.
"వచ్చే వారం బిల్లు పాస్ అవుతుంది... బెయిల్ రాని సెక్షన్... విచారణ ఉండదు..." శేఖర్ మాటలు మాయ తలలో ప్రతిధ్వనించసాగాయి.
మాయ వణికిపోయింది. ఆమె చేతిలోని గాజు కొద్దిగా కంపించింది.
ఆమె ఈ ఆట కేవలం తనకూ, అర్జున్‌కూ మధ్య పరిమితం అనుకుంది. కేవలం తన భర్తను రోడ్డున పడేసి తన బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ నింపుకోవాలనుకుంది. కానీ శేఖర్ కేవలం అర్జున్‌ను నాశనం చేయడం లేదు. శేఖర్ ఒక దేశం యొక్క మొత్తం న్యాయవ్యవస్థను స్వాధీనం చేసుకుంటున్నాడు.
మాయకు అర్థమైంది, వచ్చే వారం పార్లమెంటులో ఈ 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026' పాస్ అయిన తర్వాత ఎంత భయంకరమైన పరిస్థితి ఏర్పడుతుందో. దేశవ్యాప్తంగా మాయ లాంటి వేలాది, లక్షలాది స్వార్థపరులైన, దురాశాపరులైన మహిళలు ఈ చట్టాన్ని అవకాశంగా తీసుకుంటారు. వారు డబ్బు మీద, ఆస్తి మీద దురాశతో, లేదా కేవలం కోపంతో తమ భర్తలపై అబద్ధపు ఆరోపణలు చేస్తారు. ఈ ఒక్క అబద్ధపు చట్టం అండతో దేశవ్యాప్తంగా లక్షలాది అమాయక పురుషులు, రేయింబవళ్లు కష్టపడి సంసారాన్ని నడిపేవాళ్ళు, విచారణ లేకుండా, సాక్ష్యం లేకుండా జైల్లో మగ్గిపోతారు. వారి వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు రోడ్డున పడి బిచ్చమెత్తుకోవాల్సి వస్తుంది.
దేశవ్యాప్తంగా ఒక చట్టపరమైన కబేళా తెరుచుకుంటుంది. ఆ కబేళా సైన్‌బోర్డు మీద మాయ ముఖమే మెరుస్తూ ఉంటుంది—ఈ భయంకరమైన నకిలీ ఫెమినిజం యొక్క 'బ్రాండ్ అంబాసిడర్'గా.
లక్షలాది మంది జీవితాలు నాశనమవుతాయి, లక్షలాది సంసారాలు ముక్కలైపోతాయి. ఈ భారీ, భయంకరమైన విధ్వంసం గురించి ఆలోచిస్తుంటే మాయ గుండె ఒక్కసారిగా కంపించింది.
కానీ మరుక్షణమే మాయ తన మెడలో ఉన్న వజ్రాల నెక్లెసు మీద చేయి వేసుకుంది. చల్లని, నునుపైన వజ్రాలు. ఈ నెక్లెసు ధర అర్జున్ జీవితకాల సంపాదన కన్నా ఎక్కువ. మాయ గది చుట్టూ ఉన్న ఆ విలాసాన్ని, ఆ అధికారాన్ని, ఆ షాంపేన్‌ను, ఆ కోటీశ్వరులను చూసింది.
ఆమె పెదవుల చివర ఒక వంకర, క్రూరమైన నవ్వు విరిసింది.
"లక్షల మంది మగాళ్ళు జైలుకు పోతే పోనీ," మాయ తనలో తాను గుసగుసగా అనుకుంది. "నాకేంటి? నాకు దక్కాల్సిన ధర నాకు దక్కింది. అర్జున్ లాంటి అమాయకులు, నిజాయితీపరులు జైల్లో మగ్గిపోవడానికే పుడతారు. ఈ ప్రపంచం కేవలం జేబులో డబ్బు ఉండి, అందంగా అబద్ధాలు చెప్పగలిగే వాళ్ళ కోసమే."
మాయ తన లోపలి ఈ చీకటి, స్వార్థపూరిత రూపాన్ని పూర్తిగా అంగీకరించింది. లక్షలాది అమాయకుల కన్నీళ్ల బదులుగా ఆమె ఈ బంగారు పంజరంలో రాణిలా బతకగలిగితే, ఆ ఒప్పందాన్ని ఆమె సంతోషంగా స్వీకరిస్తుంది. మాయ తన చేతిలోని గాజును పైకెత్తి శేఖర్ వైపు చూస్తూ దూరం నుంచే నిశ్శబ్దంగా అభినందనలు తెలిపింది.
విందు అప్పటికే ఉన్మాదం పతాక స్థాయికి చేరింది. అందరూ బిల్లు పాస్ అవుతున్న ఆనందంలో మునిగి తేలుతున్నారు.
శేఖర్ నవ్వుతూ జనాన్ని నెట్టుకుంటూ మాయ వైపు వచ్చాడు. ఆయన కళ్ళలో వేటగాడి చూపు ఉంది. శేఖర్ మాయకు చాలా దగ్గరగా వచ్చి నిలబడి, ఆమె చెవి దగ్గర ముఖం పెట్టి గుసగుసగా అన్నాడు, "సిద్ధంగా ఉండు మాయ. చేతిలో ఉన్నది కేవలం ఏడు రోజులు. వచ్చే వారం పార్లమెంటులో ఈ బిల్లు పాస్ అయిన తర్వాత, ఈ దేశంలో ఏ మగాడి వెన్నెముక నిటారుగా ఉండదు. నువ్వే ఆ శిథిలాల మీద నిలబడిన అత్యంత ఖరీదైన రాణివి అవుతావు."
ఢిల్లీలోని ఈ విలాసవంతమైన క్లబ్‌లో షాంపేన్ గాజులలో లక్షలాది అమాయక పురుషుల స్వేచ్ఛ అమ్ముడుపోతుండగా, మాయ తన దురాశ అనే అగ్నిలో ఒక దేశాన్ని దహించివేస్తున్న ఆనందంతో నవ్వుతుండగా, ఇక అంతా ముగిసినట్టేనా? చేతిలో ఉన్నది కేవలం ఏడు రోజులు. పార్లమెంటులో బిల్లు ప్రవేశపెట్టే కౌంట్‌డౌన్ మొదలైపోయింది. ఈ ఏడు రోజుల్లో, చావడానికి సిద్ధంగా ఉన్న, తుప్పు పట్టిన ఒక ప్రభుత్వ అధికారి, ఒక సుప్రీం కోర్టు న్యాయవాది కలిసి ఈ 1700 కోట్ల అపరాజిత సామ్రాజ్యాన్ని ఎలా ఆపగలరు? లేక వచ్చే వారం ఆ చీకటి రోజు తర్వాత అర్జున్ లాంటి సాధారణ పురుషుల కథ శాశ్వతంగా జైలు నాలుగు గోడల మధ్యే ముగిసిపోతుందా?




బయట నుండి ఎవరో పార్సెల్ వ్యాన్ తలుపు తాళం మీద బరువైన ఇనుప వస్తువుతో బలంగా కొడుతున్నారు. ఖట్... ఖట్... ఖట్! ఆ శబ్దం యొక్క తీవ్రతకు, ప్రతిధ్వనికి ఆ ఇనుప బోగీ మొత్తం ఒక పెద్ద గంటలా కంపిస్తోంది.
"తలుపు తీయండి! రైల్వే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు! లోపల ఎవరున్నారు? లేదంటే తాళం పగలగొట్టి బయటకు లాగుతాం!"
ఆ కఠోరమైన, గరుకు గొంతు అరుపుతో పాటు, తలుపు సందులోంచి శక్తివంతమైన టార్చ్‌లైట్ వెలుగు బోగీలోని చీకటిని చీల్చింది.
విక్రమ్ కళ్ళ ముందు ప్రపంచం మొత్తం స్తంభించిపోయినట్టు అనిపించింది. పారిపోవడానికి దారి లేదు. ఈ ఇనుప పంజరానికి వెనుక దారి లేదు. వాళ్ళు అక్షరాలా ఒక వలలో చిక్కుకున్నారు. ఇంకొన్ని క్షణాలు, ఆ తర్వాత తాళం పగిలిపోతుంది.
విక్రమ్ కళ్ళు నేల మీద ఉన్న పెద్ద పెద్ద థర్మాకోల్ చేపల పెట్టెల వైపు వెళ్ళాయి. బతకడానికి ఒకే ఒక్క తీవ్రమైన, అమానవీయమైన మార్గం మిగిలి ఉంది. విక్రమ్ ఒక్క క్షణం కూడా సమయం వృధా చేయకుండా అర్జున్ దగ్గరకు పరుగుతీశాడు.
"అర్జున్, లే! త్వరగా!" విక్రమ్ దాదాపు బుసకొట్టినంత మెల్లగా గుసగుసలాడాడు.
జ్వరంతో కాలిపోతున్న అర్జున్ తూలుతూ లేచి నిలబడ్డాడు. విక్రమ్ ఒక పెద్ద థర్మాకోల్ పెట్టె మూతను ఒక్క ఉదుటున లాగి తీశాడు. "దీని లోపలికి వెళ్ళు అర్జున్," విక్రమ్ గొంతు వణికినా, అతని ఆదేశంలో ఎలాంటి తడబాటు లేదు. "అస్సలు చప్పుడు చేయకు. ఊపిరి బిగబట్టుకో."
అర్జున్ ఎలాంటి ప్రశ్న అడగకుండా, జ్వరంతో కాలిపోతూ వణికిపోతున్న తన శరీరాన్ని ఆ థర్మాకోల్ పెట్టె లోపలికి జార్చాడు.
విక్రమ్ నేల మీద పడి ఉన్న థర్మాకోల్ మూతను దానిపై కప్పేశాడు.
"జస్టిస్ రావు గారు, రజత్, ఇటు రండి!" విక్రమ్ సైగ చేశాడు.
బోగీకి చిట్టచివర, కొన్ని మురికి, జిడ్డు పట్టిన గోనె సంచులు, విరిగిన చెక్క ముక్కలు పడి ఉన్న చోట, వాళ్ళు ముగ్గురూ వాటి కింద తమ శరీరాలను దాచుకున్నారు.
సరిగ్గా అదే క్షణంలో—
ధడాలున!
తాళం పగిలి జారిపోయే తలుపు బలంగా తెరుచుకుంది. బయటి అడవిలోని చల్లటి గాలి బోగీ లోపలికి వచ్చింది కానీ, పార్సెల్ వ్యాన్ లోపల గడ్డకట్టిన, కుళ్ళిన దుర్వాసనను మాత్రం కొంచెం కూడా తొలగించలేకపోయింది.
బరువైన బూట్లు వేసుకున్న నలుగురు జీఆర్పీ కానిస్టేబుళ్లు లోపలికి ప్రవేశించారు. వాళ్ళ చేతుల్లో పొడవాటి లాఠీలు, శక్తివంతమైన టార్చ్‌లైట్లు ఉన్నాయి.
పెట్టె లోపల నలిగిపోతున్న అర్జున్‌కు తాను నిజంగా సమాధిలో ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఆక్సిజన్ కొరత వల్ల అతని ఊపిరాడటం లేదు, కానీ అతను శ్వాస తీసుకోలేకపోతున్నాడు.
ఈ చీకటి పెట్టెలో పడుకుని, అర్జున్‌కు ఒక విషయం అర్థమైంది. బతకాలనే తపన మనిషిని ఎంత నీచ స్థాయికైనా దిగజార్చగలదు! కేవలం రెండు నెలల క్రితం తను ఒక క్లాస్-వన్ ప్రభుత్వ అధికారి. అతని ఒక్క సంతకం కోసం కాంట్రాక్టర్లు బయట క్యూలో నిలబడేవారు. ఇస్త్రీ చేసిన శుభ్రమైన బట్టలు వేసుకుని, పెర్ఫ్యూమ్ రాసుకునేవాడు. అలాంటిది ఈ రోజు? ఈ రోజు తన భార్య చేసిన ఒక అబద్ధపు ఆరోపణ నుండి తప్పించుకోవడానికి, కుళ్ళిన చేపల శవపేటికలో, రక్తం, చేప పొలుసుల మధ్య పడుకోవాల్సి వస్తోంది.
ఈ తీవ్ర అవమానం అర్జున్ లోపల ఉన్న చివరి 'మర్యాదస్తుడు' అనే వ్యక్తిత్వాన్ని పూర్తిగా చంపేసింది. ఏ సమాజమైతే తనను ఈ చేపల పెట్టెలోకి నెట్టిందో, ఆ సమాజంలోని ఏ నియమం పట్ల, ఏ చట్టం పట్ల తనకు ఇంకెలాంటి గౌరవం గానీ, నమ్మకం గానీ ఉండకూడదని అతనికి అనిపించింది. అర్జున్ వర్మ అనే ఆ ఆదర్శవాది, నియమాలు పాటించే యువకుడు ఈ థర్మాకోల్ శవపేటికలోనే ఊపిరాడి చనిపోయాడు.
బయట బూట్ల శబ్దం అటూ ఇటూ తిరుగుతోంది. టార్చ్ లైట్ల వెలుగు ఒక పక్క నుండి మరో పక్కకు వెళ్తోంది.
"ఛీ! ఏం వాసనరా బాబూ! వాంతి వచ్చేస్తోంది!" ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి గొంతు వినిపించింది.
అర్జున్ పెట్టె లోపలి నుండి ఆ మాటలు వింటున్నాడు. ఎప్పుడు లాఠీ దెబ్బ పెట్టె మీద పడుతుందా, ఎప్పుడు తనను మెడ పట్టుకుని బయటకు లాగుతారా అని ఎదురుచూస్తున్నాడు.
కానీ అలా జరగలేదు.
"అరే అదుగో, ఆ మూల చూడు! నీలం రంగు కార్టన్లు!" ఇంకో గరుకు గొంతు అరిచింది. "త్వరగా అవి తీయండి. గూడ్స్ రైలు గార్డు చెప్పాడు, ఈ బోగీలోనే స్మగ్లింగ్ చేసిన మద్యం పెట్టెలు ఉన్నాయని."
"త్వరగా కానివ్వండి! ఈ వాసనకు నా కడుపులో తిప్పుతోంది. ఇది స్థానిక ముఠా సరుకు, మన వాటా తీసుకుని త్వరగా వెళ్ళిపోదాం."
పెట్టెలో పడుకుని ఉన్న అర్జున్ కళ్ళు చీకటిలో ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి.
ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వాళ్ళ కోసం రాలేదు! రాథోడ్ గానీ, ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు గానీ పంపిన వైర్‌లెస్ సందేశం వీరికి చేరలేదు. వీళ్ళు పరారీలో ఉన్న నిందితుల కోసం వెతకడం లేదు. ఈ అర్ధరాత్రి, దట్టమైన అడవిలో రైలు ఆపి, ఈ జీఆర్పీ బృందం నిజానికి స్థానిక ముఠా స్మగ్లింగ్ చేస్తున్న అక్రమ మద్యం పెట్టెలను దొంగిలించడానికి లేదా తమ లంచంలో వాటా తీసుకోవడానికి వచ్చింది.
కొన్ని బరువైన పెట్టెలు ఎత్తిన శబ్దం అయింది. ఆ తర్వాత బూట్ల శబ్దం మళ్ళీ తలుపు దగ్గరకు వెళ్ళింది.
"ఛీ, ఈ బోగీలో ఒక్క నిమిషం కూడా ఉండలేం. పదండి పదండి, తలుపు వేయండి!"
జారిపోయే తలుపు మళ్ళీ ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో మూసుకుంది. బయట గొళ్ళెం వేసిన శబ్దం వినిపించింది. కొన్ని క్షణాల తర్వాత రైలు ఒక పెద్ద కూత వేసి మళ్ళీ కదిలింది. ఇనుప చక్రాల ఘర్షణ శబ్దం మళ్ళీ మొదలైంది.
బోగీ లోపల మళ్ళీ చిమ్మ చీకటి.
విక్రమ్ జాగ్రత్తగా గోనె సంచుల కింద నుండి బయటకు వచ్చాడు. అతను పరుగెత్తుకెళ్ళి థర్మాకోల్ మూతను తీసేశాడు.
"అర్జున్! లే... వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు."
అర్జున్ నెమ్మదిగా పెట్టెలోంచి లేచి కూర్చున్నాడు. అతని శరీరమంతా కుళ్ళిన చేప పొలుసులు, రక్తం, కరిగిన ఐసు మురికి నీరు అంటుకుని ఉన్నాయి. ఈ గడ్డకట్టించే చలికి అతని శరీరం వణికిపోతోంది. కానీ విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు, అర్జున్ కళ్ళలో భయం లేదు, ఊరట కూడా లేదు.
అంతేకాదు, ఈ నరకం నుండి బయటకు వచ్చాక అర్జున్ కళ్ళ చూపు ఒక విచిత్రమైన, మంచులా చల్లని శూన్యంతో నిండి ఉంది.
రజత్, జస్టిస్ రావు కూడా తాము దాక్కున్న చోటు నుండి బయటకు వచ్చారు. అర్జున్ యొక్క ఈ భయంకరమైన పరిస్థితి చూసి జస్టిస్ రావు కళ్ళు చెమర్చాయి. కానీ అర్జున్ నేల మీద కూర్చుని ఒక పొడి, చేదైన నవ్వు నవ్వాడు. ఆ నవ్వు ఎంత అసహజంగా ఉందంటే రజత్ ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు.
"అర్జున్... నీకు చాలా కష్టంగా ఉందా తమ్ముడూ?" విక్రమ్ తన జేబులోంచి ఒక మురికి రుమాలు తీసి అర్జున్ ముఖం తుడవడానికి ప్రయత్నించాడు.
అర్జున్ విక్రమ్ చేతిని సున్నితంగా పక్కకు నెట్టాడు.
"కష్టమా? లేదు విక్రమ్," అర్జున్ గొంతు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ అందులో ఒక విచిత్రమైన, యాంత్రికమైన కఠినత్వం ఉంది. "నాకు ఇంకేం కష్టం లేదు. నిజానికి, నా కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి."
అర్జున్ నేల మీద ఉన్న మురికి నీటి వైపు ఏకధాటిగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
"నేను జీవితాంతం శేఖర్ చౌదరి లాంటి వాళ్ళు చాలా శక్తివంతులని అనుకున్నాను. వాళ్ళు నిర్మించిన వ్యవస్థ లోపాలు లేనిదని, నిష్కళంకమైనదని భావించాను," అర్జున్ తనలో తానే మాట్లాడుకుంటున్నట్టు గొణుగుతూ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "కానీ ఈ రోజు ఈ బోగీలో కూర్చుని నేను ఒక కఠోర సత్యాన్ని గ్రహించాను."
"ఈ వ్యవస్థలో లోపాలు లేవని నేను అనుకోను, జస్టిస్ రావు గారు," అర్జున్ అన్నాడు. "ఈ వ్యవస్థ అవినీతి, లంచం, స్వార్థం అనే పునాదుల మీద నిలబడి ఉంది. శేఖర్ ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను కొన్నానని అహంకారంతో ఉంటాడు. కానీ ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిజానికి ఎవరికీ బానిసలు కారు, వాళ్ళు కేవలం డబ్బుకు బానిసలు. విధి వదిలేసి, నిందితులను వెతకడం మానేసి, అర్ధరాత్రి అక్రమ మద్యం దొంగతనం చేయడానికి వస్తారు. వాళ్ళలోనే నిజాయితీ లేదు, నియమం లేదు."
అర్జున్ తన మంచులా చల్లని, మురికి చేతులను పిడికిలి బిగించాడు.
"ఈ అవినీతి లొసుగులే శేఖర్ యొక్క అతి పెద్ద బలహీనత," అర్జున్ గొంతు ఇప్పుడు గుసగుస నుండి ఒక పదునైన బ్లేడులా మారింది. "డబ్బుకు అమ్ముడుపోయే వ్యవస్థను భావోద్వేగాలతో గానీ, నిజాయితీతో గానీ గెలవలేం. వాళ్ళ అవినీతే వాళ్ళ పతనానికి కారణమవుతుంది. శేఖర్ బహుశా పైస్థాయి మంత్రులను, జడ్జీలను కొని ఉండవచ్చు, కానీ కింది స్థాయి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, క్లర్కులు, ప్యూన్లు... వీళ్ళు ఏ క్షణంలోనైనా డబ్బు కోసం, లేదా తమ స్వార్థం కోసం యజమానిని అమ్మేయగలరు."
విక్రమ్, అర్జున్ యొక్క ఈ చల్లని, లెక్కలు వేసే స్వరూపాన్ని చూసి వణికిపోయాడు. ఈ అర్జున్ తన భార్య ప్రేమ కోసం ఏడ్చిన పాత అర్జున్ కాదు. ఇతను పోగొట్టుకోవడానికి ఇంకేమీ మిగలని ఒక కొత్త మనిషి.
"ఢిల్లీ చేరడానికి ఇంకెంత సేపు పడుతుంది విక్రమ్?" అర్జున్ అడిగాడు.
"ఇంకో మూడు గంటలు. తెల్లవారగానే మనం సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్‌లో ఉంటాం."
అర్జున్ తల ఊపాడు. అతను గోడకు ఆనుకుని కూర్చున్నాడు. అతని శరీరం నుండి కుళ్ళిన వాసన వస్తోంది, కానీ అతని మెదడు ఇప్పుడు ఒక కంప్యూటర్‌లా పనిచేయడం ప్రారంభించింది. శేఖర్ షెల్ కంపెనీల జాడ ఎలా తెలుసుకోవాలి, స్థానిక వ్యవస్థను ఎలా ఉపయోగించుకోవాలి, అన్నింటికీ ఒక ప్రణాళిక అతని మెదడులో రూపుదిద్దుకోవడం మొదలైంది.
రైలు వేగంగా ఢిల్లీ వైపు దూసుకుపోతోంది. కిటికీ సందులోంచి తెల్లవారుజామున మొదటి కిరణాలు పార్సెల్ వ్యాన్ లోపలకి తొంగిచూడటం ప్రారంభించాయి.
తెల్లవారుజామున వెలుగు సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ షెడ్డుపై పడినప్పుడు, రైలు ప్లాట్‌ఫారమ్ మీదకు వచ్చి ఆగింది. వేలాది మంది ప్రజల రద్దీ, కూలీల అరుపులు, రైలు కూతల మధ్య, ఒక కుళ్ళిన, దుర్వాసనతో కూడిన పార్సెల్ వ్యాన్ నుండి నలుగురు మనుషులు నిశ్శబ్దంగా ప్లాట్‌ఫారమ్‌పైకి దిగారు.
ఢిల్లీ. భారతదేశ అధికార కేంద్రం. ఇక్కడే శేఖర్, మాయ తమ 1700 కోట్ల సామ్రాజ్య సింహాసనంపై కూర్చుని ఉన్నారు. అలాంటి చోట, బిచ్చగాళ్ళలా, ఒంటికి బురద, చేప పొలుసులు అంటించుకుని నిలబడ్డాడు అర్జున్.
ఢిల్లీ యొక్క ఈ విశాలమైన, శక్తివంతమైన నగరంలో, అర్జున్ వాళ్ళు ఇప్పుడు అక్షరాలా రోడ్డు మీది బిచ్చగాళ్ళు. జేబులో డబ్బు లేదు, ఒంటి నిండా కుళ్ళిన వాసన, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల నుండి తప్పించుకోవాలనే భయం. ఈ విశాల నగర రాజమార్గాలలో, శేఖర్, మాయల ఫోటోలతో కూడిన పెద్ద పెద్ద బిల్‌బోర్డులు సాధారణ ప్రజల మెదళ్లను మెదడు కడగడం చేస్తున్నాయి. అలాంటి చోట నిలబడి, చావుబతుకుల్లో ఉన్న, నిరుపేద వ్యక్తి తన యుద్ధాన్ని ఎలా మొదలుపెడతాడు?
అర్జున్ నిజంగా శేఖర్ కోటలో పగుళ్లు సృష్టించగలడా, లేక ఢిల్లీ యొక్క ఈ క్రూరమైన ఫుట్‌పాత్‌పై శాశ్వతంగా కనుమరుగైపోతాడా?



ఢిల్లీలోని ఒక ఐదు నక్షత్రాల హోటల్ అధ్యక్ష సూట్‌లోని వాతావరణం, ఏసీ వల్ల గడ్డకట్టేంత చలిగా ఉంది. కిటికీ బయట చాలా కింద, ఢిల్లీ వీధులు నెమ్మదిగా నిశ్శబ్దంలోకి జారుకుంటున్నాయి, కానీ ఈ విలాసవంతమైన పెంట్‌హౌస్ ఇప్పుడు అక్షరాలా ఒక రాజకీయ 'యుద్ధ గది'గా మారిపోయింది.
రాత్రి గడుస్తోంది. విశాలమైన మహోగని చెక్క భోజన బల్ల మీద లెక్కలేనన్ని దస్త్రాలు, ల్యాప్‌టాప్‌లు, ఖాళీ కాఫీ కప్పులు పడి ఉన్నాయి. గదిలోని ఒక మూల ఉన్న ఇటాలియన్ తోలు సోఫాలో మాయ కూర్చుని ఉంది. ఆమె గుండెల్లో ఒక విచిత్రమైన, తెలియని భయం ఆవరించింది. తను కొండ శిఖరం నుండి దొర్లించిన రాయి, ఇప్పుడు ఒక పెను తుఫానుగా మారిపోయిందని, అది బహుశా ఒకరోజు తనను కూడా మింగేస్తుందని ఆమెకు అర్థమవుతోంది.
బల్లకు అవతలి వైపు రావుిల కూర్చుని ఉంది. ఆమె కళ్ళకు సన్నని చట్రం కళ్ళజోడు ఉంది, ల్యాప్‌టాప్ నీలి కాంతి ఆమె ముఖంలో ఒక పైశాచిక, భావరహితమైన కఠినత్వాన్ని ప్రదర్శిస్తోంది. రావుిల కేవలం ఒక ఎన్జీఓ నడపడం లేదు, ఆమె ఈ నీచమైన వ్యవస్థకు సూత్రధారి.
"మాయ, ఇటు రా," రావుిల ల్యాప్‌టాప్ నుండి కళ్ళు తిప్పకుండానే పిలిచింది. ఆమె స్వరంలో ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదు, అచ్చం ఒక యాంత్రికమైన ఆదేశంలా ఉంది.
మాయ నెమ్మదిగా సోఫా నుండి లేచి బల్ల దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడింది. రావుిల తన ఒడిలో ఉన్న చివరి నమూనా ఐప్యాడ్‌ను మాయ వైపు తిప్పింది.
"రోజంతా టీవీ తెర మీద చాలా ఏడ్చావు," రావుిల ఒక చల్లని నవ్వు నవ్వింది. "కానీ చూడు మాయ, టీవీ వార్తా ఛానెళ్లు ఇప్పుడు ఎక్కువగా పెద్దవాళ్ళే చూస్తున్నారు. యాభై ఏళ్ళు దాటినవాళ్ళు, పదవీ విరమణ చేసినవాళ్ళు, వాళ్ళు ముందు గదిలో కూర్చుని నీ ముఖ్య సమయం ఇంటర్వ్యూ చూస్తారు. వాళ్ళ ఓట్లు, సానుభూతి మనకు దక్కాయి. కానీ మన అసలు లక్ష్యం వాళ్ళు కాదు."
మాయ కనుబొమలు ముడిచి ఐప్యాడ్ స్క్రీన్ వైపు చూసింది.
"మన అసలు లక్ష్యం యువతరం," రావుిల ఐప్యాడ్ తెరను స్వైప్ చేసింది. "పదిహేను నుండి ఇరవై ఐదేళ్ల మధ్య వయసున్న వాళ్ళు. ఈ తరం టీవీ చూడదు, వాళ్ళు సామాజిక మాధ్యమాలలోనే బతుకుతారు. వాళ్ళు ఏ వార్తనీ, నిజాన్నీ పరిశీలించరు, కేవలం పోకడను అనుసరిస్తారు. రేపు ఉదయం మన ప్రణాళిక ఈ యువతరం మెదళ్లను కలుషితం చేయడమే. ఈ దేశంలోని ప్రతి పురుషుడు ఒక అత్యాచారి, ఒక జంతువు అని వాళ్ళ మెదళ్లలోకి ఎక్కించాలి."
రావుిల ఐప్యాడ్‌లో ఒక వీడియో ప్లే చేసింది.
ఆ వీడియో ఇన్‌స్టాగ్రామ్ రీల్. తెర మీద దేశంలోని అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన ఒక అలంకరణ, జీవనశైలి ప్రభావశాలి కనిపించింది. ఆమెకు యాభై లక్షలకు పైగా అనుచరులు ఉన్నారు. సాధారణంగా ఆ అమ్మాయి ఖరీదైన బ్రాండ్ల అలంకరణతో, విదేశీ స్థలాలలో నవ్వుతూ కనిపిస్తుంది. కానీ ఈనాటి వీడియోలో ఆమె జుట్టు చెదిరిపోయి, కళ్ళ కాటుక చెరిగిపోయి, ముఖం పాలిపోయి ఉంది. ఆమె కెమెరా వైపు చూస్తూ బావురుమని ఏడుస్తోంది.
ఆ అమ్మాయి వెక్కి వెక్కి చెబుతోంది—"ఈ రోజు మాయ పడుతున్న బాధ నాకు బాగా అర్థమవుతోంది. ఎందుకంటే... ఎందుకంటే నాక్కూడా ఇలాగే జరిగింది. అవును, నా మాజీ ప్రియుడు నన్ను నెలల తరబడి ఒక చీకటి గదిలో బంధించి కొట్టేవాడు. మనం అమ్మాయిలం ఎక్కడా సురక్షితంగా లేము. మగవాళ్ళందరూ క్రూరమైన జంతువులే. మనం మౌనంగా ఉండకూడదు. మనమందరం మాయకు అండగా నిలబడాలి. #SupportMaya #PassTheBill2026"
మాయ కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి. ఆమెకు ఈ అమ్మాయి తెలుసు! పోయిన నెల ఒక పార్టీలో ఈ అమ్మాయిని కలిసింది. ఆ అమ్మాయి తన ప్రియుడి డబ్బులతో దుబాయ్ పర్యటన ముగించుకుని అప్పుడే వచ్చింది. ఆమెకు అలాంటిదేమీ జరగలేదు!
రావుిల వీడియోను ఆపి మరో వీడియో ప్లే చేసింది. ఈసారి ఒక ప్రముఖ యూట్యూబర్. అతను కూడా అదే విధంగా గ్లిజరిన్ కన్నీళ్లు కారుస్తూ తన తండ్రికి, తన భర్తకు వ్యతిరేకంగా కల్పితమైన హింస కథలను చెబుతున్నాడు. వారి ఏడుపు సరళి ఒక్కటే, వారి సందేశం ఒక్కటే—'మగాడు అంటే జంతువు'.
"వీళ్ళు... వీళ్ళందరూ అబద్ధాలు చెబుతున్నారు రావుిళ అక్కా!" మాయ గొంతులోంచి ఒక అణచుకున్న శబ్దం బయటకు వచ్చింది. "వీరిలో ఎవరికీ ఏమీ జరగలేదు! వీళ్ళు ఎందుకిలా చేస్తున్నారు?"
రావుిల ఐప్యాడ్‌ను ఆపి బల్ల మీద పెట్టింది. తర్వాత ఆమె ఒక అట్టహాసం చేసింది, అది విని మాయ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది.
"వాళ్ళకు ఏమీ జరగలేదని నాకు తెలుసు! వాళ్ళందరూ పచ్చి అబద్ధాలు చెబుతున్నారు," రావుిల నవ్వుతూనే జవాబిచ్చింది. "వాళ్ళు అబద్ధం చెబుతున్నారని నాకు తెలుసు, నీకూ తెలుసు. కానీ పదిహేనేళ్ల కళాశాల అమ్మాయి, వాళ్ళను దేవుళ్ళుగా భావించే ఆమెకు తెలియదు కదా! ఈ ప్రభావశాలులు డబ్బు కోసం తమ భావోద్వేగాలను అమ్ముకుంటారు. ఈ 15 సెకన్ల నకిలీ ఏడుపు వీడియోలు చేయడానికి వాళ్ళలో ప్రతి ఒక్కరూ నా దగ్గర ఐదు లక్షల రూపాయలు నగదు చెల్లింపు తీసుకున్నారు. రాతప్రతి నా బృందం రాసింది."
మాయ నిశ్చేష్టురై నిలబడిపోయింది. ఆమె మెదడు ఖాళీ అయిపోతున్నట్టు అనిపించింది.
"అన్నింటికన్నా భయంకరమైన విషయం ఏంటో తెలుసా మాయా?" కిటికీ దగ్గర నుండి విస్కీ గ్లాసు చేతిలో పట్టుకుని శేఖర్ చౌదరి ముందుకు వచ్చాడు. అతని కళ్ళలో తీవ్రమైన పైశాచిక ఆనందం తొణికిసలాడుతోంది. "అన్నింటికన్నా భయంకరమైనది మూక ఉన్మాదం. రేపు ఉదయం వేలాది మంది ప్రభావశాలుల ఏడుపు వీడియోలు సామాజిక మాధ్యమాలలో వైరల్ అయినప్పుడు, ఒక గొలుసుకట్టు ప్రతిచర్య మొదలవుతుంది. పదిహేను నుండి ఇరవై ఏళ్ల మధ్య వయసున్న, వీరిని అనుసరించే అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు ఈ నకిలీ ఏడుపును చూసి నిజంగానే మగవాళ్ళను ద్వేషించడం మొదలుపెడతారు. వాళ్ళు నిజానిజాలు పరిశీలించరు. అందరూ ఏడుస్తున్నారని చూసి, వాళ్ళూ ఏడుస్తారు. హ్యాష్‌ట్యాగ్‌లను ట్రెండ్ చేస్తారు."
శేఖర్, రావుిలల ఈ మహా ప్రణాళిక ఎంత భయంకరమైనదో ఇప్పుడు మాయ కళ్ళ ముందు నీళ్ళలా స్పష్టమవ్వడం మొదలైంది.
రోజంతా స్థానిక రైలు రద్దీలో నలిగి, అధికారి తిట్లు తిని, తన చెమటను ధారపోసి నెల చివర్లో కొన్ని వేల రూపాయల జీతం సంపాదించే ఒక సాధారణ యువకుడు. తన తల్లిదండ్రులను కొంచెం సుఖపెట్టాలి, తన సంసారాన్ని సంతోషంగా ఉంచుకోవాలి అనేదే అతని జీవితంలో ఏకైక కల. అలాంటివాడు రేపు ఉదయం తన చరవాణి తెరిచినప్పుడు, ప్రపంచమంతా తనను 'జంతువు' అని తిడుతున్నట్టు చూస్తాడు.
ఈ సామాజిక మాధ్యమాల యుగంలో ఒక అమాయక అబ్బాయి జీవితాన్ని నాశనం చేయడానికి ఇప్పుడు న్యాయవాది, కోర్టు, సాక్ష్యం అవసరం లేదు. దారి మీద నడిచి వెళ్తున్న ఒక అబ్బాయి, ఎప్పుడు ఎవరు తన వైపు వేలు చూపిస్తూ ఒక నకిలీ రీల్ చేస్తారో అని భయపడతాడు! ఏదో ఒక అమ్మాయి కేవలం తన కోపం కోసమో, లేదా కొంచెం వైరల్ అవ్వాలనే ఆశతోనో కెమెరా ముందు నిలబడి రెండు గ్లిజరిన్ కన్నీటి చుక్కలు కార్చి, "ఈ అబ్బాయి నన్ను వేధించాడు," అని చెబుతుంది.
అంతే! ఆ పదిహేను సెకన్ల వీడియో ఒక అబ్బాయి జీవితకాలపు నిజాయితీని, అతని వ్యక్తిత్వాన్ని, అతని చదువును ఒక్క సెకనులో మట్టిలో కలిపేస్తుంది. అతని మాట ఎవరూ వినరు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు విచారణ చేసేలోపే సామాజిక మాధ్యమాలు అతన్ని 'సామాజిక అత్యాచారి'గా ముద్ర వేస్తుంది. అతని ఉద్యోగం పోతుంది, అతని తల్లిదండ్రులు అవమానంతో ఇంటి నుండి బయటకు రాలేరు. సమాజం అతన్ని డిజిటల్‌గా కొట్టి చంపేస్తుంది.
సాధారణ పురుషులు నిజానికి ఒక భారీ కార్పొరేట్ యంత్రాంగం కింద నలిగిపోతున్న ఒక నిస్సహాయ చీమలాంటి వాళ్ళు. వారికి హక్కులు లేవు, వారికి గౌరవం లేదు. ఒక పురుషుడు ఈ అబద్ధపు నిందను భరించలేక ఉరి వేసుకుని ఆత్మహత్య చేసుకున్నా, ఈ సమాజానికి ఏమీ కాదు. పైగా, ఆ ఆత్మహత్య వార్త కూడా ఈ వార్తా ఛానెళ్లకు, ప్రభావశాలులకు కేవలం ఒక 'కంటెంట్' అవుతుంది, దాన్ని అమ్ముకుని వాళ్ళు మరికొంత డబ్బు, టీఆర్పీ సంపాదిస్తారు. మగాడి కన్నీళ్లు, మానసిక కుంగుబాటు, మరణాలకు ఈ సంతలో విలువే లేదు, దాని నుండి ఎవరైనా లాభం పొందగలిగితే తప్ప.
మాయ సోఫాలో ధబ్ మని కూలబడింది. ఆమె చేతులు, కాళ్ళు చల్లబడిపోతున్నాయి.
ఆమె కేవలం అర్జున్‌ను శిక్షించాలనుకుంది! ఆమె కేవలం ఒక ఫ్లాట్, కొంత డబ్బు కోరుకుంది. కానీ తను ఏం చేసింది? ఆమె చెప్పిన ఒక అబద్ధపు ఆరోపణ, ఆమె నకిలీ ఇంటర్వ్యూ ఈ రోజు దేశంలోని లక్షలాది అర్జున్‌లకు మరణ శాసనంగా మారింది. వచ్చే వారం పార్లమెంటులో ఈ బిల్లు ఆమోదం పొందితే, ఈ పదిహేను సెకన్ల వీడియోల ఆధారంగా లక్షలాది అమాయక పురుషులు విచారణ లేకుండా జైలు చీకటి గదుల్లో మగ్గిపోతారు.
"రేపు ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు ఈ వీడియోలన్నీ ఒకేసారి ప్రత్యక్షమవుతాయి," రావుిల కీబోర్డుపై 'షెడ్యూల్' బటన్‌ను నొక్కి ఒక భయంకరమైన చిరునవ్వు నవ్వింది. "సరిగ్గా గంట తర్వాత, ఉదయం తొమ్మిది గంటలకు మన మహా పత్రికా సమావేశం. అక్కడ మాయ, నువ్వు దేశం ముందు నిలబడి ఆ బిల్లును ఆమోదించమని చేతులు జోడించి అభ్యర్థిస్తావు. దేశమంతా నీ కన్నీళ్లలో మునిగిపోతుంది."
శేఖర్ విస్కీ గ్లాసును ఒక్క గుక్కలో ఖాళీ చేసి తృప్తిగా నవ్వాడు. ఈ 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యం ఇప్పుడు అతని చేతిలో ఉంది. ఈ సమాజం, ఈ చట్టం, ఈ సామాజిక మాధ్యమాలు—అన్నీ అతను కొన్న బానిసలే. సాధారణ పురుషులు అతని ఈ కబేళాకు కేవలం ముడిసరుకు మాత్రమే.
ఢిల్లీలోని ఈ విలాసవంతమైన ఐదు నక్షత్రాల హోటల్‌లో కూర్చుని శేఖర్, రావుిల సామాజిక మాధ్యమాలను, నకిలీ ప్రభావశాలులను ఉపయోగించి దేశంలోని సాధారణ, అమాయక పురుషులకు వ్యతిరేకంగా ఒక డిజిటల్ ఉరి వేదికను సిద్ధం చేస్తున్నప్పుడు, సరిగ్గా అదే సమయంలో పాత ఢిల్లీలోని ఒక మురికి, చీకటి కాలిబాటపై కుళ్ళిన చేపల దుర్వాసనతో నిండిన శరీరంతో అర్జున్ పడుకుని ఉన్నాడు.
కోర్టు, చట్టం, సమాజం నకిలీ కన్నీళ్లకు అమ్ముడుపోయినప్పుడు, అర్జున్, విక్రమ్‌లు ఈ కనిపించని, శక్తివంతమైన రాక్షసుడితో ఎలా పోరాడగలరు? లేక రేపటి ఉదయపు మొదటి సూర్యకిరణమే అర్జున్ లాంటి లక్షలాది పురుషుల శవపేటికపై చివరి మేకును శాశ్వతంగా కొట్టేస్తుందా?

[SivaSai]

దేశంలోని అతిపెద్ద వార్తా ఛానెల్ యొక్క అగ్రశ్రేణి స్టూడియో.

స్టూడియో లోపల ఏసీ వల్ల వాతావరణం గడ్డకట్టేంత చల్లగా ఉంది, కానీ చుట్టూ ఉన్న ప్రకాశవంతమైన దీపాలు ఒక విచిత్రమైన, ఊపిరాడని వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తున్నాయి. నేల అంతా లెక్కలేనన్ని తీగలు చిందరవందరగా పడి ఉన్నాయి. మూడు పెద్ద కెమెరాలు సరిగ్గా మధ్యలో ఉన్న సోఫా వైపు గురిపెట్టి ఉన్నాయి. ఆ సోఫాలో మాయ కూర్చుని ఉంది. ఆమె చాలా సాధారణమైన, లేత రంగు నూలు చీర కట్టుకుంది. జుట్టు చెదిరిపోయి ఉంది, కళ్ళ కింద అలంకరణతో సృష్టించిన కమలిన గాయం గుర్తు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. చూడటానికి ఆమె అచ్చం సర్వం కోల్పోయిన, హింసకు గురైన ఒక గృహిణిలా కనిపిస్తోంది.

ఆమెకు ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో ఈ ఛానెల్ యొక్క అత్యంత ప్రముఖ వ్యాఖ్యాత కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని అరుపులు, గొంతు చించుకోవడం వినడానికే దేశంలోని లక్షలాది మంది ప్రజలు ప్రతిరోజూ రాత్రి టీవీల ముందు కూర్చుంటారు.

"మూడు... రెండు... ఒకటి... ప్రత్యక్ష ప్రసారంలో ఉన్నాం!" ఫ్లోర్ మేనేజర్ చేతితో సైగ చేశాడు.

కెమెరా మీద ఎర్ర దీపం వెలిగింది. దేశంలోని కోట్లాది మంది లివింగ్ రూమ్‌లలోని టీవీలలో ఇప్పుడు మాయ ముఖం కనిపిస్తోంది.

మాయ ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుంది. తర్వాత కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉండి, కచ్చితమైన సమయస్ఫూర్తితో వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది. ఆమె రెండు కళ్ళ నుండి కన్నీటి ధారలు ప్రవహించసాగాయి. గ్లిజరిన్, గడిచిన కొన్ని రోజులుగా నిర్విరామంగా చేసిన సాధన ఫలితంగా ఆ ఏడుపు ఇప్పుడు ఎంత సహజంగా ఉందంటే, ఇది ఒక అసహ్యకరమైన నాటకం అని ఎవరూ గ్రహించలేరు.

"అర్జున్ నన్ను రోజుల తరబడి సగం కడుపుతో ఉంచేవాడు," మాయ వణుకుతున్న స్వరంతో, చీర చెంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చెప్పింది. ఆమె స్వరం ఎంత పగిలిపోయిందంటే, వినేవారి మనసులో తీవ్రమైన సానుభూతి కలిగేంతలా ఉంది. "ఆయన నన్ను ఒక చీకటి గదిలో బంధించి కార్యాలయానికి వెళ్ళేవాడు. తిరిగి వచ్చాక, చిన్న చిన్న విషయాలకే నా మీద చెయ్యి చేసుకునేవాడు. చివరి కొన్ని రోజులుగా ఆయన నా భోజనంలో నిద్రమాత్రలు కలిపి నన్ను చంపడానికి కూడా ప్రయత్నించాడు. నేను... నేను చాలా కష్టం మీద ప్రాణాలతో బయటపడ్డాను."

మాయ రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.

ఈ పచ్చి అబద్ధపు ఆరోపణలు విన్న ఒక సాధారణ విలేకరి అయితే సాక్ష్యాలు అడగాలి. తర్కం వెతకాలి. "మీ దగ్గర ఏమైనా వైద్య నివేదిక ఉందా? మీరు సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లో ఫిర్యాదు చేశారా? అర్జున్ వర్మ లాంటి ఒక మొదటి తరగతి ప్రభుత్వ అధికారి అకస్మాత్తుగా ఎందుకిలా చేస్తాడు?" అని ప్రశ్నించాలి.

కానీ లేదు. ఆ వ్యాఖ్యాత వీటన్నింటిలో ఏమాత్రం సాక్ష్యం గానీ, తర్కం గానీ వెతకలేదు. ఎందుకంటే అతనికి తెలుసు, తర్కం లేదా సాక్ష్యాలతో టీఆర్పీ పెరగదు. టీఆర్పీ పెరిగేది భావోద్వేగం, అరుపులతోనే.

వ్యాఖ్యాత చాలా దూకుడుగా తన కుర్చీలో నుండి కొద్దిగా ముందుకు వంగాడు. అతను నేరుగా కెమెరా లెన్స్ వైపు చూస్తూ, యావత్ దేశ ప్రజల కళ్ళలోకి చూసి అరవడం మొదలుపెట్టాడు.

"చూశారా? విన్నారా ఒక చదువుకున్న అధికారి భార్య ఆర్తనాదాన్ని?" వ్యాఖ్యాత గొంతులోని నరాలు నటనతో ఉబ్బిపోయాయి. "ఇంకెన్నాళ్ళు? ఇంకెన్నాళ్ళు అర్జున్ లాంటి చదువుకున్న జంతువులను ఈ సమాజం భరిస్తుంది? బయటకు మర్యాదస్తుడి ముసుగు వేసుకుని తిరిగే ఈ పురుషులు ఇంట్లో ఒక్కో రాక్షసుల్లా ప్రవర్తిస్తున్నారు. వీళ్ళ వల్ల మన దేశంలోని ఆడపిల్లలకు ఎక్కడా భద్రత లేదా? ఈ అర్జున్ వర్మకు తక్షణమే శిక్ష పడాలి, అప్పుడే ఇంకే జంతువూ ఏ ఆడపిల్ల వైపు కన్నెత్తి చూడటానికి కూడా ధైర్యం చేయలేదు!"

దేశమంతా టీవీల ముందు కూర్చుని ఈ నాటకాన్ని చూస్తోంది. రోజంతా ఎముకలు విరిగేలా కష్టపడి, రాత్రికి కాస్త వార్తలు చూద్దామని కూర్చున్న సాధారణ ప్రజలు, ఈ భావోద్వేగపూరిత దృశ్యాన్ని చూసి నిజంగానే అర్జున్ మీద కోపంతో రగిలిపోతున్నారు. టీ కొట్ల దగ్గర, లివింగ్ రూమ్‌లలో, సామాజిక మాధ్యమాలలో క్షణాల్లో ఒక తీవ్రమైన 'పురుష వ్యతిరేక' లేదా పురుష-ద్వేషపూరిత భావన ఏర్పడిపోయింది. అందరూ ఏకగ్రీవంగా అర్జున్ ఒక జంతువని, మాయ ఒక అమాయక దేవత అని నమ్మేశారు.

"ఆపు! మనం రెండు నిమిషాల వాణిజ్య విరామానికి వెళ్తున్నాం!" అని ఫ్లోర్ మేనేజర్ గట్టిగా అరిచాడు.

కెమెరా ఎర్ర దీపం ఆగిపోయింది. ప్రత్యక్ష ప్రసారం కొద్దిసేపు ఆగింది.

సరిగ్గా ఈ క్షణంలోనే ఈ మొత్తం ఉదంతంలో అత్యంత భయంకరమైన కోణం మొదలైంది.

దర్శకుడు 'ఆపు' చెప్పగానే, మాయ వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మంత్రం వేసినట్టు ఆగిపోయింది. ఆమె ముఖంలోని ఆ నిస్సహాయ, విషాదభరితమైన భావం ఒక్క క్షణంలో మాయమై, దాని స్థానంలో ఒక పక్కా వృత్తిపరమైన, సాధారణ హావభావం వచ్చింది.

"కాస్త నీళ్ళు ఇవ్వండి, గొంతు ఆరిపోయింది," మాయ చాలా సాధారణ స్వరంతో పక్కనుంచి వెళ్తున్న ఒక స్పాట్‌బాయ్‌తో అంది.

ఆ స్పాట్‌బాయ్ ఒక నీటి సీసా అందించాడు. మాయ నీళ్లు తాగుతుండగా, ఒక అలంకరణ నిపుణురాలు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. ఆమె చాలా జాగ్రత్తగా దూదితో మాయ కళ్ళలోని గ్లిజరిన్ నీటిని తుడిచి, ఆమె కళ్ళ కింద ఉన్న నకిలీ కమలిన గాయం గుర్తుపై మరికొంత ముదురు రంగు పొడి వేసింది. విరామం తర్వాత అది మరింత వాస్తవికంగా కనిపించాలని. అప్పుడు వ్యాఖ్యాత తన చరవాణి తీసి వాట్సాప్‌లో సందేశాలు చూసుకుంటున్నాడు, అతని ముఖంలో తృప్తితో కూడిన నవ్వు ఉంది.

స్టూడియో లోపల ఉన్న ఇరవై ఐదు నుండి ముప్పై మంది—ఛాయాగ్రాహకులు, ధ్వని రికార్డర్, అలంకరణ నిపుణురాలు, దర్శకుడు—అందరూ ఈ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు. మాయ ఇంతసేపు పచ్చి అబద్ధాలు చెబుతోందని అందరూ తమ కళ్ళతో చూస్తున్నారు. ఒక అబ్బాయి మీద జాతీయ టీవీలో నిలబడి ఈ అమ్మాయి చేసిన ఘోరమైన ఆరోపణలలో ఒక్క శాతం కూడా నిజం లేదని అందరికీ అర్థమవుతోంది.

కానీ అత్యంత భయంకరమైన విషయం ఈ అబద్ధం యొక్క తీవ్రమైన సహజత్వం.

ఎవరూ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడరు. ఛాయాగ్రాహకులు నిరసనగా ఈ నకిలీ ప్రసారాన్ని కొనసాగించనని చెప్పడు. దర్శకుడు వచ్చి వ్యాఖ్యాతతో ఒక అమాయక అబ్బాయి జీవితాన్ని ఇలా నాశనం చేయడం నేరమని చెప్పడు. అందరూ మౌనం. అందరూ తమ పనుల్లో తీరిక లేకుండా ఉన్నారు.

ఎందుకు? ఎందుకంటే నియంత్రణ గదిలో కూర్చున్న నిర్మాత చూస్తున్నాడు, మాయ ఏడుపు భాగం తమ ఛానెల్ రేటింగ్‌ను ఒక్కసారిగా ఆకాశానికి చేర్చిందని. వీక్షకుల సంఖ్య రికార్డులు బద్దలు కొడుతోంది. ఈ అబద్ధపు నాటకం వారికి కోట్ల రూపాయల ఆర్థిక సహాయం తెచ్చిపెడుతోంది.

సానుభూతి లేదా ప్రజల భావోద్వేగాలు ఒక వ్యాపారంగా మారినప్పుడు, సత్యం ఇలాగే మరణిస్తుంది. స్టూడియోలోని ఈ నిశ్శబ్దం, ఈ వ్యవస్థ దృష్టిలో సాధారణ పురుషులు మనుషులే కాదని నిరూపిస్తోంది. వారి గౌరవం, వారి వృత్తి, వారి తల్లిదండ్రుల కన్నీళ్లకు ఏ విలువా లేదు. ఒక అబ్బాయి జీవితం నాశనమవడం వీరికి కేవలం ఒక సాయంత్రపు కాలక్షేపం, దాన్ని అమ్ముకుని వీరు తమ జేబులు నింపుకుంటారు. ఈ తీవ్రమైన అమానవీయత ఏ దెయ్యం కథ కన్నా తక్కువ భయానకమైనది కాదు.

స్టూడియో నుండి కొన్ని కిలోమీటర్ల దూరంలో, ఢిల్లీలోని ఒక విలాసవంతమైన ఐదు నక్షత్రాల హోటల్ పెంట్‌హౌస్‌లో కూర్చుని ఈ మొత్తం ప్రదర్శనను చూస్తున్నాడు శేఖర్ చౌదరి.

అతని ముందు డెబ్బై ఎనిమిది అంగుళాల భారీ టీవీ తెర ఉంది. ఒక చేతిలో ఖరీదైన క్యూబన్ చుట్ట, మరో చేతిలో విస్కీ గ్లాసు. మాయ ఏడుపు, వ్యాఖ్యాత అరుపులు చూసి శేఖర్ ఒక నరక సమానమైన అట్టహాసం చేశాడు.

ఈ మొత్తం కథనం ఎలా పనిచేస్తుందో అతనికి తెలుసు. ఈ ప్రైమ్ టైమ్ స్లాట్‌ను కొనుక్కోవడానికి అతను స్వయంగా ఈ వార్తా ఛానెల్ యజమానికి కొన్ని కోట్ల రూపాయల నిధులు ఇచ్చాడు. వ్యాఖ్యాత చెప్పిన ఆ సంభాషణలన్నీ రావుిల ప్రజా సంబంధాల బృందం రాసినవే.

శేఖర్ ల్యాప్‌టాప్‌ను తన ఒడిలోకి లాక్కున్నాడు. తెరపై వారి నకిలీ ఎన్జీఓ బ్యాంక్ ఖాతా ప్రత్యక్ష సమాచారం నడుస్తోంది. మాయ టీవీలో కూర్చుని ఎన్నిసార్లు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తుందో, విదేశాలలోని పెద్ద పెద్ద మహిళా హక్కుల NGOల నుండి అన్ని లక్షల డాలర్ల విరాళాలు వారి ఖాతాలోకి వచ్చి పడుతున్నాయి. మాయ కన్నీటి చుక్కల ఒక్కో బొట్టును శేఖర్ కొన్ని వేల డాలర్లకు డబ్బుగా మార్చుకుంటున్నాడు.

"దీన్ని అధికారం అంటారు," శేఖర్ చుట్ట పొగ వదులుతూ తనలో తాను గొణుక్కున్నాడు. "నేను నిరూపించాను, ఈ దేశంలో నిజం అంటూ ఏదీ లేదు. నువ్వు డబ్బుతో ప్రసార సాధనాలు చేత ఏది చెప్పించగలవో అదే నిజం."

శేఖర్ కిటికీ వైపు నడిచాడు. బయట ఢిల్లీ రోడ్లపై లెక్కలేనంత మంది సాధారణ ప్రజల రద్దీ. ఈ ప్రజలు తాము టీవీలో నిజమైన వార్తలు చూస్తున్నామని అనుకుంటున్నారు.

ఈ పరిస్థితి ఒక సాధారణ పురుషుడికి అత్యంత భయంకరమైనది. ఒక వ్యక్తి, బహుశా రోజంతా అమానుషమైన శ్రమ చేసి తన కుటుంబాన్ని రెండు పూటలా పోషించడానికి బస్సులో వేలాడుతూ ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నాడు, అతను ఈ వార్త చూసినప్పుడు, అతని మనసులో ఏం జరుగుతుంది? అతను ఎంత నిజాయితీపరుడైనా, ఎంత మంచి భర్త అయినా—ఈ సమాజం అతన్ని ఏ రోజైనా, ఏ క్షణమైనా ఒక అబద్ధపు నింద వేసి రోడ్డున పడేయగలదని అతనికి అర్థమవుతుంది. న్యాయస్థానం, సెక్యూరిటీ అధికారి, విచారణ—వీటి అవసరం ఇక లేదు. వార్తా ఛానెళ్లే ఇప్పుడు ఉరి వేదికలు.

ఈ భయంకరమైన వ్యవస్థ కింద సాధారణ పురుషులు కేవలం ఒక అసహాయమైన చీమల్లాంటి వారు. వారిని ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు డబ్బు మీద ఆశతో, రేటింగ్ మీద ఆశతో నలిపి చంపేయొచ్చు. వారి ఆర్తనాదాలు ఎవరూ వినరు, సమాజం కేవలం అమ్మాయిల నకిలీ కన్నీళ్ల వీడియో చూసి వారికి ఉరి శిక్ష కోరుతుంది.

శేఖర్ నవ్వుతూ విస్కీ గ్లాసును ఖాళీ చేశాడు. రేపు ఉదయం భారీ పత్రికా సమావేశానికి అన్ని ఏర్పాట్లు పూర్తయ్యాయి. వచ్చే వారం పార్లమెంటులో బిల్లు పాసవ్వడం ఇక లాంఛనమే.

ఢిల్లీలోని ఈ ఐదు నక్షత్రాల హోటల్‌లో, ఏసీ వార్తా స్టూడియోలో కోట్ల రూపాయల కోసం ఒక సమాజాన్ని బ్రెయిన్‌వాష్ చేస్తున్నప్పుడు, సాధారణ పురుషులపై రాక్షసులనే ముద్ర వేస్తున్నప్పుడు, అదే నగరంలోని ఏదో ఒక చీకటి, దుమ్ముపట్టిన సందులో దాక్కుని ఉన్నాడు అర్జున్.

సామాజిక మాధ్యమాలు, వార్తా ఛానెళ్ల ఈ భారీ, భయంకరమైన డిజిటల్ కబేళా ముందు, కుళ్ళిన చేపల వాసనతో నిండిన, జ్వరంతో కుమిలిపోతున్న ఒక మనిషి ఎలా ఎదురు నిలబడతాడు? అబద్ధాలతో కట్టిన ఈ కొండంత సౌధం అర్జున్ చివరి అస్తిత్వాన్ని కూడా మట్టిలో కలిపేస్తుందా, లేక అగాధం అట్టడుగుకు చేరిన ఒక శూన్యమైన మనిషి, శేఖర్ చౌదరి కొనుగోలు చేసిన ప్రసార సాధనాలు దగ్గర కూడా సమాధానం లేని దెబ్బ కొడతాడా?

సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ పరిసరాలు నెమ్మదిగా సందడిగా మారుతున్నాయి. టీ కొట్టుల నుండి వస్తున్న పొగ, కూలీల అరుపులు, వేలాది మంది ప్రజల అడుగుల చప్పుళ్లతో ఆ ప్రాంతమంతా హోరెత్తుతోంది.
కానీ ఆ నగరం యొక్క విశాలత్వంలో, ప్లాట్‌ఫారమ్ చిట్టచివర ఉన్న ఒక మురికి పార్సెల్ వ్యాన్ నుండి కిందకు దిగిన మనుషులను ఎవరూ కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. ఒకవేళ చూసినా, అసహ్యంతో ముక్కు చిట్లించి దూరంగా జరిగిపోయారు.
అందరిలోకీ అర్జున్ పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. రాత్రంతా ఆ థర్మాకోల్ పెట్టెలో, ఐసు కింద నలిగిపోయిన తర్వాత, అతని శరీరం మనిషి శరీరంలా కనిపించడం లేదు. కరిగిన ఐసు నీరు ఇంకా అతని జుట్టు నుండి, చెంపల మీదుగా కారుతూనే ఉంది. అతని శరీరం నుండి వస్తున్న ఒక రకమైన తీవ్రమైన దుర్వాసనకు, వాళ్లకే ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టంగా ఉంది.
జ్వరంతో అర్జున్ శరీరం థరథరలాడిపోతోంది. ఢిల్లీ చలిగాలి తడి బట్టలను చీల్చుకుంటూ అతని ఎముకల లోపలి వరకు వణుకు పుట్టిస్తోంది. జస్టిస్ రావు, రజత్‌ల పరిస్థితి కూడా చావుబతుకుల్లో ఉన్న మనుషుల్లాగే ఉంది. రాత్రంతా అనుభవించిన ఆ నరకయాతన వాళ్ల వయసును మరో పదేళ్ళు పెంచేసినట్టుంది.
స్టేషన్ బయటకు వచ్చారు వాళ్ళు. దుమ్ముపట్టిన ఫుట్‌పాత్‌పై తమ శరీరాలను ఈడ్చుకుంటూ వెళ్తున్నారు.
స్టేషన్‌కు సరిగ్గా బయటే ఒక టీ కొట్టు ఉంది. పెద్ద గిన్నెలో టీ మరుగుతోంది. అల్లం, యాలకుల సువాసన గాలిలో తేలుతోంది. రాత్రంతా ఏమీ తినకుండా, చలికి గడ్డకట్టుకుపోయిన ఆ మనుషులకు, మరుగుతున్న ఆ టీ ఇప్పుడు ప్రపంచంలోనే అత్యంత విలువైన అమృతంలా అనిపిస్తుంది. జస్టిస్ రావు, రజత్ ఆ టీ కొట్టు బెంచీ వైపు దీనంగా చూస్తూ ఉండిపోయారు.
విక్రమ్ తన జేబులు వెతుక్కోగా కొన్ని నాణేలు దొరికాయి. కేవలం పన్నెండు రూపాయలు.
విక్రమ్ నెమ్మదిగా టీ కొట్టు వైపు నడిచాడు. అతని వెనకే అర్జున్.
"అన్నా, రెండు టీలు ఇస్తావా? చాలా చలిగా ఉంది..." విక్రమ్ ఆ నాణేలను ముందుకు చాపి, అత్యంత దీనమైన స్వరంతో అన్నాడు.
టీ కొట్టువాడు ఒక మట్టి గ్లాసులో టీ పోయబోయాడు. కానీ విక్రమ్, అర్జున్‌లు ముందుకు వచ్చి నిలబడటం చూసి, అతని ముఖం తీవ్రమైన అసహ్యంతో వికారంగా మారిపోయింది. అర్జున్ శరీరం నుండి వస్తున్న కుళ్ళిన చేపల దుర్వాసనకు, అతను తన తుండుతో ముక్కు మూసుకున్నాడు.
"ఏయ్! ఏయ్ అస్సలు ముందుకు రాకు!" టీ కొట్టువాడు తీవ్రమైన విసుగుతో చేతిని ఊపుతూ వాళ్ళని వెళ్ళగొట్టేలా సైగ చేశాడు. "ఏంట్రా మీరు, మనుషులా లేక మరేమైనానా? పోండి ఇక్కడి నుంచి! ఒంటి నుంచి పందిలా వాసన వస్తోంది! మీరు ఇక్కడ నిలబడితే నా కొట్టులో ఉన్న కస్టమర్లందరూ పారిపోతారు. వెళ్ళండి, దూరంగా వెళ్లి నిలబడండి!"
టీ కొట్టువాడి కర్కశమైన, అవమానకరమైన మాటలు విని విక్రమ్ దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అతను ఏదో చెప్పబోయాడు, కానీ అంతలోనే అర్జున్ విక్రమ్ చేతిని పట్టుకుని ఆపాడు.
అర్జున్ ఏమీ ప్రతిఘటించలేదు. అతను టీ కొట్టువాడి కళ్ళలోకి ఒక్కసారి చూశాడు. ఆ కళ్ళలో కోపం గానీ, బాధ గానీ లేవు, కేవలం ఒక తీవ్రమైన, అంతులేని శూన్యం ఉంది.
అర్జున్ నెమ్మదిగా కొట్టు నుండి దూరంగా, ఫుట్‌పాత్ పక్కకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. టీ కొట్టువాడు ఏమీ తప్పు చెప్పలేదని అతనికి అనిపించింది. తను ఇప్పుడు నిజంగానే కుళ్ళిపోయిన, పనికిరాని చెత్తలాగే ఉన్నాడు.
ఈ ఫుట్‌పాత్‌పై నిలబడి, చలికి వణుకుతున్న అర్జున్‌కు అకస్మాత్తుగా ఒక విచిత్రమైన తాత్విక గ్రహింపు కలిగింది. కేవలం రెండు నెలల క్రితం సంగతి అతనికి గుర్తుకొచ్చింది. ఇదే అర్జున్ శుభ్రంగా ఇస్త్రీ చేసిన బట్టలు, టై, ఖరీదైన పెర్ఫ్యూమ్ వేసుకుని తన ప్రభుత్వ వాహనంలో ఆఫీసుకు వెళ్తున్నప్పుడు, దారిలో ఉన్నవాళ్లు అతనికి దారిచ్చేవారు. ఇలాంటి టీ కొట్టువాళ్లే అతన్ని చూసి 'సార్, సార్' అంటూ టీ అందించేవారు. అతని ఒక్క సంతకం కోసం పెద్ద పెద్ద కాంట్రాక్టర్లు గంటల తరబడి బయట క్యూలో నిలబడేవారు.
కానీ ఈ రోజు? ఈ రోజు అతని ఒంటి మీద ఆ ప్రభుత్వ అధికారి హోదా అనే ముద్ర లేదు. జేబులో డబ్బు లేదు. ఈ రోజు అతను కేవలం ఒక సాధారణ, నిరుపేద వ్యక్తి. ఈ సమాజం ఒక సాధారణ, శక్తిలేని మగాడిని ఎంతలా అసహ్యించుకుంటుందో అర్జున్ ఈ రోజు అణువణువునా అర్థం చేసుకుంటున్నాడు.
సమాజం ఒక పురుషుడి 'హోదా'ను, 'డబ్బు'ను మాత్రమే చూస్తుంది, అతడి వ్యక్తిత్వాన్ని కాదు. ఒక పురుషుడి గౌరవం, అతని ఉనికి, అతని ప్రేమ—అన్నీ అతను ఎంత సంపాదిస్తున్నాడు, అతని పదవి ఏంటి అనే దానిపైనే ఆధారపడి ఉంటాయి. ఎప్పుడైతే ఒక పురుషుడి నుండి అతని హోదా, డబ్బు లాగేసుకుంటారో, ఆ రోజు ఈ సమాజం అతన్ని వీధి కుక్క కన్నా హీనంగా చూస్తుంది. కుక్కకు కూడా ఎవరో దయతలచి ఒక బిస్కెట్ ముక్క విసిరేస్తారు, కానీ ఏమీలేని, దుర్వాసన కొట్టే మగాడికి ఎవరూ దయతో కనీసం ఒక కప్పు టీ కూడా ఇవ్వరు.
అర్జున్ తన జీవితకాలపు నిజాయితీ, మంచి విద్యార్థిగా తనకున్న గర్వం, మంచి కొడుకుగా ఉండాలనే ప్రయత్నం—వీటన్నిటికీ ఈ ప్రపంచంలో విలువే లేదని గ్రహించాడు. ఈ ప్రపంచం చాలా క్రూరమైనది, మగవాళ్ళ పట్ల ఈ ప్రపంచం మరింత నిర్దయురాలు. ఇక్కడ మగవాళ్ళు సమాజానికి ఉపయోగపడినంత కాలమే బ్రతకడానికి అర్హులు.
"వెళ్దాం పద అర్జున్, ఇక్కడ మనల్ని ఎవరూ కూర్చోనివ్వరు," విక్రమ్ నిరాశగా అన్నాడు.
వాళ్ళు తలదించుకుని మళ్ళీ ఫుట్‌పాత్ మీద నడవడం మొదలుపెట్టారు. పాత ఢిల్లీలోని విశాలమైన రోడ్డు. ఉదయం ట్రాఫిక్ నెమ్మదిగా పెరుగుతోంది. ఖరీదైన కార్లు వాళ్ళ పక్క నుండి వేగంగా దూసుకుపోతున్నాయి.
అర్జున్ తలదించుకుని రోడ్డు మీద ఉన్న దుమ్ము, చెత్త వైపు చూస్తూ నడుస్తున్నాడు. అకస్మాత్తుగా రోడ్డులోని ఒక పెద్ద కూడలి దగ్గర జస్టిస్ రావు ఆగిపోయారు. ఆయన ఏకధాటిగా పైకి చూస్తున్నారు.
అర్జున్ కూడా నెమ్మదిగా తన బరువైన తల పైకెత్తి చూశాడు.
రోడ్డు కూడలికి సరిగ్గా పైన, ఒక భారీ, బహుళ అంతస్తుల భవనం గోడకు అతికించి ఉన్న ఒక పెద్ద డిజిటల్ బిల్ బోర్డ్ టీవీ ఉంది. కోట్ల రూపాయల విలువైన ఆ వెలుగుల స్క్రీన్ మీద ఒక భారీ ఫోటో మెరుస్తోంది.
ఆ ఫోటో మాయది.
చీర కట్టుకుని, పర్ఫెక్ట్ మేకప్‌తో ఉన్న మాయ నవ్వుతున్న భారీ ముఖచిత్రం. ఆమె కళ్ళలో ఎలాంటి అపరాధ భావన లేదు, కేవలం అధికారపు అహంకారం ఉంది. ఆ ఫోటో కింద పెద్ద, స్పష్టమైన అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది—
"మహిళా రక్షణకు కొత్త ముఖం: మాయ. కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026కు మద్దతు ఇవ్వండి."
అర్జున్ గుండెల్లో ఎవరో పదునైన బల్లెం గుచ్చినట్టు అయ్యింది. అతను ఆ భారీ స్క్రీన్ వైపు దీనంగా చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.
పైన, ఆ కోట్ల రూపాయల విలువైన మెరిసే బిల్ బోర్డు మీద తన భార్య నవ్వుతోంది. ఏ భార్య అయితే తన జీవితాన్ని అణువణువునా నాశనం చేసిందో, తన వృద్ధ తల్లిదండ్రులను రోడ్డున పడేసిందో, తనపై తప్పుడు గృహ హింస కేసు పెట్టి జైలుకు పంపాలని చూసిందో, అదే భార్య ఈ రోజు దేశం మొత్తానికి ఒక దేవత. దేశమంతా ఆమెకు జైజైకారాలు పలుకుతోంది. సోషల్ మీడియా నుండి రోడ్డు కూడళ్ల వరకు, అంతటా మాయదే హవా. ఆమె ఇప్పుడు అధికార శిఖరాగ్రాన ఉన్న ఒక ఐకాన్.
మరి కింద?
కింద, ఢిల్లీలోని ఈ మురికి కాలువ పక్కన, కుళ్ళిన చేపల వాసనతో, చలికి వణుకుతూ నిలబడి ఉన్నాడు తను—అర్జున్ వర్మ. ఒక సాదాసీదా టీ కొట్టువాడు కూడా అసహ్యంతో వెళ్ళగొట్టే వ్యక్తి. జేబులో ఒక కప్పు టీ తాగడానికి కూడా డబ్బుల్లేనివాడు.
అర్జున్ రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఒక విరిగిన నల్లా దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఆ నల్లా నుండి వస్తున్న మురికి నీటిని దోసిలి పట్టి, తన ముఖం కడుక్కున్నాడు.
అర్జున్ ముఖం తుడుచుకుని మళ్ళీ ఆ భారీ బిల్ బోర్డు వైపు చూశాడు. మాయ నవ్వుతున్న ఆ ముఖం పైనుండి తనను చూసి వెక్కిరిస్తున్నట్టుగా ఉంది. వచ్చే వారం ఈ బిల్లు పాసైతే, ఈ సమాజం తనలాంటి లక్షలాది మంది పురుషులను ఇలాగే మురికి కాలువలోని పురుగులుగా మార్చేస్తుందని అర్జున్‌కు తెలుసు.
ఈ తీవ్రమైన, అసమానమైన పోరాటంలో అర్జున్ ఎప్పటికైనా తిరిగి నిలబడగలడా? జేబులో పది రూపాయలు కూడా లేని ఒక వ్యక్తి, ఈ 1700 కోట్ల రాజకీయ, సోషల్ మీడియా సామ్రాజ్యాన్ని ఎలా సవాలు చేస్తాడు?

[SivaSai]

సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ బయట ఆ టీ కొట్టువాడి చేతిలో అవమానం జరిగాక, ఈ నగరం యొక్క ప్రధాన రహదారులపై తమకు ఇక ఏమాత్రం స్థానం లేదని విక్రమ్‌కు అర్థమైంది. అప్పటికే పూర్తిగా తెల్లవారింది. చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మేల్కొంది, రోడ్ల మీద ట్రాఫిక్ పెరుగుతోంది. కానీ వీరికి మాత్రం, తెల్లవారడమంటే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కంటపడతామనే భయం పెరిగిపోవడమే.

అందరి బట్టలు కుళ్ళిన చేపల రక్తం, తడి ఐసు నీటితో తడిసి ముద్దయ్యాయి. ఆ దుర్గంధానికి రోడ్డుపై నడిచే జనం వాళ్ళను వింతగా, అసహ్యంగా చూస్తున్నారు.

"మనం ఇక్కడినుంచి వెళ్ళిపోవాలి. ఇలా రోడ్డు మీద ఉంటే అరగంటలో ఎవరో ఒకరు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు కబురు పెడతారు," విక్రమ్ మెల్లగా అన్నాడు.

వాళ్ళు స్టేషన్ ప్రాంగణాన్ని వదిలి, వెనుక వైపు ఉన్న పాత రైల్వే యార్డ్ వైపు నడవసాగారు. ఆ ప్రదేశం సాధారణ ప్రయాణికుల కోసం కాదు. వరుసగా పక్కన పడేసిన రైలు బోగీలు, తుప్పు పట్టిన ఇనుప పట్టాలు, పెద్ద పెద్ద డంపింగ్ యార్డులు. ఆ యార్డుకు చిట్టచివర, సగం కూలిపోయి, దుమ్ముపట్టిన ఒక రేకుల గోడౌన్ వాళ్లకు కనిపించింది. గోడౌన్ లోపల పాత రైలు సీట్లు, పనికిరాని ఇనుప సామాన్లు, చెక్క స్లీపర్లు పడి ఉన్నాయి. ఆ ప్రదేశమంతా చీకటిగా, తేమగా, కాలిన ఇంజన్ ఆయిల్, ఎలుకల వాసనతో నిండి ఉంది.

కానీ, కనీసం ఇక్కడ వాళ్ళను ఎవరూ చూడరు.

వాళ్ళు లోపలికి వెళ్లి ఒక చీకటి మూలన ఆశ్రయం పొందారు. విక్రమ్ కొన్ని పాత కార్డ్‌బోర్డ్ ముక్కలను నేల మీద పరిచాడు. అర్జున్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా దాని మీద పడుకున్నాడు. అతని శరీరం జ్వరంతో కాలిపోతోంది. కాలి గాయం నుండి ఇప్పుడు రక్తం రావడం లేదు కానీ, దాని నుండి ఒక పసుపు రంగు చీము కారుతోంది. ఇన్‌ఫెక్షన్ మొదలైంది.

జస్టిస్ రావు ఒక చెక్క పెట్టె మీద కూర్చున్నారు. "మనకు ఒక సురక్షితమైన ప్రదేశం కావాలి. అర్జున్‌కు మందులు కావాలి. ఇలా వైద్యం లేకుండా వదిలేస్తే వాడు చనిపోతాడు," సుమిత్ ఆందోళనగా అన్నాడు.

విక్రమ్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచాడు. జేబులో పన్నెండు రూపాయలు పెట్టుకుని ఢిల్లీ లాంటి నగరంలో బతకలేం. వాళ్లకు డబ్బు కావాలి, నమ్మకమైన ఒకరి సహాయం కావాలి.

"సుమిత్, నీ ఫోన్ ఆన్ చెయ్యి," విక్రమ్ అన్నాడు. "గత మూడు రోజులుగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మన లొకేషన్ ట్రాక్ చేయకుండా ఫోన్లు ఆఫ్ చేశాం. కానీ ఇప్పుడు మనం ఫోన్ చేయాల్సిందే. ఐదు నిమిషాలు ఆన్ చేసి, తర్వాత బ్యాటరీ తీసెయ్."

సుమిత్ కాస్త తటపటాయించి తన పాత స్మార్ట్‌ఫోన్‌ను ఆన్ చేశాడు. వెంటనే ఎన్నో నోటిఫికేషన్లు, మెసేజ్‌లు రావడం మొదలయ్యాయి. ఇంటర్నెట్ ఆన్ అవ్వగానే, స్క్రీన్ మీద జాతీయ మీడియా శీర్షికలు ప్రత్యక్షమయ్యాయి. అన్నిచోట్లా మాయ కన్నీళ్లతో ఉన్న ఫోటోలు, అర్జున్‌ను 'మృగం' అంటూ తిడుతున్న వార్తలే.

విక్రమ్ వాటిని పట్టించుకోకుండా తన మెమరీలోని కొన్ని నంబర్లకు డయల్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు.

మొదట అతను తన న్యాయవాద వర్గంలోని ఇద్దరు సీనియర్లకు ఫోన్ చేశాడు. కానీ విక్రమ్ గొంతు వినగానే, వాళ్ళు ఎక్కడున్నారో అర్థం చేసుకోగానే, ఆ ఇద్దరు సీనియర్లు తీవ్రంగా భయపడి ఫోన్ కట్ చేశారు. ఈ గొడవలో ఎవరూ ఇరుక్కోవాలని అనుకోవడం లేదు. మాయ యొక్క పీఆర్ టీమ్, న్యూస్ ఛానెళ్లు అంత భయానక వాతావరణాన్ని సృష్టించాయి, దాంతో ఇప్పుడు అర్జున్‌కు సహాయం చేయడమంటే తమ కెరీర్‌ను నాశనం చేసుకోవడమే.

విక్రమ్ దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. సమాజం ఒక అబద్ధపు మీడియా విచారణను చూసి ఎంత సులభంగా నిజాన్ని మర్చిపోతుంది!

ఆ తర్వాత విక్రమ్ తన కాలేజీనాటి పాత స్నేహితుడికి ఫోన్ చేశాడు. అతని పేరు కబీర్. కబీర్ ఢిల్లీలోనే ఒక పెద్ద కార్పొరేట్ సంస్థలో లీగల్ అడ్వైజర్‌గా పనిచేస్తున్నాడు.

కొన్ని రింగుల తర్వాత కబీర్ ఫోన్ ఎత్తాడు.

"హలో? కబీర్, నేను విక్రమ్‌ను మాట్లాడుతున్నాను. ఫోన్ కట్ చేయకు, నేను చెప్పేది విను," విక్రమ్ చాలా వేగంగా అన్నాడు.

ఫోన్ అవతలి వైపు కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం. తర్వాత కబీర్ గొంతు వినిపించింది. అతని గొంతు వణుకుతోంది. "విక్రమ్? ఒరేయ్... ఎక్కడున్నావురా? మీ కోసం దేశమంతా సెక్యూరిటీ అధికారి అలర్ట్ జారీ చేశారు. ఒరేయ్, మీరు ఆ అమ్మాయితో గెలవలేరు. అది అసలు సిసలైన సైతాను."

"నాకు తెలుసు కబీర్," విక్రమ్ గొంతులో అణచుకున్న బాధ. "కానీ నేను అర్జున్‌ను ఇలా చావడానికి వదిలేయలేను. వాడికి జ్వరం, కాలుకు గ్యాంగ్రీన్ వచ్చేలా ఉంది. మా జేబులో ఒక్క రూపాయి కూడా లేదు. నేను నిన్ను ఏ చట్టవిరుద్ధమైన సహాయం అడగడం లేదు. నువ్వు నాకు కొంచెం డబ్బు ఇవ్వు. నేను అర్జున్‌ను తీసుకుని ఢిల్లీ బయట ఏదైనా చౌకబారు లాడ్జ్‌లో లేదా అద్దె ఇంట్లో ఒక సురక్షితమైన చోటు చూసుకుంటాను. అర్జున్‌ను కొంచెం కోలుకునేలా చేయాలి."

కబీర్ మంచివాడే, కానీ అతను ఒక సాధారణ సంసారి. అతనికి భార్య, చిన్న పిల్లలు ఉన్నారు. అతను పరారీలో ఉన్న ఈ నిందితులకు తన ఇంట్లో ఆశ్రయం ఇవ్వలేడని విక్రమ్‌కు కూడా తెలుసు.

"ఒరేయ్, నేను మిమ్మల్ని నా ఫ్లాట్‌కు తీసుకురాలేను. మా ఆవిడ భయంతో చచ్చిపోతుంది," కబీర్ చాలా సిగ్గుగా, నిస్సహాయంగా అన్నాడు. "కానీ నువ్వు నా ప్రాణ స్నేహితుడివి. నేను మిమ్మల్ని రోడ్డు మీద చావనివ్వను. మీరు ఎక్కడున్నారో నాకు చెప్పొద్దు. నేను ఒక అబ్బాయి ద్వారా మీకు లక్ష రూపాయల నగదు పంపిస్తున్నాను. ఆ అబ్బాయి సికింద్రాబాద్ రైల్వే స్టేషన్ వెనుక ఉన్న మూడు నంబర్ గేట్ దగ్గర గంటలో నిలబడతాడు. అతని చేతిలో ఒక ఎర్రటి బ్యాగ్ ఉంటుంది. నువ్వు ఆ డబ్బు తీసుకుని వెళ్ళు. ఆ డబ్బుతో ఢిల్లీ శివార్లలో, ఏదైనా మామూలు బస్తీలో లేదా చౌకబారు ప్రాంతంలో ఒక గది అద్దెకు తీసుకోండి. అక్కడ మిమ్మల్ని ఎవరూ గుర్తుపట్టరు."

ఎవరో తనకు ఒక్క చుక్క ఆక్సిజన్ అందించినట్టు విక్రమ్‌కు అనిపించింది. "థాంక్యూ కబీర్. ఈ రోజు నువ్వు మా ప్రాణాలు కాపాడావు."

డబ్బు ఏర్పాటు అయ్యాక, జస్టిస్ రావు ఈసారి సుమిత్ ఫోన్ తీసుకున్నారు.

"విక్రమ్, డబ్బుతో మనం ఒక గది సంపాదించవచ్చు. కానీ అర్జున్ వైద్యం మనం ఏ సాధారణ ఆసుపత్రిలోనూ చేయించలేం. వాళ్ళు ఐడీ కార్డు అడుగుతారు, సెక్యూరిటీ అధికారి అలర్ట్ ఉండటంతో వెంటనే మనల్ని పట్టించేస్తారు. మనకు ఎలాంటి ప్రశ్నలు అడగని చోటు కావాలి," జస్టిస్ రావు గంభీరంగా అన్నారు.

జస్టిస్ రావు తనకు తెలిసిన ఒక పాత సామాజిక కార్యకర్తకు ఫోన్ చేశారు. అతను ఒకప్పుడు లీగల్ ఎయిడ్‌లో పనిచేసేవాడు, సమాజంలో క్షేత్రస్థాయి విషయాలు అతనికి బాగా తెలుసు. జస్టిస్ రావు అతనికి మొత్తం పరిస్థితిని వివరించారు.

అతను అంతా విని ఒక నిట్టూర్పు విడిచాడు. "సార్, మీ పరిస్థితి నాకు అర్థమవుతోంది. ఈ 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు' పేరుతో జరుగుతున్న ఈ నీచమైన ఆట గురించి క్షేత్రస్థాయిలో పనిచేసే మాకు తెలుసు. మీరు ఒక పని చేయండి. ఢిల్లీలోని నజఫ్‌ఘర్ ప్రాంతం దగ్గర ఒక పాత ఎన్జీఓ ఉంది."

"ఎన్జీఓనా? కానీ అక్కడ ఐడీ కార్డు కావాలి కదా," జస్టిస్ రావు ఆందోళనగా అన్నారు.

"లేదు సార్. ఇది సాధారణ ఎన్జీఓ కాదు," ఫోన్‌లోని వ్యక్తి గొంతు తగ్గించి గుసగుసగా చెప్పాడు. "ఈ ప్రదేశం కేవలం తమ భార్యలు పెట్టిన నకిలీ గృహ హింస, 498-ఎ కేసులతో జీవితాలు నాశనమైన మగవాళ్ళ కోసం మాత్రమే. చట్టం ఎవరినైతే రోడ్డున పడేసిందో, ఆ ఎన్జీఓ వాళ్లకు ఉచితంగా న్యాయ సహాయం, ఆశ్రయం, వైద్యం అందిస్తుంది. దాన్ని నడిపే వ్యక్తి ఏ మీడియాకు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు భయపడడు. మీరు అక్కడికి వెళ్ళండి. నేను ఆయనకు మెసేజ్ పెడుతున్నాను. ఆయన అర్జున్‌కు వైద్యం చేయిస్తారు."

ఫోన్ కట్ అయింది. గోడౌన్ లోపల ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

అర్జున్ నేల మీద పడుకుని అంతా వింటున్నాడు. అతని కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు రావడం లేదు. అతను కేవలం ఆలోచిస్తున్నాడు, ఈ సమాజంలో మగవాళ్ళకు సహాయం ఎంత రహస్యంగా, ఎంత భయంతో చేయాల్సి వస్తోంది. ఒక అమ్మాయి కోసం వేల ఎన్జీఓలు బ్యానర్లతో రోడ్లపైకి వస్తాయి, కానీ ఒక అమాయక అబ్బాయి వైద్యం కోసం వాళ్ళు దొంగలు-దోపిడీదారుల్లా ఒక రహస్య ఎన్జీఓను వెతుక్కోవాల్సి వస్తోంది.

గంట తర్వాత విక్రమ్ స్టేషన్ వెనుక గేటు దగ్గర కబీర్ పంపిన లక్ష రూపాయల నగదు తీసుకుని తిరిగి వచ్చాడు. అంత డబ్బు చేతిలోకి రాగానే వాళ్ళందరిలో మనోధైర్యం కొద్దిగా పెరిగింది.

అర్జున్ కాస్త తేరుకున్నట్టు అనిపించినా, అతని కాలి నొప్పి తీవ్రస్థాయికి చేరింది. అతను నడవలేకపోతున్నాడు. జడ్జి గారు గది వెతకడానికి బయటకు వెళ్లారు.

విక్రమ్ కొంచెం ఎక్కువ డబ్బు ఇచ్చి ఒక ఆటోను మాట్లాడుకున్నాడు. వాళ్ళు ఆటోలో కూర్చున్నారు. గమ్యం—నజఫ్‌ఘర్‌లోని ఆ రహస్య ఎన్జీఓ.

ఆటో ఢిల్లీ విశాలమైన రోడ్లపై దూసుకుపోతోంది. అర్జున్ ఆటోలో కూర్చుని కిటికీలోంచి బయటకు చూశాడు. ఈ నగరం ఇప్పుడు అతనికి పూర్తిగా అపరిచితంగా అనిపిస్తోంది. ఏ నగరపు వీధుల్లో అయితే ఒకనాడు గర్వంగా నడిచాడో, ఈ రోజు అదే నగరం అతన్ని ఒక క్రిమినల్‌లా దాక్కునేలా చేస్తోంది.

దాదాపు గంటన్నర తర్వాత ఆటో నగరపు సందడిని దాటి, చాలా ప్రశాంతంగా, జనసంచారం లేని ఒక ప్రాంతానికి వచ్చి ఆగింది. ముందు ఒక పెద్ద, తుప్పుపట్టిన ఇనుప గేటు ఉంది. బయట ఎలాంటి సైన్‌బోర్డు లేదు. చూడటానికి అది ఒక పాత, పాడుబడిన గోడౌన్‌లా ఉంది.

విక్రమ్ ఆటో డ్రైవర్‌కు డబ్బులిచ్చి పంపించేశాడు. వాళ్ళు గేటు ముందు నిలబడ్డారు.

విక్రమ్ కాస్త తటపటాయించి గేటుకున్న బరువైన ఇనుప కొండిని పట్టుకుని రెండుసార్లు శబ్దం చేశాడు. ఖట్... ఖట్.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత గేటు మధ్యలో ఉన్న ఒక చిన్న కిటికీ ఖంగున తెరుచుకుంది. లోపలి నుండి ఒక జత పదునైన, ప్రశాంతమైన కళ్ళు వాళ్ళ వైపు చూశాయి.

"మమ్మల్ని జడ్జి గారు పంపించారు... వైద్యం కోసం," విక్రమ్ మెల్లగా అన్నాడు.

కిటికీ మూసుకుపోయింది.

కొన్ని క్షణాల తీవ్ర నిశ్శబ్దం తర్వాత, ఆ బరువైన ఇనుప గేటు ఒక గరగర శబ్దంతో లోపలి నుండి తెరుచుకోవడం ప్రారంభించింది. అర్జున్ తన జ్వరంతో మసకబారిన కళ్ళతో లోపలికి చూశాడు. ఈ భారీ, నల్లటి ఇనుప గేటు అవతల వాళ్ళ కోసం ఏం ఎదురుచూస్తోంది? ఈ ఎన్జీఓ యజమాని అసలు ఎవరు? అతను తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టి, సమాజం దృష్టిలో విలన్లుగా మారిన ఈ మగవాళ్ళకు ఎందుకు సహాయం చేస్తున్నాడు? ఈ గేటు లోపల నిజంగా అర్జున్‌కు బ్రతకడానికి కావలసిన శక్తి దొరుకుతుందా, లేక ఇది శేఖర్ చౌదరి పన్నిన మీడియా, చట్టాలతో కూడిన మరో కచ్చితమైన ఉచ్చా?

బరువైన ఇనుప గేటు తెరుచుకోగానే విక్రమ్, జస్టిస్ రావు, అర్జున్ లోపలికి అడుగుపెట్టారు. వెంటనే ఆ గేటు మళ్ళీ మూసుకుంది.

బయటి నుండి చూస్తే అది శిథిలావస్థలో ఉన్న పాడుబడిన గోడౌన్‌లా అనిపించినా, లోపల అడుగుపెట్టగానే వాళ్ళు ఆశ్చర్యపోయారు. అదొక విశాలమైన ప్రాంగణం. ఒక పక్కన వరుసగా శుభ్రమైన పడకలు వేసి ఉన్నాయి. మరోవైపు ఒక చిన్న క్లినిక్ లేదా డిస్పెన్సరీ లాంటి ఏర్పాటు ఉంది. చుట్టూ చాలా సాధారణంగా ఉన్నప్పటికీ, వాతావరణమంతా పరిశుభ్రంగా ఉంది. గాలిలో ఫినైల్, మందుల యొక్క లేత వాసన తేలియాడుతోంది. అక్కడ చాలా మంది పురుషులు నిశ్శబ్దంగా తమ పనులు చేసుకుంటున్నారు. ఎవరి ముఖంలోనూ ఎలాంటి సందడి లేదు, ఆ ప్రదేశమంతా ఒక విచిత్రమైన, నిశ్శబ్దమైన క్రమశిక్షణతో నడుస్తోంది.

ఒక యువకుడు వాళ్ళ దగ్గరికి వచ్చాడు. "పేషెంట్ పరిస్థితి బాగాలేదు. త్వరగా ఆయన్ని క్లినిక్‌లోకి తీసుకురండి."

ఎలాంటి అనవసరమైన ప్రశ్నలు అడగకుండా ఆ యువకుడు వాళ్ళను క్లినిక్ లోపలికి తీసుకువెళ్ళాడు. ఒక డాక్టర్—ఆయన బహుశా ఈ ఎన్జీఓ సభ్యుడే అయి ఉంటారు—అర్జున్‌ను మంచం మీద పడుకోబెట్టారు.

"గాయం సోకింది," డాక్టర్ గారు గంభీరమైన స్వరంతో అన్నారు.

అర్జున్‌కు గోరువెచ్చని నీటితో ఒళ్ళంతా తుడిచి, శుభ్రమైన బట్టలు వేయించారు. గత రెండు రోజులుగా పేరుకుపోయిన బురద, కుళ్ళిన చేపల రక్తం, దుర్వాసన శరీరం నుండి పోగానే అర్జున్ ఒక విచిత్రమైన శాంతిని అనుభవించాడు. డాక్టర్ గారు చాలా జాగ్రత్తగా అతని కాలి గాయాన్ని శుభ్రం చేశారు. ఈసారి నాటు వైద్యుడిలా అనస్థీషియా లేకుండా చేసే నరకయాతన కాదు. సరైన లోకల్ అనస్థీషియా ఇచ్చి, చాలా కచ్చితత్వంతో గాయాన్ని శుభ్రం చేసి కట్టు కట్టారు. ఆ తర్వాత ఎక్కువ మోతాదు యాంటీబయాటిక్, జ్వరం మందులను సెలైన్ ద్వారా ఎక్కించారు.

మందుల ప్రభావంతో అర్జున్ నెమ్మదిగా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. గడిచిన కొన్ని రోజుల్లో, ఎలాంటి భయం లేకుండా ఒక శుభ్రమైన పడక మీద అతను నిద్రపోవడం ఇదే మొదటిసారి.

అర్జున్‌కు మెలకువ వచ్చేసరికి, బయట సాయంత్రం అయింది. గదిలో ఒక ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగుతోంది.

అర్జున్ కళ్ళు తెరిచి చూశాడు, అతని శరీరం తేలికగా అనిపించింది. జ్వరం పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. కాలి నొప్పి కూడా ఇప్పుడు చాలా వరకు భరించగలిగేలా ఉంది. అతని పక్కనే ఒక కుర్చీలో జస్టిస్ రావు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయనకు కూడా శుభ్రమైన బట్టలు ఇచ్చారు. ఆయన కాస్త హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నారు.

"ఇప్పుడు ఎలా ఉంది అర్జున్?"

అర్జున్ తల తిప్పి చూశాడు. గుమ్మం ఫ్రేమ్‌కు ఆనుకుని ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు. వయసు నలభై ఐదుకు దగ్గరగా ఉంటుంది. మామూలు షర్టు, ట్రౌజర్ వేసుకున్నాడు. ఆ వ్యక్తి చూడటానికి దృఢంగా ఉన్నా, అతని కళ్ళలోని చూపు సరిగ్గా అర్జున్‌లాగే ఉంది—పూర్తిగా నిర్జీవంగా, ప్రశాంతంగా, ఎలాంటి భావోద్వేగం లేకుండా.

ఆ వ్యక్తి గదిలోకి వచ్చాడు. "నా పేరు ఆదిత్య, ఈ ప్రదేశాన్ని నేనే నడుపుతున్నాను."

అర్జున్ లేచి కూర్చోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ ఆదిత్య చేత్తో సైగ చేసి పడుకోమన్నాడు. "లేవక్కర్లేదు. నేను విక్రమ్, జస్టిస్ రావు గారి దగ్గర నుండి మీ కథ మొత్తం విన్నాను. శేఖర్ చౌదరి, మీ భార్య పన్నిన కుటుంబ రక్షణ బిల్లు అనే ఉచ్చు—అంతా నాకు తెలుసు."

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా ఆదిత్య వైపు చూశాడు. "మీరు మాకు ఎందుకు సహాయం చేస్తున్నారు? మేము సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల లెక్కల్లో పరారీలో ఉన్న నిందితులమని మీకు తెలుసా? మమ్మల్ని ఇక్కడ ఉంచుకుంటే మీకు కూడా ప్రమాదం జరగవచ్చు. పైగా మీకు మేము ఎవరో కూడా తెలియదు. ఏ మనిషి ఎలాంటి స్వార్థం లేకుండా ఇంత పెద్ద ప్రమాదాన్ని ఎందుకు తీసుకుంటాడు?"

ఆదిత్య ఒక పొడి నవ్వు నవ్వాడు. అతను ఒక కుర్చీని లాగి అర్జున్ మంచం పక్కన కూర్చున్నాడు.

"నువ్వు చెప్పింది నిజమే అర్జున్. ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ ఎలాంటి స్వార్థం లేకుండా ఏ పనీ చేయరు. నాకూ ఒక స్వార్థం ఉంది. ఆ స్వార్థం పేరే—ప్రతీకారం."

ఆదిత్య గొంతు ఒక్కసారిగా చాలా బరువుగా, గంభీరంగా మారింది. గదిలోని వాతావరణం కొన్ని డిగ్రీలు చల్లబడినట్టు అనిపించింది.

"నేను ఈ ఎన్జీఓను దయతోనో, ధర్మకార్యం కోసమో నడపడం లేదు అర్జున్," ఆదిత్య ప్రశాంతమైన స్వరంతో చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "ఒక అబద్ధపు నింద, ఒక స్వార్థపరురాలైన ఆడది ఒక కుటుంబాన్ని ఎలా బూడిద చేయగలదో నాకు తెలుసు కాబట్టి ఈ ప్రదేశాన్ని నడుపుతున్నాను. నా జీవితమే దానికి అతిపెద్ద సాక్ష్యం."

అర్జున్ మౌనంగా వినసాగాడు. తన లోపలి శూన్యం, ఈ తెలియని వ్యక్తి కథతో ఎక్కడో కలుస్తున్నట్టు అనిపించింది.

"పదిహేనేళ్ళ క్రితం మాట," ఆదిత్య గోడ వైపు చూస్తూ గతాన్ని గుర్తుచేసుకోసాగాడు. "మా అమ్మ చనిపోయాక నాన్న మళ్ళీ పెళ్లి చేసుకున్నారు. ఆమె నా సవితి తల్లి. మొదటి కొన్ని నెలలు అంతా బాగానే ఉంది. నేను అప్పుడు పని మీద దేశం బయట ఉండేవాడిని. ఇంట్లో మా నాన్న, నా సవితి తల్లి, నా చిన్న తమ్ముడు మాత్రమే ఉండేవారు. మా తమ్ముడు చాలా నెమ్మదస్తుడు."

ఆదిత్య దవడ కండరాలు బిగుసుకుపోయాయి.

"కానీ కొన్ని నెలలకే ఆవిడ అసలు స్వరూపం బయటపడటం మొదలైంది. ఆమె కన్ను మా నాన్న ఆస్తి, వ్యాపారం మీద పడింది. నాన్న ఆస్తినంతా తన పేరు మీద రాయాలని కోరింది. నాన్న ఒప్పుకోకపోవడంతో, ఆమె తన ఆట మొదలుపెట్టింది. తనంతట తానే గాయాలు చేసుకుని, సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్లి మా నాన్న, తమ్ముడి మీద గృహ హింస, మహిళలపై వేధింపుల కింద అబద్ధపు కేసు పెట్టింది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చి నా అరవై ఏళ్ళ నాన్నను, ఇరవై రెండేళ్ల తమ్ముడిని అరెస్ట్ చేసి తీసుకుపోయారు."

ఆదిత్య కొద్దిసేపు ఆగాడు. అతని కళ్ళలో నీళ్లు లేవు, కానీ అతని స్వరంలో పేరుకుపోయిన కొండంత బాధను అర్జున్ చాలా స్పష్టంగా అనుభవించగలిగాడు.

"నాకు విషయం తెలిసి విదేశాల నుండి తిరిగి వచ్చేసరికి చాలా ఆలస్యమైపోయింది," ఆదిత్య గొంతు కొద్దిగా వణికింది. "నా సవితి తల్లి చట్టంలోని లొసుగులను వాడుకుని, కొంతమంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు, లాయర్లకు లంచమిచ్చి మా నాన్నకు, తమ్ముడికి బెయిల్ కూడా రాకుండా చేసింది. జైల్లో రోజులు గడిచేకొద్దీ ఆ అవమానాన్ని, హింసను భరించలేక... మా నాన్న జైలు గదిలోనే ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు."

జస్టిస్ రావు వణికిపోయారు. అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

"మరి నా చిన్న తమ్ముడా?" ఆదిత్య దీర్ఘంగా నిట్టూర్చాడు. "కళ్ళ ముందే నాన్న అలా చనిపోవడం చూసి, సమాజం యొక్క ఈ అమానుషమైన హింసను తట్టుకోలేక మా తమ్ముడి మానసిక సమతుల్యం పూర్తిగా దెబ్బతింది. ఇప్పుడు వాడు ఒక మానసిక చికిత్సాలయంలో ఉన్నాడు. గోడలకు తల కొట్టుకుంటూ రోజంతా 'నేను ఎవరినీ కొట్టలేదు, నేను ఎవరినీ కొట్టలేదు' అని అరుస్తూ ఉంటాడు."

గది మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆదిత్య కథ తన భవిష్యత్తుకు ప్రతిబింబంలా అర్జున్‌కు అనిపించింది. మాయ కూడా తన తల్లిదండ్రులతో ఇదే చేయాలనుకుంది కదా.

"సమాజం ఆడవారి కన్నీళ్లను మాత్రమే చూస్తుంది అర్జున్," ఆదిత్య నేరుగా అర్జున్ కళ్ళలోకి చూస్తూ అన్నాడు. "కానీ ఒక తండ్రి అవమానంతో జైల్లో ఉరి వేసుకున్నప్పుడు, అతని ఆ నిశ్శబ్ద రోదన సమాజం చెవికి చేరదు. నేను మా నాన్న చావుకు ప్రతీకారం తీర్చుకోలేకపోయాను, ఎందుకంటే చట్టం ఆ ఆడదాని పక్షాన ఉంది. అందుకే నేను కూడబెట్టిన డబ్బంతా, నా సమయమంతా ఈ 'పురుషార్థ' వెనుక పెట్టాను. నీలాంటి, నా తమ్ముడిలాంటి అమాయక పురుషులు అబద్ధపు చట్టాలకు బలై రోడ్ల మీద చావకూడదని నేను కోరుకున్నాను."

ఆదిత్య తన కుర్చీలో నుండి లేచి నిలబడ్డాడు.

"కానీ నేను హీరోని కాదు అర్జున్. శేఖర్ చౌదరిని నాశనం చేయడానికి నా దగ్గర ఏ మంత్రదండం గానీ, రహస్య ఫైల్ గానీ లేదు," ఆదిత్య చాలా వాస్తవికంగా అన్నాడు. "నేను కేవలం ఒక వేదికను. నేను మీకు ఈ నాలుగు గోడల మధ్య సురక్షితమైన ఆశ్రయం ఇవ్వగలను. రెండు పూటలా సాధారణ భోజనం పెట్టగలను. ఈ గోడౌన్ వెనుక నాదొక చిన్న ఆఫీసు గది ఉంది, అక్కడ రెండు పాత కంప్యూటర్లు, ఒక ఇంటర్నెట్ అనుసంధానం ఉన్నాయి. నేను అంతవరకే ఇవ్వగలను."

ఆదిత్య, విక్రమ్ మరియు జస్టిస్ రావు వైపు చూశాడు.

"ఈ యుద్ధం మీరే పోరాడాలి. జడ్జి గారికి అనుభవం ఉంది, విక్రమ్‌కి తెలివి ఉంది, నీకు పట్టుదల ఉంది. శేఖర్ చౌదరి లాంటి 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యం అనే కొండను పగలగొట్టాలంటే, మీరు కింద నుండి మట్టిని తవ్వాలి. నేను మీకు ఆ పార మాత్రమే ఇవ్వగలను, కానీ మట్టిని మీరే తవ్వాలి."

అర్జున్ ఇంతసేపూ మౌనంగా ఉన్నాడు. అతను నెమ్మదిగా మంచం మీద నుండి కాళ్ళు కింద పెట్టాడు. అతని శరీరం ఇంకా బలహీనంగానే ఉంది, కానీ అతని కళ్ళలోని చూపు ఇప్పుడు ఆ రైల్వే యార్డులోని బిచ్చగాడిలా లేదు. అక్కడ ఒక విచిత్రమైన, స్థిరమైన కఠినత్వం తిరిగి వచ్చింది.

"ఇది చాలు ఆదిత్య అన్న," అర్జున్ ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు. "నాకు ముందుగానే సిద్ధం చేసిన ఫైల్స్ ఏవీ అవసరం లేదు. నేను ఒకటో తరగతి ఆడిట్ అధికారిగా పనిచేశాను. పదేళ్లుగా నేను ప్రభుత్వ పెద్ద కాంట్రాక్టర్ల ఫైళ్లలో తప్పులు పట్టాను. శేఖర్ చౌదరి మీడియాను, రాజకీయ నాయకులను కొని ఉండవచ్చు, కానీ డబ్బు జాడను దాచడం అంత సులభం కాదు. ఆర్థిక కుంభకోణం మరకలు ఎక్కడో ఒకచోట మిగిలే ఉంటాయి."

అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతని శరీరం మీద ఇప్పుడు ఆ కుళ్ళిన చేపల దుర్వాసన లేదు. అతని లోపలి చనిపోయిన మనిషి, ఒక కొత్త వేటగాడి రూపంలో జన్మించినట్టున్నాడు.

"మీ ఆ కంప్యూటర్ గదిని కొంచెం చూపిస్తారా?" అని అర్జున్ అడిగాడు.

ఆదిత్య తలూపి వాళ్ళను గోడౌన్ వెనకున్న ఒక చిన్న, దుమ్ముపట్టిన గదిలోకి తీసుకువెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక చెక్క బల్ల మీద రెండు పాత డెస్క్‌టాప్ కంప్యూటర్లు ఉన్నాయి. గదిలో మినుకుమినుకుమంటున్న ఒక పసుపు బల్బు వెలుగుతోంది.

"ఇక్కడ మిమ్మల్ని ఎవరూ ఇబ్బంది పెట్టరు," అని చెప్పి ఆదిత్య గది నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. జస్టిస్ రావు, విక్రమ్ కూడా అర్జున్‌కు కొంచెం ఏకాంతం ఇవ్వడానికి బయటకు వెళ్ళారు.

అర్జున్ ఒంటరిగా గది మూలన ఉన్న ఒక ప్లాస్టిక్ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. పక్కనే ఉన్న చిన్న చెక్క బల్ల మీద ఆ రోజు వార్తాపత్రిక యొక్క చిరిగిన ముక్క ఉంది. దానిపై మాయ నవ్వుతున్న ముఖం, వచ్చే వారం పార్లమెంటులో బిల్లు ప్రవేశపెట్టబోతున్న వార్త పెద్ద అక్షరాలతో ముద్రించి ఉంది. అర్జున్ ఆ నవ్వుతున్న ముఖం వైపే తదేకంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఎలాంటి భయం, నిరాశ, లేదా ఆర్తనాదం లేవు.

ఢిల్లీలోని ఫైవ్-స్టార్ హోటల్‌లో వెల్వెట్ పరుపు మీద పడుకుని, వచ్చే వారం బిల్లు ఆమోదం పొందిన తర్వాత తనే ఈ దేశానికి రాణిగా మారతానని మాయ కలలు కంటున్నప్పుడు, సరిగ్గా అదే సమయంలో, నగరం చివర ఒక పాడుబడిన గోడౌన్‌లో కూర్చుని, ఒక పాత వార్తాపత్రిక వైపు చూస్తున్నాడు అర్జున్. చేతిలో ఉన్నది కొన్ని రోజులు మాత్రమే. డబ్బు లేదు, అధికారం లేదు, ఉన్నదల్లా చావుబతుకుల్లో ఉన్న ఒక మనిషి యొక్క మంచులా చల్లని పట్టుదల. ఈ చీకటి, దుమ్ముపట్టిన గది నుండే శేఖర్ చౌదరి కొనుక్కున్న వ్యవస్థకు కూడా అంతుచిక్కని ఒక అదృశ్య పోరాటం మొదలవుతుందా? ఆ వేటగాడు ఇప్పుడు నిశ్శబ్దంగా తన వల పన్నడం మొదలుపెట్టాడు. తన కాళ్ళ కింద నేల కొద్దికొద్దిగా జరగడం మొదలవుతుందని మాయ కలలోనైనా ఊహించగలదా?

[SivaSai]

అర్జున్ గదిలోని ఒక మూల ఉన్న పాత ఇనుప మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని కాలికి కట్టిన కట్టు ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది, కానీ జ్వరపు మత్తు వదిలిపోయింది. కళ్ళు లోపలికి పీక్కుపోయాయి, చెంపలు సొట్టలు పడ్డాయి. కొద్ది రోజుల వ్యవధిలోనే, ఉత్సాహంగా, అందంగా ఉండే ఒక ప్రభుత్వ అధికారి ఎలాగో ఒక సజీవ అస్థిపంజరంలా మారిపోయాడు.
తలుపు నెట్టుకుని విక్రమ్ లోపలికి వచ్చాడు. అతని చేతిలో చాలా సాధారణమైన, పాత మోడల్ కీప్యాడ్ ఫోన్ ఉంది.
"అర్జున్," విక్రమ్ మెల్లగా పిలిచాడు. "ఆదిత్య దగ్గర నుండి ఈ ఫోన్ తీసుకువచ్చాను. ఇది తన పేరు మీద తీసుకున్న సిమ్ కాదు, కాబట్టి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ట్రాక్ చేయలేరు. నువ్వు... నువ్వు ఒక్కసారైనా ఇంటికి ఫోన్ చెయ్యి. అమ్మ బహుశా నీ గురించి ఆందోళనతో పిచ్చిదైపోతూ ఉంటుంది."
అర్జున్ ఆ ఫోన్ వైపు నిర్లిప్తంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని చేతులు ఉన్నట్టుండి గజగజా వణకడం మొదలుపెట్టాయి. జీవితాంతం ఫస్ట్ క్లాస్ ఫలితాలు సాధించి, న్యాయమైన మార్గంలో సంపాదించి తల్లిదండ్రుల తల ఎత్తుకునేలా చేసిన ఒక కొడుక్కి, ఈ రోజు తన తల్లి గొంతు వినడం కన్నా భయంకరమైనది మరొకటి ఉండదు. అమ్మతో ఏం మాట్లాడాలి?
విక్రమ్ ఆ ఫోన్‌ను అర్జున్ ఒడిలో పెట్టాడు. తర్వాత నిశ్శబ్దంగా గది నుండి బయటకు వెళ్లి తలుపు బయట నుండి మూశాడు. ఈ ఏడుపు కేవలం అర్జున్‌కు మాత్రమే సొంతమని అతనికి తెలుసు. ఒక మగాడి కన్నీళ్లు ఇంకొకరికి కనపడకూడదు.
అర్జున్ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ పైకి తీశాడు. అతను తన తల్లి నంబర్‌కు ఫోన్ చేయలేడు, ఎందుకంటే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల నిఘా అక్కడ ఉండవచ్చు. అతను వాళ్ళ ఊరిలో పాత ఇరుగుపొరుగు అయిన రమణయ్య బాబాయ్ నంబర్‌కు డయల్ చేశాడు.
కొన్నిసార్లు రింగ్ అయిన తర్వాత, అవతలి నుండి ఒక ఆందోళన నిండిన గొంతు వినిపించింది, "హలో? ఎవరు?"
"బాబాయ్... నేను అర్జున్‌ని మాట్లాడుతున్నాను," అర్జున్ గొంతు పూడుకుపోయింది.
"అర్జున్! నాయనా నువ్వెక్కడున్నావు? నువ్వు బతికే ఉన్నావు కదా? ఉండు, ఉండు, ఇప్పుడే మీ అమ్మకు ఇస్తాను. వదిన గారు రోజంతా నీ పేరు తలుచుకుంటూ ఏడుస్తూనే ఉన్నారు," రమణయ్య బాబాయ్ ఆయాసపడుతూ అన్నారు.
కొన్ని నిమిషాల నిశ్శబ్దం. అవతల ఎవరో పరుగెత్తుతున్న శబ్దం అర్జున్‌కు వినిపిస్తోంది. తర్వాత హఠాత్తుగా, అణచుకున్న, వెక్కివెక్కి ఏడ్చే శబ్దం వినిపించింది.
"అర్జున్... అర్జున్ రా... నా నాయనా బతికే ఉన్నాడా..."
అమ్మ గొంతు! ఈ గొంతు వినడం కోసం గత కొద్ది రోజులుగా అర్జున్ చెవులు దాహంతో ఎదురుచూస్తున్నాయి. కానీ ఈ రోజు ఆ గొంతు వినగానే, ఎవరో తన గుండెల్లో రంపం పెట్టి కోస్తున్నట్టు అనిపించింది. అమ్మ గొంతులో మునుపటిలా ఆప్యాయత గానీ, ధైర్యం గానీ లేవు. కేవలం తీవ్రమైన, ఆర్తనాదంతో కూడిన నిస్సహాయత మాత్రమే ఉంది.
"అమ్మా... మీరెలా ఉన్నారు?" అర్జున్ తన ఏడుపును గొంతులోనే అణచుకుని అతి కష్టం మీద పలికాడు.
"మేమెలా ఉంటాం రా నాయనా," అమ్మ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చారు. మన ఇంటిని సీల్ చేశారు. మమ్మల్ని కట్టుబట్టలతో మెడపట్టి బయటకు గెంటేశారు."
అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతని కంటి మూల నుండి ఒక వేడి కన్నీటి బొట్టు జారింది.
"ఇప్పుడు మీరెక్కడున్నారు అమ్మా?"
"ఎక్కడుంటాం? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల భయానికి ఊళ్ళో ఎవరూ మాకు చోటివ్వలేదు. మేమంతా పెళ్ళాన్ని కొట్టే మృగం కుటుంబం అని అంటున్నారు. చివరికి గ్రామ పెద్ద దయతలచి ఆయన ఇంటి వెనక వరండాలో ఉండనిచ్చారు. కేవలం ఇద్దరు ముసలివాళ్ళం అని బయటకు పంపలేదని, లేకపోతే ఆయనకు కూడా ప్రమాదం వస్తుందని అన్నారు."
భూమి బద్దలైతే అందులో దూరిపోవాలనిపించింది అర్జున్‌కి. జీవితాంతం తలెత్తుకుని మాస్టారుగా పనిచేసిన నాన్న, ఊరంతా గౌరవించే నాన్న, ఈ రోజు ఒక వరండాలో బిచ్చగాడిలా దయ మీద బతుకుతున్నారా!
"మరి... మరి నాన్న?" అర్జున్ గొంతు ఈసారి పూర్తిగా పగిలిపోయింది.
"మీ నాన్న అవమానంతో ఎవరితోనూ మాట్లాడటమే మానేశారు," అమ్మ గొంతులో ఈసారి అణచుకున్న కోపం, అంతులేని బాధ. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనల్ని ఇంటి నుండి బయటకు గెంటేసిన రోజు నుండి మీ నాన్న మంచం పట్టారు. రోజంతా అలా పైకప్పు వైపే చూస్తూ ఉంటారు, రాత్రిళ్ళు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తారు. నేను కళ్ళారా చూశానురా అర్జున్, నువ్వు నీ పెళ్ళాన్ని రాణిలా నెత్తిన పెట్టుకుని చూసుకున్నావు. కానీ ఆ అమ్మాయి డబ్బు మీద ఆశతో మనల్ని ఈ బిచ్చగాళ్ళలా రోడ్డున పడేసింది! దేవుడు దీనికి న్యాయం చేయడా నాయనా?"
అర్జున్ తన ఎడమ చేత్తో నోటిని గట్టిగా మూసుకున్నాడు, తన ఏడుపు శబ్దం అమ్మ చెవిన పడకూడదని. అతని ఛాతీ బద్దలవుతోంది. ఒక మగాడి జీవితంలో ఇంతకంటే పెద్ద నిస్సహాయత, ఇంతకంటే పెద్ద నరకయాతన ఇంకేముంటుంది? ఒక పురుషుడు జీవితాంతం గాడిదలా కష్టపడతాడు, తన కోరికలను, సరదాలను త్యాగం చేస్తాడు—కేవలం ఒక్క కారణం కోసం—తన తల్లిదండ్రులు వృద్ధాప్యంలో ప్రశాంతంగా, గౌరవంగా రెండు పూటలా తినగలగాలని.
మరి ఈ రోజు? ఈ రోజు అర్జున్ తల్లిదండ్రులు ఇతరుల దయ మీద, బిచ్చగాళ్ళలా పడి ఉన్నారు.
"అర్జున్... నువ్వేమైనా తింటున్నావా రా నాయనా? ఎక్కడున్నావు? నీ దగ్గర డబ్బులు కూడా లేవు కదా. నువ్వు బానే ఉన్నావా?" అమ్మ తన తీవ్రమైన కష్టంలో కూడా కొడుకు కోసం ఆ శాశ్వతమైన ఆరాటాన్ని చూపించింది.
అర్జున్ ఏం సమాధానం చెప్పాలి? గత రాత్రి తను ఒక పార్సెల్ వ్యాన్‌లో కుళ్ళిన చేపల కింద ఊపిరాడక పడుకున్నానని చెప్పాలా? ఈ ఉదయం ఒక టీ కొట్టువాడు తనను కుక్కలా తరిమేశాడని చెప్పాలా? తన జేబులో ఒక్క రూపాయి కూడా లేదని, ఇప్పుడు ఒక పాడుబడిన గోడౌన్‌లో పరారీలో ఉన్న నిందితుడిగా దాక్కున్నానని చెప్పాలా?
లేదు. ఒక పురుషుడు తన ఈ ఘోర పతనం గురించి తన తల్లికి ఎప్పటికీ చెప్పలేడు. సమాజం పురుషులకు ఈ అబద్ధం చెప్పడాన్నే నేర్పింది. గుండె మీద రాయి పెట్టుకుని, నవ్వుతూ అబద్ధం చెప్పడం.
"నేను... నేను చాలా బాగున్నాను అమ్మా," అర్జున్ నోటి మీద నుండి చేయి తీసి, ఒక పొడి గుటక వేసి అన్నాడు. అతని గొంతు ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ లోపల చావుబతుకుల్లో ఉన్న ఆర్తనాదం ఉంది. "నా స్నేహితులు కొందరు సహాయం చేస్తున్నారు. మేం ఒక సురక్షితమైన ప్రదేశంలో ఉన్నాం. నా దగ్గర చాలా డబ్బులున్నాయి అమ్మా, నువ్వు నా గురించి అస్సలు ఆలోచించకు. నేను బాగున్నాను."
"నిజం చెబుతున్నావా రా నాయనా?" అమ్మ గొంతులో కొద్దిగా ఊరట. "నీ గొంతు అలా వినిపిస్తోందేంటి? ఏడ్చావా?"
"లేదు అమ్మా, నాకు కొంచెం జలుబు చేసింది అంతే," అర్జున్ కళ్ళు తుడుచుకుని ఒక దొంగ నవ్వు నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు, అవతల అమ్మ అది చూడలేదని తెలిసినా. "అమ్మా, నువ్వు నాన్నతో చెప్పు... నేను ఓడిపోలేదని. మాయ తను గెలిచానని అనుకుంటోంది, కానీ ఆట ఇంకా ముగియలేదు. నేను చాలా త్వరగా అన్నీ సరిచేస్తాను అమ్మా. మీరు ఇంకొన్ని రోజులు కొంచెం కష్టం భరించండి. మీ అవమానానికి నేను ప్రతీకారం తీర్చుకుంటాను."
"మా కోసం నువ్వేమీ ఆపదలో పడకు రా నాయనా. నువ్వు బతికుంటే చాలు, అదే మాకు పదివేలు," అమ్మ వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ అంది.
అర్జున్ ఇక మాటలు పెంచలేదు. ఇంకొక్క క్షణం కూడా ఆ ఏడుపును ఆపుకోలేనని అతనికి అనిపించింది. "అమ్మా, నేను ఇప్పుడు పెడుతున్నాను. జాగ్రత్తగా ఉండండి."
అర్జున్ ఎర్ర బటన్ నొక్కి ఫోన్ కట్ చేశాడు.
ఫోన్ కట్ చేయగానే, అర్జున్ గుండెల్లో అడ్డం పడ్డ ఆ పెద్ద బండరాయి బద్దలై ముక్కలైనట్టు అనిపించింది. అతను ఫోన్‌ను మంచం మీద విసిరికొట్టి, రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకున్నాడు. తర్వాత గాయపడిన, చావుబతుకుల్లో ఉన్న జంతువులా వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.
గది నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ అతని ఏడుపు శబ్దం ఆ గోడౌన్ గోడల మధ్య ప్రతిధ్వనించసాగింది.
బయట నుండి విక్రమ్, జస్టిస్ రావు ఆ ఏడుపు శబ్దాన్ని విన్నారు. జస్టిస్ రావు కళ్ళు చెమర్చాయి. విక్రమ్ తలదించుకుని గోడకు ఆనుకుని నిలబడ్డాడు. వాళ్ళెవరూ అర్జున్ గదిలోకి వెళ్ళలేదు. ఒక మగాడు ఈ విధంగా ఏడ్చినప్పుడు, అతన్ని ఏ ఓదార్పు ఓదార్చలేదని వారికి తెలుసు. ఈ ఏడుపు భయంతో వచ్చేది కాదు, ఇది తీవ్రమైన నిస్సహాయతతో వచ్చే ఏడుపు. ఒక కొడుకు తన తల్లిదండ్రులకు రెండు పూటలా అన్నం పెట్టలేకపోతున్నాడు, వారికి తలదాచుకోవడానికి నీడను ఇవ్వలేకపోతున్నాడు—ఈ అపరాధ భావన అతన్ని లోలోపల తినేస్తోంది.
మాయ వేసిన ఒక అబద్ధపు నింద, శేఖర్ చౌదరి యొక్క ఒక మురికి రాజకీయ ప్రాజెక్ట్—ఒక సంతోషకరమైన, సాధారణ కుటుంబాన్ని ఎలా బిచ్చగాళ్లుగా మార్చేసిందో! అర్జున్ మంచం మీద బోర్లా పడుకుని ఏడుస్తూ తన జుట్టు తానే పీక్కోసాగాడు. ఈ నరకయాతనను భరించడానికి బతికి ఉండటం కన్నా చనిపోతే బాగుండని అతనికి అనిపిస్తోంది.
దాదాపు అరగంట పాటు ఆ నిశ్శబ్ద, ఊపిరాడని ఏడుపు కొనసాగిన తర్వాత, అర్జున్ నెమ్మదిగా లేచి కూర్చున్నాడు.
అతని కన్నీళ్లు ఆరిపోయాయి. ముఖం పాలిపోయింది, కానీ కళ్ళలోని చూపు ఇప్పుడు ఒక సాధారణ, నిస్సహాయ అబ్బాయిలా లేదు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక మంచులా చల్లని, పైశాచికమైన పట్టుదల మండుతోంది. తన తల్లిదండ్రులు పశువుల పాకలో పడి ఉన్న దృశ్యం అతని మనసులో ఒక శాశ్వతమైన పచ్చబొట్టులా నాటుకుపోయింది.
అర్జున్ మంచం మీద నుండి లేచి నిలబడ్డాడు. కేవలం కూర్చుని ఏడిస్తే ఈ రాక్షసులను ఓడించలేమని అతను గ్రహించాడు. ఇప్పుడు అతను శేఖర్ చౌదరి కొనుక్కున్న చట్టం, వ్యవస్థ పరిధికి బయట ఏదైనా చేయాలి.
అర్జున్ నెమ్మదిగా గది తలుపు తెరిచి బయటకు వచ్చాడు. విక్రమ్, జస్టిస్ రావు అతని వైపు చూశారు. అర్జున్ ముఖం రాయిలా కఠినంగా ఉంది.
"విక్రమ్," అర్జున్ గొంతు ఇప్పుడు చాలా చల్లగా, ఒక తుప్పు పట్టిన కత్తి అంచులా ఉంది. "ఆదిత్య అన్నకు చెప్పు, నాకు ఆ ల్యాప్‌టాప్ కావాలి. ఈ రాత్రికే."
అమ్మ వెక్కివెక్కి ఏడ్చిన ఏడుపు, నాన్న పశువుల పాకలో పడి ఉన్న వార్త అర్జున్ లోపలి మానవత్వాన్ని కాల్చి బూడిద చేసింది. కన్నీళ్లు ఆవిరైపోయి, అక్కడ ఒక భయంకరమైన, చల్లని పట్టుదల చోటు చేసుకుంది.
ఒక పాత, దుమ్ము పట్టిన ల్యాప్‌టాప్ ముందు కూర్చుని, ఏ డబ్బు, అధికారం లేకుండా అర్జున్ తన ఈ అసమాన యుద్ధాన్ని ఎలా ప్రారంభిస్తాడు? శేఖర్ చౌదరి కోటలో నిజంగా ఏదైనా పగులు ఉందా, లేక అర్జున్ ఈ కొత్త రూపం కూడా కేవలం గడ్డిపరకను పట్టుకుని బతకాలనుకునే వ్యర్థ ప్రయత్నమేనా?




ఢిల్లీ నడిబొడ్డున ఉన్న ఒక విలాసవంతమైన, బ్రిటీష్ కాలం నాటి బంగ్లా. ఈ రోజు రాత్రి అక్కడ నగరంలోని అత్యంత ప్రత్యేకమైన, ఉన్నత వర్గాల విందు జరుగుతోంది.
ఆ బంగ్లా విశాలమైన పచ్చిక బయలును ఖరీదైన రంగుల దీపాలతో అలంకరించారు. నలువైపులా విదేశీ ఆర్కిడ్ల సువాసన గుబాళిస్తోంది. నేపథ్యంగా చాలా మెల్లని జాజ్ సంగీతం వినిపిస్తోంది. ఆ విందులో సాధారణ మనుషులు ఎవరూ లేరు. ఇక్కడ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ దేశ అధికార కేంద్రంలో ఉన్నవాళ్ళే—పెద్ద పెద్ద రాజకీయ నాయకులు, వ్యాపార దిగ్గజాలు, వార్తా సంస్థల యజమానులు.
మాయ ఈ రోజు ఒక ప్రత్యేకంగా తయారు చేయించిన నల్ల గౌను ధరించింది. మెడలో శేఖర్ ఇచ్చిన వజ్రాల హారం తళతళా మెరుస్తోంది. ఆమె అలంకరణ ఎక్కడా చిన్న లోపం లేకుండా ఉంది, జుట్టును ఫ్యాషనబుల్ ఫ్రెంచ్ నాట్‌లో ముడి వేసింది. ఈ రోజు మాయను చూస్తే హింసకు గురైన, ఇల్లులేని అమ్మాయిలా కాకుండా, ఒక రాణిలా కనిపిస్తోంది.
ఆమె శేఖర్ చౌదరి చేయి పట్టుకుని విందులోకి అడుగుపెట్టింది. గత కొన్ని రోజులుగా జాతీయ టెలివిజన్‌లో తన గురించి వస్తున్న జైజైకారాలు చూసి, ఈ విందులో ఉన్నవాళ్లంతా తనకు నమస్కారం చేస్తారని, తన దగ్గరకు వచ్చి స్వీయచిత్రాలు తీసుకుంటారని, గౌరవిస్తారని మాయ అనుకుంది. ఈ ఉన్నత వర్గాల సంఘంలో తాను ఒక గౌరవనీయ సభ్యురాలినని ఆమె భావించింది.
కానీ వాస్తవం ఎంత క్రూరంగా ఉంటుందో అర్థం చేసుకోవడానికి మాయకు ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు.
విందులోని ఒక మూలన, ఖరీదైన మహోగని చెక్కతో చేసిన పానీయాల బల్ల పక్కన నిలబడి శేఖర్ తన అత్యంత సన్నిహితులైన కొందరు కోటీశ్వరులైన స్నేహితులతో మాట్లాడుతున్నాడు. ఆ స్నేహితులందరి వయసు యాభైలలో ఉంటుంది, అందరి చేతుల్లో సింగిల్ మాల్ట్ విస్కీ, ఖరీదైన క్యూబన్ చుట్టలు ఉన్నాయి. మాయ వారి పక్కనే నిలబడి, చేతిలో షాంపేన్ గ్లాసు పట్టుకుని నవ్వుతూ అందరి మాటలు వింటోంది.
"శేఖర్, నీ ప్రచార బృందానికి జవాబు లేదురా," శేఖర్ స్నేహితుల్లో ఒకడు విస్కీ తాగుతూ నవ్వుతూ అన్నాడు. అతని పేరు బజాజ్. "దేశ ప్రజలందరినీ ఒక్క దెబ్బతో వెర్రివాళ్ళను చేశావు. వచ్చే వారం చట్టం పాసయితే నీ విదేశీ ఎన్జీఓలకు డాలర్ల వర్షం కురుస్తుంది!"
శేఖర్ తృప్తిగా నవ్వాడు.
బజాజ్ ఇప్పుడు తన మత్తుతో ఎర్రబడిన కళ్ళను మాయ వైపు తిప్పాడు. అతని చూపులో ఏ మాత్రం మర్యాద లేదు. అతను మాయను పైనుంచి కింద వరకు ఒక మనిషిలా కాకుండా, ఒక ఖరీదైన అలంకార వస్తువులా లేదా ఒక డబ్బు కోసం తోడునిచ్చే స్త్రీలా పరిశీలనగా చూశాడు.
"అయినా, నీ కొత్త పెట్టుబడి భలే ఉంది శేఖర్," బజాజ్ చాలా నీచంగా నవ్వుతూ మాయ నడుముకు చాలా దగ్గరగా వచ్చి నిలబడ్డాడు. "టెలివిజన్‌లో ఏడ్చినప్పుడు అచ్చం సతీ సావిత్రిలా అనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు చూడు... అచ్చం డైనమైట్ లా ఉంది! ఏమంటారు మాయాజీ, టెలివిజన్‌లో ఆ నకిలీ ఏడుపు దృశ్యాలు చేస్తారు కదా, వాటి కోసం ఏమైనా ప్రత్యేకంగా నటన తరగతులు తీసుకున్నారా, లేక శేఖరే మీకు అన్నీ నేర్పించాడా?"
బజాజ్ మాటలు, అతని నీచమైన సైగలు విని మాయ ఒళ్ళు జలదరించింది. అర్జున్‌తో కలిసి విందులకు వెళ్ళినప్పుడు, అతని స్నేహితులు తనతో ఎంత గౌరవంగా మాట్లాడేవాళ్ళు! ఎవరూ తనవైపు కన్నెత్తి చూడటానికి కూడా ధైర్యం చేసేవారు కాదు. కానీ ఈ రోజు ఈ వ్యక్తి అందరి ముందు తనను ఒక బజారు మనిషిలా చూస్తున్నాడు!
మాయ తన కోపాన్ని అణుచుకోలేకపోయింది. ఆమె గ్లాసులోని షాంపేన్‌ను ఒక్క గుక్కలో తాగేసి బజాజ్ వైపు కోపంగా చూసింది.
"శ్రీమాన్ బజాజ్, నేను శేఖర్‌కు పెట్టుబడిని కాదు, అతని భాగస్వామిని," మాయ చాలా చల్లగా, కానీ గట్టి స్వరంతో అంది. "మరియు నేను టెలివిజన్‌లో నకిలీ కన్నీళ్లు కార్చను. ఆ చట్టం పాసయితే దేశంలోని లక్షలాది మంది అమ్మాయిలకు మేలు జరుగుతుంది. మీరు నాతో కొంచెం గౌరవంగా మాట్లాడాలి."
మాయ మాటలు విని పానీయాల బల్ల పక్కన నిలబడిన శేఖర్ మిగతా స్నేహితులు ఒక్కసారిగా గొల్లున నవ్వారు. మాయ ఏదో మంచి హాస్యం చెప్పినట్టు.
"భాగస్వామివా? హా హా హా!" బజాజ్ నవ్వుతూ తన పొట్ట పట్టుకున్నాడు. "అమ్మో! శేఖర్, నీ ఈ బొమ్మకు చాలా పొగరుందిగా!"
శేఖర్ చౌదరి ముఖంలో నవ్వు ఒక్క క్షణంలో మాయమైంది. అతని దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అతను బజాజ్ వైపు చూసి ఒక నకిలీ నవ్వు నవ్వి, "అరే బజాజ్, నీకు తెలుసుగా అమ్మాయిలు కొంచెం సున్నితమైన అని. నువ్వేమీ అనుకోకు," అన్నాడు.
ఆ తర్వాత శేఖర్ చాలా వేగంగా మాయ చేయి గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని పట్టు ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, మాయ ఎముకలు విరిగిపోతాయేమో అనిపించింది. శేఖర్ ఆమెను దాదాపు ఈడ్చుకెళ్తూ విందులో జనసంచారం తక్కువగా ఉన్న ఒక చీకటి బాల్కనీలోకి తీసుకెళ్లాడు.
బాల్కనీలోకి వచ్చాక శేఖర్ ఆమె చేతిని ఒక్క ఉదుటున వదిలేశాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక హిమశీతలమైన, హంతకుడిలాంటి చూపు ఉంది.
"నిన్ను నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావు మాయ?" శేఖర్ పాములా బుసకొడుతూ గర్జించాడు. "ఈ చట్టానికి వ్యాపార రాయబారి అయినంత మాత్రాన ఈ ఉన్నత వర్గాల సంఘంలో నాకు సమానం అయిపోయానని అనుకుంటున్నావా?"
మాయ భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేసింది. "శేఖర్... ఆ వ్యక్తి నాతో చాలా నీచంగా మాట్లాడుతున్నాడు. నేను కేవలం నా గౌరవాన్ని..."
"నోరు ముయ్!" శేఖర్ ఆమెను గద్దించి ఆపేశాడు. అతని స్వరం చిన్నగా ఉన్నా, అందులో భయంకరమైన పదును ఉంది. "గౌరవమా? నీకేం గౌరవం ఉంది? నీ స్వార్థం కోసం, ఒక ఇల్లు, కొన్ని డబ్బుల కోసం నీ భర్తను రోడ్డున పడేసి బిచ్చగాడిని చేశావు. డబ్బు కోసం తన సంసారాన్ని అమ్ముకునే ఆడదానికి ఈ సమాజంలో ఏ గౌరవమూ ఉండదు మాయ. నువ్వు నా భాగస్వామివి కాదు, నేను కొనుక్కున్న ఒక వస్తువువి. ఒక మైక్‌వి. నేను నీకు ఏది చెప్పమంటే నువ్వు ఆ మాటలే మాట్లాడాలి."
శేఖర్ ఒక అడుగు ముందుకు వేసి మాయ ముఖానికి చాలా దగ్గరగా వచ్చాడు.
"బజాజ్ నా వ్యాపారంలో అతిపెద్ద పెట్టుబడిదారుడు," శేఖర్ పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు. "అతను నిన్ను డబ్బు కోసం తోడునిచ్చే స్త్రీ అంటే, నువ్వు దాన్ని అంగీకరించాలి. అతను నిన్ను తిట్టినా, నువ్వు మౌనంగా వినాలి. ఈ కోట్ల రూపాయల రాజభవనంలో నువ్వు నా భార్యవి కాదు, కేవలం నా పథకానికి ఒక ముఖచిత్రానివి. మౌనంగా నవ్వు మాయ. ఇకపై నా అతిథులతో ఎవరితోనైనా ఇలా మాట్లాడితే, వచ్చే వారం ఈ చట్టం పాసయ్యాక నిన్ను అలాంటి చెత్తకుండీలో విసిరేస్తాను, నీ పరిస్థితి అర్జున్ కన్నా దారుణంగా తయారవుతుంది."
ఆ మాటలు చెప్పి శేఖర్ ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ ఆగలేదు. అతను తన కంఠబంధం సరిచేసుకుని మళ్ళీ నవ్వుతూ విందులోని జనసమూహంలో కలిసిపోయాడు.
బాల్కనీలోని చీకటిలో మాయ ఒంటరిగా నిలబడిపోయింది.
అవమానంతో, కోపంతో ఆమె చెంప కండరాలు వణుకుతున్నాయి. శేఖర్ మాటలు ఆమె చెవుల్లోకి కరిగించిన సీసంలా చొచ్చుకుపోతున్నాయి. మాయకు అర్థమైంది, అర్జున్ ఆ చిన్న, సాధారణ ఇంట్లో ఆమె రాణిలా ఉండేది. అర్జున్ తనను రాణిలా నెత్తిన పెట్టుకుని చూసుకునేవాడు. మరి ఈ రోజు? ఈ 1700 కోట్ల రాజభవనంలో ఆమె కొన్న బానిస తప్ప మరేమీ కాదు. తనకంటూ అస్తిత్వం, గౌరవం లేని ఒక బొమ్మ.
మాయ కళ్ళ నుండి నీళ్ళు ఉబికి వస్తున్నాయి, కానీ ఆమె ప్రాణపణంగా ఆ కన్నీళ్లను ఆపుకుంది. శేఖర్ గద్దింపుకు కుంగిపోవడానికి ఆమె బాధితురాలు కాదు. తాను ఏం చేస్తుందో మాయకు బాగా తెలుసు.
ఆమె తన వజ్రాల హారం లాకెట్‌ను పిడికిలిలో గట్టిగా నొక్కి పట్టుకుంది. వజ్రం యొక్క పదునైన అంచులు ఆమె అరచేతిలోకి గుచ్చుకుంటున్నాయి, కానీ ఆమె దాన్ని పట్టించుకోలేదు.
"నేను కొన్న బానిసను, కదూ శేఖర్?" మాయ బాల్కనీ రెయిలింగ్‌కు ఆనుకుని, చీకటిగా ఉన్న పచ్చిక బయలు వైపు చూస్తూ తనలో తాను గుసగుసలాడింది.
ఆమె పెదవుల చివర ఒక వంకర, క్రూరమైన నవ్వు విరిసింది.
మాయ దురాశ, అధికార దాహం ఎంత ఎక్కువగా ఉన్నాయంటే, ఆమె ఈ తీవ్ర అవమానాన్ని కూడా నవ్వుతూ మింగడానికి సిద్ధంగా ఉంది. ఆమె శేఖర్ ఈ విలాసవంతమైన పంజరంలో బందీగా ఉండటానికి మాత్రమే అర్జున్‌ను రోడ్డున పడేసి బిచ్చగాడిని చేయలేదు. ఆమె ఆ పంజరానికే యజమాని అవ్వాలని వచ్చింది.
ఆమె చాలా చల్లగా లెక్కలు వేయడం మొదలుపెట్టింది. వచ్చే వారం పార్లమెంటులో చట్టం పాసయితే శేఖర్ ఖాతాలోకి మిలియన్ల డాలర్లు వచ్చిపడతాయి. చట్టం పాసయ్యాక శేఖర్ తనను విసిరి పారేస్తాడని అనుకుంటున్నాడు. కానీ శేఖర్‌కు తెలియని విషయం ఏమిటంటే, మాయ కూడా గత కొన్ని రోజులుగా రావుిల ల్యాప్‌టాప్, శేఖర్ ఫోన్ నుండి కొన్ని చాలా ముఖ్యమైన ఇమెయిళ్ళు, విదేశీ నిధుల లావాదేవీ గుర్తింపు సంఖ్యలను రహస్యంగా తన ఫోన్‌కు ఫార్వార్డ్ చేసుకుంది.
మాయ భావోద్వేగాలకు లోనయ్యే అమాయకురాలు కాదు. ఈ పెద్దవాళ్ళ ప్రపంచంలో నిలబడాలంటే భావోద్వేగాలతో కాదు, బెదిరింపులు, అధికారంతో పోరాడాలని ఆమెకు తెలుసు.
"నువ్వు నన్ను చెత్తకుండీలో విసిరేసే ముందు, నేను నీ ఈ సామ్రాజ్యపు తాళం చెవిని నా చేతిలోకి తీసుకుంటాను శేఖర్," మాయ చీకటి ఆకాశం వైపు చూస్తూ బుసకొట్టినట్టు అంది. "అర్జున్ వర్మను అంతం చేయడానికి నాకు రెండు నెలలు పట్టింది. కానీ నిన్ను అంతం చేయడానికి నాకు రెండు రోజులు కూడా పట్టదు. ఎందుకంటే, ఇప్పుడు నీ బలహీనతలు నాకు తెలుసు."
మాయ తన క్లచ్ సంచి నుండి ఒక రుమాలు తీసి చాలా జాగ్రత్తగా అలంకరణ సరిచేసుకుంది. ఆమె ముఖంలోకి మళ్ళీ ఆ మంత్రముగ్ధులను చేసే, నకిలీ నవ్వు తిరిగి వచ్చింది. ఆమె బాల్కనీ నుండి బయటకు వచ్చి మళ్ళీ విందులోని జనసమూహంలో, అదే బజాజ్, శేఖర్‌ల మధ్యకు వెళ్ళి నిలబడింది. ఏమీ జరగనట్టుగా.
శేఖర్ పతనం అర్జున్ చేతిలో జరుగుతుందా, లేక మాయ యొక్క ఈ కొత్త, విషపు కాటుతో అంతం అవుతుందా? తన భార్య ఇప్పుడు కేవలం తన శత్రువు మాత్రమే కాదు, ఆమె ఈ మొత్తం వ్యవస్థకే పట్టిన ఒక క్యాన్సర్ అని అర్జున్‌కు తెలుస్తుందా?

[SivaSai]

హైదరాబాద్ శివార్లలో, ఒక ఇరుకైన, దుమ్ముపట్టిన బస్తీ. సన్నని సందులకు ఇరువైపులా ఒకదానికొకటి ఆనుకుని ఉన్న ఇళ్ళు. ఈ బస్తీలో ఎవరి బతుకు వారిదే, ఎవరూ ఇతరుల గురించి పట్టించుకోరు. అందరూ తమ ఎముకలు విరిగేలా చేసే కష్టం, బతుకు పోరాటంలో నిమగ్నమై ఉంటారు.
అలాంటి ఒక సందు చివర, ఒక పాత, ఒక్క అంతస్థు ఇంటి ముందు ఆదిత్య మోటారుసైకిల్ ఆగింది. ఆ ఇంటి చుట్టూ దాదాపు ఎనిమిది అడుగుల ఎత్తైన ఇటుక గోడ, దానిపైన పగిలిన గాజు ముక్కలు అమర్చి ఉన్నాయి. బయట నుండి చూస్తే అదొక పాడుబడిన గిడ్డంగిలా కనిపిస్తుంది. కానీ లోపల ఒక చిన్న వాకిలి, మధ్యస్థ పరిమాణంలో రెండు గదులు ఉన్నాయి.
"ఇదే మీ కొత్త రహస్య స్థావరం," ఆదిత్య తాళం తీస్తూ అన్నాడు. "నా దూరపు బంధువు ఇల్లు. ఆయన గత ఐదేళ్లుగా సొంత ఊరిలోనే ఉంటున్నాడు. ఈ సందులోకి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గానీ, వార్తా సాధనాలు వాళ్ళు గానీ కన్నెత్తి కూడా చూడరు."
అర్జున్, విక్రమ్, జస్టిస్ రావు లోపలికి అడుగుపెట్టారు. గదిలో ఒక పాత నవారు మంచం, రెండు ప్లాస్టిక్ కుర్చీలు, ఒక దుమ్ముపట్టిన టేబుల్ తప్ప మరేమీ లేదు. కానీ గడిచిన కొన్ని రోజుల నరకయాతన తర్వాత, ఈ నాలుగు గోడల భద్రత, ఎత్తైన గోడల చాటు వారికి ఒక విలాసవంతమైన కోటలా అనిపించింది.
అర్జున్ ఇనుప మంచం మీద కూలబడ్డాడు. అతని కాలికి కట్టు ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది, కానీ యాంటీబయాటిక్స్ దయవల్ల జ్వరం తగ్గింది. అతని ముఖ కండరాలు ఇప్పుడు రాయిలా గట్టిపడ్డాయి. గడిచిన కొన్ని రోజుల్లో ఆదర్శం, నిజాయితీ, తర్కం అనే తెరలన్నీ అతని కళ్ళ ముందు నుండి తొలగిపోయాయి. ఈ సమాజం కేవలం అధికారం, డబ్బు భాషనే అర్థం చేసుకుంటుందని అతనికి ఇప్పుడు తెలుసు.
"మన చేతిలో ఇంకా కొద్ది రోజులే సమయం ఉంది," విక్రమ్ జేబులోంచి నలిగిపోయిన వార్తాపత్రికను తీసి టేబుల్ మీద పెట్టాడు. పత్రిక మొదటి పేజీలోనే మాయ నవ్వుతున్న ముఖం, రాబోయే వారంలో 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు' గురించిన వార్త ఉన్నాయి.
"సుప్రీం కోర్టు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, వార్తా సాధనాలు—అన్నీ శేఖర్ చౌదరి జేబులో ఉన్నాయి," జస్టిస్ రావు గారు ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచి అన్నారు. "మనం గనుక నేరుగా దాడి చేయడానికి ప్రయత్నిస్తే, శేఖర్ మనుషులు మనల్ని రోడ్డు మీద కుక్కల్ని కొట్టినట్టు కొట్టి చంపేస్తారు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు దాన్ని ఎదురుకాల్పులు అని చిత్రీకరిస్తారు. శేఖర్ కలలో కూడా ఊహించలేనిది మనకు కావాలి."
అర్జున్ ఏకధాటిగా వార్తాపత్రిక వైపే చూస్తున్నాడు. అతను చాలా నెమ్మదిగా, కానీ పదునైన స్వరంతో అన్నాడు, "శేఖర్ చౌదరి 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యాన్ని నడుపుతున్నాడు. ఇంత పెద్ద సంస్థాగత సామ్రాజ్యం ఎప్పుడూ గాలిలో నిలబడదు. అతని విదేశీ స్వచ్ఛంద సంస్థల నిధులు, మంత్రులకు ఇచ్చే లంచాలు, బోగస్ కంపెనీల పన్ను ఎగవేత—వీటన్నిటికీ ఒక భౌతిక ఆనవాళ్ళు లేదా రాతపూర్వక రుజువు ఎక్కడో ఒకచోట ఖచ్చితంగా ఉంటుంది. అది శేఖర్ సంస్థాగత ఆఫీస్‌లోని ఏదో ఒక లాకర్‌లో లేదా ఫైల్‌లో దాచి ఉంటుంది."
"కానీ శేఖర్ సంస్థాగత ఆఫీస్‌లోకి ప్రవేశించడం సాధారణ విషయం కాదు," విక్రమ్ నుదుటిపై చేయి పెట్టుకుని అన్నాడు. "ఆ బిల్డింగ్ మొత్తం నిఘా కెమెరాలు, వేలిముద్ర స్కానర్లు, ప్రైవేటు భద్రతతో కట్టుదిట్టంగా ఉంటుంది. ఒక ఈగ కూడా దూరే వీలు లేదు."
ఆదిత్య ఇంతసేపు మౌనంగా తలుపుకు ఆనుకుని అంతా వింటున్నాడు. అతను ఇప్పుడు గదిలోకి వచ్చాడు.
"ఈగ దూరే వీలు లేకపోవచ్చు విక్రమ్, కానీ ఒక ఎలుక మాత్రం ఖచ్చితంగా దూరగలుగుతుంది," ఆదిత్య ముఖంలో ఒక వంకర నవ్వు మెరిసింది.
అర్జున్, విక్రమ్ ప్రశ్నార్థకంగా ఆదిత్య వైపు చూశారు.
"శేఖర్ చౌదరి ఆ మెరిసే సంస్థాగత ఆఫీస్‌లో ఒక అబ్బాయి పనిచేస్తున్నాడు," ఆదిత్య చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "అతని పేరు రతన్. చాలా సాధారణ, పేద కుటుంబానికి చెందినవాడు. అతని పని మూడో అంతస్తులో పెద్ద సార్ల కార్యాలయ బల్లల దగ్గరకు తేనీరు తీసుకువెళ్ళడం, పెద్ద పెద్ద ఫైళ్ళను నకలు తీయడం. రెండేళ్ల క్రితం రతన్ తల్లి క్యాన్సర్ చికిత్స కోసం నా స్వచ్ఛంద సంస్థ నుండి నేను కొంత డబ్బు ఏర్పాటు చేశాను. అతను చాలా పిరికివాడు, కానీ అతను నన్ను దేవుడిలా భావిస్తాడు."
అర్జున్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా మెరిశాయి. ఒక ప్రభుత్వ తనిఖీ అధికారిగా అతనికి తెలుసు, పైస్థాయి అధికారులు ఎంత పెద్ద అవినీతి చేసినా, ఫైళ్ళ పేజీలు చివరికి కింది స్థాయి బంట్రోతులు లేదా నకలు తీసేవాళ్ళ చేతుల మీదుగానే వెళ్తాయని.
"ఆదిత్య అన్నా, మీరు రతన్‌ను ఈ రాత్రికే ఇక్కడికి పిలవగలరా?" అర్జున్ నిటారుగా కూర్చున్నాడు.
ఆదిత్య తలూపి జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు.
రాత్రి పది గంటల నిశ్శబ్దంలో రహస్య స్థావరం తలుపు మీద మెల్లగా చప్పుడు కాగానే ఆదిత్య తలుపు తీశాడు. లోపలికి రతన్ అడుగుపెట్టాడు. ఒంటి మీద ఒక చవకబారు, మురికి చొక్కా, నొక్కులు పడిన బుగ్గలపై తీవ్రమైన భయం కనిపిస్తోంది. గదిలోని మినుకుమినుకుమంటున్న వెలుగులో అపరిచితులైన అర్జున్, విక్రమ్‌లను చూసి అతను ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు.
"ఆదిత్య అన్నా... మీరు హఠాత్తుగా ఇంత రాత్రి పిలిచారేంటి?" రతన్ గొంతు వణికిపోతోంది.
ఆదిత్య రతన్ భుజం మీద చేయి వేసి అతన్ని గది మధ్యలోకి తీసుకొచ్చాడు. "భయపడకు రతన్. వీళ్ళు నాకు చాలా కావాల్సిన వాళ్ళు. వీళ్ళకు నీ నుండి ఒక చిన్న సహాయం కావాలి. ఆ శేఖర్ చౌదరి ఆఫీసు విషయంలో."
శేఖర్ చౌదరి పేరు వినగానే రతన్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతను వెంటనే రెండు చేతులు జోడించాడు.
"ఆదిత్య అన్నా, మీరు మా అమ్మ ప్రాణాలు కాపాడారు. మీరు చెబితే నేను ఈ రాత్రే బిల్డింగ్ పైనుంచి దూకేస్తాను. కానీ బాబు గారు," రతన్ విక్రమ్, అర్జున్‌ల వైపు చూసి దాదాపు ఏడ్చేసినంత పనిచేశాడు, "మీరు శేఖర్ గారితో పెట్టుకోవద్దు. ఆయన ఎంత ప్రమాదకరమైన వ్యక్తో మీకు తెలియదు! ఆయన ఆఫీసుకు పెద్ద పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి ఆఫీసర్లు, జడ్జి గారు వచ్చి తేనీరు తాగి, సలాం కొడతారు. మీరు అక్కడ నిలబడలేరు."
విక్రమ్ ముందుకు వచ్చి కొంత డబ్బు రతన్ వైపు చూపిస్తూ అన్నాడు, "మేము కేవలం ఆ ఆఫీసులోకి వెళ్ళడానికి ఒక మ్యాప్ మాత్రమే అడుగుతున్నాం రతన్. రాత్రిపూట ఏ అత్యవసర మార్గం నుండి లోపలికి వెళ్ళొచ్చు, లెక్కల విభాగం ఎక్కడ ఉందో చెబితే చాలు."
ఆ డబ్బును చూసి రతన్ వణికిపోయాడు. అతను రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని నేల మీద కూలబడ్డాడు. "క్షమించండి బాబు గారు. నేను ఆ మ్యాప్ ఇవ్వలేను. మీరు రాత్రి ఆ బిల్డింగ్‌లోకి వెళితే, శేఖర్ గారి సెక్యూరిటీ మిమ్మల్ని కుక్కను కొట్టినట్టు కొట్టి చంపుతారు. అక్కడ వేలిముద్ర తాళాలు, వేల కెమెరాలు ఉన్నాయి. ఆయన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఉన్నతాధికారులతో తన బూట్లు తుడిపిస్తాడు! మీరు అక్కడికి వెళితే ప్రాణాలతో తిరిగి రారు. నేను ఈ పాపంలో భాగస్వామిని కాలేను."
రతన్ వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.
అర్జున్ ఇంతసేపు నిశ్శబ్దంగా రతన్ నిస్సహాయతను, భయాన్ని గమనిస్తున్నాడు. ఒక సాధారణ పేద బంట్రోతు భయంలో అతను తన ప్రతిబింబాన్ని చూసుకున్నాడు. అధికారమున్న వాళ్ళ ముందు సాధారణ మగవాళ్ళు ఎంత నిస్సహాయంగా ఉంటారో అర్జున్‌కు అణువణువునా తెలుసు. అతను తమను కాపాడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడని అర్జున్ అర్థం చేసుకున్నాడు. ఆఫీస్‌లోకి రాత్రికి రాత్రే దూరి జేమ్స్ బాండ్‌లా అక్రమ ప్రవేశం చేయడం సినిమాల్లో బాగుంటుంది, కానీ వాస్తవంలో అది ఆత్మహత్యా సదృశ్యం.
అర్జున్ నెమ్మదిగా రతన్ ముందు మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు. అతని గొంతు చాలా మృదువుగా ఉంది, కానీ అందులో ఒక విచిత్రమైన భరోసా ఉంది.
"మేము శేఖర్‌తో పెట్టుకోవాలనుకోవట్లేదు రతన్," అర్జున్ రతన్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "మేము కేవలం మా ప్రాణాలు కాపాడుకోవాలనుకుంటున్నాం. నువ్వు చెప్పింది నిజమే, మేము ఆ బిల్డింగ్‌లోకి వెళ్ళడం మూర్ఖత్వం. మేము రాత్రి అక్కడికి వెళ్ళము."
విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా అర్జున్ వైపు చూశాడు.
అర్జున్ రతన్‌ను పైకి లేపాడు. "నువ్వు మూడో అంతస్తులో అన్ని చోట్లా తిరుగుతావు. పెద్ద సార్ల దగ్గర పనికిరాని కాగితాలను ముక్కలు చేసే యంత్రాన్ని శుభ్రం చేసేది నువ్వే కదా?"
రతన్ తలూపాడు. "అవును బాబు గారు. నల్ల పాలిథిన్ కవర్‌లో వేసి కింద చెత్తబుట్టలో పడేస్తాను."
"చాలు. మాకు అంతే కావాలి," అర్జున్ కళ్ళలో ఒక వేటగాడి చల్లని లెక్క మెరిసింది. "నాకు ఏ ల్యాప్‌టాప్, అక్రమ ప్రవేశం వద్దు. నువ్వు రేపటి నుండి లెక్కల విభాగం చెత్తబుట్ట నుండి ఆ పనికిరాని, ముక్కలు చేసిన కాగితాలను ఒక నల్ల పాలిథిన్ కవర్‌లో వేసి నాకు తెచ్చి ఇవ్వు. ఎవరికీ అనుమానం రాదు."
రతన్ ఆశ్చర్యంగా అర్జున్ వైపు చూశాడు. కేవలం పనికిరాని కాగితపు ముక్కలా?
రతన్ ఆ చెత్తను తెచ్చివ్వడానికి ఒప్పుకుని రహస్య స్థావరం నుండి వెళ్ళిపోయాడు. విక్రమ్ నిరాశగా అర్జున్‌ను అడిగాడు, "నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా అర్జున్? ముక్కలు చేసిన, పనికిరాని కాగితాలతో నువ్వు శేఖర్ సామ్రాజ్యాన్ని కూలుస్తావా?"




ఢిల్లీ శివార్లలో, దుమ్ముపట్టిన రహదారికి చాలా లోపల ఒక పాత, ఊపిరాడని ఇటుకలతో కట్టిన భారీ భవనం ఉంది. బయట ఎలాంటి గుర్తుఫలకం లేదు, కేవలం ఎత్తైన ఇనుప ద్వారం, దానిపైన ముళ్ళ కంచె మాత్రమే ఉన్నాయి. ఆ ప్రదేశం ఒక మానసిక చికిత్సాలయం, లేదా సూటిగా చెప్పాలంటే ఒక పిచ్చాసుపత్రి.
విక్రమ్, ఆదిత్య ద్వారం బయట నిలబడి ఉన్నారు. విక్రమ్ ముఖం పాలిపోయింది. గత రాత్రి జరిగిన ఆ ఊపిరి బిగబట్టేంత అనుభవం తర్వాత, ఈ ఉదయం ఆదిత్య అతన్ని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాడు. అర్జున్‌ను కొత్త రహస్య స్థావరంలోనే ఉంచారు, ఎందుకంటే అతని కాలి గాయం వల్ల నడవలేకపోతున్నాడు.
ఆదిత్య ద్వారం దగ్గరున్న కాపలాదారుడికి కొంత డబ్బు ఇచ్చి లోపలికి వెళ్ళే ఏర్పాటు చేసుకున్నాడు.
"నాకు అర్థం కావట్లేదు ఆదిత్య అన్నా, మీరు నన్ను హఠాత్తుగా ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చారు?" విక్రమ్ లోపలికి వెళ్తూ కొంచెం విసుగ్గా, అలసిపోయిన స్వరంతో అన్నాడు. "మన చేతిలో సమయం చాలా తక్కువగా ఉంది."
ఆదిత్య ఏ సమాధానం ఇవ్వలేదు. అతను పొడవైన, చీకటిగా, తేమగా ఉన్న ఒక నడవా గుండా నడవడం మొదలుపెట్టాడు. నడవాకు రెండు వైపులా చిన్న చిన్న గదులు, ప్రతిదానికి బరువైన ఇనుప కడ్డీలు ఉన్నాయి. లోపలి నుండి అమానుషమైన అరుపులు, మూలుగులు, అసంబద్ధమైన ప్రేలాపనలు వినిపిస్తున్నాయి. ఫినాయిల్ ఘాటైన వాసనకు విక్రమ్‌కు వాంతి వచ్చేలా ఉంది.
నడవాకు చిట్టచివరన, ఒక చీకటి గది ముందు ఆదిత్య ఆగిపోయాడు.
"అతను కనిపిస్తున్నాడా విక్రమ్?" ఆదిత్య కడ్డీల లోంచి గది వైపు చూస్తూ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ మంచులా చల్లని స్వరంతో అన్నాడు.
విక్రమ్ కడ్డీల దగ్గరికి వెళ్లి నిలబడ్డాడు. గది లోపల, ఒక మురికి నేల మీద ఒక యువకుడు, అందమైన అబ్బాయి కూర్చుని ఉన్నాడు. వయసు ఇరవై ఐదు, ఇరవై ఆరు ఉండొచ్చు. అతని బట్టలు చిరుగులు పట్టి ఉన్నాయి, జుట్టు చెదిరిపోయింది. కానీ అన్నింటికన్నా భయంకరమైనది అతని కళ్ళలోని చూపు—పూర్తిగా శూన్యంగా, అతనిలోంచి ఆత్మను ఎవరో పీల్చివేసినట్టు ఖాళీగా ఉన్నాయి.
ఆ అబ్బాయి ఏకధాటిగా గోడ వైపు చూస్తున్నాడు. తర్వాత హఠాత్తుగా తన తలను బలంగా గోడకు బాదుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. ఠక్... ఠక్... ఠక్. అతని నుదురు పగిలి రక్తం కారుతోంది, కానీ అతను దాన్ని పట్టించుకోవడం లేదు.
ప్రతిసారి తల బాదుకుంటున్నప్పుడు, అతను ఒకే మాటను యాంత్రికంగా గొణుగుతున్నాడు— "నేను ఎవరినీ చంపలేదు... నేను ఎవరినీ చంపలేదు... నన్ను వదిలేయండి... నేను ఎవరినీ చంపలేదు..."
ఆ దృశ్యం చూసి విక్రమ్ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది. అతను ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు. ఆరోగ్యంగా, సాధారణంగా ఉన్న ఒక అబ్బాయిని ఈ అమానవీయమైన స్థితిలో చూడటం ఏ మనిషికైనా చాలా బాధాకరమైన విషయం.
"అ... అతను ఎవరు ఆదిత్య అన్నా?" విక్రమ్ గొంతు వణికింది.
"అతను నా తమ్ముడు, విక్రమ్," ఆదిత్య స్వరంలో ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదు, ఏదో చనిపోయిన మనిషి కథ చెబుతున్నట్టుగా ఉంది. "నా సవితి తల్లి పెట్టిన నకిలీ గృహ హింస వ్యాజ్యంలో మా నాన్న ఆత్మహత్య చేసుకున్న తర్వాత, సమాజం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతన్ని ఎంతగా హింసించారంటే, అతని మానసిక సమతుల్యం పూర్తిగా దెబ్బతింది. అతని మెదడులో ఆ ఒకే ఒక్క మానసిక గాయం నిలిచిపోయింది—తాను ఏ తప్పూ చేయలేదని. కానీ ఎవరూ అతని మాట నమ్మలేదు."
విక్రమ్ కడ్డీల అవతల కూర్చున్న అబ్బాయి వైపు చూసి వణికిపోయాడు. ఒక అబద్ధపు నింద, కొన్ని గ్లిజరిన్ కన్నీటి చుక్కలు ఒక సజీవ మనిషి భవిష్యత్తును ఈ నాలుగు గోడల చీకటిలో, ఈ పిచ్చాసుపత్రిలో ఎలా బంధించేశాయో! ఈ అబ్బాయికి ఇంకా పూర్తి జీవితం ఉంది. అతను ఉద్యోగం చేసేవాడు, బహుశా ఎవరికో కలల రాకుమారుడై ఉండొచ్చు. ఈ రోజు అతను సమాజం నుండి తుడిచిపెట్టుకుపోయి కేవలం ఒక సంఖ్యగా మిగిలిపోయాడు.
"నిన్ను భయపెట్టడానికి నేను ఇక్కడికి తీసుకురాలేదు విక్రమ్," ఆదిత్య విక్రమ్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "వచ్చే వారం శాసనసభలో 'కుటుంబ రక్షణ చట్టం' ఆమోదించబడితే ఏం జరగబోతోందో చూపించడానికి తీసుకొచ్చాను. ఈ కడ్డీల వెనుక కూర్చున్న అబ్బాయి ఒక్కడే కాదు. ఈ చట్టం ఆమోదించబడితే దేశవ్యాప్తంగా అర్జున్ లాంటి, నా తమ్ముడి లాంటి వేలాది మంది అమాయక అబ్బాయిలు విచారణ లేకుండానే ఇలాగే పిచ్చివాళ్ళైపోతారు. సమాజం వాళ్ళను కుక్కలను కొట్టినట్టు కొట్టి చంపుతుంది, చట్టం నిలబడి చూస్తూ ఉంటుంది."
విక్రమ్ గుండెల మీద ఎవరో ఒక పెద్ద బండరాయి పెట్టినట్టు అనిపించింది. మగవాళ్ళ ఈ తీవ్రమైన నిస్సహాయతను అతను ఇంతకు ముందెప్పుడూ ఇంత దగ్గరగా చూడలేదు. ఒక పురుషుడి ఆత్మాభిమానం, మానసిక ప్రశాంతత ఎంత పెళుసుగా ఉంటాయో!
వాళ్ళిద్దరూ ఆసుపత్రి నుండి బయటకు వచ్చారు. రహదారి మీద దుమ్ముపట్టిన రోడ్డుపై మోటారుసైకిల్‌పై తిరిగి వెళ్తున్నప్పుడు విక్రమ్ తలలో ఆదిత్య తమ్ముడి మాటలే ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి— "నేను పెళ్ళాన్ని కొట్టలేదు..."
హఠాత్తుగా రహదారి పక్కనున్న ఒక తేనీరు కొట్టు దగ్గర జనం గుమిగూడి ఉండటం చూసి ఆదిత్య మోటారుసైకిల్ ఆపాడు. కొట్టులోని చిన్న టెలివిజన్‌లో తాజా వార్తలు వస్తోంది.
టెలివిజన్ తెరపై ఒక సమాచార సాంకేతిక సంస్థ చిహ్నం ఉన్న భవనం చిత్రం. వార్తా సమర్పకురాలు చాలా తీవ్రంగా వార్తలు చదువుతోంది—
"నిన్న రాత్రి గచ్చిబౌలిలోని ఒక ప్రముఖ సమాచార సాంకేతిక సంస్థ ముఖ్య కంప్యూటర్ ఇంజనీర్, ముప్పై ఏళ్ల సుశాంత్ కుమార్ తన గృహంలో ఉరి వేసుకుని ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు. గత వారం సుశాంత్ భార్య అతనిపై విభాగం 498-ఎ, గృహ హింస వ్యాజ్యం పెట్టారని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తెలిపారు. గృహం నుండి ఒక ఆత్మహత్య లేఖ స్వాధీనం చేసుకున్నారు, అందులో సుశాంత్ ఇలా రాశారు— 'నేను ఆమెను ఎప్పుడూ చేయి చేసుకుని ఎరుగను. కానీ సమాజం ఆడవాళ్ళ కన్నీళ్లను తప్ప మరేమీ చూడదని నాకు తెలుసు. ఈ అవమానం కన్నా చావు మేలు.' కానీ మహిళా హక్కుల కార్యకర్తలు, సుశాంత్ తన అపరాధ భావనతోనే ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడని వాదిస్తున్నారు..."
విక్రమ్ టెలివిజన్ ముందు రాయిలా నిలబడిపోయాడు. అతని చేతులు తనకు తెలియకుండానే పిడికిళ్ళు బిగుసుకుపోయాయి.
సమాజం, ప్రసార మాధ్యమాలు ఒక సజీవ మనిషి ఆత్మహత్య వార్తకు క్షణాల్లో 'అపరాధ భావన' అనే ముసుగు ఎలా తొడిగేశాయో! ఒక పురుషుడు తన ప్రాణాలను తీసుకున్నాడు, అయినా ఈ సమాజం అతని ఆర్తనాదాన్ని వినలేదు.
"చూస్తున్నావా విక్రమ్?" ఆదిత్య తేనీరు కప్పు చేతిలో పట్టుకుని విక్రమ్ పక్కన నిలబడ్డాడు. అతని కళ్ళలో మంచులా చల్లని శూన్యం. "సమాజం ఒక శవాల లెక్కింపు మొదలుపెట్టింది. సుశాంత్, మా నాన్న... వచ్చే వారం చట్టం ఆమోదించబడితే ఇంకా వేలాది మంది పురుషులు. ఈ సమాజం నిజానికి పురుషుల శవాలను చూడటానికి ఇష్టపడుతుంది. వాళ్ళు మనల్ని ఏడవనివ్వరు, చావనిస్తారు అంతే."
విక్రమ్ లోపలున్న సందేహాలన్నీ, భయాలన్నీ ఆ క్షణంలో కర్పూరంలా ఆవిరైపోయాయి. అర్జున్ ఆ కార్యాలయానికి వెళ్ళడానికి ఎందుకు అంత పిచ్చిగా ప్రయత్నిస్తున్నాడో అతనికి అర్థమైంది. ఇది కేవలం అర్జున్, మాయల వ్యక్తిగత పోరాటం కాదు. ఇది యావత్ పురుషజాతి గౌరవం, అస్తిత్వం కోసం చేసే పోరాటం.
విక్రమ్ మోటారుసైకిల్ ఎక్కి కూర్చున్నాడు. "పద ఆదిత్య అన్నా. రహస్య స్థావరానికి వెళ్దాం. అర్జున్ చెప్పింది నిజమే, మనం ఆ కార్యాలయానికి వెళ్ళితీరాలి."
---
ఇంతలో, ఆ కొత్త రహస్య స్థావరంలోని చిన్న, చీకటి గదిలో అర్జున్ కూర్చుని ఉన్నాడు.
అతని కాలి కట్టు నల్లగా మారింది, కానీ అతని చూపు ఇప్పుడు ఒక కేంద్రీకృతమైన లేజర్ కిరణంలా పదునైనది. ఆదిత్య సంపాదించిన ఒక పాత చిన్న కంప్యూటర్ నీలి వెలుగులో అర్జున్ పాలిపోయిన ముఖం ప్రకాశిస్తోంది.
అర్జున్ ఏ మంత్రగాడిలా శేఖర్ సేవకాన్నో, రక్షణ గోడనో చొరబడటం లేదు. అతను ఒక ఒకటో తరగతి అధికారి అనుభవజ్ఞుడైన మెదడుతో కేవలం సమాచార విశ్లేషణ చేస్తున్నాడు. గత పదేళ్లలో శేఖర్ చౌదరి తన అధికారపు బూట్ల కింద నలిపి చంపిన మనుషుల కోసం వెతుకుతున్నాడు.
తెరపై ఒకదాని తర్వాత ఒకటి పాత వార్తా కథనాలు, కోర్టులో కొట్టివేయబడిన అభ్యర్థనలు, బదిలీ చేయబడిన ప్రభుత్వ అధికారుల జాబితాలు కదులుతున్నాయి. రాత్రికి రాత్రే బదిలీ చేయబడిన ఒక నిజాయితీపరుడైన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి, నల్లజాబితాలో చేర్చి రోడ్డున పడేసిన ఒక చిన్న ఒప్పందదారుడు, లేదా శేఖర్ ఒక నకిలీ చట్టపరమైన ప్రకటనతో వృత్తిని నాశనం చేసిన ఒక స్వతంత్ర పాత్రికేయుడు.
"నువ్వు చాలా తెలివైనవాడివని అనుకుంటున్నావా శేఖర్?" అర్జున్ ఒక పాత, అణచివేయబడిన వార్త అనుసంధానంపై నొక్కుతూ గుసగుసగా అన్నాడు. "నువ్వు ప్రసార మాధ్యమాలను, చట్టాన్ని కొన్నావు, నిజమే. కానీ ఇంత పెద్ద సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించడంలో, నీకు తెలియకుండానే ఎంతో మంది నిశ్శబ్ద శత్రువులను తయారు చేసుకున్నావు. నేను ఆ చీకటి నుండే నీ సౌధాన్ని కూలుస్తాను."
తలుపు తెరుచుకున్న శబ్దం అయింది. విక్రమ్, ఆదిత్య గదిలోకి వచ్చారు.
విక్రమ్ ముఖం గంభీరంగా ఉంది, కానీ చూపు మాత్రం చాలా నిశ్చలంగా ఉంది. అతను అర్జున్ బల్ల ముందు వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఆ పిచ్చాసుపత్రిలోని కడ్డీలు, సుశాంత్ ఆత్మహత్య వార్త విక్రమ్ లోపలి న్యాయవాదిని చంపేసి, ఒక తెగించిన యోధుడికి జన్మనిచ్చాయి.
"నువ్వు చెప్పింది నిజమేరా అర్జున్," విక్రమ్ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో ఒక కుర్చీ లాక్కుని కూర్చున్నాడు. "మనం పారిపోము. మనం పోరాడతాం. చెప్పు, ఈ చిన్న కంప్యూటర్‌లో ఏం వెతుకుతున్నావు?"
అర్జున్ చిన్న కంప్యూటర్ తెర నుండి ముఖం పైకెత్తి విక్రమ్ వైపు చూశాడు. అతని పెదవుల చివర ఒక వంకర, ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన నవ్వు మెరిసింది. అతనికి తెలుసు, గాయపడిన పురుషుడు తిరిగి నిలబడినప్పుడు, అతని ముందు ఏ సామ్రాజ్యమూ నిలవలేదు.
"నేను ఏ అంకెల పత్రం లేదా రహస్య సంకేతం కోసం వెతకడం లేదు విక్రమ్," అర్జున్ చిన్న కంప్యూటర్ తెరను విక్రమ్ వైపు తిప్పాడు. "శేఖర్ అన్ని సాక్ష్యాలను నాశనం చేసినా, అతని చేతిలో నాశనమైన మనుషులను అతను తుడిచిపెట్టలేడు. నేను మనలాగే సర్వం కోల్పోయిన, ఇక కోల్పోవడానికి ఏమీ లేని ఒకరి కోసం వెతుకుతున్నాను. శేఖర్‌కు వ్యతిరేకంగా పోరాడాలంటే, మనం శేఖర్ సృష్టించిన ఒక పాత భూతాన్ని సమాధి నుండి తవ్వి తీయాలి."
అర్జున్ తెరపై ఉన్న ఒక అస్పష్టమైన, పాత పేరు మీద తన వేలును ఉంచాడు.
"నాకు తెలిసి, నాకు ఒకరు దొరికారు."
వేటగాడు ఇప్పుడు వేటాడబడబోతున్నాడు. శేఖర్ యొక్క పాత శత్రువే ఇప్పుడు అర్జున్‌కు అతిపెద్ద ఆయుధంగా మారబోతున్నాడా? రేపు ఉదయం అర్జున్ ఎవరి తలుపు తట్టబోతున్నాడు?

[SivaSai]

ఢిల్లీలోని ఒక అత్యంత విలాసవంతమైన ఫైవ్-స్టార్ స్పా మరియు బ్యూటీ సెలూన్.

ఆ ప్రదేశం పేరు సాధారణ ప్రజలకు తెలిసే అవకాశం లేదు. ఇక్కడ అడుగుపెట్టాలంటే కేవలం డబ్బుంటే సరిపోదు, సమాజంలో అత్యున్నత వర్గానికి చెందిన విఐపి సభ్యత్వం ఉండాలి. స్పా లోపలి వాతావరణం పూర్తిగా వేరే ప్రపంచంలో ఉన్నట్టు ఉంటుంది. నలువైపులా ఖరీదైన లావెండర్, గంధపు సువాసనలు వ్యాపించి ఉన్నాయి. ఏసీ నుండి వచ్చే చల్లని గాలి, నేపథ్య సంగీతంగా నెమ్మదిగా వినిపిస్తున్న వాయిద్య సంగీతం మనసును ప్రశాంతపరుస్తాయి.
ఒక పెద్ద ప్రైవేట్ గదిలో, సరిగ్గా మధ్యలో ఉన్న తెల్లటి, మృదువైన స్పా-టేబుల్‌పై మాయ బోర్లా పడుకుని ఉంది. ఆమె వీపుపై ఒక నిపుణురాలైన థెరపిస్ట్ చాలా జాగ్రత్తగా ఖరీదైన సుగంధ నూనెతో మసాజ్ చేస్తోంది.
గత కొన్ని రోజులుగా ఆగకుండా టీవీ ఇంటర్వ్యూలు, దొంగ కన్నీళ్ల నటన, స్టూడియోలోని కఠినమైన లైట్ల వల్ల కలిగిన ఒత్తిడిని తగ్గించుకోవడానికే శేఖర్, మాయను ఇక్కడికి పంపించాడు. రేపు ఉదయం ఆ మెగా లైవ్ ఇంటర్వ్యూ జరగనుంది, అది దేశం మొత్తం సెంటిమెంట్‌ను తారాస్థాయికి తీసుకెళ్తుంది.
మాయకు కొంచెం దూరంలో, ఒక సౌకర్యవంతమైన లెదర్ సోఫాలో రావుిళ కూర్చుని ఉంది. ఆమె ఒడిలో ఒక ఐప్యాడ్ ఉంది. ఆమె కాఫీ తాగుతూ, రేపటి స్క్రిప్ట్‌ను మాయకు చదివి వినిపిస్తోంది.
"రేపటి ఇంటర్వ్యూ చాలా కీలకం మాయ," రావుిళ ఐప్యాడ్ నుండి కళ్ళు తిప్పకుండానే వృత్తిపరమైన స్వరంతో చెప్పింది. "రేపు యాంకర్ నిన్ను అర్జున్ తల్లిదండ్రుల గురించి అడుగుతుంది. నువ్వు సరిగ్గా పదిహేను సెకన్ల తర్వాత వెక్కి వెక్కి ఏడవాలి. అర్జున్ తల్లిదండ్రులు కూడా ఈ హింసలో సమాన భాగస్వాములని నువ్వు చెప్పాలి. వాళ్ళే అర్జున్‌ను రెచ్చగొట్టేవారని అనాలి. గుర్తుంచుకో, నీ కన్నీళ్లు సరిగ్గా కెమెరా లెన్స్ వైపు చూస్తూ కారాలి."
మాయ కళ్ళు మూసుకునే స్పా-టేబుల్‌పై పడుకుని ఉంది. మసాజ్ వల్ల ఆమె శరీర కండరాలు రిలాక్స్ అవుతున్నప్పటికీ, ఆమె మెదడులోని నరాలు తీవ్రమైన ఉత్కంఠతో బిగుసుకుపోయాయి.
"నేను చూసుకుంటానులే రావుిళ అక్క," మాయ కళ్ళు మూసుకునే చాలా ప్రశాంతమైన, చల్లని స్వరంతో జవాబిచ్చింది.
గతంలో అయితే మాయ, రావుిళ చెప్పిన ప్రతి మాటకు కేవలం తలూపేది. ఆమె రావుిళకు భయపడేది, శేఖర్ చౌదరిని దేవుడిలా భావించేది. ఆ మనుషులు తనను అర్జున్ యొక్క ఊపిరాడని, సాధారణ జీవితం నుండి విడిపించి ఒక రాజభవనంలో కూర్చోబెట్టారని ఆమె అనుకునేది.
కానీ గత రాత్రి ఆ ప్రత్యేకమైన పార్టీలో శేఖర్ అన్న ఆ తీవ్ర అవమానకరమైన మాటలు మాయ చెవుల్లో ఇప్పటికీ గంటలా మోగుతున్నాయి.
"నువ్వు నా భాగస్వామివి కాదు మాయ, నువ్వు నేను కొనుక్కున్న ఒక వస్తువువి. నువ్వు కేవలం ఒక మైక్‌వి."
శేఖర్ చౌదరి అందరి ముందు ఆమెను ఒక చవకబారు ఎస్కార్ట్ స్థాయికి దిగజార్చాడు. అంతేకాదు, వచ్చే వారం బిల్లు పాసయ్యాక ఆమెను డస్ట్‌బిన్‌లో విసిరి పారేస్తానని కూడా నేరుగా బెదిరించాడు.
మాయ స్పా-టేబుల్‌పై ఉన్న మృదువైన టవల్‌ను తన రెండు చేతులతో గట్టిగా నొక్కి పట్టుకుంది.
ఆమె అర్జున్ వర్మ లాంటి ఒక నిజాయితీపరుడైన, మంచి మనిషిని రోడ్డు మీద బిచ్చగాడిని చేసింది. ఆమె తన సమాజాన్ని, తన కుటుంబాన్ని—అన్నీ అమ్మివేసి ఈ నేర ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టింది. ఆమె ఇంత పెద్ద జూదం ఆడింది కేవలం శేఖర్ చౌదరి చేతిలో కీలుబొమ్మగా ఉండటానికా? ఆమె కేవలం ఒక 'వాడి పారేసే' వస్తువుగా మారడానికే తన ఆత్మాభిమానాన్ని త్యాగం చేసిందా?
లేదు.
మాయ భావోద్వేగాలకు లోనయ్యే అమాయకపు అమ్మాయి కాదు. ప్రేమతో గుడ్డివాడైన అర్జున్‌ను మోసం చేయగలిగిన ఆమె, శేఖర్ లాంటి ఒక రాజకీయ నేరస్థుడిని మోసం చేసే ముందు రెండుసార్లు ఆలోచించదు. శేఖర్ చౌదరి సామ్రాజ్యంలో నిలదొక్కుకోవాలంటే, అతడి కంటే క్రూరంగా ఉండాలని మాయ గ్రహించింది.
వచ్చే వారం 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు' పాసయ్యాక శేఖర్‌కు మాయతో అవసరం ఉండదు. అప్పుడు శేఖర్ బహుశా ఆమెకు కొన్ని లక్షల రూపాయలు ఇచ్చి పంపించేస్తాడు, లేదా ఆమె హద్దు మీరితే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కూడా ఆమె శవాన్ని కనుక్కోలేని విధంగా మాయం చేసేస్తాడు.
మాయ తన భవిష్యత్తును సురక్షితం చేసుకోవాలి. ఆర్ ఈ పెద్దవాళ్ళ ప్రపంచంలో బతకడానికి ఉన్న ఏకైక ఆయుధం—బ్లాక్‌మెయిల్.
"రావుిళ అక్క," మాయ హఠాత్తుగా కళ్ళు తెరిచింది. ఆమె థెరపిస్ట్‌ను చేతితో సైగ చేసి గది బయటకు వెళ్ళమని చెప్పింది.
థెరపిస్ట్ తలవంచుకుని గది నుండి బయటకు వెళ్ళగానే, స్పా రూమ్ పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.
మాయ చాలా నెమ్మదిగా స్పా-టేబుల్ నుండి లేచి కూర్చుంది. ఆమె శరీరంపై ఒక తెల్లటి బాత్‌రోబ్ చుట్టుకుని ఉంది. ఆమె నిటారుగా కూర్చుని రావుిళ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు ఏమాత్రం బాధితురాలు లేదా నిస్సహాయురాలైన అమ్మాయి ఛాయలు లేవు. అక్కడ ఇప్పుడు ఒక వేటగాడి నక్కలాంటి జిత్తులమారితనం మెరుస్తోంది.
"రేపటి స్క్రిప్ట్ నేను కంఠస్థం చేస్తాను రావుిళ అక్క. దాని గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు," మాయ చాలా నెమ్మదిగా చెప్పింది. "కానీ నేను ఒక విషయం తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను."
రావుిళ ఐప్యాడ్ నుండి కళ్ళు తీసి మాయ వైపు కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసింది. మాయ గొంతులోని ఈ కొత్త, ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన స్వరం రావుిళకు కొంచెం కొత్తగా అనిపించింది.
"ఏమిటది?" రావుిళ కనుబొమలు ముడివేసి అడిగింది.
మాయ ఒక టవల్‌తో తన ముఖం తుడుచుకుంది. తర్వాత చాలా సాధారణంగా, వాతావరణం గురించి మాట్లాడుతున్నట్టుగా ఇలా అంది—
"వచ్చే వారం బిల్లు పాసైన తర్వాత మనకు విదేశీ ఎన్జీఓల నుండి చాలా డాలర్ల ఫండింగ్ వస్తుంది కదా? ఆ డబ్బు స్విస్ బ్యాంక్ అకౌంట్ల ద్వారా వస్తుందని విన్నాను. కానీ నా ప్రశ్న ఏమిటంటే, ఆ డబ్బు నేరుగా శేఖర్ గారి పేరు మీద వస్తుందా, లేక నకిలీ కంపెనీల పేరు మీద వస్తుందా?"
ఆ మాట వినగానే రావుిళ కాఫీ తాగడం మధ్యలోనే ఆపేసింది. ఆమె కనుపాపలు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి.
ఈ అత్యంత రహస్యమైన సమాచారం మాయకు ఎలా తెలిసింది? "నువ్వు... నువ్వు ఈ పనికిమాలిన మాటలన్నీ ఎక్కడ విన్నావు మాయ?" రావుిళ వృత్తిపరమైన ముసుగు ఒక్క క్షణం పాటు జారిపోయింది. ఆమె గొంతు కొద్దిగా వణికింది.
మాయ రావుిళ నుండి ఈ ప్రతిచర్యనే చూడాలనుకుంది. తను సరిగ్గా దెబ్బకొట్టానని ఆమెకు అర్థమైంది. మాయ స్పా-టేబుల్ నుండి దిగి, చెప్పులు లేకుండా చాలా నెమ్మదిగా రావుిళ సోఫా వైపు నడిచింది.
"పనికిమాలిన మాటలా రావుిళ అక్క?" మాయ ఒక వంకర, చల్లని నవ్వు నవ్వింది. "నేను ఒక సాధారణ ఇంటి అమ్మాయిని కావచ్చు. కానీ నేను అమాయకురాలిని కాదు."
రావుిళ ఐప్యాడ్ నుండి ముఖం పైకెత్తి మాయ వైపు చూసింది. ఆమె చూపు వేటాడే పాములా చల్లగా, నిశ్చలంగా ఉంది. రావుిళ కళ్లముందున్న మనిషి కెరీర్‌ను కనురెప్ప వేయకుండానే నాశనం చేయగల మహిళ. ఆమె ముఖంలో భయం లేదు, కేవలం విసుగు ఉంది.
"ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నావు మాయ? సూటిగా చెప్పు," రావుిళ కాఫీ కప్పును టేబుల్ మీద పెట్టి కఠినంగా అంది.
మాయ రావుిళ యొక్క ఈ చల్లని రూపాన్ని చూసి భయపడేది, కానీ ఈ రోజు తనలోనే ఒక రాక్షసి మేల్కొంది. ఆమె అద్దం ముందు నిలబడి తన బాత్‌రోబ్‌ను సరిచేసుకుంటూ చాలా సాధారణంగా అంది, "నేను కేవలం తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను, వచ్చే వారం బిల్లు పాసైన తర్వాత నా పరిస్థితి ఏంటి? అంటే... మీ ఆ భారీ ఫండింగ్, ప్రాజెక్ట్ ప్లాన్ ఏంటి?"
రావుిళ పొడిగా, కర్కశంగా నవ్వింది. "నీకేమవుతుంది? నీకు నీ ప్రతిఫలం దొరుకుతుంది. శేఖర్ గారు నీకు ఒక మంచి ఫ్లాట్, కొంత డబ్బు ఇస్తారు. తర్వాత నువ్వు నీ జీవితంలోకి వెళ్ళిపోతావు. నువ్వు మాకు ముఖచిత్రానివి, బిల్లు పాసయ్యాక నీతో మాకు అవసరం లేదు."
మాయ గుండె జల్లుమంది. నిన్న రాత్రి శేఖర్ అన్న అవమానకరమైన మాటలు నిజమవుతున్నాయి. బిల్లు పాసయ్యాక వాళ్ళు నిజంగానే తనను డస్ట్‌బిన్‌లో విసిరి పారేస్తారు.
మాయ అద్దం వైపు చూసి ఆత్మతృప్తితో నవ్వింది. ఆమె తన మనసులో ఏముందో రావుిళకు ఏమాత్రం తెలియనివ్వలేదు.
"ఓహ్, అలాగా. అర్థమైంది రావుిళ అక్క," మాయ చాలా మెత్తని స్వరంతో అంది. "నేను కేవలం ఆలోచిస్తున్నాను, ఇంత పెద్ద ప్రాజెక్ట్, ఇంత విదేశీ ఫండింగ్... అంతా మీరే చూసుకోలేరు కదా. నేను శేఖర్ గారికి భాగస్వామి కాగలనేమో అని."
రావుిళ తన స్థానం నుండి లేచి నిలబడింది. ఆమె మాయకు చాలా దగ్గరగా వచ్చి, ఒక పురుగును చూస్తున్నట్టు చూసింది.
"భాగస్వామివా? నువ్వా?" రావుిళ బుసకొట్టింది. "మాయ, నువ్వొక వస్తువువి. నువ్వు శేఖర్ గారు కొనుక్కున్న ఒక బొమ్మవి. ఎక్కువ కలలు కనకు. నీ హద్దుల్లో ఉండు. లేకపోతే శేఖర్ చౌదరి నిన్ను ఎక్కడ పాతిపెడతాడో, చావుబతుకుల్లో ఉన్న నీ మొగుడి కన్నా నీ పరిస్థితి దారుణంగా ఉంటుంది."
రావుిళ ఆ మాటలు చెప్పి ఐప్యాడ్ తీసుకుని గది నుండి వేగంగా బయటకు వెళ్ళిపోయింది.
మాయ ఒంటరిగా అద్దం ముందు నిలబడి ఉంది. రావుిళ బహుశా తనను భయపెట్టి నోరు మూయించానని అనుకుంటుంది. కానీ మాయ తన ఫోన్‌లో ఒక డెత్ వారెంట్ దాచిపెట్టుకుందని రావుిళ కలలో కూడా ఊహించలేదు.
గత కొన్ని రోజులుగా రావుిళ పడుకునే గదిలో ల్యాప్‌టాప్ తెరిచి ఉంచి బాత్రూమ్‌కు వెళ్ళినప్పుడు, మాయ చాలా నిశ్శబ్దంగా రావుిళ ల్యాప్‌టాప్ నుండి రోహన్ యొక్క సైప్రస్, మారిషస్‌లలోని కొన్ని నకిలీ కంపెనీల ఇమెయిళ్ళు, ఇన్‌వాయిస్‌లు, బ్యాంక్ లావాదేవీల ఐడీలను తన ఒక రహస్య క్లౌడ్ డ్రైవ్ ఫోల్డర్‌లోకి ఫార్వార్డ్ చేసుకుంది.
మాయ అద్దం వైపు చూసి నవ్వింది. ఈ డాక్యుమెంట్ల కాపీ ఒకటి సిబిఐ లేదా అంతర్జాతీయ నిఘా సంస్థకు అనామకంగా చేరితే శేఖర్ 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యం అంతమైపోతుందని ఆమెకు తెలుసు. మాయ ఇప్పుడు ఎవరికీ కీలుబొమ్మ కాదు. బిల్లు పాసయ్యే రోజు ఆమె ఈ డాక్యుమెంట్లతో శేఖర్‌ను బ్లాక్‌మెయిల్ చేస్తుంది. శేఖర్ చౌదరి ఆమె కాళ్ళ మీద పడతాడు.
వచ్చే వారం కేవలం శేఖర్ పతనం జరుగుతుందా, లేక మాయ యొక్క ఈ అతి దురాశ ఆమెను ఎవరూ కాపాడలేని అగాధంలోకి లాక్కెళ్తోందా?





హైదరాబాద్ శివార్లలో, ఒక ఇరుకైన, దుమ్ముపట్టిన మురికివాడలోని ఆ కొత్త రహస్య స్థావరం లోపలి చిన్న గది, ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన యుద్ధ క్షేత్రంగా మారిపోయింది.
సమయం రాత్రి మూడు గంటలు కావస్తోంది. గదిలో మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు బల్బు వెలుగులో నేల వైపు చూస్తే, ఎవరో వేలకొద్దీ తెల్లటి చనిపోయిన పురుగుల్ని చల్లిపెట్టినట్టు అనిపిస్తోంది. రతన్ తెచ్చిన చెత్తకుండీలోని నల్లటి పాలిథిన్ సంచి నుండి తీసిన, చింపిన, ముక్కలు చేసిన కాగితాల కుప్పతో గది నేలంతా కప్పబడి ఉంది.
గత నలభై ఎనిమిది గంటలుగా ఈ గదిలో మనుషుల గొంతు వినిపించలేదు. కేవలం కాగితాలు కదిపినప్పుడు వచ్చే గరగర శబ్దం, ఒక పాత గోడ గడియారం యొక్క టిక్ టిక్ శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి.
నేల మీద కూర్చుని కూర్చుని విక్రమ్ వెన్నెముక నొప్పితో బిర్రబిగుసుకుపోయింది. అతని కళ్ళు నిప్పు కణికల్లా ఎర్రగా ఉన్నాయి. అతను ఒక చిమటాతో రెండు చాలా సన్నని కాగితపు ముక్కలను ఒకటిగా అతికించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. కానీ నిరంతరాయంగా ఈ అమానుషమైన సూక్ష్మమైన పని చేయడం వల్ల, హఠాత్తుగా విక్రమ్ కుడి చేతి వేళ్ళకు భయంకరంగా నరం పట్టేసింది.
"ఇలా కాదు అర్జున్!" విక్రమ్ కోపంతో, నిరాశతో పిడికెడు కాగితపు ముక్కలను నేల మీదకు విసిరికొట్టాడు. అతని గొంతు బొంగురుపోతోంది. "మనకు పిచ్చెక్కింది! ఒక మనిషి ఎంతసేపు ఈ చెత్తను జల్లెడ పట్టగలడు? మనం ఈ చెత్తకుండీలోని చెత్తతో శేఖర్ చౌదరి లాంటి ఒక కొండను పగలగొట్టాలనే కలలు కంటున్నాం! ఇది సాధ్యం కాదు తమ్ముడా."
విక్రమ్ రెండు చేతులతో తన ముఖాన్ని కప్పుకున్నాడు. తీవ్రమైన నిస్సహాయత, శారీరక అలసట అతన్ని కబళించేశాయి.
గదిలోని ఒక మూలన, జడ్జి రావు గారి పక్కనే రాజీవ్ కూర్చుని ఉన్నాడు. రాజీవ్, ఆదిత్య యొక్క 'పురుషార్థ' అనే సేవా సంస్థలో సభ్యుడు. ఈ కాగితాలు అతికించే పనిలో అర్జున్‌కు సహాయం చేయడానికి ఆదిత్య నిన్న రాత్రి అతన్ని ఇక్కడికి తీసుకువచ్చాడు. రాజీవ్ వయసు నలభైకి దగ్గరగా ఉంటుంది, కానీ కళ్ల కింద నల్లటి వలయాలు, నుదుటి భాగంలో పలచబడిన జుట్టు వల్ల చాలా పెద్దవాడిలా కనిపిస్తున్నాడు. అతను చాలా సాధారణమైన, చవకబారు చొక్కా వేసుకుని ఉన్నాడు.
విక్రమ్ ఆ కాగితాలను విసిరికొట్టినప్పుడు, రాజీవ్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. అతను చాలా నెమ్మదిగా, ఎంతో ప్రేమగా నేలమీద పడిన ఆ కాగితపు ముక్కల్ని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. అవి కాగితాలు కానట్టు, ఎంతో విలువైన గాజు ముక్కలైనట్టు.
"వదిలేయకు తమ్ముడా," రాజీవ్ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ లోతైన, అణచిపెట్టుకున్న బాధతో నిండిన స్వరంతో అన్నాడు.
విక్రమ్ తలెత్తి రాజీవ్ వైపు చూశాడు.
రాజీవ్ ఒక కాగితపు ముక్క వైపు చూస్తూ ఒక మ్లానమైన నవ్వు నవ్వాడు. "తెలుసా విక్రమ్, ఈ సమాజం మగవాళ్ళకు కష్టాలుండవని అనుకుంటుంది. ఒక విడాకుల కేసులో మగవాళ్ళు కేవలం డబ్బు మాత్రమే కోల్పోతారని అనుకుంటుంది. కానీ వాళ్ళకు తెలియదు, మనం అసలు మన కిటికీలోంచి వచ్చే ఉదయపు ఎండను కూడా కోల్పోతామని."
రాజీవ్ కళ్ళు హఠాత్తుగా మెరిశాయి.
"నాకు ఐదేళ్ళ కూతురు ఉంది, తెలుసా? పేరు రియా," రాజీవ్ గొంతు ఈసారి కొద్దిగా వణికింది. "మూడేళ్ళ క్రితం నా భార్య నా మీద, నా వృద్ధ తల్లిదండ్రుల మీద నకిలీ గృహ హింస కేసు పెట్టింది. కేవలం నా పిత్రార్జితమైన ఇంటిని తన పేరు మీద రాయించుకోవడానికి. కోర్టు నా సొంత కూతురిని కలిసే హక్కును కూడా లాగేసుకుంది. గడిచిన మూడేళ్ళలో నేను నా కూతురి ముఖం ఒక్కసారి కూడా చూడలేదు. దాని పుట్టినరోజుకి నేను కాలేజ్ గేటు బయట ఒక చవకబారు బొమ్మ చేతిలో పట్టుకుని పిచ్చివాడిలా నిలబడతాను, కానీ వాళ్ళమ్మ దాన్ని వెనుక గేటు నుండి తీసుకుని వెళ్ళిపోతుంది."
గది మొత్తం నిశ్శబ్దమైపోయింది. విక్రమ్ చేతి నరం పట్టేసిన నొప్పి, ఈ వ్యక్తి గుండెల్లోని నొప్పి ముందు ఒక్క క్షణంలో మాయమైపోయింది. ఒక తండ్రి తన సొంత బిడ్డ కోసం పడుతున్న ఆ మౌన రోదన ఏ మగాడి కళ్ళలోనైనా నీళ్ళు తెప్పించడానికి సరిపోతుంది.
"నేను ప్రతి రాత్రి నిద్రపోతున్నప్పుడు, రియా నా వేలు పట్టుకుని 'నాన్నా' అని పిలుస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది," రాజీవ్ కన్నీళ్లను చొక్కా చేత్తో తుడుచుకున్నాడు. అతని కళ్లలో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన అగ్ని ప్రజ్వలస్తోంది. "మన చేతిలో మరో దారి లేదు విక్రమ్. వచ్చే వారం శేఖర్ ఆ బిల్లును ఆమోదిస్తే, నాలాంటి లక్షలాది మంది తండ్రులు ఇంకెప్పుడూ తమ పిల్లలను చూడలేరు. చట్టం వాళ్ళను శాశ్వతంగా రాక్షసులుగా మార్చేస్తుంది. నేను ఈ కాగితాలను అతికించడం లేదు విక్రమ్. నేను నా కూతురి దగ్గరకు తిరిగి వెళ్ళే దారి వెతుకుతున్నాను."
రాజీవ్, విక్రమ్ భుజంపై ఒక చేయి వేశాడు. మగవాళ్ళ మధ్య ఉండే ఈ నిశ్శబ్ద స్నేహానికి మాటలు అక్కర్లేదు.
"మనం ఈ బిల్లును ఆపగలిగితే, మనం శేఖర్‌ను అంతం చేయగలిగితే," రాజీవ్ పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు, "అప్పుడు బహుశా నా ఈ నాశనమైన జీవితానికి ఏ అర్థమూ ఉండకపోవచ్చు, కానీ కనీసం ఏదో ఒక రోజు నా కూతురు పెద్దయ్యాక తన తండ్రి ఒక మృగం కాదని, ఒక అమాయకుడని తెలుసుకుంటుంది. నేను చావడానికి సిద్ధం తమ్ముడా, కానీ నేను ఈ కాగితాలు అతికించడం ఆపను."
రాజీవ్ మాటలు గదిలోని గాలిని ఒక విద్యుత్ తరంగంతో నింపేశాయి. విక్రమ్ లోపలి నిరాశ, అలసట మొత్తం ఒక్క క్షణంలో కర్పూరంలా ఆవిరైపోయాయి. ఇది కేవలం వాళ్ళు బతకడానికి చేస్తున్న పోరాటం కాదని, ఇది రాజీవ్ లాంటి లక్షలాది మంది తండ్రుల కన్నీటి పోరాటమని అతను గ్రహించాడు.
విక్రమ్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా నేల మీద నుండి చిమటాను తీసుకున్నాడు. అతను మళ్ళీ కాగితాలు అతికించడం మొదలుపెట్టాడు.
అటువైపు, గదికి సరిగ్గా మధ్యలో అర్జున్ కూర్చుని ఉన్నాడు.
గత రెండు రోజులుగా అర్జున్ స్నానం, తిండి మర్చిపోయాడు. అతని పక్కన ఒక ప్లేట్‌లో రెండు రొట్టెలు, కొంచెం కూర ఎండిపోయి ఉన్నాయి, కానీ అటువైపు అతని ధ్యాసే లేదు. అతని కాలికి ఉన్న కట్టు దుమ్ముతో నల్లగా మారిపోయింది. కానీ అర్జున్ వాటిని పట్టించుకోవడం లేదు. అతను ఇప్పుడు ఒక యంత్రం. ఒక వేటాడే యంత్రం, తన వేట మెడ పట్టుకోవడానికి నేల తవ్వుతున్నాడు.
అర్జున్ ఒక మొదటి తరగతి ప్రభుత్వ ఆడిట్ అధికారి. అవినీతిపరులు ఎంత పెద్దవాళ్ళైనా, వాళ్ళ ఆర్థిక పత్రాల్లో ఏదో ఒక లొసుగు ఉండిపోతుందని అతనికి తెలుసు. అతను వేలాది కాగితపు ముక్కల సరళిని చూస్తూ, తన మెదడులోని తర్కంతో వాటిని సరిపోల్చుతున్నాడు. అతని చూపు ఒక లేజర్ కిరణంలా ఏకాగ్రతతో ఉంది.
సమయం గడిచిపోతోంది. రాత్రి గడిచి తెల్లవారుజామున మొదటి కిరణాలు ప్రసరించడం మొదలైంది.
హఠాత్తుగా, అర్జున్ చేయి ఆగిపోయింది.
గది మొత్తం నిశ్శబ్దం. విక్రమ్, రాజీవ్, జడ్జి రావు అందరూ అర్జున్ వైపు చూశారు.
అర్జున్ కళ్ళు నేల మీద ఉన్న ఒక నిర్దిష్ట కాగితంపై నిలిచిపోయాయి. అతను చాలా జాగ్రత్తగా, ఊపిరి బిగబట్టి చిమటాతో చివరి నాలుగు కాగితపు ముక్కలను బంకతో పక్కపక్కనే అతికించాడు.
ఆ ముక్కలు అతుక్కోగానే, అక్కడ ఒక చిన్న కాగితం రూపుదిద్దుకుంది. అది ఒక రద్దు చేసిన రశీదు భాగం. ఆ రశీదు సగానికి చిరిగిపోయినా, కింది భాగం చాలా స్పష్టంగా చదవగలిగేలా ఉంది.
"ఏం దొరికింది అర్జున్?" విక్రమ్, గట్టిగా మాట్లాడితే ఆ కాగితం ఎగిరిపోతుందన్నట్టుగా గుసగుసగా అడిగాడు.
అర్జున్ ఆ కాగితం వైపు చూస్తూ ఒక మంచులా చల్లని, క్రూరమైన నవ్వు నవ్వాడు.
"నేను చెప్పాను కదా విక్రమ్," అర్జున్ గొంతు అగాధంలా గంభీరంగా ఉంది, "పెద్ద పెద్ద సామ్రాజ్యాలు కింది స్థాయి ఉద్యోగులు చేసే తప్పుల మీదే నిలబడతాయి. శేఖర్ చౌదరి తన కంపెనీ విదేశీ నిధులు ఆధారాలన్నింటినీ చెత్తకుండీలో పడేశాడు, కానీ అతను పడేయకూడని ఒక వస్తువును పడేశాడు."
అర్జున్ అతికించిన కాగితాన్ని చాలా జాగ్రత్తగా రెండు వేళ్ళతో తీసి జడ్జి రావు గారి చేతిలో పెట్టాడు.
"జడ్జి గారూ, ఈ కాగితం శేఖర్ యొక్క ఒక నకిలీ సంస్థకు సంబంధించిన ప్రభుత్వ ఆడిట్ అనుమతి రశీదు," అర్జున్ ప్రశాంతమైన స్వరంతో చెప్పాడు. "ఈ రశీదును చూపించే శేఖర్ కోట్లాది రూపాయల నల్లధనాన్ని తెల్లగా మార్చుకున్నాడు. আর ఈ రశీదు కింద, కుడివైపు మూలలో ఒక ప్రభుత్వ అధికారి ముద్ర, సంతకం ఉన్నాయి. కళ్ళు మూసుకుని శేఖర్ యొక్క ఈ కుంభకోణం ఫైల్‌కు అనుమతి ఇచ్చిన అధికారి."
జడ్జి రావు గారు తన మందపాటి చట్రం కళ్ళజోడును కళ్ళ మీద సరిగ్గా పెట్టుకుని ఆ కాగితం వైపు చూశారు.
ముద్ర మీద చాలా స్పష్టమైన అక్షరాలతో ఒక పేరు రాసి ఉంది— 'రాజీవ్ నారాయణ్'.
జడ్జి రావు గారు ఆ పేరు చదవగానే ఉలిక్కిపడ్డారు. ఆయన కళ్లలోని చూపు హఠాత్తుగా చాలా పదునెక్కింది.
"రాజీవ్ నారాయణ్..." జడ్జి రావు గారు తనలో తానే ఆ పేరును గొణుక్కున్నారు. తర్వాత ఆయన తలెత్తి అర్జున్ వైపు చూశారు. "అర్జున్, నాకు ఈ వ్యక్తి తెలుసు! ఈ రాజీవ్ నారాయణ్ ఒక ప్రభుత్వ ఆడిటర్."
విక్రమ్, రాజీవ్ (ఆదిత్య సేవా సంస్థ సభ్యుడు) ఆశ్చర్యంగా జడ్జి రావు గారి వైపు చూశారు.
"మీకు తెలుసంటే?" విక్రమ్ అడిగాడు.
"నేను జడ్జిగా పనిచేస్తున్నప్పుడు, ఒక ప్రభుత్వ అవినీతి కేసులో ఈ పేరు నా ముందుకు వచ్చింది," జడ్జి రావు గారు ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచి చెప్పారు. "ఇతను అత్యంత కింది స్థాయి, దురాశపరుడు, అవినీతిపరుడైన ప్రభుత్వ ఉద్యోగి. డబ్బు కోసం ఎలాంటి నకిలీ ఫైల్ మీదైనా సంతకం చేస్తాడు. అన్నింటికన్నా ముఖ్యమైన విషయం, ఇతను చాలా పిరికివాడు. శేఖర్ చౌదరి ఇతనికి భారీగా లంచం ఇచ్చి తన జేబులో పెట్టుకుని ఉంటాడు. కానీ ఈ రాజీవ్ నారాయణ్ లాంటి వాళ్ళు ప్రమాదంలో పడినప్పుడు, తమను తాము కాపాడుకోవడానికి యజమానిని కూడా అమ్మేయగలరు."
అర్జున్ నెమ్మదిగా నేల మీద నుండి లేచి నిలబడ్డాడు. వరుసగా రెండు రోజుల తర్వాత అతను నిటారుగా నిలబడ్డాడు. అతని శరీరంలోని ప్రతి ఎముక విరిగినట్టు శబ్దం చేసింది, కానీ అతని కళ్లలోని వెలుగు ఇప్పుడు ఉదయపు సూర్యుడి కన్నా ప్రకాశవంతంగా ఉంది.
రాజీవ్ కన్నీటి రుణాన్ని, అర్జున్ ఈ ఒక్క కాగితపు ముక్కతో తీర్చబోతున్నాడు. శేఖర్ చౌదరి యొక్క విశాలమైన కోటలో అత్యంత బలహీనమైన ఇటుకను వాళ్ళు కనుగొన్నారు. ఒక పిరికి, లంచగొండి ప్రభుత్వ ఆడిటర్.
"శేఖర్ తను మొత్తం వ్యవస్థను కొనేశానని అనుకుంటున్నాడు," అర్జున్ కిటికీలోంచి వస్తున్న ఉదయపు వెలుగు వైపు చూస్తూ గుసగుసగా అన్నాడు. "కానీ అతనికి తెలియదు, తాను పెంచుకున్న కుక్కే ఇప్పుడు తనను కరుస్తుందని."
చెత్తకుండీలోని వేలాది ముక్కల నుండి పైకి వచ్చిన ఈ ఒక్క పేరు— 'రాజీవ్ నారాయణ్'. ఈ ఒక్క పిరికి, లంచగొండి ఆడిటర్ నిజంగా శేఖర్ విశాలమైన కోటలో భూకంపాన్ని సృష్టించగలడా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల లెక్కల్లో పరారీలో ఉన్న నిందితుడిగా, జేబులో ఒక్క రూపాయి కూడా లేకుండా అర్జున్, విక్రమ్ ఈ ప్రభుత్వ అధికారిని ఎలా బెదిరిస్తారు? వేటగాడు ఇప్పుడు అగాధం అంచున నిలబడి తన బ్రహ్మాస్త్రాన్ని ప్రయోగించబోతున్నాడు. రేపు ఉదయం రాజీవ్ నారాయణ్ తలుపును, మొత్తం ఆటను శాశ్వతంగా మార్చివేయబోయే వ్యక్తి తట్టబోతున్నాడా?

[SivaSai]

తెల్లవారుజామున వెలుగు రేఖలు ఇప్పుడిప్పుడే విచ్చుకుంటున్నాయి. నలుదిక్కులా గంటలు, కాగడాల శబ్దాలు, ధూపదీపాల సువాసన, వేలాది మంది భక్తుల సందడి. ఈ గుడికి ప్రతిరోజూ అసంఖ్యాకమైన జనం మనశ్శాంతి కోసం, తాము చేసిన పాపాలకు క్షమాపణ కోరుకోవడానికి వస్తుంటారు. కానీ ఈ రోజు ఈ జనసమూహంలో ఒక వ్యక్తి దేవుడి దగ్గర శాంతి కోరడానికి రాలేదు. అతను ఒక నిశ్శబ్ద యుద్ధాన్ని ప్రారంభించడానికి వచ్చాడు.
విక్రమ్ తెల్లవారుజామునే ఒక చవకబారు, పాత కుర్తా వేసుకున్నాడు. ముఖం మీద గత కొన్ని రోజులుగా గీయని నల్లతెల్లల గడ్డం, కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు. అతన్ని చూస్తే, దాని కింద ఉన్నది సుప్రీం కోర్టు కారిడార్లలో తన వాదనలతో అదరగొట్టే పేరుమోసిన లాయర్ అని కలలో కూడా ఎవరూ ఊహించలేరు.
ఇంటి నుండి బయలుదేరే ముందు అర్జున్ అతని భుజం మీద చేయి వేసి, "ఒరేయ్ విక్రమ్, నువ్వు చేయగలవా? ఒకవేళ దొరికిపోయావంటే, శేఖర్ మనుషులు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిన్ను పీక్కు తింటారు. నువ్వు ఒక లాయర్‌వి, ఇలాంటి వీధి పోరాటాలకు సిద్ధంగా లేవు," అన్నాడు.
విక్రమ్ నవ్వాడు. చాలా నీరసంగా, కానీ దృఢంగా ఉన్న నవ్వు అది. అతను అర్జున్ చేతిని పట్టుకుని, "నువ్వు, రజత్ అన్న మీ ప్రాణాలను పణంగా పెట్టగలిగినప్పుడు, నేను ఈ చిన్న పని చేయలేనా? నువ్వు కేవలం ఆ కాగితం ముక్కను నాకు ఇవ్వు," అన్నాడు.
జస్టిస్ రావు గారు ఈ ప్రణాళిక మొత్తాన్ని తయారుచేశారు. రాఘవ అనే ఈ ప్రభుత్వ ఆడిటర్ లోలోపల చాలా పిరికివాడని ఆయనకు తెలుసు. పగటి వెలుగులో అవినీతి చేసేవాళ్ళు, చీకటి కన్నా దేవుడికే ఎక్కువ భయపడతారు. ప్రతి మంగళవారం గుడికి వచ్చి దేవుడికి ఖరీదైన మిఠాయిలతో లంచం ఇస్తే తన పాపాలన్నీ పోతాయని రాఘవ నమ్మకం. ఈ భయమే అతని అతిపెద్ద బలహీనత. అర్జున్ వాళ్ళు సరిగ్గా ఈ బలహీనతపైనే దెబ్బకొట్టాలని అనుకుంటున్నారు.
ఉదయం ఎనిమిది గంటల సమయంలో ఒక మెరిసే తెల్లటి ఖరీదైన కారు గుడి దగ్గర జనసమూహానికి కొంచెం దూరంగా వచ్చి ఆగింది.
కారులోంచి రాఘవ దిగాడు. ఒంటి మీద చాలా శుభ్రమైన తెల్లటి కుర్తా, పైజామా, నుదుట పెద్ద ఎర్రటి బొట్టు. ముఖంలో భక్తిభావం ఉట్టిపడుతోంది. కానీ ఈ భక్తి ముసుగు వెనుక వేలాది అమాయక ప్రజల జీవితాలను నాశనం చేసిన పాపం దాగి ఉంది. ఈ వ్యక్తి ఒక్క సంతకం వల్లే శేఖర్ చౌదరి ఈ రోజు కోట్ల రూపాయల చీకటి సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించుకున్నాడు, అర్జున్ లాంటి యువకులు రోడ్డు మీద బిచ్చగాళ్ళలా తిరుగుతున్నారు.
విక్రమ్ గుడి మెట్లకు సరిగ్గా కింద, బిచ్చగాళ్ల వరుసలో చిట్టచివర ఒక చిరిగిన వార్తాపత్రిక పరుచుకుని కూర్చున్నాడు. అతని తల వంగి ఉంది. చుట్టూ ఉన్న దుమ్ము, మనుషుల కాళ్ళ చప్పుళ్ళు, కోలాహలం మధ్య విక్రమ్ గుండెల్లో సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. ఇది ఏ కోర్టు గదిలోనో వాదోపవాదాలతో చేసే పోరాటం కాదు, ఇది నిజ జీవితంలో ఆడుతున్న ఒక భయంకరమైన జూదం. ఒక్కసారి కాలు జారితే అంతా సమాప్తం.
రాఘవ తన చెప్పులను విప్పి డ్రైవర్ చేతికి ఇచ్చాడు. తర్వాత ఒక పెద్ద, ఖరీదైన మిఠాయిల పెట్టె కొని, దేవుడి కోసం ప్రసాదం తీసుకుని గుడి లోపలికి వెళ్ళాడు.
దాదాపు అరగంట తర్వాత రాఘవ గుడి నుండి బయటకు వచ్చాడు. అతని కళ్ళు, ముఖం ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా, హాయిగా ఉన్నాయి. ఈ రోజుకి తన పాపాల ఖాతా తీరిపోయిందని అతను అనుకుంటున్నాడు. అతను ప్రసాదం తెరిచి ఉన్న పెట్టెను రెండు చేతులతో ఛాతీ దగ్గర పట్టుకుని మెట్లు దిగడం మొదలుపెట్టాడు.
మెట్ల కింద అప్పుడు భక్తులు, బిచ్చగాళ్లతో విపరీతమైన రద్దీ ఉంది. అందరూ ప్రసాదం కోసం చేతులు చాస్తున్నారు.
తన చేతిలో ఉన్నది కేవలం కొన్ని క్షణాలేనని విక్రమ్‌కు తెలుసు. రాఘవ ఒక్కసారి ఆ రద్దీని దాటి తన ఏసీ కారులోకి ఎక్కితే, ఈ అవకాశం మళ్ళీ జీవితంలో రాదు. విక్రమ్ ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుని బిచ్చగాళ్ల గుంపులో కలిసిపోయాడు.
"అయ్యా, కొంచెం ప్రసాదం... అయ్యా, దేవుడు మీకు మేలు చేస్తాడు..." అని బిచ్చగాళ్లు అరుస్తూ రాఘవ వైపు వెళ్తున్నారు.
రాఘవ ముఖంలో తీవ్రమైన విసుగుతో ఆ గుంపును నెట్టుకుంటూ ముందుకు వెళ్ళాలనుకున్నాడు. "దూరంగా జరగండి! ఒంటి మీద చెయ్యి వేయకండి!" అని అతను కఠినమైన స్వరంతో గద్దించాడు.
విక్రమ్ ఎదురుచూస్తున్న అవకాశం ఇదే.
అతను ఆ తోపులాటలో కలిసిపోయి కొంచెం ముందుకు వంగాడు. అతని కుడి చేతి రెండు వేళ్ళ మధ్య చాలా చిన్నగా మడిచిన ఒక కాగితం ముక్క ఉంది.
ఆ గుంపు యొక్క తీవ్రమైన ఒత్తిడిలో విక్రమ్ భుజం రాఘవ మోచేతికి తేలికగా తగిలింది.
"అరే, జాగ్రత్త అన్నాను కదా! కళ్ళు కనపడవా?" రాఘవ తీవ్రమైన విసుగుతో అరిచాడు.
కానీ ఆ ఒక్క క్షణం వాగ్వాదం, తోపులాటలోనే విక్రమ్ కుడి చేయి ఒక పాములా కచ్చితత్వంతో పనిచేసింది. అతను మడిచిన ఆ కాగితం ముక్కను అత్యంత జాగ్రత్తగా రాఘవ ఛాతీ దగ్గర పట్టుకున్న ఆ తెరిచి ఉన్న ప్రసాదం పెట్టెలో ఒక మూలన, మిఠాయిల పక్కనే జారవిడిచాడు. అంత మంది జనంలో, అంత కోలాహలంలో ఎవరూ ఏమీ గమనించలేదు.
పని పూర్తయింది.
విక్రమ్ వెంటనే తలదించుకుని గుంపుకు ఎదురుగా, సందు వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని శరీరం మొత్తం ఉత్కంఠతో చెమటతో తడిసిపోయింది. అతను ఒక్కసారి కూడా వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు. వేట ఇప్పుడు వలలో చిక్కిందని అతనికి తెలుసు.
రాఘవ గుంపును నెట్టుకుంటూ ఎలాగోలా తన కారు దగ్గరకు చేరుకున్నాడు. డ్రైవర్ ముందే కారు ఏసీ వేసి, తలుపు తెరిచి నిలబడి ఉన్నాడు.
కారు వెనుక మెత్తటి సీటులో వాలి కూర్చుని రాఘవ హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. గుడిలోని ఈ దుమ్ము, ధూళి, పేద బిచ్చగాళ్ల రద్దీ అంటే అతనికి అస్సలు నచ్చదు. కానీ మనసులోని పాపభీతి అతన్ని ప్రతి మంగళవారం ఇక్కడికి లాక్కొస్తుంది.
కారు కదలడం మొదలుపెట్టింది.
రాఘవ కొంచెం ప్రసాదం తిందామని అనుకున్నాడు. అతను అత్యంత భక్తితో ప్రసాదం పెట్టెను తెరిచాడు.
పెట్టె తెరవగానే అతని కనుబొమలు ముడిపడ్డాయి.
ఖరీదైన లడ్డూల మధ్యలో, ఒక మడిచిన పాత, నల్లబడిన కాగితం ముక్క ఉంది.
"ఇదేంటిది?" రాఘవ విసుగ్గా గొణుక్కున్నాడు. ఏదో మురికి బిచ్చగాడు తోపులాటలో ప్రసాదం తీసుకుంటూ పడేసి ఉంటాడు.
అతను ఆ కాగితాన్ని రెండు వేళ్లతో తీసి కిటికీ అద్దం దించి బయట పడేయబోయాడు. కానీ అకస్మాత్తుగా కాగితం ఒక వైపు ముద్రించిన ఎర్రటి సిరా ముద్ర అతని కళ్ళలో పడింది.
రాఘవ చేతివేళ్లు ఉన్నట్టుండి మంచులా అయిపోయాయి. అతని కనుపాపలు భయంతో పెద్దవయ్యాయి.
ఆ కాగితం ఏదో సాధారణ పనికిరాని కాగితం కాదు. అది శేఖర్ చౌదరి యొక్క తిరస్కరించబడిన ఆడిట్ రిపోర్ట్‌లోని ఒక చిరిగిన భాగం. ఆ ముద్ర, ఆ ఫైల్ నంబరు రాఘవకు బాగా గుర్తున్నాయి. ఈ ఫైల్ తిరస్కరించబడాల్సింది, కానీ శేఖర్ నుండి లక్షల రూపాయల లంచం తీసుకుని రాఘవ స్వయంగా కళ్ళు మూసుకుని దీన్ని ఆమోదించాడు.
ఈ తిరస్కరించిన ఫైల్ ముక్క ఈ ప్రసాదం పెట్టెలోకి ఎలా వచ్చింది?
ఏసీ కారులో కూడా తన ఊపిరి ఆగిపోతున్నట్టు రాఘవకు అనిపించింది. అతని నుదుటిపై చెమట ధారలు కారడం మొదలయ్యాయి. అతను వణుకుతున్న చేతులతో కాగితం ముక్కను తిప్పాడు.
కాగితం వెనుక వైపు ఎర్ర సిరాతో చాలా స్పష్టంగా, అందమైన దస్తూరితో కొన్ని వాక్యాలు రాసి ఉన్నాయి:
"దేవుడు లంచగొండులను క్షమించడు, నువ్వు ఎవరి జీవితాలనైతే నాశనం చేశావో, వాళ్ళు కూడా క్షమించరు. తిరస్కరించబడిన ఫైల్‌ను ఆమోదించడానికి శేఖర్ చౌదరి నీకు ఎంత లంచం ఇచ్చాడు? శేఖర్ పాపంలో వాటా ఇప్పుడు నువ్వు కూడా తీసుకోవాలి."
రాఘవ చేతిలోంచి ప్రసాదం పెట్టె కారు నేలపై పడిపోయింది. ఖరీదైన మిఠాయిలు అతని బూట్ల కింద చెల్లాచెదురయ్యాయి, కానీ అటువైపు అతని ధ్యాస లేదు.
అతని శరీరం మొత్తం ఒక ఎండిన ఆకులా వణికిపోతోంది. ఎవరికో అంతా తెలుసు! ఎవరో తన ఈ అత్యంత చీకటి నిజాన్ని తెలుసుకున్నారు, వాళ్ళు తనను నీడలా వెంటాడుతున్నారు. గుడిలోని అంత రద్దీలో ఎవరో ఇంత దగ్గరగా వచ్చి తనకు ఈ ఉత్తరం ఇచ్చి వెళ్ళారు, తను కనీసం గమనించలేకపోయాడు!
రాఘవ పిచ్చివాడిలా కారు కిటికీలోంచి వెనకున్న రోడ్డు వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాడు. రోడ్డు మీద ఉన్న ప్రతి మనిషి, ప్రతి బైక్ తననే చూస్తున్నట్టు అతనికి అనిపిస్తోంది. శేఖర్ చౌదరి నిర్మించిన ఆ లోపాలు లేని కోట ఒక పేకమేడలా కూలిపోతున్నట్టు అతనికి అనిపిస్తోంది.
"డ్రైవర్! బండి తిప్పు! వెంటనే కార్పొరేట్ కార్యాలయానికి పోనీ!" రాఘవ భయంతో అరిచాడు. అతను చెమట తుడుచుకుంటూ తన జేబులోంచి ఫోన్ తీసి శేఖర్‌కు కాల్ చేశాడు.
గుడిలోని ఆ రద్దీ నుండి ఆ ఉత్తరం ఎవరు ఇచ్చారో రాఘవకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. వేటగాడు ఇప్పుడు తనను వెంటాడుతున్నాడు. రాఘవ ఈ భయం శేఖర్ సామ్రాజ్యంలో మొదటి పగులు సృష్టిస్తుందా?






ఢిల్లీ నడిబొడ్డున ఉన్న శేఖర్ చౌదరి కార్పొరేట్ కార్యాలయం యొక్క విలాసవంతమైన పెంట్‌హౌస్. ఆ గదిలోని భారీ గాజు కిటికీ నుండి నగరం మొత్తం మిరుమిట్లు గొలిపే దీపాలతో వెలిగిపోతూ కనిపిస్తోంది. సమయం రాత్రి తొమ్మిది గంటలు దాటింది.
గదిలోని వాతావరణం చాలా ప్రశాంతంగా, విలాసవంతంగా ఉంది. ఏసీ నుండి చల్లని గాలి వీస్తుండగా, నేపథ్యంలో చాలా నెమ్మదిగా ఒక సంగీతం వినిపిస్తోంది. శేఖర్ కిటికీ ముందు నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ఒంటి మీద ఖరీదైన నల్ల సూట్ ఉంది. ఒక చేతిలో క్రిస్టల్ గ్లాసు, అందులో కాస్త ఖరీదైన స్కాచ్ విస్కీ, రెండు ఐస్ ముక్కలు ఉన్నాయి.
వచ్చే వారం పార్లమెంటులో బిల్లు ఆమోదం పొందబోతోంది. శేఖర్ తన మనసులో, తన ఈ విశాల సామ్రాజ్యానికి ఒక నిష్కళంకమైన భవిష్యత్తును ఊహించుకుంటున్నాడు. దేశ ప్రజలు, మాధ్యమాలు, చట్టం అన్నీ ఇప్పుడు తన చేతిలోని కీలుబొమ్మలని అతను భావిస్తున్నాడు. తన ఈ అధికారపు కోటను ఎవరూ, ఎప్పటికీ బద్దలు కొట్టలేరని అతని నమ్మకం.
సరిగ్గా అదే క్షణంలో, శేఖర్ జేబులో ఉన్న అతని వ్యక్తిగత ఫోన్ కంపించింది.
ఈ సంఖ్య చాలా కొద్ది మందికి మాత్రమే తెలుసు. కేవలం అతని అత్యంత సన్నిహిత భాగస్వాములు, కొందరు ముఖ్యమైన ప్రభుత్వ అధికారులు మాత్రమే. శేఖర్ నుదుట ముడతలు వేసి ఫోన్ బయటకు తీశాడు. తెరపై 'ఆడిటర్ రాఘవ' అనే పేరు మెరుస్తోంది.
శేఖర్‌కు కొంచెం చిరాకుగా అనిపించింది. ఈ పిరికివాడంటే అతనికి అసహ్యం, కానీ ఆ వ్యక్తి పెట్టే ఒక్క సంతకానికి చాలా విలువ ఉంది. శేఖర్ గ్లాసులోని విస్కీ ఒక గుక్క తాగి ఫోన్ చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు.
"హలో, రాఘవ. ఇంత రాత్రిపూట ఏమైంది?" శేఖర్ గొంతులో అధికార దర్పం ధ్వనించింది.
కానీ ఫోన్ అవతలి వైపు నుండి వినిపించిన స్వరం ఒక సాధారణ మనిషిది కాదు. రాఘవ భయంతో పిచ్చివాడైనట్టున్నాడు. అతను ఆయాసపడుతున్నాడు, అతని గొంతు వణికిపోతోంది.
"సార్... సార్ మనం నాశనమైపోయాం! అంతా అయిపోయింది సార్!" రాఘవ దాదాపు వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.
శేఖర్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. "ఏంటి అడ్డమైన వాగుడు వాగుతున్నావు? ప్రశాంతంగా ఏం జరిగిందో చెప్పు."
"సార్, ఎవరో ఒకరికి తెలిసిపోయింది!" రాఘవ గొంతు భయంతో పూడుకుపోతోంది. "ఈ రోజు ఉదయం గుడిలోని ప్రసాదం పెట్టెలో ఎవరో ఒక చిన్న చీటీ వదిలి వెళ్లారు. సార్, అందులో మీరు తిరస్కరించిన ఆ ఫైల్ గురించి రాసి ఉంది! నేను లంచం తీసుకుని ఆ ఫైల్‌ను ఆమోదించానని కూడా రాసి ఉంది. సార్, వాళ్ళు మనల్ని నీడలా వెంబడిస్తున్నారు! మనం ఇరుక్కుపోయాం సార్!"
రాఘవ మాటలు శేఖర్ చెవుల్లోకి కరిగించిన సీసంలా దూసుకెళ్లాయి.
శేఖర్ చేతి పట్టు హఠాత్తుగా సడలిపోయింది. అతని చేతిలోంచి ఖరీదైన క్రిస్టల్ గ్లాసు జారి కిందపడింది.
'పటార్!'
పెంట్‌హౌస్‌లోని సూది పడినా వినిపించే నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలు కొడుతూ ఆ గ్లాసు నేల మీద ఉన్న ఖరీదైన రగ్గుపై పడి ముక్కలైపోయింది. బంగారు రంగు ఖరీదైన విస్కీ రగ్గుపై రక్తంలా వ్యాపించసాగింది.
శేఖర్ రాయిలా నిలబడిపోయాడు. అతని కనుగుడ్లు కొన్ని క్షణాల పాటు నిశ్చలంగా ఉండిపోయాయి. మెదడులో వేయి సైరన్లు ఒకేసారి మోగడం ప్రారంభించాయి. ఈ ఫైల్ గురించి బయటి ప్రపంచానికి తెలిసే అవకాశమే లేదు! ఆ ఫైల్ చాలా కాలం క్రితమే రద్దు చేయబడింది, దానిని అకౌంట్స్ విభాగంలోని పేపర్ ష్రెడర్ యంత్రంలో ముక్కలు చేసి చెత్తబుట్టలో పడేశారు.
చెత్తబుట్టలోని చెత్త నుండి ఈ ఫైల్ సంఖ్య బయటి వ్యక్తికి ఎలా చేరింది?
"సార్? సార్ మీరు వింటున్నారా?" అవతలి నుండి రాఘవ ఇంకా సణుగుతూనే ఉన్నాడు. "నేను కొన్ని రోజులు నగరం విడిచి పారిపోనా సార్? వాళ్ళు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు కూడా సమాచారం ఇవ్వొచ్చు!"
శేఖర్ తన దవడలు బిగించాడు. అతని లోపలి భయం ఒక్క క్షణంలో భయంకరమైన కోపంగా మారింది.
"నోరు మూసుకో రాఘవ!" శేఖర్ పాములా బుసకొట్టాడు. అతని స్వరం ఇప్పుడు మంచు కన్నా చల్లగా ఉంది. "ఎక్కడికీ పారిపోవడానికి ప్రయత్నించకు. ఒకవేళ అలా చేస్తే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిన్ను పట్టుకోకముందే నేను నిన్ను పాతేస్తాను. మనల్ని ఎవరూ ఏమీ చేయలేరు. నేను ఈ విషయం చూసుకుంటాను. నువ్వు నోరుమూసుకుని నీ ఇంట్లో కూర్చో."
శేఖర్ ఖట్ అని ఫోన్‌ కట్ చేశాడు.
అతను నేల మీద పడి ఉన్న పగిలిన గాజు ముక్కల వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని గుండెల్లో విచిత్రంగా వణుకు పుడుతోంది. ఇది సాధారణ భయం కాదు, ఒక చక్రవర్తి తన సొంత కోట కూలిపోతుందనే భయం.
శేఖర్ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లి ఒక తోలు సోఫాలో కూర్చున్నాడు. అతని కుయుక్తితో నిండిన మెదడు ఇప్పుడు వేగంగా లెక్కలు వేయడం మొదలుపెట్టింది.
బయటి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, సిబిఐ లేదా ఏ న్యాయమూర్తికి కూడా ఈ రద్దయిన ఫైల్ గురించి తెలిసే అవకాశం లేదు. ఎందుకంటే ఆ ఫైల్ నకలు ఎక్కడా లేదు. అంటే... ఈ సమాచారం బయటి నుండి రాలేదు.
అంటే, ఎలుక ఈ కార్పొరేట్ భవనంలోనే ఉంది! శేఖర్ చౌదరి సొంత అడ్డాలోనే ఎవరో గూఢచర్యం చేస్తున్నారు.
ఈ ఆలోచన రాగానే శేఖర్ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని ప్రవాహం పారినట్టయ్యింది. తన సొంత సామ్రాజ్యంలో, తనకు అత్యంత సన్నిహితులలోనే ఎవరో ఒకరు తనతో ఘోరమైన నమ్మకద్రోహం చేస్తున్నారు! ఎవరు వాళ్ళు?
శేఖర్ కళ్ళ ముందు మొదట రావుిల ముఖం మెదిలింది.
రావుిల అతని కుడి భుజం. ఈ బిల్లు పథకం మొత్తాన్ని ఆమే చూసుకుంటుంది. రావుిల దగ్గర అన్ని దస్త్రాలు, చివరికి ల్యాప్‌టాప్ పాస్‌వర్డ్‌లు కూడా ఉంటాయి. రావుిల నమ్మకద్రోహం చేయగలదా? ఈ ప్రపంచంలో డబ్బు కంటే పెద్ద దేవుడు లేడని శేఖర్‌కు తెలుసు. రావుిలకు ఏదైనా ప్రత్యర్థి రాజకీయ పార్టీ నుండి భారీ ఆఫర్ వచ్చిందా? తనను బ్లాక్‌మెయిల్ చేయడానికి రావుిలనే ఆ రద్దయిన ఫైల్ వార్తను బయటపెడుతోందా?
శేఖర్ కళ్ళు అనుమానంతో చిన్నవయ్యాయి.
తర్వాత అతనికి మాయ గుర్తొచ్చింది.
మాయ! నిన్న రాత్రి ఆ ప్రత్యేక పార్టీలో మాయను గద్దించిన తర్వాత ఆమె కళ్ళలోని చూపు ఏదోలా మారిపోయింది. శేఖర్ చాలామంది కళ్ళను చదవగలడు. నిన్న మాయ కళ్ళలో అతను భయాన్ని చూడలేదు, ఒక జిత్తులమారి, దురాశపరురాలైన రాక్షసి చూపును చూశాడు.
మాయ కొన్ని రోజులుగా రావుిలతోనే ఆ హోటల్ గదిలో ఉంటోంది. మాయ చాలా తెలివిగా రావుిల ల్యాప్‌టాప్ నుండి ఈ ఫైల్ వివరాలు దొంగిలించిందా? డబ్బు మీద ఆశతో తన భర్త మీదే నకిలీ కేసు పెట్టి రోడ్డున పడేసి బిచ్చగాడిగా మార్చగల అమ్మాయి, శేఖర్‌ను కూడా ఎప్పుడైనా కాటు వేయగలదు! మాయ తన భవిష్యత్తును సురక్షితం చేసుకోవడానికి శేఖర్‌నే బ్లాక్‌మెయిల్ చేయడానికి ప్రణాళిక వేస్తోందా?
శేఖర్ శ్వాస బరువెక్కింది. తాను అల్లిన ఈ సాలెగూడులో తానే చిక్కుకుపోతున్నట్టుగా అనిపించింది. అతను కొనుక్కున్న మనుషులే, ఈ రోజు పదునైన కత్తుల్లా మారి అతని గొంతు చుట్టూ తిరుగుతున్నారు.
కానీ శేఖర్ చౌదరి పచ్చి ఆటగాడు కాదు. అతను చల్లని మెదడున్న నేరస్థుడు.
ఇప్పుడే ఎవరినీ ఏమీ అనకూడదని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు. రావుిలను గానీ, మాయను గానీ తాను అనుమానిస్తున్నట్టు కలలో కూడా ఊహించనివ్వకూడదు. ఒకవేళ అతను ఇప్పుడు అరిచినా లేదా వాళ్ళను విచారించినా, ఆ గూఢచారి ఎలుక అప్రమత్తమై అన్ని సాక్ష్యాలను నాశనం చేస్తుంది.
లేదు, శేఖర్ పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉంటాడు. అతను వాళ్ళతో మునుపటిలాగే నవ్వుతూ మాట్లాడతాడు. కానీ ఇప్పుడు అతని కళ్ళకు కనబడకుండా కఠినమైన నిఘా ఉంటుంది. అతను మాయ, రావుిల యొక్క ప్రతి కదలికను, ప్రతి ఫోన్ కాల్‌ను చాలా జాగ్రత్తగా గమనిస్తాడు. నమ్మకద్రోహం చేస్తున్న వ్యక్తి ఏదో ఒక తప్పు ఖచ్చితంగా చేస్తాడు. అప్పుడు శేఖర్ వాళ్లకు ఢిల్లీ నగరం ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని శిక్ష విధిస్తాడు.
శేఖర్ సోఫా నుండి లేచి నిలబడ్డాడు. ముందుగా ఈ సమాచారం భౌతికంగా బయటకు ఎలా వెళ్లిందో అతను కనుక్కోవాలి.
అతను ఇంటర్‌కామ్ బటన్ నొక్కి తన ప్రధాన భద్రతా అధికారిని పిలిచాడు.
"రాణా, వెంటనే నా గదికి రా," శేఖర్ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో ఆదేశించాడు.
కొన్ని నిమిషాల్లో, యూనిఫామ్ ధరించిన, కండలు తిరిగిన భద్రతా అధిపతి రాణా గదిలోకి వచ్చి వందనం చేసి నిలబడ్డాడు. నేల మీద పగిలిన గ్లాసు, శేఖర్ గంభీరమైన ముఖం చూసి అతను కొంచెం కంగారుపడ్డాడు.
"రాణా," శేఖర్ తన ల్యాప్‌టాప్‌ను మూసివేసి చాలా చల్లని స్వరంతో అన్నాడు. "ఈ రోజు నుండి రావుిల, మాయల మీద ఇరవై నాలుగు గంటలూ నిఘా పెట్టాలి. వాళ్ళు ఎవరిని కలుస్తున్నారు, ఫోన్‌లో ఏం మాట్లాడుతున్నారు, అన్నిటి నమోదులు నాకు కావాలి. ముఖ్యంగా రావుిల ల్యాప్‌టాప్, ఫోన్‌లను రిమోట్‌గా హ్యాక్ చేసే ఏర్పాటు చెయ్యి. ఇక మాయ ఉన్న హోటల్ గది బయట, ఆమె గుర్తుపట్టలేని ఒక వ్యక్తిని కాపలా ఉంచు."
రాణా కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాడు. "సార్, రావుిల మేడమ్ మీ కుడి భుజం కదా... అలాగే మాయ మేడమ్ రేపు ఉదయం ఆ పెద్ద ప్రత్యక్ష ఇంటర్వ్యూ ఇవ్వబోతున్నారు..."
"నేను చెప్పింది చెయ్యి రాణా!" శేఖర్ గద్దించాడు. అతని కళ్ళు కోపంతో మెరుస్తున్నాయి. "నా ఇంట్లోనే పాము దూరింది. రావుిల లేదా మాయ... వీరిలో ఎవరో ఒకరు నా ఆ తిరస్కరించబడిన ఫైల్ వార్తను బయటపెట్టారు. వాళ్ళు నన్ను బ్లాక్‌మెయిల్ చేయడానికి ప్రణాళిక చేస్తున్నారు. నువ్వు కేవలం వాళ్ళ మీద నిఘా పెట్టు. నా అనుమానం నిజమైతే, బిల్లు ఆమోదం పొందిన తర్వాత నా చేతులతోనే వాళ్ళిద్దరినీ అంతం చేస్తాను."
రాణా తల ఊపి వేగంగా గది నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.
శేఖర్ ఒంటరిగా కిటికీలోంచి ఢిల్లీ చీకటి వైపు చూస్తూ ఒక పైశాచిక నవ్వు నవ్వాడు.
"రావుిల, మాయ... నన్ను వెర్రివాడిని చేద్దామనుకున్నారా? మీరు నా పంజరంలో చెయ్యి పెట్టారు. ఇప్పుడు నేను ఆ చేతిని మీ శరీరం నుండి వేరు చేస్తాను."
శేఖర్ తాను సృష్టించుకున్న బొమ్మలను నాశనం చేయడానికి ప్రణాళిక వేస్తుండగా, నగరం యొక్క మరో మూలన ఉన్న అర్జున్, అతని మిత్రులు ఈ అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకుంటారా? శేఖర్ ఆడుతున్న ఈ ద్వంద్వ క్రీడ తన సొంత సామ్రాజ్యానికే నిప్పు పెడుతుందా?

[k3vv3]

కథ, కథనం.....వడి అన్నీ బాగున్నా కొన్ని తప్పులు ఎక్కువగ దొర్లుతునాయి.

ఉదాహరణకు....ఢిల్లీ చేరినవారు......సికింద్రాబాదులో దిగడం

రాజీవ నారాయణ పేరు రాఘవగా మారడం

ఇవేవీ తప్పు దోవ పట్టించడం లేదు గానీ చికాకు పుట్టిస్తాయి.

ఓ సారి సరిచూసుకోగలరు.

[SivaSai]

గది బాగా చల్లగా ఉంది. కానీ అంత చలిలోనూ రాఘవ నుదుటిపై నుండి చెమట చుక్కలు జారుతున్నాయి.
మెత్తటి పరుపు మీద పడుకుని రాఘవ అటూ ఇటూ దొర్లుతున్నాడు. అతని కళ్ళలోకి నిద్ర రావడం లేదు. కళ్ళు మూసుకుంటే చాలు, అతని మనసు తెరపై ఉదయం జరిగిన ఆ భయంకరమైన దృశ్యం మెదులుతోంది. హనుమాన్ గుడి మెట్లు, చుట్టూ ఉన్న బిచ్చగాళ్ల గుంపు, మరియు ఆ ప్రసాదం పెట్టెలో పెట్టిన చిరిగిన కాగితం ముక్క. ఎవరో ఒకరికి తన పాపం గురించి తెలిసిపోయింది. ఎవరో ఒకరు తనను నీడలా వెంటాడుతున్నారు.
భయంతో, ఆందోళనతో రాఘవ గుండెల్లో దడ మొదలైంది. అతను ఇక పడుకోలేకపోయాడు. చాలా జాగ్రత్తగా, చప్పుడు చేయకుండా మంచం మీద నుంచి లేచి నిలబడ్డాడు.
అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ రాఘవ గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న పెద్ద టేకు చెక్క అల్మారా దగ్గరకు వెళ్ళాడు. అల్మారా తలుపు తెరిచి, వెనకున్న ఒక రహస్య చెక్క ప్యానెల్‌ను జరపగానే ఒక డిజిటల్ లాకర్ బయటపడింది. వణుకుతున్న చేతులతో పాస్‌వర్డ్ నొక్కి లాకర్‌ను తెరిచాడు రాఘవ.
లాకర్ లోపల 500 రూపాయల నోట్ల కట్టలు దొంతరలుగా పేర్చి ఉన్నాయి. శేఖర్ చౌదరి ఇచ్చిన లంచం డబ్బు. తిరస్కరించిన ఒక ఫైల్‌ను కళ్ళు మూసుకుని పాస్ చేసినందుకు దక్కిన వెల.
రాఘవ ఆ డబ్బు కట్టల మీద చెయ్యి వేశాడు. ఇంతకుముందు ఈ డబ్బును చూస్తే అతని మనసులో ఒక వింత ఆనందం, తృప్తి కలిగేవి. కానీ ఈ రోజు ఆ డబ్బు అతనికి ఒక్కోటీ ఒక్కో విషపు పాములా కనిపిస్తోంది. అవి పడగ విప్పి తననే కాటు వేయడానికి వస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది.
డబ్బు కట్టలను తడుముతుండగా, రాఘవ చేతికి హఠాత్తుగా ఒక గట్టి కాగితం తగిలింది. అతను ఉలిక్కిపడి ఆ కాగితాన్ని బయటకు తీశాడు. అది ప్రసాదం పెట్టెలో దొరికిన చిరిగిన కాగితం ముక్కే. అతను భయంతో దాన్ని లాకర్‌లో డబ్బుతో పాటే దాచిపెట్టాడు. హఠాత్తుగా వెనుక నుండి ఒక గొంతు వినిపించగానే రాఘవ గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది.
"ఏమిటండీ, అంత రాత్రిపూట అక్కడ ఏం చేస్తున్నారు?"
రాఘవ వేగంగా ఆ కాగితాన్ని లోపలికి విసిరేసి, లాకర్ మూసి వెనక్కి తిరిగాడు. అతని భార్య గీత నిద్రలేచి కూర్చుని ఉంది. గీత చాలా సాధారణమైన, అమాయకురాలు. రాఘవ ఈ నల్లధనం గురించి గానీ, అవినీతి గురించి గానీ ఆమెకు అక్షర ముక్క కూడా తెలియదు. తన భర్త చాలా నిజాయితీపరుడైన, నిక్కచ్చైన ప్రభుత్వ అధికారి అని మాత్రమే ఆమెకు తెలుసు.
"ఏ-ఏం లేదు," రాఘవ నసుగుతూ అన్నాడు. అతను చేత్తో నుదుటి చెమటను తుడుచుకున్నాడు.
గీత మంచం దిగి రాఘవ దగ్గరకు వచ్చింది. "ఎందుకండీ అంత చెమటలు పడుతున్నాయి? ఏసీ నడుస్తోంది కదా. మీ ఒంట్లో బాగోలేదా? లేక ఆఫీసులో ఏదైనా పని ఒత్తిడా?" గీత చాలా ఆందోళనగా అడిగింది.
రాఘవ ఒక పొడి, దొంగ నవ్వు నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు. "లేదు లేదు, ఏం కాలేదు. ఒక పీడకల వచ్చింది. మరియు రేపు ఆఫీసులో కొంచెం పని ఒత్తిడి ఉంది, పాత ఆడిట్ ఫైల్స్ వ్యవహారం. నువ్వు కంగారు పడకు, వెళ్ళి పడుకో."
గీత రాఘవ చెయ్యి పట్టుకుని అతన్ని మంచం దగ్గరకు తీసుకెళ్ళింది. గీత మళ్ళీ పడుకుంది, కానీ రాఘవ చీకటిలో కళ్ళు తెరిచి సీలింగ్ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
అతనికి అర్థమవుతోంది, ఒక అబద్ధపు ఆరోపణ ఎలాగైతే ఒక నిజాయితీపరుడి జీవితాన్ని నాశనం చేస్తుందో, అలాగే రాఘవ తన ఈ లంచగొండి, అబద్ధాల జీవితం కూడా ఇప్పుడు ముగిసిపోబోతోందని. అతని ఈ సర్దుకున్న సంసారం, భార్య గౌరవం—అన్నీ ఒక మందుపాతరల కుప్ప మీద ఉన్నాయి. మరియు ఎవరో ఆ కుప్పకు నిప్పు పెట్టేశారు.

---

నగరం అవతలి వైపు, ఆ దుమ్ముపట్టిన కొత్త రహస్య స్థావరంలో ఒక మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు బల్బు వెలుగుతోంది.
గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న పాత, గట్టి నవారు మంచం మీద విక్రమ్ గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. గడిచిన కొన్ని రోజులుగా అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల నుండి తప్పించుకు తిరుగుతున్నాడు, దొంగలా వీధుల వెంట పడ్డాడు, రాత్రుళ్ళు చెత్తకుండీలో వెతికాడు. అతనిలాంటి పేరుమోసిన లాయర్ శరీరం ఇక సహకరించడం లేదు. అతని ఖరీదైన చొక్కా చిరిగిపోయింది, ముఖంలో వయసు ఛాయలు కనిపిస్తున్నాయి. అలసటతో అతను స్పృహ కోల్పోయినట్టు నిద్రపోయాడు.
కానీ నేల మీద, వేలకొద్దీ చిరిగిన కాగితాల కుప్ప మధ్యలో అర్జున్ ఇంకా కుదురుగా కూర్చునే ఉన్నాడు.
అతని కళ్ళలో నిద్ర లేదు. అతని శరీరం నొప్పులతో విలవిలలాడుతోంది, సరిగ్గా కూర్చోలేకపోతున్నాడు. కళ్ళ చుట్టూ నల్లటి వలయాలు ఏర్పడ్డాయి. కానీ అతని చేతులు మాత్రం ఇంకా పనిచేస్తున్నాయి. ఒక చిమటా, బంక సీసాతో అతను ఒక యంత్రంలా ఆ చిరిగిన కాగితాలను అతికిస్తున్నాడు.
అర్జున్‌కు తెలుసు, ఈ చెత్తకుండీలోని కాగితాలే తమ ఏకైక బ్రహ్మాస్త్రమని. విక్రమ్ ఈ అలసట, రజత్ తన కూతురిని చూడలేకపోతున్నాననే బాధ—వీటన్నింటికీ అతను ప్రతీకారం తీర్చుకోవాల్సిందే. అతను చాలా జాగ్రత్తగా, ఊపిరి బిగబట్టి నాలుగు చిన్న కాగితం ముక్కలను కలిపి అతికించాడు.
అతని కళ్ళు ఒక్కసారిగా మెరిశాయి.
ఆ కాగితం ఒక ప్రభుత్వ స్టాంప్ పేపర్‌లోని భాగం. మరియు దాని కింద మళ్ళీ అదే పేరు, అదే సంతకం— 'రాఘవ'. ఇది శేఖర్ చౌదరి యొక్క మరొక నకిలీ కంపెనీ కాగితం, దాన్ని ఈ లంచగొండి రాఘవ కళ్ళు మూసుకుని పాస్ చేశాడు. సాక్ష్యాలు మెల్లమెల్లగా బలపడుతున్నాయి. అర్జున్ పెదవుల చివర ఒక తృప్తితో కూడిన, కానీ మంచులా చల్లని నవ్వు మెరిసింది.
సరిగ్గా అదే సమయంలో, గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న పాత చిన్న టీవీ స్క్రీన్ వెలిగింది. టీవీ మ్యూట్‌లో ఉంది, కానీ ఇప్పుడు ఒక ప్రముఖ జాతీయ న్యూస్ ఛానెల్‌లో ప్రత్యేక అర్ధరాత్రి ఇంటర్వ్యూ ప్రసారమవుతోంది.
తెరపై మాయ ముఖం కనిపిస్తోంది.
మాయను చూస్తే అచ్చం రాణిలా ఉంది. ఒంటి మీద డిజైనర్ చీర, పర్ఫెక్ట్ మేకప్, మరియు కళ్ళలో ఆ సుపరిచితమైన, గ్లిజరిన్‌తో తెప్పించుకున్న దొంగ కన్నీళ్లు. మాయ ఆ స్టూడియో సోఫాలో ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద బాధితురాలిగా కూర్చుని ఉంది. యాంకర్ మాయను ఏదో ప్రశ్న అడిగింది. మాయ చాలా అందంగా, కొంచెం దీనంగా నవ్వింది. ఆ నవ్వు ఒక విషపు పాము కాటు కన్నా భయంకరంగా ఉంది.
టీవీ కింద పెద్ద అక్షరాలతో సబ్‌టైటిల్స్ వస్తున్నాయి. మాయ నవ్వుతూ చెబుతోంది—
“మగాళ్ళ స్వభావంలోనే ఒకరకమైన ఆధిపత్య భావన దాగి ఉంటుంది. ఈ హింస వెనుక ఉన్నది వారి అహంకారపు పోరాటమే. వాళ్లకు అధికారమే ముఖ్యం, ఆ అధికార దర్పంలో ఒక స్త్రీ తన అస్తిత్వాన్ని ఎప్పుడు కోల్పోతుందో వాళ్ళు కనీసం ఆలోచించరు కూడా.”
సబ్‌టైటిల్స్‌లో ఆ మాటలు చదవగానే అర్జున్ గుండెల్లో ఎవరో పదునైన రంపంతో కోసినట్టు అయ్యింది.
అర్జున్ నేల వైపు చూశాడు. తన పక్కనే తన స్నేహితుడు విక్రమ్ ఒక చిరిగిన, మురికి దుప్పటి కప్పుకుని కుమిలిపోతున్నాడు. వీళ్ళంతా మగవాళ్ళు. వీళ్ళు తమ కుటుంబాల కోసం, భార్యాపిల్లల కోసం జీవితాంతం రక్తాన్ని చెమటగా మార్చి కష్టపడ్డారు. తమకు మంచి బట్టలు కొనుక్కోకుండా సంసార ఖర్చులు చూసుకున్నారు. మరియు ఈ రోజు వాళ్ళు పరారీలో ఉన్న నిందితులుగా ఈ చీకటి గదిలో కుక్కల్లా పడి ఉన్నారు.
మరియు ఆ ఫైవ్-స్టార్ స్టూడియోలో కూర్చుని మాయ—ఒక పెద్ద ఫ్లాట్, డబ్బు మీద ఆశతో తన నిర్దోషి భర్త మీద అబద్ధపు కేసు పెట్టి రోడ్డు మీదకు విసిరేసిన ఆడది—నవ్వుతూ మగవాళ్ళు రాక్షసులు అని చెబుతోంది!
_"మగాళ్ళ హింస వెనుక ఉన్నది వారి అహంకారపు పోరాటమే. వాళ్లకు అధికారమే ముఖ్యం, ఆ అధికార దర్పంలో ఒక స్త్రీ తన అస్తిత్వాన్ని ఎప్పుడు కోల్పోతుందో వాళ్ళు కనీసం ఆలోచించరు కూడా."_
అర్జున్ ఇక తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అతని లోపలి బాధ, నిస్సహాయత, కన్నీళ్లు ఒక్క క్షణంలో భయంకరమైన, పైశాచికమైన కోపంగా మారాయి.
అతను తన కుడి చేతి పిడికిలిని బిగించాడు. ఇప్పుడే బంకతో అతికించిన రాఘవ సంతకం ఉన్న ఆ అమూల్యమైన కాగితం ముక్క అతని పిడికిలిలో నుజ్జునుజ్జు అయిపోయింది. కానీ అర్జున్ దాన్ని గమనించనే లేదు. అతని కనురెప్పలు వాలడం లేదు. అతని చూపు కేవలం టీవీ తెరపై ఉన్న మాయ యొక్క ఆ అబద్ధపు, అందమైన నవ్వు ముఖం మీదే నిలిచి ఉంది.
"నువ్వు చెప్పింది నిజమే మాయా," అర్జున్ పళ్ళు బిగపట్టి, చీకటి గదిలో బుసకొట్టినట్టు అన్నాడు. అతని గొంతు ఇప్పుడు ఒక గాయపడిన వేటగాడి పులిలా వినిపిస్తోంది. "మగాళ్ళకు నిజంగా హృదయం ఉండదు. నా హృదయాన్ని నువ్వు ఎప్పుడో పెకిలించేశావు. ఇప్పుడు చూద్దువు గాని, హృదయం లేని మనిషి రోడ్డున పడితే, వాడు ఎంత పెద్ద రాక్షసుడిగా మారగలడో."
అర్జున్ చేతిలోని కాగితాన్ని మరింత గట్టిగా నొక్కాడు. టీవీ తెరపై మాయ దేశం మొత్తం సానుభూతిని కూడగట్టుకుంటున్నప్పుడు, తను అసలు ఎవరితో ఆట మొదలుపెట్టిందో మాయకు తెలుసా?






ఢిల్లీలోని ఒక విలాసవంతమైన ఐదు నక్షత్రాల హోటల్ కార్యనిర్వాహక గది. గత కొన్ని రోజులుగా ఇదే రావుిలకు తాత్కాలిక ఆఫీసు, ఇల్లు.
రావుిల కిటికీకున్న బరువైన తెరను కొద్దిగా పక్కకు జరిపి కింద రోడ్డు వైపు చూసింది. ఆమె గుండె దడదడలాడుతోంది, నుదుటిపై చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి. రోడ్డుకు అవతలి వైపు, ఒక ల్యాంప్‌పోస్ట్ కింద నల్లటి ఎస్‌యూవీ కారు గత నాలుగు గంటలుగా ఆగి ఉంది. దాని నల్లటి అద్దాల వల్ల లోపల ఎవరైనా ఉన్నారో లేదో బయటి నుండి ఏమీ కనిపించడం లేదు.
రావుిల వేగంగా తెరను లాగేసి గది మధ్యలోకి వచ్చి నిలబడింది. ఆమె చేతిలోని ఖరీదైన ఐఫోన్ వణికిపోతోంది. ఆమె మళ్ళీ శేఖర్ చౌదరి ప్రైవేట్ నంబర్‌కు కాల్ చేసింది.
"మీరు కాల్ చేస్తున్న నంబర్ స్పందించడం లేదు..."
ఆ యాంత్రికమైన ఆడ గొంతు వినగానే రావుిల ఫోన్‌ను మంచం మీదకు విసిరికొట్టింది. ఇరవై నాలుగు గంటలు గడిచిపోయాయి. ఈ ఇరవై నాలుగు గంటల్లో శేఖర్ చౌదరి ఒక్కసారి కూడా ఆమె ఫోన్ ఎత్తలేదు. ఒక్క మెసేజ్‌కు కూడా సమాధానం ఇవ్వలేదు.
రావుిల లాంటి తెలివైన, వృత్తిపరమైన పీఆర్ కార్యనిర్వాహకురాలికి ఏదో చాలా భయంకరమైన తప్పు జరుగుతోందని అర్థం చేసుకోవడానికి ఎంతో సమయం పట్టలేదు. 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు' పాస్ అవ్వడానికి ఇంకా కొద్ది రోజులు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి. ఈ సమయంలో శేఖర్ రోజుకు యాభై సార్లు అయినా రావుిలతో మాట్లాడాలి! ప్రతి మీడియా ఇంటర్వ్యూ, ప్రతి న్యూస్ హెడ్‌లైన్—అన్నింటి గురించి శేఖర్ ఎప్పటికప్పుడు రావుిలతో తాజా సమాచారం తీసుకునేవాడు.
కానీ నిన్న రాత్రి నుండి అంతా మారిపోయింది.
శేఖర్ స్వయంగా ఎలాంటి సంప్రదింపులూ చేయడం లేదు. కానీ రావుిల ఇమెయిల్‌కు శేఖర్ 'కార్పొరేట్ బృందం' నుండి రోబోలా నిరంతరం ఆర్డర్లు లేదా ఆదేశాలు వస్తున్నాయి.
"రేపు ఉదయం తొమ్మిది గంటలకు మాయను స్టూడియో ఫోర్‌కు తీసుకువెళ్ళాలి." "మాయ భద్రత మార్చబడింది, కొత్త వ్యక్తి వస్తున్నాడు." "ఎండీ శేఖర్ చౌదరితో నేరుగా మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించవద్దు. మీ పనులన్నీ టీమ్‌కు రిపోర్ట్ చేయండి."
ఈ ఇమెయిళ్ళు రావుిల వెన్నులోంచి ఒక చల్లని భయంకరమైన ప్రవాహం పారినట్టు చేశాయి. ఆమెకు తెలుసు, శేఖర్ లాంటి మాఫియా తన కుడి భుజాన్ని తప్పించుకుని తిరగడం మొదలుపెట్టి, భద్రతను మార్చాడంటే, దానికి అర్థం ఒక్కటే. శేఖర్ ఆమెను అనుమానిస్తున్నాడు.
కానీ ఎందుకు? రావుిల శేఖర్ పట్ల పూర్తిగా నమ్మకంగా ఉంది. తను ఎలాంటి నమ్మకద్రోహం చేయలేదు! చెత్తబుట్టలోని చెత్త నుండి ఏదో పనికిరాని కాగితం బయటకు వెళ్ళిందని గానీ, లంచగొండి ఆడిటర్ రాఘవను ఎవరో బెదిరిస్తున్నారని గానీ ఆమెకు అక్షర ముక్క కూడా తెలియదు. రావుిలకు ఈ మొత్తం ఆట గురించి ఏమీ తెలియదు. ఆమెకు కేవలం శేఖర్ తనను నీడలా వెంబడిస్తున్నాడని మాత్రమే తెలుస్తోంది. రోడ్డు మీద ఉన్న ఆ నల్ల కారు శేఖర్ మనుషులదేనా? వాళ్ళు రావుిల ఫోన్ సంభాషణలను వింటున్నారా?
రావుిలకు ఆ హోటల్‌లోని విశాలమైన, ఖరీదైన గది గోడలు చిన్నవిగా అవుతున్నట్టు, ఊపిరాడనట్టు అనిపించింది. కానీ ఆమె పని ఆపలేదు. ఒకవేళ ఇప్పుడు పని ఆపేస్తే, తను పారిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తోందని శేఖర్ అనుకుంటాడు. శేఖర్ చౌదరి చేతి నుండి తప్పించుకునే చోటు ఈ భూమి మీద ఎక్కడా లేదు. రావుిల తన పని తాను చేస్తూనే ఉండాలి, చాలా సాధారణంగా ఉన్నట్టు నటించాలి.
ఆమె అద్దం ముందు నిలబడింది. ముఖానికి కొద్దిగా పౌడర్, లిప్‌స్టిక్ వేసుకుని తన భయాన్ని కప్పిపుచ్చడానికి తీవ్రంగా ప్రయత్నించింది. ఆ తర్వాత ఆమె మాయ గది వైపు బయలుదేరింది.
మాయ గది హోటల్‌కు సరిగ్గా పై అంతస్తులో, అధ్యక్షుల గదిలో ఉంది.
రావుిల తలుపు నాక్ చేసి లోపలికి వెళ్ళేసరికి, మాయ డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ ముందు కూర్చుని రేపటి పెద్ద ప్రత్యక్ష ఇంటర్వ్యూ కోసం చీరను ఎంచుకుంటోంది. మాయను చూస్తే ఈ ప్రపంచంలో అత్యంత సంతోషంగా, ఎలాంటి చింతా లేని అమ్మాయిలా అనిపిస్తుంది.
"రా రావుిళ అక్కా," మాయ అద్దంలో నుంచే రావుిలను చూసి ఎంతో మధురంగా నవ్వింది. "చూడక్కా, రేపటి కెమెరా ముందు ఈ తెల్ల చీర బాగుంటుందా, లేక ఈ లేత నీలి రంగుదా? తెల్ల చీరలో ఇంకాస్త అమాయకంగా, బాధితురాలిలా కనిపిస్తాను, కదా?"
రావుిల మాయ మంచం మీద కూర్చుంది. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి, మాయకు తెలియకుండా ఉండేందుకు చేతిలోని ఫైల్‌ను గట్టిగా పట్టుకుంది.
"తెల్లదే బాగుంది మాయ. నువ్వు రేపు ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు సిద్ధంగా ఉండు. కారు వచ్చేస్తుంది," రావుిల గొంతు తనకే చాలా కొత్తగా, పొడిగా, యాంత్రికంగా అనిపించింది.
మాయ తన చీర కుచ్చీలు సరిచేసుకుంటూ అకస్మాత్తుగా అద్దంలోంచి రావుిల వైపు చాలా తీక్షణంగా చూసింది. మాయ చాలా దురాశపరురాలు, స్వార్థపరురాలు కావచ్చు, కానీ ఆమె అమాయకురాలు కాదు. అర్జున్ లాంటి ఒక మంచి మనిషిని మోసం చేసి రోడ్డున పడేయాలంటే ఎలాంటి జిత్తులమారి కళ్ళు కావాలో, మాయకు ఆ కళ్ళు ఉన్నాయి. ఆమె మనుషుల శరీర భాషను చాలా బాగా చదవగలదు.
మాయ వెనక్కి తిరిగింది. ఆమె రావుిల పాలిపోయిన ముఖం, కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు, బిగుసుకుపోయిన భుజం కండరాలను చాలా సున్నితంగా స్కాన్ చేసింది. రావుిళ అక్క ఎప్పుడూ ఇంత కంగారుగా కనిపించదే! ఈమె ఒక రోబోలా స్ట్రాంగ్‌గా ఉంటుంది. ఈ రోజు ఎందుకిలా వణుకుతోంది?
"ఏమైంది రావుిళ అక్కా? అంతా బాగానే ఉందా?" మాయ చాలా ఆందోళనగా ఉన్నట్టు నటిస్తూ రావుిల పక్కన వచ్చి కూర్చుంది. "నీ ముఖం ఎందుకలా వాడిపోయింది? ఒంట్లో బాగోలేకపోయినా పనిచేస్తున్నావా?"
మాయ వేసిన ఈ ప్రశ్న రావుిల చెవుల్లో ఒక అలారంలా మోగింది.
రావుిల ఓరకంట మాయ వైపు చూసింది. మాయ ఆ తీయని, అమాయకపు ముఖం వెనుక దాగి ఉన్న రాక్షసి రావుిలకు బాగా తెలుసు. రావుిల మనసులో అకస్మాత్తుగా ఒక భయంకరమైన అనుమానం పుట్టింది.
శేఖర్ ఉన్నట్టుండి రావుిలను ఎందుకు అనుమానించడం మొదలుపెట్టాడు? శేఖర్‌కు ఎవరైనా రావుిల గురించి అబద్ధాలు చెప్పారా? ఎవరైనా రావుిల మీద నూరు పోశారా? అలా చేయడానికి ఈ ప్రాజెక్ట్‌లో ఎవరున్నారు?
మాయ!
రావుిల మెదడు చాలా వేగంగా పనిచేయడం మొదలుపెట్టింది. మాయ లోపాయికారీగా శేఖర్‌తో నేరుగా ఒప్పందం చేసుకుందా? మాయ రావుిలను ఈ ప్రాజెక్ట్ నుండి అడ్డు తొలగించుకుని మొత్తం డబ్బు నియంత్రణ తన చేతిలోకి తీసుకోవాలనుకుంటోందా? రావుిలకు తెలుసు మాయ తన ల్యాప్‌టాప్ నుండి ఏమీ తీసుకోలేదని, కానీ మాయ శేఖర్‌కు చెప్పుడు మాటలు చెప్పగలదు! బహుశా మాయే శేఖర్‌తో రావుిల ఏదో అవినీతి చేస్తోందని చెప్పి ఉండొచ్చు. అందుకే శేఖర్ రావుిల మీద గూఢచారిని పెట్టాడు!
"నేను బాగానే ఉన్నాను మాయ," రావుిల ఒక పొడి, నకిలీ నవ్వు నవ్వింది. ఆమె మాయ కళ్ళలోకి నేరుగా చూడలేకపోయింది. "కాస్త పని ఒత్తిడి, అంతే. నువ్వు రేపటి స్క్రిప్ట్ మీద దృష్టి పెట్టు."
రావుిల అలా చూపు దించుకోవడం, చెమటలు పట్టడం మాయ కళ్ళ నుండి తప్పించుకోలేకపోయాయి.
మాయ కొంచెం దూరంగా జరిగి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ మీద ఉన్న గ్లాసు తీసుకుంది. ఆ గ్లాసులోని నీళ్ళు తాగుతూ మాయ మనసులో ఒక చల్లని, భయంకరమైన లెక్క మొదలైంది.
రావుిళ అక్క అబద్ధం చెబుతోంది. మాయకు బాగా తెలుసు, రావుిల పని ఒత్తిడితో చెమటలు పట్టడం లేదని. రావుిల ఎవరికో భయపడుతోంది.
మాయ మనసులో ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది—రావుిళ అక్క ఎందుకంత కంగారుగా ఉంది? ఆమె ఎందుకు పదేపదే తలుపు వైపు, కిటికీ వైపు చూస్తోంది? రావుిళ అక్క ఏదైనా చెడు వార్త తెచ్చిందా, అది నాకు చెప్పలేకపోతోందా?
ఎందుకు?
మాయ జిత్తులమారి మెదడు వేగంగా లెక్కలు వేయడం మొదలుపెట్టింది. రేపటి ఇంటర్వ్యూ తర్వాత మాయను అడ్డు తొలగించుకుంటారని రావుిలకు ఏమైనా తెలిసిందా? మాయ గుండె దడదడలాడటం మొదలైంది.
రావుిల రేపు తనను ఏదో పెద్ద ప్రమాదంలోకి నెట్టడానికి ప్లాన్ చేస్తోందని ఆమెకు అనిపించసాగింది. బహుశా రావుిల, శేఖర్ కలిసి రేపటి ఇంటర్వ్యూ తర్వాత మాయను చంపేయాలని పథకం పన్నారా, తద్వారా మొత్తం ఫండింగ్ నియంత్రణ కేవలం రావుిల, శేఖర్ చేతుల్లోనే ఉండి, మాయ తన వాటా అడగలేకపోతుందని!
మాయ తన గోళ్లు కొరుక్కోవడం మొదలుపెట్టింది. ఐదు నక్షత్రాల హోటల్‌లోని ఆ విలాసవంతమైన గోడల మధ్య ఇద్దరు పరమ స్వార్థపరులైన, అధికార దాహం ఉన్న మహిళలు ఒకరినొకరు చూసి స్నేహపూర్వకంగా నవ్వుకుంటున్నారు, కానీ వారి మనసుల్లో ఒకరినొొకరు చంపుకోవడానికి విషపు కత్తులకు పదును పెడుతున్నారు. అధికార దాహంతో గుడ్డివాళ్ళైపోయిన ఈ ఆడవాళ్ళు ఈ రోజు ఒకరి నీడను చూసి మరొకరు భయపడుతున్నారు. ఎవరూ ఎవరినీ నమ్మలేకపోతున్నారు.
సరిగ్గా అదే సమయంలో, నగరానికి మరోవైపు, ఒక పాత, దుమ్ముపట్టిన రహస్య స్థావరంలో నేల మీద కూర్చుని, జీవితాలు నాశనమైన నలుగురు మగవాళ్ళు ఒక సగం విరిగిన రొట్టెను పంచుకుంటున్నారు; ఆడవాళ్ళ ఈ విషపూరిత, స్వార్థపూరిత, అవిశ్వాస ప్రపంచానికి ఆమడల దూరంలో, ఎలాంటి స్వార్థం లేకుండా వారు ఒకరి కోసం ఒకరు నిశ్శబ్దంగా తమ ప్రాణాలను పణంగా పెడుతున్నారు.
మాయ తన మొబైల్ తీసింది. ఈ పెద్దవాళ్ళ ఆటలో నిలదొక్కుకోవాలంటే తను రావుిల కన్నా ఒక అడుగు ముందే ఆలోచించాలని ఆమెకు తెలుసు. తను రావుిలను నమ్మి రేపటి ప్రత్యక్ష ఇంటర్వ్యూలో కూర్చుంటే, బహుశా ప్రాణాలతో తిరిగి రాకపోవచ్చు. మాయ తన భద్రత కోసం ఈ రాత్రే ఏదో ఒకటి చేయాలి. రావుిల కూడా తన గదిలో కూర్చుని మాయ చేతి నుండి తప్పించుకోవడానికి, శేఖర్ దృష్టిలో మంచిగా కనిపించడానికి ఒక భయంకరమైన ప్లాన్ తయారు చేస్తోంది.
పాముల పుట్టలో పాములు ఇప్పుడు ఒకదానినొకటి కాటు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టాయి.
పాముల పుట్టలో ఈ విషపూరిత అవిశ్వాసం, ఒకరినొకరు అంతం చేసుకోవాలనే ఈ నిశ్శబ్ద పోరాటం మొదలైనప్పుడు, మాయ, రావుిల తమ పతనాన్ని తామే కొనితెచ్చుకుంటారా?

[SivaSai]

ఉదయం ఏడు గంటలు. ఢిల్లీలోని ఒక ప్రశాంతమైన, ఉన్నత వర్గాలు నివసించే ప్రాంతం అది. ఇక్కడ పెద్ద పెద్ద ప్రభుత్వ అధికారులు, వ్యాపారవేత్తలు నివసిస్తారు.
రాజీవ్ ఇంట్లో ఉదయం పూట ఉండే మామూలు హడావిడి మొదలైంది. రాజీవ్ భోజనాల బల్ల దగ్గర కూర్చుని కాఫీ తాగుతున్నాడు. నిన్న రాత్రి ఆ లాకర్ గురించిన భయాన్ని బలవంతంగా తన మనసులోంచి తీసేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. గుడిలో దొరికిన ఆ చీటీ, రాత్రి వచ్చిన ఆలోచనలు... అన్నీ తన మనసులోని భ్రమలే అని తనకు తాను సర్దిచెప్పుకుంటున్నాడు. తను శేఖర్ చౌదరి లాంటి ఒక శక్తివంతమైన వ్యక్తి అండలో ఉన్నాడు. ఎవ్వరూ తన వెంట్రుక కూడా పీకలేరని ధీమాగా ఉన్నాడు.
"నాన్నా, నా బడి సంచి సర్దిపెట్టవా!" ఏడేళ్ల కొడుకు రవి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి రాజీవ్ మెడను చుట్టేశాడు.
రాజీవ్ నవ్వుతూ కొడుకు తల నిమిరాడు. ఆ కొడుకే తన ప్రాణం. రవి ముఖం చూస్తే రాజీవ్ తన పాపాలన్నీ, ఆ నల్లధనాన్ని అంతా మర్చిపోతాడు. భార్య గీత వంటగది నుండి టిఫిన్ డబ్బా తెచ్చి రవి సంచిలో పెట్టింది.
"పద నాన్నా, ఈరోజు నిన్ను నేనే బడిలో దింపుతాను," రాజీవ్ కాఫీ కప్పు కింద పెట్టి తాళాల గుత్తి చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
రాజీవ్ కొడుకు చేయి పట్టుకుని ఇంటి గుమ్మం దాటి బయటకు వచ్చాడు. ఉదయం ఎండ చక్కగా వచ్చింది. దారి మీద బడి బస్సులు, కార్యాలయాలకు వెళ్లేవారి హడావిడి మొదలైంది. రాజీవ్ తెల్లటి ఖరీదైన కారు ఇంటి ముందు దారిపై ఆపి ఉంది. అంతా ప్రశాంతంగా, మామూలుగా ఉన్న ఉదయం.
సరిగ్గా ఆ క్షణంలో అతని చూపు కారు బానెట్ మీద పడింది.
తెల్లటి బానెట్ మీద, సరిగ్గా మధ్యలో ఒక ఎర్రటి కవరు ఉంది. చాలా సాధారణమైన కవరే, కానీ ఆ తెల్లటి రంగు మధ్యలో ఆ ఎరుపు రంగు ఒక ప్రమాద సంకేతం ఇస్తున్నట్టుగా ఉంది.
రాజీవ్ గుండె ఒక్కసారిగా జల్లుమంది. అతని కాళ్ళు నేలకు అతుక్కుపోయినట్టు అయ్యాయి.
"ఏమైంది నాన్నా? వెళ్దాం పదా!" రవి రాజీవ్ చేయి పట్టుకుని లాగాడు.
"నువ్వు... నువ్వు ఒక్క క్షణం ఇక్కడే నిలబడు రవి. నేను చూస్తాను," రాజీవ్ గుటక వేసి చాలా జాగ్రత్తగా కారు వైపు అడుగులు వేశాడు.
అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి. అటూ ఇటూ చూశాడు. దారి మీద జనం ఎవరి పనుల్లో వాళ్ళున్నారు. ఎవరూ ఇటువైపు చూడట్లేదు. రాజీవ్ వణుకుతున్న చేతులతో బానెట్ మీద నుండి ఆ ఎర్రటి కవరును తీసుకున్నాడు. కవరు మూతి అంటించి లేదు.
రాజీవ్ కవరు లోపలికి వేలు పెట్టి ఒక చిన్న కాగితం ముక్కను బయటకు తీశాడు.
ఆ కాగితాన్ని చూడగానే రాజీవ్ నెత్తిన ఆకాశం విరిగిపడినట్టు అయ్యింది. అతని కళ్ళు బయటకు వచ్చేలా ఉన్నాయి.
అది సాధారణ కాగితం కాదు. అది చెత్తబుట్ట చెత్తలోంచి అతికించిన ఆ పనికిరాని రసీదు యొక్క మూడవ చిరిగిన ముక్క. ఆ కాగితం వెనుక వైపు ఎర్ర సిరాతో చాలా స్పష్టంగా ఇలా రాసి ఉంది—
"రాజీవ్, నీ కుటుంబం యొక్క ప్రతి అడుగు మాకు తెలుసు. కొన్ని లక్షల రూపాయల కోసం మాలాంటి తండ్రుల నుండి వాళ్ళ పిల్లల్ని దూరం చేశావు. ఈరోజు నువ్వు నీ కొడుకుని బడిలో దింపడానికి వెళ్తున్నావు. కానీ మేం తలచుకుంటే, రేపు ఈ కాగితాన్ని నీ కొడుకు బడి సంచిలో కూడా పెట్టగలం. శేఖర్ నిన్ను కాపాడలేడు."
రాజీవ్ చేతి నుండి ఆ ఎర్రటి కవరు జారి దారి మీద దుమ్ములో పడిపోయింది. అతని శరీరమంతా ఒక ఎండిన ఆకులా వణకడం మొదలుపెట్టింది.
మార్చి నెలలోని ఈ చల్లని ఉదయాన్నే రాజీవ్ నుదురు, మెడ, వీపు నుండి చెమట ధారలుగా కారడం మొదలైంది. దారి పక్కనున్న ఇళ్ళు, చెట్లు తనను చూసి నవ్వుతున్నట్టు అనిపించింది. ఈ దారి మీద తిరిగే ప్రతి మనిషి గుంపులో, ప్రతి కిటికీ వెనుక ఆ అదృశ్య వేటగాళ్లు దాక్కుని ఉన్నారని అతనికి అనిపించసాగింది.
రాజీవ్ తిరిగి తన కొడుకు రవి వైపు చూశాడు. రవి చాలా ప్రశాంతంగా తన బడి సంచి భుజానికి వేసుకుని నిలబడి ఉన్నాడు. రాజీవ్ గుండెల్లో ఆర్తనాదం మొదలైంది. తను చేసిన నల్లధనం, అవినీతి కేవలం దస్త్రాలకే పరిమితం అనుకున్నాడు. కానీ ఈరోజు, తాను ఎవరి జీవితాలనైతే నాశనం చేశాడో, వాళ్ళు తన పడకగది నుండి ఇంటి గుమ్మం వరకు వచ్చేసారని అర్థమైంది. వాళ్ళు తలచుకుంటే రాజీవ్ కొడుకుని అపహరించగలరు, కానీ వాళ్ళు అలా చేయలేదు. వాళ్ళు రాజీవ్‌ను మానసికంగా వికలాంగుడిని చేస్తున్నారు.
ఒక అబద్ధపు ఆరోపణ వల్ల అమాయకుడైన మగాడి జీవితం నాశనమైనప్పుడు, కోర్టు ఉత్తర్వు వల్ల రజత్ లాంటి తండ్రి తన కూతురిని మళ్ళీ చూడలేకపోయినప్పుడు, ఆ తండ్రి గుండెల్లో ఎలాంటి మంట రగులుతుందో అర్జున్ వాళ్ళు రాజీవ్‌కు అర్థమయ్యేలా చేస్తున్నారు. ఈరోజు ఆ అగ్గి సెగ రాజీవ్‌కు తగులుతోంది. కోల్పోవడానికి ఏమీ లేనివాళ్లే ఈ ప్రపంచంలో అత్యంత ప్రమాదకరమైన వాళ్ళు అని రాజీవ్‌కు ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది.
"నాన్నా, ఆలస్యం అవుతోంది!" రవి పిలుపుతో రాజీవ్ తంద్రావస్థ నుండి బయటపడ్డాడు.
రాజీవ్ ఎలాగోలా కారు తలుపు తీసి రవిని వెనుక సీటులో కూర్చోబెట్టాడు. తర్వాత తను డ్రైవింగ్ సీటులో ధబ్ మని కూర్చున్నాడు. స్టీరింగ్ వీల్‌ను రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని తల వంచుకున్నాడు. అతని కళ్ళ నుండి నీళ్ళు ఉబికి వస్తున్నాయి. ఏసీ నడుస్తున్నా అతని చొక్కా చెమటతో తడిసి శరీరానికి అంటుకుపోయింది.
భయంతో పిచ్చివాడైన రాజీవ్ ఇప్పుడు ఏం చేస్తాడు? అతని ముందు ఏ దారీ కనబడట్లేదు.
శేఖర్ చౌదరికి ఫోన్ చేయాలా? శేఖర్‌కు ఫోన్ చేసి, ఎవరో తన ఇంటి బయట ఉత్తరాలు పెట్టి వెళ్తున్నారని చెబితే, శేఖర్ అతన్ని కాపాడటానికి బదులుగా ఈ లోకం నుండే మాయం చేస్తాడు. శేఖర్‌కు రాజీవ్ ప్రాణం విలువ లేదు. శేఖర్ సాక్ష్యాలను నాశనం చేయాలనుకుంటాడు, మరియు రాజీవ్ స్వయంగా శేఖర్ అవినీతికి అతిపెద్ద సజీవ సాక్ష్యం. బహుశా శేఖర్ రాజీవ్ కుటుంబాన్ని కూడా అంతం చేస్తాడు, ఎవరూ నోరు విప్పకుండా.
అయితే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరకు పరుగెత్తాలా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరకు వెళ్ళి ఏం చెబుతాడు? తాను లంచం తీసుకుని శేఖర్ నకిలీ ఎన్జీఓ దస్త్రం ఆమోదించానని చెబుతాడా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు శేఖర్ జేబులో ఉన్నారు. రాజీవ్ సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లో అడుగుపెట్టిన వెంటనే, శేఖర్ మనుషులు అతన్ని జైలులోనే చంపి ఉరి వేస్తారు, రాజీవ్ ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడని చెబుతారు. అంతేకాక, తన అవినీతిని ఒప్పుకుంటే రాజీవ్ ఉద్యోగం పోతుంది, పరువు పోతుంది, జీవితాంతం జైల్లోనే మగ్గిపోవాలి.
రాజీవ్ ఒక పంజరంలో చిక్కుకున్న ఎలుకలా గిలగిలా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. అతనికి ఊపిరి ఆడటం లేదు. తన కారు బానెట్ మీద ఈ ఎర్రటి కవరు పెట్టిన వాళ్ళు చాలా చల్లని మెదడున్న, అత్యంత ప్రమాదకరమైన వాళ్ళని అతనికి అర్థమైంది. వాళ్ళు రాజీవ్‌ను శారీరకంగా గాయపరచట్లేదు, వాళ్ళు రాజీవ్ మెదడును ఒక ప్రెషర్ కుక్కర్‌లా పేల్చేయాలని చూస్తున్నారు. శేఖర్ సామ్రాజ్యాన్ని మొత్తం నాశనం చేయగల ఏదో ఒకటి వాళ్లకు రాజీవ్ నుండి కావాలి.
రాజీవ్ కారుకు కేవలం యాభై మీటర్ల దూరంలో, దారి మలుపులో ఒక పాన్-బీడీ కొట్టు పక్కన పాత బైక్‌పై విక్రమ్, రజత్ కూర్చుని ఉన్నారు.
వాళ్ళు సాధారణ జాకెట్లు, హెల్మెట్లు ధరించి ఉన్నారు. ఎవరూ వాళ్ళను గుర్తించలేరు.
రజత్ చూపు రాజీవ్ కారు మీదే నిలకడగా ఉంది. రాజీవ్ తన కొడుకుని కారులో ఎక్కించడం చూసి రజత్ గుండెల్లో ఒకసారి మెలిపెట్టినట్టు అయ్యింది. అతనికి తన కూతురు ముఖం గుర్తొచ్చింది. కానీ మరుక్షణమే ఆ కోర్టు రోజు గుర్తొచ్చింది. మాయ లాంటి ఆడవాళ్ళు చెప్పే అబద్ధపు కేసుల వల్ల రజత్ లాంటి అమాయక తండ్రులను సమాజం కుక్కను తరిమినట్టు తరిమేస్తుంది. ఆడవాళ్ళు చట్టపరమైన సౌకర్యాలను దుర్వినియోగం చేసి చక్కగా సాగుతున్న సంసారాన్ని కూల్చినప్పుడు, ఈ రాజీవ్ లాంటి వాళ్ళే కదా డబ్బు కోసం ఆ అబద్ధపు పునాదిని నిర్మించేది.
"పని అయిపోయింది విక్రమ్ అన్నా," రజత్ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ మంచులా చల్లని స్వరంతో అన్నాడు. "వాడికి భయం పట్టుకుంది. స్టీరింగ్ మీద తల బాదుకుంటున్నాడు. వాడి అహంకారం విరిగిపోయింది."
విక్రమ్ బైక్ స్టార్ట్ చేశాడు. "మనం ఇంకేమీ చేయనవసరం లేదు రజత్. భయం అనేది మనిషి మెదడులోనే పుట్టి, మనిషిని లోపలి నుండి తినేస్తుంది. రాజీవ్ ఇప్పుడు తనే స్వయంగా అటువంటి ఒక తప్పు చేస్తాడు, అది మనల్ని నేరుగా శేఖర్ గొంతు దగ్గరకు తీసుకువెళ్తుంది."
విక్రమ్, రజత్ బైక్ తీసుకుని జనసందోహంలో కలిసిపోయారు. రాజీవ్ కారులో కూర్చుని ఆయాసపడుతున్నాడు. అతను రియర్‌వ్యూ అద్దంలో వెనుక సీటులో కూర్చున్న కొడుకు వైపు చూశాడు. అతను తన కొడుకుని కాపాడుకోవాలి. తన సంసారాన్ని నిలబెట్టుకోవాలి. శేఖర్ నాశనమైపోనీ, రాజీవ్ ఇప్పుడు తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి ఏ స్థాయికైనా దిగజారడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
రాజీవ్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా గట్టిపడ్డాయి. అతను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. తన జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. అతని చేతులు ఇప్పుడు వణకడం లేదు, కానీ చెమటతో తడిసి ఉన్నాయి. అతను ఫోన్‌లోని కాంటాక్ట్ లిస్ట్ స్క్రోల్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
రాజీవ్ తన ఫోన్‌ను చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. చెమటతో తడిసి, మానసికంగా వికలాంగుడైన ఈ ఆడిటర్ ఎవరి నంబర్ డయల్ చేశాడు? అతను చివరికి శేఖర్ దగ్గరకు వెళ్ళి ప్రాణభిక్ష అడుగుతాడా, లేక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరకు వెళ్ళి జీవితాంతం జైల్లో మగ్గిపోయే దారిని ఎంచుకుంటాడా? లేక రాజీవ్, శేఖర్ లేదా అర్జున్—ఎవరూ ఊహించలేని వ్యక్తికి ఫోన్ చేస్తున్నాడా? ఈ ఒక్క ఫోన్ కాల్, అర్జున్ వాళ్ళు పన్నిన వల లోపలే మరో కొత్త మృత్యు ఉచ్చును సృష్టిస్తుందా?









ఢిల్లీ రోడ్డు మీద తన కారులో కూర్చున్న రాజీవ్ భయంతో థరథర వణికిపోతున్నాడు. అతని నుదుటిపై చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి, గుండెల్లో ఎవరో సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. కొడుకు బడి ముందు కనిపించిన ఆ ఎర్రటి కవరు, అందులోని చిరిగిన కాగితపు ముక్కలు అతని అహంకారాన్ని, భద్రతా భావాన్ని పూర్తిగా మట్టిలో కలిపేశాయి.
రాజీవ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేకపోయాడు. వణుకుతున్న చేతులతో తన ఫోన్ తీసి, నేరుగా శేఖర్ చౌదరి వ్యక్తిగత నంబరుకు డయల్ చేశాడు.
కొన్నిసార్లు మోగిన తర్వాత, అవతలి నుండి శేఖర్ గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది. "ఏంటి రాజీవ్? ఈ నంబరుకు నాకు ఫోన్ చేయొద్దని చెప్పాను కదా?"
"సార్... నన్ను కాపాడండి సార్!" రాజీవ్ దాదాపుగా కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు. అతని గొంతు భయంతో పూడుకుపోతోంది. "వాళ్ళు నా కారు బానెట్ మీద ఉత్తరం పెట్టి వెళ్లారు సార్! ఎర్రటి కవరు! లోపల ఆ రద్దు చేసిన ఫైలు చిరిగిన ముక్కలున్నాయి. వాళ్ళు నా కొడుకు మీద నిఘా పెట్టామని రాశారు. సార్, వాళ్ళు నా కుటుంబాన్ని నాశనం చేసేస్తారు! నా వల్ల కావడం లేదు సార్, నేను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరికి వెళ్తాను..."
"నోరు మూసుకో రాజీవ్!" ఫోన్ అవతలి నుండి శేఖర్ పాములా బుసకొట్టాడు. అతని స్వరంలో ఎంత చల్లని, భయంకరమైన కోపం ఉందంటే, రాజీవ్ ఏడుపు ఒక్క క్షణంలో ఆగిపోయింది. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరికి వెళ్తే నువ్వు ప్రాణాలతో తిరిగి రావు. ఇక నీ కుటుంబానికి ఏమవుతుందో నేను చెప్పలేను. నువ్వు మౌనంగా ఉండు. నీకేమీ కాదు. ఇది కేవలం ఒక చవకబారు బెదిరింపు. నేను చూసుకుంటాను. నువ్వు కంగారుపడి ఏ పిచ్చిపనీ చేయకు."
రాజీవ్ ఏదో చెప్పేలోపే, శేఖర్ ఫోన్ పెట్టేశాడు.
ఢిల్లీలోని తన విలాసవంతమైన పెంట్‌హౌస్‌లో, తన విశాలమైన కేబిన్‌లో కూర్చున్న శేఖర్, ఫోన్‌ను సోఫా మీదకి విసిరికొట్టాడు. అతను రాజీవ్‌ను ప్రశాంతంగా ఉండమని చెప్పినా, తన గుండెల్లోంచి ఇప్పుడు ఒక చల్లని భయంకరమైన ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది.
శేఖర్ గాజు కిటికీ ముందు నిలబడ్డాడు. అతని దవడలు బిగుసుకుపోయాయి, నుదుటిపై చింత రేఖలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
రాజీవ్ కారు బానెట్‌పై ఎర్రటి కవరు! అంటే ఈ పని చేస్తున్న వాళ్ళు కేవలం ఫోన్‌లో బెదిరించడం లేదు. వాళ్ళు భౌతికంగా రాజీవ్ చుట్టూ తిరుగుతున్నారు. వాళ్లకు రాజీవ్ ఇల్లు తెలుసు, అతని కొడుకు బడి తెలుసు. ఇది సాధారణ మనుషుల పని కాదు. ఇది చాలా కచ్చితమైన, చల్లని మెదడుతో వేసిన ప్లాన్.
కానీ ఆ రద్దు చేసిన ఫైలు విషయం బయటివాళ్లకు ఎలా తెలుస్తుంది?
శేఖర్ మెదడులో మొదట అర్జున్ పేరే మెదిలింది. కానీ మరుక్షణమే అతను ఒక నిర్లక్ష్యపు నవ్వు నవ్వాడు. ఒక బిచ్చగాడిగా మారిన మనిషి, జేబులో పది రూపాయలు లేనివాడు, ఢిల్లీ రోడ్ల మీద కూర్చుని ఇంత పెద్ద కార్పొరేట్ సామ్రాజ్యంతో మానసిక ఆట ఆడతాడా? అసంభవం.
అర్జున్, అతని న్యాయవాది మిత్రుడు విక్రమ్ ఎలుకల్లా ఎక్కడో దాక్కుని ఉంటారు. వాళ్ల దగ్గర తినడానికి డబ్బులు లేవు. ఒక పేద, నిరుపేద మనిషి ఎప్పటికీ ఇంత శక్తివంతమైన వ్యవస్థను కదిలించలేడు, అని శేఖర్ అనుకున్నాడు. శేఖర్ యొక్క ఈ తీవ్రమైన అహంకారం, అర్జున్ వాళ్ళ స్నేహశక్తిని చిన్నచూపు చూడటమే అతను చేయబోయే అతిపెద్ద తప్పు.
అర్జున్ వాళ్ళ మీద నుండి దృష్టి మళ్ళించి శేఖర్ ఇప్పుడు తన సొంత స్థావరం వైపు చూశాడు. ఇంట్లోని ఎలుకే అసలు పని చేస్తోందని అతనికి అనిపించింది.
రావుిల, మాయ.
ఈ ఇద్దరు ఆడవాళ్ళపై శేఖర్ అనుమానం ఇప్పుడు కొండంత అయ్యింది. రావుిలకు ప్రాజెక్టు విషయాలన్నీ తెలుసు, కానీ రావుిల చాలా పిరికిది. ఆమె శేఖర్‌ను యముడిలా చూసి భయపడుతుంది. ఒంటరిగా ఇంత పెద్ద ప్రమాదం ఆమె తీసుకోదు.
కానీ మాయ?
మాయ ముఖం గుర్తుకురాగానే శేఖర్ కళ్ళు కోపంతో చిన్నవయ్యాయి. మాయ సాధారణ అమ్మాయి కాదు. మాయ డబ్బు మీద ఆశతో తన భర్తనే రోడ్డున పడేసి బిచ్చగాడిగా మార్చిన ఒక విష సర్పం. ఏ ఆడదైతే కొన్ని దొంగ కన్నీళ్లు కార్చి, మహిళా రక్షణ చట్టాలను దుర్వినియోగం చేసి తన చక్కగా సాగుతున్న సంసారాన్ని నాశనం చేయగలదో, ఆమె శేఖర్‌ను కూడా కాటు వేయగలదు. మాయ దురాశకు అంతు లేదు. బిల్లు ఆమోదించబడిన తర్వాత మొత్తం డబ్బును తన చేతుల్లోకి తీసుకోవడానికి మాయ లోపాయికారీగా శేఖర్‌ను బెదిరించడానికి వల పన్నుతోందా?
శేఖర్ ఇంటర్‌కామ్ బటన్ నొక్కి తన ముఖ్య భద్రతా అధికారి రాణాను పిలిచాడు.
"రాణా, వెంటనే నా గదికి రా."
కొన్ని నిమిషాల్లో రాణా ఒక ఐప్యాడ్ చేతపట్టుకుని కేబిన్‌లోకి అడుగుపెట్టాడు.
"రాణా, నువ్వు అర్జున్, వాడి ముఠా కోసం వెతకడం ప్రస్తుతానికి పక్కన పెట్టు," శేఖర్ చాలా చల్లని స్వరంతో అన్నాడు. "వాళ్ళు చెత్త. వాళ్ళ సంగతి నేను తర్వాత చూసుకుంటాను. నువ్వు నాకు మాయ నివేదిక ఇవ్వు. మాయ నిన్న రాత్రి నుండి ఎవరెవరితో మాట్లాడింది? రావుిలతో ఆమె ఏం మాట్లాడింది?"
రాణా ఐప్యాడ్‌ను తెరచి శేఖర్ ముందు పెట్టాడు. "సార్, రావుిల మేడమ్‌తో మాయ మేడమ్ కేవలం పని గురించే మాట్లాడారు. కానీ మాయ మేడమ్ గురించిన ఒక రహస్య విషయం మాకు తెలిసింది."
"ఏమిటది?" శేఖర్ కనుబొమ్మలు ముడిచి ఐప్యాడ్ తెర వైపు చూశాడు.
"సార్, మాయ మేడమ్ మనం ఇచ్చిన ఫోన్ కాకుండా ఒక రహస్య ఫోన్ వాడుతున్నారు. నిన్న రాత్రి ఆమె ఆ ఫోన్ నుండి ఒక నిర్దిష్ట నంబరుకు చాలాసేపు మాట్లాడారు."
"ఎవరి నంబరు అది?" శేఖర్ స్వరం ఇప్పుడు పదునైన బ్లేడులా వినిపించింది.
"అజయ్. మాయ మేడమ్ సొంత అన్న."
అజయ్! ఆ పేరు వినగానే శేఖర్ మెదడులో ఒక పాత ఫైలు తెరుచుకుంది.
ఈ అజయ్‌ను శేఖర్‌కు బాగా తెలుసు. అజయ్ కింది స్థాయికి చెందిన ఒక జిత్తులమారి, దురాశపరుడు. అర్జున్‌తో మాయ నకిలీ విడాకుల కేసు నడుస్తున్నప్పుడు, ఈ అజయే పెద్ద పాత్ర పోషించాడు. అర్జున్‌ను మెడపట్టి తన సొంత ఇంటి నుండి గెంటేయడం వెనుక ఈ అజయ్ హస్తం ఉంది.
భద్రతా కారణాల వల్ల తన కుటుంబ సభ్యులందరితో సంబంధాలు తెంచుకున్నానని మాయ శేఖర్‌కు చెప్పింది. ఈ భారీ ప్రణాళికలో తను ఒంటరినని చెప్పింది. కానీ ఇప్పుడు చూస్తే, మాయ అబద్ధం చెప్పిందని తెలుస్తోంది. ఆమె లోపాయికారీగా తన అన్న అజయ్‌తో సంబంధాలు కొనసాగిస్తోంది.
ఎందుకు?
శేఖర్ మెదడులో ఇప్పుడు అనుమానాల సంక్లిష్టమైన వల ఏర్పడటం మొదలైంది. మాయ తన అన్న అజయ్‌ను ఉపయోగించి ఈ బెదిరింపు ఆట ఆడుతోందా? అజయ్ లాంటి కింది స్థాయి గూండాలతో మాయ రాజీవ్ కారులో ఎర్రటి కవరు, ఉత్తరం పంపిస్తోందా? మాయ అజయ్ ద్వారా శేఖర్‌ను భయపెట్టి, ఆ 1700 కోట్ల పూర్తి సామ్రాజ్యాన్ని తన, తన అన్న చేతుల్లోకి తీసుకోవాలనుకుంటుందా?
లెక్కలు చూస్తే అన్నీ కచ్చితంగా సరిపోతున్నాయి. ఆడవాళ్ళ ఈ భయంకరమైన స్వార్థం, దురాశ శేఖర్‌ను లోలోపల మరింత క్రూరంగా మార్చింది. మాయ తనను వెర్రిదాన్ని చేస్తుందని అనుకుంటోంది!
"రాణా," శేఖర్ ఐప్యాడ్‌ను రాణా చేతికిచ్చి కిటికీ వైపు తిరిగాడు. "మాయ హోటల్ గది బయట నిఘా మరింత కట్టుదిట్టం చేయి. మనం ఆమె అన్నను కనిపెట్టామని మాయకు కలలో కూడా తెలియకూడదు. ఈ సాయంత్రంలోగా నాకు అజయ్ పూర్తి జాతకం కావాలి. వాడు ఇప్పుడు ఎక్కడున్నాడు, ఏం చేస్తున్నాడు, అన్నీ. ఒకవేళ మాయ తన అన్నను అడ్డుపెట్టుకుని నాకు వ్యతిరేకంగా ఎత్తు వేస్తే, రేపు ఉదయం ఇంటర్వ్యూకి ముందే ఆ అన్నాచెల్లెళ్లిద్దరినీ కాకులు, గద్దలు కూడా కనుక్కోలేని చోట పాతేస్తాను."
రాణా సెల్యూట్ చేసి వేగంగా గది నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.
శేఖర్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచాడు. ఈ ఆట ఇప్పుడు చాలా సంక్లిష్టమైనది అయిపోయిందని అతనికి అనిపిస్తోంది. అతను ఒక పెద్ద తప్పు చేస్తున్నాడు. అసలు శత్రువును వదిలేసి, తన ఇంట్లోని ఈ మురికి రాజకీయం, ఆడవాళ్ళ విషపూరితమైన నమ్మకద్రోహం గురించి ఎక్కువగా ఆలోచిస్తున్నాడు.
సరిగ్గా ఇదే అవకాశం కోసం నగరం అవతలి వైపు కూర్చున్న అర్జున్ వాళ్ళు ఎదురుచూస్తున్నారు.
ఢిల్లీలోని ఒక పాత, దుమ్ముపట్టిన, శిథిలావస్థలో ఉన్న గిడ్డంగిలో అప్పుడు మరో దృశ్యం నడుస్తోంది. అక్కడ ఏసీ లేదు, ఖరీదైన తివాచీలు లేవు, విస్కీ గ్లాసులు లేవు. నేల మీద ఒక వార్తాపత్రిక పరిచి ఉంది. దాని మీద ముగ్గురు మనుషులు కూర్చుని ఉన్నారు—అర్జున్, విక్రమ్, రజత్.
వాళ్ళ బట్టలు మురికిగా ఉన్నాయి, ముఖాలపై గడ్డం, కళ్ళలో నిద్ర లేదు. రజత్ రోడ్డు పక్కన కొట్టు నుండి ఒక ప్లాస్టిక్ సంచిలో కొన్ని రొట్టెలు, కూర తెచ్చాడు. ఆ ముగ్గురు మగవాళ్ళు ఒకే సంచి నుండి ఆహారాన్ని పంచుకుని తింటున్నారు. వాళ్ళ జీవితంలో ఇప్పుడు అహంకారం లేదు, డబ్బు మీద ఆశ లేదు. వాళ్లకు ఉన్నదల్లా ఒకరిపై ఒకరికి నిస్వార్థమైన ప్రేమ, తీవ్రమైన బాధ నుండి పుట్టిన నిశ్శబ్ద పట్టుదల మాత్రమే.
అర్జున్ ఒక రొట్టె ముక్క నోట్లో పెట్టుకుని విక్రమ్ వైపు చూశాడు. "రాజీవ్ ఫోన్ చేశాడా?"
విక్రమ్ ఒక పొడి నవ్వు నవ్వాడు. అతను తన జేబులో ఉన్న, రాజీవ్‌కు పంపిన ఎర్ర కవరులోని ఉత్తరంలో రాసిన తెలియని నంబరు ఉన్న ఫోన్‌ను బయటకు తీశాడు.
"ఇంకా రాలేదురా," విక్రమ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు. "కానీ వస్తుంది. భయం మనిషి మెదడును ఎంతగా స్తంభింపజేస్తుందంటే, చివరికి వాడు తన నీడను చూసి కూడా భయపడటం మొదలుపెడతాడు. రాజీవ్ ఇప్పుడు శేఖర్, మన మధ్య చిక్కుకుపోయాడు. వాడు ఈ రాత్రికే మనకు ఫోన్ చేస్తాడు. మనం సిద్ధంగా ఉండాలి."
అర్జున్ తల ఊపాడు. అతని ఏకాగ్రత చెదరలేదు. శక్తిలేని మనిషి ఏమీ చేయలేడని శేఖర్ చౌదరి అనుకుంటుండవచ్చు. కానీ మగవాళ్ళ ఈ నిస్వార్థ స్నేహం ముందు ఏ నల్లధనం, అధికారం నిలబడలేవని శేఖర్‌కు తెలియదు.
శేఖర్ అనుమానం ఇప్పుడు పూర్తిగా మాయ, ఆమె అన్న అజయ్ వైపు మళ్ళింది. తన స్థావరంలోని ఈ విషపూరితమైన ద్రోహం లెక్కలు సరిచూసుకోవడంలో, శేఖర్ అసలైన వేటగాళ్ల వైపు నుండి తన దృష్టిని మళ్ళించాడా?

[SivaSai]

రాఘవ ఇంట్లో వాతావరణం గంభీరంగా, ఊపిరాడనట్టుగా ఉంది.
రాఘవ తన చీకటి పని గదిలో తలుపు మూసుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు. రోజంతా అతను చుక్క నీళ్ళు కూడా తాగలేదు. అతను వేసుకున్న ఖరీదైన చొక్కా చెమటతో తడిసి శరీరానికి అంటుకుపోయింది. బయట హాల్ నుండి అతని భార్య గీత ఆందోళనగా పిలుస్తున్న గొంతు వినిపిస్తోంది.
"రాఘవ్ గారూ! తలుపు తీయండి! మీరు పొద్దున్నుంచి ఏమీ తినలేదు. ఏమైంది మీకు? ఆఫీసులో ఏమైనా పెద్ద సమస్యా? కనీసం కాస్త నీళ్ళైనా తాగండి!" గీత పదేపదే తలుపు తడుతోంది.
రాఘవ రెండు చేతులతో తన చెవులు మూసుకున్నాడు. అతను గీత అడిగే ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పలేడు. అతను ఏం చెబుతాడు? తనలాంటి ఒక పెద్ద ప్రభుత్వ అధికారి కొన్ని లక్షల రూపాయల కోసం తన ఆత్మను అమ్ముకున్నాడని చెబుతాడా? తాను లంచం తీసుకుని పెట్టిన ఒక్క సంతకం వల్ల ఈ రోజు శేఖర్ చౌదరి కోట్ల రూపాయల సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించుకున్నాడని, అమాయకులైన మగవాళ్ళు రోడ్డున పడి బిచ్చగాళ్లయ్యారని చెబుతాడా?
గీత చాలా నిజాయితీపరురాలు, సాధారణ మధ్యతరగతి కుటుంబం నుండి వచ్చిన అమ్మాయి. ఆమెకు పరువు, నిజాయితీలే జీవితంలో అన్నిటికన్నా పెద్ద ఆస్తులు. ఆమె రాఘవను ఒక ఆదర్శంగా భావిస్తుంది. ఒకవేళ తన భర్త ఈ విలాసవంతమైన కారు, ఈ పెద్ద ఫ్లాట్... ఇవన్నీ అమాయకుల రక్తపు డబ్బుతో కొన్నవని గీతకు ఎప్పటికైనా తెలిస్తే, బహుశా ఆమె అవమానంతో ఆత్మహత్య చేసుకుంటుంది. పరువు పోవడం కన్నా చావడం గీతకు చాలా సులభం. రాఘవ ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ గీతకు ఈ మురికి నిజాన్ని తెలియనివ్వలేడు.
"నేను బాగానే ఉన్నాను గీతా! నన్ను కాసేపు ఒంటరిగా వదిలెయ్. నేను చాలా ముఖ్యమైన దస్త్రంలో పనిచేస్తున్నాను," రాఘవ తలుపు వైపు చూస్తూ ఎలాగోలా పొడిబారిన, పగిలిన స్వరంతో అరిచాడు.
బయట గీత తలుపు తట్టడం ఆగిపోయింది. రాఘవ లోతైన నిట్టూర్పు విడిచి తన బల్ల మీద ఉన్న ల్యాప్‌టాప్ వైపు చూశాడు.
అతని మెదడులో ఇప్పుడు వేయి ఆలోచనలు ఒకేసారి చిక్కుముడి పడుతున్నాయి. ఉదయం వచ్చిన ఆ ఎర్రటి కవరు, అందులోని చిరిగిన కాగితం ముక్క అతని జీవితంలోని లెక్కలన్నింటినీ తారుమారు చేసేశాయి. శేఖర్ చౌదరిని ఫోన్ చేసి సహాయం అడగాలని అనుకున్నాడు. కానీ శేఖర్ యొక్క ఆ మంచులా చల్లని, పాములాంటి స్వరం రాఘవ గుండెల్లోంచి ధైర్యాన్ని పూర్తిగా తుడిచిపెట్టేసింది.
అకస్మాత్తుగా, రాఘవ బల్ల మీద ఉన్న ఫోన్ తెర వెలిగింది. ఒక సందేశం వచ్చింది.
రాఘవ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ తీశాడు. సందేశం ఒక తెలియని సంఖ్య నుండి వచ్చింది, కానీ ఆ సందేశంలోని భాష చదివాక అది ఎవరు పంపారో అర్థం చేసుకోవడానికి రాఘవకు ఎంతో సమయం పట్టలేదు. ఆ సందేశం పంపింది శేఖర్ చౌదరి.
సందేశంలో ఇలా రాసి ఉంది— _“ఎక్కువ తెలివి తేటలు ప్రదర్శించకు రాఘవ. నువ్వే గనక మీడియా దగ్గర గానీ, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గర గానీ నోరు విప్పాలని ఆలోచించినా, రేపు ఉదయం నీ కొడుకు రవి, నీ భార్య గీతల కాళ్ళు చేతులు వేర్వేరు ప్యాకెట్లలో నీ ఇంటి గుమ్మం ముందు ఉంటాయి. ఆ చెత్తబుట్టలోని కాగితాలు ఎవరు పంపారో నేను చూసుకుంటాను. నువ్వు నోరు మూసుకుని కూర్చో. ఆ, ఇంకో విషయం, నీ ఇంటి బయట నా మనుషులు ఉన్నారు. పారిపోవాలని చూస్తే ఇక్కడే పాతేస్తాను.”_
ఆ సందేశం చదవడం పూర్తికాగానే రాఘవ చేతిలోంచి ఫోన్ జారి కిందపడింది.
ఎవరో ఒక పెద్ద సుత్తితో తన తలపై గట్టిగా కొట్టినట్టు అనిపించింది. అతని శరీరం మొత్తం వణికిపోవడం మొదలైంది. రాఘవ కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారడం మొదలయ్యాయి.
శేఖర్ చౌదరి! ఏ మనిషి కోసం రాఘవ ఇన్ని సంవత్సరాలు తన నిజాయితీని త్యాగం చేశాడో, ఏ మనిషి పనికిరాని దస్త్రాలను కళ్ళు మూసుకుని ఆమోదించాడో, ఈ రోజు ఆ మనిషే తన భార్యను, కొడుకును ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేస్తానని బెదిరిస్తున్నాడు!
ఇంతసేపూ తన అసలు శత్రువులు ఆ చిరిగిన కాగితాలు పంపినవాళ్ళే అని రాఘవ అనుకున్నాడు. కానీ ఇప్పుడు అతనికి అర్థమవుతోంది, తన అతిపెద్ద, అత్యంత భయంకరమైన శత్రువు స్వయంగా శేఖర్ చౌదరియేనని. శేఖర్ ఎప్పటికీ రాఘవను కాపాడడు. శేఖర్‌కు రాఘవ కేవలం వాడి పడేసిన ఒక టిష్యూ కాగితం లాంటివాడు. పని అయిపోగానే, తన అవినీతికి సజీవ సాక్ష్యం లేకుండా చేయడానికి శేఖర్ ఎలాగైనా రాఘవను చంపేస్తాడు.
రాఘవ నేల మీద కూలబడి మోకాళ్లలో తల దాచుకున్నాడు. ఒక మగాడు తన భార్యాబిడ్డలను కాపాడుకోవడానికి దారి దొరకనప్పుడు, అతని కన్నా నిస్సహాయుడు మరొకడు ఉండడు. తాను ఒక చీకటి బావిలో చిక్కుకుపోయినట్టు రాఘవకు అనిపించింది.
అతను మౌనంగా ఉండిపోదామనుకున్నాడు. శేఖర్ చెప్పినట్టే ఏమీ చేయకుండా ఉంటే, బహుశా ఈ తుఫాను దానంతట అదే సద్దుమణుగుతుందని భావించాడు.
కానీ ఈ రోజు సాయంత్రం జరిగిన ఒక సంఘటన రాఘవలోని ఆ చివరి ఆశను కూడా తుత్తునియలు చేసింది.
సాయంత్రం నాలుగు గంటలకు, రాఘవ ఆఫీసు నుండి వణికిపోతూ ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా, హాల్‌లో గీత చేతిలో ఒక పసుపు రంగు కవరు పట్టుకుని నిలబడి ఉండటం చూశాడు. ఆ కవరు తపాలా ద్వారా వాళ్ళ ఇంటి చిరునామాకు వచ్చింది.
రాఘవ గుండె జల్లుమంది. అతను దాదాపు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి గీత చేతిలోంచి ఆ కవరును లాక్కున్నాడు.
"ఏమైంది? ఎవరి ఉత్తరం అది?" గీత చాలా ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
"ఏ-ఏమీ లేదు! ఇది కార్యాలయ రహస్య ఉత్తరం. నువ్వు ఇవి ముట్టుకోకు!" రాఘవ చెమటలు కక్కుతూ అరిచాడు.
రాఘవ వింత ప్రవర్తనకు గీత చాలా బాధపడింది. ఆమె మౌనంగా వంటగదిలోకి వెళ్ళిపోయింది.
రాఘవ పని గదిలోకి వెళ్లి ఆ పసుపు రంగు కవరును తెరిచినప్పుడు, లోపల ఉత్తరం ఏమీ లేదు. అందులో ఉంది కేవలం ఆ రద్దు చేయబడిన ఇన్‌వాయిస్ యొక్క మరో నకలు. దాని కింద ఎర్ర సిరాతో ఇలా రాసి ఉంది— _"నీ సమయం ముగిసిపోతోంది రాఘవ."_
ఈ సంఘటన రాఘవను మానసికంగా పూర్తిగా వికలాంగుడిని చేసింది.
ఈ కాగితాలు పంపుతున్న వాళ్ళు శేఖర్ కంటే జిత్తులమారి వాళ్ళు. గీతకు నిజం తెలియాలని వాళ్ళు కోరుకుంటున్నారు. రాఘవకు బాగా తెలుసు, ఈ అవినీతి గురించి గీతకు తెలిస్తే, ఆమె ఒక్క క్షణం కూడా ఈ ఇంట్లో ఉండదు. బహుశా గీత అవమానంతో మేడ మీద నుండి దూకేస్తుంది.
రాఘవ తన జుట్టును గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని ముందు ఇప్పుడు రెండే దారులున్నాయి.
ఒకటి, అతను నోరు మూసుకుని కూర్చుని శేఖర్ గూండాల చేతిలో తను చావాలి, తన భార్యాబిడ్డలు చావడం చూడాలి.
రెండు, ఈ చిరిగిన కాగితాలు పంపుతున్న అదృశ్య వ్యక్తులతో చేతులు కలపాలి. బహుశా వాళ్ళు రాఘవను జైలుకు పంపిస్తారు, కానీ కనీసం వాళ్ళు రాఘవ భార్యాబిడ్డలను ముక్కలు ముక్కలుగా నరకరు. వాళ్ళు కనీసం ఒక తండ్రి కన్నీళ్లను అర్థం చేసుకుంటారు.
రాఘవకు తెలుసు, ఈ రెండవ దారే తను చేసిన పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకునే ఏకైక మార్గమని. అతను తన కన్నీళ్లను తుడుచుకున్నాడు. అతనిలోని భయం, ఆందోళన ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన, మంచులా చల్లని పట్టుదలగా మారాయి. అతను తన కుటుంబాన్ని కాపాడుకోవాలి. తన భార్య గీత పరువును కాపాడాలి.
రాఘవ నెమ్మదిగా నేల మీద నుండి లేచి నిలబడ్డాడు. అతను తన బల్ల గదిని లాగాడు.
గది లోపల, ఒక డైరీ పేజీ కింద దాచిపెట్టిన ఒక చిన్న, నల్లటి పెన్‌డ్రైవ్ ఉంది. ఈ పెన్‌డ్రైవ్ గురించి శేఖర్‌కు గానీ, రావుిలకు గానీ తెలియదు. ఈ పెన్‌డ్రైవ్‌లోనే శేఖర్ చౌదరి యొక్క అన్ని షెల్ కంపెనీలు, విదేశీ నిధులు, రద్దు చేయబడిన ఆడిట్ నివేదికల అసలైన స్కాన్ చేసిన నకలు ఉన్నాయి. పదేళ్ల క్రితం రాఘవ కేవలం తన రక్షణ కోసం ఈ కాపీలను దాచిపెట్టాడు. ఈ రోజే ఈ పెన్‌డ్రైవే శేఖర్ సామ్రాజ్యాన్ని నాశనం చేయడానికి బ్రహ్మాస్త్రం.
రాఘవ ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను తన ప్యాంటు జేబులో పెట్టుకున్నాడు.
తర్వాత అతను బల్ల మీద నుండి తన ఫోన్ తీశాడు. అతని చేతులు ఇప్పుడు వణకడం లేదు. అతనికి ఏం చేయాలో ఇప్పుడు తెలుసు.
రాఘవ తన పరిచయాల జాబితాలోకి వెళ్లి, ఆ ఎర్రటి కవరు లోపలి చిరిగిన కాగితం మీద రాసి ఉన్న తెలియని సంఖ్యకు డైల్ చేశాడు.
కొన్నిసార్లు మోగిన తర్వాత, అవతలి నుండి ఒక భారమైన, గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.
"హలో."
ఆ గొంతు విక్రమ్‌ది. కానీ ఆ విషయం రాఘవకు తెలియదు.
"నేను రాఘవను మాట్లాడుతున్నాను," రాఘవ గొంతు చాలా చిన్నగా, కానీ నిశ్చలంగా ఉంది. "మీరు ఎవరో నాకు తెలియదు. ఆ చెత్తబుట్టలోని చెత్త నుండి నా సంతకం ఉన్న కాగితాలను ఎలా సంపాదించారో కూడా నాకు తెలియదు. కానీ మీరు గెలిచారు. నేను ఓటమిని అంగీకరిస్తున్నాను."
ఫోన్ అవతల కొన్ని క్షణాలు పూర్తి నిశ్శబ్దం. తర్వాత విక్రమ్ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "మేము గెలవడానికి రాలేదు రాఘవ. మేము కేవలం కోల్పోయిన మా జీవితాలను తిరిగి అడగడానికి వచ్చాము. ఆధారాలు నీ దగ్గర ఉన్నాయా?"
"ఉన్నాయి," రాఘవ గుటక మింగాడు. "నా దగ్గర శేఖర్ నల్లధనం యొక్క అసలైన దస్త్రాలు ఒక పెన్‌డ్రైవ్‌లో ఉన్నాయి. నేను మీకు అన్నీ ఇచ్చేస్తాను. కానీ నాకు ఒక షరతు ఉంది."
"చెప్పు," విక్రమ్ స్వరంలో ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదు.
"శేఖర్ నన్ను, నా కుటుంబాన్ని చంపుతానని బెదిరించాడు. నేను ఆధారాలు మీకు ఇస్తే, నా భార్యను, కొడుకును మీరు శేఖర్ నుండి కాపాడతారని మాట ఇస్తారా? వాళ్ళు అమాయకులు. నా పాపానికి శిక్ష వాళ్లకు పడకూడదు." రాఘవ గొంతు కొద్దిగా పూడుకుపోయింది.
ఫోన్ అవతల మళ్ళీ చిన్న నిశ్శబ్దం. ఒక మగాడు తన కుటుంబం కోసం భిక్ష అడిగినప్పుడు అతని మానసిక పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందో విక్రమ్‌కు తెలుసు. రజత్ కూడా సరిగ్గా ఇలాగే తన కూతురి కోసం ఏడ్చాడు.
"మేము శేఖర్ లాంటి రాక్షసులం కాదు రాఘవ," విక్రమ్ చాలా స్పష్టమైన స్వరంతో అన్నాడు. "మేము మాట ఇస్తున్నాము, నీ భార్య, కొడుకు ఒంటి మీద చిన్న గీత కూడా పడదు. ఈ రోజు రాత్రి పది గంటలకు నగరం బయట, పాత నీలి రంగు లైన్ దగ్గర ఉన్న పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్ దగ్గరకు ఒంటరిగా రా. నీతో పాటు ఎవరూ ఉండకూడదు."
"సరే. నేను వస్తాను," రాఘవ ఫోన్ కట్ చేశాడు.
అతను కిటికీలోంచి బయటకు చూశాడు. చీకటి రోడ్డుకు అవతల ఒక నల్ల కారు నిలబడి ఉంది. శేఖర్ గూండాలు అతని ఇంటిపై నిఘా పెట్టారు. రాఘవ ఈ గూండాల కళ్ళుగప్పి ఆ మెట్రో స్టేషన్ వరకు చేరుకోవాలి.
రాఘవ ఒక నల్లటి జాకెట్, ఒక టోపీ వేసుకున్నాడు. అతను తన పని గది తలుపును చాలా జాగ్రత్తగా, చప్పుడు చేయకుండా తెరిచాడు.
ప్యాంటు జేబులో పెన్‌డ్రైవ్‌తో, రాఘవ అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ఇంటి వెనుక తలుపు నుండి బయటకు వెళ్ళడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. శేఖర్ పంపిన గూండాల కట్టుదిట్టమైన కాపలా మధ్య నుండి ఈ పిరికివాడైన ఆడిటర్ నిజంగా ఆ పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్ వరకు చేరుకోగలడా?

అజయ్, మాయ సొంత అన్న. అతను అసలు సిసలైన కింది స్థాయి, జిత్తులమారి, దురాశపరుడైన నేరస్థుడు. తన ప్రాంతంలోని పేదవాళ్ళను బెదిరించి, వాళ్ళ భూములను ఆక్రమించుకోవడమే అతని వృత్తి. అతనిలో దయ అనేదానికి స్థానం లేదు, ఉన్నదల్లా ఒక చవకబారు అహంకారం, అతి ప్రదర్శన మాత్రమే.

అజయ్ మనసులో ఇప్పుడు చాలా గర్వంగా ఉంది. తన చెల్లి మాయ రేపు ఉదయం దేశం మొత్తం చూస్తుండగా టీవీలో కనపడబోతోంది. మాయ ఇప్పుడు శేఖర్ చౌదరి ప్రాజెక్టుకు ముఖచిత్రం. శేఖర్ ఆదేశాల మేరకు మాయ బహిరంగంగా కుటుంబంతో సంబంధాలు పెట్టుకోకపోయినా, వచ్చే వారం బిల్లు పాస్ అయితే తన చెల్లి కోట్లకు పడగలెత్తుతుందని, అప్పుడు తాను కూడా ఈ ఢిల్లీలో ఒక పెద్ద డాన్‌గా ఎదుగుతానని అజయ్‌కి లోలోపల తెలుసు.

మధ్యాహ్నం సమయం. అజయ్ తన ఆఫీసులో కూర్చుని ఒక పేద కాంట్రాక్టర్‌ను నోటికొచ్చినట్టు తిడుతున్నాడు.

"నేనెవరో తెలుసా నీకు?" అజయ్ ఆ వ్యక్తి కాలర్ పట్టుకుని అహంకారంతో అరిచాడు. "ఒక్క మాటతో నిన్ను ఈ నగరం నుండే మాయం చేయగలను! రేపటిలోగా డబ్బు ఇచ్చెయ్, లేకపోతే నీ పెళ్ళాంపిల్లల్ని రోడ్డున పడేస్తాను!"

అజయ్‌కి ఈ అహంకారం, అధికారం ప్రదర్శించాలనే పిచ్చి కొత్తేమీ కాదు. మాయ, అర్జున్‌పై నకిలీ గృహ హింస కేసు పెట్టినప్పుడు, ఈ అజయే అతి పెద్ద పాత్ర పోషించాడు. అర్జున్ లాంటి ఒక నిజాయితీపరుడైన, చదువుకున్న ప్రభుత్వ అధికారి తన సంసారాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి అత్తవారింటికి వెళ్ళినప్పుడు, ఈ అజయే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల, చట్టం పేరు చెప్పి భయపెట్టి అర్జున్‌ను మెడపట్టి బయటకు గెంటేశాడు.

ఆ రోజు అర్జున్ ఒంటరిగా నిలబడి ఏడ్చాడు. అజయ్ మాత్రం తన స్నేహితులతో కలిసి అర్జున్ నిస్సహాయతను చూసి అట్టహాసం చేశాడు. కానీ అజయ్‌కి తెలియదు, అహంకారం ఆయుష్షు చాలా తక్కువని.

హఠాత్తుగా ఆఫీసు బయట ఒక నల్లటి ఎస్‍యూవీ (SUV) కారు వచ్చి గట్టిగా బ్రేకులు వేసింది. కారు డోర్లు తెరుచుకుని నలుగురు పొడవాటి, కండలు తిరిగిన మనుషులు ఆఫీసులోకి దూసుకొచ్చారు. అందరికంటే ముందున్నది శేఖర్ ముఖ్య భద్రతాధికారి రాణా.

అజయ్ మొదట కొంచెం కంగారుపడినా, తన ఆ చవకబారు అతి ప్రదర్శనను వదులుకోలేకపోయాడు.

"ఏయ్! ఎవర్రా మీరు? అనుమతి లేకుండా లోపలికి ఎలా వచ్చారు?" అజయ్ బల్ల చరుస్తూ అరిచాడు.

రాణా ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. అతను నేరుగా ముందుకు వచ్చి అజయ్ జుట్టును ఎంత గట్టిగా పట్టుకున్నాడంటే, అజయ్ నొప్పితో విలవిల్లాడిపోయాడు. తర్వాత రాణా తన కుడి చేత్తో అజయ్ కడుపులో ఎంత భయంకరమైన గుద్దు గుద్దాడంటే, అతని కళ్ళ ముందు చీకట్లు కమ్ముకున్నాయి. అతనిలోని అహంకారం, ఆ చిల్లర గూండాయిజం మొత్తం ఆ ఒక్క గుద్దుతోనే ముక్కలైపోయాయి.

"వీడిని కారులో ఎక్కించండి," రాణా చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో తన మనుషులకు ఆదేశించాడు.

ఒక గంట తర్వాత.

నగరం శివార్లలోని ఒక పాడుబడిన, నిర్మానుష్యమైన గోదాము. చుట్టూ దుమ్ము, విరిగిన ఇనుప గొట్టాలు, తుప్పు పట్టిన డ్రమ్ములు పడి ఉన్నాయి.

గోదాము మధ్యలో ఒక చెక్క కుర్చీలో అజయ్‌ను తాళ్లతో గట్టిగా కట్టేశారు. అతని పెదవి పగిలి రక్తం కారుతోంది, ఒక కన్ను వాచిపోయి పూర్తిగా మూసుకుపోయింది. గడిచిన గంటలో రాణా మనుషులు అతన్ని కుక్కను కొట్టినట్టు కొట్టారు. నకిలీ చట్టం పేరు చెప్పి అర్జున్‌పై చేయి చేసుకున్న వాడు, ఈ రోజు అసలైన మాఫియా చేతిలో ఎలాంటి చట్టం లేకుండా, విచారణ లేకుండా దెబ్బలు తిని అర్ధప్రాణంతో ఉన్నాడు.

అజయ్ ఇప్పుడు డాన్ కాదు. అతను ఒక నిస్సహాయుడైన, భయపడిన ఎలుకలా వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు.

రాణా తన జేబులోంచి ఫోన్ తీసి స్పీకర్‌ఫోన్ ఆన్ చేశాడు. ఫోన్ అవతలి వైపున శేఖర్ చౌదరి లైన్‌లో ఉన్నాడు.

"అజయ్," శేఖర్ మంచులా చల్లని, పాములాంటి స్వరం ఆ గోదాము మొత్తం ప్రతిధ్వనించింది. "నేను శేఖర్ చౌదరిని మాట్లాడుతున్నాను. నువ్వు నా పేరు వినే ఉంటావు."

శేఖర్ చౌదరి పేరు వినగానే అజయ్ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది. తను మాయ అన్న కదా, మరి శేఖర్ చౌదరి తనని ఇలా ఎత్తుకొచ్చి ఎందుకు కొట్టిస్తున్నాడు?

"స-సార్... నన్ను వదిలేయండి సార్..." అజయ్ ఏడుస్తూ నసుగుతూ అన్నాడు. "నేను మీ మనిషినే సార్... మాయ నా చెల్లి..."

"నోరు ముయ్ పంది కొడకా!" శేఖర్ ఫోన్ అవతలి నుండి గర్జించాడు. "నీ చెల్లి నా ప్రాజెక్ట్‌లో ఉందని నాతోనే ఆటలు ఆడదామనుకున్నావా? చాలా జాగ్రత్తగా సమాధానం చెప్పు అజయ్. ఈ రోజు ఉదయం రాఘవ అనే ఆడిటర్ కారు బానెట్ మీద ఎర్రటి కవరు పెట్టిందెవరు? వాడి కొడుకు పాఠశాల వివరాలు నీకెలా తెలిశాయి?"

అజయ్ కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి.

"రాఘవ? ఎర్రటి కవరా? సార్ నాకేమీ తెలియదు! దేవుడి మీద ఒట్టు సార్, నాకు ఏ రాఘవ తెలియదు!" అజయ్ పిచ్చివాడిలా తల ఊపసాగాడు.

"అబద్ధం!" శేఖర్ గొంతు ఈసారి మరింత భయంకరంగా వినిపించింది. "నీ చెల్లి మాయ నాతో నమ్మకద్రోహం చేస్తోంది. ఆమె నిన్ను ఉపయోగించి నాపై నిఘా పెట్టింది. నువ్వు నిజం చెప్పకపోతే అజయ్, రాణా బతికుండగానే నీ ఒళ్లు చీల్చేస్తాడు."

రాణా ఒక పదునైన కత్తి తీసి అజయ్ గొంతు దగ్గర పెట్టాడు. కత్తి యొక్క చల్లని స్పర్శ తగలగానే అజయ్ భయంతో ప్యాంటు తడుపుకున్నాడు.

"లేదు సార్! లేదు!" అజయ్ కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు. అతనిలోని పౌరుషం, దర్పం ఇప్పుడు మట్టిలో కలిసిపోయాయి. "మాయ నాతో ఏ ప్లాన్ చేయలేదు సార్! నాకేమీ తెలియదు సార్!"

"అలా అయితే నిన్న రాత్రి మాయ తన రహస్య ఫోన్ నుండి నీకు ఎందుకు కాల్ చేసింది?" శేఖర్ ప్రశ్న ఒక తూటాలా వచ్చి గుచ్చుకుంది.

అజయ్ ఇక ఏమీ దాచలేకపోయాడు. చావు భయంతో అతను తన సొంత చెల్లి యొక్క అత్యంత చీకటి నిజాన్ని కక్కేశాడు.

"మాయ నాతో ఏ బ్లాక్‌మెయిల్ గురించి మాట్లాడలేదు సార్!" అజయ్ ఆయాసపడుతూ, ఏడుపు స్వరంతో అన్నాడు. "మాయ నిన్న రాత్రి నాకు ఫోన్ చేసింది, ఎందుకంటే తను దేశం విడిచి పారిపోయే ప్లాన్‌లో ఉంది! వచ్చే వారం బిల్లు పాసయ్యాక, వచ్చే డబ్బును తన ఖాతాకు బదిలీ చేసుకుంటుందట. ఆ తర్వాత తన కోసం ఒక నకిలీ పాస్‌పోర్ట్, దుబాయ్ వీసా ఏర్పాటు చేయమని చెప్పింది! నాకు కూడా కొంత డబ్బు ఇస్తానని చెప్పింది సార్! నాకు ఇంతే తెలుసు!"

అజయ్ మాట పూర్తి కాగానే ఫోన్ అవతలి వైపు సూది పడ్డా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

గోదాములోని దుమ్ముపట్టిన నేలపై కూర్చుని అజయ్ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు. మాయ తన సొంత అన్నను, అర్జున్‌ను తరిమికొట్టడానికి సహాయం చేసిన అన్నను కూడా ఆపదలో నెట్టడానికి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. శేఖర్ చౌదరి ఎంత ప్రమాదకరమైనవాడో తెలిసి కూడా, మాయ తన అన్న పేరును వాడుకుని అతన్ని మృత్యువు ముఖంలోకి నెట్టేసింది. ఆడవాళ్ళ ఈ విషపూరిత, తీవ్ర స్వార్థం ముందు రక్త సంబంధాలకు విలువే లేదు. మాయ కేవలం డబ్బు కోసం తన అన్నను కూడా బలిపశువును చేసింది.

ఫోన్ అవతలి వైపు శేఖర్ చౌదరి శ్వాస శబ్దం వినిపిస్తోంది.

మాయ ఎంత భయంకరమైన రాక్షసో శేఖర్‌కు ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది. మాయ శేఖర్‌ను మోసం చేయడమే కాదు, అతని ప్రాజెక్ట్ డబ్బు మొత్తం దొంగిలించి దుబాయ్‌కి పారిపోవడానికి కచ్చితమైన ప్లాన్ వేసింది! అంటే రావుిల నిర్దోషి. మాయే అసలైన విషసర్పం.

"రాణా," శేఖర్ చాలా ప్రశాంతమైన, యాంత్రికమైన స్వరంతో అన్నాడు. "ఈ ఎలుకను అక్కడే చంపెయ్యి. రేపు ఉదయం ఇంటర్వ్యూకి ముందు నేను మాయతో ఒక రహస్య సమావేశం పెడతాను. ఆ దయ్యం శేఖర్ చౌదరిని మోసం చేసి దేశం విడిచి పారిపోతానని అనుకుంటోందా!"

"సార్! వద్దు సార్! నన్ను చంపకండి!" అజయ్ ఆర్తనాదం చేశాడు, కానీ రాణా అతని ముఖంపై ఒక బరువైన గుడ్డను అదిమిపెట్టాడు.

శేఖర్ ఫోన్ కట్ చేశాడు. తన కేబిన్‌లోని సోఫాలో కూర్చుని కోపంతో వణికిపోతున్నాడు. మాయను రేపు తన చేతులతోనే అంతం చేస్తాడు. కానీ హఠాత్తుగా... శేఖర్ మెదడులో ఒక అలారం మోగింది. అతని వెన్నులోంచి ఒక విచిత్రమైన, చల్లని భయం ప్రవహించింది.

ఒకవేళ మాయ ప్లాన్ కేవలం డబ్బు తీసుకుని దుబాయ్ పారిపోవడమే అయితే... ఒకవేళ అజయ్ నిజంగానే రాఘవ కారు మీద ఆ ఎర్రటి కవరు, చిరిగిన కాగితాలు పెట్టకపోతే...

మరి అవి పెట్టిందెవరు?

ఈ కచ్చితమైన మానసిక ఆట ఆడుతున్నది ఎవరు? మాయ లేదా రావుిలకు ఈ చెత్తకుండీలోని కాగితం గురించి ఏమీ తెలియకపోతే, రాఘవను బ్లాక్‌మెయిల్ చేస్తున్నది ఎవరు?

శేఖర్ నుదుటి మీద మొదటిసారి చెమట పట్టింది. తన అహంకారంతో అసలు శత్రువును చాలా తక్కువ అంచనా వేశాడా?

[k3vv3]

మళ్ళీ పేర్లు మారుతున్నాయి.

రాఘవ నుండి రాజీవ్ మళ్ళీ రాఘవ!

ఏమిటీ గందరగోళం?