Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
21.
డాబా మీద నుంచి అర్జున్ వాళ్ళు ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని పరుగెడుతున్నారు. కాశీలోని ఆ పాత ప్రాంతంలో ఇళ్లన్నీ ఒకదానికొకటి అతుక్కుని, అదో పెద్ద ఇటుకల అడవిలా ఉన్నాయి. ఒక డాబా మీంచి ఇంకో డాబా మీదికి దూకడం పెద్ద కష్టమేమీ కాదు, కానీ అర్జున్ గాయపడిన భుజం, రజత్ భయంతో వణుకుతున్న శరీరం వాళ్ళ వేగాన్ని తగ్గించేస్తున్నాయి.
"ఇక ముందు డాబాలు లేవు అర్జున్!" విక్రమ్ ఆయాసపడుతూ అన్నాడు.
నిజంగానే ముందు దారి లేదు. ఆ డాబా తర్వాత ఒక ఇరుకైన సందు, దాని అవతల కాస్త కిందగా ఒక విశాలమైన పాత ఇంటి అరుగు కనిపిస్తోంది. ఆ అరుగు మసక చీకటిలో మునిగి ఉంది, అక్కడ మనుషుల అలికిడి ఏమాత్రం లేదు.
"మనం కిందకి దిగాలి," అర్జున్ కిందకి చూస్తూ అన్నాడు. ఎత్తు మరీ ఎక్కువ లేదు, ఓ పది అడుగులు ఉండొచ్చు. "రజత్, భయపడకు. సూటిగా దూకేయ్. మేమున్నాం కదా."
రజత్ కళ్ళు మూసుకుని దూకాడు. ధబ్ మని పడిన శబ్దం వినిపించింది. సుమిత్, విక్రమ్ కూడా దూకేశారు. అందరికన్నా చివరగా అర్జున్. దిగేటప్పుడు అతని గాయపడిన భుజంలోకి ఎవరో వేడి సూదితో గుచ్చినట్లు ఒక భరించలేని నొప్పి మెరుపులా పాకింది. అతను పళ్ళు బిగపట్టి ఆ బాధను గొంతులోనే మింగేశాడు.
వాళ్ళు దిగిన చోటు ఒక పెద్ద, విశాలమైన అరుగు. ఆ ఇల్లు చాలా పాత కాలం నాటిది, గోడల పెచ్చులు ఊడిపోతున్నాయి. కానీ విచిత్రమైన విషయం ఏమిటంటే, బయటి వీధుల్లో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ సైరన్ల గోల, పరుగులు పెడుతున్న అలికిడి ఉన్నా, ఈ ఇంటి ప్రాంగణంలో మాత్రం పూర్తి నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతోంది. బయటి ఆ గందరగోళం ఈ గడప దాటి లోపలికి రావడానికి భయపడుతున్నట్లుంది.
గాలిలో సాంబ్రాణి, గంధం యొక్క ఘాటైన వాసన. దానితో పాటు వాడిపోయిన పువ్వుల వాసన కూడా కలిసి ఉంది. ఇంటి లోపలి నుంచి చాలా మెల్లగా సామూహిక జపం వినిపిస్తోంది—"రామ్ నామ్ సత్య హై... రామ్ నామ్ సత్య హై..."
విక్రమ్ గుసగుసగా అన్నాడు, "మనం ఎక్కడికొచ్చాం? ఇది మామూలు ఇల్లులా లేదు."
సుమిత్ గోడకు తగిలించి ఉన్న ఒక చిన్న సైన్‌బోర్డును చూపించాడు. మినుకుమినుకుమంటున్న బల్బు వెలుతురులో దానిపై ఇలా రాసి ఉంది—'కాశీ ముక్తి భవన్'.
అర్జున్ ఆ పేరు వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఈ ప్రదేశం గురించి అతను విన్నాడు. కాశీలో ఇలాంటి కొన్ని ఇళ్లు ఉన్నాయి, మనుషులు కేవలం చనిపోవడానికే ఇక్కడికి వస్తారు. డాక్టర్లు చేతులెత్తేసిన తర్వాత, జీవితంలోని చివరి రోజుల్లో పుణ్యం సంపాదించుకోవాలనే ఆశతో ఇక్కడికి వచ్చి ఆశ్రయం పొందుతారు. మృత్యువు కోసం ఎదురుచూసే వృద్ధుల చివరి చిరునామా ఈ 'ముక్తి భవన్'.
"మనం శవాల గదిలోకి వచ్చేశామా ఏంటి?" రజత్ భయంగా అన్నాడు.
"కాదు, ఇది శవాల గది కాదు," అర్జున్ అన్నాడు. "ఇది వేచి ఉండే గది. మృత్యువు కోసం వేచి చూసే గది. చప్పుడు చేయకుండా ఉండండి, మనల్ని ఎవరూ చూడకూడదు."
వాళ్ళు గోడను ఆనుకుని చీకటిలో దాక్కుని కూర్చున్నారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బహుశా చుట్టుపక్కల లాడ్జీలలో, వీధుల్లో వెతుకుతూ ఉంటారు, కానీ ఇంత ప్రశాంతమైన, ఆధ్యాత్మిక వాతావరణంలోకి వాళ్ళు అంత తేలిగ్గా అడుగుపెట్టరు.
ఓ పది నిమిషాలు గడిచాక, వరండా వైపు నుంచి కర్ర టక్ టక్ మనే శబ్దం వినిపించింది.
ఒక వృద్ధుడు నెమ్మదిగా అరుగు మీదకు వచ్చారు. ఆయన మీద తెల్లటి పంచె, లాల్చీ ఉన్నాయి, కళ్ళకు మందపాటి ఫ్రేమ్ కళ్ళజోడు ఉంది. చేతిలో ఒక లాంతరు. వయసు డెబ్భై దాటినా వెన్నెముక నిటారుగా ఉంది. ఆయనే ఈ భవనం మేనేజర్.
ఆయన అరుగు మీద ఒక మూలన గుంపుగా ఉన్న చీకటి వైపు లాంతరును పైకెత్తి చూపారు.
"ఎవరక్కడ?" ఆయన స్వరం చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. అందులో భయం గానీ, ఆశ్చర్యం గానీ లేవు. అర్ధరాత్రి పూట అపరిచితులను చూడటం కూడా ఆయనకు చాలా సాధారణ విషయంలా అనిపించింది.
విక్రమ్ జేబులో చేయి పెట్టాడు, రివాల్వర్ తీయబోయాడు, కానీ అర్జున్ అతని చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"ఆయుధం బయటకు తీయకు," అర్జున్ గుసగుసగా చెప్పి, నెమ్మదిగా వెలుగులోకి వచ్చాడు.
"మేము దొంగలం కాదు తాతయ్య," అర్జున్ అన్నాడు. అతని ఒళ్ళంతా దుమ్ము, భుజం మీద రక్తంతో తడిసిన కట్టు ఉంది. "ఒక చిక్కులో ఇరుక్కున్నాం. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మమ్మల్ని అపార్థం చేసుకున్నారు. మాకు కాస్త తలదాచుకోవడానికి చోటు కావాలి."
మేనేజర్ అర్జున్ వైపు, తర్వాత వెనుక చీకటిలో దాక్కున్న మిగతా ముగ్గురి వైపు చూశారు. ఆయన అనుభవజ్ఞులైన కళ్ళు మనుషుల ముఖాలను చూసే చాలా విషయాలు చదవగలవు. ఆయన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను గానీ, దొంగలను గానీ లెక్కచేయరు. ఆయన జీవితాంతం మృత్యువును చాలా దగ్గరగా చూశారు, కాబట్టి బతికున్న మనుషుల చిన్న చిన్న గొడవలు ఆయన్ని కదిలించలేవు.
"నాతో రండి. వరండాలో కూర్చోండి. అరుగు మీద మంచు పడుతోంది, చలిగా ఉంటుంది."
ఆ వృద్ధుడు వాళ్ళను తీసుకువెళ్ళి వరండాలోని ఒక పొడవాటి చెక్క బల్ల మీద కూర్చోబెట్టారు. సుమిత్, రజత్ భయంగా చుట్టూ చూస్తున్నారు. గదుల లోపలి నుంచి ఇంకా ఆ మెల్లని జపం వినిపిస్తూనే ఉంది. బహుశా ఏదో ఒక గదిలో ఎవరో చివరి శ్వాస తీసుకుంటున్నారు.
మేనేజర్ ఒక మట్టి కూజాలో నుంచి నీళ్ళు పోసి అర్జున్ వాళ్ళ వైపు అందించారు.
"నీళ్ళు తాగండి. మీ గొంతులు ఎండిపోయి ఉంటాయి."
రజత్ గటగటా నీళ్ళు తాగాడు. అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి.
"మనం ఇక్కడ ఎక్కువ సేపు ఉండటం మంచిది కాదు," అర్జున్ అన్నాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇక్కడికి వస్తే..."
మేనేజర్ మ్లానంగా నవ్వారు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇక్కడికి రారు నాయనా. ఇక్కడికి వచ్చేవారి కేసు వివరాలు పైన ఉన్నవాడి దగ్గరికి వెళ్ళిపోయింది. పైగా, ఈ ఇంట్లో సోదా చేసేంత ధైర్యం మామూలు కానిస్టేబుల్‌కు ఉండదు. శవాన్ని చూసి అందరూ భయపడతారు."
మేనేజర్ వాళ్లకు ఎదురుగా ఉన్న ఒక పేము పీట మీద కూర్చున్నారు. ఆయన అర్జున్ భుజం వైపు చూస్తూ అడిగారు, "తుపాకీ గుండు తగిలిందా?"
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "మీకెలా తెలిసింది?"
"ఇక్కడికి రోజూ ఎందరో వస్తుంటారు. కొందరి శరీరంలో క్యాన్సర్, కొందరి శరీరంలో వృద్ధాప్యం. మరికొందరి మనసులో గాయం. నీ శరీరానికి గాయం, మనసుకీ గాయం. కళ్ళు చూస్తేనే తెలిసిపోతుంది."
ఆయన లేచి లోపలికి వెళ్ళిపోయారు. అర్జున్ వాళ్ళు బల్ల మీదే ఒళ్ళు వాల్చారు. బయటి శబ్దాలు ఇప్పుడు చాలా దూరంగా వినిపిస్తున్నాయి. ఈ ఇంటి నిశ్శబ్దం వాళ్ళకు ఒక వింతైన ప్రశాంతతను ఇస్తోంది. బయటి ప్రపంచపు ఆ దొంగా సెక్యూరిటీ అధికారి ఆట, ఆ కేసు, ఆ పరుగు... అన్నీ అబద్ధంలా అనిపించసాగాయి. ఈ ముక్తి భవనే సత్యం అనిపించింది.
రాత్రి గడిచిపోయింది. అలసటతో సుమిత్, రజత్ నిద్రలోకి జారుకున్నారు. విక్రమ్ గోడకు ఆనుకుని కునుకు తీస్తున్నాడు. అర్జున్ మాత్రం మెలకువగానే ఉన్నాడు. భుజం నొప్పి సుర్రుమంటోంది.
తెల్లవారుజామున, చుట్టూ మసక చీకటి కమ్ముకుని ఉన్నప్పుడు, మేనేజర్ మళ్ళీ వచ్చారు. ఆయన చేతిలో ఒక చిన్నగా మడిచిన కాగితం ఉంది.
ఆయన అర్జున్ దగ్గరికి వచ్చి, మెల్లగా పిలిచారు, "మెలకువగానే ఉన్నావా?"
అర్జున్ లేచి కూర్చున్నాడు. "అవును తాతయ్య."
మేనేజర్ ఆ కాగితాన్ని అర్జున్ చేతిలో పెట్టారు.
"కొద్దిసేపటి క్రితం ఒక కుర్రాడు వచ్చాడు. అతను ఈ చీటీ ఇచ్చి, 'ఇక్కడ ఎవరైనా తెలుగు అబ్బాయి ఉంటే వాళ్ళకిమ్మని' చెప్పాడు."
అర్జున్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. "మనం ఇక్కడికి వస్తామని అతనికి తెలుసా?"
"బహుశా తెలిసే ఉంటుంది. మీరు చాలా పెద్ద ఆపదలో ఉన్నారని చెప్పాడు."
అర్జున్ వేగంగా ఆ కాగితాన్ని విప్పాడు. లాంతరు వెలుతురులో ఆ చీటీని చదవడానికి ప్రయత్నించాడు. దస్తూరి పెద్దగా పరిచయం లేనిది, కానీ అందులోని విషయం చాలా స్పష్టంగా ఉంది.
చీటీలో ఇలా రాసి ఉంది:
అర్జున్ లాంతరు వెలుగులో కాగితం తెరిచాడు. దానిలో కేవలం రెండు లైన్లు రాసి ఉన్నాయి. అది పారిపోవడానికి సూచనో, మ్యాపో కాదు, ఒక సాధారణ ఆహ్వాన పత్రికలా ఉంది. దస్తూరి చాలా అందంగా, గుండ్రంగా ఉంది.
అందులో ఇలా రాసి ఉంది—
“రేపు ఉదయం 10 గంటలకు నిషాద్ ఘాట్‌లో అమ్మవారి పూజ ఉంది. ఈసారి అమ్మ పడవలో వస్తున్నారు. కుటుంబసమేతంగా రండి.”
చీటీ కింద ఏ పేరూ లేదు. కేవలం ఒక చిన్న స్వస్తిక్ గుర్తు గీసి ఉంది.
“ఏం రాసి ఉందిరా?” విక్రమ్ కళ్ళు నులుముకుంటూ లేచి కూర్చున్నాడు. మిగతా వాళ్ళు కూడా ఆసక్తిగా చూశారు.
అర్జున్ ఆ చీటీని వాళ్ళ వైపు అందిస్తూ అన్నాడు, “ఆహ్వానం. పూజకు రమ్మని పిలుపు.”
రజత్ ఆశ్చర్యంగా, “పూజనా? నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా అర్జున్? ఈ పరిస్థితుల్లో మనం పూజ చూడటానికి వెళ్తామా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనకోసం వెర్రిగా వెతుకుతున్నారు, నువ్వేమో...” అన్నాడు.
అర్జున్ అతన్ని ఆపి, మ్లానంగా నవ్వాడు. “ఇది మామూలు పూజ కాదు రజత్ అన్న. ఇది భక్తితో ఇచ్చిన పిలుపు కూడా కాదు. ఇది ఒక కోడ్ భాష. ఒక సంకేతం.”
“అంటే?” సుమిత్ కనుబొమ్మలు ముడివేసి అడిగాడు.
అర్జున్ మెల్లగా వివరించసాగాడు, “నిషాద్ ఘాట్ అంటే పడవవాళ్ళ ఏరియా. ఇంకా 'అమ్మ పడవలో వస్తున్నారు' అని రాశారు—అంటే పడవవాళ్ళకు చెందిన ఏదో ఒక ప్రత్యేక పడవ మనకోసం ఎదురుచూస్తుంటుంది.”
విక్రమ్ తలూపి, “అర్థమైంది. మరి ఆ ‘కుటుంబసమేతంగా’?” అన్నాడు.
అర్జున్ తన స్నేహితుల వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో ఒక వింతైన ఆప్యాయత. “కుటుంబసమేతంగా అంటే, మనమందరం కలిసే వెళ్ళాలి.”
ఆ మాట వినగానే రజత్, సుమిత్‌ల గుండెల్లోని దడ కాస్త తగ్గింది. తెలియని ఆపద మధ్యలో కూడా ఆ 'కుటుంబం' అనే మాట వాళ్లకు కాస్త ధైర్యాన్నిచ్చింది.
అర్జున్ ఆ చీటీని మడిచి జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అంటే ఆ రహస్య వ్యక్తి ఇంకా తమ మీద కన్నేసి ఉంచాడు. తాము డాబాల మీద నుంచి పారిపోయి ఈ పాత ప్రాంతంలోనే ఆశ్రయం పొందుతామని ఆయనకు ముందే తెలుసు. అందుకే ముందే ఇక్కడికి కబురు పంపాడు.
“అయితే రేపు ఉదయం 10 గంటలకా?” విక్రమ్ అడిగాడు. “పడవవాళ్ళ వేషం వేసుకోవాలా?”
“అవును,” అర్జున్ అన్నాడు. “మనం ఉదయం లోపల పడవవాళ్ళలా తుండు, బనియన్ సంపాదించాలి. ఆ రేవులో వేల పడవలు ఉంటాయి. గుంపులో కలిసిపోవడం తేలిక.”
“ఒకవేళ అది ఉచ్చు అయితే?” విక్రమ్ మళ్ళీ అడిగాడు, అతని స్వరంలో ఇంకా అనుమానం ఉంది.
“ఉచ్చు అయితే చస్తాం. లేదంటే బయటపడతాం. ఈ ముక్తి భవన్‌లో కూర్చుని కుమిలి కుమిలి చనిపోవడం కంటే ప్రయత్నించి చావడం మేలు.” అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతని నిర్ణయంలో ఇక ఎలాంటి మార్పూ లేదు.
తెల్లవారుతోంది. ముక్తి భవన్ లోపలి నుంచి మళ్ళీ జపం మొదలైంది—“రామ్ నామ్ సత్య హై”. అర్జున్ మనసులో అనుకున్నాడు, ఈ రోజు బహుశా తమ జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయం మొదలవుతుంది, లేదా ఇదే తమ చివరి ప్రయాణం అవుతుంది.
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
22.
తెల్లవారుజామున వెలుగు రేఖలు విచ్చుకోగానే కాశీ ఆకాశం కాషాయ రంగును పులుముకుంది. కాశీ ముక్తి భవనంలో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత నెలకొని ఉంది. ఇక్కడ ఉదయం సాంబ్రాణి పొగ, మెల్లగా వినిపించే జపం శబ్దాలతో మొదలవుతుంది. బయటి ప్రపంచంలోని ఏ గందరగోళమూ ఈ పాత ఇటుక గోడలను దాటి లోపలికి రాలేదు.
అర్జున్ వరండాలో ఒక మూలగా నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని భుజం నొప్పి ఇప్పుడు కొంచెం తగ్గుముఖం పట్టినా, మనసులోని గాయం ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది. రాత్రంతా అతను కంటి మీద కునుకు పెట్టలేదు.
ఆ భవనం మేనేజర్ గారు జపం చేసుకుంటూ అటుగా వస్తూ, అర్జున్ అలా కూర్చోవడం చూసి అతని పక్కన కాసేపు నిలబడ్డారు. వాళ్ళు ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని పారిపోతున్నారని అర్థం చేసుకోవడానికి ఆయనకు ఎంతోసేపు పట్టలేదు. అందుకే, కాసేపు మౌనంగా ఉండి, "తెలుసా నాయనా, ఈ లోపలి గదుల్లో పడుకున్న వాళ్ళెవరూ నేరస్థులు కాదు. అయినా వాళ్ళు పారిపోతున్నారు," అన్నారు.
"ఎవరి దగ్గర నుండి?" అర్జున్ ఉలిక్కిపడి ఆయన వైపు చూశాడు.
"తమ కన్న కొడుకులు, కూతుళ్ళ నుండి," మేనేజర్ గారి గొంతులో లోతైన విషాదం ధ్వనించింది. "అదుగో, ఆ మూడో నంబరు గదిలో ఒక అవ్వ ఉంది, మొన్ననే వచ్చింది. ఆమె కొడుకు ఇక్కడ వదిలిపెట్టి వెళ్ళాడు. 'అమ్మా, నువ్విక్కడ పుణ్యం చేసుకో, నేను మళ్ళీ వస్తాను' అని చెప్పాడు. ఆ కొడుకు మళ్ళీ తిరిగి రాలేదు. కొడుకు ఇక రాడని ఆ ముసలావిడకు తెలుసు, అయినా రోజూ గుమ్మం వైపే చూస్తూ కూర్చుంటుంది. ఆ కొడుకేదో విదేశాల్లో ఉంటాడట, తల్లిని చూసుకునే సమయం లేదట, అందుకే ఆస్తి మీద పవర్‌ ఆఫ్ అటార్నీ రాయించుకుని తల్లిని కాశీవాసానికి పంపించేశాడు."
అర్జున్ తలదించుకుని కూర్చున్నాడు. అతనికి తన జీవితమే గుర్తొచ్చింది. తన భార్య విడాకులిచ్చి వెళ్ళిపోయింది. ఇక్కడ పిల్లలు కన్న తల్లిదండ్రులను వదిలేసి వెళ్ళిపోతున్నారు.
మేనేజర్ గారు కొనసాగించారు, "ఇంకొకాయన ఉన్నారు, విశ్రాంత హెడ్‌మాస్టర్. జీవితాంతం కూడబెట్టిన డబ్బుతో కొడుక్కి ఫ్లాటు కొనిచ్చారు. ఇప్పుడు ఆ ఫ్లాటులో తండ్రికి చోటు లేదు. మామగారు కాశీకి వెళ్ళడమే మంచిదని కోడలు చెప్పిందట. ఆ పెద్దాయన రోజూ నన్ను అడుగుతారు, 'నా కొడుకు ఫోను చేశాడా?' అని. నేను 'చేశాడండీ' అని అబద్ధం చెబుతాను. అది విని ఆయన ప్రశాంతంగా నిద్రపోతారు."
అర్జున్ మేనేజర్ గారి వైపు చూస్తూ, "నిజానికి తాతయ్యా, మగవాళ్ళం పాత ఇల్లు లాంటి వాళ్ళం. ఎండవానల నుంచి కాపాడే పైకప్పులా ఉన్నంతవరకే మాకు విలువ. గోడల పెచ్చులు ఊడిపోవడం మొదలవగానే, మేం కేవలం చెత్తతో సమానం. అప్పుడు మాకు దొరికే చోటు ఈ ముక్తి భవనం, లేదా..." అర్జున్ తన భుజం వైపు చూసుకున్నాడు, "...లేదా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ రికార్డుల్లో పరారీలో ఉన్న నిందితుడిగా."
మేనేజర్ గారు నిట్టూర్చారు. "నిజం చెప్పావు నాయనా. సంసారం చాలా విచిత్రమైనది. ఇక్కడ అవసరం తీరిపోయాక ఆత్మీయులే పరాయివాళ్ళు అయిపోతారు," అని చెప్పి ఆయన అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయారు.
కాస్త పొద్దు పొడిచాక, కర్ర టక్ టక్ మనే శబ్దం చేసుకుంటూ ఒక వృద్ధురాలు వరండాలోకి వచ్చింది. ఒంటి మీద చర్మం ముడతలు పడి, కంటి చూపు మసకబారింది.
ఆ అవ్వ అర్జున్ అలా కూర్చోవడం చూసి ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. అర్జున్ భుజానికి ఉన్న రక్తపు కట్టు, పాలిపోయిన ముఖం చూసి ఆమె మనసులో ఒక వింతైన జాలి కలిగింది. ఆమె తన గది వైపు వెళ్లి, కాసేపటి తర్వాత ఒక గిన్నెలో చిన్న రొట్టె ముక్క, కొంచెం పప్పు తీసుకుని తిరిగి వచ్చింది.
అవ్వ అర్జున్ ముందు ఆ గిన్నెను పెట్టి, "తీసుకో నాయనా, కాస్త తిను," అంది.
అర్జున్ తలెత్తి చూశాడు. "వద్దు అవ్వా, నాకు ఆకలిగా లేదు. మీరు తినండి."
ఆ అవ్వ అర్జున్ తలపై చేయి వేసింది. ఆ చేయి గరుకుగా ఉన్నా, ఆ స్పర్శలో చెప్పలేని మమకారం ఉంది. "ఆకలి లేకపోయినా తినాలిరా. ఒంట్లో శక్తి లేకపోతే పోరాటం ఎలా చేస్తావు? తిను నాయనా, నా కొడుకు కూడా నీ వయసే. వాడు ఇప్పుడు దగ్గర లేడు, నువ్వైనా ఉన్నావు కదా."
'నా కొడుకు కూడా నీ వయసే'—ఆ మాట వినగానే అర్జున్ గుండెల్లో ఏదో మెలిపెట్టినట్టు అయింది. ఈ అవ్వ కొడుకు ఆమెను భారంగా భావించి వదిలేశాడు. మరి అర్జున్? తను కూడా తన తల్లిని ఒంటరిగా వదిలేసి పారిపోతున్నాడు.
అర్జున్ ఇక కాదనలేకపోయాడు. రొట్టె ముక్కను నోట్లో పెట్టుకున్నాడు. పప్పులో ఉప్పు కారం లేకుండా, చప్పగా ఉంది. కానీ నములుతుంటే, అంతకన్నా రుచికరమైన ఆహారం తాను చాలా రోజులుగా తినలేదనిపించింది అర్జున్‌కి. అతని కళ్ళు మసకబారాయి. ఒక కన్నీటి బొట్టు జారి రొట్టె మీద పడింది.
అతనికి తన అమ్మ బాగా గుర్తొచ్చింది. చివరిసారిగా అమ్మ చేతి భోజనం ఎప్పుడు తిన్నాడు? ఈ పరుగు, ఈ వృత్తి, ఈ అబద్ధపు కేసుల గొడవలో, అమ్మ చేతి ఆ మామూలు పప్పు రుచిని కూడా మర్చిపోయాడు.
పక్కనే కూర్చున్న రజత్, విక్రమ్ కూడా ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు. రజత్ ముఖం తిప్పుకున్నాడు. అతని కళ్ళలో కూడా నీళ్ళు తిరిగాయి. మగవాళ్ళ బతుకులు భలే విచిత్రమైనవి అని ఆలోచిస్తున్నాడు. జీవితాంతం కుటుంబానికి నీడగా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తారు, కానీ చివరికి వాళ్ళు, వాళ్ళ తల్లులు—అందరూ ఒంటరివాళ్ళే.
తినడం ముగించి అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. ఆ అవ్వ చేతి భోజనం తిన్నప్పటి నుండి అతని మనసు మనసులో లేదు. ఇప్పుడు ఫోను చేయడం అవివేకమని, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అన్నీ గమనిస్తున్నారని తర్కం చెబుతోంది. కానీ ఈరోజు భావోద్వేగం తర్కానికి లొంగడం లేదు. బహుశా ఇదే చివరి అవకాశం కావచ్చు. రేపు ఏం జరుగుతుందో ఎవరికి తెలుసు?
అర్జున్ నేరుగా మేనేజర్ గారి ఆఫీసు వైపు వెళ్ళాడు. టేబులు మీద చాలా పాత, దుమ్ము పట్టిన ల్యాండ్‌లైను ఫోను ఉంది.
"తాతయ్యా, ఒక ఫోను చేసుకోవచ్చా?" అని అడిగాడు అర్జున్.
మేనేజర్ గారు వార్తాపత్రిక చదువుతున్నారు. ఆయన కళ్ళజోడులోంచి చూశారు. "చేసుకో. కానీ ఎక్కువ సేపు మాట్లాడకు."
అర్జున్ రిసీవరు తీశాడు. అతను తన ఇంటి నంబరుకు డయలు చేయలేదు. అది ట్యాప్ అవుతోందని అతనికి తెలుసు. అతను తన తల్లికి బాగా తెలిసిన పక్కింటి విమల పిన్ని నంబరుకు డయలు చేశాడు. విమల పిన్ని వాళ్ళకు చాలా ఆత్మీయురాలు, అమ్మను చూసుకుంటూ ఉంటుంది.
మోగుతోంది... ఒకసారి... రెండుసార్లు...
"హలో?" అవతలి నుండి విమల పిన్ని గొంతు.
"పిన్నీ, నేను అర్జున్‌ని. అమ్మని కొంచెం పిలుస్తారా? చాలా అవసరం."
విమల పిన్ని ఏ ప్రశ్నలూ అడగలేదు. బహుశా అర్జున్ గొంతు వినగానే పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుంది. ఫోను కింద పెట్టిన శబ్దం వినిపించింది.
రెండు నిమిషాలు. అర్జున్‌కు ఆ రెండు నిమిషాలు అనంతకాలంలా అనిపించాయి. అతని చేతులు చెమటలు పడుతున్నాయి.
తర్వాత, అవతలి నుండి ఎంతో పరిచయమున్న, భయంతో వణుకుతున్న గొంతు వినిపించింది. "హలో? ఎవరు?"
అమ్మ గొంతు వణుకుతోంది. ఆ గొంతులో చెప్పలేనంత భయం, అణచుకున్న ఏడుపు ఉన్నాయి.
అర్జున్ గొంతు పెగలలేదు. అతను కేవలం గుసగుసగా, "అమ్మా..." అన్నాడు.
ఆ ఒక్క మాటతో అవతలి వైపు దుఃఖం కట్టలు తెంచుకుంది. ఏడుపు శబ్దం వినిపించింది. "నాయనా! నాయనా ఎక్కడున్నావురా? నువ్వు బాగున్నావా? వాళ్ళు టీవీలో ఏవేవో చూపిస్తున్నారు! నువ్వేదో ఉగ్రవాదివట, దేశద్రోహివట! నా కొడుకు ఏ తప్పూ చేయలేదని నాకు తెలుసు. నేను అందరికీ చెబుతున్నాను, కానీ ఎవరూ వినట్లేదురా..."
అమ్మ నిస్సహాయమైన ఏడుపు అర్జున్‌ను లోపలి నుండి ముక్కలు చేసేసింది. అతను ధైర్యం తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.
"నువ్వేడవకు అమ్మా. నేను బాగున్నాను. నాకేమీ కాలేదు. అన్నీ అబద్ధాలు. నేను చాలా త్వరగా అన్నీ సరిచేస్తాను. నేను తిరిగొస్తాను అమ్మా, నువ్వే చూస్తావు."
అమ్మ ఉన్నట్టుండి ఏడుపు ఆపేసింది. ఆమె గొంతు మారింది. అందులో ఒక విచిత్రమైన దృఢత్వం చోటుచేసుకుంది.
"వద్దు నాయనా. నువ్వు రావద్దు. పొరపాటున కూడా ఇంటికి వచ్చే ప్రయత్నం చేయకు."
"ఎందుకమ్మా?"
"ఎందుకంటే వాళ్ళు నిన్ను చంపేస్తారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మఫ్టీలో ఇంటి ముందు కాపలా కాస్తున్నారు. నిన్ను చూడగానే కాల్చేస్తామని చెబుతున్నారు. నువ్వు పారిపో నాయనా. నీకు ఎంత దూరం వీలైతే అంత దూరం వెళ్ళిపో."
"కానీ నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేసి..."
"నా గురించి ఆలోచించకు. నేను ముసలిదాన్ని, ఇంకెన్ని రోజులు బతుకుతాను? కానీ నువ్వు బ్రతికి ఉండు. నువ్వు బ్రతికున్నావన్న ఆ వార్తే నాకు సర్వస్వం. నువ్వే గనక నా దగ్గరికి రావాలని ప్రయత్నించి, వాళ్ళు నిన్ను చంపేస్తే... నేను ఇక బ్రతకను. నువ్వు నాకు మాట ఇవ్వు, నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉంటానని."
"అమ్మా..."
"మాట ఇవ్వు!" అమ్మ గొంతులో చిన్నప్పటి గద్దింపు స్వరం.
"మాట ఇస్తున్నానమ్మా. నేను బ్రతికే ఉంటాను."
లైను కట్ అయింది. అర్జున్ రిసీవరును చెవి దగ్గరే పట్టుకుని కాసేపు నిలబడ్డాడు. ఫోను అవతలి వైపు ఇప్పుడు కేవలం యాంత్రికమైన డయలు టోను. కానీ అర్జున్ చెవుల్లో అమ్మ చివరి మాటే మారుమోగుతోంది—"నువ్వు బ్రతికి ఉండు, అదే నాకు సర్వస్వం."
అర్జున్ ఫోను కింద పెట్టాడు. అతను కళ్ళు తుడుచుకోలేదు. ఈ కన్నీళ్లు అతన్ని బలహీనపరచవు, పైగా పట్టుదలను పెంచుతాయి. అతను వెనక్కి తిరిగాడు. విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఉన్నారు.
"మాట్లాడావా?" విక్రమ్ అడిగాడు.
"మాట్లాడాను," అన్నాడు అర్జున్. అతని గొంతులో ఇప్పుడు ఎలాంటి వణుకూ లేదు. "అమ్మ తిరిగి రావద్దంది. అంటే మన వెనకున్న దారులన్నీ మూసుకుపోయాయి. ఇప్పుడు ముందుకు వెళ్ళడం తప్ప మనకు వేరే దారి లేదు."
అర్జున్ గడియారం వైపు చూశాడు. ఉదయం తొమ్మిది గంటలైంది.
"పదండి, బయల్దేరాలి. నిషాద్ ఘాటుకు. ఈరోజు ఆపారా ఈపారా తేల్చుకోవాలి."
పడవవాడి వేషంలో నిషాద్ ఘాటులో అర్జున్ ఎవరిని కలవబోతున్నాడు? అతను స్నేహితుడా లేక యమదూతా? వందలాది పడవవాళ్ళ గుంపులో అర్జున్ వాళ్ళు కలిసిపోగలరా, లేక బసు పన్నిన కొత్త వలలో చిక్కుకోబోతున్నారా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
23.
నిషాద్ ఘాట్ (పడవల రేవు). కాశీ పటంలో ఈ రేవుకు ప్రత్యేకంగా ఏ గొప్పదనం లేదు. దశాశ్వమేధ ఘాట్ దగ్గర జరిగే సాయంకాల హారతి వైభవం ఇక్కడ ఉండదు, మణికర్ణికా ఘాట్‌లోని మృత్యు గంభీరత కూడా ఇక్కడ కనిపించదు. ఇక్కడ ఉన్నదల్లా జీవితం, జీవనోపాధి కోసం జరిగే ఒక నిరంతర సంఘర్షణ మాత్రమే.
సూర్యుడు నడినెత్తికి వచ్చాడు. ప్రచండమైన ఎండకు గంగా జలాలు తళతళా మెరుస్తున్నాయి. రేవులోని గాలిలో పచ్చి చేపల వాసన, కాలిన డీజిల్, తడి మట్టి, బీడీల పొగతో కూడిన ఒక విచిత్రమైన ఘాటైన వాసన నిండి ఉంది. వందలాది పడవలు లంగరు వేసి ఉన్నాయి—చిన్న పడవల నుండి పెద్ద సరుకు రవాణా పడవల వరకు. వేలాది మంది జాలర్ల వలలను ఎండలో ఆరబెట్టారు, ఆ దృశ్యం చూస్తుంటే రేవు మొత్తం ఒక పెద్ద సాలీడు గూడు పరిచినట్లుంది.
ఆ వలల సందుల నుండి నలుగురు వ్యక్తులు జనసమూహంలో కలిసిపోయారు.
వారి వస్త్రధారణలో ఇప్పుడు పట్టణపు నాగరికత ఛాయలు లేవు. ముక్తి భవన్ మేనేజర్ ఇచ్చిన మురికి లుంగీ, జిడ్డు పట్టిన బనియన్, కాళ్ళకు చవకబారు చెప్పులు వారి రూపానికి ఒక వింత కఠినత్వాన్ని తెచ్చిపెట్టాయి. అర్జున్ భుజం మీద ఒక తుండు కప్పి ఉంది, రక్తం మరకలున్న కట్టు ఎవరి కంటా పడకుండా జాగ్రత్తపడ్డాడు.
అయితే సమస్యల్లా ఆ జనసమూహమే.
చీటీలో ఇలా రాసి ఉంది—‘ఉదయం 10 గంటలు. నిషాద్ ఘాట్. పడవవాడి వేషంలో.’
విక్రమ్ నుదుటిపై చింత రేఖలు ముసురుకున్నాయి. అతను పదేపదే చుట్టూ చూస్తున్నాడు. తాము ఏదో పెద్ద తప్పు చేసి, ఒక ఉచ్చులో అడుగుపెడుతున్నామని అతని మనసు శంకిస్తోంది.
"అర్జున్, పదింపావు అయింది," విక్రమ్ గుసగుసలాడాడు. అతని స్వరంలో విసుగు, భయం కలగలిసి ఉన్నాయి. "ఎక్కడ ఆ వ్యక్తి? లేక మనం తప్పుడు చోటుకి వచ్చామా? లేదా ఆ వ్యక్తే మనల్ని ఇరికించి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు సమాచారం ఇచ్చేశాడా?"
అర్జున్ సమాధానం ఇవ్వలేదు. అతను రేవు మెట్ల మీద నిలబడి గంగ వైపు చూస్తున్నాడు. అతని కళ్ళు ఒక స్కానర్‌లా ఏదో ప్రత్యేక సంకేతం కోసం వెతుకుతున్నాయి.
"ఈ జనసంద్రంలో మనం ఎవరిని వెతకాలి? ఇక్కడ అందరూ పడవవాళ్ళే! ఎవరి దగ్గరికి వెళ్లి ‘మేం వచ్చాం’ అని చెప్పాలి? పొరపాటున తప్పుడు వ్యక్తిని అడిగామో, వాడు నేరుగా వెళ్లి బసు బృందానికి కబురు పెడతాడు," విక్రమ్ ఈసారి కొంచెం గట్టిగానే అన్నాడు.
సుమిత్, రజత్ కూడా భయంతో బిగుసుకుపోయారు. రజత్ గొణుగుతూ, "నాకు తెలిసి వెనక్కి వెళ్ళిపోవడమే మంచిది. ముక్తి భవన్‌లో కనీసం తలదాచుకోవడానికి పైకప్పు అయినా ఉంది," అన్నాడు.
"నోర్మూయ్," అర్జున్ ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు. "చీటీలో ‘అమ్మ పడవలో వస్తున్నారు’ అని రాసి ఉంది. అది ఏదో ఊరికే రాసింది కాదు విక్రమ్, అదొక సంకేతం."
"సంకేతమా? దేనికి సంకేతం? ఇక్కడ ప్రతీ పడవ మీదా ఏదో ఒక దేవుడి పేరు రాసే ఉంది!" విక్రమ్ నిరాశగా అన్నాడు. "ఒకదానిపై ‘జై బజరంగబలి’ అని, ఇంకోదానిపై ‘గంగమ్మ తల్లి’ అని ఉంది. నువ్వు ఏ అమ్మ గురించి మాట్లాడుతున్నావు?"
అర్జున్ జవాబివ్వకుండా మెట్లు దిగి నీటికి దగ్గరగా వెళ్ళాడు.
రేవులోని ఈ భాగంలో జనం కొంచెం తక్కువగా ఉన్నారు. ఇక్కడ నీరు చాలా లోతుగా ఉంది. సాధారణ ప్రయాణికుల పడవలు ఇక్కడ ఆగడం లేదు. అక్కడ లంగరు వేసి ఉన్నవి కొన్ని పెద్ద బజ్రాలు లేదా హౌస్‌బోట్లు, వాటిని సాధారణంగా సరుకు రవాణా కోసం ఉపయోగిస్తారు.
"అటు చూడు," అర్జున్ అకస్మాత్తుగా చెయ్యి పైకెత్తాడు.
రేవుకు కొంచెం దూరంలో, నీటి మధ్యలో ఒక పెద్ద బజ్రా నిలిచి ఉంది. ఆ పడవ సాధారణ ప్రయాణికుల పడవల కన్నా చాలా పెద్దదిగా, చుట్టూ నల్లటి టార్పాలిన్‌తో కప్పబడి ఉంది. చూడ్డానికి నీటిపై తేలియాడే ఒక నల్లటి పెట్టెలా ఉంది. పడవ పాతది, చెక్క మీద నాచు పట్టి ఉంది, కానీ చాలా దృఢంగా కనిపిస్తోంది.
ఆ బజ్రా పడవ స్తంభానికి ఒక చిన్న ఎర్రటి జెండా ఎగురుతోంది. గాలికి ఆ జెండా రెపరెపలాడుతోంది. దానిపై బంగారు రంగులో ఒక చిత్రం గీసి ఉంది—ముక్కంటి దుర్గమ్మ తల్లి.
"ఆ పడవే," అర్జున్ ఖచ్చితమైన స్వరంతో అన్నాడు. "చీటీలో దాని గురించే చెప్పారు. ‘అమ్మ పడవలో వస్తున్నారు’ అంటే దుర్గమ్మ తల్లి బొమ్మ ఉన్న పడవ అని అర్థం."
విక్రమ్ అనుమానం పూర్తిగా తీరలేదు. "కానీ ఆ పడవ నడి గంగలో ఉంది. ఎలా వెళ్ళాలి?"
వాళ్ళు ఒక చిన్న పడవ దగ్గరికి వెళ్లారు. పడవ నడిపేవాడికి వయసైపోయింది, ముఖం మీద నల్లతెల్లల గడ్డం ఉంది. అతను బీడీ కాలుస్తున్నాడు.
"తాతా, ఆ పెద్ద బజ్రా దగ్గరికి తీసుకెళ్తావా? పది రూపాయలిస్తాను," విక్రమ్ అడిగాడు.
పడవవాడు ముఖం పైకెత్తి చూశాడు. అతని కళ్ళలో ఒక వింతైన చూపు. అతను బజ్రా వైపు చూసి ఒకసారి ఉమ్మి వేశాడు.
"అది పిచ్చి బాబాగారి పడవ బాబు," పడవవాడు గొంతు బొంగురుపోగా అన్నాడు. "అక్కడికి మామూలు జనం వెళ్లరు. అది శాపగ్రస్తమైన పడవ."
"శాపగ్రస్తమా?" సుమిత్ అదిరిపడ్డాడు.
"అవును. అక్కడికి వెళ్లినవాళ్ళు మళ్ళీ తిరిగిరారని జనం చెప్పుకుంటారు. మీరేమైనా చావాలనుకుంటున్నారా?"
విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. పడవవాడి మాటలతో అతని భయం మరింత పెరిగింది. శాపగ్రస్తమైన పడవా? తిరిగిరారా? ఇది ఏదైనా కిడ్నాపింగ్ గ్యాంగా?
అర్జున్ పడవవాడి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "మేం బాబాగారి భక్తులం. మాకు పిలుపొచ్చింది. నువ్వు తీసుకెళ్ళు, ఒకవేళ చనిపోతే మా శవాలను నువ్వే గంగలో కలిపెయ్," అన్నాడు.
పడవవాడు ఇక వాదించలేదు. అతను బీడీని నీళ్లలో పడేసి తెడ్డు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
చిన్న పడవ గంగ అలలను చీల్చుకుంటూ బజ్రా వైపు సాగుతుండగా, నలుగురి గుండెల్లో సుత్తితో కొడుతున్న శబ్దం. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల తూటాలు లేదా లాఠీల కన్నా ఈ అంతుచిక్కని రహస్యం తాలూకు భయం చాలా ఎక్కువగా ఉంది.
బజ్రాను పడవ సమీపించింది. పెద్ద నల్లటి టార్పాలిన్‌తో కప్పబడిన ఆ పడవ ఒక రహస్యమైన గుహలా ఉంది. లోపలి నుండి ఎలాంటి చప్పుడు లేదు.
అర్జున్ మొదట ఎక్కాడు. అతని భుజం నొప్పిగా ఉన్నా, పళ్ళు బిగపట్టి నిచ్చెన ఎక్కాడు. తర్వాత విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ ఎక్కారు.
బజ్రా డెక్ మీద ఎవరూ లేరు. కేవలం ఒక చెక్క నిచ్చెన కింద ఉన్న చీకటి కేబిన్ వైపుకు దారి చూపిస్తోంది.
"హలో?" విక్రమ్ పిలిచాడు. "ఎవరైనా ఉన్నారా?"
సమాధానం లేదు. కేవలం గంగ అలల చల చల శబ్దం బజ్రాను తాకుతోంది.
"కిందకి పద," అర్జున్ అన్నాడు.
"అర్జున్, జాగ్రత్త," విక్రమ్ అతని చేయి పట్టుకున్నాడు. "ఒకవేళ బసు ఇక్కడే ఉంటే? లేదా శేఖర్ గుండాలు?"
"అప్పుడు కనీసం పోరాడి చద్దాం," అని చెప్పి అర్జున్ నిచ్చెన దిగడం ప్రారంభించాడు.
నిచ్చెన చెక్కది, పాతది. కీచుమని శబ్దం చేస్తోంది. గాలి బరువుగా, పాత పుస్తకాలు, అగరుబత్తి వాసనతో నిండి ఉంది.
వాళ్ళు కేబిన్ లోపల అడుగుపెట్టినప్పుడు, బయటి ఎండ, కోలాహలం మాయమైపోయాయి. ఆ ప్రదేశం చాలా పెద్దదిగా, ఒక గదిలా ఉంది. నేల మీద ఖరీదైన కాశ్మీరీ కార్పెట్ పరిచి ఉంది, అది ఆ వాతావరణానికి ఏమాత్రం సరిపోలడం లేదు.
చుట్టూ గోడల వెంబడి చెక్క అరలు, వాటిలో వేలాది లావైన పుస్తకాలు కిక్కిరిసి ఉన్నాయి. అర్జున్ సరిగ్గా చూశాడు—అవి సాధారణ పుస్తకాలు కావు, అన్నీ న్యాయశాస్త్రానికి సంబంధించినవి. ఇండియన్ పీనల్ కోడ్, క్రిమినల్ ప్రొసీజర్, కాన్స్టిట్యూషన్ ఆఫ్ ఇండియా.
పుస్తకాల అరల మధ్యలో ఒక పెద్ద మహోగని చెక్క బల్ల ఉంది. బల్ల మీద ఫైళ్లు గుట్టలుగా పడి ఉన్నాయి. దానికి అవతలి వైపు, ఒక లాంతరు మినుకుమినుకుమంటున్న వెలుగులో ఒక వ్యక్తి కూర్చుని ఉన్నారు.
ఆ వ్యక్తి ఒక పుస్తకంలో మునిగిపోయి ఏదో రాస్తున్నారు. అర్జున్ వాళ్ళ అడుగుల చప్పుడుకు ఆయన కలం ఆపారు.
వయసు అరవైలలో ఉంటుంది. తల వెంట్రుకలు తెల్లగా మెరుస్తున్నాయి, కానీ శుభ్రంగా దువ్వి ఉన్నాయి. ఒంటి మీద సాధారణ తెల్లటి లాల్చీ, పైజామా. ముక్కు మీద మందపాటి నల్ల ఫ్రేమ్ కళ్ళజోడు వేలాడుతోంది.
ఈయన ఏ మాఫియా డాన్ కాదు. ఏ గుండా కాదు. ముఖం అత్యంత సౌమ్యంగా ఉంది, కానీ కళ్ళలోని చూపులు ఉక్కులా పదునుగా ఉన్నాయి.
విక్రమ్ ఆ వ్యక్తిని చూడగానే గుర్తుపట్టాడు. అతని కాళ్ళు నేలకు అతుక్కుపోయినట్లు అనిపించాయి. వార్తాపత్రికలలో, టీవీ ఛానెళ్ల ప్రైమ్ టైమ్‌లో ఈ ముఖాన్ని అతను ఎన్నోసార్లు చూశాడు. లా కాలేజీ కారిడార్లలో ఈయన తీర్పుల గురించి రోజుల తరబడి చర్చలు జరిగేవి.
ఆయన జస్టిస్ సదానంద రావు.
ఒకప్పుడు సుప్రీం కోర్టులో పదునైన తీర్పులకు పేరుగాంచిన న్యాయమూర్తి, ఆయన కలం పోటుకు మంత్రులు కూడా జైలుకు వెళ్లారు. ఆయన న్యాయస్థానంలో నిలబడితే పెద్ద పెద్ద లాయర్లు కూడా నత్తితో మాట్లాడేవారు. కానీ గత సంవత్సరం తన కొడుకు మరణం తర్వాత ఆయన అకస్మాత్తుగా అదృశ్యమయ్యారు. జనం ఆయనకు పిచ్చి పట్టిందని, లేదా సన్యాసం తీసుకున్నారని చెప్పుకున్నారు.
మరి ఈ రోజు, ఆయన ఈ నడి గంగలో, ఒక శాపగ్రస్తమైన బజ్రా లోపల కూర్చుని ఉన్నారు.
జస్టిస్ రావు ఫైల్ నుండి తల పైకెత్తారు. కళ్ళజోడు సరిచేసుకుని ఆయన అర్జున్ వాళ్ళ వైపు చూశారు. ఆయన చూపులో కోపం లేదు, ఒక లోతైన ప్రశాంతత, విషాదం ఉన్నాయి.
"రండి," ఆయన ఫైల్ మూసేశారు. ఆ ఫైల్ మీద పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉంది—‘MEN's rights’.
"ఆలస్యం చేశారు," ఆయన స్వరం గంభీరంగా, న్యాయస్థానంలో తీర్పు ప్రకటిస్తున్నట్లుగా ఉంది. "అయితే కాశీ సందుల్లో దారి తప్పడం సహజమే. ముఖ్యంగా, మన నీడను కూడా నమ్మలేని పరిస్థితిలో ఉన్నప్పుడు."
విక్రమ్ గొంతు ఎండిపోయింది. అతను బలహీనమైన స్వరంతో, "జస్టిస్ రావు గారా? మీరు... మీరు మా కోసం వెతుకుతున్నారా?" అని అడిగాడు.
జస్టిస్ రావు మసకగా నవ్వారు. ఆ నవ్వులో ఆత్మీయత లేదు, కేవలం అలసట మాత్రమే ఉంది.
ఆయన ఫైల్ వైపు సైగ చేశారు. "కూర్చోండి. బసు స్పీడ్‌బోట్ వచ్చేలోపు మనం చాలా మాట్లాడుకోవాలి."
ఒకప్పుడు మంత్రులనే జైలుకు పంపిన ఆ మనిషి, ఈ రోజు గంగ నడిబొడ్డున ఎందుకు దాక్కున్నాడు? ఆయన గతాన్ని కమ్మేసిన ఆ చీకటి ఏంటి? ఆ చీకటి వలనే ఆయన ఈ మార్గాన్ని ఎంచుకున్నాడా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
24.
జస్టిస్ రావు గారి మాటలకు విక్రమ్, అర్జున్, సుమిత్, రజత్ యంత్రాల్లా వాళ్ళ ముందున్న పేము పీటల మీద కూర్చున్నారు. ఈ పరిస్థితి అంతా వాళ్ళకి కలలో జరిగినట్టు అనిపిస్తోంది. దేశం మొత్తం వెతుకుతున్న వ్యక్తి, ఇప్పుడు వాళ్ళ కళ్ళ ముందే, గంగా నది మీద ఉన్న ఒక రహస్య పడవలో కూర్చుని ఉన్నారు.
అర్జున్ కూర్చోబోతూ నొప్పితో ముఖం చిట్లించాడు. భుజం నొప్పి మళ్ళీ తిరగబెట్టింది. రక్తం కారి లుంగీ తడిసిపోతోంది.
జస్టిస్ రావు గారు అర్జున్ వైపు చూశారు. ఆయన అనుభవజ్ఞులైన కళ్ళు దేన్నీ వదిలిపెట్టలేదు.
"మీ భుజం గాయాన్ని ఒకసారి చూడాలి," ఆయన ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నారు. "లోపల నా సహాయకుడు శంభు ఉన్నాడు. అతను ఒకప్పుడు కంపౌండర్‌గా పనిచేశాడు. తనే చూస్తాడు."
ఆయన టేబుల్ కింద ఉన్న ఒక చిన్న గంటను మోగించారు. వెంటనే చేతిలో ఫస్ట్ ఎయిడ్ బాక్స్‌తో ఒక సన్నని వ్యక్తి లోపలి నుండి బయటకు వచ్చాడు.
"కానీ సార్," అర్జున్ నుదుటి మీద చెమట బిందువులతో అన్నాడు. "వైద్యం తర్వాత చేసుకోవచ్చు. నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు... మీరు ఎందుకు? మీలాంటి వ్యక్తి మాలాంటి పరారీలో ఉన్న నిందితులకు ఎందుకు సహాయం చేస్తున్నారు? మమ్మల్ని అందరూ ఉగ్రవాదులు అంటున్నారు కదా."
జస్టిస్ రావు గారు లేచి నిలబడ్డారు. ఆయన కిటికీ తెరను కొద్దిగా పక్కకు జరిపారు. అక్కడి నుంచి మురికిగా ఉన్న గంగా నది నీళ్ళు కనిపిస్తున్నాయి.
"ఎందుకంటే మీరు నిందితులు కాదని నాకు తెలుసు," ఆయన కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ అన్నారు. "జీవితాంతం నేను ఏ చట్టాన్ని అయితే కాపాడానో, అదే చట్టం మిమ్మల్ని ఈ స్థితికి తీసుకువచ్చిందని కూడా నాకు తెలుసు. నేను న్యాయమూర్తిగా ఉన్నాను అర్జున్, కానీ న్యాయం చేయలేకపోయాను."
ఆయన వెనక్కి తిరిగారు. ఆయన ముఖం ఇప్పుడు రాతితో చెక్కినట్లు కఠినంగా ఉంది.
"నా కొడుకు గురించి తెలుసా? శౌరిక్. ఐఐటీ బంగారు పతక విజేత. అమెరికాలో ఉద్యోగం చేసేవాడు. పెళ్ళయిన ఆరు నెలలకే వాడి భార్య విడాకులు కావాలని, దానితో పాటు 4 కోట్ల రూపాయలు కావాలని అడిగింది. శౌరిక్ ఒప్పుకోలేదు. 'నేను ఈ సంబంధాన్ని నిలబెట్టుకోవాలనుకుంటున్నాను' అని చెప్పాడు. కానీ ఆ అమ్మాయికి అది ఇష్టం లేదు."
జస్టిస్ రావు గారు టేబుల్ మీద ఉన్న ఒక ఫ్రేమ్ చేసిన ఫోటో వైపు చూశారు. నవ్వు ముఖంతో ఉన్న ఒక యువకుడి ఫోటో అది.
"ఆ తర్వాత కేసులు మొదలయ్యాయి. సెక్షన్ 498-ఎ, గృహ హింస... చివరికి నా కొడుకు మీద అసహజ శృంగారం ఆరోపణ కూడా మోపారు. నేను జడ్జిని అర్జున్. వ్యవస్థలో అగ్రస్థానంలో ఉన్నాను. అవన్నీ అబద్ధాలని నాకు తెలుసు. కానీ కోర్టుకు సాక్ష్యాలు కావాలి, భావోద్వేగాలు కాదు. రోజుల తరబడి నా కొడుకు కోర్టుల చుట్టూ అవమానాలకు గురవ్వడం చూశాను. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతన్ని ఒక పాత నేరస్థుడిలా సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కు పిలిపించి విచారించారు. వాడు ఫ్యాన్‌కి ఉరి వేసుకున్న రోజు నాకు అర్థమైంది—ఈ దేశంలో మగాడి కన్నీళ్లకు విలువ లేదు. వాళ్ళ ఏడుపు ఎవరూ వినరు, ఎందుకంటే 'మగాళ్ళు ఏడవకూడదు' అని ఈ సమాజం నేర్పింది."
"మీకు తెలుసా అర్జున్, ఒక రాజకీయ నాయకుడికి అతిపెద్ద ఆయుధం ఏంటో? ఒక దుష్టుడు. ప్రజలను భయపెట్టడానికి ఒక దుష్టుడు కావాలి. శేఖర్ చౌదరి ఈ సమాజంలో 'పురుషుడే' ఆ దుష్టుడు అని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను మగవాళ్ళను రాక్షసులుగా చూపిస్తూ తన ఓటు బ్యాంకును నిర్మించుకుంటున్నాడు. శౌరిక్ ఆ రాజకీయానికి బలి అయ్యాడు."
జస్టిస్ రావు గారు నీరసంగా నవ్వారు. ఒక విషాదకరమైన నవ్వు.
"చట్టం బహుశా వాడిని నిర్దోషిగా నిరూపించేదేమో. కానీ రాజకీయం చాలా మురికి వ్యవహారం, అర్జున్. అప్పటికే శౌరిక్ పరువు మట్టిలో కలిసిపోయింది. వాడు ఆగలేదు. తన ఫ్లాట్‌లో ఫ్యాన్ కొక్కెం నుంచి వేలాడుతున్నప్పుడు... వాడి పక్కన ఒక చిన్న చీటీ ఉంది. దాని మీద ఇలా రాసి ఉంది—‘నాన్నా, నేను ఓడిపోయాను. నీ చట్టం నన్ను కాపాడలేకపోయింది.’”
గదిలో స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. నిస్సహాయుడైన, కొడుకును కోల్పోయిన ఒక వృద్ధుడి బాధకు కాలం కూడా ఒక క్షణం ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది.
"అప్పుడే నాకు అసలు నిజం తెలిసింది," జస్టిస్ రావు గారు లేచి నిలబడ్డారు. ఆయన టేబుల్ మీద ఉన్న నీలం రంగు ఫైల్ తెరిచి, ఒక చార్ట్‌ను బయటకు తీశారు.
"ఇది చూడండి. ఇది శేఖర్ ఎన్జీఓ వార్షిక ఆదాయ లెక్క. 'న్యాయ సహాయం' పేరుతో ప్రభుత్వం నుంచి కోట్లాది రూపాయల నిధులు వస్తాయి. నియమం చాలా సులభం—ఎన్ని ఎక్కువ గృహ హింస కేసులు నమోదు అయితే, ప్రభుత్వం అంత ఎక్కువ అనుదానం ఇస్తుంది. ఒకవేళ భార్యాభర్తల మధ్య రాజీ కుదిరితే, ఎన్జీఓ లాభం సున్నా. కానీ కేసు నడిస్తే, ఒకరిపై ఒకరు బురద చల్లుకుంటే, ఎన్జీఓకు ప్రభుత్వ నిధులు, శేఖర్‌కు రాజకీయ లబ్ధి దక్కుతాయి."
విక్రమ్ ఆ చార్ట్ చూశాడు. "అంటే... ఇదొక వ్యాపారమా? విడాకుల ఆర్థిక వ్యవస్థ?"
"ఖచ్చితంగా," జస్టిస్ రావు గారి స్వరంలో అసహ్యం ధ్వనించింది. "కానీ శేఖర్‌ను మాత్రమే నిందించకండి. ఈ వ్యాపారంలో శేఖర్ కేవలం దుకాణం తెరిచాడు, కానీ కొనుగోలుదారులు ఎవరో తెలుసా? మీ భార్యలు."
అర్జున్ ఉలిక్కిపడి చూశాడు. "అంటే? మీరు చెప్పేది మాయ..."
"అవును అర్జున్," జస్టిస్ రావు గారు కఠిన స్వరంతో అన్నారు. "మాయను గానీ, రజత్ భార్యను గానీ ఎవరూ తుపాకీ పెట్టి బెదిరించి ఇవన్నీ చేయించలేదు. వాళ్ళు స్వచ్ఛందంగా ఈ మార్గాన్ని ఎంచుకున్నారు. శేఖర్ ఎన్జీఓ వాళ్ళ ముందు రెండు ఆప్షన్లు పెట్టింది. ఆప్షన్ 'ఏ': పరస్పర విడాకులు, దీనిలో పరువు నిలుస్తుంది కానీ డబ్బు తక్కువ వస్తుంది. మరి ఆప్షన్ 'బి': బాధితుల ప్యాకేజీ."
"బాధితుల ప్యాకేజీ?" సుమిత్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
"అవును. ఈ ప్యాకేజీలో శేఖర్ లాయర్లు వాళ్లకు ఇలా నూరిపోశారు—'ఎందుకు కొద్దిపాటి డబ్బుతో సంతృప్తి పడతారు? భర్తను పిండి వసూలు చేయండి. చట్టంలో ఇలాంటి సెక్షన్లు ఉన్నాయి, వాటిని ఉపయోగిస్తే మీ భర్త మోకాళ్ల మీద పడి భిక్షం అడుక్కుంటాడు'. ఇక నీ మాయ, లేదా రజత్ భార్య—వాళ్ళు ఆ దురాశను ఆపుకోలేకపోయారు. వాళ్ళు డబ్బు కోసం, కాస్త అధికారం రుచి చూడటం కోసం తమ భర్త పరువును బజార్లో వేలం వేశారు."
జస్టిస్ రావు గారు టేబుల్ మీద ఒక పెన్‌డ్రైవ్ పెట్టారు.
"ఈ పెన్‌డ్రైవ్‌లో కొన్ని రహస్య వీడియోలు ఉన్నాయి. శేఖర్ ఎన్జీఓ అంతర్గత సమావేశాల ఫుటేజ్. అందులో లాయర్లు ఆడవాళ్లకు ఎలా నరపోస్తున్నారో చూడవచ్చు—'ఏడవండి. మీడియా ముందు కన్నీళ్లు పెట్టుకోండి. మీ భర్త మిమ్మల్ని కొట్టాడని చెప్పండి'. మరి ఆ ఆడవాళ్ళు? వాళ్ళు నవ్వుతూ ఆ స్క్రిప్ట్‌ను బట్టీ పడుతున్నారు. అదంతా అబద్ధమని వాళ్లకు తెలుసు, అయినా చేస్తున్నారు. ఎందుకంటే 'బాధితురాలి'గా నటిస్తే సమాజం నెత్తిన పెట్టుకుని ఊరేగుతుందని, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు సలాం కొడతారని వాళ్ళు చూశారు."
రజత్ తలదించుకుని కూర్చున్నాడు. చివరిసారి తన భార్య సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో వచ్చినప్పుడు, ఆమె కళ్ళల్లో భయం లేదు, ఒక విచిత్రమైన ఔద్ధత్యం ఉంది. ఏదో యుద్ధం గెలిచినట్టు.
"వాళ్ళు కేవలం శేఖర్ చదరంగంలో పావులు కాదు అర్జున్," జస్టిస్ రావు గారు అన్నారు. "వాళ్ళు ఈ ఆటలో భాగస్వాములు. 'సంసారాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడం నేరం కాదు, దాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించడమే మూర్ఖత్వం' అని శేఖర్ వాళ్ళకు నమ్మించాడు. విడాకులు ఇప్పుడు విడిపోవడం కాదు, విడాకులు ఇప్పుడు జాక్‌పాట్ లాటరీ."
ఆయన ఫైల్ నుంచి ఒక చెక్కు నకలు తీశారు.
"చూడు. పోయిన నెల మాయ ఖాతా నుంచి 10 లక్షల రూపాయలు 'విరాళం'గా శేఖర్ పార్టీ నిధికి వెళ్ళాయి. మాయ నీ నుంచి సర్దుబాటు కింద కోరిన డబ్బులో కొంత భాగాన్ని ఆమె శేఖర్‌కు ఇస్తుంది. ఇదే వాళ్ళ వ్యవహారం. నీ కష్టార్జితంతో శేఖర్ ఎన్నికల్లో పోటీ చేస్తాడు, ఆ తర్వాత ఆ అధికారంతో నీలాంటి వేలాది మంది పురుషులను జైల్లో పెట్టేలా చట్టాలు చేస్తాడు."
అర్జున్ ఆ చెక్కు వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. మాయ... ఏ మాయ కోసం అతను అదనపు పని చేశాడో, ఎవరి చిన్న చిన్న కోరికలు తీర్చడానికి తన సర్వస్వాన్ని ధారపోశాడో... అదే మాయ ఈ రోజు తన నాశనానికి కారణమైన డబ్బుతో ఒక నాయకుడి జేబులు నింపుతోంది!
"ఇది సాధారణ అవినీతి కాదు," జస్టిస్ రావు గారు అన్నారు. "ఇది ఒక చక్రవ్యూహం. ప్రభుత్వం ఎన్జీఓకు డబ్బు ఇస్తుంది, ఎన్జీఓ భార్యలను రెచ్చగొడుతుంది, భార్యలు భర్తలపై కేసులు పెడతారు, భర్తలు సర్దుబాటులో డబ్బు ఇస్తారు, ఆ డబ్బులో వాటా తీసుకుని ఎన్జీఓ, నాయకుడు బలిసి కొట్టుకుంటున్నారు. మధ్యలో శౌరిక్ లాంటి సాధారణ అబ్బాయిలు చనిపోతున్నారు, మీలాంటి నిర్దోషులైన భర్తలు జైల్లో మగ్గిపోతున్నారు."
అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా కూర్చుండిపోయాడు. తను ఏదో లోతైన అగాధంలో పడిపోతున్నట్లు అనిపించింది. మాయ తనను మోసం చేయడమే కాదు, అమ్మేసింది. తను ప్రేమించిన మనిషి ఇప్పుడు డబ్బు, సామాజిక మాధ్యమాల్లో వచ్చే ఇష్టాల వ్యసనంలో పడి ఒక రాక్షసిగా మారిపోయింది.
"ఇది ఆడవాళ్ళకు కూడా మంచిది కాదు అర్జున్," జస్టిస్ రావు గారు అన్నారు. "శేఖర్ ఈ ఆడవాళ్ళను కుటుంబాల నుంచి దూరం చేస్తున్నాడు. ఈ రోజు మాయ చేతిలో డబ్బు, పేరు ఉన్నాయి కాబట్టి శేఖర్ తోడుగా ఉన్నాడు. రేపు కేసు ముగిసి, డబ్బు అయిపోయాక, శేఖర్ మాయను విసిరి పారేస్తాడు. అప్పుడు మాయకు భర్త ఉండడు, సంసారం ఉండదు. అప్పుడు ఆమె అసలైన బాధితురాలు అవుతుంది. కానీ అప్పటికే చాలా ఆలస్యం అయిపోతుంది."
"మరి ఎన్నికలు?" విక్రమ్ అడిగాడు. "దీనికి ఓట్లతో ఏం సంబంధం?"
"లోతైన సంబంధం ఉంది," జస్టిస్ రావు గారు నవ్వారు.
"అదే కదా శేఖర్ అసలు ఆట," జస్టిస్ రావు గారు లేచి నిలబడ్డారు. "ఈ వేలాది విడాకుల కేసులు, ఈ పురుషుల అరెస్టులు—ఇవన్నీ శేఖర్‌కు కేవలం లెక్కలు మాత్రమే. శేఖర్ ఈ ఆడవాళ్ళను తన 'ఓటు బ్యాంకు'గా వాడుకుంటున్నాడు. 'చూడండి, నా ఎన్జీఓ ఎంత వేల మంది ఆడవాళ్లకు న్యాయం చేసిందో' అని చూపించాలనుకుంటున్నాడు. ఈ 'విజయాన్ని' చూపిస్తూ కార్పొరేట్ నిధులు సేకరిస్తాడు, ఆ డబ్బుతో ఎన్నికల్లో పోటీ చేస్తాడు."
"అంతేకాదు, శేఖర్ త్వరలో ఒక పెద్ద బిల్లు తీసుకురావాలనుకుంటున్నాడు—'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు' . వినడానికి బాగుంటుంది, కానీ నిజానికి అది మగవాళ్ళకు ఉరితాడు. ఆ బిల్లు ప్రకారం, భార్య మాట మాత్రమే సాక్ష్యం. విచారణ లేదు, నేరుగా అరెస్ట్. ఈ బిల్లును ఆమోదింపజేయడానికి శేఖర్‌కు భారీ నిధులు, ప్రజా మద్దతు అవసరం."
జస్టిస్ రావు గారు కిటికీలోంచి గంగ వైపు చూశారు.
"అర్జున్, ఇది ఇక నీ వ్యక్తిగత పోరాటం కాదు. ఇది ఒక సామాజిక క్యాన్సర్. శేఖర్ చౌదరి సంసారాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడాన్ని ఒక లాభదాయకమైన వ్యాపారంగా మార్చే వ్యవస్థను నిర్మించాడు. ఎవరూ సంతోషంగా ఉండటం అతనికి ఇష్టం లేదు. ఇంట్లో ఇంట్లో నిప్పు రగలాలని కోరుకుంటాడు, ఎందుకంటే ఆ నిప్పు మీదనే తన రాజకీయ చపాతీలు కాల్చుకుంటాడు."
ఆయన వెనక్కి తిరిగారు. ఆయన కళ్ళల్లో ఇప్పుడు అలసట లేదు, యుద్ధానికి పిలుపు ఉంది.
"శేఖర్ చౌదరి తను మహిళల రక్షకుడినని సమాజానికి నమ్మిస్తున్నాడు. మనం అతను నిజానికి మహిళలను దోపిడీ చేసేవాడని నిరూపించాలి. అతను మాయకు సహాయం చేయడం లేదు, అతను మాయను పీల్చి పిప్పి చేస్తున్నాడు."
అర్జున్ టేబుల్ మీద ఉన్న ఒప్పంద పత్రాన్ని పిడికిలితో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. మాయ డబ్బు ఆశతో సంతకం చేసి ఉండవచ్చు, కానీ ఇప్పుడు తనే ఆ డబ్బు అనే వలలో చిక్కుకుంది.
"నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను సార్," అర్జున్ అన్నాడు. అతని స్వరంలో ఒక విచిత్రమైన స్థిరత్వం ఉంది. "శేఖర్ చౌదరికి తెలియదు, తను తప్పు మనిషితో పెట్టుకున్నాడని."
విచారణ లేకుండా అరెస్ట్, విచారణ లేకుండా జైలు—మగవాడిగా పుట్టడమే ఈ రోజు అతి పెద్ద నేరమా?
అర్జున్ ఈ సామాజిక కథనాన్ని మార్చగలడా? లేక అతను కూడా వేలాది పేరులేని ఫైళ్ళ గుంపులో కలిసిపోతాడా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
25.
రాత్రి పదకొండు దాటింది. బంజారా హిల్స్‌లోని ఈ వి.ఐ.పి. ప్రాంతం సాధారణంగానే నిశ్శబ్దంగా ఉంటుంది, కానీ ఈ రోజు ఆ నిశ్శబ్దం మరింత భారంగా అలుముకుంది. రోడ్డుకు ఇరువైపులా ఉన్న పురాతన వృక్షాలు పొగమంచులో అస్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి, అవి ఏదో రహస్య కుట్రకు సాక్షులుగా నిలిచినట్లున్నాయి. శేఖర్ చౌదరి బంగ్లా యొక్క భారీ ఇనుప గేటు మూసి ఉంది, కేవలం భద్రతా సిబ్బంది గదిలో మినుకుమినుకుమంటూ ఒక దీపం వెలుగుతోంది. బయటి నుండి చూస్తే, ఈ ప్రశాంతమైన బంగ్లా లోపల రాజకీయాల్లోనే అతిపెద్ద ఎత్తుగడ ఒకటి రూపుదిద్దుకుంటోందని ఊహించడం అసాధ్యం.
లోపల, శేఖర్ వ్యక్తిగత చదువుకునే గదిలో సెంట్రల్ ఏసీ యొక్క చిన్న యాంత్రిక శబ్దం తప్ప గదిలో మరే చప్పుడు లేదు. బరువైన మహోగని చెక్క బల్లపై ఉంచిన ఖరీదైన సింగిల్ మాల్ట్ విస్కీ గ్లాసు చెమట పట్టింది. మంచు ముక్కలు దాదాపు కరిగి నీరయ్యాయి, కానీ శేఖర్‌కు తాగాలనే ధ్యాస లేదు.
శేఖర్ చౌదరి సోఫాలో వెనక్కి వాలి కూర్చుని ఉన్నాడు. ఆయన కళ్ళు ముందున్న పెద్ద ఫ్లాట్ స్క్రీన్ టీవీ తెరపై స్థిరంగా ఉన్నాయి, కానీ చూపు ఎక్కడో శూన్యంలోకి చూస్తోంది. అతని చేతిలో రిమోట్ వదులుగా ఉంది. యాభై ఐదేళ్ళ వయసులో కూడా, క్రమం తప్పని వ్యాయామశాల, యోగాభ్యాసం వల్ల శరీరం దృఢంగా ఉంది. కానీ ఈరోజు ఆయన నుదుటిపై ఆందోళన ముడతలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
అకస్మాత్తుగా మహోగని బల్లపై ఉన్న ఐఫోన్ కంపించింది. గాజు బల్లపై అది మూలుగుతున్నట్లు కర్కశంగా శబ్దం చేసింది. తెరపై పేరు మెరిసింది—‘బసు (గుప్తపరచబడిన)’.
శేఖర్ గ్లాసును కింద పెట్టి ఫోన్ అందుకున్నాడు. చెవి దగ్గర పెట్టుకోకుండా, స్పీకర్ ఆన్ చేశాడు. తను ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం గ్లాసులోని మంచు ముక్కలను కదిపిన 'టంగ్' అనే శబ్దం, అతను లైన్‌లో ఉన్నాడని, వింటున్నాడని తెలియజేసింది. ఈ నిశ్శబ్దమే అతని అతిపెద్ద ఆయుధం.
అవతలి వైపు నుండి అధికారి బసు గొంతు వినిపించింది. ఏ గొంతు వింటే నేర ప్రపంచం గజగజ వణుకుతుందో, ఆ గొంతులో ఈరోజు ఒక వింతైన బొంగురుతనం ఉంది. ఆందోళనతో గొంతు ఎండిపోయింది.
"సార్..." బసు కాసేపు ఆగాడు, ధైర్యం కూడగట్టుకుంటున్నట్లు. "కేసు కొంచెం గాడి తప్పింది."
శేఖర్ నిటారుగా కూర్చోలేదు. అతను గ్లాసులోంచి ఒక చిన్న గుక్క తాగాడు, విస్కీ యొక్క ఘాటైన రుచిని నాలుకపై ఆస్వాదించాడు. తర్వాత చాలా ప్రశాంతంగా, నెమ్మది స్వరంతో అన్నాడు, "గాడి తప్పిందంటే? బసు, నేను నిన్ను వాతావరణ వార్తలు చెప్పమని అడగలేదు. నాకు ఫలితం కావాలి. అర్జున్ ఎక్కడ?"
"సార్, మేము హైవేను అడ్డుకున్నాం, టోల్ ప్లాజాలకు ఫోటోలు పంపాం, కానీ..."
"కానీ ఏంటి?" శేఖర్ గొంతు ఏమాత్రం పెరగలేదు, కానీ అందులోని ఎముకల్ని వణికించే చల్లని హెచ్చరిక ఫోన్ అవతల ఉన్న బసు వెన్నులోంచి చలి ప్రవాహాన్ని పంపింది. "విను బసు, నేను రాజకీయ నాయకుడిని అవ్వకముందు ఒక వ్యాపారవేత్తను. నాకు పెట్టుబడి తెలుసు, పెట్టుబడిపై రాబడి (ROI) తెలుసు. 'సాకు' అనే పదం నా నిఘంటువులోనే లేదు. అది ఓడిపోయిన వారి భాష."
"సార్, నేను మాట ఇస్తున్నాను, రేపు ఉదయం లోపల..."
"రేపు ఉదయం కాదు," శేఖర్ మాటను మధ్యలోనే తుంచాడు. అతని గొంతు ఈసారి కొంచెం కఠినంగా మారింది. "నాకు అర్జున్ కావాలి. బతికి ఉన్నా, చచ్చినా, నాకు లెక్కలేదు. వాడి గుండె కొట్టుకుంటుందా లేదా అన్నది నాకనవసరం. కానీ వాడి దగ్గర ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్‌కు చిన్న గీత కూడా పడకూడదు. అందులో నా కేమన్ దీవులకు సంబంధించిన 'విదేశీ' లావాదేవీల వివరాలన్నీ ఉన్నాయి. అది గనక ఈడీ (ED) చేతికి చిక్కితే, ఢిల్లీ నుంచి నాకు పిలుపు వస్తుంది. ఒకవేళ అలా జరిగితే..."
శేఖర్ గ్లాసును బల్లపై పెట్టాడు, ఆ శబ్దం చాలా గట్టిగా వచ్చింది. సుత్తితో బల్లపై కొట్టినట్లు.
"...అప్పుడు నీ ఆ 'ఎన్‌కౌంటర్ స్పెషలిస్ట్' అనే బిరుదును నేను ఏం చేస్తానో నువ్వు ఊహించను కూడా లేవు బసు."
శేఖర్ కాల్ ముగించాడు. అరుదుగా కలిగే చిరాకుతో అతని నుదుటి నరాలు అదిరిపోతున్నాయి. ఫోన్‌ను సోఫా కుషన్ మీదకు విసిరేశాడు. బసు లాంటి అధికారులకు మెడ మీద తుపాకీ గొట్టం ఆనించే వరకు పని చేయరని అతనికి తెలుసు.
మూడ్ సరిచేసుకోవాలి. అతను మళ్ళీ రిమోట్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. మ్యూట్‌లో ఉన్న వార్తా ఛానెల్ ధ్వని పెంచాడు. తనను తాను తెరపై చూసుకుంటే అతని ఆత్మవిశ్వాసం తిరిగి వస్తుంది.
టీవీలో ప్రైమ్ టైమ్ వార్తల పునఃప్రసారం అవుతోంది. యాంకర్ చాలా నాటకీయంగా, చేతులు ఊపుతూ చెబుతోంది: "మహిళా సంరక్షణలో ఒక కొత్త అధ్యాయం! ప్రముఖ సామాజిక సేవకులు, పారిశ్రామికవేత్త శేఖర్ చౌదరి గారి ఎన్జీఓ 'నారీ శక్తి' ఈసారి 5000 మంది బాధితురాళ్లకు న్యాయ సహాయం అందించి రికార్డు సృష్టించింది. తాము అధికారంలోకి వస్తే మహిళల కోసం మరింత కఠినమైన చట్టాలు తీసుకువస్తామని శేఖర్ గారు తెలిపారు..."
తెరపై శేఖర్ ఫైల్ ఫుటేజ్. తెల్లటి లాల్చీ, ముఖంలో అదే సుపరిచితమైన వినయపూర్వకమైన చిరునవ్వు. అతను చేతులు జోడించి నిలబడి ఉన్నాడు. వెనుక వేలాది మంది మహిళల గుంపు. వారి కళ్ళలో శేఖర్ పట్ల భక్తిభావం.
శేఖర్ తన ప్రతిబింబం వైపు చూసి వ్యంగ్యంగా నవ్వాడు. అతను విస్కీ గ్లాసును తెర వైపు ఎత్తి చూపించాడు.
"ప్రజల జ్ఞాపకశక్తి గోల్డ్ ఫిష్ లాంటిది," అతను గొణుక్కున్నాడు. "వీళ్ళకు నిజం అక్కర్లేదు, వీళ్ళకు కావాల్సింది ఒక అందమైన కథ. ఏది తినిపిస్తే అదే తింటారు. రేపు పొద్దున సూర్యుడు పడమర ఉదయిస్తాడని, దాన్ని కాస్త భావోద్వేగంగా చెబితే, చప్పట్లు కొట్టి దాన్నే విజ్ఞానం అని ఒప్పుకుంటారు."
అతను ఇంటర్‌కామ్ బటన్ నొక్కాడు. "రావుిల? నన్ను ఎన్జీఓ అధిపతులకు కలుపు. కాన్ఫరెన్స్ కాల్. ఇప్పుడే."
కొన్ని క్షణాల్లో కాన్ఫరెన్స్ కాల్ కనెక్ట్ అయ్యింది. గదిలోని స్పీకర్ ఫోన్‌లో ఎన్జీఓ ప్రధాన అధికారుల గొంతులు వినిపించాయి. "శుభ సాయంత్రం సార్."
"వినండి, లాంఛనాలు వదిలేసి పని విషయంలోకి రండి," శేఖర్ విస్కీ గ్లాసును చేతిలో పట్టుకుని కిటికీ వైపు తిరిగాడు. కిటికీ గాజులో తన నీడను చూసుకుంటున్నాడు. "ఢిల్లీ ప్రయాణానికి అంతా సిద్ధమేనా? ఏడుపుల కోటా పూర్తిగా ఉందా?"
అవతలి వైపు నుంచి ఎన్జీఓ మహిళా అధికారిణి, రావుిల చెప్పింది, "అవును సార్. మేము కొన్ని బలమైన కేస్ స్టడీలు సిద్ధం చేశాం. అత్తాకోడళ్ల గొడవలు, కట్నం వేధింపులు... అన్నీ ఉన్నాయి."
"మంచిది. కానీ విను, స్క్రిప్ట్ కొంచెం ఎడిట్ చెయ్యి," శేఖర్ ఆదేశించాడు. "కేవలం 'కొట్టడం' లేదా 'చెంపదెబ్బ' అంటే ఇప్పుడు సానుభూతి రావడం లేదు. అది మామూలైపోయింది. ప్రజలు ఇప్పుడు అలాంటి వాటికి భావోద్వేగానికి గురవ్వట్లేదు. కొంచెం మసాలా జోడించు. డ్రామా కావాలి."
"మసాలా అంటే సార్?"
"చెప్పు—గర్భవతిగా ఉన్నప్పుడు కడుపులో తన్నాడు, లేదా మూడు రోజులు అన్నం పెట్టలేదు. లేదంటే నిద్రమాత్రలు ఇచ్చి చంపడానికి ప్రయత్నించాడు. ఇంకా ఆ కొత్త బిల్లు డ్రాఫ్ట్ చాలా కఠినంగా ఉండాలి—'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు 2026'. ఆ బిల్లును 'పురుషులపై వేధింపుల వ్యతిరేక' వాళ్ళు ఒక్క మాట కూడా అనలేని విధంగా డ్రాఫ్ట్ చెయ్యాలి. బిల్లులో స్పష్టంగా ఉండాలి—భార్య మాట మాత్రమే సాక్ష్యం. విచారణ లేదు, ముందు అరెస్టు, తర్వాత విచారణ. బెయిల్ తీసుకోవడానికి వెళ్తే న్యాయమూర్తి గారి చేతులు వణకాలి."
అతను కాసేపు ఆగి, గ్లాసులోని చివరి గుక్క తాగాడు. విస్కీ మంట గొంతు దిగింది.
"గుర్తుంచుకో రావుిల, నిధులు కావాలి. నిధుల కోసం స్వచ్ఛమైన డ్రామా కావాలి. ఏడుపు నిజంగా ఉన్నట్లు అనిపించాలి, గ్లిజరిన్ తక్కువ వాడు. కన్నీళ్లు ఎంత స్వచ్ఛంగా ఉంటే, విదేశీ దాతల చెక్కు మొత్తం అంత పెద్దగా ఉంటుంది. ఇది వ్యాపారం, దాన్ని అలాగే చూడు."
"సరే సార్. అన్ని ఏర్పాట్లు అయిపోతాయి. మరి... మేడమ్? ఆవిడ సిద్ధంగా ఉన్నారా?"
"ఆమె వస్తుంది," శేఖర్ ఆత్మవిశ్వాసంతో అన్నాడు. "లేమి మనిషిని సరైన తలుపు దగ్గరకు తీసుకువస్తుంది. భయం మనిషిని లొంగేలా చేస్తుంది."
కాల్ ముగించి శేఖర్ కిటికీకున్న బరువైన తెరను తొలగించాడు. బయట చిమ్మచీకటి. తోటలోని చెట్లు గాలికి దెయ్యాల్లా కదులుతున్నాయి. ఈ చీకటి అతనికి పాత స్నేహితుడు. ఒకప్పుడు రియల్ ఎస్టేట్ సిండికేట్ నడిపేటప్పుడు ఈ చీకట్లోనే అన్ని ఒప్పందాలు ఖరారయ్యేవి. ఇప్పుడు కేవలం చోటు మారింది, ఆట నియమాలు అవే—బలహీనుడిని అణచివేయడం, భావోద్వేగాలను అమ్ముకోవడం.
అకస్మాత్తుగా తలుపు తట్టిన శబ్దం. నెమ్మదిగా, కానీ స్పష్టంగా. "లోపలికి రా," శేఖర్ వెనక్కి తిరగలేదు. అతనికి తెలుసు ఎవరు వచ్చారో.
తలుపు తెరుచుకుని అతని పాత నమ్మకస్తుడైన నౌకరు, హరిచరణ్ లోపలికి వచ్చాడు. ట్రేతో కాదు, వట్టి చేతులతో. అతని కళ్ళలో ఒకరకమైన భయం కనిపిస్తోంది. "సార్, ఆవిడ వచ్చారు. గేటు దగ్గర వేచి ఉన్నారు."
శేఖర్ చేతి గడియారం చూసుకున్నాడు. రాత్రి పదకొండుంబావు. "ఆలస్యం చేయలేదు. పంపించు."
హరిచరణ్ తలదించుకుని వెళ్ళిపోయాడు. శేఖర్ కిటికీ దగ్గర నుంచి జరిగి తన పెద్ద తోలు కుర్చీలో వచ్చి కూర్చున్నాడు. అతనికి తెలుసు, ఇప్పుడు గదిలోకి రాబోయేది సాధారణ సందర్శకురాలు కాదు. ఆమె అతని చదరంగంలో అత్యంత ఖరీదైన, కానీ అత్యంత ప్రమాదకరమైన పావు. ఈ పావును సరిగ్గా కదిపితే, ఆట మొత్తం మారిపోతుంది.
నిమిషం తర్వాత మళ్లీ తలుపు చప్పుడైంది. తర్వాత నెమ్మదిగా బరువైన మహోగని చెక్క తలుపు తెరుచుకుంది. ఏసీ చల్లగాలి కారిడార్‌లోని వేడిగాలితో కలిసి ఒక విచిత్రమైన వాతావరణాన్ని సృష్టించింది.
కారిడార్‌లోని వెలుతురులో ఒక పొడవాటి నీడ కార్పెట్‌పై పడింది. ఆ తర్వాత లోపలికి ప్రవేశించింది మాయా దేశాయ్.
శేఖర్ కుర్చీని తిప్పాడు. మాయ వైపు చూసి నవ్వాడు. అదే సుపరిచితమైన, రహస్యమైన నవ్వు—ఆ నవ్వు భరోసా ఇవ్వదు, వెన్నులోంచి చలి ప్రవాహాన్ని పంపిస్తుంది. అతను మాయను ఆపాదమస్తకం చూశాడు, ఏదో వస్తువు నాణ్యతను పరిశీలిస్తున్నట్లు.
మాయ తలుపు గడప దగ్గరే నిలబడిపోయింది. తను పులి గుహలోకి ప్రవేశించానని ఆమెకు తెలుసు. కానీ ఆమెకు వెళ్ళడానికి మరో దారి లేదు. వెనుక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, ముందు శేఖర్.
శేఖర్ గ్లాసును బల్లపై పెట్టి, చాలా నెమ్మదిగా, గంభీరమైన స్వరంతో అన్నాడు, "రా మాయ... ఆట మొదలుపెడదాం."
శేఖర్ చౌదరి మాయ కోసం ఏ 'ప్రత్యేకమైన ప్లాన్' సిద్ధం చేసి ఉంచాడు?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
26.
మధ్యాహ్నం దాటిపోయింది, కానీ గంగా నది మీద ఎండ వింతైన దాగుడుమూతలు ఆడుతోంది. నడి నదిలో న్యాయమూర్తి రావు గారి పడవ ఇంజను శబ్దం తగ్గించి నెమ్మదిగా తేలియాడుతోంది. చుట్టూ నీరే, సుదూరంగా కొన్ని చేపల పడవల నీడలు తప్ప ఇంకేమీ కనిపించడం లేదు.
పడవ లోపల స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. న్యాయమూర్తి రావు గారు కిటికీ తెరను కొద్దిగా పక్కకు జరిపి బయటకు చూశారు. ఆయన కళ్ళలో ఇప్పుడు సుప్రీం కోర్టు న్యాయమూర్తి గాంభీర్యం లేదు, పరారీలో ఉన్న ఒక దళ నాయకుడి అప్రమత్తత ఉంది.
"సమయం అయింది," ఆయన గడియారం చూస్తూ అన్నారు.
విక్రమ్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతని మీద ఇప్పుడు ఖరీదైన బ్రాండు చొక్కా లేదు, ఒక మామూలు గళ్ల లాల్చీ ఉంది. అతను అర్జున్ పక్కన వెళ్లి కూర్చున్నాడు. అర్జున్ నొప్పితో ముడుచుకుపోయి ఉన్నాడు. అతని భుజం మీద ఉన్న కట్టు ఇప్పుడు బాగా నల్లగా కనిపిస్తోంది. రక్తం, మందు కలిసిపోయి ఉన్నాయి.
"అర్జున్," విక్రమ్ మెల్లగా పిలిచాడు. "కళ్ళు తెరువు. మనం కదలాలి."
అర్జున్ కళ్ళు చికిలించి చూశాడు. జ్వరంతో అతని కళ్ళు మందార పువ్వులా ఎర్రగా ఉన్నాయి. "ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం మనం?"
విక్రమ్ జాలిగా నవ్వాడు. "విను, నొప్పి మందు పనిచేస్తోందా? మనం ఇప్పుడు ఒక ట్రాలర్‌లోకి మారాలి. కొంచెం కుదుపుగా ఉంటుంది. పళ్ళు బిగపట్టి భరించాలి. అస్సలు శబ్దం చేయకు."
సరిగ్గా అప్పుడే పడవను ఏదో బరువైన వస్తువు వచ్చి ఢీకొట్టింది. ధడాలున!
పడవ మొత్తం ఊగిపోయింది. రజత్ భయంతో కిటికీలోంచి తొంగి చూశాడు. బయట ఒక పెద్ద, తుప్పు పట్టిన ఇనుప ట్రాలర్ వచ్చి ఆగింది. ఆ ట్రాలర్ ఇంజను యొక్క ఢబ్-ఢబ్-ఢబ్ శబ్దానికి చెవులు చిల్లులు పడుతున్నాయి. ట్రాలర్ డెక్ మీద నల్లటి పాలిథిన్ కవర్లు, ఇసుక కుప్పలు ఉన్నాయి. గాలిలో కాలిన డీజిల్, తడి ఇసుక వాసన.
ట్రాలర్ డెక్ మీద నుండి ఒక మధ్య వయస్కుడు తొంగి చూశాడు. శరీరం రంగు రాగిలా ఉంది, మెడలో రుద్రాక్ష మాల ఉంది. అతను విక్రమ్ వైపు చూసి చెయ్యి ఊపాడు.
విక్రమ్ న్యాయమూర్తి రావు గారి వైపు చూశాడు. "అయ్యా, ఇది ఒక అక్రమ ఇసుక క్వారీకి చెందిన ట్రాలర్. వీళ్ళు పగలు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కళ్ళుగప్పి, రాత్రిళ్లు ఇసుక తవ్వుతారు. ఈ ట్రాలర్‌కు రిజిస్ట్రేషన్ నంబరు లేదు, పేపర్లు లేవు. లెక్కల్లో దీని ఉనికి లేదు కాబట్టి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు దీన్ని పసిగట్టలేరు."
న్యాయమూర్తి రావు గారు తల ఊపారు. "చట్టాన్ని కాపాడాల్సిన వాళ్ళం చట్టవిరుద్ధమైన దారిలో నడుస్తున్నాం విక్రమ్. బహుశా ఇదే మన తలరాత కావచ్చు."
"చట్టం గుడ్డిదైనప్పుడు, చట్టవిరుద్ధమైన మార్గమే వెలుగు చూపిస్తుంది అయ్యా," విక్రమ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
ట్రాలర్‌లోకి దిగడం అంత సులభంగా లేదు. రెండు పడవలు ప్రవాహానికి ఊగుతున్నాయి. మధ్యలో నల్లటి మురికి నీరు.
శంభు (కంపౌండర్), సుమిత్ మొదట దిగారు. తర్వాత విక్రమ్, రజత్ కలిసి అర్జున్‌ను పట్టుకున్నారు. "ఒకటి... రెండు... మూడు!" అర్జున్‌ను గాలిలోకి లేపి ట్రాలర్ డెక్ మీదకి దించారు. దించేటప్పుడు అర్జున్ భుజానికి హఠాత్తుగా కుదుపు తగిలింది. అర్జున్ నోటి నుండి ఒక అణచుకున్న కేక బయటకు రాబోయి ఆగిపోయింది. అతను విక్రమ్ చేతిని ఎంత గట్టిగా పట్టుకున్నాడంటే, విక్రమ్ గోళ్ళు అర్జున్ చర్మంలోకి దిగిపోయాయి.
"క్షమించు స్నేహితుడా," విక్రమ్ గుసగుసగా అన్నాడు. "ఇంకొంచెం. అంతే."
ట్రాలర్ డెక్ మొత్తం ఇసుకతో నిండి ఉంది. ఇసుక రేణువులు గాలితో పాటు వచ్చి కళ్లలో, ముఖం మీద పడుతున్నాయి. ట్రాలర్ యజమాని మోహన్ ముందుకు వచ్చాడు. "మోహన్, మేం దాక్కోవాలి, ఇబ్బందేమీ ఉండదు కదా?"
మోహన్ నవ్వాడు. అతని పళ్ళు కిళ్ళీ రసంతో ఎర్రగా ఉన్నాయి. "చింతించకండి లాయర్ గారూ. నా ట్రాలర్‌లో దయ్యం కూడా మిమ్మల్ని కనిపెట్టలేదు. ఆ ఇంజను వెనకున్న కేబిన్‌ను ఖాళీ చేయించాను. కొంచెం వేడిగా ఉంటుంది, కానీ సురక్షితం."
న్యాయమూర్తి రావు గారు చివరిసారిగా తన పడవ వైపు చూశారు. ఆ పడవ ఇప్పుడు ఖాళీగా ఉంది. పడవవాడికి సూచనలు ఇచ్చారు, అతను లైట్లు వేసుకుని నేరుగా దక్షిణం వైపు వెళ్ళిపోతాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు జీపీఎస్ పసిగట్టి దాని వెనకే పరుగెడతారు.
"పదండి," న్యాయమూర్తి రావు గారు ట్రాలర్ యొక్క చీకటి కేబిన్ వైపు అడుగు వేశారు.
ట్రాలర్ ఇంజను గది వెనకాలే ఒక చిన్న నిల్వ గది ఉంది. అక్కడ నూనె డ్రమ్ములు, తాళ్లు, వలల కుప్పలు ఉన్నాయి. పైకప్పు ఎంత కిందుగా ఉందంటే నిటారుగా నిలబడలేరు. ఇంజను గర్జనకు ఒకరి మాట ఒకరికి వినిపించడం లేదు.
అర్జున్‌ను ఒక పాత గోనె సంచి మీద పడుకోబెట్టారు. విక్రమ్ అతని పక్కన కూర్చున్నాడు.
"నీళ్ళు..." అర్జున్ మూలిగాడు. సుమిత్ నీళ్ల బాటిల్ అందించాడు. అర్జున్ గటగటా కొంచెం తాగాడు, మిగిలినవి అతని మెడ కిందకి జారిపోయాయి.
రజత్ ఒక మూల కూర్చుని ఉన్నాడు. అతను ముక్కు మూసుకున్నాడు. ఆ డీజిల్ వాసన, మగ్గిన వేడికి అతనికి వాంతి వస్తున్నట్టుంది. ఒకప్పుడు కార్పొరేట్ ఆఫీసుల్లో ఏసీ కేబిన్లలో మీటింగులు చేసే అతను, ఈ రోజు స్మగ్లర్ల ట్రాలర్‌లో ఉన్నాడు.
"వాంతి చేసుకోకు రజత్," విక్రమ్ ఇంజను శబ్దాన్ని మించి వినిపించేలా అరిచాడు. "వాంతి చేసుకుంటే నీరసం వస్తుంది."
రజత్ నిస్సహాయంగా చూశాడు. "మనం ఇంకెంత సేపు ఇలా ఉండాలి విక్రమ్?"
"మనం 'పాడు లంక' చేరే వరకు," విక్రమ్ అన్నాడు. "అక్కడ మన కోసం 'రవాణా' ఎదురుచూస్తోంది."
సమయం ఆగిపోయినట్టుంది. ట్రాలర్ నడుస్తూనే ఉంది. ఇంజను యొక్క ఏకధాటి ఢబ్-ఢబ్ శబ్దం తల లోపల సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. అర్జున్ మధ్యమధ్యలో స్పృహ కోల్పోతున్నాడు, మళ్ళీ స్పృహలోకి వస్తున్నాడు. అతనికి పీడకలలు వస్తున్నాయి—మాయ జైలు ఊచలు పట్టుకుని నిలబడి తనను చూసి నవ్వుతోంది. శేఖర్ చౌదరి తన మెడకు ఉరితాడు బిగిస్తున్నాడు.
"వద్దు!" అర్జున్ అరుస్తూ లేచి కూర్చోవడానికి ప్రయత్నించాడు. విక్రమ్ అతన్ని అదిమిపట్టాడు. "శాంతంగా ఉండు అర్జున్! మేం నీతోనే ఉన్నాం. నిన్ను ఎవరూ ఏమీ చేయలేరు."
న్యాయమూర్తి రావు గారు ఏకాగ్రతతో జపం చేసుకుంటున్నారు. ఆయన కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాయి. ఈ పోరాటం కేవలం శరీరానిది కాదు, మనసుది కూడా అని ఆయనకు తెలుసు. ఈ నలుగురు యువకులు—నిన్నటి వరకు సమాజంలో ప్రతిష్ఠిత పౌరులు—ఈ రోజు పరారీలో ఉన్నారు. ఈ గాయం వారిని జీవితాంతం వెంటాడుతుంది.
సాయంత్రం ఐదు గంటల ప్రాంతంలో ట్రాలర్ వేగం తగ్గింది. ఇంజను శబ్దం మారింది.
"వచ్చేశాం," మోహన్ తొంగి చూసి చెప్పాడు.
వాళ్ళు ఒక్కొక్కరుగా బయటకు వచ్చారు. బయటి గాలి చల్లగా ఉంది. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. గంగా నదిలో ఒక పెద్ద ఇసుక తిన్నె ఏర్పడి ఉంది. కనుచూపు మేర ఇసుక తప్ప మరేమీ లేదు. ఎక్కడా జనసంచారం లేదు, కేవలం దూరంగా కొన్ని రెల్లు పొదలు కనిపిస్తున్నాయి. స్థానికులు దీన్ని 'పాడు లంక' అంటారు—ఎందుకంటే ఇక్కడ వర్షాకాలంలో నీరు, శీతాకాలంలో ఇసుక ఉంటుంది. స్మగ్లర్లకు ఇది స్వర్గధామం.
ట్రాలర్ ఆ తిన్నె దగ్గర బురదలో ఆగింది.
ముందు ఒక పాత లారీ నిలబడి ఉంది. ఆ లారీ పరిస్థితి దారుణంగా ఉంది. టైర్లు ఇసుకలో కూరుకుపోయి ఉన్నాయి.
విక్రమ్ అర్జున్‌ను భుజం మీద వేసుకుని దిగాడు. ఇసుకలో కాళ్లు దిగబడుతున్నాయి. అర్జున్ ఏదో యుద్ధభూమి నుండి తిరిగి వస్తున్న గాయపడిన సైనికుడిలా ఉన్నాడు.
లారీ డ్రైవర్, ఒక సర్దార్జీ, ముందుకు వచ్చాడు. అతను విక్రమ్‌కు సెల్యూట్ చేయలేదు, కేవలం తలూపి సైగ చేశాడు.
"లాయర్ అయ్యా, సమయం తక్కువ ఉంది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు హైవే మీద తనిఖీ పెంచారు. శేఖర్ చౌదరి మనుషులు అన్ని టోల్ ప్లాజాల దగ్గర మఫ్టీలో నిలబడి ఉన్నారు."
"మనం హైవే మీద వెళ్ళం సింగ్‌జీ," విక్రమ్ పటం చూడకుండానే చెప్పాడు. "మనం గట్టు రోడ్డు పట్టుకుంటాం. ఆ తర్వాత మట్టి రోడ్డు మీదుగా నేరుగా సరిహద్దుకు వెళ్తాం."
"అది ప్రమాదం," సర్దార్జీ అన్నాడు. "రోడ్డు బాగోదు. రోగి కుదుపులు తట్టుకోగలడా?"
విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. అర్జున్ తూలుతున్నాడు, కానీ అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన పట్టుదల ఉంది. "తట్టుకోగలను," అర్జున్ గొణిగాడు. "నేను తట్టుకుని తీరాలి."
లారీ వెనుక ఇసుక బస్తాలు పేర్చి ఉన్నాయి. మధ్యలో ఒక చిన్న ఖాళీ స్థలం లేదా 'రహస్య అర' ఏర్పాటు చేయబడింది. పైనుండి టార్పాలిన్‌తో కప్పారు. బయటి నుండి చూస్తే లారీలో కేవలం ఇసుక మాత్రమే ఉన్నట్టు కనిపిస్తుంది.
"లోపలికి వెళ్ళండి," సర్దార్జీ తొందరపెట్టాడు. "ఈ మధ్య డ్రోన్లు ఎగురుతున్నాయి. ఎక్కువ సేపు బయట ఉండటం సురక్షితం కాదు."
నలుగురు మనుషులు—ఒక న్యాయమూర్తి, ఒక లాయర్, ఒక ఐటీ నిపుణుడు, ఒక సీఏ—లారీలోని ఆ చీకటి గొయ్యిలోకి దూకారు. ఆ స్థలం ఎంత చిన్నగా ఉందంటే కాళ్ళు కూడా చాపుకోలేరు.
"అయ్యా, మీకు కష్టంగా ఉంది," సుమిత్ న్యాయమూర్తి రావు గారితో అన్నాడు. న్యాయమూర్తి రావు గారు నవ్వారు. చీకటిలో ఆయన తెల్లటి పళ్ళు మెరిశాయి. "కష్టమా? సుమిత్, నేను జీవితాంతం ఏసీ గదుల్లో కూర్చుని తీర్పులు చెప్పాను. ఈ రోజు నేలకు దగ్గరగా వచ్చి అనిపిస్తోంది—ఇదే అసలైన జీవితం. కష్టం శరీరానికే, కానీ ఆత్మ ఈ రోజు స్వేచ్ఛగా ఉంది."
లారీ మొదలైంది. ఇంజను గర్జనకు బాడీ మొత్తం కంపించింది. తర్వాత నెమ్మదిగా చక్రాలు ఇసుక మీద దొర్లడం మొదలుపెట్టాయి.
లోపల చిమ్మ చీకటి. టార్పాలిన్ సందులోంచి కొద్దిగా గాలి, దానితో పాటు దుమ్ము లోపలికి వస్తోంది. అర్జున్ విక్రమ్ ఒడిలో తల పెట్టుకుని పడుకున్నాడు.
హఠాత్తుగా లారీ కర్కశంగా బ్రేకులు వేసింది. కీ...చ్! అందరూ ఒకరి మీద ఒకరు పడ్డారు. అర్జున్ నోటి నుండి నొప్పి మూలుగు శబ్దం వచ్చింది.
బయటి నుండి ఒక కఠినమైన గొంతు వినిపించింది. "ఏయ్! బండి ఆపు! లైసెన్స్ చూపించు!"
లోపల అందరి ఊపిరి ఆగిపోయింది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు!
విక్రమ్ అర్జున్ నోటికి చెయ్యి అడ్డం పెట్టాడు. న్యాయమూర్తి రావు గారు కళ్ళు మూసుకున్నారు. రజత్, సుమిత్ రాళ్ళలా బిగుసుకుపోయారు.
డ్రైవర్ గొంతు వినిపించింది, "ఏమైంది అయ్యా? నేను స్థానిక ఇసుక పోస్తున్నాను."
"ఇసుకా తొక్కా! కిందకి దిగు! వెనక తలుపు తెరువు. తనిఖీ చేయాలి."
విక్రమ్ నుదుటి మీద చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి. అతను జేబులోంచి ఒక చిన్న మడత కత్తి తీశాడు. దానితో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను ఆపలేనని అతనికి తెలుసు, కానీ అతను యుద్ధం చేయకుండా దొరకాలనుకోలేదు.
వెనక తలుపు తాళం తీస్తున్న శబ్దం వచ్చింది. టక్కు... టక్కు... తర్వాత టార్పాలిన్ పక్కకు జరుపుతున్న శబ్దం.
ఒక చిన్న టార్చ్‌లైట్ వెలుగు చీకటిని చీల్చుకుంటూ లోపలికి ప్రవేశించింది. ఆ వెలుగు నేరుగా వచ్చి న్యాయమూర్తి రావు గారి బూట్ల మీద పడింది.
"సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గనక న్యాయమూర్తి రావు గారిని ఈ స్థితిలో చూస్తే, ఏం జరుగుతుంది? గమ్యం చేరకముందే ఈ యుద్ధం ముగిసిపోతుందా!"
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
27.
శేఖర్ చౌదరి బంగ్లాలోని గ్రంథాలయ గదిలో ఇప్పుడు చీమ చిటుక్కుమన్నా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం. మహోగని చెక్కతో చేసిన ఆ భారీ పుస్తకాల అల్మారాలు ఈ గదిలో జరిగిన కుట్రలన్నింటికీ సాక్షులుగా నిలబడినట్టున్నాయి. గది ఉష్ణోగ్రత అదుపులో ఉంది, ఏసీ చల్లగా నడుస్తోంది, కానీ మాయకి మాత్రం తను మండుతున్న కొలిమిలో కూర్చున్నట్లు అనిపిస్తోంది.
మాయ సోఫాలో ఒక మూలకి ముడుచుకుని కూర్చుంది. ఆమెలోని ఆ దమ్మున్న కార్పొరేట్ రూపం, ఆ ఔద్ధత్యం—అన్నీ ఈ రోజు మాయమయ్యాయి. గత కొన్ని రోజులుగా లాకప్, విచారణ, మానసిక ఒత్తిడి ఆమె శరీరం నుంచి జీవశక్తిని మొత్తం పీల్చేశాయి. కళ్ళ కింద నల్లటి గుంటలు, పెదాలు పగిలిపోయి ఉన్నాయి. ఏవో అదృశ్య సంకెళ్ళు తనను బంధించినట్లు, పూర్తిగా కుంగిపోయి కూర్చుంది ఆమె.
శేఖర్ చౌదరి కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయటి చీకటి వైపు చూస్తున్నారు. ఆయన చేతిలో విస్కీ గ్లాసు ఉంది. ఆయన మాయ వైపు వీపు పెట్టి నిలబడే మాటలు మొదలుపెట్టారు. ఆయన స్వరం ప్రశాంతంగా ఉన్నా, అందులో మంచులాంటి చల్లదనం ఉంది.
"మిమ్మల్ని మీరు అద్దంలో చూసుకున్నారా మాయ?"
మాయ తల పైకెత్తి చూడలేదు. ఆమె నేల వైపు చూస్తూనే, "నేను చూసుకోవడానికి నాలో ఏమీ మిగల్లేదు శేఖర్ గారు. నా వృత్తి జీవితం ముగిసిపోయింది, రోహన్ జైల్లో ఉన్నాడు, ఇక నేను..." అంది.
శేఖర్ వెనక్కి తిరిగారు. ఆయన నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వచ్చి మాయ ముందు నిలబడ్డారు. మాయ కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ ఆయన, "మీకు, జైలుకు మధ్య దూరం ఎంతో తెలుసా మాయ?" అన్నారు.
మాయ అయోమయంగా చూసింది.
శేఖర్ ఒక వేలు పైకెత్తి చూపించారు. "కేవలం ఒక్క సంతకం. ఒట్టి ఒక్క సంతకం."
"అంటే?" మాయ గొంతు వణికింది.
"అర్థం చాలా సులువు," అంటూ శేఖర్ సోఫాలో మాయకు సరిగ్గా ఎదురుగా కూర్చున్నారు. "ఈ రోజు సాయంత్రం జైలు సూపరింటెండెంట్‌తో మాట్లాడాను. రోహన్ చాలా కుంగిపోయాడు మాయ. జైల్లో థర్డ్ డిగ్రీని అతను తట్టుకోలేకపోతున్నాడు. అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు వాంగ్మూలం ఇవ్వాలనుకుంటున్నాడు. రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ చేసిన మోసాలన్నింటికీ, మనీ లాండరింగ్ మొత్తానికీ సూత్రధారి మీరేనని చెప్పాలనుకుంటున్నాడు. అతను కేవలం మీ ఆదేశాల మేరకే సంతకాలు పెట్టాడట."
మాయ సోఫాలోంచి ఒక్క ఉదుటున లేచి నిలబడింది. "అబద్ధం! రోహన్ అలా చెప్పలేడు! నేను..."
శేఖర్ చేతి సైగతో ఆమెను ఆపారు. ఆయన ముఖంలో ఒక క్రూరమైన నవ్వుంది. "భావోద్వేగాలతో కోర్టులు నడవవు మాయ. ప్రేమ? అదంతా గతం. ఇప్పుడు ఆట మనుగడ కోసం. రోహన్ మునిగిపోతున్నాడు, అతను తనతో పాటు మిమ్మల్ని కూడా ముంచాలనుకుంటున్నాడు. తనని తాను కాపాడుకోవడానికి మిమ్మల్నే బలిపశువును చేస్తున్నాడు."
మాయ మళ్ళీ ధబ్మని సోఫాలో కూలబడింది. ఆమె కాళ్ళ కింద భూమి కదిలినట్టు అయ్యింది.
"నేనేం చేయాలి శేఖర్ గారు? నేను మళ్ళీ జైలుకి వెళ్ళలేను... దయచేసి నన్ను కాపాడండి!" అంటూ మాయ కన్నీళ్ళతో కుప్పకూలిపోయింది.
శేఖర్ విస్కీ గ్లాసులోంచి ఒక గుక్క తీసుకున్నారు. "మీరు జైలుకు వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేదు. ఒకవేళ మీరు నా మాట వింటే."
మాయ కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది. "నేను అన్నీ చేస్తాను. మీరు ఏది చెప్తే అది."
"మంచిది," శేఖర్ లేచి నిలబడి గది మధ్యలో పచార్లు చేయడం మొదలుపెట్టారు. "వినండి మాయ, పది రోజుల క్రితం మీరు అర్జున్ మీద గృహ హింస, హత్యా యత్నం కేసు పెట్టారు. కానీ నిజం చెప్పాలంటే—ఈ పాత కేసుతో అర్జున్‌ను ఎక్కువ రోజులు లోపల ఉంచలేం.
"ఆ తర్వాత అతను ఏం చేస్తాడో తెలుసా?" శేఖర్ మాయ కళ్ళలోకి చూశారు. "అతను ఆధారాలు సేకరిస్తాడు. మీ దగ్గరా, నా దగ్గరా ఉన్న నల్లధనం లెక్కలన్నీ ఉన్న ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను ఈడీ (ED) చేతికి అందిస్తాడు. అప్పుడు మీరు మాత్రమే కాదు, నేను కూడా మునిగిపోతాను. నేను అలా జరగనివ్వను."
"మరి?"
"అందుకే మనం ఆట నియమాలు మార్చాలి," శేఖర్ కళ్ళు వేటగాడిలా మెరిశాయి. "గృహ హింస ఇప్పుడు చాలా 'మామూలు' అయిపోయింది. దానితో ప్రజల సానుభూతి దొరుకుతుంది కానీ, కోర్టులో పెద్ద శిక్ష పడదు. మనం కథను కొంచెం మార్చాలి. మనం 'జాతీయ భద్రత' అనే కార్డును వాడాలి."
మాయ ఆశ్చర్యంగా, "జాతీయ భద్రతా? అంటే?" అంది.
"అంటే 'ఆర్థిక ఉగ్రవాదం'," శేఖర్ ఆ రెండు పదాలను, వాటి రుచిని ఆస్వాదిస్తున్నట్లుగా చాలా నెమ్మదిగా పలికారు.
మాయ గందరగోళపడింది. "కానీ అర్జున్‌కి, ఉగ్రవాదానికి సంబంధం ఏంటి?"
"సంబంధం లేదు, సృష్టించాలి," శేఖర్ వంకరగా నవ్వారు. "మనం ఏం చెప్తామంటే—రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ ముసుగులో జరిగిన నల్లధనం వ్యాపారానికి సూత్రధారి రోహన్ గానీ, మీరు గానీ కాదు. దాని అసలు సూత్రధారి అర్జున్ వర్మ."
మాయ నోరు తెరిచి చూస్తూ ఉండిపోయింది. "కానీ... కానీ అర్జున్‌కి వీటి గురించి ఏమీ తెలియదు! పైగా అతను నన్ను ఆపడానికి ప్రయత్నించాడు!"
"ప్రజలకు ఆ విషయం తెలియదు మాయ," శేఖర్ చేతిని గాలిలో ఊపి కొట్టిపారేశారు. "మనం చెప్తాం—అర్జున్ మీ చేత బలవంతంగా చెక్కులపై సంతకాలు చేయించేవాడని. మీకు తెలియకుండా మీ పేరు మీద నకిలీ కంపెనీలు తెరిచి డబ్బు తరలించేవాడని. మీరు అమాయకంగా భర్తకు సహాయం చేస్తున్నాననే నమ్మకంతో సంతకాలు పెట్టేశారని. మరి ఆ డబ్బు ఎక్కడికి వెళ్ళేదో తెలుసా?"
మాయ తల అడ్డంగా ఊపింది.
"దేశ శత్రువులకు," శేఖర్ గంభీరమైన స్వరంతో అన్నారు. "మనం నిరూపిస్తాం, అర్జున్ హవాలా ద్వారా ఈ డబ్బును సరిహద్దు అవతలకు పంపేవాడని. అర్జున్ నిజానికి ఒక 'స్లీపర్ సెల్'. మీరు అతని ఈ దేశద్రోహ చర్యను కనిపెట్టినప్పుడు, అతను మిమ్మల్ని కొట్టడం మొదలుపెట్టాడు. మీరు అతని రహస్యం తెలుసుకున్నారనే కారణంతో మిమ్మల్ని ప్రాణాలతో చంపేయాలని ప్రయత్నించాడు."
మాయ నిశ్చేష్టురాలై కూర్చుండిపోయింది. ఈ అబద్ధం ఎంత పెద్దదిగా, ఎంత పకడ్బందీగా అల్లారంటే దాన్ని నమ్మడానికే భయం వేస్తోంది. అర్జున్‌ను కేవలం ఒక చెడ్డ భర్తగా కాదు, ఏకంగా దేశద్రోహిగా చిత్రీకరిస్తున్నారు!
"కానీ... అర్జున్ గనక నిరూపిస్తే?" మాయ నసుగుతూ అంది.
"నిరూపించడానికి అతను ముందు కోర్టు దాకా రావాలి కదా," శేఖర్ చల్లగా అన్నారు. "ఆర్థిక ఉగ్రవాదం ఆరోపణలపై ఒక్కసారి అరెస్ట్ అయితే, సెక్యూరిటీ అధికారి రిమాండ్‌లో ఏం జరుగుతుందో తెలుసా? అక్కడ సీసీటీవీలు ఉండవు. ఇక దేశద్రోహి శవాన్ని చూడటానికి మానవ హక్కుల కార్యకర్తలు కూడా రారు. సమాజం అతన్ని అసహ్యించుకుంటుంది. అర్జున్ పేరు వింటేనే జనం ఉమ్మేస్తారు."
శేఖర్ తనతో కేవలం అర్జున్‌ను ఇరికించాలని అనుకోవట్లేదని, తనని తాను కాపాడుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడని మాయకు అర్థమైంది. ఒకవేళ అర్జున్‌ను సూత్రధారిగా చిత్రీకరించగలిగితే, శేఖర్, మాయ—ఇద్దరూ సురక్షితంగా ఉంటారు.
"నాకేంటి లాభం?" మాయ స్వరంలోకి ఇప్పుడు వ్యాపార ధోరణి తిరిగి వచ్చింది.
శేఖర్ నవ్వారు. మాయ ఎరను మింగిందని ఆయనకు అర్థమైంది.
"మీ లాభమా?" శేఖర్ అన్నారు, "మీరు ఈ కథలో విలన్ కాదు మాయ, మీరు 'బాధితురాలు' మరియు 'ప్రధాన సాక్షి' అవుతారు. తన భర్త దేశద్రోహ చర్యలను ఎదిరించి దెబ్బలు తిన్న ధైర్యవంతురాలైన మహిళగా నిలుస్తారు. మీ పాపాలన్నీ కడిగేయబడతాయి. మనీ లాండరింగ్ కేసు నుంచి మీరు అప్రూవర్‌గా బయటపడతారు. ఆ తర్వాత... వచ్చే ఎన్నికల్లో నా పార్టీ మహిళా మోర్చా అధ్యక్షురాలు మీరే అవుతారు."
అధికార దాహం పెద్ద మత్తు. జైలు భయం, అధికారం అనే ఆశ—ఈ రెండింటి మధ్య నిలబడి మాయ వివేకం చచ్చిపోయింది. ఆమె ఆలోచించింది, అర్జున్ ఎలాగూ తనను ద్వేషిస్తున్నాడు. అర్జున్ బతికి ఉంటే మాయకు ప్రమాదం. దానికంటే అర్జున్ అంతమైపోవడమే మేలు.
"నేను ఒప్పుకుంటున్నాను," మాయ దృఢమైన స్వరంతో అంది.
శేఖర్ డ్రాయర్ నుంచి ఒక ఫైల్ తీశారు. "ఇది మీ వాంగ్మూలం చిత్తు ప్రతి. కంఠస్థం చెయ్యండి. రేపు ఉదయం పత్రికా సమావేశం."
"రేపు ఉదయమా?"
"అవును. అర్జున్ ఇప్పుడు పరారీలో ఉన్నాడు. అతను ఖచ్చితంగా ఏదో కలుగులో దాక్కుని ఉన్నాడు. మనం మీడియాలో چنانటి తుఫాను సృష్టిద్దాం, అతను కలుగులోంచి బయటకు రాగానే జనం అతన్ని పీక్కు తింటారు."
శేఖర్ లేచి నిలబడి మాయ ముందుకు వచ్చారు. "కానీ ఒక్క విషయం మాయ, రేపు పత్రికా సమావేశంలో మీరు ఏడవాల్సిన పని లేదు."
మాయ ఆశ్చర్యపోయింది. "ఏడవకూడదా? కానీ బాధితురాలిగా కనిపించాలంటే..."
"వద్దు," శేఖర్ ఆమెను ఆపారు. "ప్రజలు ఇప్పుడు ఏడుస్తూ కూర్చునే అమ్మాయిలను ఇష్టపడట్లేదు. అది పాత ఫ్యాషన్. జనానికి 'పోరాడే అమ్మాయి' (పోరాట యోధురాలు) కావాలి. మీరు దెబ్బలు తిన్నా కుంగిపోని మహిళగా నిలబడాలి. మీ కళ్లలో నీళ్లు కాదు, నిప్పులు ఉండాలి. మీరు చెప్పాలి—'నేను ఒక దేశద్రోహి భర్తతో కాపురం చేయాలనుకోలేదు, అందుకే నన్ను చంపాలని చూశారు' అని. మీ ఈ ఇమేజ్ నాకు ఎన్నికల్లో గెలుపునిస్తుంది."
మాయ తల ఊపింది. ఆమె నెమ్మదిగా తనను తాను సిద్ధం చేసుకోసాగింది. అవును, తను పోరాడే అమ్మాయి. తను తన స్వార్థం కోసం పోరాడుతోంది.
శేఖర్ మాయకు కొత్త స్క్రిప్ట్ వివరిస్తుండగా, సరిగ్గా అదే సమయంలో శేఖర్ సొంత ఫోన్ మోగింది…
"అర్జున్ చేతిలో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్‌ను స్వాధీనం చేసుకోవడానికి శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు ఏ తీవ్రమైన మార్గాన్ని ఎంచుకోబోతున్నాడు? అర్జున్‌ను కలుగులోంచి బయటకు రప్పించడానికి ఆయన మాయనే ఎరగా వాడతాడా?"
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
28.
శేఖర్ గారు వెంటనే ఫోన్ రిసీవ్ చేశారు. "చెప్పు బసు. అర్జున్ దొరికాడా?"
అవతలి నుంచి బసు గొంతు వినిపించింది, కానీ అందులో విజయోత్సాహం లేదు, నిరాశ, భయం ఉన్నాయి.
"లేదు సార్..." బసు గుటక వేశాడు. "మేము హైవే మొత్తం `మూసేశాం`, అన్ని టోల్ ప్లాజాల దగ్గర మనుషుల్ని పెట్టాం. కానీ..."
"కానీ ఏంటి?" శేఖర్ గారు గట్టిగా అరిచారు. ఆయన చేతిలోని కాఫీ మగ్ టేబుల్‌పై ఒలికిపోయింది. "బసు, నీకు చెప్పాను కదా, అర్జున్ నాకు కావాలి! వాడు గాలిలో కలిసిపోలేడు!"
"సార్, మేము నదీ మార్గాన్ని కూడా `పరిశీలించాం`. కానీ పొగమంచు కారణంగా డ్రోన్‌ను ఎగరేయలేకపోతున్నాం. వాళ్ళు ప్రధాన నదిని వదిలి ఏదో కాలువలోకి వెళ్లారని మా `స్థానిక సమాచారం` చెబుతోంది. అక్కడ మన `పట్టు లేదు`."
శేఖర్ గారు లోతైన శ్వాస తీసుకున్నారు. కోపాన్ని అదుపులో పెట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించారు. కోపం తెలివిని నాశనం చేస్తుంది, కానీ ఈ సమయంలో ఆయనకు చల్లని బుర్ర అవసరం.
"విను బసు," శేఖర్ గారు పళ్లు బిగపట్టి, బుసకొడుతున్నట్టుగా అన్నారు. "అర్జున్ భూమి కింద దాక్కున్నా, వాడిని బయటకు లాక్కొచ్చి నా ముందు నిలబెట్టు."
"ఎస్ సార్."
శేఖర్ గారు ఫోన్ కట్ చేశారు. ఆయన దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అర్జున్ వర్మ... ఒక సాధారణ ఆడిట్ క్లర్క్... వాడు ఈ రోజు తనకే సవాలు విసురుతున్నాడా?
___________
మరోవైపు,
లారీ వెనక భాగంలోని సందులోంచి వస్తున్న ఆ చిన్న టార్చ్‌లైట్ వెలుగు జస్టిస్ రావు గారి బూట్ల మీద స్థిరంగా నిలిచి ఉంది.
లోపల అందరి ఊపిరి ఆగిపోయింది. విక్రమ్ తన జేబులోని మడత కత్తి మీద వేళ్లను బిగించాడు. ఈ కత్తితో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను ఆపలేనని అతనికి తెలుసు, కానీ లొంగిపోవడానికి అతను సిద్ధంగా లేడు. జస్టిస్ రావు గారు కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నారు, బహుశా ఈ అవమానకరమైన దృశ్యాన్ని తన జ్ఞాపకాల నుంచి చెరిపేయాలనుకుంటున్నారేమో. రజత్ భయంతో ఎంతగా ముడుచుకుపోయాడంటే, అతని పళ్ళు కొట్టుకుంటున్న శబ్దం వస్తోంది.
బయట నుంచి సెక్యూరిటీ అధికారి ఆఫీసర్ కర్కశమైన గొంతు వినిపించింది, "ఏయ్! ఎవర్రా అక్కడ? కిందకు దిగండి!"
ఆ ఆఫీసర్ టార్పాలిన్‌ను ఇంకాస్త పక్కకు జరపబోయాడు, తుపాకీ గొట్టాన్ని లోపలికి చొప్పించే ప్రయత్నంలో ఉన్నాడు, సరిగ్గా అప్పుడే లారీ డ్రైవర్ సర్దార్జీ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. అతని స్వరంలో భయం లేదు, ఒక రకమైన నక్క వినయం ఉంది—భారతదేశ హైవేల డ్రైవర్లు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను చూడగానే అలవర్చుకునే కళ అది.
"అయ్యో సార్! సార్! తెరవకండి! తెరవకండి సార్!" సర్దార్జీ దాదాపు పట్టుకునేంత పని చేస్తూ ఆఫీసర్ చేతిని మెల్లగా నొక్కాడు.
ఆఫీసర్ విసుగ్గా చేతిని విదిలించుకున్నాడు. "ఎందుకు తెరవకూడదు? లోపల ఎవరున్నారు?"
సర్దార్జీ నవ్వాడు. ఆ నవ్వు జిడ్డుగా ఉంది, కానీ అనుభవంతో కూడుకున్నది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను ఎలా `వ్యవహరించాలో` అతనికి బాగా తెలుసు. "సార్! వాళ్ళంతా కూలీలు. బీహార్ నుంచి వస్తున్నారు. గనిలో పని చేయడానికి. కొత్తవాళ్ళు కదా, అందుకే భయపడుతున్నారు."
"కూలీలా?" ఆఫీసర్ టార్చ్‌ను మళ్ళీ జస్టిస్ రావు గారి బూట్ల వైపు వేశాడు. "నన్ను గాడిద అనుకుంటున్నావా? టార్పాలిన్ తీయ్!"
సర్దార్జీ ఈసారి గొంతు తగ్గించాడు. రహస్యం చెబుతున్నట్టుగా గుసగుసలాడాడు. "సార్, అసలు విషయం ఏంటంటే... లోపల కొంచెం 'సరుకు' ఉంది."
"సరుకా?" ఆఫీసర్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. స్వరం కొద్దిగా మెత్తబడింది. "ఏం సరుకు?"
"విదేశీ మద్యం సార్," సర్దార్జీ కళ్ళతోనే సైగ చేశాడు. "`చూస్తే` అనవసరమైన గొడవ అవుతుంది సార్. మీరు বরং..."
సర్దార్జీ తన లాల్చీ జేబులోంచి మురికి నోట్ల కట్టను బయటకు తీశాడు. ఆ నోట్లు నలిగిపోయి ఉన్నాయి, వాటికి డీజిల్, కాలిన ఆయిల్, చెమట వాసన అంటుకుని ఉంది. అతను ఆ నోట్లను సీసీటీవీ కెమెరాకు గానీ, ఇతరులకు గానీ కనబడకుండా చాలా చాకచక్యంగా ఆఫీసర్ అరచేతిలో పెట్టాడు.
"టీ-నీళ్ల ఖర్చులకి తీసుకోండి సార్. మేం పేదవాళ్ళం. ఈ సరుకు చేరకపోతే పార్టీ వాళ్ళు డబ్బులివ్వరు."
ఆఫీసర్ టార్చ్ వెలుగును జస్టిస్ రావు గారి బూట్ల మీద నుంచి తీసి తన అరచేతిలో వేసుకున్నాడు. గాంధీజీ బొమ్మ ఉన్న ఐదు వందల రూపాయల నోట్లు కొన్ని. అన్నీ కలిపి బహుశా రెండు, రెండున్నర వేలు ఉంటాయి.
క్షణాల్లో అతని విధి, దేశభక్తి, శేఖర్ చౌదరి ఆదేశం, అనుమానం—అన్నీ గాలిలో కలిసిపోయాయి. అతని కళ్ళ ముందు అప్పుడు కేవలం ఆ రాత్రి అదనపు సంపాదన మాత్రమే మెరుస్తోంది.
అతను ఆ నోట్లను జేబులో పెట్టుకుంటూ టార్పాలిన్‌ను మళ్ళీ కిందకు వదిలేశాడు. తర్వాత లారీ మీద ఢాం అని ఒక దెబ్బ కొట్టాడు. "పోరా! కానీ ముందు పెద్ద సార్లు ఉంటారు. దొరికిపోతే నా పేరు చెప్పొద్దు."
సర్దార్జీ సెల్యూట్ కొట్టాడు. "సరే సార్. జై హింద్."
లారీ మళ్ళీ స్టార్ట్ అయింది. ఇంజన్ నుంచి ఆ పరిచయమైన ఢబ్-ఢబ్-ఢబ్ శబ్దం. గేరు వేసినప్పుడు వచ్చిన ఖటాస్ చప్పుడు. తర్వాత చక్రాలు కీచుమని శబ్దం చేస్తూ దొర్లడం మొదలుపెట్టాయి. చెక్‌పోస్ట్ వెలుగు క్రమంగా వెనక్కి మాయమైపోతోంది.
లోపల మళ్ళీ చీకటి ఆవరించింది. కానీ ఆ చీకటిలో ఇప్పుడు భయం లేదు, ఒక తీవ్రమైన, భరించలేని సిగ్గు ఉంది.
విక్రమ్ జేబులోంచి చెయ్యి బయటకు తీశాడు. అతని కత్తి చెమటతో తడిసిపోయింది. అతను గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. "అబ్బా! తృటిలో తప్పించుకున్నాం."
కానీ జస్టిస్ రావు గారు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆయన చీకటిలో రాతి విగ్రహంలా కూర్చుని ఉన్నారు.
విక్రమ్ టార్చ్ వేసి జస్టిస్ రావు గారి ముఖం మీద వేశాడు. "సార్? మీరు `సరిగ్గానే` ఉన్నారా?"
జస్టిస్ రావు గారు నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచారు. ఆ కళ్ళలో నీళ్ళు లేవు, ఒక లోతైన శూన్యం ఉంది. ఆయన తన బూట్ల వైపు చూసుకున్నారు—ఏ బూట్లైతే కాసేపటి క్రితం తమ మరణానికి కారణం కాబోయాయో, అవే బూట్లు తమను కాపాడాయి—ఎందుకంటే డ్రైవర్ వాటిని 'దొంగ సరుకు' లేదా 'కూలీల సరదా' అని చెప్పి తప్పించాడు.
"చూశావా విక్రమ్?" జస్టిస్ రావు గారి గొంతు చాలా చిన్నగా ఉంది, కానీ లారీ ఇంజన్ శబ్దం కన్నా బరువుగా వినిపించింది. "నేను జీవితాంతం ఆ ఎర్ర అట్ట రాజ్యాంగ పుస్తకాన్ని పూజించాను. చట్టం గుడ్డిదని నమ్మాను, ఎందుకంటే అది నిష్పక్షపాతంగా ఉంటుందని. అది ధనిక, పేద తేడా చూడదని. కానీ ఈ రోజు తెలిసింది, చట్టం గుడ్డిది, ఎందుకంటే దాని కళ్ళకు డబ్బు అనే గంతలు కట్టారు."
ఆయన ఒక నిట్టూర్పు విడిచారు. గుండె మొత్తం ఖాళీ అయిపోయినట్లు అనిపించింది.
"నా ముప్పై ఏళ్ళ న్యాయమూర్తి జీవితపు నిజాయితీ, నా వేలాది తీర్పులు, నా గౌరవం—అన్నీ ఈ రోజు కొన్ని మురికి ఐదు వందల నోట్ల ముందు ఓడిపోయాయి. ఆ కానిస్టేబుల్ గనుక లంచం తీసుకోకుండా, నిజాయితీగా తన `విధి`ని చేసి ఉంటే, ఈ రోజు మనం దొరికిపోయేవాళ్ళం. ఎంత విచిత్రం కదూ? ఈ రోజు అవినీతే మా ప్రాణాలను కాపాడింది. ఈ వ్యవస్థ కుళ్ళిపోయినందువల్లే నేను బతికి ఉన్నాను."
రజత్ ఒక మూలన కూర్చుని ఆయాసపడుతున్నాడు. అతనికి `తీవ్ర ఆందోళన` వస్తోంది. అతను గొణుగుతూ అన్నాడు, "మనం... మనం నిజంగా బతికిపోయామా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మళ్ళీ రారు కదా?"
విక్రమ్ రజత్ భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు. "శాంతించు రజత్. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇంక రారు. వాళ్ళకి డబ్బు అందింది. వాళ్ళకు డబ్బు కన్నా పెద్ద ధర్మం లేదు."
సుమిత్ ఇంతసేపూ అర్జున్ తలను తన ఒడిలో పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు. అతను ఉన్నట్టుండి అరిచాడు. "విక్రమ్ అన్న! అర్జున్ పరిస్థితి బాగోలేదు!"
విక్రమ్ వేగంగా అర్జున్ దగ్గరకు జరిగాడు. "ఏమైంది?"
"జ్వరంతో ఒళ్ళు కాలిపోతోంది. `నాడి వేగం` చాలా ఎక్కువగా ఉంది. 140 పైన ఉన్నట్టుంది. ఇంకా... అతను కలవరిస్తున్నాడు."
విక్రమ్ అర్జున్ చెంప మీద చెయ్యి పెట్టాడు. నిప్పులా కాలుతోంది. అర్జున్ పెదవులు పగిలి రక్తం వస్తోంది. అతను జ్వరం మత్తులో గొణుగుతున్నాడు, కానీ మాటలు స్పష్టంగా లేవు.
విక్రమ్ చెవి పెట్టి వినడానికి ప్రయత్నించాడు.
"మాయ... ఎందుకిలా చేశావ్... నేను నిన్ను... ఎందుకు..." అర్జున్ గొంతులోంచి కేవలం ఆవేదన మాత్రమే వస్తోంది. "నాన్న... అమ్మ... వాళ్ళు బతికే ఉన్నారా?"
విక్రమ్ గుండెల్లో ఏదో మెలిపెట్టినట్టు అయింది. ఏ అమ్మాయి అయితే అర్జున్‌ను నాశనం చేసిందో, మృత్యువు అంచున నిలబడి కూడా అర్జున్ ఆమె గురించే ఆలోచిస్తున్నాడు.
"నీళ్ళు ఇవ్వు సుమిత్," విక్రమ్ అన్నాడు.
సుమిత్ వాటర్ బాటిల్ మూత తీసి అర్జున్ నోటికి అందించాడు. కానీ అర్జున్ మింగలేకపోతున్నాడు. నీళ్ళు అతని గొంతు కింద నుంచి జారి చొక్కాను తడిపేశాయి.
"మనకు డాక్టర్ కావాలి విక్రమ్," సుమిత్ నిస్సహాయంగా అన్నాడు. "ఇలాగే ఉంటే వాడు ఉదయం వరకు బతకడు. `విషంగా మారినట్టుంది`."
విక్రమ్ లారీ గోడకున్న రంధ్రంలోంచి బయటకు చూశాడు. హైవేను వెనక్కి వదిలి వాళ్ళు ఇప్పుడు గ్రామాల్లోని చీకటి రోడ్లలోకి ప్రవేశించారు. ఇరువైపులా దట్టమైన అడవి, తుమ్మ చెట్లు. దూరంగా ఎక్కడా ఒక్క వెలుగు లేదు.
"ఇక్కడ ఏ డాక్టరూ లేడు సుమిత్," విక్రమ్ పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు. "ఒకవేళ ఉన్నా మనం వెళ్ళలేం. శేఖర్ వాళ్ళు అన్ని ఆసుపత్రుల్లో మన ఫోటోలు ఇచ్చి ఉంటారు. అర్జున్‌ను మనమే కాపాడుకోవాలి."
అర్జున్ ఉన్నట్టుండి కంపించాడు. అతని శరీరం విల్లులా వంగిపోయింది. అతని మనసులో ఇప్పుడు వాస్తవానికి, అవాస్తవానికి మధ్య ఉన్న గీత చెరిగిపోయింది.
విక్రమ్ అతన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. "అర్జున్! శాంతించు! మేం ఉన్నాం! ఇది కల... అంతా అబద్ధం!"
అర్జున్ విక్రమ్ కాలర్ పట్టుకున్నాడు. అతని కళ్ళు బయటకు వచ్చేలా ఉన్నాయి. అతను గుసగుసగా అన్నాడు, "వాళ్ళు... వాళ్ళు నన్ను పిలుస్తున్నారు విక్రమ్... నిప్పు... అంతా అయిపోయింది..."
అర్జున్ తల విక్రమ్ ఒడిలోకి వాలిపోయింది. అతని శరీరం నిశ్చేష్టంగా మారింది, కేవలం గుండె చప్పుడు మాత్రమే అస్తవ్యస్తంగా ఉంది.
విక్రమ్ చీకట్లోకి చూస్తూ అరిచాడు, "బండి వేగంగా నడపమని చెప్పు సుమిత్! అర్జున్ మనల్ని వదిలి వెళ్ళిపోతున్నాడు!"
లారీ యొక్క చీకటి గదిలో అర్జున్ శ్వాస క్రమంగా బలహీనపడుతోంది. తెల్లారే వెలుగు అర్జున్‌కు కొత్త జీవితాన్ని తెస్తుందా, లేక అతని నిశ్చలమైన దేహాన్ని గమ్యానికి చేరుస్తుందా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
29.
పల్లెటూరి మాండలికం కదా (Rural dialect is it?)
అర్జున్ కళ్ళు తెరిచాడు. లారీలోని చిమ్మ చీకటి ఇప్పుడు లేదు. తను వాళ్ళ జూబ్లీ హిల్స్‌లోని పాత ఫ్లాట్‌లో ఎప్పుడూ నిలబడే బాల్కనీలో ఉన్నాడు. ఉదయపు లేత బంగారు రంగు ఎండ, మొజాయిక్ చేసిన నేల మీద పడుతోంది. గాలిలో బంతి పువ్వుల సువాసన తేలియాడుతోంది, సరిగ్గా దసరా పండుగ ముందు రోజుల్లో లాగా.
బాల్కనీ రెయిలింగ్ పట్టుకుని మాయ నిలబడి ఉంది.
అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా జారిపోయినట్టయింది. మాయ ఒంటి మీద తను రెండో పెళ్లిరోజుకి ఎంతో డబ్బు కూడబెట్టి కొనిచ్చిన, బంగారు జరీ పని చేసిన నీలం రంగు కంచి పట్టు చీర ఉంది. మాయ వెన్నునిండా ఆరబోసిన జుట్టు ఉదయపు గాలికి ఎగురుతోంది, కొన్ని మొండి వెంట్రుకలు ఆమె తెల్లటి బుగ్గల మీద పడుతున్నాయి.
మాయ నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది. ఆమె పెదవుల మీద అదే సుపరిచితమైన చిరునవ్వు—ఒకప్పుడు అర్జున్ ప్రపంచానికి కేంద్రబిందువుగా ఉన్న నవ్వు. ఈ ప్రపంచంలో పాపం, మోసం అనేవి లేవనిపించేంతటి స్వచ్ఛమైన నవ్వు.
మాయ చేతిలో పొగలు కక్కుతున్న టీ కప్పు ఉంది. అల్లం, యాలకుల సువాసన అర్జున్ ముక్కుకి తాకింది.
"అర్జున్, టీ తాగవా?" మాయ చేతిని ముందుకు చాపింది. ఆమె గొంతులో కలకండ కలిపినట్లు, అనురాగం పొంగి పొర్లుతోంది. "రా, ఈరోజు నీకు ఇష్టమైన అల్లం టీ చేశాను. నా చేతి టీ తాగకపోతే నీకు తలనొప్పి తగ్గదంటావు కదా."
అర్జున్ మంత్రముగ్ధుడిలా ముందుకు కదిలాడు. గత కొన్ని నెలల సంఘటనలు—జైలు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, దెబ్బలు, అగ్నిజ్వాలలు—అన్నీ ఒక పీడకల అనిపించింది. బహుశా తనింతసేపూ నిద్రపోతున్నాడేమో. ఇదే నిజం. ఈ బాల్కనీ, ఈ ఎండ, మాయ. మాయ తనను ప్రేమిస్తోంది. మాయ తనను వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్ళలేదు.
అర్జున్ చెయ్యి చాపాడు. అతని వేళ్లు వణుకుతున్నాయి. అతను కేవలం టీ కప్పును అందుకోవాలనుకోవట్లేదు, మాయ చేతిని తాకి, ఆమె నిజమో కాదో నిర్ధారించుకోవాలనుకుంటున్నాడు.
"మాయ..." అర్జున్ గుసగుసగా అన్నాడు. "నువ్వు వస్తావని నాకు తెలుసు."
కానీ అర్జున్ కప్పును తాకడానికి వేలు చాపిన మరుక్షణం, చుట్టూ ఉన్న గాలి బరువెక్కిపోయింది. పక్షుల కిలకిలారావాలు ఆగిపోయి, స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.
మాయ ముఖం అకస్మాత్తుగా మారడం మొదలైంది.
ఆమె సున్నితమైన చిరునవ్వు వెడల్పుగా మారుతూ చెవుల వరకు చేరింది, ఏదో అదృశ్య శక్తి ఆమె దవడలను చీల్చేస్తున్నట్లు. మాయ అందమైన, లోతైన కళ్ళు గుంతల్లోకి కూరుకుపోయాయి, వాటి నుండి చిక్కటి నల్లటి రక్తం కారడం మొదలైంది. ఆ రక్తపు ధారలు ఆమె తెల్లటి బుగ్గల మీదుగా జారుతూ నీలం రంగు చీర మీద పడ్డాయి.
ఆ చీర భగ్గున మండింది. కానీ మాయ కాలలేదు. ఆమె మంటల మధ్య నిలబడి గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వు శబ్దానికి బాల్కనీ అద్దాలు గలగలమంటూ పగిలిపోయాయి.
అర్జున్ చూశాడు, మాయ చేతిలో ఇప్పుడు టీ కప్పు లేదు. దానికి బదులుగా ఆమె ఒక మోటైన, పేనవేసిన జనుపనార తాడును పట్టుకుని ఉంది. ఉరితాడు. దాని చివర ఉచ్చులా చేసి ఉంది, అది ఒక పెండులంలా ఊగుతోంది.
"టీ తాగుతావా అర్జున్?" మాయ గొంతు ఇప్పుడు మనిషిదిలా లేదు. పాతాళలోకం నుంచి వచ్చిన వెయ్యేళ్ళ ప్రేతాత్మ మాట్లాడుతున్నట్టుంది. గొంతులోంచి లోహపు శబ్దం వస్తోంది. "లేదా విషం తాగుతావా? రెండిట్లో నీకేది ఇష్టం? రోహన్ నిన్ను విషం పెట్టి చంపమన్నాడు, కానీ ఉరితాడే నీకు సరిగ్గా సరిపోతుందని నేను అనుకున్నాను."
అర్జున్ భయంతో వెనక్కి వెళ్ళాలనుకున్నాడు. ఈ భయానక దృశ్యం నుండి పారిపోవాలనుకున్నాడు. కానీ కదలలేకపోయాడు. అతని కాళ్ళు నేలకు అతుక్కుపోయినట్లున్నాయి. కిందకి చూస్తే, అతని కాళ్ళకు లావైన ఇనప సంకెళ్ళు ఉన్నాయి. ఆ సంకెళ్ళకు ముళ్ళు ఉన్నాయి, అవి అతని చర్మాన్ని చీల్చుకుని ఎముకల వరకు దిగిపోయాయి.
సంకెళ్ళ గలగల శబ్దానికి అర్జున్ ముందుకు చూశాడు. ఆ సంకెళ్ళ రెండో చివర పట్టుకుని చీకటిలోంచి శేఖర్ చౌదరి బయటకు వచ్చాడు.
శేఖర్ అట్టహాసం చేస్తున్నాడు. ఆయన తెల్లటి పంజాబీ వేసుకుని ఉన్నాడు, కానీ దానిపై రక్తపు మరకలున్నాయి. ఆయన ఒక చేతిలో ఆ సంకెళ్ళు, మరో చేతిలో ఖరీదైన విస్కీ గ్లాసు పట్టుకుని ఉన్నాడు. అర్జున్ యాతనే తన పానీయం అన్నట్టుగా ఒక గుక్క తాగాడు.
"ఎక్కడికి పారిపోతావ్ అర్జున్? ఇది చక్రవ్యూహం. అభిమన్యుడు కూడా బయటపడలేకపోయాడు, నువ్వూ పడలేవు," శేఖర్ గొంతు ఉరుములా ప్రతిధ్వనించింది. "ఇక్కడికి రావడం మాత్రమే సాధ్యం, వెళ్ళడం కాదు. నువ్వు ఓడిపోయినవాడివి అర్జున్, నువ్వు ఓడిపోయినవాడివి!"
అకస్మాత్తుగా కాళ్ళ కింద నేల కదిలిపోయింది. జూబ్లీ హిల్స్ ఫ్లాట్ మాయమైంది. అర్జున్ ఒక మహాశ్మశానంలో నిలబడి ఉన్నాడు. చుట్టూ చితి మంటలు మండుతున్నాయి. కాలిన మాంసం వాసనకు అతనికి వాంతి వస్తోంది.
అతని ముందు రెండు చితులు భగభగ మండుతున్నాయి. ఆ చితులపై అతని నాన్న, అమ్మ పడుకుని ఉన్నారు. కానీ వాళ్ళు చనిపోలేదు. బతికే ఉన్నారు. అగ్నిజ్వాలలు వాళ్ళ శరీరాన్ని కబళిస్తున్నాయి, చర్మం కాలి ఊడిపోతోంది.
నాన్న మంటల మధ్య నుండి ఎముకల గూడులాంటి చెయ్యి చాచి పిలుస్తున్నాడు, "అర్జున్... మమ్మల్ని కాపాడరా నాయనా... మమ్మల్ని చూసుకుంటానన్నావు కదా... మా శరీరం కాలిపోతోందిరా... కాస్త నీళ్ళు ఇయ్యి... నాకు చాలా దాహంగా ఉంది..."
అమ్మ అరుస్తోంది, "ఏం చేశావురా నాయనా? మమ్మల్ని కాపాడలేకపోయావా? నీ వల్లే మేము కాలిపోతున్నాం... నీ వల్లే..."
"నాన్నా! అమ్మా!" అర్జున్ గుండె పగిలేలా ఏడ్చాడు. "వస్తున్నాను! మీకు ఏమీ కానివ్వను!"
అర్జున్ మంటల వైపు దూకబోయాడు. తనను తాను అర్పించుకోవాలనుకున్నాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే మాయ వెనుక నుండి అతన్ని బలంగా తోసింది.
"నువ్వు ఓడిపోయినవాడివి అర్జున్! నువ్వు ఎవరినీ కాపాడలేవు! నువ్వు కేవలం చావగలవు! పో, పోయి చావు!"
మాయ తోపుకు అర్జున్ అనంతమైన చీకటిలోకి పడిపోసాగాడు. అతని శరీరం చుట్టూ గాలి హోరుమని శబ్దం చేస్తోంది. అతని చెవుల్లో మాయ పైశాచిక నవ్వు, శేఖర్ దంభపు మాటలు, ఇంకా నాన్న ఆర్తనాదాలు—నీళ్ళు... నీళ్ళు...—ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి.
________________________
"వద్దు! వద్దు! నీళ్ళు ఇవ్వండి! నాన్నా..."
లారీలోని చీకటి గదిలో అర్జున్ అరుస్తూ, ఒక్కసారిగా లేవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ శరీరం అతని మాట వినలేదు. మళ్ళీ గోనె సంచుల మీద పడిపోయాడు.
లారీ లోపలి భాగం ఇప్పుడు వాహనంలా కాకుండా, కొందరు సజీవ మనుషులు చిక్కుకుపోయిన తేలియాడే శవపేటికలా ఉంది. బయట ఆకాశం బద్దలైనట్టు వర్షం కురుస్తోంది. రేకుల పైకప్పు మీద వర్షపు చప్పుడు ఏ మాత్రం శృంగారభరితంగా లేదు, వేల సుత్తులు ఏకకాలంలో కొడుతున్నట్లుంది. ఆ శబ్దం తలలోకి మేకుల్లా దిగిపోతోంది.
లారీ తుప్పుపట్టిన పైకప్పులోని రంధ్రాల నుండి వర్షపు నీరు లోపలికి కారుతోంది. ఆ మురికి నీరు, అర్జున్ ఒంటి చెమట, అతని గాయాల నుండి కారుతున్న రక్తం, చీముతో కలిసి ఏకమైపోయింది. గాలిలో ఒకరకమైన మగ్గిన వాసన—ఇనుము, డీజిల్, ఇంకా మృత్యువు కలగలిసిన వాసన.
అర్జున్ శరీరం ఇప్పుడు సాధారణ ఉష్ణోగ్రతలో లేదు. విక్రమ్ అతని నుదుటిపై చెయ్యి పెట్టగానే చెయ్యి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. కాలుతున్న నిప్పు కణికను తాకినట్టు అనిపించింది. 105 లేదా 106 డిగ్రీల జ్వరం. అతని శరీరం వణుకుతోంది, ఎముకల లోపల భూకంపం వస్తున్నట్టు.
శ్వాస తీసుకుంటున్నప్పుడు అర్జున్ ఛాతీ కొలిమి తిత్తిలా కదులుతోంది. ప్రతి శ్వాసతో గుర గుర మనే శబ్దం వస్తోంది—ఊపిరితిత్తుల్లో గాలి కాకుండా మరేదో పేరుకుపోతున్నట్టు. న్యూమోనియా లేదా సెప్సిస్—ఏదో ఒకటి అతని శరీరాన్ని లోపలి నుండి తినేస్తోంది.
"మాయ..." అర్జున్ జ్వరం మత్తులో కలవరించాడు. అతని కళ్ళు మూసుకునే ఉన్నాయి, కానీ కనురెప్పల కింద కనుగుడ్లు మాత్రం అశాంతంగా కదులుతున్నాయి, ఆ పీడకల ఇంకా అతన్ని వెంటాడుతున్నట్టు.
"మాయ... నన్ను వెళ్ళనివ్వు... ఇంక కొట్టకు... నావల్ల కావట్లేదు... టీ వద్దు మాయ... అది విషం..."
అర్జున్ కలవరింతలు విక్రమ్ చెవుల్లో కరిగించిన సీసంలా చొచ్చుకుపోయాయి. విక్రమ్ గుండె నుజ్జునుజ్జయింది. ఏ అమ్మాయి అయితే అర్జున్‌ను అబద్ధపు కేసులో ఇరికించిందో, జైలుకు పంపించిందో, తల్లిదండ్రులను కాల్చడానికి ప్రయత్నించిందో, చివరికి ఈ చావు అంచుకు నెట్టిందో—జీవన్మరణాల మధ్య నిలబడి అర్జున్ ఇంకా ఆమె పేరే జపిస్తున్నాడు.
ఇది ప్రేమా? ద్వేషమా? లేక కేవలం మానసిక ఆఘాతమా? విక్రమ్‌కు తెలియదు. అతనికి తెలిసింది ఒక్కటే, తన చిన్ననాటి స్నేహితుడు, క్లాస్‌లో ఫస్ట్ వచ్చేవాడు, ఎప్పుడూ ఎవరికీ హాని చేయనివాడు—ఈరోజు తన కళ్ళ ముందే కొంచెం కొంచెంగా కరిగిపోతున్నాడు. సుప్రీం కోర్ట్‌లో పేరుమోసిన లాయర్ అయిన విక్రమ్, ఈరోజు నిస్సహాయుడిగా మిగిలిపోయాడు. చట్టంతో యమదూతను ఆపలేరు.
విక్రమ్, అర్జున్ మణికట్టు మీద చెయ్యి పెట్టాడు. నాడి కోసం వెతికాడు.
దొరకట్లేదు.
విక్రమ్ చెయ్యి వణుకుతోంది. మళ్ళీ ప్రయత్నించాడు. చాలా లోతుగా, చాలా బలహీనమైన స్పందన. టిప్... టిప్... టిప్... లెక్కపెట్టలేనంత వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ప్రాణం దారం పోగు మీద వేలాడుతున్నట్టుంది. ఏ క్షణంలోనైనా తెగిపోవచ్చు.
"విక్రమ్ అన్నా, వాడు శ్వాస తీసుకోలేకపోతున్నాడు!" పక్కనే కూర్చున్న సుమిత్ ఏడ్చేశాడు. రజత్ భయంతో ఒక మూలకు ముడుచుకుపోయాడు, అర్జున్ వైపు చూడటానికి కూడా భయపడుతున్నాడు.
జస్టిస్ రావు చీకటిలోంచి అన్నారు, "విక్రమ్, మనం ఏదో ఒకటి చెయ్యాలి. అలా కూర్చోకు."
విక్రమ్ ఇక తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అర్జున్ యాతన, ఈ నిస్సహాయంగా కొద్దికొద్దిగా చనిపోవడం చూడటం అతని సహనానికి మించిపోయింది. అతనిలోని తర్కం, వివేకం ముక్కలైపోయాయి. అతని కన్నీళ్లకు, పైకప్పు నుండి కారుతున్న వర్షపు నీటికి తేడా లేదు.
పిచ్చివాడిలా లేచి నిలబడ్డాడు. బ్యాలెన్స్ చేసుకోలేక తూలిపడ్డాడు. మళ్ళీ లేచాడు. తర్వాత పరుగెత్తుకెళ్ళి డ్రైవర్ కేబిన్ వెనకున్న చిన్న అద్దం కిటికీని బలంగా బాదడం మొదలుపెట్టాడు.
ఢాం! ఢాం! ఢాం!
"బండి ఆపు! ఓయ్ సర్దార్జీ! ఆపమంటున్నాను కదా! వెంటనే ఆపు!"
విక్రమ్ అరుపులు వర్షపు గర్జనను మించిపోయాయి. అతను కిటికీని గుద్దుతున్నాడు, తన్నుతున్నాడు.
"ఆపు! నా తమ్ముడు చచ్చిపోతున్నాడు! ఆపరా అంటున్నాను!"
లారీ ప్రాణాలు పోయేంతలా కుదుపు ఇచ్చి బ్రేకులు వేసింది. కీ...చ్...చ్...చ్! చక్రాలు బురద, రాళ్లపై జారి, ఒక పక్కకు ఒరిగి ఆగిపోయింది.
విక్రమ్ ఆయాసంతో రొప్పుతున్నాడు. అతని నుదురు కిటికీ అద్దానికి ఆనుకుని ఉంది. బయట ఏం ఎదురుచూస్తోందో అతనికి తెలియదు—సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, శేఖర్ గుండాలు, లేక కేవలం చీకటి. కానీ అతనికి తెలుసు, ఈ నరక యాత్రను ఇప్పుడే ఆపకపోతే, అర్జున్ రేపటి సూర్యోదయాన్ని చూడలేడు.
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
30.
వర్షపు శబ్దాన్ని మించి విక్రమ్ గొంతు డ్రైవరు చెవిలో పడింది. సర్దార్జీ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి బ్రేకులు వేశాడు. కీ...చ్! తడి రోడ్డు మీద చక్రాలు జారి, లారీ ఒక పక్కకు ఒరిగి ఆగిపోయింది. ఆ హఠాత్తు కుదుపుకు అర్జున్ నోటి నుండి ఒక బాధాకరమైన మూలుగు బయటకు వచ్చింది.
లారీ ఆగగానే విక్రమ్ వెనక ఉన్న తలుపు తెరుచుకుని ఒక్క గెంతులో కిందకు దూకాడు. కుండపోత వర్షానికి క్షణాల్లో అతని లాల్చీ తడిసి ఒంటికి అతుక్కుపోయింది. అతను పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి డ్రైవరు క్యాబిన్ కిటికీని గట్టిగా తట్టాడు.
"ఏమైంది లాయరు గారూ?" సర్దార్జీ కిటికీ అద్దం కిందకు దించి తల బయటపెట్టాడు. ఆయన ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
"అర్జున్ బతకడు సర్దార్జీ!" విక్రమ్ గొంతు వణుకుతూండగా అరిచాడు. అతను సర్దార్జీ కాలర్ దగ్గరకు వెళ్లి చేతులు జోడించాడు. "వాడి నాడి స్పందన పడిపోతోంది. శరీర ఉష్ణోగ్రత 105 డిగ్రీలు దాటింది. మనం వెంటనే వాడిని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాలి. ఇక్కడ దగ్గరలో ఏదైనా ఊరు లేదా? ఏ డాక్టరు అయినా? మనం ఇలా వాడిని చావడానికి వదిలేయలేం!"
లారీ లోపలి నుండి సుమిత్, రజత్ కూడా తొంగి చూస్తున్నారు. అందరి కళ్ళలో భయం గూడుకట్టుకుంది. న్యాయమూర్తి రావు చీకటిలోంచి మౌనంగా చూస్తున్నారు.
సర్దార్జీ స్టీరింగుపై చేతులుంచి ఒక క్షణం ఆలోచించాడు. వర్షపు నీరు ఆయన తలపాగా నుండి జారి గడ్డం మీదుగా కారుతోంది. ఆయన మ్యాప్ చూడలేదు, ఈ హైవే మార్గం ఆయనకు కొట్టిన పిండి.
"ఇక్కడికి 10 కిలోమీటర్ల దూరంలో, హైవే ఒకటి మీద ఒక ప్రభుత్వ ఆరోగ్య కేంద్రం ఉంది లాయరు గారూ," సర్దార్జీ వర్షపు హోరును మించి గట్టిగా అన్నాడు. "అక్కడ ఆక్సిజన్ సిలిండరు, రాత్రి విధి డాక్టరు దొరకవచ్చు."
విక్రమ్ కళ్ళలో ఆశ మెరిసింది. 10 కిలోమీటర్లు! లారీ వేగానికి పది, పదిహేను నిమిషాల్లో చేరుకోవచ్చు.
"10 కిలోమీటర్లా! సరే! పదండి, ఇప్పుడే పదండి!" విక్రమ్ లారీ వెనక్కి వెళ్ళడానికి అడుగు వేశాడు. "సుమిత్! అర్జున్‌ను సరిగ్గా పడుకోబెట్టు, మనం ఆసుపత్రికి వెళ్తున్నాం!"
కానీ రెండడుగులు వేయగానే విక్రమ్ నిశ్చేష్టుడై ఆగిపోయాడు. అతని మెదడులో మెరుపులా ఒక ఆలోచన మెరిసింది. అతను కేవలం అర్జున్‌కి స్నేహితుడు మాత్రమే కాదు, పేరుమోసిన క్రిమినల్ లాయరు కూడా. గత పదేళ్లుగా అతను క్రిమినల్ చట్ట వృత్తిని కొనసాగిస్తున్నాడు. ఈ వ్యవస్థ ఎలా పనిచేస్తుందో, శేఖర్ చౌదరి ఎలా పనిచేస్తాడో అతనికి బాగా తెలుసు.
విక్రమ్ నెమ్మదిగా వెనక్కి వచ్చాడు. వర్షపు నీరు అతని చెంపల మీదుగా కారుతోంది, కానీ అతని శరీరం మంచులా చల్లబడిపోయింది. ముఖంలోని ఆశ ఆవిరైపోయి, దాని స్థానంలో తీవ్రమైన భయం చోటుచేసుకుంది.
లారీ వెనక తలుపు దగ్గర నుంచి న్యాయమూర్తి రావు తొంగి చూశారు. "ఏమైంది విక్రమ్? మనం వెళ్తున్నాం కదా? ఎందుకు ఆగిపోయావు?"
విక్రమ్ వర్షంలోనే నిలబడి తల అడ్డంగా ఊపాడు. అతని కళ్ళు నిస్సహాయంగా చూస్తున్నాయి. "లేదు సార్. మనం ఆసుపత్రికి వెళ్ళలేం."
"ఏం మాట్లాడుతున్నావురా విక్రమ్?" లారీ లోపలి నుండి సుమిత్ అరిచాడు. "నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? అర్జున్ చచ్చిపోతున్నాడు! నువ్వేమో ఆసుపత్రికి వెళ్ళొద్దు అంటున్నావ్?"
విక్రమ్ లారీ తలుపు దగ్గరకు వచ్చాడు. అతను న్యాయమూర్తి రావు కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ అన్నాడు, "సార్, శేఖర్ చౌదరి ఆషామాషీ వ్యక్తి కాదు. మన మీద కాల్పులు జరిగాయని ఆయనకు తెలుసు. తుపాకి గాయమైన రోగికి ఏం కావాలో ఆయనకు తెలుసు. యాంటీబయాటిక్స్, రక్తం, శస్త్రచికిత్స. ఆయన ఈ హైవే మీదున్న అన్ని ఆసుపత్రుల్లో, నర్సింగ్ హోముల్లో తన సమాచారం అందించేవారిని పెట్టి ఉంటాడు."
విక్రమ్ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచాడు, ఆ గాలి తన ఊపిరితిత్తులను చీల్చుకుంటూ బయటకు వస్తున్నట్టు అనిపించింది.
"తుపాకి గాయం అంటేనే వైద్య-న్యాయ కేసు (MLC). ప్రపంచంలో ఏ ఆసుపత్రికి వెళ్ళినా, డాక్టరు ముందు స్టెతస్కోపు పెట్టడు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫోన్ చేస్తాడు. అదే ప్రొటోకాల్. ఇక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అంటే శేఖర్ చౌదరియే. మనం గేటు లోపలికి అడుగుపెట్టక ముందే శేఖర్‌కి విషయం తెలిసిపోతుంది. ఆసుపత్రికి వెళ్లడమంటే అర్జున్‌కి వైద్యం చేయించడం కాదు, నేరుగా కసాయి చేతికి అప్పగించడమే. వాళ్ళు ఆపరేషన్ థియేటరులోనే వాడిని చంపేస్తారు."
లారీ లోపల స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. వర్షపు శబ్దం ఇప్పుడు మరింత కర్కశంగా వినిపిస్తోంది. ఒక మూలన కూర్చున్న రజత్, రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.
"మరి ఇప్పుడెలా?" రజత్ పగిలిన గొంతుతో అన్నాడు. "అంటే... అర్జున్ ఇలాగే చనిపోతాడా? మనం ఏమీ చేయలేమా? కళ్ళ ముందే స్నేహితుడు కుమిలి కుమిలి చావడం చూస్తూ ఉండాలా? ఇదేనా మన తలరాత?"
అందరూ మౌనంగా ఉండిపోయారు. న్యాయమూర్తి రావు తలదించుకుని కూర్చుండిపోయారు. విక్రమ్ చెప్పింది నిజమని ఆయనకు తెలుసు. చట్టపరంగా వైద్యం అందడం ఇప్పుడు అసాధ్యం. కానీ అర్జున్ పరిస్థితి చూస్తే, వైద్యం లేకుండా మరణం ఖాయం. ఇది ఒక క్రూరమైన చిక్కుముడి—వైద్యం చేయిస్తే చంపేస్తారు, చేయించకపోతే చచ్చిపోతాడు.
సర్దార్జీ ఇంతసేపు మౌనంగా అంతా వింటున్నాడు. అతను డ్రైవరు సీటు నుండి దిగి వెనక్కి వచ్చాడు. వర్షానికి పూర్తిగా తడిసిపోయాడు. అతను లారీ తలుపుపై తన బరువైన చేతిని ఉంచాడు.
"లాయరు గారూ," సర్దార్జీ గొంతు మేఘం గర్జించినంత గంభీరంగా ఉంది. "శాంతించండి."
విక్రమ్ సర్దార్జీ వైపు చూశాడు. "శాంతించాలా? నా సోదరుడు చచ్చిపోతున్నాడు!"
"ఒక దారి ఉంది," సర్దార్జీ అన్నాడు.
అందరూ ఒక్కసారిగా సర్దార్జీ వైపు చూశారు. చీకట్లో ఆయన కళ్ళు మెరుస్తున్నాయి.
"దారి?" విక్రమ్ అడిగాడు. "ఎక్కడ?"
"అవును. కానీ అది హైవే మీద కాదు. ఇక్కడి నుండి 30 మైళ్ళ లోపల, అడవికి ఆవల."
"30 మైళ్ళా!" విక్రమ్ దాదాపు అరిచాడు. కోపంతో లారీని ఒక గుద్దు గుద్దాడు. "మీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? ఈ రోడ్డు మీద, ఈ వర్షంలో 30 మైళ్ళు వెళ్ళడానికి రెండు గంటలు పడుతుంది! అర్జున్‌కి అంత సమయం లేదు! వాడి శరీరం విషంతో నిండిపోతోంది! 30 మైళ్ళు వెళ్ళేలోపే వాడు చచ్చిపోతాడు!"
సర్దార్జీ విక్రమ్ కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "నమ్మండి లాయరు గారూ. 30 మైళ్ళు చాలా దూరమని నాకు తెలుసు. కానీ ఆ దారే అర్జున్‌కి ఉన్న ఏకైక ఆశ."
"ఎవరున్నారు అక్కడ?" న్యాయమూర్తి రావు అడిగారు. "ఏదైనా ఆసుపత్రియా? లేక నాటు వైద్యుడా?"
"అక్కడ ఒక వృద్ధురాలు ఉంటారు," సర్దార్జీ చెప్పాడు. "పదవీ విరమణ పొందిన సైనిక నర్సు. మూడేళ్ళ క్రితం, ఇదే హైవే మీద నా ట్రక్కు ప్రమాదం అయింది. అర్ధరాత్రి ట్రక్కు బోల్తా పడింది. నా కాలు స్టీరింగు కింద ఇరుక్కుపోయి, ఎముక బయటకు వచ్చింది. రోడ్డు మీద పడి నొప్పితో అరుస్తున్నాను. ఎవరూ సహాయం చేయలేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చి బండి తీయడానికి డబ్బులడిగారు."
సర్దార్జీ ఒక క్షణం ఆగాడు. ఆ జ్ఞాపకంతో ఆయన గొంతు పూడుకుపోయింది.
"అప్పుడు ఆ తల్లే నన్ను తన ఇంటికి తీసుకెళ్లింది. ఆవిడే నా కాలికి ఆపరేషన్ చేసి, కుట్లు వేసింది."
చీకట్లో ఒక మిణుగురు పురుగు వెలిగినట్టు అనిపించింది విక్రమ్‌కి. "సైనిక నర్సా? ఆవిడ బుల్లెట్ తీయగలదా?"
"తీయగలరు," సర్దార్జీ తల ఊపాడు. "కానీ ఒకటే సమస్య. ఆవిడ ఇల్లు చాలా లోపల ఉంటుంది, దారి అస్సలు బాగోదు."
న్యాయమూర్తి రావు కనుబొమ్మలు ముడిచి సర్దార్జీ వైపు చూశారు. ఆయన ఒక న్యాయమూర్తి దృష్టితో పరిస్థితిని అంచనా వేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఒకవైపు ఖచ్చితమైన మరణం, మరోవైపు అనిశ్చితితో కూడిన ప్రయాణం.
"సర్దార్జీ," న్యాయమూర్తి రావు ప్రశ్నించారు, "ఆవిడ మనల్ని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు పట్టించదని నువ్వు నమ్మకంగా చెప్పగలవా? మనం నిజంగా ఆవిడని నమ్మవచ్చా?"
సర్దార్జీ నవ్వాడు. అది వెలవెలబోయిన నవ్వే, కానీ అందులో ప్రగాఢమైన ఆత్మవిశ్వాసం ఉంది.
"సార్, ఆసుపత్రికి వెళ్తే అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కేసులో చస్తాడు. అది ఖచ్చితమైన మరణం. ఇక్కడ ఉంటే జ్వరంతో చస్తాడు. కానీ ఆ తల్లి దగ్గరికి వెళ్తే బతకడానికి కనీసం 10% అవకాశం ఉంది. ఆవిడ వచ్చినవారిని కాదనరు. ఆవిడ నా ప్రాణాలు కాపాడారు."
లారీలో మళ్ళీ నిశ్శబ్దం. కేవలం వర్షం ఏకధాటిగా కురుస్తున్న శబ్దం. అర్జున్ మళ్ళీ మూలిగాడు. అతని శరీరం నొప్పితో విల్లులా వంగిపోతోంది.
విక్రమ్ అర్జున్ చేతిని పట్టుకున్నాడు. ఆ చేయి మంచులా చల్లబడుతోంది. అతను న్యాయమూర్తి రావు వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో నీళ్లు. "సార్? ఏం చేద్దాం?"
న్యాయమూర్తి సదానంద రావు ఒకసారి అర్జున్ వైపు, తర్వాత బయటి చీకటి వైపు చూశారు. ఈ నిర్ణయం తప్పు అయితే అర్జున్ మరణానికి బాధ్యత తనదేనని ఆయనకు తెలుసు. కానీ ఒక న్యాయమూర్తిగా ఆయనకు తెలుసు—ప్రమాదం తీసుకోకపోతే న్యాయం జరగదని. సున్నా శాతం కంటే పది శాతం చాలా మేలు.
"10% అవకాశమైనా సరే," న్యాయమూర్తి రావు దృఢమైన స్వరంతో అన్నారు. ఆయన గొంతులో మళ్ళీ ఆ పాత గాంభీర్యం చోటుచేసుకుంది. "పద సర్దార్జీ. బండి తిప్పు. మనం ఆ నర్సు దగ్గరికే వెళ్దాం."
సర్దార్జీ పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి డ్రైవరు సీటులో కూర్చున్నాడు.
లారీ ప్రారంభమైంది. ఇంజను గర్జనకు హైవే నిశ్శబ్దం బద్దలైంది. సర్దార్జీ స్టీరింగు తిప్పాడు.
లారీ తారు వేసిన నున్నటి హైవేను వదిలిపెట్టింది. హెడ్‌లైట్ల వెలుగులో ఎడమవైపు ఉన్న ఒక ఇరుకైన, చీకటి దారి కనిపించింది. దాన్ని దారి అనడం కూడా తప్పే, అది రాళ్లు, బురదతో నిండిన దారి.
లారీ చక్రాలు బురదలో జారాయి, తర్వాత గర్జిస్తూ ఆ చీకటి, రాళ్ల దారిలోకి దిగింది. బండి తీవ్రంగా కుదుపులకు లోనవడం మొదలైంది. ప్రతి కుదుపు అర్జున్ శరీరానికి ఒక దెబ్బలా తగులుతోంది. కానీ వాళ్ళకు తెలుసు, ఈ కష్టమైన దారే ఇప్పుడు వాళ్ళకి ఏకైక జీవనరేఖ అని.
ముందు 30 మైళ్ళ ప్రయాణం, వెంటే మృత్యువుతో పోరాడుతున్న స్నేహితుడు.
లారీ చీకటి లోతుల్లోకి కలిసిపోతున్నప్పుడు, ఆ హైవే మలుపులో ఒక సీసీటీవీ కెమెరా పగిలిపోయి వేలాడుతుండటాన్ని విక్రమ్ గమనించలేదు. ఆ కెమెరా పగిలిపోయినా, దాని ఎర్రటి సూచిక లైటు మిణుకుమిణుకు మంటోంది. వాళ్ళు మార్గం మార్చడం ఎవరైనా చూశారా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
31
లారీ హెడ్‌లైట్ల వెలుగు, దట్టంగా కురుస్తున్న వర్షపు తెరను చీల్చుకుని పది అడుగుల కన్నా ముందుకు వెళ్ళలేకపోతోంది. సర్దార్జీ స్టీరింగ్‌ను రెండు చేతులతో ప్రాణపణంగా పట్టుకుని ఉన్నారు, ఆయన కండరాలు ఉబ్బిపోయాయి. లారీ కుడి, ఎడమలకు పాములా జారిపోతోంది. ప్రతి కుదుపు, లారీ వెనక టార్పాలిన్ కింద పడుకున్న అర్జున్ శరీరానికి ఒక్కో సుత్తి దెబ్బలా తగులుతోంది.
హఠాత్తుగా, అడవిని కంపింపజేస్తూ ఒక భయంకరమైన శబ్దం వచ్చింది—కీ...చ్... ఛ్... ధడాలున!
లారీ మొత్తం ఒక భయంకరమైన కుదుపుకు లోనై, ఎడమ వైపుకు దారుణంగా ఒరిగిపోయింది. లోపల ఉన్న వాళ్ళందరూ ఒకరి మీద ఒకరు పడిపోయారు. న్యాయమూర్తి రావు ఎలాగోలా లారీ ఇనప రాడ్‌ను పట్టుకుని నిలదొక్కుకున్నారు.
"ఏమైంది సర్దార్జీ?" అని విక్రమ్ గట్టిగా అరిచాడు.
సర్దార్జీ యాక్సిలరేటర్‌ను బలంగా నొక్కాడు. ఇంజన్ నుండి ఆకాశం బద్దలయ్యే గర్జన వినిపించింది—ఘో...ర్...ర్...ర్! కానీ లారీ ఒక్క అంగుళం కూడా ముందుకు కదలలేదు. వెనక ఉన్న పెద్ద చక్రాలు రెండు, ఒక లోతైన గొయ్యిలోని మెత్తటి బురదలో కూరుకుపోయాయి. చక్రాలు కేవలం గిరగిరా తిరుగుతూ, పాము విషంలా చిక్కటి బురదను నలువైపులా చిమ్ముతున్నాయి.
"చక్రం బురదలో కూరుకుపోయింది లాయర్ గారూ!" సర్దార్జీ స్వరంలో మొదటిసారిగా స్పష్టమైన భయం వినిపించింది. "బురదలో చక్రం దిగబడిపోయింది, యాక్సిల్ నేలకు అంటుకుపోయింది!"
ఆ మాట వినగానే, విక్రమ్ తల మీద ఎవరో సుత్తితో బాదినట్లు అనిపించింది. ఇక్కడా? ఈ దట్టమైన అడవిలో, ఈ అర్ధరాత్రి వేళ వాళ్ళ ప్రయాణం ముగిసిపోతుందా?
విక్రమ్ వెనక్కి తిరిగి అర్జున్ వైపు చూశాడు. మొబైల్ ఫ్లాష్‌లైట్ వెలుగులో అతను చూసిన దృశ్యానికి గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. అర్జున్ శ్వాస దాదాపు ఆగిపోయే స్థితిలో ఉంది. అతని ఛాతీ చాలా నెమ్మదిగా, అసాధారణమైన కష్టంతో పైకి కిందకి కదులుతోంది. నోటి నుండి నురగలు వస్తున్నాయి.
విక్రమ్ పిచ్చివాడిలా అర్జున్ పక్కన మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు. అతను అర్జున్ చెంప మీద మెల్లగా తడుతూ, "అర్జున్! కళ్ళు తెరు తమ్ముడా! కళ్ళు తెరు! దాదాపు వచ్చేసాం, ఇంకొంచెమే!" అన్నాడు.
అర్జున్ శరీరం జ్వరంతో కాలిపోతోంది. 106 డిగ్రీల జ్వరం, రక్తంలో వ్యాపించిన విషం అతని మెదడులోని నరాలను నిర్వీర్యం చేస్తున్నాయి. హఠాత్తుగా అర్జున్ కనురెప్పలు కంపించాయి. అతను నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
ఆ చూపు మసకబారింది, అందులో దృష్టి లేదు. కనుగుడ్లు నిశ్చలంగా ఉన్నాయి. అర్జున్ తన వణుకుతున్న, రక్తంతో తడిసిన కుడి చేతిని గాలిలోకి లేపాడు. ఎవరో కోసం వెతుకుతున్నట్టు. విక్రమ్ వెంటనే తన రెండు చేతులతో అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
అర్జున్ చేతి పట్టులో హఠాత్తుగా ఒక అసాధారణమైన, రాక్షస బలం వచ్చింది. అతను విక్రమ్ చేతిని ఎంత బలంగా పట్టుకున్నాడంటే, విక్రమ్ గోళ్ళు అర్జున్ చర్మంలోకి దిగబడ్డాయి.
"నాన్నా..." అర్జున్ గొంతులోంచి అణచుకున్న, పగిలిన స్వరం బయటకు వచ్చింది.
విక్రమ్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. జ్వరం మత్తులో, మృత్యువు అంచున నిలబడి అర్జున్ భ్రాంతికి లోనవుతున్నాడు. అతను విక్రమ్‌ను తన కన్నతండ్రి అనుకుంటున్నాడు.
"అర్జున్... నేను విక్రమ్‌ను..." విక్రమ్ వణుకుతున్న గొంతుతో అన్నాడు.
కానీ అర్జున్ వినలేదు. అతని కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారడం మొదలైంది. అతను విక్రమ్ చేతిని తన నుదుటికి అద్దుకుని గుసగుసగా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు, "నాన్నా... నన్ను క్షమించు... నేను మిమ్మల్ని కాపాడలేకపోయాను..."
అర్జున్ గొంతు దుఃఖంతో పూడుకుపోయింది, "నేను చాలా చెడ్డ కొడుకుని నాన్నా... మాయ అన్నీ లాగేసుకుంది... మన ఇల్లు, పరువు, మీ వృద్ధాప్యపు ప్రశాంతత... అన్నీ. నిప్పు... చాలా వేడిగా ఉంది నాన్నా... వాళ్ళు మిమ్మల్ని సజీవ దహనం చేయాలనుకున్నారు... నేను ఏమీ చేయలేకపోయాను..."
విక్రమ్ రెండు కళ్ళ నుండి ఆగకుండా నీరు కారుతోంది. అతను తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. పేరుమోసిన, భావరహితుడైన ఒక క్రిమినల్ లాయర్ ఈ రోజు ఒక చిన్న పిల్లాడిలా వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. అతను అర్జున్ నుదుటిపై చేయి నిమురుతూ పగిలిన స్వరంతో అన్నాడు, "కాదురా... నువ్వు చాలా మంచివాడివి. నువ్వు ఏ తప్పూ చేయలేదు. నేనున్నాను నాయనా... అంతా సర్దుకుంటుంది."
అర్జున్ హఠాత్తుగా కళ్ళు పెద్దవి చేసి విక్రమ్‌కు చాలా దగ్గరగా వచ్చాడు. అతని స్వరం చాలా బలహీనంగా మారింది, "నాన్నా... వాళ్ళు నన్ను చంపేస్తారు... కానీ మాయను గెలవనివ్వద్దు. నా లాప్‌టాప్... బ్యాగ్‌లో ఉంది... మాస్టర్ పాస్‌వర్డ్... 'P-H-O-E-N-I-X-26'... ఫీనిక్స్... అన్ని సాక్ష్యాలూ ఉన్నాయి... అన్నీ బయటపెట్టు... నన్ను ఛాతీకి హత్తుకో నాన్నా... నాకు చాలా చలిగా ఉంది..."
ఆ మాటలు చెబుతూనే అర్జున్ తల విక్రమ్ ఒడిలోకి వాలిపోయింది. అతని చేతి పట్టు సడలిపోయింది. కళ్ళు సగం తెరిచే ఉన్నాయి, కానీ అతని శరీరం నిశ్చలంగా ఉంది.
"అర్జున్!" అని సుమిత్ గట్టిగా అరిచాడు.
విక్రమ్ కొన్ని క్షణాలు రాయిలా కూర్చుండిపోయాడు. తర్వాత అతను అర్జున్ తలను నెమ్మదిగా గోనె సంచి మీద ఉంచాడు. అతను నిటారుగా నిలబడ్డాడు. అతని కన్నీళ్లు ఆగిపోయాయి, వాటి స్థానంలో ఇప్పుడు ఒక భయంకరమైన పట్టుదల, నిప్పులు రగులుతున్నాయి.
"సుమిత్, రజత్, కిందకి దిగండి!" విక్రమ్ స్వరంలో ధిక్కరించడానికి సాహసించలేని ఆజ్ఞ ఉంది. "బండిని నెట్టాలి."
"ఈ బురదలోనా?" రజత్ భయంతో వణుకుతూ అన్నాడు.
"అవును, ఈ బురదలోనే! ఒకవేళ బండి కదలకపోతే, మనమందరం ఈ బురదలోనే సమాధి అవుతాం. కిందకి దిగండి!"
లారీ వెనుక తలుపు తెరుచుకుంది, ముగ్గురు మనుషులు కుండపోత వర్షంలో బురద నదిలోకి దూకారు.
బయట ఎముకలు కొరికే చలి, ప్రళయ భీకరమైన వర్షం. బురద వాళ్ళ మోకాళ్ల వరకు ముంచేసింది. నలువైపులా చిమ్మ చీకటి. సర్దార్జీ ఇంజన్ స్టార్ట్ చేసి కిటికీలోంచి తల బయటపెట్టాడు.
"నేను రేస్ చేస్తాను, మీరు ఒకటి, రెండు, మూడు అనగానే వెనుక వైపు ప్రాణపణంగా నెట్టండి! చక్రాల కింద రెండు పెద్ద రాళ్ళు పెట్టాను, జారితే మాత్రం నేరుగా మీ మీదకే వస్తుంది. జాగ్రత్త!"
విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ లారీ వెనుక ఇనప బాడీ మీద చేతులు పెట్టారు. బురద, వర్షానికి వాళ్ళ చేతులు జారిపోతున్నాయి.
"రెడీనా?" విక్రమ్ అరిచాడు. "ఒకటి... రెండు... మూడు... నెట్టండి!"
ఇంజన్ భయంకర శబ్దంతో గర్జించింది. ముగ్గురు మనుషులు తమ శరీరంలోని మొత్తం శక్తి, కోపం, నిరాశ, బతకాలనే ఆరాటంతో లారీ ఇనప భాగాన్ని నెట్టడం మొదలుపెట్టారు.
"ఆఆఆహ్హ్హ్!" విక్రమ్ జంతువులా గర్జించాడు. అతని కండరాలు తెగిపోయేలా ఉన్నాయి. లారీ చక్రాలు బురదను చిమ్మి వాళ్ళ తల నుండి కాలి వరకు ముంచెత్తాయి. రజత్ జారి పడిపోతుంటే, సుమిత్ ఒక చేత్తో అతన్ని పైకి లాగి మళ్ళీ నెట్టడం మొదలుపెట్టాడు.
లారీ ఒక అంగుళం పైకి లేచి, మళ్ళీ గొయ్యిలో పడిపోయింది.
"కావట్లేదు విక్రమ్ అన్న!" సుమిత్ ఏడుస్తూ అన్నాడు.
"అవ్వాలి! అవ్వాల్సిందే!" విక్రమ్ ముఖమంతా బురద, అతను మళ్ళీ లారీ బాడీని భుజంతో నెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. అతని మనసులో అర్జున్ చివరి మాటలు మెదులుతున్నాయి—మాయను గెలవనివ్వద్దు. లేదు, మాయను, శేఖర్ చౌదరిని అతను అంత సులభంగా గెలవనివ్వడు.
"మరోసారి! ప్రాణం పెట్టి నెట్టండి! ఒకటి... రెండు... మూడు... నెట్టండి!"
సర్దార్జీ యాక్సిలరేటర్‌ను పూర్తిగా నొక్కేశాడు. చక్రాలు రెండు రాళ్ల మీద రాపిడికి నిప్పురవ్వలు చెలరేగాయి, తర్వాత ఒక భయంకరమైన కుదుపుతో ఆ పెద్ద లారీ బురద గొయ్యిలోంచి ఒక్క ఉదుటున సమతలానికి వచ్చేసింది.
విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ ముగ్గురూ బురద మీద బోర్లా పడిపోయారు. వాళ్ళు వర్షంలో బురద మీద పడుకుని ఆయాసపడుతున్నారు. వాళ్ళ ఛాతీ బద్దలవుతోంది, కానీ వాళ్ళు గెలిచారు.
"పైకి లేవండి! తొందరగా!" న్యాయమూర్తి రావు లోపలి నుండి చేయి అందించారు.
వాళ్ళు ముగ్గురూ బురదతో నిండిన శరీరాలతో మళ్ళీ లారీ లోపలికి ఎక్కారు. సర్దార్జీ ఒక్క క్షణం కూడా ఆగలేదు. లారీ అడవిలో మరింత లోపలికి దూసుకుపోయింది.
పది నిమిషాల తర్వాత వర్షపు జోరు కొంచెం తగ్గింది. అడవి హఠాత్తుగా పలచబడింది.
లారీ ముందు అద్దంలోంచి సర్దార్జీకి దూరంగా ఒక మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు రంగు వెలుగు కనిపించింది.
"వచ్చేసాం లాయర్ గారూ!" సర్దార్జీ గట్టిగా అరిచాడు.
లారీ ఒక పెద్ద, తుప్పు పట్టిన ఇనప గేటు ముందు బ్రేకులు వేసింది. గేటు అవతల శిథిలావస్థలో ఉన్న ఒక బ్రిటీష్ కాలం నాటి కాఫీ ఎస్టేట్ బంగ్లా ఉంది. గోడల పెచ్చులు ఊడిపోయి ఉన్నాయి, చుట్టూ కలుపు మొక్కలు. ఆ వెలుగు వరండాలో వేలాడుతున్న ఒక పాత లాంతరు నుండి వస్తోంది. ఆ వాతావరణం ఒళ్లు గగుర్పొడిచేలా, ఏదో దెయ్యం సినిమా దృశ్యంలా ఉంది.
అందరూ ఊపిరి పీల్చుకుందామనుకుంటున్న సమయంలో, ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో అడవి నిశ్శబ్దం బద్దలైంది.
భౌ! భౌ! ఘుర్...ర్...ర్!
లారీ ఆగగానే, చీకటిని చీల్చుకుంటూ మూడు నాలుగు భారీ కాపలా కుక్కలు బయటకు వచ్చాయి. జర్మన్ షెపర్డ్, రాట్‌వీలర్ క్రాస్ బ్రీడ్ కుక్కలు. వాటి కళ్ళు హెడ్‌లైట్ల వెలుగులో మెరుస్తున్నాయి. పళ్ళు బయటపెట్టి అవి లారీ టైర్ల మీద, తలుపుల మీద భయంకరమైన ఆవేశంతో దూకడం మొదలుపెట్టాయి. వాటి భయంకరమైన అరుపులు వింటుంటే, లారీ తలుపులు తెరిస్తే మాంసాన్ని పీక్కు తింటాయేమో అనిపిస్తోంది.
విక్రమ్ వాళ్ళు లోపల బిగుసుకుపోయారు. న్యాయమూర్తి రావు గట్టిగా ఇనప రాడ్‌ను పట్టుకున్నారు.
కుక్కల గర్జనల మధ్య, వరండా చీకటిలోంచి ఒక పొడవైన, సన్నని నీడ నెమ్మదిగా ముందుకు రావడం మొదలైంది. ఆ నీడ చేతిలో పొడవుగా ఏదో ఉంది.
లాంతరు వెలుగులో ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు, కేవలం ఒక లోహపు వస్తువు మీద వెలుగు పడి తళుక్కున మెరిసింది. ఒక డబుల్ బ్యారెల్ షాట్‌గన్.
తుపాకి గొట్టం నేరుగా లారీ వైపు గురిపెట్టి ఉంది. కుక్కలు మరింత భయంకరంగా అరుస్తున్నాయి.
ఎవరీ నీడ? ఈమె ఆ నర్సా, ఎవరి మీద నమ్మకంతో వాళ్ళు పది శాతం అవకాశం అనే పందెం కాశారు? లేక శేఖర్ చౌదరి పంపిన రహస్య హంతకుడు ఎవరైనా ఈ శిథిల బంగ్లాను ఆక్రమించి వాళ్ళ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాడా?
అర్జున్ నాడి దాదాపు ఆగిపోయింది. తుపాకి ట్రిగ్గర్‌పై ఉన్నది ఒక అపరిచిత వేలు. జీవన్మరణాల మధ్య ఇప్పుడు ఒకే ఒక్క తెర—చీకటి.
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
32
ఆ లారీ దట్టమైన అడవిలో ఉన్న ఆ శిథిలావస్థలోని, తుప్పు పట్టిన భారీ ఇనప గేటు ముందు వచ్చి ఆగినప్పుడు, లోపల కూర్చున్న వాళ్లకు తాము ప్రపంచం అంచుకి చేరుకున్నట్లు అనిపించింది. నాగరిక ప్రపంచం నుండి పూర్తిగా వేరుపడిన ఆ ప్రదేశం చుట్టూ ఛేదించరాని చిమ్మ చీకటి ఆవరించి ఉంది. ఆకాశానికి చిల్లు పడిందా అన్నట్టు కురుస్తున్న ప్రళయభయంకరమైన వర్షం ఏకధాటిగా పడుతున్న శబ్దం తప్ప మరో చప్పుడు లేదు. అక్కడ జనసంచారం లేదు, కాఫీ తోటలు లేవు. ఉన్నవల్లా ప్రాచీనమైన పెద్ద పెద్ద శాల, టేకు, మహోగని చెట్ల వరుసలు మాత్రమే. ఆ చిమ్మ చీకటిలో అవి ఆకలితో ఉన్న ప్రేతాత్మల్లా నిలబడి ఉన్నాయి.
లారీ ముందు దీపాల మసక వెలుతురు గేటు అవతల ఉన్న ఒక బ్రిటీష్ కాలం నాటి పాడుబడిన కాఫీ తోట బంగళా మీద పడింది. పెచ్చులు ఊడిపోతున్న తడి గోడలు, చుట్టూ పిచ్చి కలుపు మొక్కలు, విషపు తీగల అడవి. ఆ బంగళా పైకప్పు నుండి ఎడతెరిపి లేకుండా నీరు కారుతోంది.
ఈ నరక యాత్రకు కనీసం తాత్కాలికంగానైనా విరామం దొరికిందని అందరూ నిట్టూరుస్తున్న సమయంలో, ఆ చీకటిని చీల్చుకుంటూ భయంకరమైన, రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే శబ్దం ఒకటి విరుచుకుపడింది.
భౌ! భౌ! ఘుర్...ర్...ర్!
లారీ ఆగగానే, బంగళా చుట్టూ ఉన్న అడవిని చీల్చుకుంటూ మూడు నాలుగు భారీ కాపలా కుక్కలు బయటకు వచ్చాయి. జర్మన్ షెపర్డ్, రాట్‌వీలర్ సంకర జాతి అవి. ముందు దీపాల వెలుగులో, వర్షపు నీటిలో వాటి కళ్ళు మండుతున్న బొగ్గుల వలె కనిపిస్తున్నాయి. అవి క్రూరమైన ఆవేశంతో లారీ టైర్ల మీదికి, ఇనప తలుపుల మీదికి దూకడం మొదలుపెట్టాయి. వాటి పదునైన కోరలు బయటకు పెట్టి, భయంకరంగా కనిపిస్తూ అవి చేస్తున్న ఏకధాటి గర్జన వింటుంటే, లారీ తలుపులు తెరిస్తే చాలు, ప్రాణాలతో ఉన్న మనుషుల మాంసాన్ని పీక్కు తినేలా ఉన్నాయి. వాటి గోళ్లు ఇనప తలుపుపై గీస్తున్న శబ్దం లోపల కూర్చున్న వారి నరాలను తెంచేస్తోంది.
లోపల ఉన్నవారంతా భయంతో గడ్డకట్టుకుపోయారు. న్యాయమూర్తి రావు గారు గట్టిగా లారీ ఇనప కడ్డీని పట్టుకున్నారు. తనలాంటి ఒక సుప్రీం కోర్టు న్యాయమూర్తి ఈ రోజు అక్రమంగా ఇసుక రవాణా చేసే లారీలో కూర్చుని కుక్కల భయంతో వణికిపోతున్నాడనే ఆలోచనే ఆయనకు తన మీద తనకే వింతగా అనిపించింది. విక్రమ్ తన జేబులోని మడత కత్తి మీద వేలు పెట్టాడు. అర్జున్ ఇప్పుడు పూర్తిగా నిశ్చేష్టుడై పడి ఉన్నాడు, ఈ చీకటిలో అసలు అతని శ్వాస ఆడుతుందో లేదో కూడా తెలియడం లేదు.
కుక్కల గర్జనల మధ్యలోనే, బంగళా వరండాలోని చీకటి నుండి పొడవైన, సన్నని నీడ ఒకటి నెమ్మదిగా వర్షంలోకి రావడం మొదలైంది.
ఆ నీడ వరండాలోని మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు రంగు వెలుగు కిందకు వచ్చి నిలబడగానే, ఆ ఆకారం స్పష్టమైంది. వయసు డెబ్భైకి దగ్గరలో ఉంటుంది. ముఖం మీద లెక్కలేనన్ని ముడతలున్నాయి, కానీ వెన్నెముక మాత్రం, ఏదో కనపడని కవాతు మైదానంలో నిటారుగా నిలబడినట్లు ఉంది. ఒంటి మీద మందపాటి, ముదురు రంగు ఓవర్‌కోట్ ఉంది. కానీ అందరి కళ్ళూ ఆవిడ చేతిలో ఉన్న వస్తువు మీద ఆగిపోయాయి.
ఆ లోహపు వస్తువు మీద వెలుగు పడి తళుక్కున మెరిసింది. ఒక 12-గేజ్ రెండు నాళాల తుపాకి.
తుపాకి గొట్టం నేరుగా లారీ వైపే గురిపెట్టి ఉంది. ఈవిడే శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా. పదవీ విరమణ పొందిన సైనిక నర్సు.
ఆవిడ రణచండి అవతారం వెనుక సుదీర్ఘమైన, రక్తసిక్తమైన చరిత్ర ఉంది. సరిహద్దు యుద్ధభూమిలో మరణాన్ని, రక్తపాతాన్ని, బాంబు దాడులకు ఛిద్రమైన శరీరాలను ఆవిడ చాలా దగ్గరగా చూశారు. ఆవిడ భర్త సైన్యంలో ఉండేవారు, దేశ సరిహద్దును కాపాడుతూ ఒక రాత్రి శత్రువుల రహస్య దాడిలో ప్రాణాలు కోల్పోయారు. అప్పటి నుండి ఒంటరిగా ఈ దట్టమైన అడవిలోనే ఉండిపోయారు. ఈ తీవ్రమైన ఒంటరితనం, ఆత్మీయులను కోల్పోయిన బాధ, అడవి జీవితంలోని కఠినత్వం ఆవిడలో ఒక రకమైన అనుమానపు జబ్బును సృష్టించాయి.
మైళ్ళ కొద్దీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల జాడ లేని ఈ చిమ్మ చీకటిలో, ఈ రెండు నాళాల తుపాకి మాత్రమే తన ఏకైక రక్షా కవచం, తన ఏకైక చట్టం అని ఆవిడకు బాగా తెలుసు. అడవిలోని కలప స్మగ్లర్లు, ఇసుక మాఫియా చాలాసార్లు ఆవిడను అక్కడి నుండి పంపించేయడానికి ప్రయత్నించారు. అందుకే తలుపు తట్టిన శబ్దం వినబడితే ఆవిడ ఎప్పుడూ వట్టి చేతులతో బయటకు రారు. ఆవిడ దృష్టిలో, రాత్రిపూట చీకటిలో వచ్చే ప్రతి మనిషి ఒక హంతకుడు కావచ్చు.
"ఎవరక్కడ?" మేరీ డి'సౌజా గొంతు వయసుతో వణకడం లేదు, బదులుగా అందులో ఒక సైనిక కఠినత్వం ఉంది. అది వర్షపు శబ్దాన్ని కూడా చీల్చుకుంటూ వచ్చింది. "లారీ వెనక్కి తిప్పండి! లేకపోతే టైరు పంక్చర్ చేస్తాను."
సర్దార్జీ రెండు చేతులు పైకెత్తి నెమ్మదిగా లారీ నుండి కిందకు దిగాడు. "అమ్మా! కాల్చకండి! నేను సింగ్‌ను! మూడేళ్ల క్రితం ఇదే రహదారి మీద మీరు కాలు బాగు చేసిన మీ లారీ డ్రైవర్‌ను!"
మేరీ రెండు నాళాల తుపాకిని దించలేదు. ఆవిడ పదునైన, డేగ కళ్ళు సర్దార్జీ మీద స్థిరంగా ఉన్నాయి. గతాన్ని గుర్తుచేసుకుంది. "సింగ్? నువ్వు ఇంత రాత్రి ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావు? వెనుక లారీలో ఎవరున్నారు?"
"అమ్మా, చాలా పెద్ద ఆపదలో పడి వచ్చాను," సర్దార్జీ దాదాపు ఏడ్చేశాడు. వర్షపు నీటికి అతని గడ్డం తడిసిపోయింది. "వెనుక ఒక అబ్బాయి ఉన్నాడు తల్లీ. వాడికి బుల్లెట్ తగిలింది. వాడిని కాపాడండి తల్లీ."
మేరీ నెమ్మదిగా లారీ వెనుక వైపుకు వచ్చింది. కుక్కలు ఇంకా లారీని చుట్టుముట్టి మొరుగుతూనే ఉన్నాయి. మేరీ ఒక చేత్తో తుపాకి గురిపెట్టి, మరో చేత్తో శక్తివంతమైన టార్చ్‌ను వెలిగించింది. టార్చ్ యొక్క తీక్షణమైన తెల్లని వెలుగు లారీ లోపలికి ప్రసరించగానే, ఆవిడకు న్యాయమూర్తి రావు, సుమిత్, రజత్, విక్రమ్‌లు కనిపించారు. ఇక విక్రమ్ ఒడిలో తలపెట్టుకుని రక్తంతో తడిసి ముద్దయిన ఒక యువకుడు పడి ఉన్నాడు. అర్జున్.
అర్జున్ ఛాతీ దగ్గర చొక్కా రక్తంతో తడిసి నల్లగా మారిపోయింది. నల్లబడిన రక్తం, చీము వాసన గాలిలో కలిసి కుక్కలకు మరింత పిచ్చి రేపుతున్నాయి.
మేరీ అనుభవజ్ఞులైన కళ్ళు కొన్ని క్షణాల్లోనే అర్జున్ గాయాన్ని పరిశీలించినట్టు చూశాయి. ఆవిడ ఒక అడుగు వెనక్కి వేసింది. ఆవిడ దవడలు బిగుసుకుపోయాయి.
"తుపాకి గుండు తగిలిందా?" మేరీ మంచులా చల్లని స్వరంతో ప్రశ్నించింది.
"అవును అమ్మా," న్యాయమూర్తి రావు లోపలి నుండి గంభీరమైన స్వరంతో అన్నారు. "కానీ బుల్లెట్ ఇప్పుడు లోపల లేదు. నడి నదిలో పడవ మీద ఒక కాంపౌండర్ చాలా దారుణమైన పరిస్థితుల్లో బుల్లెట్‌ను తీశాడు. కానీ గాయానికి కుట్లు వేయలేదు. అక్కడ వ్యాధి సోకింది. రక్తమంతా విషం వ్యాపించింది. జ్వరం వచ్చేసింది. మీరు తప్ప వాడిని ఎవరూ కాపాడలేరు."
"బండి తిప్పు సింగ్," మేరీ, న్యాయమూర్తి రావు మాటలను మధ్యలోనే ఆపింది. ఆవిడ గొంతులో దయ గానీ, పశ్చాత్తాపం గానీ లేవు. "నేను ఏ హత్య కేసు బాధ్యత తీసుకోను. ఇది యుద్ధభూమి కాదు, తుపాకి గుండు తగిలిన వాడిని తీసుకురాగానే నేను వైద్యం చేయడానికి. ఇది నేర కేసు. బుల్లెట్ ఎవరు తీశారు, విషం ఎక్కడ వ్యాపించింది నేను తెలుసుకోవాలనుకోవడం లేదు. వీళ్లెవరో నాకు తెలియదు. వీళ్ళను తీసుకుని ఇప్పుడే నా అడవిలోంచి బయటకు వెళ్ళిపోండి."
"అమ్మా, దయచేసి!" విక్రమ్ లారీ నుండి కింద బురదలోకి దూకాడు. వర్షపు ధాటికి క్షణాల్లో తడిసిపోయాడు. "మేము హంతకులం కాదు! వాడు నా స్నేహితుడు. వాడిని ఒక పెద్ద రాజకీయ కుట్రలో ఇరికించారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మమ్మల్ని వెతుకుతున్నారు, మేము ఏ ప్రభుత్వాసుపత్రికి వెళ్ళలేము. మీరు వాడిని చూడకపోతే, వాడు ఇంకో గంట కూడా బతకడు! వాడి తల్లిదండ్రులు వాడి కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు!"
"నాకు సుప్రీం కోర్టుతో పనిలేదు, మీ భావోద్వేగాలతోనూ పనిలేదు. బతకడానికి నాకున్న నియమాన్ని మాత్రమే నేను పాటిస్తాను," మేరీ అత్యంత కఠిన స్వరంతో చెప్పింది. "మీరు మంచివాళ్ళే కావచ్చు, కానీ ఈ అబ్బాయి గుండెల్లోకి దిగిన బుల్లెట్ ఎవరిదో, వాడు రేపు ఉదయం అదే తుపాకితో నా ఇంటి తలుపు తడతాడు. నేను ఆ ప్రమాదం తీసుకోను. నా ఆస్తి నుండి బయటకు వెళ్ళండి!"
విక్రమ్ తల మండిపోయింది. వాడు తనను తాను నిగ్రహించుకోలేకపోయాడు. "మీరు ఒక నర్సు! మీరు సైనికంలో పనిచేశారు, మీరు ఇలా ఒక మనిషిని చచ్చిపోవడానికి వదిలేయలేరు!" విక్రమ్ పిచ్చివాడిలా అర్జున్‌ను బలవంతంగా కిందకు దించడానికి లారీ వైపు తిరిగాడు.
"ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశావంటే కాల్చేస్తాను!" మేరీ తుపాకి భద్రతా లాక్ తీసేసింది. ఖటాక్!
సరిగ్గా ఆ తీవ్ర ఉద్రిక్త క్షణంలో ఒక ఘోరం జరిగిపోయింది.
అర్జున్ శరీరం నుండి కారుతున్న పచ్చి రక్తపు వాసనకు కుక్కలు పిచ్చివెక్కిపోయాయి. వాటిలో అతి పెద్దదైన రాట్‌వీలర్ కోపంతో రగిలిపోతోంది. విక్రమ్ ఉన్నట్టుండి కదలడం, గట్టిగా అరవడం ఆ రాట్‌వీలర్‌ను తీవ్రంగా రెచ్చగొట్టింది.
ఖంగున!
పాత ఇనుప గొలుసులోని ఒక కొక్కెం విపరీతమైన ఒత్తిడికి తెగిపోయింది.
ఆ రాట్‌వీలర్ భయంకరంగా గర్జిస్తూ బురద మీదుగా గాలిలోకి ఎగిరింది. దాని లక్ష్యం విక్రమ్ గొంతు.
"విక్రమ్ అన్నా!" సుమిత్ లారీ లోపలి నుండి భయంతో అరిచాడు.
విక్రమ్ ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా తన శరీరాన్ని పక్కకు తిప్పాడు. ఆ కుక్క వేగంగా వచ్చి విక్రమ్ ఛాతీని ఢీకొట్టింది. ఆ భారీ జంతువు బరువుకు విక్రమ్, కుక్క కలిసి బురదలోకి విసిరివేయబడ్డారు. క్షణాల్లో, రాట్‌వీలర్ కోర పళ్ళు విక్రమ్ ఎడమ చేతి భుజంలోకి దిగబడ్డాయి.
వర్షంలో, బురదలో పడి ఉన్న ఒక రక్తసిక్తమైన మనిషి, ఒక క్రూరమైన కుక్క. వారి తలలపై రెండు నాళాల తుపాకి గురిపెట్టి నిలబడి ఉంది మేరీ డి'సౌజా. ఆవిడ వేలు గుర్రం మీద ఉంది. ఆవిడ విక్రమ్‌ను ఆ కుక్క బారి నుండి కాపాడుతుందా, లేక అక్రమంగా చొరబడినవాడిగా భావించి కాల్చేస్తుందా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
33
"ఆఆఆహ్!" అంటూ నొప్పితో గర్జించాడు విక్రమ్. ఆ కుక్క కోరపళ్ళు అతని మాంసంలోకి చొచ్చుకుపోయి ఏకంగా ఎముకను తాకుతున్నాయి. అది తలని బలంగా విదిలిస్తూ విక్రమ్ మాంసాన్ని పీకేయడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
రజత్, న్యాయమూర్తి రావు లారీ లోపల భయంతో గడ్డకట్టుకుపోయారు. సర్దార్జీ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చినా, ఆ కుక్క భయంకరమైన ఆవేశం ముందు అడుగు ముందుకు వేయలేకపోయారు.
విక్రమ్ తన కుడిచేత్తో ఆ కుక్క గొంతును నొక్కడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ ఆ రాట్‌వీలర్ కండరాల బలం ముందు అతను ఓడిపోతున్నాడు. కుక్క వేడి శ్వాస, దాని చొంగ విక్రమ్ ముఖం మీద పడుతున్నాయి. అతని ఎడమ చేయి మొద్దుబారిపోతోంది. నొప్పితో కళ్ళు చీకట్లు కమ్ముతున్నాయి. ఆ బురదలో వాళ్ళిద్దరి మధ్య చావో రేవో తేల్చుకునే కుస్తీ జరుగుతోంది.
క్షణకాలం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా విక్రమ్ తన కుడి చేతిని జేబులో పెట్టాడు. స్ప్రింగ్ శక్తితో మడత కత్తి బయటకు వచ్చింది. ఖచ్!
మూడు అంగుళాల పొడవున్న, బ్లేడులా పదునైన కత్తి అది. విక్రమ్ కత్తిని పైకెత్తాడు. ఒకే ఒక్క వేటు, ఆ కుక్క గొంతులోని ప్రధాన సిరను కత్తిరిస్తే చాలు, ఈ నరకయాతన ముగుస్తుంది. కుక్క చనిపోతుంది, అతను విముక్తుడవుతాడు.
విక్రమ్ కత్తి ఆ కుక్క గొంతు దగ్గరకు వెళ్ళింది. కానీ... హఠాత్తుగా విక్రమ్ ఆగిపోయాడు.
అతను ఆ కుక్క భయంకరమైన కళ్ళలోకి చూశాడు. ఇది కేవలం ఒక మూగ జీవి. అది కేవలం తన విధిని నిర్వర్తిస్తోంది. ఇందులో శేఖర్ చౌదరి లాంటి నీచమైన రాజకీయం ఏమీ లేదు. ఈ కుక్క దృష్టిలో అతను కేవలం అక్రమంగా చొరబడినవాడు. ఈ రోజు తన ప్రాణాన్ని కాపాడుకోవడానికి ఈ అమాయక ప్రాణిని చంపితే, తనకు, శేఖర్ చౌదరికి తేడా ఏముంటుంది?
"నేను హంతకుడిని కాదు..." విక్రమ్ పళ్ళు బిగపట్టి మూలిగాడు.
అతను కత్తిని బురదలోకి చాలా దూరంగా విసిరేశాడు.
ఆ తర్వాత, కుక్క తన గొంతు లేదా ముఖం వైపుకు రాలేనంతగా తన గాయపడిన ఎడమ చేతిని కుక్క నోటిలోకి మరింత లోతుగా చొప్పించాడు. కుడి చేత్తో కుక్క గొంతును గట్టిగా పట్టుకుని, ఒక కుస్తీ వీరుడిలా దాన్ని బురదలోకి అదిమిపట్టాడు. కుక్క గోళ్లు విక్రమ్ ఛాతీని, భుజాలను రక్కేస్తున్నాయి, రక్తంతో అతని చొక్కా ఎర్రగా మారిపోతోంది, కానీ అతను ఆ కుక్కను చంపలేదు. కేవలం తన శరీరంలోని శక్తి అంతా కూడదీసుకుని దాన్ని కదలకుండా అదిమిపట్టాడు.
మేరీ డి'సౌజా షాట్‌గన్ చేతబట్టి నిశ్శబ్దంగా నిలబడి చూస్తున్నారు. ఆమె సైనిక కళ్ళు మనుషుల మనస్తత్వాన్ని చాలా బాగా చదవగలవు. ఆమె తన జీవితంలో చాలా మందిని చూశారు. యుద్ధరంగంలో తూటా గాయాలతో ఉన్న శత్రు సైనికులను చూశారు, నగరంలోని క్రూరమైన నేరస్తులను కూడా చూశారు. నేరమే వృత్తిగా ఉన్న ఒక నిజమైన హంతకుడు తన రక్తం చుక్క కూడా కారనిచ్చేవాడు కాదని ఆమెకు తెలుసు. వాడు ఒక్క సెకను కూడా ఆలోచించకుండా కుక్క గొంతు కోసేసేవాడు.
కానీ ఈ యువకుడు తన మాంసం చిరిగిపోవడానికి ఒప్పుకున్నాడు కానీ, ఒక ప్రాణాన్ని తీయలేదు. ఇతనిలో కోపం ఉంది, కానీ క్రూరత్వం లేదు.
మేరీ తన జేబులోంచి ఒక లోహపు ఈల తీసి గట్టిగా ఊదారు.
కుక్క ఉలిక్కిపడి విక్రమ్ చేతిని వదిలేసి, బుద్ధిగా మేరీ కాళ్ళ దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది. విక్రమ్ బురదలో పడుకుని ఆయాసపడుతున్నాడు. అతని ఎడమ చేయి నుండి ధారగా రక్తం కారుతోంది. వర్షపు నీరు ఆ రక్తాన్ని కడిగేసి బురదలో కలిపేస్తోంది.
మేరీ షాట్‌గన్‌ను భుజానికి తగిలించుకున్నారు. తర్వాత విక్రమ్ కళ్ళలోకి చూస్తూ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ మంచులా చల్లని స్వరంతో అన్నారు, "లోపలికి తీసుకురండి. కానీ గుర్తుంచుకోండి, ఈ అబ్బాయి బతకడానికి కేవలం ఐదు శాతం మాత్రమే ఆశ ఉంది."
లారీ వెనుక తలుపు తెరుచుకోగానే అందరూ వేగంగా అర్జున్‌ను పట్టుకుని కిందకి దించారు. మేరీ వారికి దారి చూపిస్తూ బంగ్లా లోపలికి తీసుకెళ్లారు.
లోపల చాలా పెద్ద, పాత భోజనాల గది ఉంది. తలపైన ఒక 100 వాట్ల పసుపు బల్బు వెలుగుతోంది, వోల్టేజ్ తక్కువగా ఉండటం వల్ల ఆ కాంతి వణుకుతోంది. గది గాలిలో ఫినాయిల్, పాత చెక్క, ఇంకా ఏదో తెలియని ఒక రకమైన ముక్కిపోయిన, ఉక్కపోత వాసన నిండి ఉంది. మేరీ మధ్యలో ఉన్న భారీ టేకు చెక్క భోజనాల బల్ల వైపు సైగ చేశారు.
"అక్కడ పడుకోబెట్టండి."
అర్జున్‌ను బల్ల మీద పడుకోబెట్టారు. న్యాయమూర్తి రావు ఆయాసపడుతున్నారు, ఆయన వయసు పైబడింది, ఈ శారీరక శ్రమ ఆయనకు చాలా ఎక్కువ. విక్రమ్ తన గాయపడిన చేతికి ఒక తుండును గట్టిగా కట్టుకున్నాడు. తన నొప్పి వైపు చూసే సమయం ఇప్పుడు అతనికి లేదు.
మేరీ ఒక గాజు అల్మరా నుండి కొన్ని వస్తువులు బయటకు తీశారు. ఆమె వేగంగా ఒక శస్త్రచికిత్స కత్తెరతో అర్జున్ రక్తంతో తడిసిన చొక్కాను, పాత కట్టును కత్తిరించారు.
గాయం బయటపడగానే న్యాయమూర్తి రావు, సుమిత్ కళ్ళు తిప్పుకున్నారు. ఆ దృశ్యం నిజంగా భయంకరంగా ఉంది. తూటా దూసుకెళ్లిన చోట నల్లగా మారిపోయింది. చుట్టూ వాచి, ఎర్రగా కందిపోయి ఉంది, దాని నుండి నిరంతరం పసుపు రంగు చీము, నల్లబడిన రక్తం బయటకు వస్తోంది. అర్జున్ శరీరం నిప్పుల కొలిమిలా వేడిగా ఉంది, 106 డిగ్రీల జ్వరంతో అతను కలవరిస్తున్నాడు.
మేరీ ఒక స్పిరిట్ సీసా తెరిచి, కొంచెం దూదిని తడిపి గాయం పైపైన శుభ్రం చేయడానికి ప్రయత్నించారు. తర్వాత చాలా దగ్గరగా గాయం వాసన చూశారు. ఆమె నుదుటిపై తీవ్రమైన ఆలోచనల ముడతలు పడ్డాయి. ఆమె తల పైకెత్తి విక్రమ్ వైపు చూశారు.
"నడి నదిలో ఎవరో కంపౌండర్ తూటాను తీశాడని చెప్పావు కదూ?" మేరీ గంభీరమైన స్వరంతో ప్రశ్నించారు.
"అవును అమ్మా. శంభు అనే కంపౌండర్... అతను చిమటాతో తూటాను బయటకు తీశాడు," విక్రమ్ ఆయాసపడుతూ చెప్పాడు. "ఎందుకు? లోపల ఇంకా ఏమైనా ఉందా?"
"లోపల తూటా లేదు న్యాయవాది గారూ," మేరీ అర్జున్ నల్లగా మారిన ఛాతీ వైపు చూస్తూ అన్నారు. "కానీ ఆ కంపౌండర్ తూటా తీసి అతని ఆయుష్షును పెంచలేదు, పైగా మృత్యుద్వారాన్ని మరింత విశాలం చేశాడు. ఆ మూర్ఖుడు మురికి పట్టిన, క్రిములతో ఉన్న చిమటాతో తూటాను బయటకు తీశాడు. దాని తుప్పు, అంటువ్యాధి నేరుగా అతని రక్తంలో కలిసిపోయాయి. సెప్సిస్ (Sepsis) ఇప్పుడు అతని గుండె వైపు వ్యాపిస్తోంది."
రజత్ వెక్కివెక్కి ఏడ్చాడు. "అంటే ఇక ఆశ లేదా? అతనికి శస్త్రచికిత్స చేయాలా?"
మేరీ తల అడ్డంగా ఊపారు. "ఆధునిక అల్లోపతి లేదా శస్త్రచికిత్స ఇప్పుడు పని చేయదు. యాంటీబయాటిక్ పనిచేయడం మొదలుపెట్టేలోపే ఈ విషం అతని గుండెను ఆపేస్తుంది. నా దగ్గర శస్త్రచికిత్స చేయడానికి మత్తుమందు గానీ, పరికరాలు గానీ లేవు. అతన్ని కత్తితో కోస్తే, షాక్‌కే చనిపోతాడు."
విక్రమ్ గుండె జారిపోయింది. "మరి? మీరు ఐదు శాతం ఆశ ఉందని చెప్పారు కదా!"
మేరీ వెనక్కి తిరిగారు. ఆమె గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న పురాతన, బరువైన చెక్క పెట్టె దగ్గరకు వెళ్లారు. పెట్టె తెరవగానే ఒక తీవ్రమైన, ఘాటైన అడవి వాసన గది అంతా వ్యాపించింది. ఆ వాసన యూకలిప్టస్, కర్పూరం, పేరు తెలియని ఏవో అడవి తీగల మిశ్రమంలా ఉంది.
"సైన్యంలో ఉన్నప్పుడు నేను ఆధునిక వైద్యాన్ని చూశాను న్యాయవాది గారూ," మేరీ పెట్టెలో నుండి ఒక రాతి రోలు, రోకలి, కొన్ని ఎండిన వేర్లు, నల్లటి ఆకులు, ఒక గాజు సీసా బయటకు తీశారు. "కానీ గత ఇరవై ఏళ్లుగా ఈ దట్టమైన అడవిలో ఒంటరిగా జీవిస్తూ, నేను ప్రకృతి చేసే మాయలను చూశాను. స్థానిక ఆదివాసీలకు తెలిసిన కొన్ని పురాతన మూలికా వైద్య పద్ధతులు ఆధునిక విజ్ఞానం కంటే చాలా శక్తివంతమైనవి."
మేరీ రోట్లో నల్లటి ఆకులు, వేర్లు వేసి గట్టిగట్టిగా దంచడం మొదలుపెట్టారు. తర్వాత గాజు సీసా నుండి చిక్కగా, నల్లగా ఉన్న ఒక ద్రవాన్ని—అది చూడటానికి చెట్టు బంకలా ఉంది—దానిలో పోశారు. ఆ మిశ్రమం తయారవగానే, దానిలో ఏదో రసాయన చర్య జరుగుతున్నట్టుగా బుడగలు రావడం మొదలైంది.
"అదేంటి అమ్మా?" న్యాయమూర్తి రావు ఆసక్తిగా అడిగారు.
మేరీ ఏకధాటిగా మూలికను దంచుతూనే చెప్పారు. "ఈ గుజ్జు అక్షరాలా ఒక విషం. కానీ పురాతన ఆయుర్వేదంలో ఒక మాట ఉంది—విషానికి విరుగుడు విషమే."
విక్రమ్‌కు ఆశ అనే కిరణం కనిపించింది. "అయితే త్వరగా ఇవ్వండి అమ్మా!"
మేరీ రోలును బల్ల మీద పెట్టారు. ఆమె కళ్ళు పదునుగా ఉన్నాయి. "అంత సులభం కాదు. ఈ మూలిక గాయంలోని కుళ్ళిన కణాలను తాకినప్పుడు, ఒక భయంకరమైన ప్రతిచర్య వస్తుంది. అతని గాయం మీద మరిగే సీసం లేదా ఆమ్లం పోసినట్టు అనిపిస్తుంది. అతను ఎలాంటి శారీరక శస్త్రచికిత్స లేకుండానే జంతువులా నొప్పితో విలవిలలాడతాడు. మీ నలుగురూ అతని కాళ్ళూ, చేతులూ మీ పూర్తి శక్తితో అదిమిపట్టి ఉంచాలి. అతను ఏ విధంగానూ ఈ గుజ్జును ఛాతీ మీద నుండి తుడిచేయకూడదు."
విక్రమ్, న్యాయమూర్తి రావు, సుమిత్, సర్దార్జీ వేగంగా అర్జున్‌కు నాలుగు వైపులా నిలబడ్డారు. విక్రమ్ తన గాయపడిన చేతిని కూడా లెక్కచేయకుండా అర్జున్ భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. న్యాయమూర్తి రావు, సర్దార్జీ కాళ్ళను పట్టుకున్నారు.
"సిద్ధంగా ఉన్నారా?" మేరీ ఒక చెక్క చెంచాతో ఆ నల్లటి, బుడగలు వస్తున్న గుజ్జును తీసుకున్నారు.
"అవును," విక్రమ్ పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు.
మేరీ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా ఆ గుజ్జును అర్జున్ నల్లగా మారిన తూటా గాయం మీద పూశారు.
మొదటి మూడు సెకన్లు ఏమీ జరగలేదు.
నాలుగో సెకనుకు అర్జున్ శరీరం విల్లులా గాల్లోకి వంగిపోయింది. అతని కళ్ళు ఒక్కసారిగా తెరుచుకున్నాయి, కానీ ఆ కళ్లలో చూపు లేదు, కేవలం ఒక ఆదిమ, పాశవికమైన నొప్పి మాత్రమే ఉంది. అతని గొంతును చీల్చుకుంటూ ఒక రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఆర్తనాదం బయటకు వచ్చింది.
"ఆఆఆహ్!"
అర్జున్ యొక్క ఈ రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఆర్తనాదం, ఈ దట్టమైన అడవి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ, అవాంఛిత వేటగాళ్ల చెవిన పడుతుందా?
మృత్యువు నోటి నుండి తిరిగి వచ్చే ప్రయత్నంలో, అర్జున్ తనకు తెలియకుండానే శేఖర్ చౌదరి కూలి హంతకులకు ఈ బంగ్లా చిరునామాను తెలియజేశాడా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
34
నగరం నడిబొడ్డున ఉన్న ఒక ఫైవ్-స్టార్ హోటల్‌లోని ఇరవై ఐదవ అంతస్తులో ఉన్న ఈ విలాసవంతమైన సూట్ పూర్తిగా శబ్దరహితమైనది. బయటి ప్రపంచపు గందరగోళం, ట్రాఫిక్ హారన్ల శబ్దం లేదా బతుకు పోరాటం చేస్తున్న మనుషుల ఆరాటం—ఏవీ ఈ ఖరీదైన గాజు గోడలను దాటుకుని లోపలికి రాలేవు. సూట్ లోపలి ఉష్ణోగ్రత కచ్చితంగా ఇరవై నాలుగు డిగ్రీలకు నిర్ణయించి ఉంది. గాలిలో ఒక గొప్పతనాన్ని చాటే లావెండర్ గది సుగంధిని సువాసన నిండి ఉంది.
సూట్ మధ్యలో ఉన్న ఖరీదైన వెల్వెట్ సోఫాలో మాయ కూర్చుని ఉంది. ఆమె ఆఫ్-వైట్ రంగు సిల్క్ బాత్‌రోబ్ ధరించి ఉంది. ఒక చేతిలో క్రిస్టల్ గ్లాసులో ఫ్రెంచ్ రెడ్ వైన్ ఉంది. ఆమె తెల్లని, నునుపైన మెడ చుట్టూ బరువైన, చూపరుల కళ్ళు జిగేల్మనిపించే వజ్రాల హారం మెరుస్తోంది.
మాయ వైన్ గ్లాసు నుండి ఒక చిన్న గుక్క తాగి, గాజు గోడ అవతలికి చూసింది. నగరం మీద కుండపోత వర్షం కురుస్తోంది. ఇరవై ఐదవ అంతస్తు నుండి కింద నియాన్ లైట్ల వెలుగులో తడిసిన రోడ్లు సన్నని దారాల్లా కనిపిస్తున్నాయి. ఈ క్షణంలో మాయకు తను ఈ నగరానికి రాణిలా అనిపించింది. ఈ వర్షంలో తడుస్తూ ఇళ్లకు తిరిగి వెళ్తున్న ఆ చీమల్లాంటి మనుషులు ఎంత అల్పులో కదా అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.
కానీ మాయ తల మీద ఉన్న ఈ రాణి కిరీటం నిజానికి ఒక భ్రమ. తను ఈ హోటల్ సూట్‌లో అతిథిగా రాలేదని ఆమెకు బాగా తెలుసు. ఆమె ఇక్కడ ఒక బందీ. శేఖర్ చౌదరి ఆమెను ఇక్కడికి పంపించాడు.
"మాయా, నీ భద్రత కోసం నువ్వు ఈ హోటల్‌లో ఉండటం చాలా ముఖ్యం," శేఖర్ చౌదరి చాలా మృదువుగా, కానీ ఆజ్ఞాపించే స్వరంతో చెప్పాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, మీడియా నిన్ను వెతుకుతున్నారు. అర్జున్‌కు వ్యతిరేకంగా నీ వాంగ్మూలం నాకు కావాలి. అర్జున్‌ను పూర్తిగా దారి నుండి తప్పించే వరకు, నువ్వు ఈ సూట్ నుండి ఒక్క అడుగు కూడా బయట పెట్టడానికి వీల్లేదు."
సూట్ యొక్క బరువైన మహోగని చెక్క తలుపుకు ఆవల శేఖర్ పంపిన ఇద్దరు భారీకాయులైన బౌన్సర్లు నిలబడి ఉన్నారని మాయకు తెలుసు. వాళ్ళు ఆమెకు కాపలాదారులు కాదు, ఆమె జైలు గార్డులు. శేఖర్ చెప్పినట్లు బొమ్మలా ఆడటం కోసం, కోర్టుకు వెళ్లి సరిగ్గా అబద్ధపు సాక్ష్యం చెప్పడం కోసం, ఏమాత్రం నమ్మకద్రోహం చేయకుండా ఉండటం కోసం మాయను ఇక్కడ ఒక బందీగా నిర్బంధించారు.
కానీ దాని గురించి మాయకు ఎలాంటి పశ్చాత్తాపం లేదు. పంజరం బంగారంతో చేసినదైతే, అందులో వజ్రాలు చల్లి ఉంటే, బందీగా ఉండటానికి ఆమెకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు. కనీసం ఈ పంజరంలో లోకల్ ట్రైన్‌లోని చెమట వాసన లేదు, EMIలు కట్టాలనే టెన్షన్ లేదు, నెల చివర్లో సరుకుల లెక్కలు చూసుకునే దరిద్రం లేదు.
మాయ తన మెడలోని వజ్రాల హారాన్ని చేతితో తడిమింది. ఆ చల్లని, గట్టి రాళ్లు ఆమె చర్మానికి ఒక విచిత్రమైన అనుభూతిని కలిగించాయి. ఈ హారం ధర బహుశా అర్జున్ జీవితకాల సంపాదన కన్నా ఎక్కువే ఉంటుంది.
అర్జున్... ఆ పేరు గుర్తుకు రాగానే మాయ అందమైన ముఖం తీవ్ర అసహ్యంతో ముడుచుకుపోయింది.
గత ఐదేళ్లు అర్జున్‌తో గడిపిన జీవితం ఇప్పుడు ఆమెకు ఒక చెడ్డ పీడకలలా అనిపిస్తోంది. తక్కువ సంపాదన ఉన్న మధ్యతరగతి పురుషులంటే మాయ గుండెల్లో ఒక విచిత్రమైన, తీవ్రమైన ద్వేషం ఉంది. అర్జున్ లాంటి మగవాళ్ళు ప్రేమ గురించి పెద్ద పెద్ద కబుర్లు చెబుతారు కానీ వాళ్ళ జేబుకు చిల్లులు ఉంటాయి.
పెళ్ళైన కొత్తలో అర్జున్ తనను బస్సులో సినిమాకు తీసుకెళ్లేవాడని మాయకు గుర్తుంది. అర్జున్ శరీరం నుండి వచ్చే ఆ చవకబారు డియోడరెంట్, రోజంతా పడిన చెమట వాసన మాయకు వాంతి వచ్చేలా చేసేవి. నెల ఇరవై ఐదో తారీఖు దాటితే చాలు, అర్జున్ ముఖం పాలిపోయేది. తల్లిదండ్రుల మందుల ఖర్చు, ఫ్లాట్ EMI, సరుకుల జాబితా—ఈ లెక్కలన్నీ వేసుకుంటూ అర్జున్ కళ్ళల్లో కనిపించే ఆ అలసటను చూస్తే మాయకు ఎప్పుడూ జాలి కలగలేదు, బదులుగా తీవ్రమైన అసహ్యం కలిగేది.
"అసమర్థుడు, పనికిమాలినవాడు!" మాయ మనసులోనే తిట్టుకుంది. ఒక మగాడు తన భార్యకు నెలకు కొన్ని లక్షల రూపాయల షాపింగ్ చేయించలేకపోతే, సంవత్సరానికి రెండుసార్లు విదేశాలకు తీసుకెళ్లలేకపోతే, అతనికి మగాడిననే అహంకారం ఎందుకు? కేవలం నిజాయితీ, ప్రేమతో ఏం వస్తుంది? ప్రేమను ఒంటికి వేసుకోగలమా? ప్రేమతో సొసైటీలో జరిగే హై-క్లాస్ పార్టీలలో స్టేటస్ కొనగలమా?
అర్జున్ లాంటి వాళ్ళు బానిసత్వం చేయడానికే పుట్టారని మాయ గట్టిగా నమ్ముతుంది. వాళ్ళు జీవితాంతం ఇతరులకు ఊడిగం చేస్తూ, తమ అసమర్థతను 'నిజాయితీ', 'మధ్యతరగతి విలువల' ముసుగులో దాచుకుంటారు. మాయ తన అందాన్ని, యవ్వనాన్ని అలాంటి ఒక బిచ్చగాడి సంసారంలో పడేసి మగ్గిపోవడానికి సిద్ధంగా లేదు.
అందుకే శేఖర్ చౌదరి ఆ ప్రతిపాదన ఇచ్చినప్పుడు, మాయ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. అర్జున్‌ను ఇరికించడం ఎంత సులభం! సమాజం, చట్టం ఆడవాళ్ళ కన్నీళ్లను చూడటానికి ఎంతగా ఇష్టపడతాయి. సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కు వెళ్లి కొన్ని చుక్కల అబద్ధపు కన్నీళ్లు కార్చడం, తన రవిక చెయ్యి కొద్దిగా చించుకోవడం, ఇంకా ఒక పక్కా నటనతో—"నా భర్త రోజూ రాత్రి డబ్బు కోసం నన్ను కొడతాడు," అని చెప్పడం. అంతే!
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఒక్క క్షణం కూడా అర్జున్ మాటలు నమ్మలేదు. తన భార్యను రాణిలా ప్రేమించిన ఒక నిజాయితీపరుడైన, కష్టపడి పనిచేసే మనిషిని, ఒక అబద్ధపు గృహ హింస కేసులో కుక్కను కొట్టినట్టు కొట్టి లాకప్‌లో వేశారు. మాయ గుండె కొంచెం కూడా జరగలేదు. పైగా, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అర్జున్‌కు బేడీలు వేసి తీసుకెళ్తున్నప్పుడు, అతను నిస్సహాయమైన కళ్ళతో మాయ వైపు చూస్తూ, "ఎందుకిలా చేశావ్ మాయా? నేను నిన్ను నా ప్రాణం కన్నా ఎక్కువగా..." అని అంటుంటే, మాయకు మాత్రం నవ్వొచ్చింది.
టప్... టప్... టప్...
బయట వర్షం వేగం హఠాత్తుగా పెరిగింది. గాజు గోడ మీద పెద్ద పెద్ద నీటి చుక్కలు వచ్చి పడుతున్నాయి.
వర్షం యొక్క ఈ శబ్దం మాయ అచేతన మనసు నుండి ఒక పాత జ్ఞాపకాన్ని బయటకు లాగింది. వాళ్ళ రెండో పెళ్లిరోజు. ఆ రోజు కూడా సరిగ్గా ఇలాగే వర్షం పడుతోంది. అర్జున్ జేబులో ఖరీదైన రెస్టారెంట్‌కు వెళ్లేంత డబ్బు లేదు. అతను మాయను ఒక పాతకాలపు స్కూటర్ మీద నది ఒడ్డుకు తీసుకెళ్లాడు. ఇద్దరూ వర్షంలో పూర్తిగా తడిసి ముద్దయ్యారు.
అర్జున్ ఒక ప్లాస్టిక్ షెడ్డు కింద నిలబడి, మట్టి గ్లాసులో రెండు రూపాయల టీ తీసుకుని మాయ వైపు అందించాడు. అర్జున్ జుట్టు నుండి వర్షపు నీరు కారుతోంది, కానీ అతని ముఖంలో ఒక నిష్కల్మషమైన, వెడల్పైన చిరునవ్వు ఉంది.
"చూశావా మాయా, మన యానివర్సరీ జరుపుకోవడానికి ఈ రోజు ఆకాశం కూడా వర్షమై కిందకి దిగివచ్చింది!" అర్జున్ మాయ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని అన్నాడు.
అర్జున్‌కు వర్షంలో తడవడం అంటే చాలా ఇష్టం. అతను చిన్న చిన్న విషయాల్లో ఆనందాన్ని వెతుక్కునేవాడు. అతని ఆ స్పర్శలో కల్మషం లేదు, మోసం లేదు.
ఈ రోజు ఈ ఫైవ్-స్టార్ హోటల్‌లోని మెత్తటి సోఫాలో కూర్చుని, రెడ్ వైన్ గ్లాసు చేతిలో పట్టుకుని మాయకు హఠాత్తుగా అనిపించింది—అర్జున్ బతికే ఉన్నాడా?
కోర్టు నుండి పారిపోతున్నప్పుడు అర్జున్ ఛాతీలోకి బుల్లెట్ దూసుకుపోయిందని శేఖర్ మనుషులు చెప్పారు. అతను ఒక చీకటి అడవిలో చావుతో పోరాడుతున్నాడని అన్నారు. బహుశా ఇంతసేపటికి అతని శరీరం కుళ్ళిపోయి ఏదైనా మురికి కాలువలో పడి ఉండవచ్చు. ఈ వర్షపు రాత్రి, అతని శరీరం బహుశా జ్వరంతో, నొప్పితో నీలంగా మారిపోతున్నప్పుడు, అప్పుడు కూడా అతను మాయ గురించే ఆలోచిస్తున్నాడా?
హఠాత్తుగా మాయ గుండె లోపల ఒక సన్నని దారంలాంటి అపరాధ భావన తలెత్తడానికి ప్రయత్నించింది. ఆ మనిషి తనను నిజంగా పిచ్చిగా ప్రేమించాడు. తన చివరి రక్తపు బొట్టు వరకు ఆమెను సంతోషంగా ఉంచాలని కోరుకున్నాడు.
కానీ కాదు. మాయ తల విదిలించి ఈ బలహీనమైన ఆలోచనను ఒక్క ఉదుటున పక్కకు నెట్టింది. ఆమె వైన్ గ్లాసును బల్ల మీద పెట్టింది.
సోఫా నుండి లేచి ఆమె నెమ్మదిగా గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న స్టడీ టేబుల్ వైపు నడిచింది. అక్కడ ఒక లెదర్ ఫోల్డర్ మీద ఒక చెక్ పెట్టబడి ఉంది.
శేఖర్ చౌదరి సంతకం చేసిన ఒక ఖాళీ చెక్.
ఈ చెక్కే ఆమె నమ్మకద్రోహానికి దక్కిన గొప్ప బహుమతి. కళ్ళ ముందు కదులుతున్న ఒక నిజాయితీపరుడైన మనిషిని కబేళాకు అమ్మేసినందుకు దక్కిన ప్రతిఫలం. మాయ ఆ చెక్కును చేతిలోకి తీసుకుంది. ఆ కాగితపు స్పర్శ ఆమె నరనరాల్లో తీవ్రమైన దురాశతో కూడిన ఉత్సాహాన్ని నింపింది. ఆమె తన తెల్లని మెడలో వేలాడుతున్న వజ్రాల హారం యొక్క చల్లని రాళ్లను మళ్ళీ తాకింది.
ఎక్కడ అర్జున్ ఇచ్చిన ఆ మట్టి గ్లాసులోని రెండు రూపాయల టీ, ఎక్కడ ఈ ఖాళీ చెక్! మాయ పెదవులపై ఒక క్రూరమైన, పైశాచిక నవ్వు విరిసింది. అపరాధ భావనా? దేనికి అపరాధ భావన? ప్రకృతిలో బలమైనదే బతుకుతుంది. బలహీనులు కాళ్ళ కింద నలిగిపోవడానికే పుడతారు. అర్జున్ ఒక బలహీనుడు, భావోద్వేగాలకు లోనయ్యే అమాయకుడు. అతని గతి అలాగే ముగియాలి.
మాయ చెక్కును చేతిలో పట్టుకుని గాజు కిటికీ ముందు నిలబడింది. బయట నగరం యొక్క నియాన్ లైట్లు, వర్షపు నీరు కలిసిపోయి ఉన్నాయి. గాజు మీద మాయ ప్రతిబింబం కనిపిస్తోంది. ఆ ప్రతిబింబం కళ్ళల్లోకి చూస్తూ మాయ చాలా చల్లని, నిర్దయురాలైన స్వరంతో పలికింది—
"ప్రేమతో కడుపు నిండదు అర్జున్. నువ్వొక అసమర్థుడివి."
మధ్యతరగతి పురుషులపై మాయకు ఉన్న ఈ తీవ్రమైన ద్వేషం చివరికి ఆమెను తిరిగి రాలేని అంధకారంలోకి నెట్టివేస్తుందా?
స్వార్థం కోసం ఒక కుటుంబాన్ని సజీవ దహనం చేయగల శేఖర్ చౌదరి, నిజంగా మాయను ఈ కోట్ల రూపాయల చెక్కును అంత తేలిగ్గా అనుభవించనిస్తాడా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
35
అర్జున్ నుండి వెలువడిన ఆ రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే, జంతుసమానమైన ఆర్తనాదం దట్టమైన అడవిలోని తడి గాలిలో కలిసిపోయాక, ఆ బంగ్లాలోని విశాలమైన డైనింగ్ హాల్‌లో ఒక వింతైన, ఊపిరాడని నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
బయట వర్షపు జోరు తగ్గింది, ఇప్పుడు కేవలం పాత రేకుల పైకప్పు నుండి టప్ టప్ మని నీటి చుక్కలు కారుతున్న శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది. గది లోపల ఉన్న మనుషుల శ్వాస ఇంకా సాధారణ స్థితికి రాలేదు. ఆ భయంకరమైన పసరు అర్జున్ ఛాతీలోని చీమునంతటినీ, సెప్సిస్ విషాన్ని బయటకు లాగేసిన తర్వాత, అర్జున్ ఇప్పుడు గాఢ నిద్రలో మునిగిపోయాడు. అతని ఛాతీ ఇప్పుడు కొలిమి తిత్తిలా కదలడం లేదు. ఆ పది నిమిషాల నరకయాతన తర్వాత అందరి శరీరం నుండి చెమటలు కారిపోతున్నాయి.
జస్టిస్ రావు గారు ఒక పాత చెక్క కుర్చీలో ధబ్ మని కూలబడి ఆయాసపడుతున్నారు. ఆయన రెండు చేతులు ఇంకా వణికిపోతూనే ఉన్నాయి. విక్రమ్ తన కుక్క కరిచిన రక్తసిక్తమైన చేతిని పట్టుకుని గోడకు ఆనుకుని కింద కూర్చున్నాడు. సర్దార్జీ, సుమిత్ కూడా అలసటతో నేల మీదే కూలబడ్డారు. కేవలం శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా మాత్రమే ఒక తడి గుడ్డతో టేబుల్ మీద అంటిన రక్తాన్ని, ఆ విషపూరిత పసరు అవశేషాలను శుభ్రం చేస్తోంది.
హఠాత్తుగా, డైనింగ్ హాల్ సగం తెరిచి ఉన్న చెక్క తలుపు దగ్గర ఒక చిన్న శబ్దం అయింది.
ఖస్‌ఖస్...
ఆ శబ్దం జంతువుది కాదు, మనిషి పాదాలది. ఎవరో ఒకరు చెప్పులు లేకుండా నడుస్తూ తలుపు అవతల నిలబడ్డారు.
విక్రమ్ నరాలు ఒక్క క్షణంలో మళ్ళీ బిగుసుకున్నాయి. అతను తన శరీరంలోని అలసటను, చేతి నొప్పిని పక్కనపెట్టి స్ప్రింగ్ లాగా పైకి లేచాడు. అతని కుడి చేయి జేబులోని మడత కత్తి పిడి మీదకు వెళ్ళింది.
"ఎవరక్కడ?" విక్రమ్ గొంతు బొంగురుపోయి ఉన్నా, అందులో ప్రమాద ఘంటికలు స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.
జస్టిస్ రావు గారు, సర్దార్జీ కూడా తలుపు వైపు చూశారు. చిమ్మ చీకటి కారిడార్ నుండి ఒక నీడ నెమ్మదిగా డైనింగ్ హాల్‌లోని ఆ మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు రంగు వెలుగులోకి అడుగుపెట్టింది.
విక్రమ్ కత్తి తీయబోతుండగా, శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా చాలా ప్రశాంతంగా కానీ దృఢమైన స్వరంతో అంది, "కత్తి లోపల పెట్టు. వాడు నా కొడుకు."
విక్రమ్ ఆగిపోయాడు. జస్టిస్ రావు గారి నుదుటిపై ముడతలు పడ్డాయి. కొడుకా? ఈ దట్టమైన అడవిలో, నాగరిక ప్రపంచానికి ఇంత దూరంలో ఈ 70 ఏళ్ల రిటైర్డ్ నర్స్‌కి కొడుకా?
తలుపు దగ్గర నిలబడిన వ్యక్తి వైపు చూసి అందరి చూపులు మారిపోయాయి. ప్రమాదం లేదా ఆందోళన స్థానంలో తీవ్రమైన ఆశ్చర్యం, జాలి చోటు చేసుకున్నాయి.
ఆ అబ్బాయి వయసు మహా అయితే ఇరవై రెండు, ఇరవై మూడు సంవత్సరాలు ఉంటుంది. కానీ అతని శారీరక ఆకృతి చూస్తే అది అర్థం కాదు. బక్కపలచని, రోగపీడిత శరీరం. చర్మం పాలిపోయి ఉంది. ఒంటి మీద పాతకాలపు వదులైన షర్టు, ప్యాంటు ఉన్నాయి. తల వెంట్రుకలు చెదరిపోయి ఉన్నాయి, బహుశా చాలా రోజులుగా దువ్వెన తగలనట్టుంది. కానీ అన్నింటికన్నా ఎక్కువగా ఆకట్టుకుంటున్నవి అతని కళ్ళు.
ఆ కళ్ళలో స్థిరత్వం లేదు. అక్కడ ఒక ఆదిమ, అంతులేని భయం గూడుకట్టుకుని ఉంది. పెద్దవిగా తెరిచిన ఆ కళ్ళు అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాయి, ఏదో అదృశ్య రాక్షసుడి కోసం వెతుకుతున్నట్టు. ఆ అబ్బాయి తన రెండు చేతులతో చెవులను గట్టిగా మూసుకున్నాడు, అతని శరీరం మొత్తం ఒక ఎండిన ఆకులా వణికిపోతోంది.
మేరీ చేతిలోని రక్తపు గుడ్డను టేబుల్ మీద పడేసి వేగంగా ఆ అబ్బాయి దగ్గరకు వెళ్ళింది. ఆమె ముఖంలోని ఆ మిలిటరీ కఠినత్వం, ఆ కరుకుదనం ఎక్కడికో మాయమైపోయింది. దాని స్థానంలో ఒక ప్రేమగల తల్లి తీవ్రమైన ఆందోళన కనిపించింది.
"అమన్... నేను చెప్పేది విను... శాంతించు నాయనా," మేరీ ఆ అబ్బాయి భుజంపై చేయి వేసింది.
కానీ ఆ అబ్బాయి, అమన్, మేరీ స్పర్శ తగలగానే మరింత ముడుచుకుపోయాడు. అతను చెవుల మీద నుండి చేతులు తీయకుండానే, అస్పష్టంగా, మూలుగుతున్నట్టుగా అన్నాడు, "శబ్దం... వాళ్ళు మళ్ళీ అరుస్తున్నారు అమ్మా... వాళ్ళు మళ్ళీ నన్ను కొడతారు... నేను ఏమీ చేయలేదు... నేను వాళ్ళ వైపు చూడలేదు... నన్ను వదిలేయమని చెప్పు..."
ఏం జరిగిందో మేరీకి అర్థమైంది. అర్జున్ నొప్పితో చేసిన ఆ రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఆర్తనాదం, మొదటి అంతస్తులోని గదిలో పడుకున్న అమన్ చెవిలో పడింది. ఆ ఒక్క అరుపు అమన్ అచేతన మనసు యొక్క మూసిన తలుపును బద్దలుకొట్టింది. అతని గతం, అతని గాయం మళ్ళీ అతని ముందు సజీవంగా నిలబడ్డాయి.
"ఎవరూ అరవడం లేదు అమన్," మేరీ అమన్ రెండు చేతులను చాలా సున్నితంగా పట్టుకుని అతని చెవుల మీద నుండి తీసింది. తర్వాత అతన్ని ఛాతీకి హత్తుకుని వీపు మీద నిమరసాగింది. "అది ఒక పేషెంట్ నాయనా. అతనికి చాలా నొప్పితో ఉండింది, అందుకే ఏడ్చాడు. నిన్ను ఎవరూ ఏమీ చేయరు. నేనున్నాను కదా. నీ మేరీ అమ్మ ఉంది. నిన్ను ఎవరూ తాకలేరు."
మేరీ ఛాతీలోని వెచ్చదనానికి, పరిచయమైన శాంత స్వరానికి అమన్ వణుకు కొద్దిగా తగ్గింది. అతను భయంతో ఒకసారి టేబుల్ మీద పడుకున్న అర్జున్ వైపు, తర్వాత విక్రమ్ వాళ్ళ వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో ఏ భావమూ లేదు, ఒక శూన్యం. అతను మేరీ షర్టు కొంగును చిన్నపిల్లాడిలా గట్టిగా పట్టుకుని నిలబడ్డాడు.
జస్టిస్ రావు గారు తన చోటు నుండి లేచి ముందుకు వచ్చారు. ఆయన స్వరంలో లోతైన సానుభూతి ఉంది. "మేడమ్... ఇతను మీ అబ్బాయా? మీ భర్త సరిహద్దులో చనిపోయాక మీరు ఇక్కడ ఒంటరిగా ఉంటున్నారని చెప్పారు కదా."
మేరీ అమన్‌ను తీసుకువచ్చి డైనింగ్ హాల్ మూలలో ఉన్న ఒక పాత ఈజీచైర్‌లో కూర్చోబెట్టింది. అతనికి ఒక గ్లాసు నీళ్ళు ఇచ్చి, జస్టిస్ రావు గారి వైపు తిరిగింది. ఆమె చూపు మళ్ళీ కఠినంగా మారింది, కానీ ఈసారి ఆ కఠినత్వం ఏ మనిషి మీది కోపం వల్ల కాదు, కుళ్ళిపోయిన, పురుగులు పట్టిన సమాజం మీద ఉన్న తీవ్రమైన అసహ్యం వల్ల.
"అమన్ నాకు కడుపున పుట్టిన కొడుకు కాదు జడ్జి గారూ," మేరీ ఒక నిట్టూర్పు విడిచి చెప్పింది. "నేను ఇతన్ని నాలుగేళ్ళ క్రితం హైవే పక్కన ఒక చెత్తకుండీ దగ్గర చూశాను. అప్పుడు వాడు కుక్కలు ఎంగిలి చేసిన ఆహారం తింటున్నాడు. వాడి ఒంటి మీద బట్టలు లేవు, వీపు నిండా సిగరెట్లతో కాల్చిన గాయాలు, తోలు బెల్టుతో కొట్టిన దెబ్బల గుర్తులు ఉన్నాయి. మరియు అతని ఈ మెదడు..." మేరీ తన నుదుటిపై వేలు పెట్టింది, "...పూర్తిగా దెబ్బతింది. అతనికి తన పేరు కూడా గుర్తులేదు."
విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా అమన్ వైపు చూశాడు. ఆ అబ్బాయి అమాయక, భయపడిన ముఖం చూస్తే, చెత్తకుండీలో పడేసేంత నేరం చేసి ఉంటాడని అనిపించడం లేదు. "ఏమైంది అతనికి? ఎవరు చేశారు ఈ పరిస్థితి?"
మేరీ ఒక కుర్చీ లాక్కుని కూర్చుంది. రాత్రి నిశ్శబ్దంలో ఆమె గొంతు చాలా బరువుగా వినిపించింది.
"అమన్ పుట్టుకతో పిచ్చివాడు కాదు లాయర్ గారూ. అతను ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి కుటుంబానికి చెందిన చాలా తెలివైన, కానీ విపరీతమైన సిగ్గరి, శాంత స్వభావం గల అబ్బాయి. వాళ్ళ నాన్న ఒక నిక్కచ్చైన పంతులు, కొడుకు పెద్దయ్యాక గొప్పవాడు అవ్వాలని కోరుకునేవారు. అమన్‌కి బొమ్మలు వేయడం ఇష్టం. అతను మృదు స్వభావి, ఎప్పుడూ ఎవరితోనూ గట్టిగా మాట్లాడేవాడు కాదు, అమ్మాయిల కళ్ళలోకి చూసి మాట్లాడటానికి సిగ్గుపడేవాడు."
మేరీ ఆగింది. రెండు చేతులతో నీళ్ల గ్లాసు పట్టుకుని నేల వైపు తదేకంగా చూస్తున్న అమన్ వైపు చూసింది.
"ఈ అమాయక, సిగ్గరి స్వభావమే అతని జీవితానికి శాపంగా మారింది," మేరీ పళ్ళు బిగపట్టి చెప్పింది. "అమన్ కాలేజీ ఫస్ట్ ఇయర్‌లో ఉన్నప్పుడు, అతని క్లాస్‌లోని కొంతమంది పేరుకు 'ఆధునిక', అహంకారపూరిత అమ్మాయిలు అతన్ని టార్గెట్ చేశారు. ఈ అబ్బాయి అమాయకుడని, ఇతన్ని వేధించినా, ఎగతాళి చేసినా ఎదురుతిరగడని వాళ్ళకి అర్థమైంది. మొదట అతని నడక, మాట తీరు మీద ఎగతాళి మొదలుపెట్టారు. తర్వాత అతని బ్యాగులో చెత్త వస్తువులు పెట్టడం మొదలుపెట్టారు. అమన్ అన్నీ మౌనంగా భరించేవాడు, కేవలం తల దించుకుని క్లాస్ నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయేవాడు."
విక్రమ్ చేయి తనంతట తాను పిడికిలిగా బిగుసుకుంది. జస్టిస్ రావు గారు నిశ్శబ్దంగా వింటున్నారు.
"కానీ ఒకరోజు ఆ అమ్మాయిలు అన్ని హద్దులూ దాటేశారు," మేరీ గొంతు ఇప్పుడు కోపంతో వణకడం మొదలైంది. "కాలేజీ ఫెస్ట్ జరుగుతోంది. ఆ అమ్మాయిల గుంపు అమన్‌ను బలవంతంగా, తోసుకుంటూ ఒక ఖాళీ గదిలోకి తీసుకువెళ్లి బయటి నుండి గడియ పెట్టారు. గది లోపల వాళ్ళు అమన్‌ను మాటల్లో చెప్పలేని విధంగా మానసికంగా హింసించారు. వాళ్ళు అతని షర్టు చించేశారు, అమ్మాయిల బట్టలు వేసుకోమని బలవంతం చేశారు, ఆ స్థితిలో అతన్ని వీడియో రికార్డ్ చేశారు. అమన్ ఏడుస్తూ వాళ్ళ కాళ్ళ మీద పడి తనను వదిలేయమని వేడుకుంటున్నప్పుడు, వాళ్ళు అతని ఒంటి మీద సిగరెట్లతో కాల్చారు."
"దేవుడా!" జస్టిస్ రావు గారు వణికిపోయారు. "తర్వాత?"
ఆ మూసిన గదిలో అమన్‌తో ఇంకా ఏం జరిగింది, దానివల్ల అతన్ని చెత్తకుండీలో పడేశారు? ఈ కుళ్ళిపోయిన వ్యవస్థకు వ్యతిరేకంగా నిలబడి, జస్టిస్ రావు గారు అమన్ లాంటి అమాయక అబ్బాయిలకు న్యాయం చేయగలరా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
36
"అయ్యో దేవుడా!" జస్టిస్ రావు వణికిపోయారు. "తర్వాత?"
మేరీ ఒక చేదు, బాధాతప్తమైన నవ్వు నవ్వింది. "ఆ తర్వాత కథ ఈ సమాజానికి బాగా తెలిసిన కథే జడ్జి గారూ. ఈ దేశ చట్టంలోని అతిపెద్ద లొసుగు. అమన్ ఆ మూసిన గదిలో బతకడం కోసం ఏడుస్తూ తలుపులు బాదుతున్నప్పుడు, ఆ అమ్మాయిలకు విషయం చేయి దాటిపోయిందని అర్థమైంది. ఒకవేళ అమన్ బయటకు వెళ్లి అంతా చెప్పేస్తే, వాళ్ళ పరువు పోతుంది. అందుకే వాళ్ళు బతకడం కోసం ఆ బ్రహ్మాస్త్రాన్ని ప్రయోగించారు, ఈ సమాజం, ఈ చట్టం వాళ్ళ చేతికి ఎలాంటి షరతులు లేకుండా అందించిన ఆయుధం అది. ఆడదానిగా ఉండటం వల్ల కలిగే ప్రయోజనం."
మేరీ ఒక క్షణం ఆగింది, ఆమె కళ్ళు ఇప్పుడు మండుతున్న నిప్పు కణికలా ఉన్నాయి. "ఆ అమ్మాయిలు తమ రవిక చేతిని కొద్దిగా చించుకుని, జుట్టు చెరిపేసుకుని, తలుపు తీసి బయటకు వచ్చి గట్టిగట్టిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. అమన్ తమతో బలవంతం చేయడానికి ప్రయత్నించాడని, తమను వేధించాడని కాలేజీ మొత్తం ముందు అబద్ధపు ఆరోపణలు చేశారు. అంతే! సమాజం, కాలేజీ యాజమాన్యం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు—నిర్ణయం తీసుకోవడానికి ఎవరికీ ఒక్క క్షణం కూడా పట్టలేదు."
"అమన్ చెప్పింది ఎవరూ వినలేదా?" విక్రమ్ నమ్మలేనట్టుగా అడిగాడు.
"ఎవరు వింటారు లాయర్ గారూ?" మేరీ ఎదురు ప్రశ్నించింది. "సమాజం ఎప్పుడో నిర్ణయించేసిందిగా, మగాడు అంటే దాడి చేసేవాడు, ఆడది అంటే దేవత, శాశ్వత బాధితురాలు అని. ఒక అబ్బాయి ఏడిస్తే, వాడు నాటకం ఆడుతున్నాడని లేదా పిరికివాడని అనుకుంటారు. కానీ ఒక అమ్మాయి దొంగ కన్నీళ్లు కార్చితే, కోర్టు నుండి రోడ్డు వరకు అందరూ గుడ్డివాళ్ళైపోతారు. కాలేజీ అబ్బాయిలందరూ కలిసి అమన్‌ను ఒక జంతువును కొట్టినట్టు కొట్టి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు అప్పగించారు. సెక్యూరిటీ అధికారి లాకప్‌లో మూడు రోజుల పాటు అతనిపై అమానుషమైన థర్డ్ డిగ్రీ చిత్రహింసలు జరిగాయి. అతని తండ్రి అవమానంతో, సిగ్గుతో అతనికి బెయిల్ ఇప్పించడం అటుంచి, 'నీలాంటి బలాత్కారి కొడుకు చచ్చిపోవాలి' అని చెప్పి ఇంట్లోంచి గెంటేశారు."
గది మొత్తం నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయింది. ఆ నిశ్శబ్దం బయటి చీకటి కన్నా బరువైనది.
"అమన్ యొక్క సున్నితమైన మనసు ఈ అవమానాన్ని, ఈ అన్యాయాన్ని, ఈ శారీరక హింసను తట్టుకోలేకపోయింది," మేరీ అమన్ వైపు చూసింది. "అతని మెదడులోని నరాలు తెగిపోయాయి. అతను పిచ్చివాడైపోయాడు. అబ్బాయి మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయాడని, కేసు నిలబడదని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గ్రహించినప్పుడు, వాళ్ళు తలనొప్పి ఎందుకని చెప్పి అతన్ని అర్థరాత్రి హైవే పక్కన ఒక చెత్తకుప్పలో పడేసి వెళ్లిపోయారు. అక్కడి నుండే నేను అతన్ని ఏరుకుని తెచ్చుకున్నాను. ఎవరి ఆర్తనాదాలు విన్నా, అతను ఈ రోజుకీ ఇలాగే చెవులు మూసుకుని వణికిపోతాడు. అతను ఇంకా ఆ కాలేజీ మూసిన గదిలోనే బందీగా ఉన్నాడు."
మేరీ చెప్పడం ఆపింది. జస్టిస్ రావు గుండెల్లో ఎవరో పదునైన రంపంతో కోస్తున్నట్టు అనిపించింది. ఆయన ఇక తన స్థానంలో కూర్చోలేకపోయారు. నెమ్మదిగా, తూలుతూ, గది మూలలో కూర్చుని ఉన్న అమన్ ఆరాం కుర్చీ ముందు నిలబడ్డారు.
అమన్ భయంతో కాళ్ళు ముడుచుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. జస్టిస్ రావు తన అరవై ఐదేళ్ల బలహీనమైన మోకాళ్ళను వంచి, నేరుగా నేల మీద, అమన్ కాళ్ళ దగ్గర మోకాళ్లపై కూర్చుండిపోయారు.
"సార్! ఏం చేస్తున్నారు!" విక్రమ్ ముందుకు రాబోయాడు, కానీ జస్టిస్ రావు చేత్తో సైగ చేసి అతన్ని ఆపారు.
జస్టిస్ రావు కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి. ఆయన తన వణుకుతున్న చేతులను చాచి, అమన్ రెండు చేతులను చాలా సున్నితంగా పట్టుకున్నారు. అమన్ చేతులు విడిపించుకోవాలనుకున్నాడు, కానీ జస్టిస్ రావు కన్నీళ్ళ వైపు చూసి ఎందుకో ఆగిపోయాడు. పిచ్చివాడైనా, బహుశా అతను గ్రహించి ఉండవచ్చు, ఈ మనిషి స్పర్శలో గాయం లేదు, కేవలం అంతులేని పశ్చాత్తాపం మాత్రమే ఉందని.
జస్టిస్ రావు చూశారు, అమన్ పాలిపోయిన చేతి మణికట్టు దగ్గర, గొంతు దగ్గర ఇంకా ఆ నాలుగేళ్ల నాటి సిగరెట్లతో కాల్చిన, కమలిన గాయాల గుర్తులు మసకగా కనిపిస్తున్నాయి.
"నన్ను క్షమించు నాయనా..." జస్టిస్ రావు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ పగిలిన స్వరంతో అన్నారు. ఆయన తల అమన్ మోకాళ్ళ దగ్గర వాలిపోయింది. "నేను ఈ దేశ అత్యున్నత న్యాయస్థానంలో ఒక న్యాయమూర్తిగా పనిచేశాను. జీవితాంతం ఆ ఎత్తైన కుర్చీలో కూర్చుని న్యాయం చేస్తున్నానని గర్వపడ్డాను. కానీ ఈ రోజు నీ ఈ గాయాల గుర్తులు చూశాక అర్థమవుతోంది, నేను ఎంత గుడ్డివాడినో! ఈ సమాజం ఎంతగా కుళ్ళిపోయిందో!"
జస్టిస్ రావు అమన్ చేతులను తన నుదుటికి అద్దుకున్నారు. ఆయన కన్నీళ్లతో అమన్ ప్యాంటు తడిసిపోతోంది.
"నా న్యాయస్థానానికి ఇలాంటి కేసులు ఎన్నో వచ్చాయి నాయనా," జస్టిస్ రావు ఈ రోజు తన అంతరాత్మ ముందు వాంగ్మూలం ఇస్తున్నట్టుగా అన్నారు. "బోనులో నిలబడిన ఒక అబ్బాయి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ తాను నిర్దోషినని, ఏ అమ్మాయిని ముట్టుకోలేదని చెప్పాడు. తన వృత్తిని, తన కుటుంబాన్ని కాపాడమని భిక్షం అడిగాడు. కానీ నేను చట్ట పుస్తకాల వైపు చూసి, ఆ అమ్మాయి కార్చిన కొన్ని కన్నీటి చుక్కల ఆధారంగా ఆ అబ్బాయిలను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా జైలు చీకటి గదుల్లోకి పంపించాను. మగవాళ్ళకు కూడా కన్నీళ్లు ఉంటాయని నేను ఒక్కసారి కూడా ఆలోచించలేదు. నకిలీ స్త్రీవాదం ముసుగులో ఈ చట్టాలు నీలాంటి అమాయక, శాంత స్వభావం గల అబ్బాయిల జీవితాలను ఎలా నమిలి మింగేస్తున్నాయో నేను ఒక్కసారి కూడా అర్థం చేసుకోలేదు."
అమన్‌కి ఏమీ అర్థం కావడం లేదు, కానీ జస్టిస్ రావు యొక్క ఈ కట్టలు తెంచుకున్న ఏడుపు చూసి అతని కళ్ళ చివరలు కూడా తడిసాయి. అతను చాలా జాగ్రత్తగా, తన వణుకుతున్న బలహీనమైన వేళ్ళతో జస్టిస్ రావు చెంపల మీది కన్నీళ్లను తుడవడానికి ప్రయత్నించాడు. ఒక పిచ్చి అబ్బాయి యొక్క ఈ నిష్కల్మషమైన స్పర్శకు జస్టిస్ రావు వెక్కెక్కి ఏడ్చారు.
విక్రమ్ గోడకు ఆనుకుని నిలబడి ఈ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నాడు. అతని కళ్ళు కూడా చెమ్మగిల్లాయి. అతను బల్ల మీద పడుకుని ఉన్న అర్జున్ వైపు చూశాడు. తన స్నేహితుడు ఈ రోజు మృత్యువు నోటి నుండి తిరిగి వచ్చాడు, కానీ అర్జున్ కథ కూడా అమన్ కథ కన్నా భిన్నమైనది కాదు. మాయ కూడా సరిగ్గా ఇదే ఆయుధాన్ని ఉపయోగించింది. తన దొంగ కన్నీళ్లతో, గృహ హింస అనే వల పన్ని ఒక నిజాయితీపరుడు, కష్టపడి పనిచేసే అబ్బాయిని కసాయి చేతికి అప్పగించింది.
సమాజంలో మగవాళ్ళు తమ బాధను వ్యక్తపరచడానికి చోటు లేదు. మగవాళ్ళు బలంగా ఉండాలి, రాయిలా ఉండాలి. ఎప్పుడైనా ఒక పురుషుడు మృదువుగా, సిగ్గరిగా లేదా కొంచెం సున్నితంగా ఉన్నప్పుడు—ఈ సమాజం, ఈ మాయలు, లేదా ఆ కాలేజీ అమ్మాయిలు వాళ్ళను బలహీనులుగా భావించి, ఏ కోర్టులోనూ న్యాయం దొరకని విధంగా నలిపి చంపేస్తారు.
అమన్ జస్టిస్ రావు తలపై కొద్దిగా నిమిరాడు, తర్వాత అలసటతో ఆరాం కుర్చీలో వాలి కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతని చెంపపై ఒక ఎండిన కన్నీటి చార. మేరీ చాలా జాగ్రత్తగా అమన్ మీద ఒక పాత దుప్పటి కప్పింది. విక్రమ్ జస్టిస్ రావును పట్టుకుని లేపి మళ్ళీ కుర్చీలో కూర్చోబెట్టాడు.
మేరీ నెమ్మదిగా అర్జున్ ఉన్న బల్ల దగ్గరకు వచ్చింది. అర్జున్ నుదుటిపై చేయి వేసి అతని నాడి వేగం ఒకసారి చూసింది.
"జ్వరం తగ్గింది. శ్వాస కూడా పూర్తిగా సాధారణంగా ఉంది," మేరీ విక్రమ్, జస్టిస్ రావు వైపు తిరిగి చూసింది. ఆమె ముఖ కండరాలు ఇప్పుడు చాలా శాంతంగా ఉన్నాయి. ఈ రాత్రంతా చావుతో పోరాడిన తర్వాత, మొదటిసారి మేరీ కళ్ళలో ఒక భరోసా అనే వెలుగు కనిపించింది.
"అతని శరీరంలోని విషం పూర్తిగా విరిగిపోయింది. ఇంకేం ఫర్వాలేదు," శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా తృప్తిగా నిట్టూర్చి చెప్పింది. తర్వాత ఆమె విక్రమ్ వాళ్ళ వైపు చూసి చాలా మృదువైన స్వరంతో పలికింది—
"మీరందరూ ఇప్పుడు విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చు. మీ స్నేహితుడు అపాయం నుండి బయటపడ్డాడు. రేపు మధ్యాహ్నానికల్లా అతను పూర్తిగా కోలుకుంటాడు."
అమన్ మరియు అర్జున్—సమాజం చేతిలో ఓడిపోయిన ఈ ఇద్దరు పురుషుల బాధాకరమైన కథలు ఇప్పుడు ఏకమై, శేఖర్ మరియు మాయ లాంటి రాక్షసుల మీద ఒక కొత్త తుఫానుకు జన్మనిస్తాయా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
37
దట్టమైన అడవిలోని పురాతన, ఆకాశాన్నంటే శాల, టేకు చెట్ల ఆకుల మధ్య నుంచి తెల్లవారుజామున తొలి కిరణాలు జాలువారడం మొదలయ్యేసరికి, రాత్రి కురిసిన ప్రళయభీకరమైన వర్షపు హోరు పూర్తిగా ఆగిపోయింది. అడవి గాలిలో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన, తడితో కూడిన చల్లదనం, తడి మట్టి యొక్క ఘాటైన, పురాతన వాసన నిండి ఉంది. అప్పుడప్పుడు పాత ఆకుల నుండి టప్ టప్ మని నీటి చుక్కలు పడే శబ్దం తప్ప మరే ఇతర సందడి లేదు. ఈ నిశ్శబ్దం ప్రకృతి తనంతట తాను చేసుకున్న ఒక తాత్కాలిక శాంతి ఒప్పందంలా ఉంది.
బంగ్లాలోని విశాలమైన, తేమగా ఉన్న భోజనశాలలోపల కూడా అదే రకమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. ఒక పాత, దుమ్ము పట్టిన బల్ల దీపం యొక్క మసక పసుపు రంగు వెలుగులో, విక్రమ్ ఒక పటం తెరిచి కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని కుక్కకాటుకు గురైన ఎడమ చేతికి శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా గట్టిగా కట్టు కట్టారు, కానీ మాంసం తెగిపోయిన ఆ నరకయాతనతో ఇప్పటికీ అతని దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అప్పుడప్పుడు ఆ గాయం లోపల నుండి ఒక మెరుపులాంటి నొప్పి మోచేతి నుండి భుజం వరకు పాకుతోంది, కానీ విక్రమ్ దాన్ని ముఖంలో కనిపించనివ్వడం లేదు. సమాజంలో ఒక అలిఖిత నియమం ఉంది—మగవాళ్ళు నొప్పిని బయటకు చూపించకూడదు, ఒకవేళ వచ్చినా, దాన్ని పళ్ళు బిగపట్టి భరించాలి. విక్రమ్ ఆ నియమాన్ని అక్షరాలా పాటిస్తున్నాడు.
అతని చూపు బల్ల మీద పరిచిన పటంపై నిలిచి ఉన్నప్పటికీ, అతని మనసు మాత్రం గదిలోని మరోవైపు ఉంది.
పక్కనే ఉన్న ఒక పాత, పురుగులు పట్టిన నవారు మంచం మీద అర్జున్ గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. నిన్న రాత్రిటి ఆ రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఆర్తనాదం, పది నిమిషాల ఆ నరకయాతనతో కూడిన పెనుగులాట, తీవ్రమైన ప్రతిచర్య తర్వాత అర్జున్ ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు. విక్రమ్ లేచి చాలా జాగ్రత్తగా అర్జున్ నుదుటిపై చేయి పెట్టాడు. శరీరం పూర్తిగా చల్లగా ఉంది. జ్వరానికి సంబంధించిన ఆనవాళ్ళే లేవు. అతని శ్వాస చాలా సాధారణంగా ఉంది, ఛాతీ ఇక కొలిమి తిత్తిలా కదలడం లేదు. నిన్న రాత్రి నొప్పితో నీలంగా మారిన అర్జున్ ముఖంలో, ఈ రోజు ఒక విచిత్రమైన, పాలిపోయిన ప్రశాంతత కనిపిస్తోంది.
నిద్రపోతున్న అర్జున్ ముఖం వైపు చూస్తుంటే విక్రమ్ గుండె పిండేసినట్టు అయ్యింది. ఈ అబ్బాయి చేసిన నేరం ఏంటి? అతను ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి కుటుంబానికి చెందినవాడు, న్యాయమైన మార్గంలో సంపాదించి తన భార్యను రాణిలా చూసుకోవాలనుకున్నాడు. మరి అతని భార్య మాయ? ఆమె డబ్బు లోభంతో, విలాసాల మోజులో ఒక అబద్ధపు గృహ హింస కేసు పెట్టి అర్జున్ జీవితాన్ని నరకంలా మార్చేసింది. సమాజం ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. చట్టం ఒక్కసారి కూడా సరిచూడలేదు. ఈ సమాజంలో నిజాయితీపరుడైన మగాడి కన్నీళ్లకు విలువే లేదని, తుపాకి గుండు తగిలి, సెప్సిస్‌తో కుళ్ళిపోతున్న అర్జున్ ఛాతీ వైపు చూస్తే స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది.
"అతను కోలుకుంటాడు విక్రమ్," వెనుక నుండి న్యాయమూర్తి రావు గారి గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది. రాత్రంతా పడిన శ్రమకు ఆయన అరవై ఐదేళ్ల శరీరం కుప్పకూలిపోతోంది, కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు ఏర్పడ్డాయి. "అతను చాలా పోరాడే పటిమ ఉన్నవాడు. అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించడు."
విక్రమ్ తల ఊపాడు. "కానీ మనల్ని ఓడించడానికి శేఖర్ చౌదరి అన్ని రకాల వలలు పన్ని ఉంచాడు గారు. తెల్లవారింది. అంటే చీకటి ఇచ్చే భద్రతను కూడా మనం కోల్పోయాం."
సరిగ్గా అదే సమయంలో, గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ వంటగది వైపు నుండి గిన్నెల శబ్దం మెల్లగా వినిపించింది. టుంగ్... టాంగ్...
అందరూ ఉలిక్కిపడి అటువైపు చూశారు. నిన్న రాత్రి భయంతో, మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయిన ఆ అబ్బాయి—అమన్—వంటగది నుండి బయటకు వస్తున్నాడు. అతని చేతిలో ఒక పాత అల్యూమినియం పళ్ళెం ఉంది, దానిలో ఐదారు గ్లాసుల పొగలు కక్కుతున్న చాయ్ ఉంది.
అమన్ సన్నగా పుల్లలా ఉన్న శరీరం ఇక వణకడం లేదు. అతని చెదిరిన జుట్టు, భయంతో నిండిన చూపులో ఇంకా ఒక మానసిక గాయం దాగి ఉన్నప్పటికీ, నిన్న మేరీ ఛాతీపై తలపెట్టి శాంతించిన తర్వాత అతను బహుశా అర్థం చేసుకున్నాడు, ఈ గదిలోని మనుషులు ఏమైనా కానీ, తనకు హాని చేయరని.
అమన్ చాలా నెమ్మదిగా, తల దించుకుని పళ్ళెం తీసుకుని విక్రమ్, న్యాయమూర్తి రావు గారి వైపు నడిచాడు. ఆ చాయ్ గ్లాసుల నుండి అల్లం, యాలకులు, బిర్యానీ ఆకు యొక్క అద్భుతమైన, తియ్యటి సువాసన భోజనశాల అంతా వ్యాపించింది.
"చాయ్..." అమన్ చాలా అస్పష్టంగా, పగిలిన స్వరంతో గుసగుసలాడాడు. అతని కళ్ళు నేల మీదే నిలిచి ఉన్నాయి. అతను అమ్మాయిల అబద్ధపు నిందలు, సమాజం యొక్క క్రూరమైన దెబ్బలు తిని తన మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయాడు, చెత్తకుండీ దగ్గరి కుక్కలాంటి జీవితం గడిపాడు. కానీ అతని లోపల ఉన్న ఆ ప్రశాంతమైన, సిగ్గరి, ఇతరుల పట్ల శ్రద్ధ చూపే అబ్బాయి ఇంకా పూర్తిగా చనిపోలేదు.
న్యాయమూర్తి రావు గారు ఒక నిట్టూర్పు విడిచి పళ్ళెం నుండి ఒక చాయ్ గ్లాసు తీసుకున్నారు. ఆయన కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ఆయన అమన్ తలపై చేయి వేసి చాలా మృదువుగా అన్నారు, "చల్లగా ఉండు నాయనా. నీ ఈ ఒక్క గ్లాసు చాయ్ ఈ రోజు మాకు అమృతంలాంటిది."
అమన్ పెదవుల చివర ఒక చాలా చిన్న, దాదాపు కనిపించని చిరునవ్వు మెరిసింది. అతను సర్దార్జీ, రజత్, సుమిత్‌లకు కూడా చాయ్ ఇచ్చాడు. ఈ భయంకరమైన, మృత్యులోకంలాంటి అడవిలో, మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయిన ఒక అబ్బాయి చేతితో చేసిన ఈ అల్లం చాయ్ అందరి నరనరాల్లో కొత్తగా బ్రతకాలనే శక్తిని నింపింది. మగవాళ్ళు ఇలా నిశ్శబ్దంగా ఒకరికొకరు అండగా నిలబడే దృశ్యం నిజంగా విచిత్రమైనది. ఎవరూ పెద్ద పెద్ద మాటలు చెప్పడం లేదు, కానీ ఈ ఒక్క గ్లాసు చాయ్ ద్వారా జరిగిన నిశ్శబ్ద సానుభూతి మార్పిడి, వెయ్యి ఉపన్యాసాల కన్నా శక్తివంతమైనది.
చాయ్ తాగడం పూర్తవగానే శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా లోపలి గది నుండి బయటకు వచ్చారు. ఆమె ముఖంలో ఆందోళన అనే మేఘాలు కమ్ముకుని ఉన్నాయి.
"పగటి వెలుగులో ఆ భారీ లారీ తీసుకుని ఈ అడవి నుండి బయటపడటం అక్షరాలా ఆత్మహత్యతో సమానం, న్యాయవాది గారూ," మేరీ బల్ల మీద ఉన్న పటంలోని ఒక సన్నని గీతపై వేలు పెట్టింది. "మీరు జాతీయ రహదారి ఎక్కేలోపే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అడ్డుకట్టలకు దొరికిపోతారు. ఇక శేఖర్ మనుషులు ఈపాటికి జాతీయ రహదారి అంతా జల్లెడ పడుతున్నారు."
రజత్ తన విరిగిన కుర్చీలో కూర్చుని రెండు చేతులతో తల పట్టుకున్నాడు. అతని కళ్ళు మందార పువ్వులా ఎర్రగా ఉన్నాయి. "మరి మనం ఎక్కడికి వెళ్తాం? అర్జున్ ఇప్పుడు తన కాళ్ళ మీద పది అడుగులు కూడా నడవలేడు. మనం ఇక్కడే ఎలుకల్లా చిక్కుకుపోయి శేఖర్ గుండాల కోసం ఎదురుచూడాలా?"
"భయపడకు రజత్," సుమిత్ తన గొంతును గట్టిగా ఉంచడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అతని గొంతే వణుకుతోంది. "మనం ఇంత దూరం కలిసి వచ్చినప్పుడు, తప్పకుండా ఏదో ఒక దారి దొరుకుతుంది. విక్రమ్ అన్న, నువ్వేమైనా ఆలోచిస్తున్నావా?"
విక్రమ్ పటం మీద నుండి కళ్ళు తిప్పకుండానే అన్నాడు, "మనం లారీని వదిలేయాలి. ఆ లారీ చాలా పెద్ద లక్ష్యం. అమ్మా, ఈ అడవిలోంచి ఏదైనా వేరే కాలిబాట ఉందా, దాని ద్వారా మనం కనీసం పక్కనున్న ఏదైనా చిన్న పట్టణానికి చేరుకోగలమా? అక్కడికి వెళ్తే ఒక ప్రైవేట్ కారు లేదా అంబులెన్స్ అద్దెకు తీసుకోవచ్చు."
మేరీ పటం వెనుక వైపు ఉన్న ఒక నీలిరంగు గీతను చూపించింది. "బంగ్లా వెనుక నుండి ఒక పాత కాలిబాట ఉంది. ఆ దారి అడవి గుండా నేరుగా అవతల ఉన్న జాతీయ రహదారి టూకి కలుస్తుంది. కానీ అర్జున్‌ను ఆ దారిలో భుజాల మీద లేదా స్ట్రెచర్‌పై మోసుకెళ్లాలి."
"మేం మోస్తాం," విక్రమ్ గొంతులో ఉక్కులాంటి దృఢత్వం కనిపించింది. "ఉదయం పది గంటల లోపు అర్జున్‌కి స్పృహ వస్తే మనం అతన్ని తీసుకుని వెనుక ఉన్న ఆ కాలిబాట గుండా బయలుదేరదాం."
ప్రణాళిక ఖరారైన తర్వాత న్యాయమూర్తి రావు గారు ఒక నిట్టూర్పు విడిచి నిటారుగా నిలబడ్డారు. "నేనొకసారి బయట చూసి వస్తాను. తెల్లవారుజాము వెలుగులో పరిస్థితిని ఒకసారి అంచనా వేయాలి."
సర్దార్జీ న్యాయమూర్తి రావు గారి వెనుకే బంగ్లా యొక్క బరువైన చెక్క తలుపును కొద్దిగా తెరిచి బయట అడుగుపెట్టాడు. బయట అప్పుడు పొగమంచు దుప్పటి అడవిని కప్పివేసింది. న్యాయమూర్తి రావు గారు చల్లటి గాలిని గుండెల నిండా పీల్చుకున్నారు. ఉదయాన్నే వచ్చే ఈ స్వచ్ఛమైన గాలి తన అలసిన నరాలకు కొంచెం ఉపశమనం ఇస్తుందని ఆయన అనుకున్నారు.
కానీ గేటు వైపు చూడగానే ఆయన గుండె జల్లుమంది. పీల్చుకున్న గాలి ఊపిరితిత్తుల్లోనే ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
నిన్న రాత్రి కురిసిన భారీ వర్షానికి అడవిలోని మట్టి రోడ్డు బురద నదిలా మారింది. ఆ చిక్కటి బురదను చీల్చుకుంటూ గేటు వరకు నేరుగా లారీ యొక్క భారీ, వెడల్పైన చక్రాల లోతైన గుర్తులు ఏర్పడి ఉన్నాయి. ఆ గుర్తులు ఎంత స్పష్టంగా, తాజాగా ఉన్నాయంటే, ఏ అనుభవం లేనివాడు కూడా ఒక భారీ వాహనం జాతీయ రహదారి నుండి నేరుగా ఈ బంగ్లా లోపలికి వచ్చిందని ఇట్టే చెప్పగలడు.
దట్టమైన అడవిలో పొగమంచు కమ్మిన ఈ ఉదయం, ఏదైనా కొత్త ప్రమాదం అలికిడి వారి వైపు దూసుకొస్తోందా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
38
ఇంకా పూర్తిగా తెలవారలేదు. బయట అడవిలోని పురాతన చెట్ల మధ్య నుండి తడితడిగా, బూడిద రంగులో ఉన్న పొగమంచు, భవనం కిటికీల నుండి లోపలికి తొంగిచూస్తోంది. గత రాత్రి కురిసిన ప్రళయభయంకరమైన వర్షం తర్వాత ప్రకృతి ఇప్పుడు పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉంది, కానీ భవనం లోపల ఉన్న మనుషుల మనసుల్లో మాత్రం ఇంకా భీకరమైన తుఫాను కొనసాగుతూనే ఉంది.
భోజనశాల మధ్యలో ఉన్న పాత, దుమ్ముపట్టిన బల్ల దీపం యొక్క మసక పసుపు రంగు వెలుగులో, విక్రమ్ ఒక పటం తెరిచి కూర్చున్నాడు. కుక్క కరిచిన అతని ఎడమ చేతికి మేరీ డి'సౌజా గట్టిగా కట్టు కట్టారు. గాయం నుండి అప్పుడప్పుడు మెరుపుతీగలాంటి నొప్పి మోచేతి నుండి భుజం వరకు పాకుతోంది. కానీ విక్రమ్ అవేమీ పట్టించుకోవడం లేదు. అతని చూపు పటంపై స్థిరంగా ఉంది, అతని కళ్ళల్లో ఒక పదునైన, జిత్తులమారి తెలివి మెరుస్తోంది.
"ఈ చక్రాల గుర్తులనే వాళ్ళను తప్పుదారి పట్టించడానికి మనం ఆయుధంగా వాడుకుంటాం," విక్రమ్ తల పైకెత్తి నేరుగా సర్దార్జీ వైపు చూశాడు. అతని స్వరంలో ఎలాంటి తడబాటు లేదు, అచంచలమైన ఆత్మవిశ్వాసం ఉంది. "సర్దార్జీ, మేము మిమ్మల్ని చాలా ఇబ్బంది పెడుతున్నామని నాకు తెలుసు. ఈ వయసులో మిమ్మల్ని ఒక మృత్యు క్రీడలోకి దించుతున్నాం. కానీ మా ఈ చివరి పథకంలో, మీరే మాకు కవచంగా నిలబడాలి."
సర్దార్జీ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. ఆయన కఠినమైన, బలిష్టమైన ముఖంలో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత కనిపించింది. ఆయన ఛాతీ ముందుకు పెట్టి నిటారుగా నిలబడ్డారు. "ఆజ్ఞాపించండి లాయర్ గారూ. ఈ సింగ్ ప్రాణం ఇస్తాడు కానీ, మిమ్మల్ని వెనకడుగు వేయనివ్వడు."
విక్రమ్ ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతను భోజన బల్ల చుట్టూ నిలబడి ఉన్న జస్టిస్ రావు, రజత్, సుమిత్‌లను సైగ చేసి దగ్గరకు పిలిచాడు. "మన పథకం ఎటువంటి లోపాలు లేకుండా ఉండాలి. మనం ఉదయం పది గంటలకు అర్జున్‌ను తీసుకుని వెనుక అడవి గుండా, ఆ పాత కాలిబాటలో నది రేవు వైపు బయలుదేరతాం. కానీ సర్దార్జీ, మీరు మాతో రారు. మీరు మీ లారీతో ఈ భవనంలోనే ఉండిపోతారు."
రజత్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. "అదేంటి? సర్దార్జీ ఇక్కడ ఒంటరిగా ఏం చేస్తారు?"
"అద్భుతం చేస్తారు," విక్రమ్ పెదవుల చివర ఒక వంకర నవ్వు మెరిసింది. "శేఖర్ మనుషులు గానీ, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గానీ ఆ బురద మీద ఏర్పడిన లారీ చక్రాల గుర్తులను చూసుకుంటూ భవనానికి చేరుకున్నప్పుడు, వాళ్లకు ఈ లారీ కనిపిస్తుంది. మేడమ్, మీరు అప్పుడు సర్దార్జీ కాలికి గట్టిగా కట్టు కట్టి, అతన్ని ఒక రోగిలా మంచం మీద పడుకోబెట్టండి. అతని మీద ఒక రగ్గు కప్పండి."
విక్రమ్ మళ్ళీ పటం వైపు చూశాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తలుపులు పగలగొట్టి లోపలికి వచ్చి విచారణ చేసినప్పుడు, సర్దార్జీ చాలా ప్రశాంతంగా చెప్పాలి—నిన్న రాత్రి కుండపోత వర్షంలో లారీ నడుపుతుండగా, తన పాత కాలి గాయానికి తీవ్రమైన ఇన్ఫెక్షన్ వచ్చి జ్వరం మొదలైందని. మేరీ మేడమ్ గురించి అతనికి ముందే తెలుసు, ఎందుకంటే మేడమ్ ఇంతకుముందు కూడా అతనికి చికిత్స చేశారు. అందుకే ప్రాణాలు కాపాడుకోవాలనే తపనతో హైవే నుండి లారీని ఈ అడవిలోని భవనం వైపు ఒంటరిగా నడుపుకొచ్చానని చెప్పాలి. అతను సాక్ష్యంగా తన కట్టును చూపిస్తాడు, మేడమ్ కూడా ఆ మాటకు వంత పాడతారు."
"మరి మన గురించి అడిగితే?" సుమిత్ ఆందోళనగా అడిగాడు. అతని చేతులు భయంతో వణుకుతున్నాయి. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అంత అమాయకులేం కాదు కదా. లారీలో మనం కూడా ఉన్నామని వాళ్లకు తెలుస్తుంది కదా."
"ఇదే మన తురుపు ముక్క," విక్రమ్ పటంపై నుండి తన వేలిని తీసి భారతదేశం యొక్క దక్షిణ భాగంలో, చెన్నై మీద పెట్టాడు. "సర్దార్జీ, మీరు వాళ్లకు నిజమే చెప్పాలి, కేవలం మన గమ్యాన్ని మాత్రం మార్చి చెప్పాలి. కాశీకి కొంచెం దూరంలో ఒక స్థానిక ధాబా దగ్గర మీరు మమ్మల్ని కలిశారని చెప్పండి. మీరు వాళ్లకు మన రూపాల గురించి ఖచ్చితమైన వర్ణన ఇవ్వాలి."
విక్రమ్ ఒక్కొక్కరి వైపు వేలు చూపించాడు. "మీరు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పాలి—కళ్ళజోడు ఉన్న ఒక వృద్ధ మర్యాదస్తుడు, సన్నగా పీలగా ఉన్న ఒక భయస్తుడైన కుర్రాడు, ఇంకా తూటా గాయంతో బాధపడుతున్న ఒక యువకుడు మీ దగ్గర లిఫ్ట్ అడగడానికి వచ్చారని. మీరు ఖచ్చితమైన నిజమైన వర్ణన ఇవ్వాలి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గర కూడా మన గురించి అవే వివరాలు ఉన్నాయి. మీ వర్ణన వాళ్ళ సమాచారంతో సరిగ్గా సరిపోలినప్పుడు, వాళ్ళు మీ కథను గుడ్డిగా నమ్మేస్తారు."
అందరూ ఊపిరి బిగబట్టి విక్రమ్ మాటలు వింటున్నారు. ఆ భోజనశాలలోని పూర్తి నిశ్శబ్దంలో కేవలం విక్రమ్ గంభీరమైన స్వరం మాత్రమే ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
"ఆ తర్వాత మీరు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పాలి," విక్రమ్ సర్దార్జీ భుజం మీద చేయి వేశాడు, "మేము ఆ ధాబాలో వేరే లారీ వాళ్ళ దగ్గర చెన్నై వెళ్ళే దారి గురించి అడుగుతున్నామని. మేము చాలా ఆందోళనగా ఉన్నామని, పదేపదే చెన్నై గురించి మాట్లాడుతున్నామని వాళ్లకు చెప్పండి. మీకు ఆరోగ్యం బాగోలేకపోవడం వల్ల, మీరు వేరే దారిలో రావడం వల్ల మమ్మల్ని బండిలో ఎక్కించుకోలేదని చెప్పండి."
జస్టిస్ రావు గారి కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో, ఆనందంతో మెరిశాయి. వయసు భారంతో వంగిపోయిన ఆ మనిషి వెన్నెముక మళ్ళీ నిటారుగా అయినట్లు అనిపించింది.
"నీ బుర్ర అమోఘం విక్రమ్!" జస్టిస్ రావు గారు హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, శేఖర్ గుండాలు టైర్ల గుర్తులను చూసుకుంటూ ఇంత దూరం వచ్చి, సరైన చోటుకే వచ్చామని అనుకుంటారు. కానీ లారీలో మనం కనిపించక, కేవలం అనారోగ్యంతో ఉన్న సర్దార్జీని చూసి నిరాశపడతారు. మనం కాశీ నుండి దక్షిణ భారతదేశం వైపు పారిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నామని విన్నప్పుడు, వాళ్ళు ఈ ఉత్తరాది దారులన్నీ వదిలేసి, వాళ్ళ పూర్తి బలాన్ని చెన్నై మార్గంలో పెడతారు. వాళ్ళు సర్దార్జీని వదిలేసి, మళ్ళీ ఆ యాభై కిలోమీటర్ల వెనకున్న ధాబా వైపు విచారణ కోసం పరుగెడతారు. సరిగ్గా అదే సమయంలో, మనం నది దాటి వేరే రాష్ట్రంలోకి ప్రవేశిస్తాం."
భోజనశాల మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. పథకం నిజంగా దోషరహితంగా ఉంది. టైర్ల గుర్తులను చెరిపేయాల్సిన అవసరమే లేదు. ఆ గుర్తులే శేఖర్ మనుషులకు ఒక పెద్ద ఎండమావిగా మారతాయి. వేటగాళ్లు తాము పన్నిన వలలో తామే చిక్కుకుంటారు.
జస్టిస్ రావు గారు నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వచ్చి సర్దార్జీ ముందు నిలబడ్డారు. అరవై ఐదేళ్ల సుప్రీంకోర్టు మాజీ న్యాయమూర్తి, జీవితాంతం సమాజంలో అత్యున్నత గౌరవాన్ని పొందిన వ్యక్తి, తన ఒక్క కలం పోటుతో మనుషుల జీవితాలను, మరణాలను శాసించిన ఆయన, ఈ రోజు మాసిన బట్టలు వేసుకున్న ఒక సాధారణ లారీ నడిపేవాడు ముందు చేతులు జోడించి తలవంచారు.
"సర్దార్జీ... మీరు మాకు చేసింది ఏ డబ్బుతోనూ కొనలేనిది," జస్టిస్ రావు గారి గొంతు బరువెక్కింది. ఆయన కళ్ళజోడు అద్దాల వెనుక కంటి కొసల్లో నీళ్లు మిలమిలమంటున్నాయి. "మీరు మీ లారీని, మీ ప్రాణాన్ని పణంగా పెట్టి మాకు కవచంగా నిలబడుతున్నారు. దీని కోసం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మిమ్మల్ని కొట్టవచ్చు, అమానుషంగా విచారించవచ్చు. ఈ సమాజం మీ ఈ ఆత్మత్యాగాన్ని ఎప్పటికీ గుర్తుంచుకోదు. సమాజం గుర్తుంచుకునేది కేవలం అధికార దర్పాన్ని మాత్రమే. కానీ మేము... మేము మీ ఈ రుణం ఎప్పటికీ తీర్చుకోలేము."
రజత్, సుమిత్ తమను తాము ఆపుకోలేకపోయారు. వాళ్ళు ముందుకు వచ్చి సర్దార్జీ దుమ్ము పట్టిన కాళ్ళకు నమస్కరించారు. సర్దార్జీ వాళ్ళిద్దరినీ తన రెండు బలమైన, కండలు తిరిగిన చేతులతో ఛాతీకి హత్తుకున్నారు. ఆ కఠినమైన, గంభీరమైన మనిషి కళ్ళు కూడా చెమ్మగిల్లాయి.
"అయ్యో న్యాయమూర్తి గారూ, నన్ను అలా సిగ్గుపరచకండి," సర్దార్జీ కన్నీళ్ల మధ్య చిరునవ్వు నవ్వారు. ఆయన స్వరంలో ఒక విచిత్రమైన, లోతైన తాత్విక ధోరణి ఉంది. "మగవాడి జీవితం గానుగలా తిరుగుతూనే ఉంటుంది అయ్యా. జీవితాంతం చెమటోడ్చడం, సంపాదించడం, కుటుంబానికి తిండి పెట్టడం. ఏదో ఒకరోజు ఈ లారీ చక్రాల కింద నలిగి చనిపోతే, వీధి కుక్క తప్ప ఇంకెవరూ గుర్తుంచుకోరు. మగాడి కన్నీళ్లకు విలువే లేదు. దానికంటే, అర్జున్ లాంటి ఒక నిజాయితీపరుడైన, నిర్దోషి అయిన సోదరుడి ప్రాణాలు కాపాడటానికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల చేతిలో రెండు నాలుగు లాఠీ దెబ్బలు తింటే, ఆ దెబ్బలు కూడా నాకు దేవుడి ఆశీర్వాదమే. మీరు నిశ్చింతగా బయలుదేరడానికి సిద్ధం కండి. ఈ సింగ్ ఒక్కడే వంద మంది గుండాలను, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను వెర్రివాళ్ళను చేసి తప్పుడు దారిలో పంపిస్తాడు."
పురుషుల మధ్య ఉన్న ఈ నిశ్శబ్ద సోదరభావం, ఒకరి కోసం ఒకరు ఎలాంటి షరతులు లేకుండా ప్రాణాలను పణంగా పెట్టే ఆ దృశ్యం భోజనశాలలోని గాలిని ఒక విచిత్రమైన పవిత్రతతో నింపేసింది. ఇక్కడ స్వార్థం లేదు, డబ్బు మోహం లేదు, కేవలం సత్యం పట్ల అచంచలమైన విశ్వాసం మాత్రమే ఉంది.
అందరూ హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుని, వెనుక దారి గుండా బయలుదేరడానికి తమ కొద్దిపాటి సామాన్లు సర్దుకోవడం మొదలుపెట్టారు. విక్రమ్ అప్పుడు భవనం వెనుక నుండి కొన్ని గట్టి వెదురు బొంగులు, పాత దుప్పట్లు తీసుకువచ్చాడు. అర్జున్ ఇంకా గాఢ నిద్రలోనే ఉన్నాడు. అతనికి స్పృహ వచ్చినా, తన కాళ్ళ మీద తను నడిచే స్థితిలో ఉండడు. అందుకే అతని కోసం ఒక తాత్కాలిక మోసే పడక తయారు చేయడంలో విక్రమ్ నిమగ్నమయ్యాడు.
విక్రమ్ తన ఒంటి చేత్తో తాడు కట్టడానికి చాలా ఇబ్బంది పడుతున్నాడు. కుక్క కరిచిన చోటు నుండి మళ్ళీ కొద్దిగా రక్తం కారుతోంది.
సరిగ్గా అప్పుడే అమన్—నిన్న రాత్రి వరకు భయంతో వణికిపోతూ, మనుషుల గొంతు వింటేనే చెవులు మూసుకుని కూర్చున్న ఆ మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయిన కుర్రాడు—చాలా ప్రశాంతంగా విక్రమ్ పక్కన వచ్చి కూర్చున్నాడు. అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడటం లేదు. కానీ చాలా నేర్పుగా పాత నూలు దుప్పట్లను చింపి, గట్టి తాళ్లుగా చేసి విక్రమ్‌కు సహాయం చేయసాగాడు.
విక్రమ్ కొంచెం ఆశ్చర్యంగా అమన్ కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆ కళ్ళల్లో నిన్నటి అంతులేని భయం ఇప్పుడు లేదు. దాని స్థానంలో ఒక విచిత్రమైన ఆప్యాయత, ఒక మూగ సంకల్పం గూడు కట్టుకుని ఉన్నాయి. అమన్ బహుశా అర్థం చేసుకున్నాడు, ఈ మనుషులు కూడా తనలాగే సమాజం చేతిలో దెబ్బతిన్న నిస్సహాయులని, తిరిగి నిలబడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారని. అమన్ చేసిన ఈ చిన్న సహాయం విక్రమ్ అలసట మొత్తాన్ని దూరం చేసినట్లు అనిపించింది. తెల్లవారుజాము వెలుగు ఇప్పుడు భోజనశాలలోని చీకటిని పూర్తిగా తొలగించి, నలుదిక్కులా ప్రసరిస్తోంది. ఉదయం పది గంటలు కావడానికి ఇంకా కొన్ని గంటలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి.
సర్దార్జీ చెప్పిన ఈ చెన్నై పలాయన నాటకం, శేఖర్ యొక్క జిత్తులమారి కిరాయి హంతకులను మభ్యపెట్టగలదా, లేక వాళ్ళ చిన్నపాటి విచారణకే సర్దార్జీ పథకం మొత్తం బయటపడిపోతుందా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
39
ఉదయం పది గంటలవడానికి ఇంకా కొద్ది నిమిషాలే మిగిలి ఉంది.
విక్రమ్, జస్టిస్ రావు, రజత్, సుమిత్—అర్జున్‌ను వెదురు స్ట్రెచర్‌పై ఉంచి, బంగ్లా వెనుక తలుపు నుండి ఆ దట్టమైన అడవిలోని తడిగా, చీకటిగా ఉన్న కాలిబాటలో అదృశ్యమయ్యారు. వారి బూట్ల శబ్దం అడవిలోని తడి ఆకులపై, బురదలో కలిసిపోయిన సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల తర్వాత...
ధడాలున!
బంగ్లా ముందున్న తుప్పు పట్టిన పెద్ద ఇనుప గేటు ఒక పెద్ద ధాటికి విరిగిపడింది. బురదపై జారుకుంటూ, ఇంజిన్ గర్జిస్తూ ఒక భారీ ఫోర్-వీల్ డ్రైవ్ జీప్ నేరుగా వచ్చి సర్దార్జీ లారీ వెనుక ఆగింది. జీప్ చక్రాల గుర్తులు, లారీ చక్రాల గుర్తులు ఇప్పుడు ఒకే చోట కలిశాయి.
జీప్ నుండి బూట్లు వేసుకున్న నలుగురు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు దూకి కిందకి దిగారు. వారి ఒంటిపై హైవే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల యూనిఫాం ఉంది, కానీ వారి ముఖాల్లో చట్ట రక్షకుల ఛాయలు లేవు, కేవలం వేటలోని తీవ్రమైన ఉత్సాహం, శేఖర్ చౌదరి ఇచ్చిన పచ్చి డబ్బు మీద ఆశ మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి. ఆ బృందానికి నాయకుడు ఇన్‌స్పెక్టర్ రాథోడ్. అతను ఎంత అవినీతిపరుడో, అంతకన్నా క్రూరుడు. శేఖర్ చౌదరి ఇచ్చిన కోట్ల రూపాయల నిధులు అతన్ని ఈ అడవిలోకి లాక్కొచ్చింది.
"బంగ్లా మొత్తాన్ని చుట్టుముట్టండి!" రాథోడ్ తన నడుముకున్న తుపాకీ ఒర నుండి సర్వీస్ రివాల్వర్ తీసి అరిచాడు. "లారీ ఇక్కడుంది, అంటే ఎలుకలు ఈ పంజరంలోనే దాక్కున్నాయి. ఎవ్వరూ ప్రాణాలతో తిరిగి వెళ్ళకూడదు!"
భోజనాల గది లోపల అప్పుడు ఒక విచిత్రమైన, గడ్డకట్టిన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది.
మేరీ డి'సౌజా భోజనాల బల్ల పక్కన విగ్రహంలా నిలబడి ఉన్నారు. ఆమె బలమైన రెండు చేతుల్లో ఆ 12-గేజ్ డబుల్ బ్యారెల్ షాట్‌గన్ ఉంది. ఆమె కళ్ళలో ఎలాంటి భయం లేదు, సరిహద్దులోని యుద్ధ క్షేత్రంలో మృత్యువును దగ్గరగా చూసిన ఒక పదవీ విరమణ చేసిన నర్సు యొక్క చల్లని కఠినత్వం మాత్రమే ఉంది. అమన్‌ను ఆమె ముందే మొదటి అంతస్తులోని ఒక రహస్య గదిలో దాచిపెట్టారు. ఇక గదిలోని ఒక మూల, పాత నవారు మంచం మీద ఒక మందపాటి దుప్పటి కప్పుకుని సర్దార్జీ పడుకుని ఉన్నాడు. అతని ఎడమ కాలు మోకాలి వరకు మందపాటి, తెల్లటి కట్టుతో చుట్టి ఉంది.
ఢాం! రాథోడ్ బలంగా తన్ని బంగ్లా యొక్క బరువైన చెక్క తలుపును తెరిచాడు.
"ఎక్కడ ఆ పంది కొడుకుల్లారా? చేతులెత్తి బయటకు రండి!" రాథోడ్ రివాల్వర్ ఎక్కుపెట్టి గర్జిస్తూ లోపలికి ప్రవేశించాడు, అతని వెనుక మిగతా ముగ్గురు కానిస్టేబుళ్లు ఉన్నారు.
కానీ గదిలోకి ప్రవేశించగానే వారు నిశ్చేష్టులయ్యారు. వారి కళ్ళ ముందు భయంతో వణికిపోతున్న పరారీలో ఉన్న నిందితుడు లేడు, ఓవర్‌కోట్ ధరించిన డెబ్బై ఏళ్ల వృద్ధురాలు ఉంది, ఆమె చేతిలోని షాట్‌గన్ గొట్టం నేరుగా రాథోడ్ ఛాతీకి గురిపెట్టి ఉంది.
"ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసావో, నీ మోకాళ్ళు ఈ 12-గేజ్‌తో పేల్చేస్తాను," మేరీ డి'సౌజా స్వరం మంచులా చల్లగా ఉంది, కానీ అందులో ఒక సైనిక ఆదేశంలాంటి స్వరం స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. "నేను కెప్టెన్ మేరీ డి'సౌజా, పదవీ విరమణ చేసిన సైనిక నర్సింగ్ సేవలు. వారెంట్ లేకుండా నా ఆస్తిలోకి తలుపులు బద్దలుకొట్టుకుని ప్రవేశించే హక్కు నీకు ఎవడిచ్చాడు అధికారి?"
సైనిక నేపథ్యం, ఆ భారీ షాట్‌గన్ చూసి రాథోడ్ ఒక్క క్షణం వెనక్కి తగ్గాడు. ఈ దట్టమైన అడవిలో ఇంతటి కఠినమైన వృద్ధురాలిని ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందని అతను ఊహించలేదు. కానీ డబ్బు మీద ఆశ, పదోన్నతి అనే మత్తు అతని భయాన్ని అధిగమించాయి.
"సైన్యం గురించి నాకు భయం చూపించకండి ముసలమ్మా," రాథోడ్ రివాల్వర్‌ను మేరీ వైపే గురిపెట్టి ఉంచాడు. అతను కిటికీ బయట ఉన్న లారీ వైపు సైగ చేశాడు. "ఆ లారీ టైర్ల గుర్తులు హైవే నుండి నేరుగా మీ ఈ డ్రాయింగ్ రూమ్‌లోకి వచ్చాయి. లారీలోని నిందితులు ఎక్కడ? ఒకడికి బుల్లెట్ గాయమైంది, ఒక ముసలోడు, ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు. వాళ్ళని మాకు అప్పగించండి, లేదంటే నిందితుడికి ఆశ్రయం కల్పించిన నేరానికి మిమ్మల్ని కూడా ఎన్‌కౌంటర్ చేసి పడేస్తాను."
"ఎన్‌కౌంటరా?" మేరీ ఒక అవహేళనతో కూడిన నవ్వు నవ్వింది. "నీలాంటి అవినీతి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు సరిహద్దుకు కిలోమీటర్ దూరంలో ఉంటేనే ప్యాంటులో ఉచ్చ పోసుకుంటారు, అలాంటిది నువ్వు నన్ను ఎన్‌కౌంటర్ చేస్తానని భయపెడుతున్నావా? కళ్ళు తెరిచి చూడు, నా దగ్గర బుల్లెట్ గాయమైన కుర్రాడు గానీ, వేరే యువకులు గానీ ఎవరూ లేరు. కేవలం ఈ ఒక్క రోగి మాత్రమే ఉన్నాడు."
మేరీ తన షాట్‌గన్ గొట్టంతో నవారు మంచం మీద పడుకున్న సర్దార్జీని చూపించింది.
రాథోడ్ వేగంగా ముందుకు వచ్చి ఒక్క ఉదుటున సర్దార్జీ మీద ఉన్న దుప్పటిని లాగి పక్కకు పడేసాడు. "లేవరా ఒరే దుర్మార్గుడా! మిగతా వాళ్ళని ఎక్కడ దాచావు?"
రాథోడ్ సర్దార్జీ కాలర్ పట్టుకుని అతన్ని బలంగా ఒక చెంపదెబ్బ కొట్టాడు. సర్దార్జీ పెదవి పగిలి రక్తం కారింది, కానీ ఆ బలమైన లారీ డ్రైవర్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. మగవాడికి మౌనంగా దెబ్బలు తినడంలో ఉన్న అపారమైన శక్తిని సర్దార్జీ ఈ రోజు నిరూపిస్తున్నాడు. అతను కేవలం నొప్పితో కొద్దిగా మూలిగాడు.
"కొట్టకు అధికారి!" మేరీ షాట్‌గన్‌ను కొద్దిగా పైకి ఎత్తింది. "అతను ఒక రోగి. అతని కాలుకు తీవ్రమైన ఇన్ఫెక్షన్ సోకింది. మీకు నమ్మకం లేకపోతే, మీ కళ్ళతో మీరే చూడండి."
మేరీ ముందుకు వచ్చి సర్దార్జీ కాలికి ఉన్న ఆ మందపాటి కట్టును ఒక్క లాగులో విప్పేసింది.
ఆ కట్టు విప్పగానే గది మొత్తం తీవ్రమైన, కుళ్ళిన మాంసం వాసనతో నిండిపోయింది. మేరీ చాలా తెలివిగా నిన్న రాత్రి అర్జున్ ఛాతీ నుండి తీసిన ఆ పేస్ట్, కొంచెం రక్తం, అయోడిన్ కలిపి సర్దార్జీ పాత గాయం మీద పూసింది. ఆ దృశ్యం చాలా భయంకరంగా, వాస్తవంగా ఉండటంతో, కుళ్ళిన చీము, రక్తపు వాసనతో రాథోడ్, అతని అనుచరులు ముక్కు మూసుకుని రెండడుగులు వెనక్కి వేశారు.
"ఛీ... దీని కాలు కుళ్ళిపోతోంది!" ఒక కానిస్టేబుల్ వాంతిని ఆపుకుంటూ అన్నాడు.
రాథోడ్ ముక్కు మూసుకుని సర్దార్జీ ముఖం దగ్గరకు వంగాడు. "నీ కాలికి గ్యాంగ్రీన్ వచ్చినా, నువ్వు చచ్చినా నాకు అనవసరం. నిజం చెప్పు! లారీలో ఇంకా నలుగురు ఉన్నారు! సెక్యూరిటీ అధికారి కంట్రోల్ రూమ్‌కి పక్కా సమాచారం ఉంది. వాళ్ళెక్కడ?"
సర్దార్జీ ఇప్పుడు తన అద్భుతమైన ఎత్తుగడ ప్రయోగించాడు. అతను నొప్పితో మూలుగుతూ అద్భుతమైన, నిష్ణాతుడైన నటనను ప్రారంభించాడు.
"అయ్యా... అయ్యా... నన్ను ఇంక కొట్టకండి," సర్దార్జీ చేతులు జోడించి వణుకుతున్న స్వరంతో అన్నాడు. "నాకు వాళ్ళెవరో తెలీదు అయ్యా. నేను ఒక సాధారణ డ్రైవర్‌ను. నిన్న రాత్రి కాశీ బయట ఒక స్థానిక ధాబాలో ఆ వ్యక్తులు నాకు కనిపించారు."
"వాళ్ళెలా ఉన్నారు?" రాథోడ్ కళ్ళు చిన్నవి చేసి విచారించాడు.
"అయ్యా, ఒక పెద్దాయన ఉన్నారు, కళ్ళజోడు పెట్టుకుని, చూడ్డానికి పెద్దయింటి వాళ్ళలా ఉన్నారు. ఇంకొక బక్కపలచని, పిరికివాడిలాంటి అబ్బాయి ఉన్నాడు. మరొక పొడవాటి, దృఢమైన యువకుడి ఒడిలో బుల్లెట్ తగిలిన కుర్రాడు స్పృహ లేకుండా పడి ఉన్నాడు... ఆ అబ్బాయి ఛాతీ నుండి చాలా రక్తం కారుతోంది అయ్యా," సర్దార్జీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ రికార్డులలో నమోదు చేయబడిన రూపురేఖలనే ఖచ్చితంగా వర్ణించాడు.
రాథోడ్ తన కానిస్టేబుల్ వైపు చూశాడు. కానిస్టేబుల్ వేగంగా తల ఊపాడు. "అయ్యా! వివరణ సరిగ్గా సరిపోతోంది. విక్రమ్, జస్టిస్ రావు, ఆ అర్జున్... వాళ్ళే."
"తర్వాత ఏమైంది? వాళ్ళు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చారు?" రాథోడ్ మళ్ళీ సర్దార్జీ కాలర్ పట్టుకున్నాడు.
"వాళ్ళు ఇక్కడికి రాలేదు అయ్యా!" సర్దార్జీ ఏడుస్తున్నట్టు నటించాడు. "వాళ్ళు ధాబాలో వేరే లారీ వాళ్ళ దగ్గర చెన్నై వెళ్ళే దారి కోసం వెతుకుతున్నారు. వాళ్ళు చాలా భయపడి ఉన్నారు, పదేపదే దక్షిణ భారతదేశానికి పారిపోవాలని మాట్లాడుకుంటున్నారు. నన్ను కూడా దక్షిణం వైపు లారీ తిప్పి, వాళ్లకి ఎక్కించుకోమని అడిగారు. కానీ నా కాలికి ఈ విషపు పుండు, ఇంత జ్వరం ఉండటంతో నేను వాళ్ళను ఎక్కించుకోలేదు. ఈ అడవిలో మేరీ అమ్మగారు ఉన్నారని నాకు తెలుసు, అందుకే బతకాలనే ఆశతో ప్రధాన రహదారి వదిలి ఇటువైపు వచ్చేశాను. వాళ్ళు చెన్నై వెళ్ళడానికి వేరే లారీ కోసం వెతుకుతున్నారు అయ్యా."
భోజనాల గది మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రాథోడ్ మెదడులో సెక్యూరిటీ అధికారి లెక్కలు మొదలయ్యాయి.
"అయ్యా," వెనకున్న కానిస్టేబుల్ గుసగుసగా అన్నాడు, "చెన్నై మార్గం అంటే వాళ్ళు ప్రధాన రహదారి నలభై నాలుగు పట్టుకుని ఉంటారు. కాశీ నుండి నేరుగా దక్షిణం వైపు. ఈ ముసలోడి మాటల్లో తర్కం ఉంది. ఆ పరిస్థితిలో వాళ్ళు కచ్చితంగా మన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల పలుకుబడి తక్కువగా ఉన్న చోటికే పారిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తారు."
రాథోడ్ సర్దార్జీ కట్టు వైపు మరోసారి చూశాడు. అంత భయంకరమైన గాయంతో ఈ లారీవాడు అబద్ధం చెప్పడం లేదని అతను దాదాపు నమ్మేశాడు. ఇక రూపురేఖల ఖచ్చితమైన వర్ణన, సర్దార్జీ నిజంగానే వాళ్ళను చూశాడని రుజువు చేస్తోంది.
మేరీ డి'సౌజా ఇప్పుడు తన చివరి ఎత్తుగడ వేసింది.
"నిన్న రాత్రి నుండి నా దగ్గరకు వచ్చింది ఈ ఒక్క రోగి మాత్రమే అధికారి," మేరీ చాలా దమ్మున్న స్వరంతో చెప్పింది. "ఈ అడవిలోకి ఇంకెవరూ రాలేదు. ఒకవేళ ఏ హంతకుడో, గుండానో నా ఇంటి తలుపు తట్టి ఉంటే, ఈ తుపాకితో వాడిని ముందే అంతం చేసేదాన్ని. మీరు మీ చెన్నై రోడ్డు మీదకు వెళ్లి నిందితులను వెతుక్కోండి, నా రోగిని విసిగించకండి."
మేరీ యొక్క ఆ దర్పం, సర్దార్జీ గాయం, ధాబాలో జరిగిన కథ కలగలిసి రాథోడ్ కళ్ళ ముందు এমন ఒక ఎండమావిని సృష్టించాయి, అతనికి ఇంకెలాంటి అనుమానం మిగల్లేదు. విక్రమ్ తెలివైన ఆట విజయవంతమైంది. వేటగాళ్లు పూర్తిగా వెర్రివాళ్ళయ్యారు.
"పదండి! వైర్‌లెస్‌లో సందేశం ఇవ్వండి!" రాథోడ్ తన రివాల్వర్‌ను తుపాకీ ఒరలో పెట్టి వెనక్కి తిరిగాడు. "ప్రధాన కార్యాలయానికి తెలియజేయండి, నిందితులు కాశీ నుండి దక్షిణ భారతదేశం వైపు పారిపోయారని. ప్రధాన రహదారి నలభై నాలుగు మీద ఉన్న అన్ని టోల్ గేట్లు, తనిఖీ కేంద్రాలను నిరోధించమని చెప్పండి. ఆ పంది కొడుకులు మనల్ని మోసం చేసి మరో దిక్కుకు పారిపోయారు. త్వరగా పదండి!"
రాథోడ్, అతని బృందం వేగంగా బంగ్లా నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయారు. కానీ వెళ్ళే ముందు రాథోడ్ తన కానిస్టేబుళ్లలో ఒకడికి సైగ చేశాడు.
ఆ కానిస్టేబుల్ జీప్ ఎక్కే ముందు ఒక పెద్ద, పదునైన స్ప్రింగ్ కత్తి తీసి సర్దార్జీ లారీ ముందున్న రెండు టైర్లపై బలంగా వరుసగా కొన్ని పోట్లు పొడిచాడు.
ఫుస్స్స్... బిగువుగా ఉన్న టైర్లు పెద్ద శబ్దంతో పగిలిపోయి, గాలి మొత్తం బయటకు పోవడంతో ఆ భారీ లారీ ఒకవైపుకు ఒరిగిపోయింది.
"ఈ ముసలోడు మన కళ్ళుగప్పి ఇక్కడి నుండి లారీ తీసుకుని పారిపోకుండా ఉండటానికి," రాథోడ్ క్రూరమైన నవ్వు నవ్వి జీప్‌లో కూర్చున్నాడు.
మరుక్షణమే ఇంజిన్ గర్జించింది. జీప్ బురదపై చక్రాలను తిప్పుతూ, వచ్చిన దారిలోనే తుఫాను వేగంతో ప్రధాన రహదారి వైపు దూసుకుపోయింది. వారు ఇప్పుడు ఉత్తరం వైపు ఉన్న అన్ని రోడ్లు వదిలి చెన్నై మార్గంలో వేట కొనసాగిస్తారు.
మేరీ డి'సౌజా కిటికీ అద్దంలోంచి జీప్ అడవి మలుపులో మాయమవడాన్ని చూశారు. తర్వాత ఆమె తుపాకిని కిందకు దించి సర్దార్జీ వైపు తిరిగారు.
సర్దార్జీ మంచం మీద లేచి కూర్చుని, తన పగిలిన పెదవిని చేత్తో తుడుచుకున్నాడు. తర్వాత మేరీ డి'సౌజా వైపు చూసి చాలా సంతృప్తికరమైన నవ్వు నవ్వాడు.
ఈ రోజు ఈ దట్టమైన అడవిలో, డెబ్బై ఏళ్ల నర్సు, ఒక సాధారణ లారీ డ్రైవర్ కలిసి ఢాలుగా నిలబడి ఒక అవినీతి వ్యవస్థను మోసం చేశారు. విక్రమ్ వాళ్ళు పారిపోయే మార్గం ఇప్పుడు పూర్తిగా సురక్షితం. వారు ఇప్పుడు నిజంగా సురక్షితంగా ఉన్నారు.
రాథోడ్ లాంటి ఒక అవినీతి సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి సర్దార్జీ యొక్క ఈ నిష్ణాతుడైన నటనకు మోసపోయాడు, కానీ కుయుక్తిపరుడైన శేఖర్ చౌదరి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చెప్పే ఈ 'చెన్నై పలాయనం' నివేదికను నిజంగా నమ్ముతాడా, లేక అతని సైతాను బుద్ధి ఈ అబద్ధాల వలను పసిగట్టేస్తుందా?
Posts: 894
Threads: 13
Likes Received: 7,313 in 834 posts
Likes Given: 1,547
Joined: Aug 2024
Reputation:
657
40
నగరపు కోలాహలానికి దూరంగా, శేఖర్ చౌదరి సొంత విలాసవంతమైన బంగ్లాలోని ఈ ముందు గది అక్షరాలా ఒక బంగారు పంజరంలా ఉంది. గదిలోని ఉష్ణోగ్రత కచ్చితంగా ఇరవై నాలుగు డిగ్రీలకు అమర్చి ఉంది. నేల మీద ఖరీదైన పర్షియన్ తివాచీ పరిచి ఉంది, దానిపై అడుగు పెడితే దూది మీద నడుస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది. గోడల నిండా విదేశీ పెయింటింగ్స్, పైకప్పు నుండి వేలాడుతున్న ఒక పెద్ద స్ఫటికపు జూమర్. కానీ ఇంతటి విలాసం, ఇంత ఆడంబరం, సుగంధాల మధ్య కూడా గదిలోని గాలి బరువుగా, ఏదో ఊపిరాడనీయని, కుళ్ళిన శవం వాసన లేని కృత్రిమత్వంతో నిండి ఉంది.
గదికి సరిగ్గా మధ్యలో ఉన్న ఖరీదైన ఇటాలియన్ తోలు సోఫాలో మాయ కూర్చుని ఉంది. ఆమె ఒంటి మీద లేత తెలుపు రంగు డిజైనర్ పత్తి చీర ఉంది. ఆమెను చూడగానే ఒక సాధారణ, చితికిపోయిన కానీ సంస్కారవంతమైన గృహిణిలా కనిపించేలా ఆ చీరను కట్టారు. ఆమె ముఖానికి చాలా జాగ్రత్తగా అలంకరణ చేశారు—కళ్ళ కింద తేలికపాటి నల్లటి వలయాలు, పెదవుల చివర్లలో ఎండిపోయిన పాలిపోయిన ఛాయ, నెలల తరబడి తీవ్రమైన మానసిక, శారీరక చిత్రహింసల మధ్య నిద్రలేని రాత్రులు గడిపినట్లుగా.
మాయకు ఎదురుగా ఉన్న సోఫాలో, ఒడిలో ఒక ల్యాప్‌టాప్ పెట్టుకుని రావుిల కూర్చుని ఉంది. రావుిల, శేఖర్ చౌదరి సొంత పీఆర్ (PR) మరియు నకిలీ ఎన్జీఓ (NGO)కి ముఖ్యురాలు. ఆమె ముదురు రంగు ప్యాంటుసూట్ ధరించి, సన్నని అద్దాల కళ్ళజోడు పెట్టుకుని ఉంది, ఆమె ముఖ కవళికల్లో తీవ్రమైన వృత్తిపరమైన, భావరహితమైన కఠినత్వం కనిపిస్తోంది. ఆమె చాలా చల్లగా, వృత్తిపరమైన విధంగా జాతీయ మీడియా, విదేశీ దాతల ముందు ఎలా ఏడవాలో మాయకు నేర్పిస్తోంది.
"చూడు మాయ, రేపటి రోజు మనకు చాలా `కీలకమైనది`. కెమెరా ముందు నీ హావభావాలు కొంచెం కూడా `నకిలీ`గా అనిపించకూడదు," రావుిల ల్యాప్‌టాప్ నుండి కళ్ళు పైకెత్తి మాయ వైపు చూసింది. ఆమె గొంతులో ఎలాంటి `భావం` లేదు, ఏదో నాటక దర్శకుడు తన ప్రధాన నటికి సన్నివేశం వివరిస్తున్నట్లుగా ఉంది. "కెమెరా ఆన్ అయిన మొదటి ముప్పై సెకన్లలోనే నువ్వు `కుంగిపోవాలి`. నువ్వు చెప్పాలి—నువ్వు `గర్భవతి`గా ఉన్నప్పుడు అర్జున్ నీ కడుపులో తన్నాడు. అతను నిన్ను మూడు రోజుల పాటు ఒక చీకటి గదిలో బంధించి తిండి పెట్టలేదు. ఇంకా నిద్రమాత్రలు ఇచ్చి నిన్ను చంపడానికి ప్రయత్నించాడు."
ఆ మాటలు విని మాయ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. ఆమె గుండెల్లో ఏదో ఒక క్షణం పాటు ఖాళీ అయినట్లు అనిపించింది.
అర్జున్... ఆ అబ్బాయా? తను సగం కడుపుతో ఉండి మాయ కోసం ఖరీదైన భోజనశాల నుంచి ఆహార ప్యాక్ చేయించుకుని వచ్చేవాడు. మాయకు చిన్న తలనొప్పి వస్తే రాత్రంతా మేల్కొని ఆమె తలపై చేయి వేసి నిమిరేవాడు. అలాంటి అర్జున్ ఆమె కడుపులో తంతాడా? తమ ఐదేళ్ల వివాహ జీవితంలో అర్జున్ తన మీద చెయ్యి చేసుకోవడం అటుంచి, కోపంలో పూలతో కూడా కొట్టలేదని మాయకు స్పష్టంగా గుర్తుంది. పైగా మాయే మాటమాటకీ అతని సంపాదన గురించి, అతని హోదా గురించి వేలసార్లు అవమానించింది, అర్జున్ తలదించుకుని ఆ అవమానాన్ని భరించాడు. ఒక నిజాయితీపరుడు, కష్టపడి పనిచేసే పురుషుడిని ఇంత నీచానికి దిగజార్చి, ఇంతటి రాక్షసుడిగా చూపించడం... ఇది కొంచెం ఎక్కువ కావడం లేదా?
"ఏమైంది? నిశ్శబ్దంగా ఉన్నావేంటి?" రావుిల విసుగ్గా కనుబొమ్మలు ముడిచింది. "కథాంశం కంఠస్థం చెయ్యి మాయ. కెమెరా ముందు మళ్ళీ తీయడం ఉండవు."
మాయ కొంచెం తటపటాయించింది. ఆమె గొంతులో ఏదో అసౌకర్యం ముద్దలా అడ్డంపడింది. ఆమె మొదటిసారి ఈ అబద్ధాల కొండ ముందు కొద్దిగా అభ్యంతరం చెప్పడానికి ప్రయత్నించింది.
"కానీ... రావుిళ అక్క," మాయ గుటక వేసి చెప్పింది, "గర్భం విషయం చెప్తే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వైద్య పరీక్ష అడుగుతారు కదా. నేను ఎప్పుడూ గర్భవతిగా లేను. పైగా మూడు రోజులు తిండి లేకుండా ఉన్నాననడానికి ఆధారం... ఇవన్నీ `దర్యాప్తు`లో అబద్ధాలని తేలితే?"
ఆమె మాట పూర్తికాకముందే గదికి మరో చివర ఉన్న బార్-కౌంటర్ నుండి ఒక పెద్ద శబ్దం వచ్చింది.
ఠభీమని!
శేఖర్ చౌదరి తన చేతిలోని బరువైన స్ఫటికపు విస్కీ గ్లాసును కౌంటర్ మీద బలంగా కొట్టాడు. గ్లాసులోని మంచు ముక్కలు చిందరవందరగా పడ్డాయి. శేఖర్ కళ్ళు కోపంతో మండుతున్నాయి. అతను ఒక్క ఉదుటున బార్-కౌంటర్ నుండి బయటకు వచ్చి మాయ వైపు దూసుకొచ్చాడు.
మాయ ఏదైనా గ్రహించేలోపే, శేఖర్ ఆమె తెల్లటి గొంతును ఒక చేత్తో పాములా పట్టుకుని, ఒక్క కుదుపుతో ఆమెను సోఫా నుండి పైకి లేపి వెనకున్న గోడకు బలంగా అదిమాడు.
"ఆఆహ్!" మాయ నొప్పితో, తీవ్ర భయంతో మూలిగింది. శేఖర్ వేళ్ళు ఇనప పటకారులా ఆమె గొంతును నొక్కేస్తున్నాయి. మాయకు ఊపిరాడకుండా పోతోంది. ఆమె కళ్ళు బయటకు వచ్చేలా ఉన్నాయి.
"నాకే దర్యాప్తు గురించి నేర్పిస్తావా? నీకు అంత ధైర్యమా?" శేఖర్ గొంతులోని నరాలు తాడులా ఉబ్బిపోయాయి, అతని శ్వాసలోని ఖరీదైన స్కాచ్ ఘాటైన వాసన నేరుగా మాయ ముక్కుకు తగులుతోంది. "వైద్య నివేదికలు నేను కొన్న డాక్టర్లు తయారుచేస్తారు, అర్థమైందా? ఈ నగరంలో ఏ సెక్యూరిటీ అధికారి, ఏ డాక్టర్ నా మాటకు ఎదురు చెప్తాడు? నువ్వు రేపు మీడియా ముందు నిలబడి బావురుమని ఏడవడం మాత్రమే నీ పని. జనం `జాలి`ని సంపాదించడం నీ బాధ్యత."
మాయ రెండు చేతులతో శేఖర్ చేతిని విడిపించడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ అతని కండరాల బలం ముందు ఆమె ఒక అసహాయురాలైన బొమ్మలా మిగిలిపోయింది.
"నిన్ను నువ్వు చాలా గొప్పదానివి అనుకుంటున్నావా?" శేఖర్ మాయ చెవి దగ్గర ముఖం పెట్టి గుసగుసగా అన్నాడు, ఆ గుసగుస ఏ అరుపుకన్నా భయంకరంగా ఉంది. "నువ్వు అమ్ముడుపోయిన సరుకువి మాయ. డబ్బు కోసం నీ భర్తని, నీ సంసారాన్ని నాకు అమ్ముకున్నావు. నీకంటూ సొంత అభిప్రాయం లేదు, నీకంటూ అస్తిత్వం లేదు. నేను ఇచ్చిన ఆ ఖాళీ చెక్కు జీర్ణం చేసుకోవాలంటే, ఈ కథాంశం బయట ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకు. లేదంటే, అర్జున్ ఈ రోజు ఏ స్థితిలో ఉన్నాడో, నిన్ను కూడా అదే చెత్తకుండీలో విసిరేస్తాను."
శేఖర్ ఒక్క ఉదుటున మాయను వదిలేశాడు. మాయ నేల మీద కుప్పకూలిపోయి గట్టిగా దగ్గడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె తెల్లటి మెడ మీద శేఖర్ వేళ్ళ ఎర్రటి-నీలి రంగు గుర్తులు పడ్డాయి. ఆమె ఆయాసపడుతూ వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.
కానీ మాయ ఈ ఏడుపు ఏ కథాంశంలోనిది కాదు. ఈ కన్నీళ్లు గ్లిసరిన్‌తో తెప్పించుకున్నవి కావు. ఈ కన్నీళ్లు తీవ్ర అవమానానికి, పూర్తి బానిసత్వానికి ప్రతీక.
నేల మీద కూర్చుని ఆయాసపడుతూ ఉన్న మాయకు ఒక్కసారిగా ఒక భయంకరమైన నిజం అర్థమైంది. డబ్బు మీద ఆశతో, విలాసాల మోజులో పడి తను తన ఆత్మాభిమానాన్ని పూర్తిగా అమ్ముకుందని ఆమె గ్రహించింది. అర్జున్‌ని ఒక కసాయి చేతికి అప్పగించి, ఒక అబద్ధపు గృహ హింస కేసు బనాయించి తను రాణి అవుతానని అనుకుంది. ఈ వజ్రాల గొలుసు, ఈ విలాసవంతమైన జీవితం తన కాళ్ళ కింద ఉంటాయని భావించింది. కానీ ఈ క్షణంలో, తను ఈ బంగారు పంజరంలో బందీగా, వాడి పడేసిన ఒక రుమాలు కాగితంలా అయిపోయానని ఆమెకు అనిపించింది.
అర్జున్ కనీసం ఆమెను ఒక మనిషిలా గౌరవించేవాడు. అర్జున్ ఆ చిన్న, తేమగా ఉండే ఫ్లాట్‌లో ఏసీ లేకపోవచ్చు, ఖరీదైన కారు లేకపోవచ్చు, కానీ అక్కడ మాయ మాటకు ఒక విలువ ఉండేది. మరి ఇక్కడ? ఈ కోటీశ్వరుడైన శేఖర్ చౌదరి రాజభవనంలో ఆమె గొంతుకు విలువే లేదు. ఆమె కొన్న బానిస కన్నా హీనంగా ఉంది.
రావుిల ఇంతసేపూ ఈ ఘటననంతా పూర్తిగా నిర్వికారంగా చూస్తూనే ఉంది. ఆమె కనురెప్ప కూడా వాల్చలేదు. శేఖర్ మళ్లీ తన స్థానంలోకి వెళ్లి కొత్తగా గ్లాసులో విస్కీ పోసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
"రావుిళ, ఆమెకు నీళ్ళు ఇవ్వు," శేఖర్ విస్కీ జుర్రుకుంటూ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, ఈమాత్రం ఏమీ జరగనట్లు. "ఆమె గొంతు సరిగ్గా ఉండాలి. రేపటి నాటకానికి గొంతు చాలా ముఖ్యం."
ఒక నిజాయితీపరుడైన పురుషుడిని రాక్షసుడిగా చిత్రీకరించే ఈ భయంకరమైన కథాంశం జాతీయ మీడియాలో నిజంగా విజయవంతమవుతుందా, లేక ఈ అబద్ధాల సౌధం ఒకరోజు పేకమేడలా కూలిపోతుందా?
|
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)