విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[Sachin@10]

Excellent updates

[Reddy 211993]

Nice story

[sunil879]

Excellent story

[ash.enigma]

Just read.. too dark for my taste!!
I will skip this story Sivagaru.

However appreciate bringing a story for us!!

[Reddy 211993]

Update please

[Reddy 211993]

Eagerly waiting for your update

[SivaSai]

11.

జూబ్లీ హిల్స్‌లోని అతిథి గృహం సమావేశ మందిరంలో అప్పుడు ఒక వింతైన, బరువైన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. బయట ఆకాశం నల్లగా మేఘావృతమై ఉంది, మధ్యమధ్యలో మెరుపుల వెలుగుకు గది అంతా నీలిరంగు కాంతితో నిండిపోతోంది. అర్జున్ కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు, ఆ తుఫాను బయట మాత్రమే కాదు, తన జీవితంలో కూడా చెలరేగుతోందని అతనికి అనిపించింది. బల్ల మీద చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్న వేలాది కాగితాలు—మాయ చేసిన అవినీతికి సాక్ష్యాలు. కానీ అర్జున్ మనసు అక్కడ లేదు. మాయ చివరిసారి చేసిన ఫోన్ పిలుపు—"రోడ్డు బాగోలేదు"—అన్న మాటలు అతని తలకి సుత్తితో కొట్టినట్టు ఉన్నాయి.

విక్రమ్ ల్యాప్‌టాప్ వైపు నుండి తల పైకెత్తి కళ్ళజోడు తీశాడు. అతను ఏదో చెప్పబోయేంతలో, అతని వ్యక్తిగత సురక్షితమైన ఫోన్ మోగింది. ఎడతెరిపి లేకుండా, కర్కశంగా. ఫోన్ తెర మీద పేరు వెలిగింది—'శేఖర్ అన్న' (ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్).

విక్రమ్ ఫోన్ చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. "చెప్పు శేఖర్ అన్నా."

అవతలి నుండి శేఖర్ అన్న గొంతు వినిపించింది. కానీ ఆ గొంతులో వృత్తిపరమైన ప్రశాంతత లేదు, రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఉత్కంఠ ఉంది. "సార్, అత్యవసరం! రెడ్ అలర్ట్! నేను మాయ ఎన్‌క్రిప్టెడ్ కాల్ రికార్డ్‌ను ఛేదించగలిగాను. ఇది కేవలం బ్లాక్‌మెయిల్ వ్యవహారం కాదు సార్, మాయ 'రాకా' అనే పేరుమోసిన సుపారీ కిల్లర్‌తో ఒప్పందం ఖరారు చేసింది."

విక్రమ్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. "రాకా? అంటే ఆ హైవే కిల్లరా? కానీ ఎందుకు?"

"లక్ష్యం అర్జున్ గారు కాదు. లక్ష్యం పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా. రాకా ఫోన్ టవర్ స్థానం తాడేపల్లిగూడెం హైవే దాటుతున్నట్టు చూపిస్తోంది. వాడు వేగంగా అర్జున్ గారి సొంత ఊరి వైపు వెళ్తున్నాడు. మాయ ఇచ్చిన సూచనలు స్పష్టంగా ఉన్నాయి—'ప్రమాదవశాత్తు మరణం'. గ్యాస్ లీక్ లేదా ఎలక్ట్రిక్ షార్ట్ సర్క్యూట్—ఏదో ఒకటి సృష్టించి వినయ్ వర్మ గారిని, సావిత్రి గారిని అంతమొందించాలని ప్రణాళిక. సమయం చాలా తక్కువగా ఉంది సార్."

విక్రమ్ చేతిలోంచి ఖరీదైన 'మాంట్ బ్లాంక్' కలం జారి కిందపడింది. అతని ముఖం పాలిపోయింది. అతను గట్టిగా అరిచాడు, "అర్జున్! వెంటనే ఇంటికి ఫోన్ చెయ్! ఇప్పుడే!"

అర్జున్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాడు. విక్రమ్ కళ్ళలో అలాంటి భయాన్ని అతను ముందెప్పుడూ చూడలేదు. "ఎందుకు? ఏమైంది?"

విక్రమ్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అర్జున్ భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. "మాయ కేవలం బెదిరించట్లేదు, సుపారీ ఇచ్చింది! రాకా అనే కిల్లర్ మీ ఊరి వైపు వెళ్తున్నాడు. గ్యాస్ లీక్ లేదా నిప్పు పెట్టడం—ఏదో ఒకటి చేసి మీ అమ్మానాన్నల్ని చంపేయాలని ప్రణాళిక వేసింది! త్వరగా! వాళ్ళని హెచ్చరించు!"

అర్జున్ ఒక్క క్షణం పాటు నిశ్చేష్టుడైపోయాడు. అతని కాళ్ళ కింద భూమి కదిలినట్టు అయ్యింది. మాయ ఇంత దూరం వెళ్తుందా? అతను వణుకుతున్న చేతులతో జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. చేతులు ఎంతగా వణుకుతున్నాయంటే, ప్యాటర్న్ లాక్ తీయడానికి మూడుసార్లు తప్పు చేశాడు.

చివరికి అమ్మ నంబర్‌కి డయల్ చేశాడు.

ఫోన్ స్పీకర్‌పై పెట్టాడు. రింగ్ అవుతోంది... రింగ్ అవుతోంది...

"ఎత్తమ్మా... దయచేసి ఫోన్ ఎత్తు..." అర్జున్ గొణుగుతున్నాడు. అతని కళ్ళ ముందు అమ్మ రూపం కదలాడింది—సొంత ఊరిలో సాయంత్రం వేళ తులసి కోట దగ్గర దీపం పెడుతున్న దృశ్యం. చీకటి మాటున యమదూత తనవైపే వస్తున్నాడని ఆ తల్లికి తెలియదు.

ఎవరూ ఫోన్ ఎత్తడం లేదు. అవతలి నుంచి కేవలం ఏకరీతిగా రింగ్ అవుతున్న శబ్దం.

సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్ తెరిచాడు. అతని వేళ్ళు తుఫాను వేగంతో కీబోర్డుపై కదులుతున్నాయి. "అర్జున్ అన్నా, ఊళ్ళో ఎవరైనా చుట్టుపక్కల వాళ్ళ నంబర్ ఉందా? నేను స్థానిక సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ ఐసీ నంబర్ కోసం ప్రయత్నిస్తున్నా, కానీ కలవట్లేదు."

విక్రమ్ అన్నాడు, "స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల్ని నిర్వహించడానికి సమయం పడుతుంది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చేరేలోపే రాకా పని కానిచ్చేస్తాడు. అర్జున్, నాన్నకి ప్రయత్నించు! ల్యాండ్‌లైన్‌కి చెయ్!"

అర్జున్ మళ్ళీ డయల్ చేశాడు. ఈసారి నాన్న మొబైల్‌కి. రింగ్ అవుతూనే ఉంది. ప్రతి రింగ్ శబ్దం తన గుండె చప్పుడును ఆపేస్తున్నట్టు అనిపించింది అర్జున్‌కి. బయట వర్షం పెరుగుతోంది, బహుశా ఊళ్ళో కూడా తుఫాను వస్తుండొచ్చు, అందుకే నాన్న రింగ్ వినడం లేదేమో. లేక... లేక అన్నీ అయిపోయాయా?

హఠాత్తుగా లైన్ కలిసింది.

"హలో?" నాన్న బలహీనమైన, దగ్గుతో కూడిన గొంతు.

"నాన్నా!" అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు. అతని గొంతు నరాలు తెగిపోయేలా ఉన్నాయి. "మీరు ఎక్కడున్నారు? ఇంట్లోనా?"

"అవునురా నాయనా, ఇంట్లోనే. మీ అమ్మ వంటగదిలో సాయంత్రం దీపారాధన చేస్తోంది... బయట పెద్ద తుఫానురా. ఎందుకు? నువ్వు బానే ఉన్నావా?"

"నాన్నా, నేను చెప్పేది వినండి! ఏ ప్రశ్నలూ అడగొద్దు! వెంటనే ఇంట్లోంచి బయటకు రండి! ఇప్పుడే! వంటగదిలోకి వెళ్ళొద్దు! గ్యాస్ సిలిండర్ దగ్గరకు వెళ్ళొద్దు! ఎవరినీ ఇంట్లోకి రానివ్వొద్దు!"

అవతల నాన్న అయోమయంలో ఉన్నారు. వయసు పైబడటంతో ఆయన మాటల్ని వెంటనే అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నారు. "ఏం మాట్లాడుతున్నావు నాయనా? గ్యాస్ కట్టేసే ఉంది. పైగా బయట కుండపోత వర్షం... ఈ తుఫానులో ఎవరు వస్తారు?"

"నాన్నా దయచేసి! ప్రమాదం వస్తోంది! మాయ మిమ్మల్ని చంపడానికి మనుషుల్ని పంపింది. మీరు వెనక దారి నుంచి రత్నం బాబాయ్ వాళ్ళింటికి వెళ్ళిపోండి. ఫోన్ ఆన్‌లోనే ఉంచి పరుగెత్తండి!"

"మాయా? అదేంటిరా... మమ్మల్ని చంపుతుందా?" నాన్న గొంతు వణికింది. తన కొడుకు భార్య తమను చంపడానికి మనుషుల్ని పంపగలదని ఆయన నమ్మలేకపోతున్నారు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో అర్జున్‌కి ఫోన్ అవతలి నుంచి ఒక శబ్దం వినిపించింది. గేటు ముందు ఒక మోటర్‌బైక్ ఆగిన శబ్దం. ఆ తర్వాత బరువైన బూట్ల చప్పుడు తడి అరుగు మీద వినిపిస్తోంది. ఖట్... ఖట్... ఖట్...

అర్జున్ అరిచాడు, "నాన్నా! పారిపోండి! ఎవరో వచ్చారు!"

అవతలి నుంచి నాన్న భయంతో కూడిన గొంతు వినిపించింది, "ఎవరు? ఎవరు అక్కడ? ఏం కావాలి?"

పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా, సొంత ఊరు

బయట అప్పుడు ప్రళయ భీకరమైన తుఫాను. రేకుల షెడ్డుపై పడుతున్న వర్షపు చప్పుడుకు చెవులు చిల్లులు పడుతున్నాయి. వినయ్ వర్మ గారు ఫోన్ చెవి దగ్గర పెట్టుకుని వణుకుతున్న కాళ్ళతో తలుపు వైపు నడిచారు.

తలుపు తెరిచే ఉంది. మెరుపు వెలుగులో తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్న ఒక పొడవాటి నీడ ఆకారం కనిపించింది. నల్లటి రెయిన్‌కోట్, ముఖానికి హెల్మెట్. చేతులకు నల్లటి గ్లౌజులు.

వినయ్ వర్మ గారు వెనక్కి తగ్గారు. "ఎవరు నువ్వు? ఏం కావాలి?"

రాకా ఏ సమాధానం ఇవ్వలేదు. వాడు ఒక వృత్తిపరమైన కిల్లర్. మాట్లాడి సమయం వృథా చేయడు. వాడు ముందుకు వచ్చి బరువైన బూటుతో వినయ్ వర్మ గారి ఛాతీ మీద బలంగా తన్నాడు.

ఆ వృద్ధుడు వెనక్కి ఎగిరి గోడకు ఉన్న అల్మరాకు గుద్దుకున్నారు. ఛాతీ ఎముకలు విరిగిన శబ్దం వచ్చింది. నొప్పితో మూలుగుతూ ఆయన నేల మీద కుప్పకూలిపోయారు. చేతిలోంచి ఫోన్ జారి నేల మీద పడింది, కానీ అదృష్టవశాత్తూ లైన్ కట్ అవ్వలేదు.

రాకా నేరుగా వంటగది వైపు వెళ్ళాడు. అక్కడ అర్జున్ తల్లి సావిత్రి గారు అప్పుడే పూజ గదిలోంచి బయటకు వచ్చారు. చేతిలో దీపం పళ్లెం ఉంది. తన ముందు యమదూతలా నిలబడి ఉన్న రాకాని చూసి ఆమె అరవబోయేంతలోనే, రాకా జేబులోంచి క్లోరోఫామ్ కలిపిన రుమాలు తీసి ఆమె ముక్కుకు అదిమాడు.

సావిత్రి గారు తన బలహీనమైన చేతులతో రాకా రెయిన్‌కోట్‌ను పట్టుకున్నారు, కానీ ఆ అసుర బలం ముందు ఆమె శక్తి సరిపోలేదు. కొన్ని క్షణాల పెనుగులాట, తర్వాత సావిత్రి గారు కూడా నేల మీద పడిపోయారు. చేతిలోని దీపం ఆరిపోయి నేల మీద దొర్లింది.

రాకా వేగంగా గ్యాస్ స్టవ్ నాబ్ తిప్పేశాడు.

బుస్సుస్స్...

గ్యాస్ బయటకు వస్తున్న శబ్దం. ఆ విషపూరితమైన వాసన క్షణాల్లో ఆ చిన్న వంటగది అంతా వ్యాపించడం మొదలైంది. రాకా జేబులోంచి ఖరీదైన జిప్పో లైటర్ తీశాడు. వాడు కిటికీ దగ్గర నిలబడ్డాడు. గ్యాస్ ఇంకాస్త వ్యాపించాలి. ఆ తర్వాత ఒక చిన్న నిప్పురవ్వ, అంతే, ఇల్లంతా బూడిదైపోతుంది. మాయ ఆదేశం—ప్రమాదం.

కానీ రాకాకి తెలియదు, హాలులో నేల మీద పడి ఉన్న ఫోన్ అవతలి వైపు అర్జున్ అన్నీ వింటున్నాడని. నాన్న ఆర్తనాదాలు, అమ్మ పెనుగులాట శబ్దం, ఇంకా గ్యాస్ బుసలు కొడుతున్న శబ్దం.

అర్జున్ అతిథి గృహంలో కూర్చునే మరో ఫోన్ నుండి ఊళ్ళోని కేర్‌టేకర్‌ రత్నం బాబాయ్‌కి ఫోన్ చేశాడు.

"రత్నం బాబాయ్! వెంటనే గోడ దూకి లోపలికి వెళ్ళు! నాన్నని చంపేశారు! గ్యాస్ లీక్ చేస్తున్నాడు! ఇప్పుడే వెళ్ళు!"

రాకా లైటర్ వెలిగించబోయేంతలో, బయట ప్రధాన ద్వారం మీద గట్టిగట్టిగా తన్నే శబ్దం వినిపించింది.

"వినయ్ అన్నా! ఓ వినయ్ అన్నా! తలుపు తీయండి!" రత్నం బాబాయ్ గొంతు. అతనితో పాటు మరో పది, పన్నెండు మంది గ్రామస్థుల అరుపులు. "నిప్పు! నిప్పు!"

"తలుపు పగలగొట్టండి! పగలగొట్టమంటున్నా!" రత్నం బాబాయ్ అరుపు ఫోన్‌లో వినిపించింది. ఢాం! ఒక భయంకరమైన శబ్దం. తలుపు విరిగిపడిన చప్పుడు. అర్జున్ ఊపిరి బిగబట్టి ఎదురుచూస్తున్నాడు. అవతల ఇప్పుడు కేవలం గందరగోళం. "పట్టుకోండి వాడిని! పారిపోతున్నాడు! కిటికీలోంచి పారిపోతున్నాడు!" ఎవరో ఒక గ్రామస్థుడి అరుపు.

ఆ తర్వాత పెనుగులాట శబ్దాలు. అద్దాలు పగిలిన చప్పుడు. వినయ్ వర్మ గారు బ్రతికే ఉన్నారా? అమ్మ బానే ఉందా? అర్జున్‌కి ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. హఠాత్తుగా తుఫాను శబ్దాన్ని మించి ఒక తుపాకీ పేలిన శబ్దం వినిపించింది.

ఢాం!

ఎవరి తుపాకీ అది? రాకాదా? లేక గ్రామస్థులలో ఎవరిదైనానా? ఫోన్ అవతలి నుంచి నాన్న ఆర్తనాదం వినిపించింది, "వద్దు! చంపొద్దు..." ఆ తర్వాత లైన్ కట్ అయింది.

అర్జున్ హలో, హలో అని అరుస్తూనే ఉన్నాడు, కానీ అవతలి నుంచి ఏ సమాధానం రాలేదు. విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో కూడా ఇప్పుడు భయం నీడలు కమ్ముకున్నాయి.

"అర్జున్, శాంతించు. మనం దాదాపుగా చేరుకున్నాం." కానీ అర్జున్‌కి తెలుసు, ఆ ఒక్క తూటా అన్నీ ముగించేయగలదని. ఆ తూటా ఎవరి గుండెల్లోకి దూసుకెళ్ళింది? నాన్నకా? లేక అమ్మకా?

[SivaSai]

12.

విక్రమ్ కారును పిచ్చెక్కిన వేగంతో నడుపుతున్నాడు. స్పీడోమీటర్ ముల్లు 120ని తాకబోతోంది. వైపర్లు వెర్రిగా కదులుతున్నాయి. వెనక సీట్లో అర్జున్ ఒక రాతిబొమ్మలా కూర్చున్నాడు. అతని చెవి దగ్గర ఇంకా నాన్న ఫోన్ ఉంది, నిజానికి లైన్ ఎప్పుడో కట్ అయిపోయింది.

హఠాత్తుగా అర్జున్ చేతిలో ఉన్న ఫోన్ మళ్ళీ మోగింది. రత్నం బాబాయ్.

అవతలి నుంచి రత్నం బాబాయ్ గొంతు వినిపించింది. ఆయన చాలా దూరం పరిగెత్తి వచ్చినట్టు ఆయాసపడుతున్నారు. "నాయనా... నాయనా వింటున్నావా?"

"చెప్పు బాబాయ్! వాళ్ళు... వాళ్ళు ఎలా ఉన్నారు?"

"బతికారురా... దేవుడే కాపాడాడు," రత్నం బాబాయ్ గొంతు దుఃఖంతో పూడుకుపోయింది. "మనం సరైన సమయానికి తలుపులు పగలగొట్టాం. ఆ దుర్మార్గుడు లైటర్ విసిరాడు కానీ, అదృష్టం కొద్దీ మీ అమ్మ చీర తడిగా ఉండటంతో నిప్పు అంటుకోలేదు. నేను, విమల్, హరి కలిసి మీ అమ్మానాన్నల్ని చేతులతో ఎత్తుకుని బయటకు తీసుకొచ్చాం. గ్యాస్ సిలిండర్ కూడా ఆపేశాం."

అర్జున్ సీట్లో వెనక్కి వాలిపోయాడు. అతని గుండెల లోతుల్లోంచి ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు వచ్చింది. కన్నీళ్లు ఆగలేదు. "నాన్న? నాన్న బానే ఉన్నారా?"

"వినయ్ అన్న ఛాతీ మీద దెబ్బ తగిలింది, ఆ సైతాను వాడు కాలితో తన్నాడు. కానీ స్పృహలోనే ఉన్నారు. డాక్టర్ గారికి కబురు పెట్టాను. నువ్వు దిగులు పడకు నాయనా, నేను, ఊరిలోని కుర్రాళ్ళు ఈ రాత్రంతా కాపలా కాస్తాం. యమధర్మరాజు కూడా ఈ ఇంటి దరిదాపుల్లోకి రాలేడు. నువ్వు... నువ్వు మాత్రం ఆ దయ్యాన్ని వదలకు."

అర్జున్ కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు. అతని కన్నీళ్లు ఇప్పుడు ఇంకిపోయాయి. వాటి స్థానంలో ఇప్పుడు అగ్నిపర్వతం లావా ఉంది. అతను శాంతమైన స్వరంతో, "వదలను బాబాయ్. మాట ఇస్తున్నాను. మీరు జాగ్రత్తగా ఉండండి," అన్నాడు.

ఫోన్ కట్ చేసి అర్జున్ కిటికీ బయటకు చూశాడు. చీకటి ఆకాశాన్ని చీలుస్తూ మెరుపులు మెరుస్తున్నాయి.

విక్రమ్ అన్నాడు, "దేవుడి దయ! అర్జున్, ఇప్పుడు మనం ఏం చేద్దాం? సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్దామా? FIR..."

"వద్దు," అర్జున్ అడ్డుకున్నాడు. అతని గొంతులోని ధ్వనికి విక్రమ్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. ఈ అర్జున్ అతనికి తెలియదు. ఈ అర్జున్ ఆ భయస్తుడైన, మధ్యతరగతి, మర్యాదస్తుడైన అర్జున్ కాదు. ఇతను గాయపడిన తల్లిదండ్రుల కొడుకు.

"సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్లి ఏం లాభం విక్రమ్? ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు డైరీ తీసుకోడు. సాక్ష్యం అడుగుతాడు. అంతలోపు మాయ ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్ ముగించుకుని దుబాయ్ పారిపోతుంది. అది మా అమ్మానాన్నల్ని చంపాలనుకుంది. చట్టప్రకారం న్యాయం జరగడానికి పదేళ్ళు పడుతుంది. నాకు ఈరోజే న్యాయం కావాలి."

"ఏం చేయాలనుకుంటున్నావు నువ్వు?"

"కారు తిప్పక్కర్లేదు. నేరుగా హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయకు పోనీ. మాయ తన ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్‌లో మా నాన్న మీద అబద్ధపు నిందలు వేయబోతోంది. నేను ఆ వేదిక మీదే దాని బండారం బయటపెడతాను. అది మా కుటుంబానికి నిప్పు భయం చూపించింది, నేను దానికి నిజమైన నిప్పు అంటే ఏంటో చూపిస్తాను."

విక్రమ్ నవ్వాడు. ఒక క్రూరమైన, సంతృప్తికరమైన నవ్వు. "అదేరా నా కొడుకు! సీట్ బెల్ట్ పెట్టుకో."

మాయ పెంట్‌హౌస్

తన ప్లాన్-బి విఫలమైందని, రాకా పారిపోయాడని, వినయ్ వర్మ గారు బతికే ఉన్నారని తెలిసినప్పుడు మాయా దేశాయ్ భయంతో వెనక్కి తగ్గలేదు. పైగా, ఆమె మరింత క్రూరంగా మారింది. దెబ్బతిన్న పాములా బుసలు కొడుతూ, ప్రాణాలకు తెగించింది.

ఆమె గొణుక్కుంది, "నువ్వు నా ప్లాన్-బి నాశనం చేశావు అర్జున్. నువ్వు మీ అమ్మానాన్నల ప్రాణాలు కాపాడావు. కానీ నేను చూస్తాను, నువ్వు వాళ్ళ 'మానం' ఎలా కాపాడతావో. సమాజంలో ప్రాణం కన్నా మానం గొప్పది."

ఆమె వేగంగా తన స్టడీ రూమ్‌లోకి వెళ్ళింది. డ్రాయర్ రహస్య అర నుంచి ఆ పాత, శిథిలావస్థలో ఉన్న ఫైల్‌ను బయటకు తీసింది— 'వినయ్ వర్మ: సర్వీస్ బుక్ (కాపీ)'. పసుపుపచ్చగా మారిన ఆ కాగితాలు మాయ చేతిలో ఒక్కో టైమ్ బాంబులా ఉన్నాయి.

ఆమె ఇంటర్‌కామ్‌లో తన పర్సనల్ సెక్రటరీ ప్రియను పిలిచింది. ప్రియ గదిలోకి రాగానే మాయ ఆ ఫైల్‌ను ఆమె వైపు విసిరింది. ఆ ఫైల్ ప్రియ కాళ్ళ దగ్గర శబ్దం చేస్తూ పడింది.

"ప్రియ, తక్షణం ఈ ఫైల్ యాభై కాపీలు తీయించు. ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్‌లోకి వెళ్ళే ముందు ప్రతి జర్నలిస్ట్ ప్రెస్ కిట్‌లో ఇది ఉండాలి. రేపటి అన్ని పేపర్లలో హెడ్‌లైన్ ఇదే అయ్యుండాలి, అది రాష్ట్రాన్ని కుదిపేయాలి."

ప్రియ ఫైల్‌ను నేల మీద నుంచి తీసుకుని, తడబడుతూ అంది, "మేడమ్, కానీ ఇది... ఇది మీ మామగారి చాలా పాత ప్రభుత్వ పత్రాలు. ఇది ఈ రోజు ఎజెండాకు సంబంధం ఉన్నదా? పైగా ఇవి లీక్ చేస్తే ఆయన పెన్షన్‌కి సమస్య రావచ్చు... ఆయన ఆరోగ్యం బాగాలేదు కదా..."

"నోరుముయ్!" మాయ ఎంత గట్టిగా అరిచిందంటే ప్రియ భయంతో వణికిపోయింది. మాయ కళ్ళలోంచి నిప్పులు చెరుగుతున్నట్టు ఉంది. "నేను చెప్పింది చెయ్యి! అర్జున్ నన్ను ప్రాణాలతో చంపడానికి ప్రయత్నించలేదా? నా మీద చెయ్యి చేసుకోలేదా? ఈ రోజు నేను వాళ్ళ నాన్నను సమాజంలో హత్య చేస్తాను. రేపు ఉదయం వినయ్ వర్మ సిగ్గుతో తలెత్తుకోలేనంతగా హెడ్‌లైన్ సృష్టిస్తాను. హెడ్‌లైన్ ఇలా ఉండాలి— 'అవినీతిపరుడైన మామగారి అక్రమాలను కప్పిపుచ్చడానికే, ఉద్యమకారిణి అయిన భార్యపై భర్త దాడి'. వెళ్ళు!"

ప్రియ మరో మాట మాట్లాడే ధైర్యం చేయలేకపోయింది. ఫైల్ తీసుకుని వేగంగా బయటకు వెళ్ళిపోయింది.

మాయ డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ ముందు నిలబడింది. అద్దంలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూసుకుంది. మెరూన్ రంగు గద్వాల్ చీర, మెడలో వజ్రాల నెక్లెస్, పెదాలపై ముదురు ఎరుపు రంగు లిప్‌స్టిక్. ఆమె ఈ రోజు ఒక మహారాణిలా కనిపిస్తోంది. కానీ ఆ రాణి కళ్ళ లోతుల్లో ఒక సైతాను నీడ దాగి ఉంది. ఆమె మనసులో అనుకుంది, "అర్జున్, నువ్వు మీ అమ్మానాన్నల్ని నిప్పుల నుంచి కాపాడావు సరే, కానీ ఈ సమాజం అనే నిప్పు నుంచి ఎలా కాపాడతావు? పరువు పోతే బతికుండి చచ్చినట్లే."

హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయ, రాత్రి 9:00

విక్రమ్ కారు హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయ పోర్టికోలో ఆగేసరికి, ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్ అప్పటికే మొదలైంది. హోటల్ బయట ఒక పెద్ద ఎల్ఈడీ స్క్రీన్ ఏర్పాటు చేశారు, దానిపై లోపలి దృశ్యాలు లైవ్ టెలికాస్ట్ అవుతున్నాయి. వర్షం పడుతున్న రాత్రి కూడా కొంతమంది ఆసక్తిగా గొడుగులు పట్టుకుని ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు.

స్క్రీన్ మీద మాయ పెద్ద ముఖం కనిపిస్తోంది. ఆమె మైక్ పట్టుకుని కన్నీళ్ళతో కూడిన స్వరంతో చెబుతోంది, "మీరందరూ నన్ను ఒక విజయవంతమైన వ్యాపారవేత్తగా ఎరుగుదురు. కానీ నమ్మండి, గత మూడు సంవత్సరాలుగా నేను నరకంలో ఉన్నాను. నా భర్త నన్ను మోసం చేయడమే కాదు, అతని కుటుంబం మొత్తం అవినీతి పునాదుల మీదే నిలబడింది. నేను నాన్నలా భావించే మామగారు కూడా, ప్రభుత్వ డబ్బును దుర్వినియోగం చేసి తన కొడుకు విలాసవంతమైన జీవితానికి వాడేవారు..."

ప్రేక్షకుల మధ్య "ఛీ ఛీ" అనే గుసగుసలు మొదలయ్యాయి. మాయ నటన ఆస్కార్‌కి అర్హమైనది.

కారు లోపల అర్జున్ స్క్రీన్ వైపే చూస్తున్నాడు. తన నాన్న మీద ఈ నీచమైన అబద్ధాలు వింటుంటే అతని ఒంటి మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. కానీ విచిత్రంగా, ఈ రోజు అతను కోపంతో అరవలేదు. అతని ముఖంలో తుఫానుకి ముందు ఉండే నిశ్శబ్దంలాంటి ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత నెలకొని ఉంది.

విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. "అర్జున్, సిద్ధమేనా? గుర్తుంచుకో, మనం రక్షణ ఆడటానికి రాలేదు, దాడి చేయడానికి వచ్చాం."

అర్జున్ జేబులో చేయి పెట్టి పెన్‌డ్రైవ్‌ను తడిమాడు. అది ఇప్పుడు కేవలం ఒక ప్లాస్టిక్ ముక్క కాదు, అది సత్యం అనే బ్రహ్మాస్త్రం. అది తన తల్లిదండ్రుల అవమానానికి సమాధానం.

అతను కారు డోర్ తెరిచి కిందకు దిగాడు. వర్షపు జల్లు అతని ముఖాన్ని తాకింది. అతను పెద్ద ఎల్ఈడీ స్క్రీన్ వైపు ఒకసారి చూశాడు, అక్కడ మాయ మొసలి కన్నీరు కారుస్తోంది. తర్వాత విక్రమ్ వైపు తిరిగి, "పద విక్రమ్. మాయ యొక్క ఈ చివరి నాటకాన్ని చూసొద్దాం. తెరపడే సమయం వచ్చింది," అన్నాడు.

సెక్యూరిటీ గార్డులు వాళ్ళను ఆపడానికి ముందుకు వచ్చారు. "సార్, ఇన్విటేషన్ కార్డ్ లేకుండా లోపలికి వెళ్ళడానికి వీల్లేదు."

విక్రమ్ జేబులోంచి ఏమీ తీయలేదు, కేవలం గార్డు కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "మేము ఇన్విటేషన్ తీసుకురాలేదు, విచారణ తీసుకువచ్చాం. దారి వదలండి," అన్నాడు.

విక్రమ్ గొంతులో, అర్జున్ నడకలో ఈ రోజు అలాంటి దర్పం ఉంది కాబట్టి, గార్డులు వెనక్కి తగ్గక తప్పలేదు.

వాళ్ళు హోటల్ లాబీ దాటి బాల్‌రూమ్ వైపు నడిచారు. బాల్‌రూమ్ మూసి ఉన్న తలుపుల అవతలి నుంచి మాయ మైక్ చప్పుడు వినిపిస్తోంది. లోపల అబద్ధాల కొండ పేరుకుపోతోంది. మాయ ఈ విషపు ప్రసంగాన్ని ముగించేలోపే, వాళ్ళు నిజాన్ని బయటపెట్టగలరా? లేక అప్పటికే మీడియా వినయ్ వర్మ గారిని 'దొంగ'గా చిత్రీకరించి అర్జున్ కుటుంబానికి మకిలి అంటిస్తుందా?

[Sachin@10]

Excellent update

[SivaSai]

13.

హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయలోని విశాలమైన విందుశాల అప్పుడు ఒక కురుక్షేత్ర రంగస్థలాన్ని తలపిస్తోంది. షాన్డిలియర్ల నుండి వస్తున్న మసక వెలుగులో వజ్రాల నగలు, ఖరీదైన షాంపేన్ గ్లాసులు తళతళ మెరుస్తున్నాయి. నగరంలోని ప్రముఖులు, పెద్ద పెద్ద వ్యాపార దిగ్గజాలు, పెట్టుబడిదారులు, మీడియా ప్రతినిధులతో ఆ హాలు కిక్కిరిసిపోయింది. గాలిలో ఖరీదైన పరిమళ ద్రవ్యాల సువాసనతో పాటు కుట్రల వాసన కూడా గుప్పుమంటోంది.

వేదిక మధ్యలో మాయా దేశాయ్ నిలబడి ఉంది. ఆమె మెరూన్ రంగు గద్వాల్ చీర కట్టుకుని, మెడలో కుందన్ నెక్లెస్ సెట్ ధరించి ఉంది. ఆమెను చూస్తే ఒక మహారాణిలా కనిపిస్తోంది, కానీ ఒక విషాద మహారాణిలా. ఆ మైకే తన ఏకైక ఆధారమన్నట్టు దాన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె కళ్ల చివర్ల గ్లిజరిన్‌తో తెప్పించుకున్న కన్నీళ్లు మెరుస్తున్నాయి.

మాయ గొంతు సవరించుకుని మైక్‌లో ఇలా అంది, "మీరందరూ నన్ను ఒక విజయవంతమైన వ్యాపార మహిళగా, రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ డైరెక్టర్‌గా ఎరుగుదురు. కానీ ఈ విజయం వెనుక ఎంత కన్నీటి గాథ దాగి ఉందో ఎవరికీ తెలియదు. నేను విడాకులు తీసుకున్నదాన్ని అని మీకు తెలుసు. సమాజం నన్ను వేలెత్తి చూపుతుంది. కానీ నేను నా సంసారాన్ని ఎందుకు వదిలేశానో తెలుసా?"

మాయ ఒక్క క్షణం ఆగింది. హాలు మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆమె తన కార్యదర్శి ప్రియను చేత్తో సైగ చేసి పిలిచింది. ప్రియ చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఆమె విలేకరుల మధ్య తిరుగుతూ వినయ్ వర్మ గారి 'సర్వీస్ బుక్' నకలు కాగితాలను పంచడం మొదలుపెట్టింది.

"నా మాజీ భర్త అర్జున్ వర్మ... నేను ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్న అతను, నిజానికి ఒక అవినీతిపరుడైన కుటుంబం నుండి వచ్చాడు. అతని తండ్రి, వినయ్ వర్మ గారు, ప్రభుత్వ సొమ్మును దుర్వినియోగం చేసి పదవీ విరమణ చేశారు. ఆ అవినీతి నల్ల డబ్బుతోనే వాళ్ళ సంసారం నడిచేది. నేను దీన్ని ప్రశ్నించినప్పుడు, నాపై శారీరక హింస మొదలైంది. నన్ను కొట్టేవారు... తినడానికి తిండి కూడా పెట్టేవారు కాదు..."

మాయ ఏడుపు ఇప్పుడు శబ్దంగా బయటకొచ్చింది. ఎంత గొప్ప నటన! విలేకరులు ఫొటోలు తీయడానికి ఎగబడ్డారు. కెమెరా ఫ్లాష్‌ల వెలుగులో మాయ ముఖం మరింత నాటకీయంగా మారింది.

"ఈ రోజు నేను ఈ ఫైళ్లను మీ చేతుల్లో పెడుతున్నాను. మీరే చూడండి, నిజాన్ని తెలుసుకోండి. నిజాయితీ అనే ముసుగు వేసుకున్న ఈ కుటుంబం నిజానికి ఎంత నీచమైనదో చూడండి. ఈ రోజు అర్జున్ నన్ను ప్రాణాలతో చంపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు, కానీ అసలు నేరస్థుడు ఎవరో సమాజానికి తెలియాలి."

ప్రేక్షకులలో గుసగుసలు మొదలయ్యాయి. ఒక విలేకరి ఫైలు చూస్తూ, "ఛీ ఛీ! పదవీ విరమణ చేసిన ప్రభుత్వ అధికారి అయ్యి ఉండి ఇంత పెద్ద మోసమా!" అన్నాడు. మరొకరు, "ఆ అమ్మాయికి ఎంత ధైర్యం! మొత్తం బండారం బయటపెట్టింది," అన్నారు.

రోహన్ వేదిక పక్కన నిలబడి చిన్నగా నవ్వుతున్నాడు. మాయ వేసిన ఈ ఎత్తుగడ ఒక గొప్ప ఎత్తుగడ. అర్జున్ ఇప్పుడు తలెత్తుకుని బయట తిరగలేడు. వినయ్ వర్మ గారి లాంటి ఒక నిజాయితీపరుడిని 'దొంగ' అని ముద్ర వేస్తే అర్జున్ మానసికంగా కుంగిపోతాడు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో విందుశాలలోని భారీ మహోగని చెక్క తలుపు ఢాం అని పెద్ద శబ్దంతో తెరుచుకుంది. ఆ శబ్దం ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, మైకు శబ్దాన్ని కూడా అధిగమించింది.

అన్ని కెమెరాలు, అన్ని కళ్ళు ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు తిరిగాయి.

తలుపు దగ్గర ముగ్గురు వ్యక్తులు నిలబడి ఉన్నారు.

మధ్యలో అర్జున్. అతని జుట్టు చెదిరిపోయి, చొక్కా వర్షపు నీటితో తడిసి ఉంది, కానీ అతని వెన్నెముక విచిత్రంగా నిటారుగా ఉంది. అతని కళ్ళలో ఈ రోజు ఓడిపోయిన ప్రేమికుడి చూపు లేదు, గాయపడిన కొడుకు గుండెల్లోని దావానలం ఉంది. అతని ఎడమ వైపున విక్రమ్ సింహా, అతని చేతిలో ఒక నల్లటి బ్రీఫ్‌కేస్ ఉంది. కుడి వైపున సుమిత్, అతని చేతిలో తెరిచి ఉన్న ల్యాప్‌టాప్ ఉంది.

మాయ ముఖంలో నవ్వు మాయమైంది. ఆమె మైక్రోఫోన్‌ను మరింత గట్టిగా పట్టుకుంది. అర్జున్ వచ్చాడు! అదీ ఒంటరిగా కాదు.

భద్రతా సిబ్బంది వాళ్లను ఆపడానికి పరుగెత్తుకొచ్చారు. "సార్! లోపలికి రాకూడదు! ఇది ప్రైవేటు కార్యక్రమం!"

విక్రమ్ నేరుగా భద్రతా అధికారి ముందుకు నడిచి నిలబడ్డాడు. జేబులోంచి ఒక కాగితం తీసి పైకి చూపించాడు.

"ఆగండి! ఇది హైదరాబాద్ హైకోర్టు ప్రత్యేక ఉత్తర్వు. ఈ కేసు విచారణ పూర్తయ్యే వరకు ఈ పత్రికా సమావేశాన్ని అడ్డుకునే హక్కు ఎవరికీ లేదు. ఆ... ఇంకో విషయం..." విక్రమ్ కొంచెం వంగి గార్డు చెవిలో చెప్పాడు, "మాయా దేశాయ్ రాజ్యం ఇంకో పది నిమిషాలే. మునిగిపోతున్న పడవలో మీరు ఎక్కాలనుకుంటున్నారా?"

గార్డు నిర్ఘాంతపోయాడు. ఈ నగరంలో విక్రమ్ సింహాను తెలియని వారు చాలా తక్కువ. అతను దారి వదిలేశాడు.

రోహన్ మైకు లాక్కుని అరిచాడు, "వీళ్ళు అక్రమంగా చొరబడిన వాళ్ళు! బయటకు పంపండి వీళ్ళని! ఇది బెదిరింపు!"

విక్రమ్ నవ్వాడు. అతని గంభీరమైన స్వరం మైకు లేకుండానే హాలు అంతా ప్రతిధ్వనించింది. "మిస్టర్ రోహన్, ఎందుకు భయపడుతున్నారు? మాయ గారు నిజాయితీ కథలు చెబుతున్నారు కదా. మేము కేవలం ఆ కథలో తప్పిపోయిన కొన్ని అధ్యాయాలను వినిపించడానికి వచ్చాము. దాన్ని 'బిహైండ్ ది సీన్' అంటారు."

అర్జున్ నెమ్మదిగా వేదిక వైపు నడిచాడు. సముద్రం రెండుగా చీలి దారి ఇచ్చినట్టు విలేకరులు అతనికి దారి ఇచ్చారు. అతను వేదిక ఎక్కలేదు. వేదిక కిందే నిలబడి, తల పైకెత్తి మాయ కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూశాడు.

మాయ వణికిపోతోంది. ఆమె పెదవులు కదులుతున్నాయి, కానీ శబ్దం రావడం లేదు. ఆమె గొణుగుతూ, "నువ్వు... నువ్విక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్? మీ అమ్మానాన్న..." అంది.

అర్జున్ మాయ దగ్గరికి వచ్చాడు. వేదిక కింద ఉన్న ఒక స్టాండ్ మైక్‌ను తన వైపుకు లాక్కున్నాడు.

"లేడీస్ అండ్ జెంటిల్మెన్," అర్జున్ గొంతు ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ అందులో మందుపాతర వాసన ఉంది. "మాయ గారు మా నాన్న అవినీతిపరుడని చెప్పారు. నేను భరణం చెల్లించలేకపోయానని నన్ను జైలుకు పంపించానని చెప్పారు. మీరు ఆమె చేతిలో 'సర్వీస్ బుక్' కాపీలు చూస్తున్నారు. కానీ అది అసంపూర్ణమైనది. మాయ గారు అసలు నిజాన్ని చెప్పలేదు."

అర్జున్ జేబులోంచి తన ఫోను తీశాడు.

"మాయ గారు కాసేపటి క్రితం నాకు ఫోను చేశారు. రండి, 'నిజాయితీకి ప్రతిరూపం' అయిన మాయ గారు ఏకాంతంలో ఎలా మాట్లాడతారో కొంచెం విందాం."

అర్జున్ ఫోనులో ప్లే బటన్ నొక్కి మైకు ముందు పెట్టాడు.

స్పీకర్‌లో మాయ గొంతు వినిపించింది. ఆ ఉదయం చేసిన ఫోను కాల్. యాంత్రికంగా, క్రూరంగా, మరియు స్పష్టంగా.

"...విను అర్జున్, నా దగ్గర మీ నాన్న సర్వీస్ బుక్‌కి సంబంధించిన కొన్ని పాత కాగితాలు ఉన్నాయి. వాటిని నేను మీడియాకి బయటపెడితే, పదవీ విరమణ చేసిన మీ నాన్నగారి పెన్షన్ కూడా ఆగిపోతుంది... మరియు మీ అమ్మ... ఊళ్ళో ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉంటుంది కదా? అటువైపు రోడ్లు కూడా సరిగ్గా ఉండవు... ఎప్పుడు ఏ గ్యాస్ సిలిండర్ పేలుడు జరుగుతుందో... చెప్పలేం కదా..."

హాలు మొత్తం నిశ్శబ్దమైపోయింది. పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్. మాయ సొంత గొంతు, ఆమె సొంత బెదిరింపులు ఇప్పుడు వేల వాట్ల స్పీకర్లలో మారుమోగుతున్నాయి. మాయ కళ్లలోని నీరు ఆవిరైపోయింది.

రోహన్ అరిచాడు, "ఇది నకిలీది! ఏఐ (AI) తో తయారుచేసింది! డీప్‌ఫేక్! ఆపండి!"

కానీ అర్జున్ ఆగలేదు. అతను ప్రశాంతమైన కళ్ళతో రోహన్ వైపు చూశాడు. అతని చూపులో జాలి ఉంది.

"రోహన్," అర్జున్ మైకును నోటి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. "నువ్వు ఇంతసేపూ మాయను సమర్థిస్తున్నావు. మాయ నీ భాగస్వామి, నీ ప్రేయసి అనుకుంటున్నావు. కానీ నీకు తెలుసా, మాయ నిజానికి ఎవరిదో?"

రోహన్ ఆగిపోయాడు. "అంటే?"

అర్జున్ సుమిత్ వైపు సైగ చేశాడు. "సుమిత్, ఫోల్డర్ బి (Folder B) ఓపెన్ చెయ్."

వేదిక వెనుక ఉన్న పెద్ద ఎల్ఈడీ స్క్రీన్ మీద ఉన్న వీడియో పోయి, కొన్ని వాట్సాప్ చాట్ స్క్రీన్‌షాట్లు ప్రత్యక్షమయ్యాయి. ఫాంట్‌లు వెనుక వరుసలో ఉన్నవాళ్లు కూడా చదవగలిగేంత పెద్దగా ఉన్నాయి.

ఆ చాట్‌లు మాయా దేశాయ్‌కి, సేవ్ చేయని ఒక నంబర్‌కి మధ్య జరిగాయి. ప్రొఫైల్ పిక్చర్‌లో ఫోటో లేదు, కేవలం జాతీయ పతాకం నీడ చిత్రం ఉంది.

చాట్ 1 (తేదీ: మొన్న):మాయ: "రోహన్‌కి ఏమీ తెలియలేదు. టెండర్ డబ్బులు తన కంపెనీలోనే పెట్టుబడి పెడతారని అనుకుంటున్నాడు." తెలియని నంబర్: "మంచిది. పత్రికా సమావేశం తర్వాత ఆ డబ్బును నా కేమన్ ఐలాండ్స్ ఖాతాకి బదిలీ చెయ్యి. మరి రోహన్ సంగతేంటి?" మాయ: "వాడిని నేను చూసుకుంటాను. కంపెనీ దివాలా తీస్తే వాడు ఆత్మహత్య చేసుకుంటాడు లేదా పారిపోతాడు. నేను రేపే కదా నీ దగ్గరికి వచ్చేది."

హాలు మొత్తం పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్. రోహన్ నోరు తెరిచి స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్నాడు. అతను నమ్మలేకపోతున్నాడు.

అర్జున్ మైకులో అన్నాడు, "రోహన్, మాయ నీకోసం నా సంసారాన్ని నాశనం చేసిందనుకున్నావు. తప్పు. మాయ నీ సంసారాన్ని కూడా నాశనం చేస్తోంది. గత నెల రోజులుగా నీకు తెలియకుండానే నీ కంపెనీలోని లిక్విడ్ ఫండ్ మొత్తాన్ని మళ్లించే ఏర్పాట్లు చేస్తోంది. ఇక తను చాట్ చేస్తున్న వ్యక్తి, నీకంటే చాలా పెద్ద ఆటగాడు."

మాయ అరిచింది, "ఆపు! ఇవన్నీ అబద్ధాలు! సుమిత్ హ్యాక్ చేశాడు!" ఆమె పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్‌ను మూసేయడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ విక్రమ్ ఆమెకు అడ్డుగా నిలబడ్డాడు.

"ఆగండి మాయ గారు," విక్రమ్ గొంతులో వ్యంగ్యం ధ్వనించింది. "క్లైమాక్స్ ఇంకా మిగిలే ఉంది."

విక్రమ్ చేతిలో ఉన్న ఆ కాగితం మాయ పారిపోయే చివరి దారిని కూడా మూసేస్తుందా? లేక ఈ 'క్లైమాక్స్' వెనుక మాయను కూడా ఆశ్చర్యపరిచే మరో భయంకరమైన నిజం దాగి ఉందా?

[SivaSai]

14.

విక్రమ్ జేబులోంచి ఒక కాగితం తీశాడు. "ఇది మాయ పాస్‌పోర్ట్ కాపీ. రేపు ఉదయం విమానానికి లండన్‌కి ఒకవైపు టికెట్ బుక్ అయ్యింది. రోహన్, మరి నీ టికెట్ సంగతేంటి?"

రోహన్ ఈసారి మాయ వైపు తిరిగాడు. వాడి కళ్ళు నిప్పులు చెరుగుతున్నాయి. "మాయ! నువ్వు... నువ్వు నన్ను కూడా మోసం చేస్తున్నావా? నీకోసం నేను విడాకులు ఇస్తే, నువ్వు..."

రోహన్ ఆవేశంగా మాయ మీదకు దూకాడు. వేదిక మీదే ఒకరి గొంతు మరొకరు పట్టుకునేలా ఉన్నారు. విలేకరులు పిచ్చిపట్టినట్టు ఫోటోలు తీస్తున్నారు. మాయ పక్కాగా ప్లాన్ చేసిన నాటకం ఇప్పుడు ఒక కురుక్షేత్రంగా మారిపోయింది. నేరస్థులే ఒకరినొకరు అంతం చేసుకోవడానికి సిద్ధమయ్యారు.

సరిగ్గా ఈ గందరగోళం మధ్యలోనే హాల్ వెనుక తలుపుల నుంచి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, ఈడీ (ED) అధికారులు లోపలికి ప్రవేశించారు. వాళ్లతో పాటు ఏసీపీ రాథోడ్ కూడా ఉన్నారు.

ఇప్పటిదాకా ఒక మూలన దాక్కున్న ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు, పరిస్థితి చేయి దాటిపోతోందని గ్రహించి తనే ముందుకు వచ్చాడు. తన ఉద్యోగం కాపాడుకోవాలంటే ఇప్పుడు మాయను అరెస్టు చేయడం తప్ప మరో దారి లేదని ఆయనకు అర్థమైంది.

ఏసీపీ రాథోడ్ వేదిక మీదికి ఎక్కారు. "మిస్టర్ రోహన్, కొట్టుకుని లాభం లేదు. మీరిద్దరూ అరెస్టు అయ్యారు. మనీ లాండరింగ్ మరియు హత్యా యత్నం కేసుల్లో."

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మాయ చేతులకు బేడీలు వేశారు. మాయ ఎలాంటి ప్రతిఘటన చూపలేదు. ఆమె కేవలం అర్జున్ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె కళ్ళలో ఓటమి ఛాయలు లేవు, కానీ తీవ్రమైన కసి, పగ ఉన్నాయి. తను 'అమాయకుడు' అనుకున్న అర్జున్, ఇంత పక్కాగా తన రహస్య ప్రణాళికను ఎలా హ్యాక్ చేయగలిగాడా అని ఆమెకు అర్థం కావడం లేదు.

మాయను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తీసుకువెళ్తుండగా, అర్జున్ ఆమె ముందు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.

"మాయ," అర్జున్ గుసగుసలాడుతూ అన్నాడు. "నువ్వు డబ్బు మీద ఆశతో అందరినీ వస్తువులుగా మార్చావు. నన్ను, నాన్నగారిని, చివరికి ఈ రోహన్‌ను కూడా. కానీ ఒకటి మర్చిపోయావు, అన్నీ అమ్ముడుపోవు. నమ్మకాన్ని అమ్మితే, చాలా పెద్ద మూల్యం చెల్లించాల్సి వస్తుంది."

మాయ పళ్ళు కొరుకుతూ అంది, "నువ్వేమీ గెలవలేదు అర్జున్. నన్ను జైలుకు పంపించగలిగావు, అంతే. కానీ నేను ఎవరితో అయితే చాట్ చేస్తున్నానో... ఆయన బయటే ఉన్నాడు. ఆయన నిన్ను వదిలిపెట్టడు."

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మాయను లాక్కెళ్ళిపోయారు.


వర్షం ఆగిపోయింది. తడి రోడ్డు మీద వీధి దీపాల వెలుగు తళతళ మెరుస్తోంది. విక్రమ్, అర్జున్ కారు ముందు నిలబడి ఉన్నారు.

విక్రమ్ ఒక సిగరెట్ వెలిగించాడు. పొగ వదులుతూ, "అర్జున్, నువ్వు సాధించావు. నువ్వు మాయను ఓడించడమే కాదు, వాళ్ళ భాగస్వామ్యాన్ని కూడా ముక్కలు చేశావు. రోహన్ ఇప్పుడు జైలులో కూర్చుని మాయకు వ్యతిరేకంగానే సాక్ష్యం చెప్తాడు," అన్నాడు.

కానీ అర్జున్ నవ్వలేదు. తన జేబులో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్‌ను వేళ్ళతో తిప్పుతున్నాడు. వాడి నుదుటిపై ఆందోళన ముడతలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

"ఏమైంది? ఇంకా ఆందోళనా?" విక్రమ్ అడిగాడు.

అర్జున్ పెన్‌డ్రైవ్‌ను బయటకు తీసి విక్రమ్ చేతిలో పెట్టాడు. "విక్రమ్, మాయ వెళ్తూ వెళ్తూ ఒక మాట అంది. తను ఎవరితో చాట్ చేస్తోందో, అతను నన్ను వదిలిపెట్టడట."

"ఆ నంబర్ ఎవరిదో నీకు తెలుసా?"

అర్జున్ తల ఊపాడు. "ఆ. నేను సుమిత్‌తో కలిసి సర్వర్ హ్యాక్ చేస్తున్నప్పుడు, ఆ ఐపీ అడ్రస్‌ను ట్రేస్ చేశాను. ఆ నంబర్ ఏమీ సాధారణమైన వ్యక్తిది కాదు."

"మరెవరిది?"

అర్జున్ అటూ ఇటూ చూశాడు. చుట్టూ ఎవరూ లేరు. అతను గొంతు తగ్గించి చెప్పాడు, "ఆ చాట్స్ ఎవరితో అయితే జరిగాయో, ఆయన ఈ రాష్ట్రంలో పలుకుబడి ఉన్న మంత్రి—శేఖర్ చౌదరి. రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ ముసుగులో నిజానికి శేఖర్ చౌదరి నల్ల ధనమే తెల్లగా మారుతోంది. మాయ ఆయన అసలైన ఏజెంట్. రోహన్ కేవలం ఒక కీలుబొమ్మ."

విక్రమ్ చేతిలోంచి సిగరెట్ కింద పడిపోయింది. "శేఖర్ చౌదరి? అంటే, మనం ఈ రాత్రి ఒక పులిని వేటాడబోయి, పులి తోకనే తొక్కామంటావా?"

అర్జున్ ఆకాశం వైపు చూశాడు. మబ్బులు తొలగిపోయి మసక చంద్రుడు కనిపిస్తున్నాడు.

"అవును విక్రమ్. మాయను జైలుకు పంపించి కథ ముగిసిందనుకుంటున్నాం. కానీ నిజానికి ఆట ఇప్పుడే మొదలైంది. శేఖర్ చౌదరి తన వేల కోట్ల నష్టాన్ని అంత తేలిగ్గా ఒప్పుకోడు. ఆయన ఎదురు దెబ్బ తీస్తాడు. మాయ అత్యాశ మనల్ని చట్టానికి కూడా అందని ఒక శత్రువు ముందు నిలబెట్టింది."

కారు ప్రారంభం అయ్యింది. అర్జున్ కిటికీకి తల ఆనించి కళ్ళు మూసుకున్నాడు. తన సొంత ఊరిలో తన అమ్మానాన్న ఇప్పుడు సురక్షితంగా ఉన్నారని వాడికి తెలుసు. కానీ తన భద్రత? అది ఇప్పుడు ఒక పెద్ద ప్రశ్నార్థకం. మాయ చివరి హెచ్చరిక వాడి చెవుల్లో మారుమోగుతోంది—"ఆయన నిన్ను వదిలిపెట్టడు."

____________________

బయట నగర వీధుల్లో ఇంకా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ సైరన్లు, మీడియా ఓబీ వ్యాన్‌ల హడావిడి కొనసాగుతూనే ఉంది. కానీ అతిథి గృహం లోపల మాత్రం స్మశాన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. డ్రాయింగ్ రూమ్‌లోని పెద్ద టీవీలో తాజా వార్తలు వస్తోంది.

వార్తా వ్యాఖ్యాత ఉద్రేకంతో చెబుతోంది, "ఈరోజు హైదరాబాద్‌లో ఒక అపూర్వ ఘటన! ప్రముఖ సామాజిక సేవకురాలు, వ్యాపారవేత్త మాయా దేశాయ్ మరియు రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ డైరెక్టర్ రోహన్ కుమార్ అరెస్టు. ఆరోపణలు—మనీ లాండరింగ్ మరియు హత్యాయత్నం. అయితే అన్నింటికన్నా పెద్ద ఆశ్చర్యకరమైన విషయం, మాయా దేశాయ్ వ్యక్తిగత సంభాషణలు బయటపడటం, ఇది ఒక భారీ రాజకీయ కుమ్మక్కును సూచిస్తోంది..."

విక్రమ్ రిమోట్‌తో టీవీని నిశ్శబ్దం చేశాడు. అతను సోఫాలో కూర్చుని నుదుటిపై చేయి పెట్టుకుని ఆలోచిస్తున్నాడు.

సుమిత్ నేల మీద కూర్చుని లాప్‌టాప్‌లో ఏదో టైప్ చేస్తున్నాడు, కానీ ఆందోళనకి వాడి చేతులు వణుకుతున్నాయి. రజత్ కిటికీ దగ్గర నిలబడి సిగరెట్ తాగుతున్నాడు. నిజానికి వాడికి ఆ అలవాటు లేదు. ఆందోళన వాడితో ఆ పని చేయిస్తోంది.

అర్జున్ మాత్రం ఏకధాటిగా ఆ పెన్‌డ్రైవ్ వైపే చూస్తున్నాడు. ఈ చిన్న ప్లాస్టిక్ ముక్క ఈ రాత్రి వాళ్ళ ప్రాణాలను కాపాడింది, బహుశా ఇదే వాళ్ళ చావుకు కారణం కూడా కావచ్చు.

"అర్జున్," విక్రమ్ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించాడు. "ఆ నంబర్ శేఖర్ చౌదరిదే అని నువ్వు నూటికి నూరు శాతం ఖచ్చితం చెప్పగలవా?"

అర్జున్ పెన్‌డ్రైవ్‌ను పిడికిలిలో గట్టిగా నొక్కాడు. "నూటికి నూరు శాతం ఖచ్చితం. నేను ఐపీ అడ్రస్, సర్వర్ రూట్—అన్నీ పరిశీలించాను. మాయ ఏ 'సార్'తో అయితే మాట్లాడేదో, ఎవరి ఆదేశాల మీదైతే డబ్బును బదిలీ చేసేదో, ఆయన మరెవరో కాదు, ప్రస్తుత ప్రభుత్వానికి తెర వెనుక సూత్రధారి, పారిశ్రామికవేత్త శేఖర్ చౌదరి. రోహన్ కేవలం ఒక బినామీ."

సుమిత్ లాప్‌టాప్ నుంచి తల ఎత్తకుండానే అన్నాడు, "అన్న, నాకు భయంగా ఉంది. మనం మాయ బండారం బయటపెట్టాం, సరే. కానీ శేఖర్ చౌదరి? ఆయనే వ్యవస్థను శాసించేవాడు. ఆయన సంభాషణల చరిత్ర మన దగ్గర ఉందని తెలిస్తే..."

విక్రమ్ లేచి నిలబడి సుమిత్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "భయపడకు సుమిత్. శేఖర్ చౌదరి తెలివైనవాడు. ఆయన ఈ సమయంలో ఏ తప్పుడు అడుగు వేయడు. మీడియా దృష్టి అంతా ఇప్పుడు మాయ మీద ఉంది. శేఖర్ తనను తాను ఈ కేసు నుంచి వీలైనంత దూరంగా ఉంచుకోవడానికే ప్రయత్నిస్తాడు."

అర్జున్ నీరసంగా నవ్వాడు. "నువ్వు తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నావు విక్రమ్. శేఖర్ చౌదరి దూరం ఉండే రకం కాదు. మాయ ఇప్పుడు జైలులో ఉంది. విచారణలో మాయ తన పేరు బయటపెడుతుందేమోనని శేఖర్ భయపడతాడు. అందుకే ఆయన ఇప్పుడు రెండు పనులు చేస్తాడు. ఒకటి, మాయ నోరు మూయించడం. రెండు, మన చేతుల్లోంచి ఆ ఆధారాన్ని నాశనం చేయడం."

సరిగ్గా అప్పుడే విక్రమ్ ఫోన్ మోగింది. తెలియని నంబర్.

విక్రమ్ ఫోన్ ఎత్తాడు. "హలో?"

అవతలి నుంచి ఒక భయపడిన గొంతు వినిపించింది. "మిస్టర్ సింహా? నేను ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడుని మాట్లాడుతున్నాను."

విక్రమ్ కనుబొమలు ముడిచి స్పీకర్‌ను ఆన్ చేశాడు. "నాయుడా? నువ్విప్పుడు హీరో కదా. మాయను అరెస్టు చేసి మీడియా ముందు ప్రకటనలు ఇస్తున్నావు. ఇంత రాత్రిపూట ఫోన్ చేశావేంటి?"

నాయుడు గొంతు వణికింది. "సార్, దయచేసి హాస్యం చేయకండి. నేను నా ఉద్యోగం కాపాడుకోవడానికి మాయను అరెస్టు చేశాను, కానీ పైనుంచి భయంకరమైన ఒత్తిడి వస్తోంది. కొద్దిసేపటి క్రితమే ప్రధాన కార్యాలయం నుంచి ఫోన్ వచ్చింది."

"ఏమని ఫోన్?"

"మాయా దేశాయ్ కేసు 'ఫాస్ట్ ట్రాక్' కోర్టుకు వెళ్ళకూడదని ఆదేశం వచ్చింది. ఇంకా... ఇంకా మీ గురించి ఆరా తీస్తున్నారు. అర్జున్ గారి స్థానాన్ని గుర్తించి పట్టుకుంటున్నారు. సార్, మీరు ఎక్కడున్నా పారిపోండి. శేఖర్ చౌదరి వ్యక్తిగత భద్రతా అధిపతి 'బసు' చురుకుగా మారాడు. వాళ్ళు న్యాయపరమైన నోటీసులు పంపరు, ఏకంగా 'అంతం' చేయడానికి వస్తున్నారు."

సంభాషణ తెగిపోయింది.

విక్రమ్ ఫోన్ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఆయన నుదుటిపై చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి.

శేఖర్ చౌదరి వ్యక్తిగత బంగ్లా, బంజారా హిల్స్

గదిలో చిమ్మచీకటి. కేవలం బల్ల దీపం వెలుగులో ఒక విస్కీ గ్లాసు మెరుస్తోంది. తోలు సోఫాలో శేఖర్ చౌదరి కూర్చుని ఉన్నారు. వయసు యాభై ఐదు పైనే ఉంటుంది, కానీ శరీరం ఇంకా దృఢంగానే ఉంది. ఆయన ముందు నల్లటి సూట్‌లో ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు—బసు.

టీవీలో అప్పటికీ మాయ అరెస్టు దృశ్యాలే వస్తున్నాయి.

శేఖర్ గ్లాసులోని విస్కీ తాగి ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "ఆ అమ్మాయికి అత్యాశ ఎక్కువ బసు. తక్కువ ప్రాధాన్యతతో ఉండమని చెప్పాను. కానీ దానికి హీరోయిన్ అవ్వాలనిపించింది."

బసు గొంతు తగ్గించి అన్నాడు, "సార్, మాయ గనుక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల అదుపులో నోరు విప్పితే?"

శేఖర్ నవ్వాడు. "మాయ నోరు విప్పదు. నోరు విప్పితే దుబాయ్‌లో ఉన్న తన ఖాతాలోని డబ్బును నేను స్తంభింపజేస్తానని దానికి తెలుసు."

బసు తల ఊపాడు. "కానీ సార్, ఆ అర్జున్ వర్మ? ఆ కుర్రాడు ఐటీ నిపుణుడు కాదు, కానీ వాడు మాయ వాట్సాప్‌ను ఎలా హ్యాక్ చేశాడు? పైగా వాడి దగ్గర ఏదో పెన్‌డ్రైవ్ ఉందని వింటున్నాను."

శేఖర్ గ్లాసును బల్ల మీద పెట్టాడు. ఆ శబ్దం గదిలోని నిశ్శబ్దంలో తుపాకీ గుండులా వినిపించింది.

"ఆ పెన్‌డ్రైవ్ నాకు కావాలి బసు. అందులో నా కేమన్ ఐలాండ్స్ లావాదేవీల వివరాలు ఉన్నాయి. అది గనుక ఈడీ (ED) చేతికి చిక్కితే, ఢిల్లీ నుంచి నాకు పిలుపు వస్తుంది. నేను అలా జరగనివ్వను."

"ఏం చేయమంటారు సార్?"

"అర్జున్ ఇప్పుడు విక్రమ్ సింహా సంరక్షణలో ఉన్నాడు. విక్రమ్ ప్రముఖ న్యాయవాది, కాబట్టి నేరుగా దాడి చేస్తే మీడియా రచ్చ చేస్తుంది. ఒక పని చెయ్..." శేఖర్ జేబులోంచి ఒక ఫోన్ తీశాడు. "వాళ్ళ మీద 'సైబర్ ఉగ్రవాద' కేసు బనాయించు. అర్జున్ దేశానికి సంబంధించిన ముఖ్యమైన సర్వర్లను హ్యాక్ చేశాడని నిరూపించు. జాతీయ భద్రత సమస్య అయితే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కూడా అర్జున్‌ను కాపాడలేరు. ఈ రాత్రే వాళ్ళ అతిథి గృహంపై దాడి జరుగుతుంది. పెన్‌డ్రైవ్‌ను స్వాధీనం చేసుకుంటారు, ఇక ఎదురుకాల్పులు... అది పరిస్థితిని బట్టి చూసుకో."

విక్రమ్ సింహా న్యాయపరమైన రక్షణ కవచం, శేఖర్ చౌదరి పన్నిన 'సైబర్ ఉగ్రవాద' ఉచ్చును ఆపగలదా? లేక కోర్టు తీర్పుకు ముందే ఈ రాత్రి అర్జున్ కథ ముగిసిపోతుందా?

[SivaSai]

15.

అర్జున్ కిటికీ తెరను కొద్దిగా పక్కకు జరిపి బయటకు చూశాడు. రోడ్డు మామూలు కంటే కాస్త ఎక్కువగానే నిర్మానుష్యంగా ఉంది.

"విక్రమ్," అన్నాడు అర్జున్, "మనం ఇక్కడి నుంచి బయటపడాలి."

"ఎందుకు? నాయుడు గారు కేవలం హెచ్చరించారు కదా. ఇంతలోనే వాళ్ళు దాడి చేస్తారా?"

"నాయుడు గారు 'బసు' రంగంలోకి దిగాడని చెప్పారు. నేను బసు పేరు విన్నాను. ఆయన మాజీ సైనికుడు. ఆయన హెచ్చరికలు ఇవ్వడు, నేరుగా పని కానిచ్చేస్తాడు. నా అనుమానం ఏంటంటే, వాళ్ళు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లనే వాడుకుంటారు."

అకస్మాత్తుగా సుమిత్ గట్టిగా అరిచాడు. "అన్నా! సర్వనాశనం అయిపోయింది!"

అందరూ సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్ వైపు చూశారు.

సుమిత్ పాలిపోయిన ముఖంతో, "నా వ్యవస్థపై మాల్వేర్ దాడి జరుగుతోంది. ఎవరో బయటి నుంచి మన నెట్‌వర్క్‌ను స్తంభింపజేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఇంకా... ఇంకా వార్తలు చూడండి!" అన్నాడు.

సుమిత్ టీవీ ఛానెల్ మార్చాడు. బ్రేకింగ్ న్యూస్ హెడ్‌లైన్ మారిపోయింది.

"బ్రేకింగ్ న్యూస్: మాయా దేశాయ్ అరెస్టు వెనుక పెద్ద కుట్ర ఉందా? అర్జున్ వర్మ ఒక అంతర్జాతీయ హ్యాకర్ అని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల అనుమానం. దేశ రక్షణ మంత్రిత్వ శాఖ సర్వర్‌ను హ్యాక్ చేశాడన్న ఆరోపణలు అర్జున్‌పై వెల్లువెత్తుతున్నాయి. ఈ రాత్రే అర్జున్ వర్మను అరెస్టు చేసే అవకాశం ఉందని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వర్గాల సమాచారం."

విక్రమ్ టీవీని చూసి నిశ్చేష్టుడైపోయాడు. "అయ్యో దేవుడా! శేఖర్ చౌదరి ఇంత వేగంగా వ్యవహరిస్తాడని నేను అనుకోలేదు. వాడు కథ మొత్తాన్ని తిప్పేశాడు! ఇప్పుడు నిన్ను 'బాధిత భర్త'గా కాకుండా, 'దేశద్రోహి అయిన హ్యాకర్'గా చూపిస్తారు."

రజత్ భయంతో వణుకుతూ, "అయితే మనం ఏం చేద్దాం సార్? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఏ క్షణంలోనైనా వచ్చేస్తారు!" అన్నాడు.

అర్జున్ ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అతని కళ్ళు ఇప్పుడు వేటగాడిలా పదునెక్కాయి.

"పారిపోకూడదు. పారిపోతే మనమే దోషులమని ఒప్పుకున్నట్టు అవుతుంది. విక్రమ్, మీ ఈ అతిథి గృహంలో ఏదైనా వెనుక దారి లేదా సర్వర్ గది ఉందా?"

"నేలమాళిగలో సర్వర్ గది ఉంది. ఎందుకు?"

"మన చేతిలో పది నిమిషాల సమయం ఉంది. సుమిత్, నువ్వు ఆ సర్వర్ గది నుంచి ఒక ప్రత్యక్ష ప్రసారం ఏర్పాటు చెయ్యి. యూట్యూబ్, ఫేస్‌బుక్, ఇన్‌స్టాగ్రామ్—అన్నిచోట్లా. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు లోపలికి రాకముందే నేను శేఖర్ చౌదరి పేరును ప్రజల దృష్టికి పెట్టాలనుకుంటున్నాను."

విక్రమ్ అడ్డుపడ్డాడు. "పిచ్చిపట్టిందా? శేఖర్ చౌదరి పేరు చెబితే నువ్వు రేపటి సూర్యోదయాన్ని చూడలేవు! వాళ్ళు నిన్ను జైల్లోనే చంపేస్తారు."

అర్జున్, విక్రమ్ కాలర్ పట్టుకున్నాడు. "నేను ఎలాగూ చచ్చిపోయినట్టే విక్రమ్. మాయ నా కుటుంబాన్ని చంపాలనుకుంది, ఇప్పుడు శేఖర్ చౌదరి నన్ను దేశద్రోహిని చేస్తున్నాడు. నాకు పోగొట్టుకోవడానికి ఏమీ లేదు. కానీ చనిపోయే ముందు నేను ఆ సైతాను ముసుగుని చీల్చి వెళ్తాను. ఇంకెవరూ సామాన్యులు ఈ వ్యవస్థ చక్రాల కింద నలిగి చావకుండా చూస్తాను."

హఠాత్తుగా అతిథి గృహం ప్రధాన ద్వారం దగ్గర ఒక భయంకరమైన శబ్దం వచ్చింది. అది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ జీపు సైరన్ కాదు, బరువైన బూట్ల చప్పుడు, తలుపులు విరగ్గొడుతున్న శబ్దం.

విక్రమ్ కిటికీలోంచి చూశాడు, మూడు నల్లటి స్కార్పియోలు గేటును బద్దలుకొట్టుకుని లోపలికి వస్తున్నాయి. కార్ల నుంచి దిగుతున్న వాళ్ళు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ యూనిఫాంలో లేరు, సాధారణ దుస్తులలో ఉన్నారు. వారి చేతుల్లో ఆటోమేటిక్ రైఫిల్స్ ఉన్నాయి.

"బసు," అర్జున్ గుసగుసలాడాడు. "వాళ్ళు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కాదు విక్రమ్. వాళ్ళు మనల్ని అరెస్టు చేయడానికి రాలేదు. ఎన్‌కౌంటర్ చేయడానికి వచ్చారు."

విక్రమ్ పరుగెత్తుకెళ్ళి డ్రాయర్ నుంచి తన లైసెన్స్ ఉన్న రివాల్వర్‌ను బయటకు తీశాడు. "రజత్, సుమిత్‌ను తీసుకుని నేలమాళిగకు వెళ్ళు! అర్జున్, నాతో రా. ఈ రోజు చట్టంతో వీళ్ళని ఆపలేం."

అతిథి గృహం లాబీలో అప్పటికే కాల్పుల శబ్దం మొదలైంది. బసు, అతని బృందం మెట్లెక్కి పైకి వస్తున్నారు. అర్జున్, విక్రమ్ రెండవ అంతస్తు కారిడార్‌లో నిలబడ్డారు. అర్జున్ విక్రమ్‌తో, "నువ్వు సుమిత్ వాళ్ళని కాపాడు. నేను వీళ్ళని దారి మళ్లిస్తాను," అన్నాడు. విక్రమ్ ఏదో చెప్పేలోపే, అర్జున్ కారిడార్‌కు అవతలి వైపుకి పరిగెత్తాడు, కావాలనే తన నీడ వాళ్ళ మీద పడేలా చేసి బసు బృందం దృష్టిని ఆకర్షించాడు.

బసు గట్టిగా అరిచాడు, "అదిగో అర్జున్! కాల్చండి!" ఒకేసారి తూటాల వర్షం అర్జున్ వైపు దూసుకొచ్చింది.

జూబ్లీ హిల్స్ అతిథి గృహం కారిడార్ చీకటిలో అర్జున్ శ్వాస చప్పుడు తనకే ఇంజన్‌లా వినిపిస్తోంది. ఒక తూటా అతని చెవి పక్కనుంచి గిర్రున దూసుకుపోయి వెనుక గోడ ప్లాస్టరింగ్‌కు తగిలింది.

"కాల్చండి! వాడు మెట్ల మీద నుంచి కిందకి దిగకూడదు!" బసు గొంతు. చల్లగా, యాంత్రికంగా ఉంది.

అర్జున్ ఒక బరువైన పూల కుండీని ఎత్తి కిటికీ అద్దం మీదకి బలంగా విసిరాడు. ఝనాఝన్! అద్దం పగిలిన శబ్దానికి బసు, అతని బృందం కిటికీ వైపు పరిగెత్తారు. ఈ అవకాశాన్ని వాడుకుని అర్జున్ పాకుతూ నేలమాళిగలోని సర్వర్ గది వైపు వెళ్ళాడు.

నేలమాళిగలో అప్పుడు ఊపిరి బిగబట్టే ఉత్కంఠ. సుమిత్ వేళ్ళు ల్యాప్‌టాప్ కీబోర్డుపై తుఫాను వేగంతో కదులుతున్నాయి. విక్రమ్ చేతిలో రివాల్వర్‌తో తలుపు ముందు నిలబడి ఉన్నాడు.

"అన్నా, అనుసంధానం అయ్యింది! శాటిలైట్ బ్యాకప్ ఆన్!" అని సుమిత్ అరిచాడు.

సరిగ్గా అదే సమయానికి తలుపు మీద 'ధప్ ధప్' మని శబ్దం. తలుపు తాళం పగలగొట్టుకుని బసు, అతని ఇద్దరు మనుషులు తుపాకులు ఎక్కుపెట్టి గదిలోకి దూసుకొచ్చారు.

"చేతులు పైకెత్తండి! ఎవరూ కదలొద్దు!" అని బసు గర్జించాడు. విక్రమ్ ట్రిగ్గర్‌పై వేలు పెట్టాడు, కానీ అర్జున్ అతన్ని ఆపాడు.

"బసు గారు," అర్జున్ ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "కాల్చకండి. సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్ వైపు చూడండి. మేము ప్రత్యక్ష ప్రసారంలో ఉన్నాం. ఫేస్‌బుక్, యూట్యూబ్, ట్విట్టర్—అన్నిచోట్లా. ఈ క్షణం రెండు లక్షల మంది మిమ్మల్ని చూస్తున్నారు."

బసు ఆగిపోయాడు. అతను ల్యాప్‌టాప్ కెమెరా ఎర్ర లైటు వెలగడం చూశాడు. అర్జున్ లెన్స్ వైపు చూస్తూ, "నమస్కారం. నేను అర్జున్ వర్మ. నేను ఒక దేశద్రోహి అయిన హ్యాకర్‌ని అని మీరు టీవీలో వింటున్నారు. కానీ అసలు దేశద్రోహి ఎవరో తెలుసా?" అన్నాడు.

అర్జున్ జేబులోంచి పెన్‌డ్రైవ్‌ను తీసి పైకి ఎత్తి చూపించాడు. "ఈ పెన్‌డ్రైవ్‌లో, మాయా దేశాయ్ వెనుక తెర వెనుక సూత్రధారి రాష్ట్రంలోని పలుకుబడి ఉన్న నాయకుడు, పారిశ్రామికవేత్త శేఖర్ చౌదరి అని నిరూపించే సాక్ష్యం ఉంది. రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ శేఖర్ చౌదరి నల్ల డబ్బుని తెల్లగా మార్చే యంత్రం. ఈ రోజు మాయ దొరికిపోవడంతో, శేఖర్ గారు నన్ను చంపి సాక్ష్యాలను మాయం చేయాలనుకుంటున్నారు. నా వైపు తుపాకీ గురిపెట్టిన ఈ అధికారి బసు గారు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కాదు, శేఖర్ చౌదరి ప్రైవేట్ కిరాయి హంతకుడు."

శేఖర్ చౌదరి పేరు బయటకు రాగానే ప్రత్యక్ష చాట్‌లో వ్యాఖ్యలు పేలిపోయాయి. బసు ఆందోళనకు గురయ్యాడు. కెమెరా ముందు కాల్చడం అంటే తన ఉరితాడును తనే మెడకు వేసుకున్నట్టు. అతను అరిచాడు, "పవర్ కట్ చేయండి! మెయిన్ స్విచ్ ఆఫ్ చెయ్యండి!"

గుండాలు మెయిన్ స్విచ్ వైపు పరిగెత్తారు. గదిలో ఒక్కసారిగా చిమ్మచీకటి అలుముకుంది. ప్రత్యక్ష ప్రసారం ఆగిపోయింది.

కానీ అర్జున్ పని పూర్తయింది. మందుపాతరకు నిప్పు అంటుకుంది. చీకటిని అవకాశంగా తీసుకుని విక్రమ్ ముందే సిద్ధం చేసుకున్న రహస్య సొరంగం తలుపు తెరిచాడు. "పదండి! పరుగెత్తండి!"

బసు చీకట్లోకి గుడ్డిగా కాల్పులు జరిపాడు. ఢాం! ఢాం! కానీ అప్పటికే అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ ఆ సొరంగం గుండా మురికి కాలువ దారిలోకి బయటపడ్డారు.

అరగంట తర్వాత. ఔటర్ రింగ్ రోడ్ మీద విక్రమ్ పాత శాంట్రో కారు దూసుకుపోతోంది. అర్జున్ ఆయాసపడుతున్నాడు. అతను ఫోన్ ఆన్ చేసి చూస్తే సోషల్ మీడియాలో మంటలు రేగుతున్నాయి. #JusticeForArjun ట్రెండింగ్‌లో ఉంది.

"ఈ నగరం విడిచిపెట్టాలి," అన్నాడు అర్జున్. "నేరుగా ఢిల్లీకి. ఈడీ ప్రధాన కార్యాలయంలో ఈ పెన్‌డ్రైవ్ సమర్పిస్తాను."

సరిగ్గా అప్పుడే అర్జున్ ఫోన్ మోగింది. తెలియని నంబర్. అర్జున్ అది శేఖర్ లేదా బసు అయి ఉంటాడని భయపడుతూనే ఫోన్ ఎత్తాడు.

"హలో?"

అవతలి నుంచి గంభీరమైన, ధీటైన స్వరం వినిపించింది. "శభాష్ అర్జున్ గారు! ప్రత్యక్ష ప్రసారం చూశాను. అద్భుతమైన ధైర్యం. కానీ ఢిల్లీ వెళ్ళే తప్పు చేయకండి. శేఖర్ చౌదరి మనుషులు విమానాశ్రయం, హైవేల మీద కాపలా కాస్తున్నారు."

"ఎవరు మీరు?"

"నేను మిత్రుడినో శత్రువునో కాలమే చెబుతుంది. కానీ శేఖర్‌ను నాశనం చేయడానికి ఆ పెన్‌డ్రైవ్ ఒక్కటే సరిపోదు. అది కేవలం ఆర్థిక నేరాలకు సంబంధించింది. శేఖర్ అసలు పాపం వేరే ఉంది. ఆ సాక్ష్యం నా దగ్గర ఉంది. ఒకవేళ మీరు నిజంగా శేఖర్‌ను అంతం చేయాలనుకుంటే, ఢిల్లీ కాదు, కారు వెనక్కి తిప్పి కాశీకి రండి. మణికర్ణికా ఘాట్‌లో చితి మంటల ముందు నిలబడి మాట్లాడుకుందాం."

లైన్ కట్ అయింది.

విక్రమ్ అద్దంలోంచి చూశాడు. "ఎవరు అది?"

అర్జున్ ఫోన్ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. "ఒక రహస్య వ్యక్తి. మనల్ని కాశీకి రమ్మంటున్నాడు."

ఎవరీ రహస్య వ్యక్తి? అతను నిజంగా అర్జున్‌కు సహాయం చేయాలనుకుంటున్నాడా, లేక శేఖర్ చౌదరినే వల పన్ని అర్జున్‌ను సులభమైన ఎరగా కాశీకి రప్పిస్తున్నాడా?

అర్జున్ ఇప్పుడు ఏం చేస్తాడు? అతను విక్రమ్ మాట విని సురక్షితమైన మార్గంలో ఢిల్లీ వెళ్తాడా, లేక ఆ తెలియని ఫోన్ కాల్ మీద పందెం కాసి అనిశ్చితితో నిండిన కాశీ దారిలో అడుగుపెడతాడా?

[SivaSai]

16.

ఔటర్ రింగ్ రోడ్ (ORR) దాటి కారు చీకటి హైవే మీదకి చేరేసరికి రాత్రి రెండు గంటలు కావస్తోంది. బయట జోరుగా వర్షం కురుస్తోంది. కారు వైపర్లు, అర్జున్ వాళ్ళ మనసులోని తుఫానుతో పోటీ పడుతున్నాయా అన్నట్టు పిచ్చిగా కదులుతున్నాయి.
డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చున్న విక్రమ్ నుదుటిపై చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి. పక్క సీట్లో అర్జున్ రాతి విగ్రహంలా కూర్చున్నాడు. అతని చేతిలో ఆ పెన్‌డ్రైవ్ గట్టిగా ఉంది. వెనుక సీట్లో సుమిత్, రజత్... ఎవరైనా వెంబడిస్తున్నారేమోనని మాటిమాటికీ వెనుక అద్దంలోంచి చూస్తున్నారు.
ఉన్నట్టుండి సుమిత్ అరిచాడు, "విక్రమ్ అన్నా! బండి ఆపు! బ్రేక్ వెయ్యి!"
విక్రమ్ గట్టిగా బ్రేక్ వేశాడు. తడి రోడ్డుపై చక్రాలు జారి, కీచుమని శబ్దం చేస్తూ రోడ్డు పక్కన ఆగిపోయాయి.
"ఏమైంది?" విక్రమ్ అడిగాడు.
సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్‌ను ముందు వైపుకు జరిపాడు. స్క్రీన్ మీద ఒక ప్రత్యక్ష పటం వెలుగుతోంది, దానిపై కొన్ని ఎర్రని చుక్కలు కదులుతున్నాయి.
సుమిత్ పాలిపోయిన ముఖంతో చెప్పాడు, "ముందు ప్రమాదం ఉంది. హైవే మీద తనిఖీ జరుగుతోంది. కానీ అది సెక్యూరిటీ అధికారి కాదు. నేను హ్యాక్ చేసిన ట్రాఫిక్ కెమెరా దృశ్యాలు చూడండి."
సుమిత్ ఒక వీడియో విండో తెరిచాడు. విజయవాడ హైవే వంతెన ముందు బారికేడ్లు పెట్టి ఉన్నాయి. కొన్ని నల్లటి స్కార్పియోలు ఆగి ఉన్నాయి. కార్లను తనిఖీ చేస్తున్న వాళ్ళు రెయిన్‌కోట్లు వేసుకున్నారు, కానీ వాళ్ళ చేతుల్లో ప్రభుత్వ లాఠీలు కాదు, ఆటోమేటిక్ రైఫిల్స్ ఉన్నాయి.
అర్జున్ స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ గుసగుసగా అన్నాడు, "బసు... మనం ఢిల్లీ వెళ్ళడానికి ప్రయత్నిస్తామని వాళ్ళకి తెలుసు. హైవేని బ్లాక్ చేసేశారు."
రజత్ భయంతో ఏడుపులంకించుకుని అన్నాడు, "మరి ఇప్పుడెలా? ఇక్కడే చచ్చిపోతామా? వెనక్కి వెళ్తే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, ముందు శేఖర్ గుండాలు!"
అర్జున్ కిటికీ బయటకు చూశాడు. చిమ్మచీకటి. రోడ్డుకి ఇరువైపులా దట్టమైన అడవి, వరి పొలాలు.
"కారు వదిలేయాలి," అర్జున్ నిర్ణయించుకున్నాడు. "దీన్ని తీసుకుని హైవే మీదకి వెళ్తే వాళ్ళు గుర్తుపట్టేస్తారు. మనం పల్లెటూరి దారి పట్టాలి."
"పల్లెటూరి దారా? ఈ వర్షంలోనా?" విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అవును. నడవాలి. కారుని ఇక్కడే పొదల చాటున దాచేద్దాం."
పది నిమిషాల్లో వాళ్ళు కారుని రోడ్డు పక్కన పాడుబడిన పెట్రోల్ పంప్ వెనుక ఉన్న పొదల్లో దాచేశారు. తర్వాత బురదతో నిండిన కాళ్ళతో పల్లెటూరి మట్టి రోడ్డు మీద నడవడం మొదలుపెట్టారు. వర్షం హోరు పెరుగుతోంది. అర్జున్ వేసుకున్న ఖరీదైన చొక్కా తడిసి శరీరానికి అతుక్కుపోయింది, కానీ ఆ ధ్యాస అతనికి లేదు.
దాదాపు మూడు కిలోమీటర్లు నడిచాక వాళ్ళు ఒక చిన్న ధాబా దగ్గరకు చేరుకున్నారు. ఆ ధాబా దాదాపు మూసివేశారు, కేవలం ఒక మినుకుమినుకుమంటున్న లాంతరు వెలుగుతోంది. బయట కొన్ని లారీలు ఆగి ఉన్నాయి.
అర్జున్ ధాబా యజమాని దగ్గరకు వెళ్ళబోతుండగా, ఒక లారీ కింద పడుకుని ఒక మెకానిక్ చక్రం బాగుచేయడం గమనించాడు. పక్కనే ఒక వయసు మళ్ళిన సర్దార్జీ డ్రైవర్, ఆందోళనగా ఏదో గొణుక్కుంటూ నిలబడి ఉన్నాడు.
అర్జున్ ముందుకు వెళ్ళాడు. "సర్దార్జీ, లారీ ఢిల్లీ వైపు వెళ్తుందా?"
ఆ సర్దార్జీ తలెత్తి చూశాడు. అతని కళ్ళలో వయసు భారం, అలసట ఆనవాళ్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన అర్జున్ వాళ్ళను ఆపాదమస్తకం చూశాడు—బట్టలు చూస్తే పెద్దయింటి వాళ్ళలా ఉన్నారు, కానీ పరిస్థితి బిచ్చగాడి కన్నా హీనంగా ఉంది. ఒళ్లంతా బురద, చిందరవందరగా ఉన్నారు.
"పంజాబ్ వెళ్తుంది. కానీ ప్రయాణికులను ఎక్కించుకోను బాబూ. మిమ్మల్ని చూస్తుంటే పెద్దయింటి వాళ్ళలా ఉన్నారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కేసా ఏంటి?"
విక్రమ్ ఏదో చెప్పబోయాడు, కానీ అర్జున్ అతన్ని ఆపాడు. అతను ముందుకు వెళ్లి సర్దార్జీ చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"సెక్యూరిటీ అధికారి కేసు కాదు సర్దార్జీ, జీవితానికి సంబంధించిన కేసు. దయచేసి మమ్మల్ని కాస్త దాటించగలరా? డబ్బుల్లేవు, కానీ జీవితాంతం మీకు రుణపడి ఉంటాను."
సర్దార్జీ అర్జున్ కళ్ళలోకి చూశాడు. ఏం చూశాడో ఏమో, బహుశా తన పాత నీడను చూసుకున్నాడేమో. ఆయన ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, "ఎక్కండి. సరుకుల లారీ వెనుక టార్పాలిన్ కప్పి ఉంది. దాని కింద దాక్కోండి. హైవే మీద తనిఖీ జరుగుతోంది, అందుకే నేను పల్లెటూరి దారిలో ధన్‌బాద్ వైపు వెళ్తాను," అన్నాడు.
లారీ వెనుక ఎక్కి కూర్చున్నాక అర్జున్ వాళ్ళ శరీరాలు ఇక కదలనన్నాయి. రజత్, సుమిత్ బియ్యం బస్తాల మీద వాలిపోయారు. లారీ స్టార్ట్ అయింది, గొంతు పెట్టి మూలుగుతూ చీకట్లోకి ముందుకు సాగింది.
కొద్దిసేపటికి లారీ ఆగింది. డ్రైవర్ క్యాబిన్ చిన్న కిటికీ తెరుచుకుని సర్దార్జీ తొంగి చూశాడు. "బాబూ, ముందుకు రా. క్యాబిన్‌లో ఒకరికి చోటుంది. మిగతా వాళ్ళు వెనకే ఉండండి."
అర్జున్ క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాడు. ఇంజిన్ వేడికి తడిసిన శరీరం కాస్త సేదతీరింది.
సర్దార్జీ ఒక చేత్తో స్టీరింగ్ పట్టుకుని లారీ నడుపుతున్నాడు. బయట వర్షం, చీకటి ఒక గోడలా అడ్డుగా ఉన్నాయి.
"పేరేంటి బాబూ?" సర్దార్జీ అడిగాడు.
"అర్జున్."
"నా పేరు బల్బీర్ సింగ్. ఒకప్పుడు నాకు సొంతంగా మూడు లారీలుండేవి బాబూ. నా సొంత రవాణా వ్యాపారం ఉండేది. ఈ రోజు నేను వేరే వాళ్ళ లారీ నడుపుతూ కూలీ నాలీ చేసుకుంటున్నాను."
అర్జున్ ఆసక్తిగా చూశాడు. "ఎందుకు? వ్యాపారంలో నష్టం వచ్చిందా?"
బల్బీర్ ఒక ఎండిన నవ్వు నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో వెయ్యేళ్ళ ఏడుపు కలిసున్నట్టుంది.
"నష్టం వస్తే డబ్బు పోయేది బాబూ, మళ్ళీ సంపాదించుకునేవాడిని. కానీ నా వంశమే అంతరించిపోయింది." బల్బీర్ స్టీరింగ్‌పై చేతిని నిమిరాడు. "నాకు రాజ్‌బీర్ అని ఒక కొడుకుండేవాడు. ఇంజనీర్. ఎంతో ఇష్టపడి పెళ్లి చేశాను. కోడలు ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టింది. ఇల్లంతా వెలుగు నిండుతుంది అనుకున్నాను. కానీ ఆరు నెలలు గడవకముందే, వేరే ఫ్లాట్ కావాలని, అత్తగారిని భరించలేనని చెప్పింది."
బల్బీర్ కాసేపు ఆగాడు. లారీ ఒక గుంతలో పడి కుదుపుకు లోనైంది.
"మేము ఒప్పుకోలేదు బాబూ. నా భార్యకు ఆరోగ్యం బాగోలేదు, ఆమెను వదిలి కొడుకు ఎలా వెళ్తాడు? అంతే, ఆట మొదలైంది. కోడలు పుట్టింటికి వెళ్లి, మా అందరి మీద సెక్షన్ 498-ఎ (వరకట్నం, గృహ హింస) కేసు పెట్టింది. మేము తనని కొట్టామని, డబ్బులు అడిగామని చెప్పింది. నేను, నా ముసలిది, నా కొడుకు—ముగ్గురినీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పట్టుకుపోయారు."
అర్జున్ గుండెల్లో ఒక కంపనం. అదే కథ. అదే స్క్రీన్‌ప్లే.
బల్బీర్ కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు. "నేను, నా భార్య ఆ అవమానాన్ని భరించాం. కానీ నా కొడుకు... వాడు చాలా సున్నితమైన మనసువాడు నాయనా. ఇంజనీర్, సమాజంలో పేరు ప్రఖ్యాతులున్నవాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వాడికి బేడీలు వేసి కాలనీ వాళ్ళ ముందు తీసుకువెళ్తుంటే, వాడు తట్టుకోలేకపోయాడు. లాకప్‌లో రెండు రోజులు దెబ్బలు తిని మూగవాడైపోయాడు."
బల్బీర్ గొంతు పూడుకుపోయింది. "బెయిల్‌పై విడుదలయ్యాక చూస్తే, రాజ్‌బీర్ మునుపటి రాజ్‌బీర్ కాదు. వాడు పిచ్చివాడైపోయాడు బాబూ. రోజంతా గదిలో ఒక మూలన కూర్చుంటాడు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను చూస్తే చాలు—'చంపేస్తున్నారు! నన్ను చంపేస్తున్నారు!' అని అరుస్తాడు. వాడు ఎవరినీ గుర్తుపట్టడు. కన్నతల్లిని కూడా."
అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా కూర్చుండిపోయాడు. "ఇప్పుడు... ఇప్పుడెక్కడున్నాడు?"
"గదిలో తాళం వేసి వచ్చాను బాబూ," బల్బీర్ గొంతు ఇప్పుడు చాలా చిన్నగా వస్తోంది. "వదిలేస్తే రోడ్ల మీదకి పరుగెడతాడు, జనం రాళ్ళు విసురుతారు. అందుకే గొలుసులతో కట్టి పడేయాలి. నా భార్య... తనకే మోకాళ్ళ నొప్పులు, నడవలేదు... ఆమె ఇప్పుడు ఆ పిచ్చి కొడుక్కి సేవలు చేస్తుంది. వాడికి స్నానం చేయించి, చేత్తో తినిపిస్తుంది. మరి నేను? నేను ఈ ముసలి వయసులో హైవే మీద బండి నడుపుతున్నాను. ఎందుకంటే కొడుకు పిచ్చి మందులకి, లాయర్ ఫీజుకి డబ్బులు కావాలి."
బల్బీర్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. "కోడలు ఇప్పుడు కొత్త పెళ్లి చేసుకుని సుఖంగా ఉంది. నా ఇంజనీర్ కొడుకేమో చీకటి గదిలో గొలుసులతో కట్టేసిన కుక్కలా రోజులు గడుపుతున్నాడు. మా తప్పేంటి బాబూ? కొడుక్కి పెళ్లి చేశాం, ఇదేనా మేం చేసిన పాపం?"
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు. తన బాధ ఈ వృద్ధుడి యాతన ముందు చాలా చిన్నదిగా అనిపించింది. అతను కేవలం డబ్బు, పరువు మాత్రమే కోల్పోయాడు, కానీ ఈ తండ్రి తన కొడుకునే కోల్పోయాడు—బతికుండి కూడా చచ్చినవాడిలా.
అర్జున్ గుండె పిండినట్లయింది. ఈ బాధ కేవలం తన ఒక్కడిదే అనుకున్నాడు. తాను చదువుకున్న అధికారిని కాబట్టే ఇంత అవమానం అనుకున్నాడు. కానీ వార్తాపత్రికల్లో పేరు రాని ఈ నిరక్షరాస్యుడైన లారీ డ్రైవర్ బాధ కూడా అదే!
బల్బీర్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. "నీ కళ్ళలో కూడా నేను అదే అగ్నిని చూస్తున్నాను బాబూ. నువ్వు కూడా..."
అర్జున్ తలదించుకున్నాడు. "అవును బల్బీర్. నేను కూడా సర్వం కోల్పోయాను. నా భార్య నన్ను బిచ్చగాడిని చేసింది, దొంగగా నిలబెట్టింది. ఈ రోజు నేను పరారీలో ఉన్నాను."
బల్బీర్ స్టీరింగ్‌పై ఒక చరుపు చరిచాడు. "పారిపోవడం ఎందుకు బాబూ? నేను పారిపోయాను కాబట్టే ఈ రోజు డ్రైవర్‌గా మిగిలాను. నువ్వు చదువుకున్నవాడివి. నువ్వు పారిపోవద్దు. పోరాడు. మాలాంటి మూగ జీవాల కోసం పోరాడు. తెలుసా, ఈ హైవే మీద ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళాలంటే భయపడే వేలాది డ్రైవర్లు ఉన్నారు. మేము లారీ చక్రాల కింద నలిగి చస్తాం, అయినా మా మాట ఎవరూ వినరు."
హఠాత్తుగా లారీ బ్రేక్ వేసింది. ముందు టార్చ్ లైట్ వెలుగు.
"తల దించుకో బాబూ! తనిఖీ!" బల్బీర్ గుసగుసగా అన్నాడు.
అర్జున్ సీటు కిందకి ముడుచుకుపోయాడు. అతని గుండె గొంతులోకి వచ్చినట్లయింది. శేఖర్ మనుషులు పల్లెటూరి దారిలోకి కూడా వచ్చేశారా?
బయటి నుంచి కఠినమైన స్వరం వినిపించింది, "ఏయ్ సర్దార్! లారీలో ఏముంది? కిందకి దిగు!"
"ఉల్లిపాయలు అయ్యా, ఉల్లిపాయలు. ధన్‌బాద్ వెళ్తున్నాను."
"ఉల్లిపాయలా? లేక ఇంకేమైనా స్మగ్లింగ్ చేస్తున్నావా? తాళం తియ్!"
అర్జున్ రక్తం గడ్డకట్టినట్లయింది. వెనుక డాలాలో విక్రమ్ వాళ్ళున్నారు. డాలా తెరిస్తే సర్వనాశనమే!
బయట కొన్ని గుసగుసలు వినిపిస్తున్నాయి. డబ్బు నోట్ల చప్పుడు.
"అదేంటి అయ్యా, పేదవాడిని... కాస్త టీ ఖర్చులకి ఉంచుకోండి. వెనుక తాళం తుప్పు పట్టిపోయింది, తెరవాలంటే సుత్తి కావాలి. సరుకు పాడైపోతుంది అయ్యా... వెళ్ళనివ్వండి."
కొన్ని క్షణాల ఊపిరి బిగబట్టేంత నిశ్శబ్దం. ఆ కొన్ని క్షణాలు అనంతకాలంలా అనిపించాయి అర్జున్‌కి.
"పోరా! ఎక్కువ వాగకు."
లారీ మళ్ళీ స్టార్ట్ అయింది. బల్బీర్ క్యాబిన్‌లోకి ఎక్కి చెమట తుడుచుకున్నాడు.
"బతికిపోయావు బాబూ. రెండు వందలకు ఒప్పుకున్నారు. శేఖర్ గుండాలు కాదు, స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు. డబ్బులిస్తే దేవుణ్ణి కూడా వదిలేస్తారు."
అర్జున్ సీటు కింద నుంచి లేచి కూర్చున్నాడు. అతని శరీరం వణుకుతోంది.
"బల్బీర్, ఈ రోజు మీరు మా ప్రాణాలు కాపాడారు."
"ప్రాణం నేను కాపాడలేదు బాబూ. పైన ఉన్నవాడు కాపాడాడు, నువ్వు ఏదో ఒకటి చేయాలనేమో. మనం సరిహద్దు దాటేశాం. ముందు కాశీ హైవే."
తెల్లవారుతోంది. వర్షపు మేఘాలు తొలగిపోయి దూరంగా ఎర్రని సూర్యుడు కనిపిస్తున్నాడు. లారీ ఒక నిర్మానుష్య ప్రదేశంలో ఆగింది.
"కిందకి దిగండి బాబూ. ఇక్కడి నుంచి కాశీ వెళ్ళడానికి బస్సు దొరుకుతుంది. నేను ఇంక ముందుకు వెళ్ళను."
విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ లారీ నుంచి దిగారు. వాళ్ళ ఒళ్ళు నొప్పులతో, కళ్ళలో నిద్ర లేకపోయినా, వాళ్ళు స్వేచ్ఛగా ఉన్నారు. కనీసం శేఖర్ హద్దుల అవతల ఉన్నారు.
బల్బీర్ లారీ స్టార్ట్ చేసే ముందు అర్జున్ వైపు చూసి అన్నాడు, "బాబూ, ఒక మాట గుర్తుంచుకో. లారీ అద్దం పగిలితే మార్చవచ్చు, కానీ స్టీరింగ్ చేయి జారితే లోయలో పడతాం. నీ జీవితం స్టీరింగ్‌ను ఇంకెప్పుడూ ఇతరుల చేతిలో పెట్టకు. పోరాడు, చివరి వరకు పోరాడు."
లారీ దుమ్ము రేపుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది. అది కనుమరుగయ్యే వరకు అర్జున్ చూస్తూనే ఉన్నాడు. ఈ సామాన్య లారీ డ్రైవర్ ఈ రోజు అతనికి నేర్పిన పాఠం, ఏ విశ్వవిద్యాలయం నేర్పించలేదు.
విక్రమ్ అర్జున్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "పదా. బస్ స్టాండ్ అటు వైపు ఉంది."
వాళ్ళు అడుగు ముందుకు వేయబోతుండగా, అప్పుడే అర్జున్ ఫోన్ మోగింది. అదే తెలియని నంబర్. అదే రహస్య వ్యక్తి.
అర్జున్ ఫోన్ ఎత్తాడు. "హలో?"
అవతలి నుంచి అదే గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది, "కాశీ బస్సు ఎక్కవద్దు. అది ఒక ఉచ్చు. బస్ స్టాండ్‌లో శేఖర్ మనుషులు సివిల్ డ్రెస్‌లో నిలబడి ఉన్నారు. కుడి వైపు చూడు. అడవిలోకి ఒక సన్నని దారి గంగ వైపు దిగిపోతోంది. ఆ దారిలో నడవండి. రెండు కిలోమీటర్ల తర్వాత ఒక శ్మశాన వాటిక వస్తుంది."
"శ్మశాన వాటికా? ఎందుకు?" అర్జున్ గొంతు ఎండిపోయింది.
"ఎందుకంటే అన్నీ అంతమైన చోటే సత్యం పుడుతుంది. భయపడకండి అర్జున్ గారు. రండి... నా మనిషి ఎదురుచూస్తున్నాడు."
కాల్ కట్ అయింది.
అర్జున్ కుడి వైపున ఉన్న అడవి దారి వైపు చూశాడు. పొగమంచుతో కప్పబడిన ఆ దారి ఏదో మరో ప్రపంచంలోకి వెళ్తున్నట్లుంది.
విక్రమ్ అడిగాడు, "ఏమన్నారు?"
అర్జున్ ఫోన్‌ను జేబులో పెట్టుకుని, "బస్ స్టాండ్ కాదు. శ్మశానం వైపు వెళ్ళాలి," అన్నాడు.
ఆ నలుగురు స్నేహితులు పొగమంచు కమ్మిన అడవి దారిలో అడుగుపెట్టారు. ఈ దారి వాళ్ళను ఎక్కడికి తీసుకువెళ్తుందో వారికి తెలియదు—విముక్తి అనే వెలుగులోకా, లేక శేఖర్ చౌదరి పన్నిన ఏదైనా మృత్యు ఉచ్చులోకా?
______________________________
ఈ కథను ఇంతగా ఆదరిస్తున్న నా పాఠకులందరికీ హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు మరియు ప్రేమ.
ఈ కథ రాయడంలో నా ముఖ్య ఉద్దేశ్యం సమాజంలో అణచివేతకు గురవుతున్న పురుషుల మనసులోని మాటను బయటపెట్టడమే. అది నేను ఎంతవరకు చేయగలుగుతున్నానో మీరే చెప్పాలి. కాబట్టి మీకు నచ్చినా, నచ్చకపోయినా మీ అభిప్రాయాలను సమీక్షల ద్వారా తెలియజేయండి.
నచ్చితే, నన్ను అనుసరించడం మరియు సబ్‌స్క్రైబ్ చేయడం మర్చిపోవద్దు. ఈ కథ చాలా దూరం వెళ్తుంది. మొదటిసారి పురుషుల కోసం కలం పట్టాను, కాబట్టి మీ అందరి మద్దతు నాకు ఎంతో అవసరం.

[SivaSai]

17.

రజత్ భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు. పట్టణంలో పెరిగిన అతని శరీరం ఈ శ్రమను ఇక తట్టుకోలేకపోతోంది. అతను ఏడుపు ముఖంతో, గొంతు పూడుకుపోగా అన్నాడు, "నదీ మార్గమా? ఈ పొగమంచులోనా? అర్జున్, మనం తప్పు చేయడం లేదు కదా? ఎవరో తెలియని వ్యక్తి ఫోనులో చెప్పిన మాటలు నమ్మి మనం ప్రధాన రహదారిని వదిలి ఈ దట్టమైన అడవిలోకి వచ్చేశాం... ఒకవేళ ఇది శేఖర్ పన్నిన పన్నాగమే అయితే? మనల్ని ఇక్కడికి రప్పించి చంపేయడానికి వేసిన పథకం అయితే?"
అర్జున్ వెనక్కి తిరిగి రజత్ భుజంపై తన చేతిని గట్టిగా వేసి నొక్కాడు. రజత్ శరీరం జ్వరంతో కాలిపోతోంది, కళ్ళలో తీవ్రమైన భయం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది.
"రజత్ అన్నా, మనకు వేరే దారి లేదు. ప్రధాన రహదారి మీద అడుగు పెడితే మనం చస్తాం. ఒకవేళ ఈ వ్యక్తి మనల్ని చంపాలనుకుంటే, ట్రక్కులోనే చంపేసేవాడు. మనం నమ్మాలి."
"నమ్మకమా? ఎవరిని?" రజత్ బుసకొట్టినట్టు అన్నాడు, అతని స్వరంలో నిరాశ తీవ్రంగా ధ్వనించింది. "చట్టాన్ని నమ్మాను, అది నన్ను బిచ్చగాడిగా మార్చింది. ఇప్పుడు ఎవరో తెలియని వ్యక్తి ఫోను పిలుపును నమ్మి శ్మశానానికి వెళ్తున్నానా? మనం చావడానికే వెళ్తున్నామా అర్జున్?"
విక్రమ్ గద్దించాడు, "నోర్ముయ్ రజత్! అస్సలు మాట్లాడకు! ఆందోళన పడడానికి ఇది సమయం కాదు. మనం చావడానికి రాలేదు, చంపడానికి వచ్చాం. నడుస్తూ ఉండు!"
వాళ్ళు అడవిలో బురదతో నిండిన జారుడు దారిలో నడవడం మొదలుపెట్టారు. తెల్లవారుతున్నా, నదీ తీరాన దట్టమైన పొగమంచు కారణంగా చుట్టూ ఉన్నదంతా అస్పష్టంగా ఉంది. ఆకుల గలగల శబ్దం, వెనుక యమదూతలా శేఖర్ చౌదరి పంపిన కిరాయి హంతకుడు—బసు—తరుముకొస్తున్నాడని ప్రతిక్షణం గుర్తుచేస్తున్నట్టుగా ఉంది.
దాదాపు రెండు కిలోమీటర్లు నడిచిన తర్వాత అడవి హఠాత్తుగా ముగిసింది. ఎదురుగా గంగ. కానీ ఇది కాశీలోని రద్దీగా ఉండే రేవు కాదు. ఇది ఒక పాడుబడిన రేవు. కొన్ని రాతి మెట్లు నాచుతో జారుడుగా ఉన్నాయి, ఇటుకల సందుల్లో నల్లటి ఆకుపచ్చ నాచు పేరుకుపోయింది. ఇక్కడి నదీ జలాలు నల్లగా, నిశ్శబ్దంగా, భయంకరమైన లోతుతో ఉన్నాయి.
ఆ రేవు చివరి మెట్టుకు శిథిలావస్థలో ఉన్న ఒక చెక్క పడవ కట్టి ఉంది. పడవ రంగు వెలిసిపోయింది, అడుగు భాగాన్ని తారుతో ఎలాగోలా అతుకులు వేశారు. దాని మీద ఎముకల గూడులాంటి ఒక వృద్ధుడు కూర్చుని ఉన్నాడు. ఒంటి మీద చర్మం ముడతలు పడి వేలాడుతోంది, పక్కటెముకలు లెక్కపెట్టవచ్చు. ఒంటి మీద కేవలం ఒక మురికి గోచి ఉంది. అర్జున్ వాళ్ళను చూడగానే అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా లేచి నిలబడ్డాడు. అతని కళ్ళలో ఏ ఆశ్చర్యం లేదు, వాళ్ళు వస్తారని అతనికి ముందే తెలిసినట్టుగా ఉంది.
అతను పడవ ఎక్కమని సైగ చేశాడు.
విక్రమ్ అనుమానంగా అడిగాడు, "మీరేనా మమ్మల్ని నది దాటించేది?"
ఆ వృద్ధుడు సమాధానం ఇవ్వలేదు. అతను నెమ్మదిగా నోరు తెరిచి, తన నాలుకను బయటకు చూపించాడు. సగం నాలుక తెగిపోయి ఉంది. అతను మూగవాడు.
అర్జున్ విక్రమ్ చేతిని పట్టుకుని గుసగుసగా అన్నాడు, "ఇతనే ఆ వ్యక్తి విక్రమ్. ఇంకేమీ అడగకు. ఎక్కు."
నలుగురూ జాగ్రత్తగా కదులుతున్న పడవలోకి ఎక్కారు. పడవవాడు గడతో పడవను నీటిలోకి నెట్టాడు. పడవ నడి నదికి చేరేసరికి, చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మాయమైపోయింది. కేవలం తెల్లటి పొగమంచు దుప్పటి, తెడ్డు వేస్తున్న చప్ చప్ శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి. అప్పుడప్పుడూ ఏదో పేరు తెలియని పక్షి అరుపు ఆ నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలు కొడుతోంది.
అర్జున్ పడవ ఒక చివర కూర్చుని నీటి వైపు చూస్తున్నాడు. ఈ నదే ఇప్పుడు జీవన్మరణాల మధ్య గోడలా అనిపించింది అతనికి.
హఠాత్తుగా దూరంగా ఒక యంత్ర శబ్దం వినిపించింది. మొదట అస్పష్టంగా, తర్వాత క్రమంగా బలపడసాగింది. అది ఒక యాంత్రిక గర్జన.
పడవవాడు ఒక్కసారిగా తెడ్డు వేయడం ఆపేశాడు. ఇంతసేపూ ప్రశాంతంగా ఉన్న అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు భయం నీడలు కమ్ముకున్నాయి. అతను త్వరగా సైగ చేస్తూ అందరినీ పడవ అడుగుభాగంలో పడుకోమని చెప్పాడు.
విక్రమ్ గుసగుసగా అన్నాడు, "వేగ పడవ! బసు మనుషులు గస్తీ తిరుగుతున్నారు!"
రజత్ భయంతో లేచి నిలబడబోయాడు, "వాళ్ళు మనల్ని చూసేస్తారు! మన పని అయిపోయింది!"
సుమిత్ వెంటనే రజత్ మీదకు దూకి అతని నోటిని చేత్తో గట్టిగా మూసేశాడు. రజత్ శరీరం చేపలా గిలగిలా కొట్టుకుంటోంది, కానీ సుమిత్ అతన్ని కదలనివ్వలేదు. "నోర్ముయ్ రజత్! అస్సలు మాట్లాడకు! శబ్దం చేస్తే చస్తాం!" సుమిత్ గొంతులోని నరాలు ఉబ్బిపోయాయి.
పొగమంచును చీల్చుకుంటూ ఒక శక్తివంతమైన శోధన కాంతి వెలుగు నదిపై అటూ ఇటూ తిరుగుతోంది. యంత్ర శబ్దం ఇప్పుడు గుండెల్లో సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. ఆ వెలుగు పాములా మెలికలు తిరుగుతూ నీటిపై వస్తోంది. అర్జున్ పడవ చెక్క అడుగుభాగంలో ముఖం దాచుకుని పడుకున్నాడు. చెక్కల సందులోంచి అతను చూశాడు—ఆ వెలుగు వాళ్ళ పడవకు చాలా దగ్గరగా, కేవలం పది అడుగుల దూరం నుండి వెళ్ళిపోయింది.
ఒక్క క్షణం ఆ వెలుగు పడవ పైకప్పు మీద పడింది, కానీ పొగమంచు ఎంత దట్టంగా ఉందంటే లోపల ఉన్న మనుషులు కనిపించలేదు. వేగ పడవ భయంకరమైన వేగంతో అలలను సృష్టిస్తూ పక్కనుండి వెళ్ళిపోయింది. ఆ అలల తాకిడికి శిథిలావస్థలో ఉన్న పడవ ఇప్పుడే మునిగిపోతుందా అన్నట్టుగా ఊగింది. నీళ్ళు లోపలికి చిమ్మాయి.
ఐదు నిమిషాల తర్వాత అంతా నిశ్శబ్దంగా మారింది. వేగ పడవ శబ్దం దూరంగా కలిసిపోయింది. కానీ గుండె దడ మాత్రం తగ్గడం లేదు.
అర్జున్ లేచి కూర్చున్నాడు. అతను నీటి వైపు చూశాడు. అలల తాకిడికి నదిలోని గుర్రపుడెక్కతో పాటు ఒక పెద్ద వెదురు చట్రం కొట్టుకువస్తోంది. ఏదో పండగకు నిమజ్జనం చేసిన విగ్రహ చట్రం అది. గడ్డి బయటకు వచ్చేసింది, మట్టి పూత కొట్టుకుపోయింది, కేవలం అస్థిపంజరం మాత్రమే మిగిలింది. చెక్కకు అంటుకుని ఉన్న కాస్త మెరిసే కాగితం కూడా ఇప్పుడు రంగు వెలిసిపోయింది.
అర్జున్ రెప్పవాల్చకుండా దానివైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని చూపు మసకబారింది. అది ఒక నిర్జీవ వస్తువులా కాదు, తన ప్రతిబింబంలా అనిపించింది.
"చూస్తున్నావా విక్రమ్?" అర్జున్ ఆ చట్రం వైపు వేలు చూపించాడు. అతని గొంతు పూడుకుపోయింది.
విక్రమ్ చూశాడు. "ఏంటది? విరిగిన చట్రం కదా!"
"కాదురా... అది కేవలం చట్రం కాదు. అది మనం. ఈనాటి మగవాళ్ళం." అర్జున్ స్వరంలో ఒక లోతైన ఆర్తనాదం కలిసింది. "చూడు, మట్టి పూత ఉన్నంత వరకు, ఒంటి మీద రంగు ఉన్నంత వరకు పూజలు అందుకుంది. అందరూ తలవంచి, భక్తితో నమస్కరించారు. మరి ఈ రోజు? పండగ అయిపోయింది. అవసరం తీరిపోయింది. అందుకే నదిలో విసిరి పారేశారు. ఇప్పుడు అది చెత్త. గడ్డి, వెదురు అస్థిపంజరం తప్ప ఇంకేమీ కాదు."
పడవ అవతలి వైపు కూర్చున్న సుమిత్, రజత్ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయారు. అర్జున్ మాటలు బాణాల్లా వాళ్ళ గుండెల్లోకి గుచ్చుకున్నాయి.
అర్జున్ నీటి వైపు చూస్తూనే చెప్పసాగాడు, "నేను కూడా ఈ చట్రం లాంటి వాడినేరా. జీతం ఉన్నంత వరకు, హోదా ఉన్నంత వరకు, మాయ నన్ను పూజించింది. 'నువ్వు లేకపోతే నా జీవితం లేదు' అనేది. ఉద్యోగం పోగానే, డబ్బు పోగానే—వెంటనే నిమజ్జనం చేసేసింది.
సమాజం మనల్ని ప్రేమించేది మన దగ్గర ఇచ్చేందుకు ఏదైనా ఉన్నంత వరకే. మనం రక్తం, మాంసం ఉన్న మనుషులం కాదు విక్రమ్, మనం ఈ సమాజానికి 'వాడుకుని పారేసే' వస్తువులం. మన ఏడుపు వినేవాళ్ళు ఎవరూ లేరు, ఎందుకంటే విగ్రహ నిమజ్జనం తర్వాత ఆ చట్రం ఎక్కడికి కొట్టుకుపోయిందో అని ఎవరూ తిరిగి చూడరు."
అర్జున్ నీటిలో చేయి పెట్టి ఆ చట్రాన్ని తాకడానికి ప్రయత్నించాడు, చివరిసారిగా తన గతాన్ని తాకాలని ఆశిస్తున్నట్టుగా. కానీ నది యొక్క క్రూరమైన ప్రవాహం దాన్ని దూరంగా తీసుకుపోయింది. మాయ తనను ఎలాగైతే వదిలేసిందో—ఏ తప్పు లేకుండా, ఏ కరుణ లేకుండా—అలాగే.
పడవవాడు గడతో పడవను అవతలి ఒడ్డుకు చేర్చాడు. ఆ ప్రదేశం బీహార్ సరిహద్దు దగ్గర ఒక మారుమూల గ్రామం. జనసంచారం దాదాపు లేదు.
పడవవాడు పడవ దిగలేదు. అతను అడుగుభాగం నుండి ఒక మురికి గోనె సంచిని తీసి రేవు మీదకు విసిరాడు. తర్వాత వెళ్ళిపోమని సైగ చేశాడు. అతని కళ్ళలో తొందర కనిపిస్తోంది.
అర్జున్ వాళ్ళు ఆ సంచిని విప్పారు. లోపల ఆయుధాలు లేవు, డబ్బు లేదు. నాలుగు జతల కాషాయ వస్త్రాలు, రుద్రాక్ష మాలలు, నాలుగు చిన్న ఇత్తడి చెంబులు ఉన్నాయి.
రజత్ ఆశ్చర్యంగా ఒక చెంబును చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. "ఇవేంటి? మనం సాధువుల వేషం వేసుకుందామా?"
విక్రమ్ సంచి అడుగున ప్లాస్టిక్‌లో చుట్టిన ఒక చిన్న చీటీని కనుగొన్నాడు. దానిపై గుండ్రని అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది—
"సైతాను కళ్ళలో దుమ్ము కొట్టాలంటే, దేవుడి భక్తుల గుంపులో కలిసిపోవాలి. వేలాది మంది తీర్థయాత్రికులు కాశీ వైపు వెళ్తున్నారు. వాళ్ళ గుంపులో కలిసిపొండి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గానీ, శేఖర్ మనుషులు గానీ—భక్తిపరులైన 'బోల్ బమ్' యాత్రికుల వాహనాలను తనిఖీ చేసే లేదా వారిని సోదా చేసే ధైర్యం చేయరు. కాశీ వరకు ఇదే మీకు ఏకైక రక్షా కవచం. గుర్తుంచుకోండి, మీరు ఇప్పుడు పరారీలో ఉన్నవాళ్ళు కాదు, మీరు తీర్థయాత్రికులు।"
అరగంటలో, అడవి చాటున నలుగురి రూపురేఖలు మారిపోయాయి.
ఖరీదైన చొక్కాలు, ప్యాంట్లు, కంఠబంధం, పైకోటు—అన్నీ తీసి నేలలో పాతిపెట్టారు. ఇప్పుడు ఒంటి మీద కేవలం కాషాయ బనియన్, నిక్కరు ఉన్నాయి. నుదుట విభూది బొట్టు. కాళ్ళకు చెప్పులు లేవు. భుజంపై వెదురు కర్రకు వేలాడుతున్న చెంబు.
ప్రధాన రహదారి మీద అప్పుడు వేలాది కాషాయ వస్త్రధారుల ప్రవాహం. మైకుల్లో "బోల్ బమ్, తారక్ బమ్" అని మారుమోగుతోంది. డీజే మోగుతోంది, జనం నాట్యం చేస్తున్నారు, భక్తి ప్రవాహంలా పారుతోంది. ఆ మహా జనసంద్రంలో అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ కలిసిపోయారు.
కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు నగరం నుండి పరారైన నిందితులు, ప్రముఖ న్యాయవాది, సమాచార సాంకేతిక నిపుణులు అయిన వాళ్ళు—ఇప్పుడు కేవలం అలసిపోయిన తీర్థయాత్రికులు.
నడుస్తూ నడుస్తూ సుమిత్ గుసగుసగా అన్నాడు, "అన్నా, ఆలోచన అద్భుతంగా ఉంది! ముఖ గుర్తింపు కెమెరాలు ఉన్నా, ఈ లక్షలాది మంది గుంపులో మనల్ని కనుక్కోవడం అసాధ్యం. శేఖర్ చౌదరి మనం ఇలా వస్తామని ఊహించను కూడా ఊహించలేడు."
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. అతను నడుస్తున్నాడు. తారు దారిపై చెప్పులు లేకుండా నడిచే అలవాటు అతనికి లేదు. పాదాల కింద బొబ్బలు వస్తున్నాయి, కంకర రాళ్లు గుచ్చుకుంటున్నాయి, కానీ అతను ఆగడం లేదు. ఈ యాత్ర అతనికి ఒక ప్రాయశ్చిత్తంలా అనిపించింది. అతని పాత 'అర్జున్' అనే వ్యక్తిత్వం ప్రతి అడుగులోనూ చెరిగిపోతున్నట్టుగా ఉంది. ఎండ వేడికి వీపు కాలిపోతోంది, కానీ మనసులోని అగ్ని అంతకంటే తీవ్రంగా ఉంది.
దాదాపు పది కిలోమీటర్లు నడిచిన తర్వాత వాళ్ళు దారి పక్కన ఉన్న ఒక అన్నదాన సత్రంలో ఆగారు. రెండు రోజులుగా కడుపులో తిండి నీళ్లు లేవు. ఆకలికి పేగులు మెలిపెడుతున్నాయి.
గుంపులో అర్జున్ నీళ్ళ కోసం వరుసలో నిలబడ్డాడు. అతని వెనుకే ఒక జటాధారి నిలబడి ఉన్నాడు. ఒళ్లంతా విభూది పూసుకుని, చేతిలో ఒక పెద్ద చిమటా, మెడలో ఎముకల దండ ఉన్నాయి. కళ్ళు మందార పువ్వులా ఎర్రగా ఉన్నాయి.
అర్జున్ నీళ్ళు తీసుకుని తిరగగానే ఆ జటాధారితో ఢీకొన్నాడు. నీళ్ళు చిలికి అతని కాళ్ళ మీద పడ్డాయి.
"క్షమించండి బాబాగారు," అర్జున్ చేతులు జోడించి పక్కకు జరిగాడు. "నేను గమనించలేదు."
ఆ సాధువు ఏ కోపం చూపించలేదు. అతను అర్జున్ కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆ కళ్ళలో అర్జున్ గుండెలను కదిలించేంత పదునైన, సమ్మోహనమైన చూపు ఉంది. ఆ కళ్ళు అర్జున్ ఆత్మ వరకు చూడగలవనిపించింది.
ఆ సాధువు హఠాత్తుగా అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని చేతి చర్మం గరుకుగా ఉంది, కానీ పట్టు పులి పంజా లాగా ఉంది. అర్జున్ చేతిని విడిపించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ முடியவில்லை.
ఆ సాధువు అర్జున్ చెవి దగ్గరకు వంగి గుసగుసగా అన్నాడు. అర్జున్ ఏదో మతపరమైన మాట లేదా ఆశీర్వాదం ఆశించాడు. కానీ ఆ సాధువు నోటి నుండి వచ్చింది ధారాళమైన, సంస్కారవంతమైన, పట్టణ యాసతో కూడిన తెలుగు—
"మీ మారువేషం బాగుంది అర్జున్ గారు. కానీ గుర్తుంచుకోండి, మీరు అగ్ని నగరానికి వెళ్తున్నారు. చితి మంటలు పాపాత్ములను, పుణ్యాత్ములను వేరుగా కాల్చవు. చాలా జాగ్రత్తగా ఉండండి, శేఖర్ చౌదరి 'మూడో కన్ను' ఈ గుంపులోనే మీతో పాటు నడుస్తోంది।"
అర్జున్ ఉలిక్కిపడి, తన చేతిని ఒక్క ఉదుటున విడిపించుకున్నాడు. విద్యుత్ షాక్ తగిలినట్టుగా వెనక్కి జరిగాడు. "ఎవరు మీరు? ఏమన్నారు?"
అతను సరిగ్గా చూడబోయాడు, కానీ క్షణాల్లో ఆ జటాధారి వేలాది కాషాయ వస్త్రధారుల గుంపులో, అగరుబత్తి పొగలో ఎటో మాయమైపోయాడు. గాలిలోంచి వచ్చి గాలిలో కలిసిపోయినట్టుగా.
అర్జున్ గుంపులో పిచ్చివాడిలా వెతికాడు. లేడు. ఎక్కడా లేడు. కేవలం మైకులో మారుమోగుతున్న 'బోల్ బమ్' ధ్వని మాత్రమే.
విక్రమ్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు, అర్జున్ పాలిపోయిన ముఖం చూసి ఆందోళనగా అడిగాడు. "ఏమైంది అర్జున్? దెయ్యాన్ని చూశావా ఏంటి?"
అర్జున్ వణుకుతున్నాడు. అతని నుదుటిపై చెమట పట్టింది. అతను గుంపు వైపు చూస్తూ అన్నాడు, "దెయ్యం కన్నా భయంకరమైనది విక్రమ్. మనతో పాటు ఎవరో నడుస్తున్నారు. ఎవరో ఒకరు మన ప్రతి అడుగును గమనిస్తున్నారు. శేఖర్ మనుషులా? లేక ఆ రహస్య స్నేహితుడి మనుషులా? నాకు తెలియదు. కానీ మనం ఒంటరిగా లేము."
దూరంగా కాశీకి వెళ్ళే దారి కనిపిస్తోంది. కానీ ఆ దారి ఇప్పుడు అర్జున్‌కు విముక్తి మార్గంలా అనిపించడం లేదు. ఒక పెద్ద చదరంగం బల్లలా అనిపిస్తోంది, దానిపై వాళ్ళు తెలియని చెక్ మేట్ వైపు నడుస్తున్నారు.
గుంపులో ఏ కళ్ళు వాళ్ళను చూస్తున్నాయి? ఆ 'మూడో కన్ను' ఎవరు? కాశీ రేవుకు చేరకముందే ఆ అదృశ్య శత్రువు వాళ్ళను అంతం చేస్తాడా?

[SivaSai]

18.

మధ్యాహ్నం మండిన ఎండ ఇప్పుడు కాస్త తగ్గింది, కానీ తారు రోడ్డు మీద నుంచి వస్తున్న ఆవిర్లు, ఉక్కపోత మాత్రం తగ్గలేదు. మైకుల్లో భోజ్‌పురి భక్తి గీతాలు, వేలాది మంది 'బోల్ బమ్' నినాదాల మధ్య నలుగురు వ్యక్తులు నడుస్తున్నారు. వాళ్ళ ఒంటి మీద కాషాయ బనియన్, భుజం మీద వెదురు కర్ర, కాళ్ళకు చెప్పులు లేకుండా నడవడం వల్ల బొబ్బలెక్కిన పాదాలు.
కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు నగరంలోని పెద్దయింటి వాళ్ళుగా ఉన్న వాళ్ళు, ఇప్పుడు ఈ జనసంద్రంలో కేవలం చిన్న రేణువుల్లా కలిసిపోయారు. వాళ్ళ చెమట, దుమ్ము పట్టిన శరీరాలపై ఇప్పుడు ఆ అభిజాత్యం ఛాయలు కూడా లేవు, ఉంది కేవలం పరారీలో ఉన్న వాళ్ళ అలసట మాత్రమే.
నడుస్తూ నడుస్తూ రజత్ ఉన్నట్టుండి ఆగిపోయాడు. అతను రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఒక కల్వర్టు మీద ధబ్‌మని కూర్చున్నాడు. "నా వల్ల కాదు అర్జున్. నా కాళ్ళు ఇంకా ముందుకు కదలట్లేదు." రజత్ నీళ్ళ బాటిల్‌ను నోటి దగ్గరకు తీసుకెళ్లి చూశాడు, ఒక్క చుక్క నీళ్ళు కూడా లేవు. నిరాశతో ఆ బాటిల్‌ను విసిరికొట్టాడు.
విక్రమ్ పక్కన నిలబడి, "లేవాలి రజత్. ఇక్కడ ఆగితే కుదరదు. చెక్ పోస్ట్ ఇంకో రెండు కిలోమీటర్లే," అన్నాడు.
రజత్ నీరసంగా నవ్వాడు. అతని కళ్ళలో ఒక వింత శూన్యం. "ఎక్కడికి వెళ్తాం విక్రమ్? అసలు ఎందుకు వెళ్తున్నాం? తెలుసా, పోయిన సంవత్సరం ఇదే సమయంలో నేను, నా కూతురు కాశ్మీర్‌లో ఉన్నాం. అది దాల్ సరస్సులో షికారా చూసి చప్పట్లు కొడుతోంది. మరి ఈ రోజు? ఈ రోజు నేను పరారీలో ఉన్న నిందితుడిని, ఒక దొంగని. బహుశా నా కూతురు తన నాన్న తనని మర్చిపోయాడనుకుంటుందేమో, లేదా తన నాన్న నిజంగానే ఒక నేరస్తుడు అని అనుకుంటుందేమో."
సుమిత్ పక్కన కూర్చుని తుండుతో చెమట తుడుచుకున్నాడు. అతని గొంతు జీరపోయింది. "మర్చిపోవడమే మంచిదేమో రజత్ అన్న. గుర్తుపెట్టుకుంటే ద్వేషిస్తుంది. మా అమ్మ చనిపోయి బతికిపోయింది. కనీసం కొడుకు ఈ దుస్థితిని చూడాల్సిన అవసరం రాలేదు. ఈ దేశంలో కొడుకు శవాన్ని చూడటం తేలికేమో కానీ, కొడుకు పడుతున్న అవమానాన్ని చూడటం తల్లికి చాలా కష్టం."
అర్జున్ వాళ్ళ వైపు చూశాడు. తన గుండెల్లోనూ లోతైన ఆవేదన. అతను అన్నాడు, "మనం పారిపోవట్లేదురా. మనం అసలు వెతుకుతున్నాం. ఈ కాషాయ బట్టలు వేసుకుని నడవడం కేవలం మారువేషం అనుకుంటున్నారా? చూడండి, మన పాత గుర్తింపులు—ఇంజనీరు, అధికారి, వ్యాపారి—అన్నీ అబద్ధాలైపోయాయి. సమాజం వాటన్నింటినీ లాగేసుకుంది. ఇప్పుడు మనకు ఒకే ఒక్క గుర్తింపు—మనం బాధితులం. ఈ నడక, మనం కోల్పోయిన ఆ గౌరవాన్ని తిరిగి సంపాదించుకోవడానికే."
విక్రమ్ నిట్టూర్చాడు. "గౌరవమా! మగాడి కన్నీళ్ళను బలహీనతగా చూసే ఈ దేశంలో గౌరవాన్ని తిరిగి పొందడం కష్టం బాస్. చూస్తున్నావా, ఈ గుంపులో ఎంత మంది నడుస్తున్నారో? బహుశా ఆ భుజాల మీద ముసలి తల్లిదండ్రులను మోస్తున్నాడే, ఆ వ్యక్తి కూడా పెళ్ళాం పెట్టిన కేసు వల్ల ఇల్లు వదిలి వచ్చినవాడేమో. మనలాంటి వేలాది 'సజీవ శవాలు' ఈ గుంపులో కలిసిపోయి ఉన్నాయి."
వాళ్ళ సంభాషణను మధ్యలోనే ఆపుతూ, పక్క నుంచి కుంటుకుంటూ నడుస్తున్న ఒక కుర్రాడు కనిపించాడు. వయసు మహా అయితే పంతొమ్మిది, ఇరవై ఏళ్ళుంటాయి. ఆ కుర్రాడు నడుస్తున్న తీరు చాలా దయనీయంగా ఉంది. ప్రతి అడుగులోనూ నొప్పితో ముఖం చిట్లిస్తున్నాడు, కానీ ఆగట్లేదు. వాడి మెడ దగ్గర ఒక నల్లటి మచ్చ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది, ఎవరో తాడుతో గట్టిగా బిగించినట్టు.
ఆ కుర్రాడు ఉన్నట్టుండి తూలి అర్జున్ మీద పడబోయాడు. అర్జున్ అతన్ని పట్టుకున్నాడు. "చూసి తమ్ముడూ! పర్లేదా?" అని అడిగాడు అర్జున్.
ఆ కుర్రాడు తనని తాను నిలదొక్కుకుని బలహీనంగా నవ్వాడు. వాడి శరీరం వణుకుతోంది. "క్షమించండి అన్న. కొంచెం కళ్ళు తిరిగాయి. అసలు రెండు రోజుల నుంచి ఏమీ తినలేదు కదా."
అర్జున్ అతన్ని కల్వర్టు మీద తన పక్కన కూర్చోబెట్టాడు. సుమిత్ తన వాటాలో ఉన్న కొద్దిపాటి నీళ్ళను ఆ కుర్రాడికి ఇచ్చాడు. వాడు చాలా కాలం తర్వాత అమృతం దొరికినట్లు గటగటా ఆ నీళ్ళు తాగేశాడు.
"నీ పేరేంటి తమ్ముడూ? ఇంత చిన్న వయసులో ఒంటరిగా వస్తున్నావ్?" అని అడిగాడు అర్జున్.
"టిటు. అవునన్నా, ఒంటరిగానే. తోడుగా ఎవరూ లేరు. ఉన్నవాళ్లంతా వదిలేసి వెళ్లిపోయారు."
విక్రమ్ ఆ కుర్రాడి మెడ మీద మచ్చ వైపు సైగ చేశాడు. "మెడ మీద అదేంటి? ఆ మచ్చ? ప్రమాదమా?"
టిటు ఆ మచ్చ మీద చేయి వేసుకుని నవ్వాడు. ఆ నవ్వు చాలా విషాదంగా ఉంది, ఎన్నో ఏళ్ల నాటి బాధను గుర్తుచేస్తున్నట్టు. "ప్రమాదం కాదన్నా, అది నా ప్రేమ పతకం. చచ్చిపోదామనుకున్నా, కానీ తాడు తెగిపోయింది. నా తలరాత బాగోలేదు, యముడు కూడా వద్దన్నాడు."
రజత్ ఆశ్చర్యపోయి, "ఆత్మహత్యా? ఈ వయసులో? ప్రేమలో మోసపోయావా?" అన్నాడు.
టిటు తల అడ్డంగా ఊపాడు. "మోసం కాదన్నా, కేసు. అబద్ధపు అత్యాచార కేసు. ఆ అమ్మాయి నాతో పాటే తరగతిలో చదివేది. ఇద్దరం కలిసి బతుకుతామని ఒట్టు పెట్టుకున్నాం. కానీ వాళ్ళ నాన్న ఆ ప్రాంతంలో పలుకుబడి ఉన్న నాయకుడు. పరువు కాపాడుకోవడానికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్‌కి వెళ్లి నా మీద ఎఫ్ఐఆర్ రాశారు. ఆ అమ్మాయి చేత, నేను తనని కిడ్నాప్ చేసి రేప్ చేశానని వాంగ్మూలం ఇప్పించారు."
నలుగురు మిత్రులు నిశ్శబ్దంగా వింటున్నారు. టిటు కథ వాళ్ళ జీవితాలకే అద్దం పడుతున్నట్టు అనిపించింది.
టిటు చెప్పడం కొనసాగించాడు, "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నన్ను కళాశాల నుంచే తీసుకెళ్లారు. లాకప్‌లో మూడు రోజులు చితకబాదారు... నా మోకాలు విరగ్గొట్టారు. కానీ అంతకన్నా ఎక్కువ బాధేసింది, ఆ అమ్మాయి కోర్టులో నిలబడి మేజిస్ట్రేట్ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ—'టిటు నన్ను బలవంతంగా తీసుకెళ్లాడు'—అని చెప్పినప్పుడు. ఆరు నెలలు జైలు శిక్ష అనుభవించి తిరిగొచ్చేసరికి, నాన్న గుండెపోటుతో చనిపోయారు. చెల్లి నన్ను ద్వేషిస్తోంది, కాలనీ వాళ్ళు నన్ను చూసి ఉమ్మేస్తున్నారు. అందుకే, అంతా ముగించేద్దామనుకున్నా. కానీ..."
టిటు తన జోలెను ఒడిలోకి లాక్కున్నాడు. ఆ జోలె లోపల ఎర్ర గుడ్డలో చుట్టిన ఒక మట్టి కుండ ఉంది. "నాన్న అస్థికలు. నాన్న ఆత్మ శాంతించట్లేదని అమ్మ చెప్పింది. అందుకే కాశీ వెళ్తున్నా. అస్థికల నిమజ్జనం చేసి, ఆ తర్వాత బహుశా నన్ను కూడా..."
అర్జున్ టిటు భుజం మీద చేయి వేశాడు. "చావకు టిటు. నువ్వు చనిపోతే ఆ అబద్ధం గెలుస్తుంది. మేం కూడా నీలాగే అన్నీ కోల్పోయాం. కానీ మేం నడుస్తున్నాం. ఎందుకంటే మనం చనిపోతే, మనం నిర్దోషులమని నిరూపించడానికి ఎవరూ ఉండరు."
టిటు ఆశ్చర్యంగా అర్జున్ వాళ్ళ వైపు చూశాడు. ఈ తెలియని అన్నల మాటల్లో అతనికి ఒక వింత బలం దొరికింది. తను ఇక ఒంటరి కాదనిపించింది.
"లేవండి," అర్జున్ అన్నాడు. "కలిసి నడుద్దాం. కాశీ ఇంకెంతో దూరం లేదు."
ఐదుగురు మళ్ళీ నడవడం మొదలుపెట్టారు. టిటు ఇప్పుడు ఒంటరి కాదు.
సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. ఎదురుగా సెక్యూరిటీ అధికారి బారికేడ్. కాశీలోకి ప్రవేశించే దారిలో కఠినమైన తనిఖీలు జరుగుతున్నాయి. ముఖ గుర్తింపు కెమెరాలు పెట్టారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో పాటు మఫ్టీలో ఉన్న కొందరు వ్యక్తులు యాత్రికులను తీక్షణంగా గమనిస్తున్నారు.
విక్రమ్ గుసగుసగా, "సర్వనాశనం! కెమెరాలు! అర్జున్, దొరికిపోతాం," అన్నాడు.
టిటు వాళ్ళ భయాన్ని గమనించాడు. "అన్నా, మీరు ఏమైనా చిక్కుల్లో ఉన్నారా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వెతుకుతున్నారా?"
అర్జున్ ఏమీ దాచలేదు. "అవును తమ్ముడూ. మేం అబద్ధపు కేసుల్లో ఇరుక్కున్నాం. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మమ్మల్ని వెతుకుతున్నారు. ఆ కెమెరా మమ్మల్ని గుర్తు పట్టేస్తుంది."
టిటు ఒక క్షణం ఆలోచించాడు. వాడి కళ్ళలో ఒక దృఢమైన పట్టుదల కనిపించింది. "మీరు నా వెనుక ఉండండి. నేను ఒక నాటకం ఆడతాను. మీరు ఆ గందరగోళంలో బయటపడిపోండి."
చెక్ పోస్ట్ దగ్గరికి రాగానే, టిటు ఉన్నట్టుండి గుంపులో ఉన్న ఒక కానిస్టేబుల్‌ని కావాలనే ఢీకొట్టి, ఆ కానిస్టేబుల్ తనను కర్రతో కొట్టినట్లు నటించాడు. "కొట్టారెందుకు సార్? పేదవాడినని కొట్టారా? నాన్న అస్థికల కుండను పడేశారు?" అని టిటు అరవడం మొదలుపెట్టాడు.
చుట్టుపక్కల ఉన్న తీర్థయాత్రికులు ఆగ్రహంతో ఊగిపోయారు. "జై బోలో! సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దౌర్జన్యం నశించాలి!" అంటూ నినాదాలు మొదలయ్యాయి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పరిస్థితిని అదుపులోకి తేవడంలో పనిలో నిమగ్నమయ్యారు. కెమెరాల నిఘా సడలింది. ఈ గందరగోళాన్ని అవకాశంగా తీసుకుని అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ తలలు దించుకుని గుంపు చాటున బారికేడ్ దాటేశారు.
కొంత దూరం వెళ్ళాక, గంగా ఘాట్ దగ్గర ఉన్న ఒక పాత, జనసంచారం లేని గుడి అరుగు మీద వాళ్ళు వేచి చూడసాగారు.
పది నిమిషాల తర్వాత, టిటు కుంటుకుంటూ నవ్వుతూ వచ్చాడు. "చెప్పాను కదా అన్నా, కళాశాలలో నాటకాల్లో బహుమతులు వచ్చేవి?"
అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. రజత్ టిటును కౌగిలించుకున్నాడు. "నువ్వు ఈ రోజు మమ్మల్ని కాపాడావురా తమ్ముడూ."
వాళ్ళు గుడి అరుగు మీద కూర్చున్నారు. సాయంత్రం అయింది. గంగ వైపు నుంచి వస్తున్న చల్లటి గాలిలో అగరుబత్తి సువాసన. ఇక ప్రమాదం తప్పిపోయినట్లేనని అనిపించింది. కానీ అర్జున్ మనసులో ఏదో కీడు శంకిస్తోంది. టిటు నవ్వు పెదవుల మీద అతుక్కుని ఉంది కానీ, కళ్ళు మాత్రం చాలా చచ్చిపోయినట్టున్నాయి.
టిటు తన జోలెలోంచి ఒక ప్రసాదం పొట్లం తీసి అందరికీ ఇచ్చాడు. "తీసుకోండి అన్నా, కొంచెం నోరు తీపి చేసుకోండి."
అందరూ ప్రసాదం తింటుండగా, టిటు మాత్రం తినడం లేదు. అతను మౌనంగా ఆ మట్టి కుండ వైపే చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే అర్జున్ ఫోన్ మోగింది. అదే తెలియని నంబర్.
అర్జున్ ఫోన్ ఎత్తాడు. "మేం చెక్ పోస్ట్ దాటేశాం. టిటు అనే కుర్రాడు మాకు సహాయం చేశాడు."
అవతలి నుంచి ఆ రహస్య వ్యక్తి గొంతు వినిపించింది. అతని స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ అందులో ఒక అత్యవసర హెచ్చరిక ఉంది.
"అర్జున్ గారు, టిటు నటన నిజంగా చాలా బాగుంది. కానీ మరీ అంత బాగుండటం వల్లే సమస్య వచ్చింది. మీరు చెక్ పోస్ట్ దాటారు, కానీ ఒక పెద్ద తప్పు జరిగిపోయింది."
"ఏం తప్పు?" అర్జున్ ఉలిక్కిపడ్డాడు.
"టిటు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో నాటకం ఆడుతున్నప్పుడు, అక్కడ ఉన్న ఒక స్థానిక వార్తా విలేఖరి దాన్ని ప్రత్యక్ష ప్రసారం చేశాడు. 'సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దాడిలో అస్వస్థతకు గురైన యాత్రికుడు'—అనే శీర్షికతో ఆ వీడియో ఇప్పుడు కాశీ సామాజిక మాధ్యమాలలో విపరీతంగా వ్యాపించింది. వీడియోలో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు టిటును పైకి లేపుతున్నప్పుడు, సరిగ్గా వాడి వెనకే మీ నలుగురూ నిలబడి ఉన్నారు. మీ ముఖాలు వీడియోలో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి."
అర్జున్ రక్తం గడ్డకట్టినట్లయింది. అతను వెంటనే సుమిత్‌కు సైగ చేశాడు. సుమిత్ ఫోన్‌లో చూసుకున్నాడు. నిజమే, ఫేస్‌బుక్‌లో ఆ వీడియో తెగ తిరుగుతోంది. శేఖర్ డిజిటల్ బృందం తప్పకుండా ఇప్పటికి ఇది చూసే ఉంటుంది.
ఆ రహస్య వ్యక్తి కొనసాగించాడు, "కాశీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇప్పుడు ఆ 'బాధిత' కుర్రాడికి నష్టపరిహారం ఇవ్వడానికి వెతుకుతున్నారు. ఇక శేఖర్ మనుషులు ఆ వీడియో నేపథ్యంలో ఉన్న మీ నలుగురి కోసం వెతుకుతున్నారు. టిటు మీతో ఉంటే మీరు ఇప్పుడే దొరికిపోతారు. టిటును వదిలేయాలి అర్జున్ గారు. ఇప్పుడే. లేకపోతే ఆ కుర్రాడు వాళ్ళ నాన్న అస్థికల నిమజ్జనం చేసేలోపే మీరు జైలు కూడు తింటారు."
అర్జున్ ఫోన్ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. టిటు అప్పటికీ ఆ కుండను పట్టుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు. తన చిన్న సహాయం వాళ్ళందరికీ ఎంత పెద్ద ప్రమాదాన్ని తెచ్చిపెట్టిందో ఆ కుర్రాడికి తెలియదు.
అర్జున్ ఫోన్‌ను జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అతను నెమ్మదిగా టిటు దగ్గరికి వెళ్ళాడు.
"టిటు," అర్జున్ మృదువుగా పిలిచాడు. "మనం ఇప్పుడు విడిపోవాలి తమ్ముడూ."
టిటు ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతని కళ్ళలో చెప్పలేని నిరాశ. "ఎందుకన్నా? నేను ఏమైనా తప్పు చేశానా? నేను మిమ్మల్ని కాపాడాను కదా."
"నువ్వు మమ్మల్ని కాపాడావు, కానీ నిన్ను నువ్వే ప్రమాదంలోకి నెట్టుకున్నావు. నీ వీడియో విపరీతంగా వ్యాపించింది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిన్ను వెతుకుతున్నారు." అర్జున్ అతనికి అర్థమయ్యేలా చెప్పాడు.
టిటు ముఖం పాలిపోయింది. తను వీళ్ళకి ఒక భారం అయిపోయానని అతనికి అర్థమైంది. అతను లేచి నిలబడ్డాడు. జోలెను భుజానికి తగిలించుకున్నాడు.
"నాకు అర్థమైంది అన్నా..." టిటు గొంతు పూడుకుపోయింది. "నా తలరాతే ఇంత. ఎక్కడికి వెళ్లినా సమస్యల్నే మోసుకెళ్తాను. నా వల్ల మీకు నష్టం కలగడం నాకు ఇష్టం లేదు."
టిటు కిందికి వంగి అర్జున్ కాళ్ళ మీద పడబోయాడు. అర్జున్ అతన్ని ఆపి, ఛాతీకి హత్తుకున్నాడు.
"అన్నా, ఒక మాట చెప్పనా?" టిటు అన్నాడు, వాడి చెంపల మీద కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.
"చెప్పు."
"నా కొడుకు 'అత్యాచారకుడు' అనే నిందతో బతుకుతున్నాడని బహుశా నాన్న ఆత్మ శాంతించదేమో. మీరు చాలా పెద్ద యుద్ధం చేస్తున్నారు. వీలైతే, ఇంకెప్పుడూ ఏ తండ్రీ తన కొడుకు వల్ల అవమానపడి చనిపోకుండా చూడండి."
అర్జున్ టిటు చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. "మాట ఇస్తున్నాను టిటు. ఈ పోరాటం ఇప్పుడు నీ తండ్రి కోసం కూడా. నువ్వు ఒంటరి కాదు, మేము నీతో ఉన్నాం."
టిటు నీరసంగా నవ్వాడు. తర్వాత అతను జేబులోంచి తన తుండు తీసి తలకు కట్టుకున్నాడు.
"అన్నా, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నన్ను వెతుకుతున్నారు కదా? నేను ప్రధాన రహదారి మీదుగా స్టేషన్ వైపు వెళ్తాను. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నన్ను చూస్తే అటే పరిగెత్తుతారు. మీరు ఆ అవకాశాన్ని వాడుకుని శ్మశాన వాటిక వైపు వెళ్ళిపోండి. నేను వాళ్ళని ఎరగా ఉపయోగపడి దారి మళ్ళిస్తాను."
"కానీ టిటు, నీకు ప్రమాదం జరగొచ్చు..." విక్రమ్ అడ్డుకోబోయాడు.
టిటు నవ్వాడు. "నేను ఇంకా కోల్పోవడానికి ఏముంది అన్నా? నాన్న అస్థికలు గంగలో కలిపితే నా పని అయిపోతుంది. మీరు వెళ్ళండి. మీరు గెలవాలి."
టిటు ఇంక ఆగలేదు. అతను కుంటుకుంటూ గుంపులో కలిసిపోయి ప్రధాన రహదారి వైపు వెళ్ళిపోయాడు. తనని తాను ఎరగా వాడుకుని, అతను తన కొత్త అన్నలను కాపాడటానికి ప్రయత్నించాడు.
టిటు కాషాయ బనియన్ కనుమరుగయ్యే వరకు అర్జున్ వాళ్ళు చూస్తూనే ఉన్నారు.
అంతలో దూరంగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ సైరన్ శబ్దం వినిపించింది. ఆ సైరన్ ప్రధాన రహదారి వైపు, అంటే స్టేషన్ వైపే వెళ్తోంది. టిటు సఫలమయ్యాడు.
విక్రమ్ నిట్టూర్చాడు. "ఆ కుర్రాడు మనల్ని రుణపడి ఉండేలా చేసి వెళ్ళాడు అర్జున్."
అర్జున్ చీకటి వైపు చూస్తూ, "ఈ రుణమే మన బలం విక్రమ్. టిటు కన్నీళ్లు, బల్బీర్ సింగ్ ఆవేదన, రజత్ కూతురి జ్ఞాపకం—అందరూ మనవైపే చూస్తున్నారు. పదండి, మణికర్ణికా ఘాట్‌కి. ఈ రాత్రి నిప్పుతో ఆట మొదలవుతుంది. ఈ వ్యవస్థ కాలి బూడిదవ్వాలి," అన్నాడు.
వాళ్ళు గుడి వెనక చీకటి సందులోంచి శ్మశాన వాటిక వైపు నడక మొదలుపెట్టారు. వాళ్ళ మనసులో ఇప్పుడు ఏ భయమూ లేదు, ఉంది కేవలం ఒక ఉక్కులాంటి కఠినమైన ప్రతిజ్ఞ. టిటు కన్నీళ్లు వాళ్ళని ఉక్కులా మార్చేశాయి.

[SivaSai]

19.

కాశీ సందులన్నీ దాటుకుని వాళ్ళు మణికర్ణికా ఘాట్ పైనున్న మెట్ల మీదకు వచ్చి నిలబడేసరికి గాఢమైన రాత్రి. కానీ ఇక్కడ కాలంతో పని లేదు. ఇక్కడ సూర్యుడు అస్తమించడు, ఎందుకంటే ఇక్కడి చితి మంటలు ఇరవై నాలుగు గంటలూ వెలుగుతూనే ఉంటాయి.

గాలిలో ఒక విచిత్రమైన వాసన తేలియాడుతోంది—కాలుతున్న మాంసం, గంధపు చెక్కలు, సాంబ్రాణి, ఇంకా కుళ్ళిపోయిన పువ్వుల తీవ్రమైన మిశ్రమం. ఆ వాసన పీలిస్తే ఏ సాధారణ మనిషికైనా వాంతి వస్తుంది, కానీ అర్జున్ వాళ్ళకు మాత్రం ఆ వాసనే ఇప్పుడు తమ ఏకైక సత్యం అనిపించింది.

కింద, గంగ నల్లని నీటి ఒడ్డున ఒకేసారి కనీసం యాభై చితులు మండుతున్నాయి. ఆ అగ్ని జ్వాలలు, ఏదో అతృప్త ఆత్మ విముక్తి కోసం ఆకాశం వైపు చేతులు చాస్తున్నట్టుగా పైకి ఎగసిపడుతున్నాయి. వేలాది మంది కోలాహలం, కానీ విచిత్రంగా ఆ గోలకి భాష లేదు. రాతి గోడలపై ఒకే ఒక ధ్వని మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రతిధ్వనిస్తోంది—"రామ్ నామ్ సత్య హై... రామ్ నామ్ సత్య హై..."

రజత్ మెట్ల రైలింగ్ పట్టుకుని నిలబడిపోయాడు. వాడి కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి. వాడు కిందకు చూస్తూ గొణిగాడు, "మనం ఎక్కడికి వచ్చాం అర్జున్? ఇది భూమిలా లేదు, నరక ద్వారంలా ఉంది."

అర్జున్ రజత్ పక్కన నిలబడ్డాడు. చితి మంటల ఎర్రటి కాంతి అర్జున్ ముఖంపై పడుతోంది. అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత ఉంది.

"నరకం కాదు రజత్, ఇదే విముక్తి. చూడు, అక్కడ మండుతున్న ఆ చితి... అది బహుశా ఏదో పెద్ద ధనవంతుడిది కావచ్చు, దాని పక్కనే ఏదో బిచ్చగాడి శవం కాలుతోంది. నిప్పు ముందు అందరూ సమానమే. మన సమాజం, మన చట్టం, మన పెళ్ళాలు—అందరూ మనల్ని మన హోదాతోనే అంచనా వేశారు. కానీ ఈ నిప్పు? ఇది ఎవరినీ విమర్శించదు. ఇది కేవలం బూడిద చేస్తుంది."

విక్రమ్ తొందర పెట్టాడు. "నీ తత్వం తర్వాత చెప్పుకో అర్జున్. ముందు టిటు ఇచ్చిన సమయాన్ని వాడుకో. ఆ రహస్య వ్యక్తి ఎక్కడ?"

వాళ్ళు గుంపును తోసుకుంటూ కిందకి దిగడం మొదలుపెట్టారు. దహన సంస్కారాల కోసం పెద్ద పెద్ద కట్టెల కుప్పలు పోసి ఉన్నాయి. వాటి సందుల నుండి వాళ్ళు ముందుకు సాగారు. నలువైపులా బూడిద మంచులా ఎగురుతోంది. ప్రతి అడుగు చావు మీద వేస్తున్నట్టే అనిపిస్తోంది.

ఘాట్‌కు అసలు చివర, గంగా జలాలు రాళ్ళను తాకే చోటుకు వాళ్ళు చేరుకున్నారు. కానీ అక్కడ ఎవరూ లేరు. కేవలం సగం కాలిన ఒక దుంగ మీద ఎముకల గూడులా ఉన్న ఒక వ్యక్తి కూర్చుని ఉన్నాడు.

ఆ వ్యక్తి వయసు అంచనా వేయడం కష్టం. చర్మం ముడతలు పడి వేలాడుతోంది, కానీ కండరాలు ఇంకా రాళ్ళలా గట్టిగా ఉన్నాయి. ఒంటి మీద ఒక గోచి తప్ప ఏమీ లేదు. శరీరం మొత్తం చితి బూడిద పూసుకుని ఉన్నాడు. జుట్టు జడలు కట్టి పాముల్లా వీపు మీద పడి ఉంది. అతను ఒక పొడవాటి వెదురు కర్రతో మండుతున్న చితిలోని కట్టెలను కదుపుతున్నాడు. ఒక కాటికాపరి.

అర్జున్ అతని దగ్గరకు వెళ్ళి నిలబడ్డాడు. "వినండి? ఇక్కడికి ఒకరు రావాల్సి ఉంది."

ఆ కాటికాపరి ముఖం ఎత్తకుండానే చూశాడు. అతను చితిలోంచి మండుతున్న కట్టెను ఒకటి బయటకు తీసి, దూరంగా ఉన్న చీకటి వైపు సైగ చేశాడు. అక్కడ, ఘాట్ మూలలో, శిథిలాల కుప్పలా ఒక పురాతన, పాడుబడిన శివాలయం నిలబడి ఉంది. ఆ గుడిలో సగభాగం గంగా కోతకు గురై నదిలో మునిగిపోయింది, మిగిలిన భాగం ఒక పక్కకు ఒరిగి ఉంది. చితి మంటల వెలుగు అక్కడికి చేరడం లేదు.

ఆ కాటికాపరి తన గరుకైన గొంతుతో అన్నాడు, "బతికున్న మనుషుల సమాధానాలు అక్కడ దొరకవు బాబు. అక్కడ ప్రేతాత్మలు మాత్రమే ఉంటాయి. ధైర్యం ఉంటే వెళ్ళు."

సరిగ్గా అప్పుడే, ఘాట్ పై మెట్ల మీద నుండి పెద్ద గొడవ వినిపించింది. టిటు సృష్టించిన గందరగోళం ఎక్కువసేపు పనిచేయలేదు. నల్ల జాకెట్లు వేసుకున్న నలుగురైదుగురు వ్యక్తులు వేగంగా మెట్లు దిగుతున్నారు. వాళ్ళ మధ్యలో నడుస్తున్నాడు—అధికారి బసు.

"బసు!" రజత్ గొంతులోంచి అణచిపెట్టిన కేక వచ్చింది. "వాళ్ళు వచ్చేశారు!"

అర్జున్ వెంటనే నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. "దాక్కోండి! కట్టెల కుప్పల వెనుక!"

నలుగురూ పరిగెత్తి చితి కోసం పేర్చిన భారీ కట్టెల పర్వతం వెనుక ఆశ్రయం పొందారు. ఊపిరి బిగబట్టే దొంగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఆట మొదలైంది.

అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్—నలుగురూ కట్టెల కుప్పల చాటున పాకుతూ ముందుకు సాగారు. వాళ్ళ లక్ష్యం ఆ పాడుబడిన శివాలయం. కానీ దారి సూటిగా లేదు. ప్రతి మలుపులోనూ చితి మండుతోంది, ఆ వెలుగుల మిణుకుమంటలు వాళ్ళను పట్టించేయవచ్చు.

ఇక్కడి పొగ వాళ్ళకు శత్రువు, మిత్రుడు కూడా. పొగ వల్ల బసు వాళ్ళు వీరిని చూడలేకపోతున్నారు, కానీ అర్జున్ వాళ్ళకు కూడా ఊపిరాడటం లేదు. సుమిత్‌కు ఉబ్బసం ఉంది, వాడు చేతితో నోరు నొక్కుకుని శ్వాస తీసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.

అకస్మాత్తుగా రజత్ కాలు సగం కాలిన వెదురు బొంగుకు తగిలి ‘ఖట్’ అని శబ్దం వచ్చింది.

బసు మెరుపులా తల తిప్పాడు. "అటువైపు! కట్టెల వెనుక! కాల్చండి!"

ఢాం! ఒక తూటా అర్జున్ చెవి పక్కనుంచి దూసుకెళ్ళి మండుతున్న శవం మీద పడింది.

"పరిగెత్తండి! గుడి వైపు!" అని అరిచాడు అర్జున్.

వాళ్ళు నలుగురూ మండుతున్న చితుల మధ్య నుండి ప్రాణాల కోసం పరుగుపెట్టారు. మంటల సెగ వాళ్ళ చర్మాన్ని కాల్చేస్తోంది. కాళ్ళ కింద వేడి బూడిద. వాళ్ళు ఎలాగోలా చీకటిలో ఉన్న ఆ పాడుబడిన గుడి ముఖద్వారం దాటి లోపలికి దూరిపోయారు.

గుడి లోపల చిమ్మచీకటి. గోడలు తేమగా ఉన్నాయి. పైకప్పు ఎప్పుడో కూలిపోయింది, కేవలం గర్భగుడి భాగం మాత్రమే మిగిలి ఉంది. గంగా జలాలు గుడి నేల కింద నుండి గలగలమంటూ ప్రవహిస్తున్నాయి.

రజత్ గోడకు ఆనుకుని కూలబడ్డాడు. వాడు ఆయాసంతో రొప్పుతున్నాడు. "అంతా అయిపోయింది అర్జున్. మనం ఇక బయటపడలేం. ఇది ఇక ముందు దారి లేదు. ముందు గంగ, వెనుక బసు."

విక్రమ్ జేబులోంచి తన రివాల్వర్‌ను తీశాడు. అందులో రెండే బుల్లెట్లు ఉన్నాయి. వాడు నీరసంగా నవ్వాడు. "రెండే బుల్లెట్లు ఉన్నాయి. రెండు శేఖర్ మనుషుల కోసమా, లేక మన కోసమా?"

సుమిత్ భయంతో వణికిపోతున్నాడు. "నేను చావాలనుకోవట్లేదు అన్న... నాకు అమ్మ లేదు, ఎవరూ లేరు... నేను చస్తే ఏడ్చేవాళ్ళు కూడా ఎవరూ లేరు."

అర్జున్ సుమిత్ ముఖాన్ని పట్టుకున్నాడు. "మనం చావం సుమిత్. కనీసం కుక్క చావు చావము."

బయట బరువైన బూట్ల శబ్దం. ఎండిన ఆకులను తొక్కుతున్న చప్పుడు. బసు, అతని బృందం గుడి ముఖద్వారం దగ్గర వచ్చి నిలబడ్డారు.

బసు టార్చ్ వెయ్యలేదు. ఎర లోపలే ఉందని అతనికి తెలుసు. అతను చీకట్లోనే మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. అతని గొంతు ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ ఆ ప్రశాంతత పాములా చల్లగా ఉంది.

"అర్జున్ గారు..." బసు గొంతు గుడి రాతి గోడలపై ప్రతిధ్వనించింది. "మీరు లోపలే ఉన్నారని నాకు తెలుసు. ఇక ఈ దాగుడుమూతలు ఆడి లాభం లేదు. మీ పరుగు ముగిసింది."

అర్జున్ వాళ్ళు ఊపిరి బిగబట్టి కూర్చున్నారు. విక్రమ్ రివాల్వర్‌ను గుమ్మం వైపు గురిపెట్టాడు, కానీ వాడి చేయి వణుకుతోంది.

బసు మళ్ళీ అన్నాడు, "మీరేమైనా హీరోలని అనుకుంటున్నారా? ఈ వ్యవస్థపై పోరాడుతున్నామని అనుకుంటున్నారా? పొరపాటు. మీరు ఈ వ్యవస్థ చక్రాల కింద నలిగిపోయే పురుగులు. టిటు మిమ్మల్ని బతికించలేదు, వాడు మీ సమాధిని తవ్వాడు. ఇప్పుడు బయటకు రండి. శేఖర్ గారు మాట ఇచ్చారు, మీరు లొంగిపోతే మిమ్మల్ని ఎన్‌కౌంటర్ చేయరు. కేవలం జీవితాంతం జైల్లో మగ్గిపోతారు."

రజత్ గుసగుసగా అన్నాడు, "జైల్లో మగ్గిపోవాలా? అర్జున్, నేను మళ్ళీ జైలుకు వెళ్ళలేను. దానికంటే చావడం మేలు."

బసు బయటి నుండి ఒక రాయిని లోపలికి విసిరాడు. ఆ రాయి గోడకు తగిలి శబ్దం చేసింది. వాడు వాళ్ళ నరాలను పరీక్షిస్తున్నాడు.

"ఏమైంది? సమాధానం ఇవ్వరేంటి? లేక భయంతో ప్యాంటు తడుపుకున్నారా?" బసు నవ్వాడు. "మీలాంటి మర్యాదస్తులతో ఇదే సమస్య. మీరు భావోద్వేగాలతో ఆలోచిస్తారు, మేము బుల్లెట్లతో ఆలోచిస్తాం. వినండి, నా చేతిలో ఏకే-47 ఉంది. నేను ఇప్పుడు గురిలేకుండా కాల్పులు మొదలుపెడితే, మీరంతా జల్లెడలా అయిపోతారు."

అర్జున్ సైగలతో అందరినీ నిశ్శబ్దంగా ఉండమన్నాడు. అతను అటూ ఇటూ చూస్తున్నాడు. తప్పించుకోవడానికి దారి లేదు. ఆ కాటికాపరి మాట అబద్ధమా? ఇక్కడ నిజంగా సమాధానం లేదా?

అకస్మాత్తుగా బసు బూట్ల శబ్దం చాలా దగ్గరగా వచ్చింది. అతను గుడి గడప మీద కాలు పెట్టాడు.

"సరే. మంచి మాటలతో పని అవ్వదు," బసు అన్నాడు. "అబ్బాయిలూ, సిద్ధంగా ఉండండి. లోపలికి వెళ్ళగానే కాల్చండి. ఎలాంటి సాక్ష్యాలను మిగల్చవద్దు."

తుపాకీ గొళ్ళెం తీసిన 'క్లిక్' శబ్దం ఆ చీకటిలో మృత్యు ఘంటల్లా మోగింది.

విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో నీళ్ళు. "అర్జున్, క్షమించు రా. నిన్ను కాపాడలేకపోయాను."

అర్జున్ విక్రమ్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "ఒకేసారి మొదలుపెట్టాం, ఒకేసారి ముగిద్దాం."

బసు నీడ గుడి ముఖద్వారం వద్ద పెద్దగా పడింది. బయటి చితి మంటలు అతని వెనుక ఉండటంతో, అతని ఆకారం ఒక భారీ రాక్షసుడిలా కనిపిస్తోంది. అతను నెమ్మదిగా గుడి గర్భగుడి వైపు అడుగు వేశాడు.

"వీడ్కోలు, అర్జున్ వర్మ."

బసు గుడి లోపల అడుగుపెట్టాడు. చీకటి గర్భగుడిలో ఇప్పుడు నలుగురు నిరాయుధులైన మనుషులు, ఒక సాయుధుడైన హంతకుడు. సరిగ్గా అదే క్షణంలో, గుడి పగిలిన పైకప్పు నుండి ఒక వెన్నెల రేఖ వచ్చి అర్జున్ ముఖం మీద పడింది. ఆ వెలుగులో అతని కళ్ళలో భయానికి బదులుగా ఒక విచిత్రమైన క్రోధం కనిపించింది.

వేటగాడు లోపలికి ప్రవేశించాడు. కానీ, మూలకు నెట్టబడిన జంతువు కొన్నిసార్లు వేటగాడి కన్నా భయంకరంగా ఉంటుందని వాడికి తెలుసా?

[SivaSai]

20.

బసు టార్చిలైట్ వెలుగు చీకటిని చీల్చుకుంటూ నేరుగా అర్జున్ కళ్ళపై పడింది. ఆ వెలుగుకు కళ్ళు చిట్లించి, అర్జున్ తన చేతిని అడ్డుపెట్టుకున్నాడు. పాడుబడిన శివాలయంలోని తేమగా ఉన్న గర్భగుడిలో అప్పుడు స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. కింద రాళ్ళను తాకుతున్న గంగా ప్రవాహపు హోరు, ఆ నలుగురి వేగమైన శ్వాస శబ్దం తప్ప అక్కడ మరే చప్పుడు లేదు.
బసు ఒక అడుగు ముందుకేశాడు. అతని చేతిలో ఉన్న నల్లటి పిస్టలు అర్జున్ గుండెకు గురిపెట్టి ఉంది. బసు ముఖంలో ఒక క్రూరమైన నవ్వు. తన ఎర ఇక ఎక్కడికీ తప్పించుకోలేదని వేటగాడికి తెలిసిపోయింది.
"చెప్పాను కదా అర్జున్ గారు, వ్యవస్థతో పెట్టుకోకూడదని?" బసు ఏదో క్లాసులో పాఠం చెప్తున్నంత ప్రశాంతంగా అన్నాడు. "మీరు కాశీ జనసంద్రంలో కలిసిపోతామని అనుకున్నారా? కానీ ఒక విషయం మర్చిపోయారు, నేను ఒక వేట కుక్కని. వాసన పసిగట్టి కచ్చితంగా వెతుక్కుంటూ వచ్చేస్తాను."
విక్రమ్, అర్జున్‌కి అడ్డుగా వచ్చి నిలబడబోయాడు, కానీ అర్జున్ అతన్ని చేతితో ఆపేశాడు. ఆవేశంతో బసుని ఆపలేమని అతనికి తెలుసు.
బసు పిస్టలు సుత్తిని వెనక్కి లాగాడు. ఆ ‘క్లిక్’ శబ్దం అర్జున్ చెవులకు పిడుగుపాటులా వినిపించింది. సుమిత్ భయంతో కళ్ళు మూసుకున్నాడు. రజత్ గోడకు తల ఆనించి, గొణుగుతూ తన కూతురి పేరును జపిస్తున్నాడు.
"గుడ్‌బై, జెంటిల్‌మెన్." బసు ట్రిగ్గర్‌పై వేలు నొక్కబోతుండగా...
సరిగ్గా అదే సమయానికి, గుడి శిథిలమైన పైకప్పు మీద నుండి ఒక వింత శబ్దం వచ్చింది. ఆకాశం విరిగి మీద పడుతున్నట్లుగా అనిపించింది.
ఝం ఝం! ఖటాస్!
చీకటిగా ఉన్న పైకప్పు నుండి పెద్ద పెద్ద రాళ్ళ వాన కురిసినట్లు బసు, అతని మనుషుల మీద పడ్డాయి.
"అరేయ్! ఏమవుతోంది! ఆహ్!" బసు చేతిలోని పిస్టలు గురి తప్పింది. ఒక ఇటుక ముక్క వచ్చి బలంగా బసు భుజానికి తగిలింది. అతని చేతిలోంచి టార్చిలైట్ కిందపడి ఆరిపోయింది.
క్షణాల్లో పరిస్థితి తలకిందులైంది. చీకట్లో మళ్లీ గందరగోళం. గుడి ముఖద్వారం, పగిలిన పైకప్పు, కిటికీల నుండి—అన్ని వైపుల నుండి నీడల్లాంటి ఆకారాలతో దాదాపు పదిహేను మంది ప్రత్యక్షమయ్యారు. వాళ్ళ చేతుల్లో మండుతున్న కాగడాలు, పెద్ద వెదురు కర్రలు, చితిలో కాలిన కట్టెలు ఉన్నాయి. వాళ్ళందరి ఒంటికీ విభూది పూసి ఉంది.
వాళ్ళు కాటికాపరులు. మణికర్ణికా ఘాట్‌కి కాపలాదారులు.
అందరికన్నా ముందు నిలబడి ఉన్న కాటికాపరుల నాయకుడు గట్టిగా అరిచాడు, "గన్ను కింద పడెయ్! ఇది శ్మశానం! ఇక్కడ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దాదాగిరి నడవదు!"
బసు భుజాన్ని రుద్దుకుంటూ లేచి నిలబడ్డాడు. అతనికి ఒళ్ళు మండిపోతోంది. "నీకెంత ధైర్యం రా! సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లనే అడ్డుకుంటావా?"
బసు పిస్టలు పైకి ఎత్తబోయాడు. కానీ కాటికాపరుల నాయకుడు భయపడలేదు. అతను తన చేతిలోని మండుతున్న కాగడాను నేరుగా బసు మనిషి మీదకి విసిరాడు. వాడు హాహాకారాలు చేశాడు. ఒకటే గందరగోళం, కొట్లాట మొదలైంది.
ఈ అవకాశాన్ని వాడుకుంటూ, కాటికాపరుల నాయకుడు అర్జున్ వైపు చూసి సైగ చేశాడు. "వెనక తలుపులోంచి గంగ వైపు వెళ్ళండి! పడవ సిద్ధంగా ఉంది!"
అర్జున్ వాళ్ళు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. ఆ గందరగోళాన్ని ఆసరాగా చేసుకుని పరుగు లంఘించుకున్నారు.
"ఆగండిరా! ఫైర్! ఫైర్!" బసు అరుస్తున్నాడు. కానీ కాటికాపరులు విసురుతున్న రాళ్ళ వాన వల్ల వాళ్ళు సరిగ్గా గురిపెట్టలేకపోతున్నారు.
అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ గుడి వెనకున్న పాత తలుపులోంచి ఒక్క గెంతులో బయటపడ్డారు. ఎదురుగా గంగ. చిమ్మచీకటిలో నల్లగా ప్రవహిస్తోంది. ఒక చిన్న పడవ రాళ్లకు కట్టి ఉంది.
"త్వరగా! పడవ ఎక్కండి!" విక్రమ్ తాడు విప్పడంలో నిమగ్నమయ్యాడు.
సుమిత్, రజత్ పడవలోకి దూకారు. అర్జున్ పడవ వెనుక భాగాన్ని నెట్టి నీళ్ళలోకి జార్చే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు.
అప్పటికే బసు కాటికాపరుల వ్యూహాన్ని ఛేదించుకుని బయటకు వచ్చాడు. అతని నుదుటి మీద గాయమై రక్తం కారుతోంది. అర్జున్ వాళ్ళు పడవను నీళ్ళలోకి జార్చడం చూశాడు.
"నిన్ను వదలనురా అర్జున్!" బసు పరుగెత్తుకుంటూ రేవు చివరకు వచ్చాడు. అతను పిస్టలు పైకెత్తాడు.
ఢాం! ఢాం!
వరుసగా రెండు తూటాలు. మొదటిది నీళ్ళలో పడి చిట్లిపోయింది. కానీ రెండో తూటా గురి తప్పలేదు.
"అబ్బా!" అంటూ అర్జున్ ఒక కుదుపుకు గురై పడవ అడుగుభాగంలో పడిపోయాడు. తూటా అతని ఎడమ భుజం కండను ఒరుసుకుంటూ దూసుకుపోయింది. ఒళ్ళంతా మంట పుట్టినట్లు అనిపించింది.
"అర్జున్!" విక్రమ్ గట్టిగా అరిచాడు.
"నేను బాగానే ఉన్నాను... నడపండి! పడవ నడపండి!" అర్జున్ నొప్పితో పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు. అతని కాషాయ బనియను రక్తంతో తడిసిపోతోంది.
విక్రమ్, సుమిత్ కలిసి ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని తెడ్లు వేయడం మొదలుపెట్టారు. ప్రవాహ వేగానికి పడవ వేగంగా చీకటిలోకి జారుకుంటోంది. బసు ఒడ్డున నిలబడి మరి కొన్ని రౌండ్లు కాల్పులు జరిపాడు, కానీ పొగమంచు, చీకటి అనే దుప్పటి అర్జున్ వాళ్ళను కప్పేసింది.
గంగ అవతలి ఒడ్డున పాడుబడిన కోట శిధిలాలు ఉన్నాయి. పైకప్పు లేదు, గోడలు మాత్రం అస్థిపంజరాల్లా నిలబడి ఉన్నాయి. పడవ ఇసుక తిన్నెను తాకేసరికి రాత్రి మూడు గంటలైంది.
అర్జున్ పడవ అడుగుభాగంలో పడుకుని ఉన్నాడు. అతని ముఖం పాలిపోయింది. భుజం గాయం నుండి రక్తం కారుతోంది.
రజత్, సుమిత్ పట్టుకుని అర్జున్‌ను కిందకి దించారు.
"రక్తం ఆగట్లేదు విక్రమ్!" రజత్ భయంతో ఏడ్చేంత పనిచేశాడు.
"తుండుతో కట్టు," అర్జున్ గొణుగుతూ చెప్పాడు. "ఇప్పుడేం చేయలేం. తెల్లవారేలోపు ఇక్కడి నుండి కదలాలి."
వాళ్ళు ఆ పాడుబడిన కోట శిధిలాల్లో ఒక మూలన ఆశ్రయం పొందారు. సుమిత్ తన ఒంటికున్న తుండును చింపి అర్జున్ భుజానికి గట్టిగా కట్టాడు. అర్జున్ నొప్పితో ఒక్కసారి కళ్ళు మూసుకున్నాడు, కానీ స్పృహ కోల్పోలేదు. తాను కుప్పకూలితే మిగిలిన వాళ్ళు దిక్కుతోచని స్థితిలో పడతారని అతనికి తెలుసు.
తెల్లవారకముందే వాళ్ళు మళ్ళీ ప్రయాణం మొదలుపెట్టారు. తాము నది దాటామని బసుకి తెలుసని, అందుకే ఈ ప్రాంతంలో గాలింపు కచ్చితంగా ఉంటుందని వాళ్ళకు తెలుసు.
నగరం లోపలి ఇరుకైన సందులు, బస్తీల మధ్య ఒక పాత లాడ్జి. పేరు "సూర్య లాడ్జ్." దాని సైన్‌బోర్డు రంగు వెలిసిపోయింది. లాడ్జి యజమాని ఒక ముసలాయన, కౌంటరు దగ్గర కూర్చుని కునికిపాట్లు పడుతున్నాడు.
విక్రమ్ వెళ్లి కౌంటరు దగ్గర నిలబడ్డాడు. "రూము దొరుకుతుందా? నలుగురం."
ఆ ముసలాయన కళ్ళు మిటకరించి చూశాడు. వాళ్ళ పరిస్థితి ఘోరంగా ఉంది. చిరిగిన బట్టలు, ఒంటి నిండా బురద, అర్జున్ భుజానికి రక్తంతో తడిసిన కట్టు.
"ఐడీ కార్డు?" ముసలాయన అడిగాడు.
విక్రమ్ జేబులోంచి తడిసిన కొన్ని 500 రూపాయల నోట్లు తీసి కౌంటరుపై పెట్టాడు. "ఐడీ పోయింది బాబాయ్. యాక్సిడెంటు అయింది. ఒక్క రోజు ఆశ్రయం కావాలి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, గొడవలు వద్దు."
ఆ ముసలాయన డబ్బు వైపు, తర్వాత అర్జున్ వైపు చూశాడు. అతని అనుభవజ్ఞులైన కళ్ళు చాలా గ్రహించాయి. అతను ఆ డబ్బును డ్రాయరులో పెట్టి ఒక తాళం చెవి ఇచ్చాడు.
"మొదటి అంతస్తులో 22వ నంబరు గది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వస్తే నాకు మీరెవరో తెలీదు. డాక్టరు కావాలంటే చెప్పండి, నాకు తెలిసిన నాటు వైద్యుడు ఉన్నాడు."
విక్రమ్ తలూపి తాళం తీసుకుని పైకి వెళ్ళాడు.
22వ నంబరు గది చిన్నగా, మగ్గిన వాసనతో ఉంది. ఒక ఫ్యాను కీచుమని శబ్దం చేస్తూ తిరుగుతోంది. అర్జున్‌ను మంచం మీద పడుకోబెట్టారు. విక్రమ్ లాడ్జి అబ్బాయితో కొన్ని యాంటీసెప్టిక్, పెయిన్‌కిల్లర్లు తెప్పించాడు. అర్జున్ భుజం శుభ్రం చేస్తున్నప్పుడు అతను నొప్పితో ముడుచుకుపోయాడు, కానీ ముఖంలో నవ్వు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.
"చాలా నొప్పిగా ఉందా?" విక్రమ్ అడిగాడు.
"ఉంది," అర్జున్ అన్నాడు. "కానీ చచ్చిపోలేదుగా. మాయ ప్లాను బెడిసికొట్టింది, అదే శాంతి."
రోజంతా వాళ్ళు భయంతో గడిపారు. ప్రతి అడుగుల శబ్దానికీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లే వచ్చారేమోననిపించింది. ఆ రహస్య వ్యక్తి నుండి ఏ సమాచారం లేదు. ఫోను స్విచ్ ఆఫ్ అయి ఉంది. అనిశ్చితి అనే మేఘం అందరి మనసుల్లోనూ కమ్ముకుంటోంది.
రాత్రి ఎనిమిది గంటలు. లాడ్జి కారిడారులో నిశ్శబ్దం.
హఠాత్తుగా తలుపు తట్టిన శబ్దం. టక్ టక్.
నలుగురూ ఉలిక్కిపడ్డారు. విక్రమ్ వేగంగా కిటికీ దగ్గర నుండి పక్కకు జరిగాడు. అర్జున్ కళ్ళతోనే అందరికీ శబ్దం చేయవద్దని సైగ చేశాడు.
మళ్ళీ శబ్దం. టక్ టక్ టక్. చాలా నెమ్మదిగా.
అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతను తలుపు దగ్గరకు వెళ్ళాడు, కానీ తెరవలేదు.
"ఎవరు?" అర్జున్ చిన్న స్వరంతో అడిగాడు.
బయట నుండి ఏ సమాధానం రాలేదు. కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం. తర్వాత ఎవరో నెమ్మదిగా నడిచి వెళ్ళిపోతున్న అలికిడి వినిపించింది.
అర్జున్ మరికొంత సేపు ఆగాడు. తర్వాత చాలా జాగ్రత్తగా గడియ తీసి తలుపును కొద్దిగా తెరిచాడు.
కారిడారు ఖాళీగా ఉంది. ఎవరూ లేరు. కానీ తలుపుకు సరిగ్గా బయట, డోర్‌మ్యాట్ మీద ఒక పెద్ద స్టీలు టిఫిన్‌ క్యారియరు పెట్టి ఉంది.
అర్జున్ అటూ ఇటూ చూశాడు. మెట్ల దగ్గర ఒక నీడ కదిలినట్లు అనిపించింది. అతను ఆ టిఫిన్‌ క్యారియరును తీసుకుని వేగంగా తలుపు మూసేశాడు.
"ఏంటది?" విక్రమ్ గుసగుసగా అడిగాడు.
అర్జున్ ఆ టిఫిన్‌ క్యారియరును నేల మీద పెట్టాడు. "భోజనంలా ఉంది."
"భోజనమా? ఎవరు పంపుతారు?" రజత్ అనుమానం వ్యక్తం చేశాడు. "విషం గిషం ఏమీ లేదు కదా?"
అర్జున్ మూత తీశాడు. లోపల వేడి రొట్టెలు, కూర, పప్పు ఉన్నాయి. అన్నింటికన్నా పై గిన్నెలో ఒక చిన్న చీటీ ఉంది. దానిపై చేతిరాతతో కొన్ని పదాలు ఉన్నాయి:
"రాత్రి 1 గంట. లాడ్జి వెనక సందు. నీలం రంగు టాటా సుమో. తాళం కారు వెనక చక్రం మీద ఉంటుంది. డ్రైవ్ చేసుకుంటూ నేరుగా హైవే ఎక్కండి. కాశీ దాటాక నేను సంప్రదిస్తాను."
ఆ చీటీ మీద పేరు లేదు. సంతకం లేదు.
విక్రమ్ ఆ చీటీని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. "కారు ఇస్తున్నాడా? అంటే ఆ వ్యక్తి నిజంగానే మనల్ని బయట పడేయాలనుకుంటున్నాడు."
సుమిత్ భోజనం వాసనకి తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అర్జున్, "తినేయండి. ఒంట్లో శక్తి కావాలి," అన్నాడు.
భోజనం పూర్తయ్యాక అర్జున్ కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడ్డాడు. కిటికీ అద్దం పగిలి ఉంది, దానికి ఒక కార్డ్‌బోర్డు అంటించి ఉంది. అతను ఆ కార్డ్‌బోర్డును కొద్దిగా పక్కకు జరిపి రోడ్డు వైపు చూశాడు. లాడ్జి ఇరుకైన సందులో ఉంది. రోడ్డు మీద పెద్దగా వెలుతురు లేదు.
అర్జున్ గడియారం వైపు చూశాడు. రాత్రి పది గంటలైంది.
"మనం ఒంటిగంట వరకు ఆగక్కర్లేదు," అర్జున్ హఠాత్తుగా అన్నాడు.
విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఎందుకు? కారు ఒంటిగంటకే వస్తుందని చెప్పారు కదా."
"ఎందుకంటే ఈ భోజనం తెచ్చినవాడు లాడ్జి మనిషి కావచ్చు. కానీ ఈ లాడ్జి యజమాని మనల్ని ఐడీ లేకుండా ఉంచింది కేవలం డబ్బు ఆశతో. ఒకవేళ వాడు పేపరులో గానీ, టీవీలో గానీ మన ఫోటోలు చూసుంటే, లేదా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు రొటీన్ చెకింగ్‌కు వస్తే, మనల్ని అందరికన్నా ముందే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు పట్టిస్తాడు. ఒంటిగంట అంటే చాలా ఆలస్యం."
"మరి?"
"మనం ఇప్పుడే బయటపడాలి. కానీ లాడ్జి మెయిన్ గేటు నుండి కాదు."
అర్జున్ కిటికీకి ఉన్న కార్డ్‌బోర్డును పూర్తిగా తీసేశాడు. కిటికీకి సరిగ్గా కింద ఒక సన్నటి సన్‌షేడ్ ఉంది. దానికి మూడు అడుగుల దూరంలో పక్క ఇంటి పైకప్పు ఉంది.
"మనం పైకప్పు మీద నుండి పారిపోదాం. ఒంటిగంటకు వెనక సందులో కారు ఉంటే మంచిది, లేకపోతే మనం వేరే ఏర్పాటు చూసుకుందాం. కానీ ఈ గదిలో కూర్చోవడం అంటే చావు కోసం ఎదురుచూడటమే."
సరిగ్గా అప్పుడే కింద నుండి ఒక కారు శబ్దం వినిపించింది. సైరన్ కాదు, మామూలు జీపు కర్కశంగా బ్రేకులు వేసిన శబ్దం. ఆ తర్వాత బరువైన బూట్ల చప్పుడు, లాడ్జి యజమాని గట్టిగా అరుస్తున్న స్వరం.
"సార్, నాకు తెలీదు సార్! వాళ్ళు తీర్థయాత్రికులని చెప్పారు! మొదటి అంతస్తులో ఉన్నారు!"
విక్రమ్ ముఖం పాలిపోయింది. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు! వాళ్ళు వచ్చేశారు అర్జున్! నువ్వు చెప్పిందే నిజమైంది."
అర్జున్ ఒక్క క్షణం కూడా వృధా చేయలేదు. "కిటికీ తెరువు! త్వరగా!"
తలుపు మీద గట్టిగా తన్ను పడింది. ఢాం!
"22వ నంబరు! తలుపు తెరువు!"
అర్జున్ టేబులును లాగి తలుపుకు అడ్డుపెట్టాడు. "సుమిత్, నువ్వు ముందు వెళ్ళు. తర్వాత రజత్‌ను లాక్కో. విక్రమ్, నువ్వు చివర. నేను కవరు చేస్తాను."
"నీకు గాయమైంది అర్జున్, నువ్వు ముందు వెళ్ళు!"
"తర్కం వద్దు! వెళ్ళు!" అర్జున్ గద్దించాడు.
సుమిత్ కిటికీలోంచి జారి పక్క ఇంటి పైకప్పు మీదకి దూకాడు. రజత్ వణుకుతూ కిటికీ ఎక్కాడు. తలుపు చెక్క కరకరమని విరుగుతోంది.
రజత్ దూకబోయి కాలు జారాడు. అర్జున్ తన మంచి చేత్తో అతన్ని పట్టుకున్నాడు. భుజానికి తీవ్రమైన నొప్పి కలిగింది, కానీ అతను వదల్లేదు. సుమిత్ అటువైపు నుండి రజత్‌ను లాక్కున్నాడు.
తలుపు పగలగొట్టుకుని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గదిలోకి దూకారు. "అదిగో! పారిపోతున్నారు!"
అర్జున్ చివరి క్షణంలో కిటికీలోంచి దూకాడు. ఒక తూటా కిటికీ అద్దాన్ని తాకి ముక్కలైపోయింది.
చీకటిగా ఉన్న పైకప్పుల మీద వాళ్ళు పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టారు. కాశీలోని పాత ఇళ్ళను ఆనుకుని ఉన్న పైకప్పులే ఇప్పుడు వాళ్ళ పలాయన మార్గాలు. కింద సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల సైరన్లు మోగుతున్నాయి. లాడ్జిని చుట్టుముట్టారు.
పరుగెడుతూ అర్జున్ ఆకాశం వైపు చూశాడు. ఆ కారు ఒక వల కావచ్చు, లేదా సహాయం కావచ్చు—అతనికి తెలీదు. కానీ అతనికి ఒక్కటి మాత్రం తెలుసు, ఆ నగరం వాళ్ళను మింగేయడానికి వస్తోంది. వాళ్ళు బ్రతకాలంటే, ఈ పద్మవ్యూహం నుండి బయటపడాల్సిందే.

" 20. " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[Sachin@10]

Excellent update

[Reddy 211993]

Update please

[SivaSai]

Update please

Today I Will Try For Half Story Complete