06-05-2026, 01:33 PM
பகுதி 27
அந்தக் குடோனுக்குள்ள காத்து அப்படியே பாரமா உறைஞ்சு போயிருந்தது. ஒரு பக்கம் பழைய இரும்புச் சாமான் வாசனை, இன்னொரு பக்கம் பயத்துல வர்ற அந்த விசித்திரமான வியர்வை வாசனைன்னு அந்த இடமே நரகமா மாறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நிலைமை செம மோசமாகிட்டு இருந்தது. அந்த ரவுடிப் பசங்க ரெண்டு பேரும் இப்போ தங்களோட எல்லையை மீறிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அவங்க கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த வக்கிரமான வெளிச்சம், அங்க இருந்த லதா, பூரணி, பூஜா மூணு பேரையும் அப்படியே சுட்டெரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
அரவிந்த் இப்போ மெதுவாத் திரும்பி பூரணியைப் பார்த்தான். அவனோட பார்வை ஒரு விஷப்பாம்பு இரை மேல பாயுற மாதிரி இருந்துச்சு. பூரணி பயத்துல அப்படியே சிலையா உறைஞ்சுப் போய் நின்னுக்கிட்டு இருந்தா. அவளுக்குள்ள உசிரு போற பயம். உடம்பெல்லாம் நடுங்குது, பல்லெல்லாம் ஒன்னோட ஒன்னு தட்டி சத்தம் போடுது.
அவளோட பட்டுச் சேலை இப்போ வியர்வைல நனைஞ்சு அவ உடம்போட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்தப் பயத்துல அவளுக்கு மூச்சு முட்டுது. நெத்தியில ஆரம்பிச்ச வியர்வைத் துளிகள் அப்படியே கன்னத்து வழியா இறங்கி, அவளோட கழுத்து மேல ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அரவிந்த் அவளை அப்படியே மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு மாதிரி வக்கிரமாப் பார்த்தான்.
"என்னடி பூரணி... இப்படி வேர்த்து கொட்டுது? பாவம்டி நீ... இந்த வியர்வைல நனைஞ்சிருக்கும் போது நீ இன்னும் செம மொரட்டுப் பீஸா தெரியுறடி!"ன்னு அரவிந்த் நக்கல் சிரிப்பு சிரிச்சான். அவனோட அந்தப் பேச்சுல இருந்த வக்கிரம் பூரணியை இன்னும் நடுங்க வெச்சது. அவ தப்பிக்க வழி தேடி கண்ணைச் சுழட்டுறா, ஆனா சுத்தி இருக்குற இருட்டும் அந்த முரட்டு ஆளுங்களும் அவளைச் சிறைபிடிச்சு வச்சிருந்தாங்க.
அப்போ லதாவோட கையை முரட்டுத்தனமாப் பிடிச்சிருந்த அந்த ரெண்டாவது ஆளு, தன் பாக்கெட்டுல இருந்து மொபைலை எடுத்தான். "டேய் இருடா... இந்த இருட்டுல இவளுங்களைச் சரியாவே பாக்க முடியல"ன்னு சொல்லிக்கிட்டே மொபைலோட டார்ச்சைத் தட்டிவிட்டான்.
சட்டுனு அந்த குடோனோட இருட்டைக் கிழிச்சுக்கிட்டு ஒரு கூர்மையான வெள்ளை வெளிச்சம் பாய்ஞ்சுது. அந்த டார்ச் வெளிச்சத்தை நேரா லதாவோட உடம்பு மேல அடிச்சான். அந்த வெளிச்சத்துல லதாவோட முகமும், அவங்க பயத்துல துடிச்ச அந்தத் தவிப்பும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
லதா தன் கைகளால மார்பை மறைச்சுக்கிட்டு, "ப்ளீஸ்... வேணாம்டா... வெளிச்சத்தை அணைங்கடா... விட்டுடுங்கடா..."ன்னு கதறினாங்க. அவங்க உடம்பு அந்தத் தரையில அப்படியே நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தது. அந்த டார்ச் வெளிச்சம் அவங்க உடம்போட ஒவ்வொரு வளைவு மேலயும் ஏறி இறங்குச்சு.
அந்த வெளிச்சத்துல லதாவோட சிவந்த மேனியைப் பார்த்த அந்த ரவுடிப் பயலுக்குக் கண்ணே குளிர்ந்து போச்சு. அப்படியே ஆச்சரியத்துல வாயைப் பொளந்துக்கிட்டு நின்னான். "அம்மா சத்தியமா சொல்றேன்டா... இத்தனை வருஷமா எத்தனையோ பொம்பளைங்களை ஓத்திருப்பேன்... ஆனா இப்படி ஒரு அழகான, பளபளப்பான உடம்பை நான் என் லைஃப்லயே பார்த்ததே இல்லடா!"ன்னு சந்தோஷத்துல கத்தினான்.
அவனுக்குள்ள காம வெறி தலைக்கேறிடுச்சு. அந்த மொபைலை ஒரு கையில புடிச்சுக்கிட்டு, இன்னொரு கையால லதாவோட கன்னத்தைத் தட்டி, "ஏய்... வெளில என்னவோ எங்களை வேணாம்னு கத்தி நாடகம் போடுற... நாங்க பெரிய ரவுடிங்க, அசிங்கமானவங்கன்னு நினைக்கிறியா? ஆனா இங்க பாரு... உன் உடம்பு வேற மாதிரி சிக்னல் கொடுக்குதேடி!"ன்னு வக்கிரமாச் சிரிச்சான்.
"உன் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அணுவும் எப்படித் துடிக்குது பாரு... நீ வேணாம்னு சொன்னாலும் உன் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு ஏக்கம் இருக்குடி... இந்தப் பணக்கார வீட்டுத் திமிரை இன்னைக்கு நாங்க அடக்கும் போது, அந்த வலி உனக்கு இன்பமாத் தான் இருக்கும்!"னு அந்த மிருகம் லதாவோட காதுகிட்ட போய் உறுமுனான்.
லதாவுக்கு அப்படியே அருவருப்புல உடம்பெல்லாம் கூசுது. தன் கண்ண மூடிக்கிட்டு, "கடவுளே... யாராவது வந்து எங்களைக் காப்பாத்த மாட்டாங்களா?"ன்னு மனசுக்குள்ள கதறுறாங்க. பூரணி தன் அத்தையோட அந்தத் தவிப்பைப் பார்த்துட்டு அழுகையை அடக்க முடியாம விம்முனா. ஆனா அந்த இருட்டுல அவங்க அழுகைச் சத்தம் அந்த ரவுடிப் பயலுகளுக்கு ஒரு மியூசிக் மாதிரி இருந்துச்சு.
அந்த குடோனோட ஒரு மூலையில கிடந்த பீட்டர், தன்னைக் கட்டியிருந்த கயிறை அவிழ்க்கப் போராடிக்கிட்டு இருந்தான். ஆனா அந்த ரவுடிப் பசங்க இப்போ லதாவை முழுசா அனுபவிக்கத் தயாராகிட்டு இருந்தாங்க. அந்த மொபைல் டார்ச் வெளிச்சம் இப்போ அவங்க முலையில் நிலைச்சு நின்னுச்சு. லதாவோட மூச்சுக்காற்று வேகமா ஏறி இறங்க, அந்த ரவுடிப் பயலோட கை அவங்க கழுத்தை நோக்கி மெதுவா நகர ஆரம்பிச்சது.
நிலைமை இப்போ கையை மீறிப் போயிட்டு இருந்தது. அந்தப் பொண்ணுங்களோட மானம் ஒரு நூலிழையில தொங்கிக்கிட்டு இருந்தது. அந்த மிருகங்களோட சிரிப்புச் சத்தம் அந்தக் குடோன் முழுக்க எதிரொலிச்சு ஒரு பயங்கரமான சூழலை உண்டாக்கிச்சு.
அந்தக் குடோனுக்குள் மரண பயம் ஒரு அரக்கனைப் போல அந்தப் பெண்களைத் தொண்டையை நெரித்துக்கொண்டிருந்தது. லதாவுக்கு உசுரே போயிட்டு வர்ற மாதிரி ஒரு தவிப்பு. இத்தனை வருஷமா கட்டிக் காப்பாத்துன எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டிங்கிற கெத்து, அந்தப் பணக்காரத் திமிரு, அவளோட மானம் எல்லாமே இப்போ இந்தக் குப்பைக் குடோன்ல இந்த நாலு பொறுக்கிக கால்ல நசுங்கி சின்னாபின்னமாகப் போகுதேங்குற நெனப்பு அவளைக் கொன்னுச்சு.
கண்ணுக்கு முன்னாடி அந்த ரவுடி நாய்கள் அவளை நெருங்க நெருங்க, அவளுக்குக் கண்ணெல்லாம் இருட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு. உடம்பு அப்படியே ரத்தமில்லாதது மாதிரி வெளிறிப் போச்சு. மூச்சு காத்து தொண்டையிலயே அடைக்க, சுருண்டு மயங்கி அந்த அழுக்குத் தரையில விழுந்துட்டா லதா.
அம்மா மயங்கி விழுந்ததைப் பாத்ததும் பூஜாவுக்குப் பைத்தியமே புடிச்சிரும் போல இருந்துச்சு. "அம்மா... ஏம்மா... எந்திரிம்மா... ப்ளீம்மா எந்திரிம்மா..."னு கதறிக்கிட்டே அழுதா. சுத்தி என்ன பண்றதுன்னே அவளுக்குத் தெரியல. அவளக் காப்பாத்த ஒரு நாதி இல்லை.
இன்னொரு மூளையில, அவங்கள காப்பாத்த வந்த பீட்டர அந்த ரவுடிப்பசங்க மூணு பேரும் சேர்ந்து இரும்பு ராடால அடிச்சுப் போட்டுருந்தாங்க. அவன் உடம்பெல்லாம் ரத்தம், கை கால்லாம் கட்டுப்பட்டு, செத்த பொணம் மாதிரி ஒரு ஓரமா மயங்கிக் கிடந்தான்.
அந்தப் பழைய குடோனுக்குள்ள இருந்த இருட்டு, அந்த மூணு மிருகங்களுக்கும் ஒரு வேட்டைக்களமா மாறிடுச்சு. கௌரவம், அந்தஸ்து, பணக்காரத் திமிருனு வாழ்ந்த லதா, இன்னைக்கு இந்த அழுக்குத் தரையில மூணு ஓநாய்களுக்கு நடுவுல மாட்டிக்கிட்டுத் தவிக்குறதைப் பாக்கவே அந்த அரக்கர்களுக்குச் செம போதையா இருந்துச்சு.
அந்த மூணு பேரும் லதாவோட உடம்பு மேல அப்படியே பாய்ஞ்சாங்க. லதாவுக்கு உசிரு போற பயம். "வேணாம்டா... விட்ருங்கடா..."னு கத்தக் கூடத் தெம்பு இல்லாம, அவங்க கண்ணுல இருந்து கண்ணீர் அப்படியே அருவி மாதிரி கொட்டுது.
முதல்ல இருந்த அந்த ரவுடிப் பய, லதாவோட முகத்தைக் கவ்விப்பிடிச்சான். அவனோட அசிங்கமான, சிகரெட் வாடை அடிக்கிற வாயால லதாவோட உதட்டை அப்படியே கவ்வி இழுத்தான். அவங்களோட மென்மையான உதட்டுல அந்த மிருகத்தோட எச்சில் அப்படியே வழியுது. லதா அருவருப்புல முகத்தைத் திருப்பப் பாத்தாங்க, ஆனா அவன் விடல. அவங்களோட மூக்கு, கன்னம்னு எல்லா இடத்தையும் நக்கி, தன்னோட வக்கிரத்தைத் தீர்த்துக்கிட்டான். அந்த எச்சிலோட பிசுபிசுப்பு லதாவோட முகத்துல படும்போது, அவங்களுக்கு அப்படியே குடலப் புடுங்கிக்கிட்டு வாந்தி வர்ற மாதிரி ஒரு உணர்வு.
இன்னொரு பக்கம், ரெண்டாவது ரவுடி லதாவோட கால் பக்கமாப் போயி உட்கார்ந்தான். அந்தப் பணக்கார வீட்டுப் பொம்பளையோட கால்கள் அவ்வளவு வெள்ளையா மென்மையா இருந்துச்சு. அவன் வக்கிரமாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, லதாவோட கால் விரல்களை அப்படியே கவ்விச் சப்ப ஆரம்பிச்சான்.
"என்னா ருசிடி இது! சொல்லிக்கிட்டே, அவங்களோட பாதத்துல நாக்க வச்சு நக்குனான். லதாவுக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி சிலிர்த்து, அருவருப்புல அவங்க கால் விரல்கள் அப்படியே மடங்கித் துடிச்சது. தன் கால்களை இழுக்கப் பாத்தாங்க, ஆனா அந்த மிருகம் அவங்க கணுக்காலை இரும்புப் பிடி மாதிரி புடிச்சுக்கிட்டுத் தன்னோட ஆசையைத் தீர்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ஆனா இது எல்லாத்தையும் விடக் கொடுமை அரவிந்த் பண்ணுனதுதான். அவன் லதாவோட இடுப்புப் பக்கமா உட்கார்ந்திருந்தான். அவனோட கண்கள் லதாவோட அந்த ஆழமான, அகலமான தொப்புள் குழியையே வெறிச்சுப் பார்த்துட்டு இருந்துச்சு. அந்தத் தொப்புள் குழி பயத்துல அப்படியே ஏறி இறங்குறதைப் பாக்க அவனுக்கு ஒரு மாதிரி போதை ஏறுச்சு.
![[Image: 7e5434_3a548ec4b83c4110ac02bc75c3ef3c79~mv2.jpg]](https://static.wixstatic.com/media/7e5434_3a548ec4b83c4110ac02bc75c3ef3c79~mv2.jpg/v1/fill/w_560,h_840,al_c,q_85,usm_0.66_1.00_0.01,enc_avif,quality_auto/7e5434_3a548ec4b83c4110ac02bc75c3ef3c79~mv2.jpg)
அரவிந்த் மெதுவாத் தன் முகத்தை லதாவோட இடுப்புல வச்சான். "இம்புட்டு அழகான தொப்புளை நான் பார்த்ததே இல்லடி... இதைக் காமிச்சுதானே உன் புருஷனை மயக்கி வெச்சிருக்க?"னு சொல்லிக்கிட்டே, அவனோட நாக்கை எடுத்து லதாவோட தொப்புள் குழியில வச்சு நக்குனான். அவனோட எச்சில் அப்படியே லதாவோட இடுப்புல வடிய ஆரம்பிச்சது. அந்த நாக்கை அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள்ள விட்டு ஒரு சுழற்று சுழற்றுனான் பாரு... லதாவுக்கு அப்படியே அடிவயிறு கலங்கிப் போச்சு.
அவமானம் ஒரு பக்கம், அந்த அசிங்கமான தொடுகை இன்னொரு பக்கம்னு லதா அப்படியே ரெண்டுக்கும் நடுவுல செத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. அரவிந்த் விடாம, அந்தத் தொப்புள் குழியைச் சுத்தி முத்தமிட்டு, தன்னோட நாக்கால அப்படியே ருசி பார்த்தான்.
ஒரே நேரத்துல மூணு கொடிய அரக்கர்களும் லதாவோட உடம்பைத் தங்களுக்குக் கிடைச்ச வேட்டையா நெனைச்சு, தேன் குடிக்கிற மாதிரி அனுபவிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அந்த உயர்தர வீட்டுப் பொண்ணோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் அவங்க கைகள் அழுத்தி, கசக்கிப் பிழிஞ்சுது.
லதாவோட உடம்பு பயத்துல நடுங்குது. அவங்களோட தோல் அப்படியே சிலிர்த்துப் போய் கிடக்குது. அந்தப் பழைய குடோனோட குளிருல கூட, அவங்களுக்கு உடம்பெல்லாம் வேர்த்து கொட்டுது.
லதா தன் கண்ணை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டாங்க. "கடவுளே... ஏன் எனக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை? என் கௌரவம், என் மானம் எல்லாம் இப்படித் தெருநாய்களோட எச்சிலுக்குப் பலியாகுதே..."னு அவங்க மனசுக்குள்ள ரத்தக் கண்ணீர் வடிச்சாங்க. ஒரு பக்கம் அருவருப்புல அவங்க உடம்பு கூசினாலும், இன்னொரு பக்கம் அந்த மூணு பேரோட பலத்துக்கு முன்னாடி அவங்களால ஒன்னும் பண்ண முடியாம, ஒரு ஜடத்தைப் போல அந்தத் தரையில கிடந்தாங்க.
அரவிந்தின் கை இப்போ லதாவோட முலைகள் நோக்கி நகர ஆரம்பிக்க, அந்த மூணு பேரும் சேர்ந்து லதாவோட மானத்தைச் சின்னாபின்னம் ஆக்கத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்த அந்த நேரம்... அந்த இடமே ஒரு நரகமா மாறிப் போயிருந்தது. ஒரு உயர்தரப் பெண்ணின் கௌரவம், சில தெருப் பொறுக்கிகளின் காமப் பசிக்கு அப்பட்டமாப் பலியாகிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்த அவமானம் லதாவோட உசுரையே ஒவ்வொரு செகண்டும் கொன்னுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
![[Image: 54699cbfac124946b7fa0a7f0b3fcfaf.jpg]](https://i.pinimg.com/1200x/54/69/9c/54699cbfac124946b7fa0a7f0b3fcfaf.jpg)
அந்தக் குடோனுக்குள்ள இருந்த அந்த இருட்டுல, லதாவோட கௌரவமும் மானமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாச் சிதைய ஆரம்பிச்சுது. ஒரு பக்கம் மனசுக்குள்ள அருவருப்பும், 'ஐயோ... இப்படித் தெருப் பொறுக்கிககிட்ட மாட்டிக்கிட்டோமே'ங்கிற அவமானமும் அவங்களை வாட்டி வதைக்க, அவங்களோட உடம்பு மட்டும் அவங்களுக்கே துரோகம் செய்ய ஆரம்பிச்சுது.
என்னதான் மனசுக்குள்ள துளியும் விருப்பம் இல்லைன்னாலும், அந்த மூணு முரட்டு ஆளுங்களோட வெறித்தனமான சீண்டல்கள் லதாவோட நரம்புகளைத் தட்டி எழுப்ப ஆரம்பிச்சுது. காம சுகம்ங்கிற அந்த விஷம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவங்க உடம்பை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்குச்சு. அந்த மூணு முரட்டு காமுகர்களோட கைகளும், நாக்குகளும் அவங்க மேல படும்போது, அந்தச் செழுமையான உடம்பு கட்டுக்கடங்காம துள்ளித் துடிச்சுது.
லதாவோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அணுவும் பயத்துலையும் காமத்துலையும் ஒரு விசித்திரமான போராட்டத்தை நடத்துச்சு. அவங்களோட மூச்சு காத்து இப்போ வேகமா, சூடா வர ஆரம்பிச்சுது. கண்கள் சொருகி, தன்னை அறியாமலேயே அந்தத் தரையில நெளிய ஆரம்பிச்சாங்க.
நிஜத்தைச் சொல்லப்போனா, பல நாட்களா கந்தசாமி லதாவைத் தீண்டவே இல்லை. அரசியலு, அதிகாரமுன்னு அவர் ஓடிக்கிட்டு இருக்க, இளமையும் முறுக்கும் குறையாத லதாவோட உடம்பு ஒரு விதமான வறட்சியில தான் இருந்துச்சு. இன்னைக்கு அந்த அவமானம், கௌரவம், வலி எல்லாத்தையும் தாண்டி, அவங்க உடம்பு அந்த முரட்டுத் தனமான தீண்டலுக்குத் தன்னிச்சையாப் பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சுது.
அந்த மூணு ஆண்களும் லதாவோட உடம்பைத் தங்களுக்குக் கிடைச்ச ஒரு பெரிய விருந்து மாதிரி நினைச்சு, அவங்க நாக்கை வச்சு உடம்பு முழுக்க முத்த மழையைப் பொழிஞ்சாங்க. "ப்ப்பா... என்னா ஒரு சாஃப்ட்டு! இவளை இன்னைக்கு முழுசா உருட்டாம விடக்கூடாதுடா!"னு ஒருத்தன் உறுமுனான்.
ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் போட்டி போட்டுக்கிட்டு லதாவோட உடம்புல தேன் குடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அவங்க கைகள் லதாவோட சதையை அழுத்திப் பிசையும் போது, லதாவுக்குள்ள ஒரு விதமான கிறக்கம் தாளாமக் கண்களை மூடிக்கிட்டாங்க.
அவங்களோட சிவந்த மேனி இப்போ அந்த முரட்டுத்தனமான கையாடல்னால அங்கங்கே தடம் பதிஞ்சு இன்னும் சிவப்பாத் தெரிஞ்சுது. லதாவுக்குத் தொண்டை வறண்டு போச்சு.
பல நாட்களுக்குப் பிறகு, லதாவோட அந்தச் சிவந்த கூதி இப்போ ஒரு விசித்திரமான எழுச்சியைக் கண்டுச்சு. அவங்க கூதியில் கட்டிப் பால் முட்டிக்கிட்டு, வெளியே வரத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தது. அவங்களோட தொடைகள் தன்னிச்சையா நடுங்கி, ஒன்றோடொன்று உரசிக்கிச்சு.
லதா அந்தப் பரவசத்துலையும் அவமானத்துலையும் ஒரு விதமான முனகலை வெளிப்படுத்தினாங்க. அந்தச் சத்தம் அந்த ரவுடிப் பசங்களுக்கு இன்னும் வெறியை ஏத்துச்சு. "பாருடா... மேடம் இப்போ வழிக்கு வராங்க! பணக்காரத் திமிரு எல்லாம் இப்போ காமத்துல கரையுது பாரு!"னு அரவிந்த் கேலியா சிரிச்சுக்கிட்டே, அவளோட தொடையிடுக்கில் இன்னும் ஆழமாத் தன் கைவரிசையைக் காட்ட ஆரம்பிச்சான்.
லதா ஒரு பக்கம் அழுதுக்கிட்டே இருந்தாலும், அவங்க உடம்பு அந்த மூணு பேரோட முரட்டு ஆட்டத்துக்கு ஈடுகொடுத்து, ஒரு காமப் போர்க்களமா அந்த இடத்தையே மாத்திருச்சு. அவமானத்தின் உச்சியிலும் அவங்க உடம்பு அந்த
வக்கிர சுகத்துல தத்தளிச்சுக்கிட்டு இருந்தது.
'இனிமே நம்மளக் காப்பாத்த மேல இருக்குற அந்தச் சாமி வந்தாத்தான் உண்டு... இல்லன்னா இன்னைக்கு இவனுங்க நம்மளக் குதறி எடுத்துடுவானுங்களே'னு லதா மயக்கத்துக்குப் போறதுக்கு முந்தின செகண்ட் நெனச்சா.
அப்ப கரெக்டா...
டமார்!!!!
குடோனோட அந்தப் பெரிய இரும்புச் சட்டர், ஏதோ புயல் காத்து அடிச்சுப் பேயறைஞ்ச மாதிரி பயங்கரச் சத்தத்தோட தொறந்துச்சு. அந்தச் சத்தத்துல அந்த ரவுடிப் பசங்க நாலு பேரும் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே உறைஞ்சுப் போய் வாசலப் பாத்தாங்க.
வெளில இருந்து வர்ற அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல, ஒரு உருவம்... புயல் மாதிரி உள்ளே பாய்ஞ்சு வந்துச்சு. அது வேற யாரும் இல்ல... கிஷோர்!
அவன் கண்ணெல்லாம் ரத்தச் சிவப்பா கொழுந்து விட்டு எரியுது. மூச்சு காத்து சூடா சீறுது. அவனுக்குள்ள இருந்த மிருகம் இப்போ முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு. 'யார் மேலடா கை வைக்கிறீங்க நாய்களா!'னு ஒரு சிங்கமா கர்ஜிச்சுக்கிட்டே உள்ளே வந்தான்.
வந்த வேகத்துல, லதா பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்த முதல் ரவுடியை ஓடிப்போய் ஒரு உதை விட்டான் பாரு... அந்த அடியில அவன் நெஞ்சு எலும்பு முறிஞ்ச சத்தம் அந்த குடோன்லயே கேட்டுச்சு. அப்படியே காத்துல பறந்து போய் செவுத்துல முட்டி ரத்தத்தைக் கக்கிக்கிட்டு கீழ விழுந்தான் அவன்.
அடுத்த செகண்ட் ரெண்டாவது ஆளு உஷாராகி கத்தியை எடுத்துக்கிட்டு கிஷோரைக் குத்தப் பாய்ஞ்சான். கிஷோர் ஒரு இன்ச் நகர்ந்து அவனோட கத்தியைத் தடுத்து, அவனோட கையை அப்படியே முறுக்கிப் புடிச்சான்.
"ஆஆஆஆ!"னு அவன் கத்துறதுக்குள்ள, 'க்ரக்'னு அவனோட கைய ஒடச்சு, அவனோட முழங்கால்லேயே ஓங்கி ஒரு மிதி மிதிச்சான். அவனோட காலும் கையுமே ஒடஞ்சு, நரம்பு சுண்டி தரையில விழுந்து கதறினான்.
இப்போ அந்த இடத்துல மிச்சம் இருந்தது அரவிந்த்தான். அரவிந்த் உடனே அலர்ட் ஆகி, தற்காப்புக்கு ரெடியானான்.
கிஷோருக்கு நரம்பெல்லாம் புடைச்சு, வெறி தலைக்கேறிடுச்சு.
ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல மரண அடியோட சண்டை ஆரம்பமாச்சு. அரவிந்த் குத்துறான், கிஷோர் திருப்பி அடிக்கிறான். குடோன் முழுக்க அவங்க வேர்வையும் ரத்தமும் தெறிக்குது. ஆனா கிஷோரோட அந்தத் தகிக்குற கோபத்துக்கு முன்னாடி அரவிந்தால ஈடுகொடுக்க முடியல. அரவிந்த் மூச்சு முட்டித் திணற, கிஷோர் அவனைச் சுழட்டி அடிச்சான். அவனோட மூக்குல இருந்து ரத்தம் கொட்டுது. கடைசியா, அரவிந்தோட காலத் தட்டி விட்டு, அவன் கீழ விழும் போது அவனோட மண்டையில ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான் கிஷோர். மண்டை உடைஞ்சு, கண்ணு சொருகி அப்படியே மயங்கித் தரையில சாஞ்சான் அரவிந்த்.
ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட நின்ன கிஷோர், சுத்திப் பார்த்தான். அரவிந்த் இன்னும் உசுரோடதான் இருக்கான். அவனோட வெறி அடங்கல. அங்க ஓரமா கிடந்த ஒரு கனமான இரும்பு ராடை எடுத்துக்கிட்டு, அரவிந்தோட மண்டையைப் பொளக்கப் போனான். அவன் கைய ஓங்குன அந்த செகண்ட்...
"நிறுத்துப்பா!"
ஒரு கம்பீரமான குரல் அந்த குடோன் வாசல்ல இருந்து கேட்டுச்சு.
கிஷோர் டக்கெனத் திரும்பிப் பார்த்தான். வாசல்ல நாலஞ்சு கார்கள் வந்து நிக்க, எம்.எல்.ஏ கந்தசாமி தன் அடியாட்களோட ஒரு படையையே கூட்டிக்கிட்டு உள்ளே வந்தார். அவரோட முகத்துல தன் குடும்பத்துக்கு வந்த நிலைமைய நினைச்சுப் பெரிய கோபம் எரிஞ்சிட்டு இருந்துச்சு. ஆனா அவர் கிஷோர் கையில் இருந்த ராடைப் பார்த்து அமைதியா,
"வேண்டாம்பா... நீ ராடை கீழ போடு. இவனை எப்படிச் கவனிக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும். இதை நான் பாத்துக்குறேன்,"னு ஆணித்தரமாச் சொன்னார்.
எம்.எல்.ஏ வோட பேச்சைக் கேட்டு கிஷோர் கையிலிருந்த ராடைக் கீழே போட்டான். அரவிந்த் கிஷோரோட அடியில ரத்த வெள்ளத்துல செத்த பொணம் மாதிரி கிடந்தான்.
லதா சுத்தி என்ன நடக்குதுனு அவளுக்குப் புரிய சில நொடிகள் ஆச்சு. தன் மேல புடவை விலகி இருக்குறத உணர்ந்தவுடனே, அப்படியே பதறிப் போய் தரையில கிடந்த புடவையை எடுத்து அவசர அவசரம்மாத் தன் உடம்புல சுற்றிக்கொண்டாள். அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் இன்னும் நடுக்கம் நிக்கல.
அப்போ அங்க ரத்தக் காயங்களோட, நெஞ்சு நிமித்தி நிக்கிற கிஷோரைப் பார்த்ததும் அவளுக்குக் கண்ணுல இருந்து தாரை தாரையாக் கண்ணீர் கொட்டுச்சு. அவசரமாக எழுந்து போய் கிஷோரோட ரெண்டு கைகளையும் இறுக்கமாப் புடிச்சுக்கிட்டா.
"தம்பி... நீ மட்டும் இன்னைக்குச் சரியான நேரத்துக்கு வரலன்னா, நாங்க எல்லாம் உசுரோட இருந்திருக்க மாட்டோம்டா. என் மானத்தக் காப்பாத்திட்ட தம்பி நீ... என் உசுரைக் காப்பாத்திட்ட..."னு சொல்லிக் தேம்பித் தேம்பி அழுதா லதா. அவங்களோட அந்த நன்றி அவங்க ஒவ்வொரு கண்ணீர்த் துளியிலயும் தெரிஞ்சுது.
அதுக்குள்ள கந்தசாமியோட ஆளுங்க போய், கட்டப்பட்டிருந்த பீட்டரையும் பூஜாவையும் அவிழ்த்து விட்டாங்க. பூஜா அழுதுகொண்டே தன் அண்ணி பூரணியை எழுப்பப் போனா.
"அண்ணி... அண்ணி எந்திரி... எல்லாரும் வந்துட்டாங்க... எந்திரி அண்ணி,"னு அவ முகத்துல தட்டி எழுப்பப் பார்த்தாள். ஆனா பூரணி கண்ணைத் திறக்கவே இல்ல. அந்த அதிர்ச்சியிலயும் பயத்துலயும் அவளுக்குப் பயங்கரமான மயக்கம். முகம் எல்லாம் வெளிறிப் போய், மூச்சு மட்டும் மெதுவா வந்துகிட்டு இருந்துச்சு.
பூரணி எழுந்திரிக்காததப் பார்த்ததும் கிஷோருக்கு உள்ளுக்குள்ள தவிப்பு அதிகமாச்சு. உடனே அவன் கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம, நேராப் போய் கந்தசாமி கண்ணுக்கு முன்னாடியே கீழ குனிஞ்சு பூரணியை அப்படியே தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அலேக்கா தூக்கினான்.
அவளோட உடம்பு ஒரு பஞ்சுப் பொதி மாதிரி இலகுவா இருந்துச்சு. மேகம் மாதிரி எந்த எடையும் இல்லாம இருந்த அவளோட உடம்பை, கிஷோர் தன் இரும்புக் கரங்களால மார்போடு அணைச்சுத் தூக்கிக்கிட்டு காரை நோக்கி நடந்தான்.
மயக்கத்துல இருந்த பூரணி, அவளுக்குள்ள இருந்த அந்த ஆழ்மனசு காதல்னாலயும், பாதுகாப்பு உணர்வுனாலயும் தன்னையுமறியாம தன் ரெண்டு பூங்கரங்களையும் கிஷோரோட கழுத்தைச் சுத்திப் போட்டு, அவன் நெஞ்சோட சாஞ்சுக்கிட்டா. அவளோட மூச்சுக்காத்து கிஷோரோட கழுத்துல பட்டு அவனுக்கு ஒரு நிம்மதியைக் கொடுத்துச்சு.
இதைப் பார்த்த பூஜாவும், அடிபட்டு ரத்தத்தோட நின்னுக்கிட்டு இருந்த பீட்டரும் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே ஷாக் ஆகிப் போயிட்டாங்க.
'என்னடா இது, அப்பா முன்னாடியே இவன் இப்டி தூக்கிட்டுப் போறான், அண்ணியும் கழுத்தைக் கட்டிப் புடிச்சுருக்கே'னு அவங்க மனசுக்குள்ள ஒரு கலவரம் ஓடுச்சு.
ஆனா அங்க நடந்த ஆச்சரியம் என்னன்னா... லதாவோ, கந்தசாமியோ இதை ஒரு துளிகூடத் தப்பா நெனைக்கல. லதாவுக்கு கிஷோர் தன் மானத்தைக் காப்பாத்துன சாமி மாதிரி தெரிஞ்சான். ஒரு ஆபத்து நேரத்துல பொண்ணத் தூக்கிட்டுப் போறான், அவ்ளோதான்னு அவங்க மனசு அமைதியா இருந்துச்சு.
கந்தசாமிக்கும் அதேதான். தன் குடும்பப் பொம்பளைங்களோட மானத்தைக் காப்பாத்தி, தன் எதிரியான அரவிந்த அடிச்சுப் போட்டுருக்கான் இவன். ஒரு அவசர உதவிக்காகத் தன் மருமகளைத் தூக்கிட்டுப் போறான். இதுல என்ன தப்பு இருக்குனு அவர் கிஷோரை முழுசா நம்புனாரு. அந்த நொடியில கிஷோர் மேல அவருக்குப் பெரிய மரியாதை வந்துருச்சு.
கிஷோர் பூரணியைக் கொண்டு போய்க் கார்ல மெதுவாப் படுக்க வச்சான். அவளுக்குப் பின்னாடியே பூஜாவும் லதாவும் கார்ல ஏறிக்கிட்டாங்க.
கந்தசாமி இப்போ அரவிந்தையும், அந்த மூணு ரவுடிகளையும் பார்த்தார். அவரோட கண்ணுல அப்படி ஒரு கொலை வெறி. தன் அடியாட்களைப் பார்த்து, ஒரு கல் நெஞ்சத்தோட உத்தரவு போட்டார்.
"இந்த நாலு நாய்களையும் வெளில விடாதீங்க. இவனுங்களை இந்தக் குடோன்லயே துண்டு துண்டா வெட்டி, இங்கேயே குழி தோண்டிப் பொதைங்கடா... எவனும் இவனுங்களத் தேடி வரக் கூடாது!"னு கட்டளையைப் பிறப்பித்தார்.
அடுத்த சில நிமிஷங்கள்ல, கந்தசாமியோட குடும்பம் அந்த நரகத்துல இருந்து தப்பிச்சுத் தங்களோட பங்களாவுக்குக் கிளம்புச்சு.
கிஷோர், அடிபட்டு ரத்தக் காயங்களோட கிடந்த தன் நண்பன் பீட்டரைத் தன் பைக்ல ஏத்திக்கிட்டான்.
"மச்சான் ஒன்னும் இல்லடா, நான் இருக்கேன்... தைரியமா இரு,"னு அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லிக்கிட்டே, அவனைக் காயங்களுக்குக் கட்டுப்போட ஆஸ்பத்திரிக்கு மின்னல் வேகத்துல வண்டியை விட்டான். இரவு காத்துல அவனோட பைக் சீறிப் பாய்ஞ்சுது
. நெஞ்சுக்குள்ள பூரணியைக் காப்பாத்திட்டோம்ங்கிற ஒரு பெரிய நிம்மதி அவனுக்குப் பெருமூச்சா வெளிவந்துச்சு.
அந்தக் குடோனுக்குள்ள காத்து அப்படியே பாரமா உறைஞ்சு போயிருந்தது. ஒரு பக்கம் பழைய இரும்புச் சாமான் வாசனை, இன்னொரு பக்கம் பயத்துல வர்ற அந்த விசித்திரமான வியர்வை வாசனைன்னு அந்த இடமே நரகமா மாறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நிலைமை செம மோசமாகிட்டு இருந்தது. அந்த ரவுடிப் பசங்க ரெண்டு பேரும் இப்போ தங்களோட எல்லையை மீறிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அவங்க கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த வக்கிரமான வெளிச்சம், அங்க இருந்த லதா, பூரணி, பூஜா மூணு பேரையும் அப்படியே சுட்டெரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
அரவிந்த் இப்போ மெதுவாத் திரும்பி பூரணியைப் பார்த்தான். அவனோட பார்வை ஒரு விஷப்பாம்பு இரை மேல பாயுற மாதிரி இருந்துச்சு. பூரணி பயத்துல அப்படியே சிலையா உறைஞ்சுப் போய் நின்னுக்கிட்டு இருந்தா. அவளுக்குள்ள உசிரு போற பயம். உடம்பெல்லாம் நடுங்குது, பல்லெல்லாம் ஒன்னோட ஒன்னு தட்டி சத்தம் போடுது.
அவளோட பட்டுச் சேலை இப்போ வியர்வைல நனைஞ்சு அவ உடம்போட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்தப் பயத்துல அவளுக்கு மூச்சு முட்டுது. நெத்தியில ஆரம்பிச்ச வியர்வைத் துளிகள் அப்படியே கன்னத்து வழியா இறங்கி, அவளோட கழுத்து மேல ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அரவிந்த் அவளை அப்படியே மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு மாதிரி வக்கிரமாப் பார்த்தான்.
"என்னடி பூரணி... இப்படி வேர்த்து கொட்டுது? பாவம்டி நீ... இந்த வியர்வைல நனைஞ்சிருக்கும் போது நீ இன்னும் செம மொரட்டுப் பீஸா தெரியுறடி!"ன்னு அரவிந்த் நக்கல் சிரிப்பு சிரிச்சான். அவனோட அந்தப் பேச்சுல இருந்த வக்கிரம் பூரணியை இன்னும் நடுங்க வெச்சது. அவ தப்பிக்க வழி தேடி கண்ணைச் சுழட்டுறா, ஆனா சுத்தி இருக்குற இருட்டும் அந்த முரட்டு ஆளுங்களும் அவளைச் சிறைபிடிச்சு வச்சிருந்தாங்க.
அப்போ லதாவோட கையை முரட்டுத்தனமாப் பிடிச்சிருந்த அந்த ரெண்டாவது ஆளு, தன் பாக்கெட்டுல இருந்து மொபைலை எடுத்தான். "டேய் இருடா... இந்த இருட்டுல இவளுங்களைச் சரியாவே பாக்க முடியல"ன்னு சொல்லிக்கிட்டே மொபைலோட டார்ச்சைத் தட்டிவிட்டான்.
சட்டுனு அந்த குடோனோட இருட்டைக் கிழிச்சுக்கிட்டு ஒரு கூர்மையான வெள்ளை வெளிச்சம் பாய்ஞ்சுது. அந்த டார்ச் வெளிச்சத்தை நேரா லதாவோட உடம்பு மேல அடிச்சான். அந்த வெளிச்சத்துல லதாவோட முகமும், அவங்க பயத்துல துடிச்ச அந்தத் தவிப்பும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
லதா தன் கைகளால மார்பை மறைச்சுக்கிட்டு, "ப்ளீஸ்... வேணாம்டா... வெளிச்சத்தை அணைங்கடா... விட்டுடுங்கடா..."ன்னு கதறினாங்க. அவங்க உடம்பு அந்தத் தரையில அப்படியே நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தது. அந்த டார்ச் வெளிச்சம் அவங்க உடம்போட ஒவ்வொரு வளைவு மேலயும் ஏறி இறங்குச்சு.
அந்த வெளிச்சத்துல லதாவோட சிவந்த மேனியைப் பார்த்த அந்த ரவுடிப் பயலுக்குக் கண்ணே குளிர்ந்து போச்சு. அப்படியே ஆச்சரியத்துல வாயைப் பொளந்துக்கிட்டு நின்னான். "அம்மா சத்தியமா சொல்றேன்டா... இத்தனை வருஷமா எத்தனையோ பொம்பளைங்களை ஓத்திருப்பேன்... ஆனா இப்படி ஒரு அழகான, பளபளப்பான உடம்பை நான் என் லைஃப்லயே பார்த்ததே இல்லடா!"ன்னு சந்தோஷத்துல கத்தினான்.
அவனுக்குள்ள காம வெறி தலைக்கேறிடுச்சு. அந்த மொபைலை ஒரு கையில புடிச்சுக்கிட்டு, இன்னொரு கையால லதாவோட கன்னத்தைத் தட்டி, "ஏய்... வெளில என்னவோ எங்களை வேணாம்னு கத்தி நாடகம் போடுற... நாங்க பெரிய ரவுடிங்க, அசிங்கமானவங்கன்னு நினைக்கிறியா? ஆனா இங்க பாரு... உன் உடம்பு வேற மாதிரி சிக்னல் கொடுக்குதேடி!"ன்னு வக்கிரமாச் சிரிச்சான்.
"உன் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அணுவும் எப்படித் துடிக்குது பாரு... நீ வேணாம்னு சொன்னாலும் உன் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு ஏக்கம் இருக்குடி... இந்தப் பணக்கார வீட்டுத் திமிரை இன்னைக்கு நாங்க அடக்கும் போது, அந்த வலி உனக்கு இன்பமாத் தான் இருக்கும்!"னு அந்த மிருகம் லதாவோட காதுகிட்ட போய் உறுமுனான்.
லதாவுக்கு அப்படியே அருவருப்புல உடம்பெல்லாம் கூசுது. தன் கண்ண மூடிக்கிட்டு, "கடவுளே... யாராவது வந்து எங்களைக் காப்பாத்த மாட்டாங்களா?"ன்னு மனசுக்குள்ள கதறுறாங்க. பூரணி தன் அத்தையோட அந்தத் தவிப்பைப் பார்த்துட்டு அழுகையை அடக்க முடியாம விம்முனா. ஆனா அந்த இருட்டுல அவங்க அழுகைச் சத்தம் அந்த ரவுடிப் பயலுகளுக்கு ஒரு மியூசிக் மாதிரி இருந்துச்சு.
அந்த குடோனோட ஒரு மூலையில கிடந்த பீட்டர், தன்னைக் கட்டியிருந்த கயிறை அவிழ்க்கப் போராடிக்கிட்டு இருந்தான். ஆனா அந்த ரவுடிப் பசங்க இப்போ லதாவை முழுசா அனுபவிக்கத் தயாராகிட்டு இருந்தாங்க. அந்த மொபைல் டார்ச் வெளிச்சம் இப்போ அவங்க முலையில் நிலைச்சு நின்னுச்சு. லதாவோட மூச்சுக்காற்று வேகமா ஏறி இறங்க, அந்த ரவுடிப் பயலோட கை அவங்க கழுத்தை நோக்கி மெதுவா நகர ஆரம்பிச்சது.
நிலைமை இப்போ கையை மீறிப் போயிட்டு இருந்தது. அந்தப் பொண்ணுங்களோட மானம் ஒரு நூலிழையில தொங்கிக்கிட்டு இருந்தது. அந்த மிருகங்களோட சிரிப்புச் சத்தம் அந்தக் குடோன் முழுக்க எதிரொலிச்சு ஒரு பயங்கரமான சூழலை உண்டாக்கிச்சு.
அந்தக் குடோனுக்குள் மரண பயம் ஒரு அரக்கனைப் போல அந்தப் பெண்களைத் தொண்டையை நெரித்துக்கொண்டிருந்தது. லதாவுக்கு உசுரே போயிட்டு வர்ற மாதிரி ஒரு தவிப்பு. இத்தனை வருஷமா கட்டிக் காப்பாத்துன எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டிங்கிற கெத்து, அந்தப் பணக்காரத் திமிரு, அவளோட மானம் எல்லாமே இப்போ இந்தக் குப்பைக் குடோன்ல இந்த நாலு பொறுக்கிக கால்ல நசுங்கி சின்னாபின்னமாகப் போகுதேங்குற நெனப்பு அவளைக் கொன்னுச்சு.
கண்ணுக்கு முன்னாடி அந்த ரவுடி நாய்கள் அவளை நெருங்க நெருங்க, அவளுக்குக் கண்ணெல்லாம் இருட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு. உடம்பு அப்படியே ரத்தமில்லாதது மாதிரி வெளிறிப் போச்சு. மூச்சு காத்து தொண்டையிலயே அடைக்க, சுருண்டு மயங்கி அந்த அழுக்குத் தரையில விழுந்துட்டா லதா.
அம்மா மயங்கி விழுந்ததைப் பாத்ததும் பூஜாவுக்குப் பைத்தியமே புடிச்சிரும் போல இருந்துச்சு. "அம்மா... ஏம்மா... எந்திரிம்மா... ப்ளீம்மா எந்திரிம்மா..."னு கதறிக்கிட்டே அழுதா. சுத்தி என்ன பண்றதுன்னே அவளுக்குத் தெரியல. அவளக் காப்பாத்த ஒரு நாதி இல்லை.
இன்னொரு மூளையில, அவங்கள காப்பாத்த வந்த பீட்டர அந்த ரவுடிப்பசங்க மூணு பேரும் சேர்ந்து இரும்பு ராடால அடிச்சுப் போட்டுருந்தாங்க. அவன் உடம்பெல்லாம் ரத்தம், கை கால்லாம் கட்டுப்பட்டு, செத்த பொணம் மாதிரி ஒரு ஓரமா மயங்கிக் கிடந்தான்.
அந்தப் பழைய குடோனுக்குள்ள இருந்த இருட்டு, அந்த மூணு மிருகங்களுக்கும் ஒரு வேட்டைக்களமா மாறிடுச்சு. கௌரவம், அந்தஸ்து, பணக்காரத் திமிருனு வாழ்ந்த லதா, இன்னைக்கு இந்த அழுக்குத் தரையில மூணு ஓநாய்களுக்கு நடுவுல மாட்டிக்கிட்டுத் தவிக்குறதைப் பாக்கவே அந்த அரக்கர்களுக்குச் செம போதையா இருந்துச்சு.
அந்த மூணு பேரும் லதாவோட உடம்பு மேல அப்படியே பாய்ஞ்சாங்க. லதாவுக்கு உசிரு போற பயம். "வேணாம்டா... விட்ருங்கடா..."னு கத்தக் கூடத் தெம்பு இல்லாம, அவங்க கண்ணுல இருந்து கண்ணீர் அப்படியே அருவி மாதிரி கொட்டுது.
முதல்ல இருந்த அந்த ரவுடிப் பய, லதாவோட முகத்தைக் கவ்விப்பிடிச்சான். அவனோட அசிங்கமான, சிகரெட் வாடை அடிக்கிற வாயால லதாவோட உதட்டை அப்படியே கவ்வி இழுத்தான். அவங்களோட மென்மையான உதட்டுல அந்த மிருகத்தோட எச்சில் அப்படியே வழியுது. லதா அருவருப்புல முகத்தைத் திருப்பப் பாத்தாங்க, ஆனா அவன் விடல. அவங்களோட மூக்கு, கன்னம்னு எல்லா இடத்தையும் நக்கி, தன்னோட வக்கிரத்தைத் தீர்த்துக்கிட்டான். அந்த எச்சிலோட பிசுபிசுப்பு லதாவோட முகத்துல படும்போது, அவங்களுக்கு அப்படியே குடலப் புடுங்கிக்கிட்டு வாந்தி வர்ற மாதிரி ஒரு உணர்வு.
இன்னொரு பக்கம், ரெண்டாவது ரவுடி லதாவோட கால் பக்கமாப் போயி உட்கார்ந்தான். அந்தப் பணக்கார வீட்டுப் பொம்பளையோட கால்கள் அவ்வளவு வெள்ளையா மென்மையா இருந்துச்சு. அவன் வக்கிரமாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, லதாவோட கால் விரல்களை அப்படியே கவ்விச் சப்ப ஆரம்பிச்சான்.
"என்னா ருசிடி இது! சொல்லிக்கிட்டே, அவங்களோட பாதத்துல நாக்க வச்சு நக்குனான். லதாவுக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி சிலிர்த்து, அருவருப்புல அவங்க கால் விரல்கள் அப்படியே மடங்கித் துடிச்சது. தன் கால்களை இழுக்கப் பாத்தாங்க, ஆனா அந்த மிருகம் அவங்க கணுக்காலை இரும்புப் பிடி மாதிரி புடிச்சுக்கிட்டுத் தன்னோட ஆசையைத் தீர்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ஆனா இது எல்லாத்தையும் விடக் கொடுமை அரவிந்த் பண்ணுனதுதான். அவன் லதாவோட இடுப்புப் பக்கமா உட்கார்ந்திருந்தான். அவனோட கண்கள் லதாவோட அந்த ஆழமான, அகலமான தொப்புள் குழியையே வெறிச்சுப் பார்த்துட்டு இருந்துச்சு. அந்தத் தொப்புள் குழி பயத்துல அப்படியே ஏறி இறங்குறதைப் பாக்க அவனுக்கு ஒரு மாதிரி போதை ஏறுச்சு.
அரவிந்த் மெதுவாத் தன் முகத்தை லதாவோட இடுப்புல வச்சான். "இம்புட்டு அழகான தொப்புளை நான் பார்த்ததே இல்லடி... இதைக் காமிச்சுதானே உன் புருஷனை மயக்கி வெச்சிருக்க?"னு சொல்லிக்கிட்டே, அவனோட நாக்கை எடுத்து லதாவோட தொப்புள் குழியில வச்சு நக்குனான். அவனோட எச்சில் அப்படியே லதாவோட இடுப்புல வடிய ஆரம்பிச்சது. அந்த நாக்கை அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள்ள விட்டு ஒரு சுழற்று சுழற்றுனான் பாரு... லதாவுக்கு அப்படியே அடிவயிறு கலங்கிப் போச்சு.
அவமானம் ஒரு பக்கம், அந்த அசிங்கமான தொடுகை இன்னொரு பக்கம்னு லதா அப்படியே ரெண்டுக்கும் நடுவுல செத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. அரவிந்த் விடாம, அந்தத் தொப்புள் குழியைச் சுத்தி முத்தமிட்டு, தன்னோட நாக்கால அப்படியே ருசி பார்த்தான்.
ஒரே நேரத்துல மூணு கொடிய அரக்கர்களும் லதாவோட உடம்பைத் தங்களுக்குக் கிடைச்ச வேட்டையா நெனைச்சு, தேன் குடிக்கிற மாதிரி அனுபவிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அந்த உயர்தர வீட்டுப் பொண்ணோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் அவங்க கைகள் அழுத்தி, கசக்கிப் பிழிஞ்சுது.
லதாவோட உடம்பு பயத்துல நடுங்குது. அவங்களோட தோல் அப்படியே சிலிர்த்துப் போய் கிடக்குது. அந்தப் பழைய குடோனோட குளிருல கூட, அவங்களுக்கு உடம்பெல்லாம் வேர்த்து கொட்டுது.
லதா தன் கண்ணை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டாங்க. "கடவுளே... ஏன் எனக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை? என் கௌரவம், என் மானம் எல்லாம் இப்படித் தெருநாய்களோட எச்சிலுக்குப் பலியாகுதே..."னு அவங்க மனசுக்குள்ள ரத்தக் கண்ணீர் வடிச்சாங்க. ஒரு பக்கம் அருவருப்புல அவங்க உடம்பு கூசினாலும், இன்னொரு பக்கம் அந்த மூணு பேரோட பலத்துக்கு முன்னாடி அவங்களால ஒன்னும் பண்ண முடியாம, ஒரு ஜடத்தைப் போல அந்தத் தரையில கிடந்தாங்க.
அரவிந்தின் கை இப்போ லதாவோட முலைகள் நோக்கி நகர ஆரம்பிக்க, அந்த மூணு பேரும் சேர்ந்து லதாவோட மானத்தைச் சின்னாபின்னம் ஆக்கத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்த அந்த நேரம்... அந்த இடமே ஒரு நரகமா மாறிப் போயிருந்தது. ஒரு உயர்தரப் பெண்ணின் கௌரவம், சில தெருப் பொறுக்கிகளின் காமப் பசிக்கு அப்பட்டமாப் பலியாகிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்த அவமானம் லதாவோட உசுரையே ஒவ்வொரு செகண்டும் கொன்னுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அந்தக் குடோனுக்குள்ள இருந்த அந்த இருட்டுல, லதாவோட கௌரவமும் மானமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாச் சிதைய ஆரம்பிச்சுது. ஒரு பக்கம் மனசுக்குள்ள அருவருப்பும், 'ஐயோ... இப்படித் தெருப் பொறுக்கிககிட்ட மாட்டிக்கிட்டோமே'ங்கிற அவமானமும் அவங்களை வாட்டி வதைக்க, அவங்களோட உடம்பு மட்டும் அவங்களுக்கே துரோகம் செய்ய ஆரம்பிச்சுது.
என்னதான் மனசுக்குள்ள துளியும் விருப்பம் இல்லைன்னாலும், அந்த மூணு முரட்டு ஆளுங்களோட வெறித்தனமான சீண்டல்கள் லதாவோட நரம்புகளைத் தட்டி எழுப்ப ஆரம்பிச்சுது. காம சுகம்ங்கிற அந்த விஷம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவங்க உடம்பை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்குச்சு. அந்த மூணு முரட்டு காமுகர்களோட கைகளும், நாக்குகளும் அவங்க மேல படும்போது, அந்தச் செழுமையான உடம்பு கட்டுக்கடங்காம துள்ளித் துடிச்சுது.
லதாவோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அணுவும் பயத்துலையும் காமத்துலையும் ஒரு விசித்திரமான போராட்டத்தை நடத்துச்சு. அவங்களோட மூச்சு காத்து இப்போ வேகமா, சூடா வர ஆரம்பிச்சுது. கண்கள் சொருகி, தன்னை அறியாமலேயே அந்தத் தரையில நெளிய ஆரம்பிச்சாங்க.
நிஜத்தைச் சொல்லப்போனா, பல நாட்களா கந்தசாமி லதாவைத் தீண்டவே இல்லை. அரசியலு, அதிகாரமுன்னு அவர் ஓடிக்கிட்டு இருக்க, இளமையும் முறுக்கும் குறையாத லதாவோட உடம்பு ஒரு விதமான வறட்சியில தான் இருந்துச்சு. இன்னைக்கு அந்த அவமானம், கௌரவம், வலி எல்லாத்தையும் தாண்டி, அவங்க உடம்பு அந்த முரட்டுத் தனமான தீண்டலுக்குத் தன்னிச்சையாப் பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சுது.
அந்த மூணு ஆண்களும் லதாவோட உடம்பைத் தங்களுக்குக் கிடைச்ச ஒரு பெரிய விருந்து மாதிரி நினைச்சு, அவங்க நாக்கை வச்சு உடம்பு முழுக்க முத்த மழையைப் பொழிஞ்சாங்க. "ப்ப்பா... என்னா ஒரு சாஃப்ட்டு! இவளை இன்னைக்கு முழுசா உருட்டாம விடக்கூடாதுடா!"னு ஒருத்தன் உறுமுனான்.
ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் போட்டி போட்டுக்கிட்டு லதாவோட உடம்புல தேன் குடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அவங்க கைகள் லதாவோட சதையை அழுத்திப் பிசையும் போது, லதாவுக்குள்ள ஒரு விதமான கிறக்கம் தாளாமக் கண்களை மூடிக்கிட்டாங்க.
அவங்களோட சிவந்த மேனி இப்போ அந்த முரட்டுத்தனமான கையாடல்னால அங்கங்கே தடம் பதிஞ்சு இன்னும் சிவப்பாத் தெரிஞ்சுது. லதாவுக்குத் தொண்டை வறண்டு போச்சு.
பல நாட்களுக்குப் பிறகு, லதாவோட அந்தச் சிவந்த கூதி இப்போ ஒரு விசித்திரமான எழுச்சியைக் கண்டுச்சு. அவங்க கூதியில் கட்டிப் பால் முட்டிக்கிட்டு, வெளியே வரத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தது. அவங்களோட தொடைகள் தன்னிச்சையா நடுங்கி, ஒன்றோடொன்று உரசிக்கிச்சு.
லதா அந்தப் பரவசத்துலையும் அவமானத்துலையும் ஒரு விதமான முனகலை வெளிப்படுத்தினாங்க. அந்தச் சத்தம் அந்த ரவுடிப் பசங்களுக்கு இன்னும் வெறியை ஏத்துச்சு. "பாருடா... மேடம் இப்போ வழிக்கு வராங்க! பணக்காரத் திமிரு எல்லாம் இப்போ காமத்துல கரையுது பாரு!"னு அரவிந்த் கேலியா சிரிச்சுக்கிட்டே, அவளோட தொடையிடுக்கில் இன்னும் ஆழமாத் தன் கைவரிசையைக் காட்ட ஆரம்பிச்சான்.
லதா ஒரு பக்கம் அழுதுக்கிட்டே இருந்தாலும், அவங்க உடம்பு அந்த மூணு பேரோட முரட்டு ஆட்டத்துக்கு ஈடுகொடுத்து, ஒரு காமப் போர்க்களமா அந்த இடத்தையே மாத்திருச்சு. அவமானத்தின் உச்சியிலும் அவங்க உடம்பு அந்த
வக்கிர சுகத்துல தத்தளிச்சுக்கிட்டு இருந்தது.
'இனிமே நம்மளக் காப்பாத்த மேல இருக்குற அந்தச் சாமி வந்தாத்தான் உண்டு... இல்லன்னா இன்னைக்கு இவனுங்க நம்மளக் குதறி எடுத்துடுவானுங்களே'னு லதா மயக்கத்துக்குப் போறதுக்கு முந்தின செகண்ட் நெனச்சா.
அப்ப கரெக்டா...
டமார்!!!!
குடோனோட அந்தப் பெரிய இரும்புச் சட்டர், ஏதோ புயல் காத்து அடிச்சுப் பேயறைஞ்ச மாதிரி பயங்கரச் சத்தத்தோட தொறந்துச்சு. அந்தச் சத்தத்துல அந்த ரவுடிப் பசங்க நாலு பேரும் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே உறைஞ்சுப் போய் வாசலப் பாத்தாங்க.
வெளில இருந்து வர்ற அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல, ஒரு உருவம்... புயல் மாதிரி உள்ளே பாய்ஞ்சு வந்துச்சு. அது வேற யாரும் இல்ல... கிஷோர்!
அவன் கண்ணெல்லாம் ரத்தச் சிவப்பா கொழுந்து விட்டு எரியுது. மூச்சு காத்து சூடா சீறுது. அவனுக்குள்ள இருந்த மிருகம் இப்போ முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு. 'யார் மேலடா கை வைக்கிறீங்க நாய்களா!'னு ஒரு சிங்கமா கர்ஜிச்சுக்கிட்டே உள்ளே வந்தான்.
வந்த வேகத்துல, லதா பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்த முதல் ரவுடியை ஓடிப்போய் ஒரு உதை விட்டான் பாரு... அந்த அடியில அவன் நெஞ்சு எலும்பு முறிஞ்ச சத்தம் அந்த குடோன்லயே கேட்டுச்சு. அப்படியே காத்துல பறந்து போய் செவுத்துல முட்டி ரத்தத்தைக் கக்கிக்கிட்டு கீழ விழுந்தான் அவன்.
அடுத்த செகண்ட் ரெண்டாவது ஆளு உஷாராகி கத்தியை எடுத்துக்கிட்டு கிஷோரைக் குத்தப் பாய்ஞ்சான். கிஷோர் ஒரு இன்ச் நகர்ந்து அவனோட கத்தியைத் தடுத்து, அவனோட கையை அப்படியே முறுக்கிப் புடிச்சான்.
"ஆஆஆஆ!"னு அவன் கத்துறதுக்குள்ள, 'க்ரக்'னு அவனோட கைய ஒடச்சு, அவனோட முழங்கால்லேயே ஓங்கி ஒரு மிதி மிதிச்சான். அவனோட காலும் கையுமே ஒடஞ்சு, நரம்பு சுண்டி தரையில விழுந்து கதறினான்.
இப்போ அந்த இடத்துல மிச்சம் இருந்தது அரவிந்த்தான். அரவிந்த் உடனே அலர்ட் ஆகி, தற்காப்புக்கு ரெடியானான்.
கிஷோருக்கு நரம்பெல்லாம் புடைச்சு, வெறி தலைக்கேறிடுச்சு.
ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல மரண அடியோட சண்டை ஆரம்பமாச்சு. அரவிந்த் குத்துறான், கிஷோர் திருப்பி அடிக்கிறான். குடோன் முழுக்க அவங்க வேர்வையும் ரத்தமும் தெறிக்குது. ஆனா கிஷோரோட அந்தத் தகிக்குற கோபத்துக்கு முன்னாடி அரவிந்தால ஈடுகொடுக்க முடியல. அரவிந்த் மூச்சு முட்டித் திணற, கிஷோர் அவனைச் சுழட்டி அடிச்சான். அவனோட மூக்குல இருந்து ரத்தம் கொட்டுது. கடைசியா, அரவிந்தோட காலத் தட்டி விட்டு, அவன் கீழ விழும் போது அவனோட மண்டையில ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான் கிஷோர். மண்டை உடைஞ்சு, கண்ணு சொருகி அப்படியே மயங்கித் தரையில சாஞ்சான் அரவிந்த்.
ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட நின்ன கிஷோர், சுத்திப் பார்த்தான். அரவிந்த் இன்னும் உசுரோடதான் இருக்கான். அவனோட வெறி அடங்கல. அங்க ஓரமா கிடந்த ஒரு கனமான இரும்பு ராடை எடுத்துக்கிட்டு, அரவிந்தோட மண்டையைப் பொளக்கப் போனான். அவன் கைய ஓங்குன அந்த செகண்ட்...
"நிறுத்துப்பா!"
ஒரு கம்பீரமான குரல் அந்த குடோன் வாசல்ல இருந்து கேட்டுச்சு.
கிஷோர் டக்கெனத் திரும்பிப் பார்த்தான். வாசல்ல நாலஞ்சு கார்கள் வந்து நிக்க, எம்.எல்.ஏ கந்தசாமி தன் அடியாட்களோட ஒரு படையையே கூட்டிக்கிட்டு உள்ளே வந்தார். அவரோட முகத்துல தன் குடும்பத்துக்கு வந்த நிலைமைய நினைச்சுப் பெரிய கோபம் எரிஞ்சிட்டு இருந்துச்சு. ஆனா அவர் கிஷோர் கையில் இருந்த ராடைப் பார்த்து அமைதியா,
"வேண்டாம்பா... நீ ராடை கீழ போடு. இவனை எப்படிச் கவனிக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும். இதை நான் பாத்துக்குறேன்,"னு ஆணித்தரமாச் சொன்னார்.
எம்.எல்.ஏ வோட பேச்சைக் கேட்டு கிஷோர் கையிலிருந்த ராடைக் கீழே போட்டான். அரவிந்த் கிஷோரோட அடியில ரத்த வெள்ளத்துல செத்த பொணம் மாதிரி கிடந்தான்.
லதா சுத்தி என்ன நடக்குதுனு அவளுக்குப் புரிய சில நொடிகள் ஆச்சு. தன் மேல புடவை விலகி இருக்குறத உணர்ந்தவுடனே, அப்படியே பதறிப் போய் தரையில கிடந்த புடவையை எடுத்து அவசர அவசரம்மாத் தன் உடம்புல சுற்றிக்கொண்டாள். அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் இன்னும் நடுக்கம் நிக்கல.
அப்போ அங்க ரத்தக் காயங்களோட, நெஞ்சு நிமித்தி நிக்கிற கிஷோரைப் பார்த்ததும் அவளுக்குக் கண்ணுல இருந்து தாரை தாரையாக் கண்ணீர் கொட்டுச்சு. அவசரமாக எழுந்து போய் கிஷோரோட ரெண்டு கைகளையும் இறுக்கமாப் புடிச்சுக்கிட்டா.
"தம்பி... நீ மட்டும் இன்னைக்குச் சரியான நேரத்துக்கு வரலன்னா, நாங்க எல்லாம் உசுரோட இருந்திருக்க மாட்டோம்டா. என் மானத்தக் காப்பாத்திட்ட தம்பி நீ... என் உசுரைக் காப்பாத்திட்ட..."னு சொல்லிக் தேம்பித் தேம்பி அழுதா லதா. அவங்களோட அந்த நன்றி அவங்க ஒவ்வொரு கண்ணீர்த் துளியிலயும் தெரிஞ்சுது.
அதுக்குள்ள கந்தசாமியோட ஆளுங்க போய், கட்டப்பட்டிருந்த பீட்டரையும் பூஜாவையும் அவிழ்த்து விட்டாங்க. பூஜா அழுதுகொண்டே தன் அண்ணி பூரணியை எழுப்பப் போனா.
"அண்ணி... அண்ணி எந்திரி... எல்லாரும் வந்துட்டாங்க... எந்திரி அண்ணி,"னு அவ முகத்துல தட்டி எழுப்பப் பார்த்தாள். ஆனா பூரணி கண்ணைத் திறக்கவே இல்ல. அந்த அதிர்ச்சியிலயும் பயத்துலயும் அவளுக்குப் பயங்கரமான மயக்கம். முகம் எல்லாம் வெளிறிப் போய், மூச்சு மட்டும் மெதுவா வந்துகிட்டு இருந்துச்சு.
பூரணி எழுந்திரிக்காததப் பார்த்ததும் கிஷோருக்கு உள்ளுக்குள்ள தவிப்பு அதிகமாச்சு. உடனே அவன் கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம, நேராப் போய் கந்தசாமி கண்ணுக்கு முன்னாடியே கீழ குனிஞ்சு பூரணியை அப்படியே தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அலேக்கா தூக்கினான்.
அவளோட உடம்பு ஒரு பஞ்சுப் பொதி மாதிரி இலகுவா இருந்துச்சு. மேகம் மாதிரி எந்த எடையும் இல்லாம இருந்த அவளோட உடம்பை, கிஷோர் தன் இரும்புக் கரங்களால மார்போடு அணைச்சுத் தூக்கிக்கிட்டு காரை நோக்கி நடந்தான்.
மயக்கத்துல இருந்த பூரணி, அவளுக்குள்ள இருந்த அந்த ஆழ்மனசு காதல்னாலயும், பாதுகாப்பு உணர்வுனாலயும் தன்னையுமறியாம தன் ரெண்டு பூங்கரங்களையும் கிஷோரோட கழுத்தைச் சுத்திப் போட்டு, அவன் நெஞ்சோட சாஞ்சுக்கிட்டா. அவளோட மூச்சுக்காத்து கிஷோரோட கழுத்துல பட்டு அவனுக்கு ஒரு நிம்மதியைக் கொடுத்துச்சு.
இதைப் பார்த்த பூஜாவும், அடிபட்டு ரத்தத்தோட நின்னுக்கிட்டு இருந்த பீட்டரும் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே ஷாக் ஆகிப் போயிட்டாங்க.
'என்னடா இது, அப்பா முன்னாடியே இவன் இப்டி தூக்கிட்டுப் போறான், அண்ணியும் கழுத்தைக் கட்டிப் புடிச்சுருக்கே'னு அவங்க மனசுக்குள்ள ஒரு கலவரம் ஓடுச்சு.
ஆனா அங்க நடந்த ஆச்சரியம் என்னன்னா... லதாவோ, கந்தசாமியோ இதை ஒரு துளிகூடத் தப்பா நெனைக்கல. லதாவுக்கு கிஷோர் தன் மானத்தைக் காப்பாத்துன சாமி மாதிரி தெரிஞ்சான். ஒரு ஆபத்து நேரத்துல பொண்ணத் தூக்கிட்டுப் போறான், அவ்ளோதான்னு அவங்க மனசு அமைதியா இருந்துச்சு.
கந்தசாமிக்கும் அதேதான். தன் குடும்பப் பொம்பளைங்களோட மானத்தைக் காப்பாத்தி, தன் எதிரியான அரவிந்த அடிச்சுப் போட்டுருக்கான் இவன். ஒரு அவசர உதவிக்காகத் தன் மருமகளைத் தூக்கிட்டுப் போறான். இதுல என்ன தப்பு இருக்குனு அவர் கிஷோரை முழுசா நம்புனாரு. அந்த நொடியில கிஷோர் மேல அவருக்குப் பெரிய மரியாதை வந்துருச்சு.
கிஷோர் பூரணியைக் கொண்டு போய்க் கார்ல மெதுவாப் படுக்க வச்சான். அவளுக்குப் பின்னாடியே பூஜாவும் லதாவும் கார்ல ஏறிக்கிட்டாங்க.
கந்தசாமி இப்போ அரவிந்தையும், அந்த மூணு ரவுடிகளையும் பார்த்தார். அவரோட கண்ணுல அப்படி ஒரு கொலை வெறி. தன் அடியாட்களைப் பார்த்து, ஒரு கல் நெஞ்சத்தோட உத்தரவு போட்டார்.
"இந்த நாலு நாய்களையும் வெளில விடாதீங்க. இவனுங்களை இந்தக் குடோன்லயே துண்டு துண்டா வெட்டி, இங்கேயே குழி தோண்டிப் பொதைங்கடா... எவனும் இவனுங்களத் தேடி வரக் கூடாது!"னு கட்டளையைப் பிறப்பித்தார்.
அடுத்த சில நிமிஷங்கள்ல, கந்தசாமியோட குடும்பம் அந்த நரகத்துல இருந்து தப்பிச்சுத் தங்களோட பங்களாவுக்குக் கிளம்புச்சு.
கிஷோர், அடிபட்டு ரத்தக் காயங்களோட கிடந்த தன் நண்பன் பீட்டரைத் தன் பைக்ல ஏத்திக்கிட்டான்.
"மச்சான் ஒன்னும் இல்லடா, நான் இருக்கேன்... தைரியமா இரு,"னு அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லிக்கிட்டே, அவனைக் காயங்களுக்குக் கட்டுப்போட ஆஸ்பத்திரிக்கு மின்னல் வேகத்துல வண்டியை விட்டான். இரவு காத்துல அவனோட பைக் சீறிப் பாய்ஞ்சுது
. நெஞ்சுக்குள்ள பூரணியைக் காப்பாத்திட்டோம்ங்கிற ஒரு பெரிய நிம்மதி அவனுக்குப் பெருமூச்சா வெளிவந்துச்சு.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)
![[Image: images-2.jpg]](https://i.ibb.co/RWRnd3k/images-2.jpg)
