Incest என் குடும்பம்

[karthikhse12]

நண்பா இப்படி ஒரு டீசர் கொடுத்து கதையை படிப்பதற்கு விறுவிறுப்பாக காத்திருக்கிறேன்

[asareereee]

Pl send full portion of all episodes

[Royal enfield]

Nanba full story

[Lashabhi]

Brother part 8 send pannunga, DM pannirkaen.

[VraavanV]

Arumai nanbha mulu kathai

[yscienced]

Enna bro no update

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 6

ராசகுட்டி சைக்கிளை வேகமாக மிதித்துக் கொண்டிருந்தான். காலையிலேயே அத்தையிடம் கண்ட அந்த உக்கிரம், அம்மாவின் மடியில் கிடைத்த அந்தச் சொர்க்கம் என அவனது மனது அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தாலும், பெரியம்மாவிடம் அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை வாங்கிவிட வேண்டும் என்கிற பதற்றமும் அவனுக்குள் இருந்தது.

பத்மா பெரியம்மாவின் வீடு என்பது அந்த ஊரிலேயே ஒரு தனி ராஜாங்கம். அம்பிகாவைப் போல அவள் அமைதியானவள் இல்லை; வாயைத் திறந்தாலே இரட்டை அர்த்தத்தில் பேசி, கேட்பவர்களைக் கிறங்க வைப்பவள்.

பத்மா பெரியம்மா -



நல்ல திமிசு கட்டை போன்ற உடம்பு. இந்த வயதிலும் தன் புருஷன் முத்துப்பாண்டியிடம் நல்ல 'ஓல் வாங்கி ' உருண்டு திரண்ட தேகம். வயிற்றில் இரண்டு மடிப்புகள் விழுந்திருந்தாலும், மின்னும் அந்த முகமும், எடுப்பான அவளது அங்கங்களும் அவளை ஒரு முழுமையான பெண்மையின் அடையாளமாகவே காட்டியது.

அவளது கணவன் முத்துப்பாண்டி, அந்த ஊர் காய்கறிச் சந்தையின் சக்கரவர்த்தி. யாரிடம் எப்படிப் பேசி காரியம் சாதிக்க வேண்டும் என்பது அவருக்கு அத்தனை அப்பட்டமாகத் தெரியும். அவர்களுக்கு ஒரு மகன், ஒரு மகள்.

முதலில் மதுமிதா... ராசகுட்டியை விட மூன்று வயது மூத்தவள். அவளைப் பார்த்தால் ஒரு அரேபியக் குதிரையைப் பார்ப்பது போல இருக்கும்.

மதுமிதா -



 சரியான ராங்கி! பணக்கார திமிர் அவளது நடையிலேயே தெரியும். அந்த இறுக்கமான பாவாடைத் தாவணியில் அவளது வளைவுகள் அப்படியே செதுக்கி வைத்த சிலையாக இருக்கும். எடுப்பான மார்புகளும், அகன்ற இடுப்பும், அவளது அந்த மேனியில் வழியும் பளபளப்பும் எந்த ஆணையும் ஒரு நிமிடம் தடுமாற வைக்கும். என்னதான் திமிர் பிடித்தவளாக இருந்தாலும், தன் சித்தி அம்பிகாவுக்கும் ராசகுட்டிக்கும் அவள்தான் உயிர்.

கடைசியாக மதன் - ராசகுட்டியின் அதே வயதுதான். படிப்பு ஏறவில்லை என்றாலும் அப்பாவோடு சேர்ந்து வியாபாரத்தைக் கவனித்துக் கொள்கிறான். அம்பிகா வீட்டுக்குத் தேவையான காய்கறிகளை மூட்டை மூட்டையாகக் கொண்டு வந்து போடுவதே இவன்தான். ராசகுட்டியும் மதனும் நல்ல நண்பர்கள் போலப் பழகிக் கொள்வார்கள்.

ராசகுட்டி அந்தப் பெரிய வீட்டின் வாசலில் நின்றபோது, வீடே மயான அமைதியாக வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. "பெரியப்பா... பெரியம்மா..." என்று அவன் கொடுத்த குரலுக்குப் பதிலில்லை. ஒருவேளை கோவிலுக்குப் போயிருப்பார்களோ என்று அவன் பதற்றமானாலும், வாசலில் கிடந்த பெரியப்பாவின் அந்த வெள்ளைச் செருப்பும், புல்லட்டும் அவர் வீட்டில்தான் இருக்கிறார் என்பதை உறுதிப்படுத்தின.

வீட்டைச் சுற்றிப் பின்வாசல் வழியாக வந்தவனுக்கு, கதவு சற்றே திறந்திருந்தது நிம்மதியைத் தந்தது. ஆனால், உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்த அடுத்த நொடியே அவனது ரத்தம் உறையத் தொடங்கியது.

"ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்... டப்... டப்... டப்..."

அந்தச் சிறிய அறையிலிருந்து வந்த அந்த ஈரமான சத்தமும், ஒரு பெண்ணின் தகிக்கும் முனகலும் ராசகுட்டியின் 19 வயது காதுகளுக்குப் புதியதல்ல. நேற்று அத்தையோடு அந்த மோட்டார் ரூமில் கேட்ட அதே சத்தம்! அது தன் பெரியம்மா பத்மாவின் குரல் என்று தெரிந்ததும் அவனுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

அங்கிருந்து ஓடிவிடலாம் என்று அவன் கால்கள் நினைத்தாலும், அவனது வாலிபக் குறும்பு அவனை அந்த அறைப்பக்கம் இழுத்தது. அப்போது உள்ளிருந்து பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் அந்தக் கரகரப்பான குரல் கேட்டது:

"உன் தங்கச்சி அம்பிகா மாதிரி உன் குண்டி... நல்ல புசுபுசுன்னு இருக்குடி பத்மா!"

ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'பெரியப்பாவா இப்படிப் பேசுகிறார்? அதுவும் தன் அம்மாவைப் பற்றி இவ்வளவு அப்பட்டமாகவா?' என்கிற அதிர்ச்சி அவனை அந்த இடத்திலேயே உறைய வைத்தது. ஆனாலும் அந்த அறையிலிருந்து வந்த 'சளக்... சளக்...' என்கிற ஈரமான சத்தமும், பெரியம்மாவின் ஆவேசமான முனகலும் அவனை அங்கிருந்து நகரவிடவில்லை.

மெல்ல அந்த அறையின் கதவு இடுக்கின் வழியாக ராசகுட்டி எட்டிப் பார்த்தான். அங்கே பெரியம்மா பத்மா, தன் முரட்டு உடம்பைக் குனிய வைத்து, இரண்டு கைகளையும் கட்டிலில் ஊன்றி 'டாக்கி '  நிலையில் நின்றிருந்தாள். பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி பின்னால் இருந்து அவளது அந்தப் பருத்தக் குண்டிகளை ஆக்ரோஷமாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன் முரட்டுத் தடியால் அவளது புண்டையைத் தூர்வாரிக் கொண்டிருந்தார்.



பெரியம்மா பத்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்புகள், அவள் குனிந்திருந்த நிலையில் அப்படியே கீழே தொங்கிக்கொண்டு, பெரியப்பாவின் ஒவ்வொரு இடிக்கும் ஏற்ப முன்னும் பின்னும் ஆவேசமாக ஊசலாடின. மலர் அத்தையின் மார்புகளை விட இவை அளவில் பெரியவை; ஆனால் வயதுக்கேற்ற தளர்ச்சியோடு அந்தப் பழுத்தக் கனிகள் ஒன்றோடொன்று மோதித் ததும்பின. அவள் கழுத்தில் பெரியப்பா கட்டிய தாலி, அந்தப் போர்க்களத்தில் 'தாம் தோம்' என்று மார்புகளுக்கு இடையே ஆடிக்கொண்டிருந்தது.

பெரியப்பா ஒரு அசுரனைப் போல மூச்சு வாங்க, தன் முழுப் பலத்தையும் திரட்டிப் பெரியம்மாவின் அந்த விரிந்த புண்டைக்குள் தன் தடியைச் சொருகிச் சொருகி எடுத்தார். ஒவ்வொரு முறை அவர் உள்ளே விடும்போதும், பெரியம்மாவின் அந்தப் பருத்தச் சதை மடிப்புகள் அதிர்ந்து குலுங்கின.

"ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்... மெதுவா பண்ணுயா... ஏன் தங்கச்சியை நினைச்சு என்னைக் கொல்லாதே... ஆஆஆ... ம்ம்ம்..." என்று பெரியம்மா பத்மா தன் சத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கதறினாள்.

பெரியப்பா ஒரு வித உறுமலுடன், "ஹா... ஹா..." என்று சத்தம் போட்டபடி, அவளது அந்த விரிந்தப் பெண்மையை விடாமல் வேட்டையாடினார். பெரியம்மாவின் முனகல் இப்போது ஒரு சிறு உருமல் சத்தமாக மாறி, அந்த அறையையே அதிர வைத்தது. வெளியே சத்தம் கேட்டுவிடுமோ என்று ராசகுட்டிதான் பயந்து நடுங்கினான்; ஆனால் அந்த இரண்டு காம வெறியர்களுக்கும் அந்தப் பயமே இல்லை.




பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராசகுட்டி தன் எச்சிலை பலமாக விழுங்கினான். நேற்று இரவு அத்தை மலரோடு நடந்த அந்தச் சங்கமம் ஒரு மென்மையான தாலாட்டு என்றால், இன்று பெரியப்பா இங்கே நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கும் இந்த அசுர வேட்டை ஒரு போர்க்களம் போல இருந்தது. பெரியப்பாவின் ஒவ்வொரு அடியும் இடி போலப் பெரியம்மாவின் அந்த விரிந்த பிருஷ்டத்தில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.

இருவருக்கும் அருவியில் குளித்தது போல வேர்த்துக்கொட்டியது. அந்த ஜில்லென்ற மதிய நேரத்திலும், அவர்களின் காமத் தீயில் அந்த வியர்வை முத்துக்கள் பெரியம்மாவின் முதுகில் வழிந்து ஓடின. பெரியம்மா பத்மா, தன் மார்புகள் தரையைப் பார்த்தபடி ஊசலாட, "ம்ம்... ம்ம்ம்..." என்கிற காமஸ்வரத்தோடு பெரியப்பாவின் அந்த வேகத்திற்கு ஈடுகொடுத்து முன்னும் பின்னும் அசைந்து கொண்டிருந்தாள்.

"பெரியப்பா ஆவேசத்தின் உச்சியில், அவளது ஒரு பக்கப் பிருஷ்டத்தில் 'பட்... பட்...' என்று ஓங்கி அடிக்க, அந்தச் சத்தம் அறையெங்கும் எதிரொலித்தது. பெரியம்மா அதை ஒரு சுகமாக ஏற்றுக்கொண்டு கண்ணை மூடி அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள்."

சற்று நேரத்தில் பெரியப்பா முத்துப்பாண்டிக்கு உச்சகட்டம் நெருங்கியது. தன் பல்லை இறுகக் கடித்துக்கொண்டு, "ஆஆஆ..." என்று ஒரு மிருகத்தைப் போல உருமியபடி, பெரியம்மாவின் இடுப்பைத் தன் பக்கம் இழுத்து அமுக்கிப் பிடித்தார். அவனது அந்த முரட்டுச் சுன்னியிலிருந்து மதன நீர் பீய்ச்சி அடிப்பது, வெளியே மறைந்திருந்து பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

"இனிமேல் இங்கே இருந்தால் மாட்டிக்குவோம்" என்று உணர்ந்த ராசகுட்டி, பூனைப் போல மெல்லப் பின்வாசல் வழியாக வெளியேறி, விறுவிறுவென முன் வாசலுக்கு வந்து திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டான்.

அவனது இதயம் இன்னும்  துடித்துக் கொண்டிருந்தது. கண்ணை மூடினால் பெரியம்மாவின் அந்தத் தொங்கும் மார்புகளும், பெரியப்பாவின் அந்த அசுர அடியும் தான் நினைவுக்கு வந்தன. தன் பாக்கெட்டில் இருந்த அந்த இரண்டு ரூபாய் நாணயத்தைப் போல, இப்போதும் அவனது ஆண்மை ஜட்டிக்குள் விடைத்துக் கொண்டு நின்றது.

பத்து நிமிடம் கழித்து, உள்ளே ஆள் நடமாடும் சத்தம் கேட்டது. பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி தன் கைலியைச் சரி செய்தபடி, முகத்தில் ஒருவிதத் திருப்தியுடன் வெளியே வந்தார். திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த ராசகுட்டியைப் பார்த்ததும் அவர் சற்றே திடுக்கிட்டாலும், உடனே சமாளித்துக் கொண்டார்.

"என்னடா ராசு... எப்போ வந்த? நான் உள்ளே கொஞ்சம் அசந்து தூங்கிட்டேன்," என்று ஒன்றுமே தெரியாதவர் போலக் கேட்டார்.

ராசகுட்டியும் ஒரு நல்ல நடிகனைப் போல "ஆமா பெரியப்பா, இப்பதான் சைக்கிளை நிறுத்தினேன்," என்று சமாளித்தான். உள்ளுக்குள் இன்னும் அந்த 'டப்... டப்...' சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

அப்போது உள்ளிருந்து பத்மா பெரியம்மா வெளியே வந்தாள். சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் அந்த அசுர வேட்டையில் சிக்கித் தவித்தவள் என்று சொல்லவே முடியாதபடி, இப்போது ஒரு குடும்பத் தலைவியாக மிடுக்காக வந்தாள்.



பத்மா பெரியம்மாவின் அந்தப் பருத்த முந்தானை இடுப்பில் செருகப்பட்டிருக்க, அவளது அந்த ஆழமான தொப்புள் சுழி ராசகுட்டியின் கண்களை அப்படியே இழுத்தது. அவள் நடந்து வரும்போது, ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்தப் பெரிய மார்புகள் தாளலயம் தப்பாமல் குலுங்கின. அந்தத் தகிக்கும் உடம்பில் இன்னும் அந்த வியர்வை மணம் மாறாமல் இருந்தது.

"என்னடா ராசு... சென்னைக்குக் கிளம்பப் போறயாமே? ரங்கசாமி வந்து பேசிட்டுப் போனானா?" என்று அவள் கேட்டபோது, ராசகுட்டி தன் தயக்கத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினான்.

"ஆமா பெரியம்மா... ஆனா அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்குத்தான்..." என்று அவன் இழுக்க, பத்மா பெரியம்மா சிரித்துக் கொண்டே அவன் தலையைக் கோதினாள்.

"என்னடா ஆனா... ஓணான்னுட்டு! ரங்கசாமி எங்ககிட்டயும் வந்து சொல்லிட்டுத்தான் போனான். உனக்காகப் பெரியப்பா காசை எடுத்து வச்சிருக்காரு. இன்னைக்குப் பொழுது அடைஞ்சிடுச்சு, இங்கேயே தங்கு. நாளைக்குக் காலையில காசை வாங்கிட்டுப் போயேன்," என்று அவள் சொன்னதும், ராசகுட்டி உண்மையாலுமே கண்கலங்கிவிட்டான்.

தன் குடும்பக் கஷ்டத்தைப் புரிந்து கொண்டு, தான் கேட்கும் முன்பே பெரியப்பாவும் பெரியம்மாவும் உதவி செய்ய முன்வந்தது அவனது மனதை உருக்கியது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி சிரித்துக் கொண்டே, "சரிடா ராசு... நீ போய் கை கால் கழுவிட்டு வா. உன் பெரியம்மா நல்லா ஆட்டுக்கறி குழம்பு வச்சிருக்கா , கொஞ்ச நேரத்துல உன் அக்கா மதுமிதாவும் மதனும் வந்ததும் எல்லாரும் ஒண்ணா உட்காரலாம்," என்று சொல்ல,

ராசுக்குட்டி தலை அசைத்தபடி வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்,  சிறிது நேரத்தில் மதனோடு சேர்ந்து மதுமிதா அக்காவும் வந்துவிட, வீடே திருவிழாக் கோலம் பூண்டது.

மதனும் மதுமிதாவும் ராசகுட்டியை சும்மா விடுவார்களா? "என்னடா ராசு... சென்னைக்கு போறேன்னு பெரிய ஆளா ஆகிட்டியே? அங்க போனதும் எங்களை எல்லாம் மறந்துடுவியா?" என்று மதன் ஒரு பக்கம் கிண்டல் செய்ய, மதுமிதா அக்கா தன் பங்கிற்கு அவனை வம்புக்கு இழுத்தாள்.

மதுமிதா அக்கா -  , மெல்லிய தாவணியில் அவளது அந்த வளைவுகள் ராசகுட்டியின் கண்களைச் சுழற்றின. "என்னடா தம்பி... சென்னைக்கு போறதுக்கு முன்னாடி உன் அக்காவுக்கு ஏதும் சீர் செய்ய மாட்டியா?" என்று அவள் கண்ணைச் சிமிட்டிப் பேசும்போது, ராசகுட்டிக்கு முகம் சிவந்தது.

பாவம் ராசகுட்டி! அவர்களைப் போல வாயாடி இல்லை என்பதால், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் சிக்கித் தவித்தான். இடையில் பத்மா பெரியம்மா தான் அவனைப் பரிதாபப்பட்டு காப்பாற்றினாள்.

"ஏன்டா ராசு... இவங்க ரெண்டு பேரும் அம்புட்டு வாய்கிழிய பேசுறாங்க... நீ ஏன்டா பதிலுக்குப் பேசாம இப்படியே பாவமா இருக்க?" என்று பெரியம்மா கேட்க, ராசகுட்டி தன் அந்தச் சிரிப்பையே பதிலாகத் தந்தான்.

"விடு பெரியம்மா... அக்கா தானே பேசுறா, பேசிட்டுப் போகட்டும்," என்று அவன் குழைவாகச் சொன்னது மதுமிதாவுக்கு இன்னும் பிடித்துப்போனது.

"பாத்தியா அம்மா... என் தம்பி எவ்வளவு சமத்துன்னு!" என்று சொல்லியபடி, மதுமிதா ராசகுட்டியின் அருகில் வந்து அவனது கன்னத்தைக் கிள்ளினாள்.
பத்மா பெரியம்மா சிரித்துக் கொண்டே, "சரி சரி... எல்லாரும் கை கழுவிட்டு வாங்க. ஆட்டுக்கறி குழம்பு ஆறிடப் போகுது. மதுமிதா... தம்பிக்கு இலையைப் போட்டுப் பரிமாறு," என்று சொல்ல,  குடும்பமே ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டு முடித்தார்கள்

இரவு உணவிற்குப் பிறகு, மட்டன் குழம்பின் காரம் நாவிலேயே ஒட்டியிருக்க, அனைவரும் உறங்கத் தயாரானார்கள். அப்போது மதுமிதா மெல்ல ராசகுட்டியின் கையைப் பிடித்துச் சைகை காட்டி, புழக்கடைப் பக்கம் ரகசியமாக அழைத்துச் சென்றாள்.

"என்னக்கா... ஏதும் பிரச்சினையா? ஏன் இப்படிப் பதற்றமா இருக்க?" என்று ராசகுட்டி கேட்க, மதுமிதா அக்கா தன் தாவணித் தலைப்பைச் சரிசெய்தபடி அவனை நெருங்கி வந்தாள்.

. "டேய் ராசு... வீட்ல எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கப் பேச்சு எடுக்குறாங்கடா," என்று அவள் சொன்னதும், ராசகுட்டி ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.

"கல்யாணமா... உனக்கு இஷ்டம் இல்லையாக்கா? இன்னும் படிக்கணுமா?

மதுமிதா அவனைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்துவிட்டு, "படிப்பு இல்லடா... நான் ஒருத்தனை லவ் பண்றேன்!" என்று ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டாள். ராசகுட்டிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "லவ்வா? இது பெரியப்பாவுக்கும் பெரியம்மாவுக்கும் தெரியுமா?"

"தெரியுமடா... அதான் அவசர அவசரமா வேற இடத்துல கல்யாணம் பண்ணி வைக்கப் பார்க்குறாங்க. நீதான்டா அவங்ககிட்டப் பேசி எப்படியாவது இதை நிப்பாட்டணும்," என்று மதுமிதா அவனது கைகளைப் பிடித்துக் கெஞ்சினாள்.

"சரி... அந்தப் பையன் யாருக்கா?"

மதுமிதா சற்றுத் தயங்கிவிட்டு, "நம்ம தோட்டத்துக் குழி வேலைக்கு வருவாரே முனியாண்டி... அவரோட பையன் கணேஷ்," என்று சொன்னாள்.

கணேஷ் என்கிற பெயரைக் கேட்டதுமே ராசகுட்டியின் முகம் சுருங்கியது. கணேஷ்... அவனுக்குத் தெரியும், அவன் ஒருபோதும் மதுமிதா அக்காவுக்குப் பொருத்தமானவனாக இருக்க மாட்டான். ஏற்கனவே காதலித்து மணம் முடித்த மலர் அத்தையின் வாழ்க்கை  அல்லாடிக் கொண்டிருப்பதை அவன் நேரடியாகப் பார்த்தவன்.

"தன் அக்கா மதுமிதாவின் இந்த அழகான தேகம், அந்த   இளமை, ஒரு வேலையில்லாத கணேஷின் கையில் சிக்கிச் சீரழிந்து போவதா?" என்கிற எண்ணம் அவனை வாட்டியது. இப்போது சொன்னால் அக்கா சண்டைக்கு வருவாள் என்று தெரிந்த ராசகுட்டி, "சரிப்பா... நான் பேசிப் பார்க்கிறேன்," என்று சொல்லிச் சமாளித்து அங்கிருந்து ஒதுங்கினான்.


இரவு ஊரே அடங்கிவிட்டாலும், ராசகுட்டியின் கண்களில் மட்டும் தூக்கமே இல்லை. கடந்த இரண்டு நாட்களாக அவனது உடலில் ஏற்பட்ட அந்த ரசாயன மாற்றங்கள் அவனை ஒரு நிமிடம் கூட நிம்மதியாக இருக்க விடவில்லை. அவன் பார்க்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணையும், ஒவ்வொரு அசைவையும் இப்போது காமக் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

மோட்டார் ரூமில் அத்தை மலர் தன் மேல் அமர்ந்து ஆடிய அந்த ஆட்டம்... திண்ணையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த அம்மாவின் மார்புகள் தற்செயலாகத் தன் முகத்தில் நசுங்கிய அந்த மூன்று வினாடிச் சொர்க்கம்... இன்று மதியம் அந்த அறை இடுக்கில் பெரியம்மா பத்மா குனிந்து நிற்க, பெரியப்பா பின்னாலிருந்து அடித்த அந்த அசுர அடி... இவை அனைத்தும் அவனது நினைவலைகளில் ஊஞ்சலாடின.

"19 வயது இளமிரத்தம்... நரம்புகளில் சூடான லாவா குழம்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஜட்டிக்குள் விடைத்து நின்ற அவனது ஆண்மை, யாரிடமாவது தஞ்சம் புக ஏங்கியது.

இப்படியே எதைப் பற்றியோ நினைத்துக் கொண்டிருந்தவன், எப்போது கண் அயர்ந்தான் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குள் சென்ற அவனது கனவிலும் அந்தப் பெண்மை உருவங்கள் வந்து போயின.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 7


நல்ல விடிந்துவிட்டிருந்தது. சோம்பல் முறித்துக்கொண்டு வெளியே வந்த ராசகுட்டியைப் பார்த்த பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, "ராசு... எந்திரிச்சுட்டியா? இதோ மதுமிதாவைக் காலேஜ்ல விட்டுட்டு நான் அப்படியே சந்தைக்குப் போறேன்ப்பா," என்றார்.

"ராசு... பின்னாடி தொழுவுல உன் பெரியம்மாவுக்கு உடம்பு முடியல, ஏதோ அவஸ்தைப்படுறா... போய் என்னன்னு கொஞ்சம் ஒத்தாசையா இரு," என்று பெரியப்பா சொல்லிட்டுப் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தார்


பைக்கில் ஏறிய மதுமிதா அக்கா, பெரியப்பாவுக்குத் தெரியாமல் ராசகுட்டியைப் பார்த்து, "டேய்... போறதுக்கு முன்னாடி என் காதலுக்கு ஒரு வழி சொல்லிட்டுப் போடா!" என்று கண்களாலேயே கெஞ்சினாள். அவளது அந்தத் தாவணி காற்றில் படபடக்க, அந்த அரேபியக் குதிரை போன்ற தேகம் மறைவது வரை அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.


மதனும் ஏற்கனவே  சந்தைக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும். இப்போது அந்தப் பெரிய வீட்டில் ராசகுட்டியும், தொழுவத்தில் இருக்கும் பெரியம்மா பத்மாவும் மட்டுமே.

"பெரியம்மாவுக்கு என்ன ஆச்சு?  " என்று முணுமுணுத்தபடி ராசகுட்டி பின்வாசல் வழியாகத் தொழுவத்திற்குச் சென்றான்.தொழுவத்திற்குள் நுழைந்ததும், அந்த மாட்டுச் சாணத்தின் வாசனையும், வைக்கோல் நெடியும் கலந்த ஒரு கமான மணம் அவனை வரவேற்றது

தொழுவத்திற்குப் பின்னால் இருந்த அந்த அடர்ந்த புதருக்குள், பெரியம்மா பத்மா தன் சேலையையும் பாவாடையையும் இடுப்பு வரை தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். அவளது முரட்டுத்தனமான உடம்பு, ஒரு பெரிய பாறாங்கல் போலப் புதரின் நிழலில் அசைவின்றி இருந்தது.

"பெரியம்மா..." என்று கூப்பிட வாயெடுத்த ராசகுட்டி, அப்படியே பம்மி மறைந்து கொண்டான். காரணம், அவனது கண்களுக்கு முன்னால் விரிந்திருந்த பெரியம்மாவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான சூத்தழகு!

"பெரியம்மாவின் அந்தப் பருத்தக் குண்டிகள், கொளக்கரையிலே வனைந்து வைத்த செம்மண் பானை போல மொழுமொழுவென்று அம்சமாக இருந்தன. அந்த மங்கலான வெளிச்சத்திலும், அவளது அந்த மேனியின் பளபளப்பும், இடுப்பின் ஆழமான வளைவும் ராசகுட்டியின் 19 வயது ஆண்மையைப் படக்கென்று நட்டுக்கொள்ள வைத்தன. நேற்று பெரியப்பா அந்தப் பிருஷ்டத்தில் அடித்த அடி, இன்னும் சிவந்த தழும்பாக அவனது கண்களுக்குத் தெரிந்தது."

ரொம்ப நெருக்கத்தில், பெரியம்மா அங்கே திரும்பி அமர்ந்து அவனுக்குத் தன் சூத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள். நேரம் ஆக ஆக, அவனுக்குள் ஒருவிதக் கிலி ஏற்பட்டது. எங்கே அவள் திரும்பித் தன்னைப் பார்த்துவிடுவாளோ, கையும் களவுமாகப் பிடித்துவிடுவாளோ என்கிற பயம் ஒரு பக்கம்... அந்தத் தகிக்கும் தேகத்தைக் கட்டிப்பிடித்து அனுபவிக்க வேண்டும் என்கிற ஏக்கம் மறுபக்கம்.




பயமும் காமமும் கலந்த ஒரு குரலில், "பெரியம்மா..." என்று சன்னமாகக் கூப்பிட்டான்.

அங்குட்டே இருடா... நான் வெளியே போயிட்டு இருக்கேன்!" - பெரியம்மாவின் அந்தக் குரலில் ஒருவிதத் தவிப்பும், களைப்பும் கலந்திருந்தது.

"பெரியப்பா உன்னைத் தேடச் சொல்லி அனுப்புச்சு... உனக்கு உடம்புக்கு முடியலையாமே?" என்று ராசகுட்டி கேட்க, "ஆமாடா ராசு... வவுரு சரியில்லை," என்றாள் பத்மா. அவளது குரல் தேய்ந்து போயிருந்தது.

"இங்குட்டு வாடா..." என்று அவள் அழைக்க, ராசகுட்டி சற்றே தயங்கினான். "நான்... அங்கயா?"

"ஒக்காந்துதான் இருக்கேன், வா!" - பெரியம்மாவின் அதிகாரமும் கெஞ்சலும் கலந்த அழைப்பைத் தட்ட முடியாமல் அந்தப் புதரைத் தாண்டி அவள் முன் சென்றான்.

அங்கே பத்மா பெரியம்மா மிகக் களைப்பாக அமர்ந்திருந்தாள். ராசகுட்டி அருகில் சென்றதும், ஒரு ஆதரவிற்காக அவனது கையைப் பிடித்து அவன் மேல் அப்படியே சாய்ந்து கொண்டாள். அவளது அந்தப் பருத்த உடலின் சூடு அவன் மேல் பட, சற்று முன் பார்த்த அந்த மொழுமொழுவென்ற செம்மண் பானை போன்ற குண்டிகளின் நினைவு வந்து ராசகுட்டியின் ஜட்டிக்குள் அவனது ஆண்மை விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்றது.

"என்ன பெரியம்மா பண்ணுது?" என்று அவன் பதற்றத்தோடு கேட்க, காலையிலிருந்து நாலைந்து முறை பேதியாகிவிட்டதாகச் சொல்லி முனகினாள்.

"இரு பெரியம்மா... நான் கஷாயம் காய்ச்சித் தாரேன், சரியாயிடும்," என்று அவளை அங்கேயே அமரச் சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென வீட்டுக்குள் ஓடினான். பத்து நிமிடத்தில் கஷாயத்தைத் தயார் செய்துவிட்டுத் திரும்ப வந்த ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது.

அங்கே பெரியம்மா பத்மா, முன்பக்கம் மட்டும் சேலையால் அரைகுறையாக மறைத்தபடி, பின்பக்கம் முழுவதையும் திறந்து காட்டி மீண்டும் அந்தப் பருத்தக் குண்டிகளை இவனுக்கு விருந்தாகப் படைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"மறுபடியுமா பெரியம்மா? அந்தப் பழுத்தக் கனிகள் போன்ற பிருஷ்டங்கள், காற்றில் படபடக்க... இடுப்பு மடிப்புகளில் வழிந்த அந்த வேர்வைத் துளிகள் அவளது அந்தச் செம்மண் நிற மேனியை இன்னும் பளபளப்பாக்கின. குனிந்து அமர்ந்திருந்த அவளது நிலையில், அந்தப் பெரிய குண்டிகளுக்கு இடையே இருந்த அந்த ரகசியப் பிளவு ராசகுட்டியின் கண்களை அப்படியே கட்டிப்போட்டது."

அவன் கையில் இருந்த கஷாயக் கிண்ணம் லேசாக நடுங்கியது. "பெரியம்மா... இந்தாங்க கஷாயம்," என்று திக்கித் திணறிச் சொன்னான்.

அவள் மெல்லத் திரும்பிப் பார்த்தபோது, அவளது ஜாக்கெட் கொக்கிகள் சில விலகி, அவளது அந்தப் பெரிய மார்புகள் தளர்ந்து கீழே ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தன. "ராசு... என்னால எழுந்திரிக்கக் கூட முடியலடா..


கையைக் குடுடா... உன்னைப் பிடிச்சு எழுந்துக்கிறேன்," என்று பெரியம்மா பத்மா தன் தளர்ந்த கையை நீட்டினாள். ராசகுட்டி ஆவலோடு அவளருகில் சென்று, அவளது அந்தப் பருத்தத் தோள்களைப் பற்றித் தூக்கினான். அவளது உடலின் அந்தத் தகிக்கும் சூடும், பெண்மை மணமும் அவன் நாசியைத் துளைக்க, அவளை மெல்ல நடத்தித் தொட்டி அருகே கொண்டு வந்தான்.

"நீ கொஞ்சம் அங்குட்டு இரு... நான் கால் கழுவிட்டு வாரேன்," என்றவள், சிறிது நேரத்தில் "ராசுக்குட்டி..." என்று மெல்லியக் குரலில் அழைத்தாள்.

உள்ளே சென்ற ராசகுட்டிக்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது. பெரியம்மா பத்மா அங்கே அப்படியே குனிந்து அமர்ந்து, தன் பிரம்மாண்டமான குண்டிகளை மீண்டும் அவனுக்கு விருந்தாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள். "டேய் வாடா... கையைக்கூடத் தூக்க முடியல, கொஞ்சம் தண்ணி மொண்டு ஊத்துடா," என்று அவள் சொல்ல, ராசகுட்டி குவளையில் தண்ணீரை மொண்டு அவளது அந்த மொழுமொழுவென்ற பிருஷ்டங்களின் மேல் ஊற்றினான்.

தண்ணீர் பட்டு அந்தச் செம்மண் நிறக் குண்டிகள் இன்னும் பளபளப்பாக மின்னின. "இரு பெரியம்மா... நானே கழுவி விடுறேன்," என்று அவன் சொன்னதும், "ஐயே கருமம்... அங்க போய் ஏண்டா?" என்று அவள் போலியாகச் சிணுங்கினாள்.

"ஏன் பெரியம்மா... சின்ன வயசுல எனக்கு நீ எத்தனை முறை கழுவி விட்டிருக்க?" என்று கேட்டபடி, ராசகுட்டி தன் கையை மெல்ல அவளது அந்தப் பருத்தக் குண்டிகளின் மேல் வைத்தான்.

"பெரியம்மாவின் அந்தச் சதைப்பற்றான குண்டிகளில் அவனது விரல்கள் பட்டதும், அவள் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. ராசகுட்டி விடவில்லை. ஒரு கையில் தண்ணீரை ஊற்றிக்கொண்டே, மறு கையால் அவளது அந்தப் பருத்தப் பிருஷ்டங்களைத் தடவிக்கொடுத்துக் கழுவத் தொடங்கினான். அவனது உள்ளங்கை அந்த வழுவழுப்பான மேட்டில் நழுவிச் சென்று, இரண்டு குண்டிகளுக்கும் நடுவில் இருந்த அந்த ஆழமான  பிளவுக்குள்  நுழைந்தது."

"ஆஆஆ... ம்ம்ம்... ராசு..." என்று  பத்மா முனகினாள். ராசகுட்டி தன் விரல்களால் அவளது அந்தச் சுருங்கிய பெண்மையின் பின் பகுதியைத்  அந்த ஈரமான இடுக்கில் தன் விரல்களை விட்டுத் துழாவ, பெரியம்மா தன் குண்டிகளை இன்னும் பின்னால் தள்ளி அவனது கைக்கு வசதியாகக் கொடுத்தாள்.



அந்தத் தனிமையில், ஒரு மகனாகக் கழுவி விடத் தொடங்கியவன், இப்போது ஒரு காதலனைப் போல அவளது அந்த மென்மையான அங்கங்களை ஆழமாகத் தடவிச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது அந்த மலத்துவாரத்தைச் சுற்றி அவன் விரல்கள் வட்டமிட்டபோது, பெரியம்மா பத்மாவிடம் இருந்து ஒரு நீண்டக் காமப் பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது.



சரி அவ்வளவுதான் முடிஞ்சது..." என்று ராசகுட்டி தண்ணீரை ஊற்றி முடிக்க, பெரியம்மா பத்மாவிடமிருந்து அடுத்த விபரீதமான கட்டளை வந்தது.

"சரி... அப்படியே முன்னாடியும் கழுவி விட்டுரு ராசு!"

ராசகுட்டி அப்படியே அதிர்ந்து நின்றான். "பெரியம்மா... நானா? என்ன சொல்றீங்க?" என்று திக்கித் திணறி அவன் கேட்க, பத்மா பெரியம்மா கொஞ்சமும் பதற்றமில்லாமல் மெல்லத் திரும்பினாள். அவளது ஜாக்கெட் கொக்கிகள் ஏற்கனவே தளர்ந்து, அந்தப் பெரிய மார்புகள் வெளியே எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

"என்னடா ராசு... இவ்வளவு அதிர்ச்சியாகுற? அன்னைக்கு உன் பெரியப்பாவும் நானும் இருக்கும்போது, கொள்ளைப்புறம் கதவைத் திறந்து எல்லாத்தையும் ஆசை தீரப் பார்த்துட்டுத்தானே இருந்தே... அப்புறம் இப்போ என்ன புதுசாத் தயக்கம்?" பெரியம்மா இப்படிப் பட்டவர்த்தனமாகச் சொன்னதும் ராசகுட்டிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. தான் மறைந்திருந்து பார்த்தது அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டது என்றதும் அவனது முகம் வேர்த்து விறுவிறுத்தது.

"பெரியம்மா... அது வந்து..." என்று அவன் ஏதோ சொல்ல வர, பத்மா அவனது கையைப் பிடித்துத் தன் கால்களுக்கு இடையே இருந்த அந்த ஈரமான பகுதிக்கு இழுத்தாள்.

"விடுடா... பார்த்தது பார்த்தாச்சு!" என்று பெரியம்மா பத்மா சிரித்துக்கொண்டே சொன்ன அந்த நிமிடம், ராசகுட்டியின் மனதில் இருந்த அத்தனை பாரமும் இறங்கியது. அவனது கையிலிருந்த குவளையை வாங்கியவள், கொஞ்சமும் கூச்சமில்லாமல் தன் கால்களை விரித்து, அந்தச் செம்மண் நிறப் புண்டையில் தண்ணீரை ஊற்றிக் கழுவிக்கொண்டாள்.

அவளது அந்தத் துணிச்சலான செய்கை ராசகுட்டியின் 19 வயது ரத்தத்தைச் சூடாக்கியது. பிறகு மெல்ல எழுந்தவள், ராசகுட்டியின் தோளில் கை போட்டுக்கொண்டு, ஒரு கைத்தாங்கலாக வீட்டுக்குள் வந்தாள். கூடத்துத் திண்ணையில் அமர்ந்ததும், ராசகுட்டியின் முகத்தைப் பிடித்து உருவி ஒரு அழுத்தமான முத்தம் கொடுத்தாள்.

"மவராசனா இருப்பேடா நீ... என் மவ மதுமிதா கூட எனக்கு இப்படிச் செஞ்சு விடுவாளான்னு சந்தேகம் தான்," என்று அவள் உருக்கமாகச் சொன்னபோது, ராசகுட்டிக்கு ஒரு கணம் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

"என்ன பெரியம்மா இப்படிச் சொல்லிட்ட? நான் உன் தங்கச்சிக்குக் பிறந்தா என்ன, உனக்கு பிறந்தா என்ன? நான் உன் புள்ளை தானே," என்று அவன் குழைவாகச் சொன்னது பத்மா பெரியம்மாவின் மனதை அப்படியே கரைத்துவிட்டது.

நெகிழ்ச்சியில் அவள் ராசகுட்டியைத் தன் அருகில் இழுத்து அமரவைத்து, அவனது மடியில் அப்படியே தலைசாய்த்துப் படுத்துக்கொண்டாள்

கொஞ்ச நேரம் அமைதியாகக் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாள். அந்தத் தனிமையில் அவர்களின் மூச்சுக்காற்று மட்டுமே சத்தமாக ஒலித்தது. மெல்லக் கண்ணைத் திறந்தவள், ராசகுட்டியின் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டாள்:

"ராசு... குண்டியைக் கழுவி விடச் சொல்லி உன் மனசைக் கலைச்சிட்டேனோடா?"

"ஆ... அதெல்லாம் இல்ல பெரியம்மா. உனக்கு உடம்பு முடியாமப் போனதால தானே செஞ்சேன்," என்று அவன் தடுமாறினான்.

"நான் ஒரு கிறுக்கிடா... இன்னும் பழைய நினைப்புலயே உன்னைச் சின்னப் புள்ளைன்னே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். நீ இம்புட்டுப் பெரிய வாலிபப் பயலா வளர்ந்து நிக்கிறியேங்கிற எண்ணமே வரல பாரேன்," என்று அவள் சொல்லும்போதே, அவளது ஒரு கை மெல்ல அவனது வேட்டியின் மேல் ஊர்ந்து சென்றது.

"உனக்கு எப்பவும் நான் சின்னப் புள்ளை தானே பெரியம்மா," என்று அவன் சொல்ல, பத்மா பலமாகச் சிரித்தாள். "ஹா..ஹா..... ஆனா நீதான் கொஞ்சம் சங்கட்டமாயிட்டே போல. அப்புறம் ஏன்டா உன்னோட இது இப்படி முட்டிக்கிட்டு நிக்குது?"

கேட்டதோடு நில்லாமல், அப்படியே தன் சிவந்த கன்னத்தை ராசகுட்டியின் வேட்டிக்கு மேல் விடைத்து நின்ற அந்த வாலிபக் கூடாரத்தின் மேல் வைத்து அழுத்தினாள்.

"ஐயோ... பெரியம்மா!" என்று ராசகுட்டி பதறிப் பின்வாங்க முயல, "அப்படியே கம்முனு இருடா," என்று அதட்டியபடி, தன் கன்னத்தாலேயே அந்த முரட்டு விஸ்வரூபத்தைத் தடவிக்கொடுத்தாள். 19 வயது ரத்தம் அவனுக்குச் சிலிர்த்தது. அவளது கன்னத்தின் மென்மையும், அதில் படர்ந்திருந்த அந்த வியர்வைச் சூடும் அவனது ஆண்மையைத் தீயாய் சுட்டது.

"ஏன்டா... வலிக்கிதா?" என்று அவள் குறும்போடு கேட்க, "இல்ல... அது வந்து..." என்று அவன் வார்த்தை வராமல் நெளிந்தான்.

பத்மா விடவில்லை. அவனது அந்த முரட்டுப் புடைப்பைத் தன் கன்னத்தில் உரசியபடி, "இதுல இருந்து தண்ணியெல்லாம் வருமாடா?" என்று பச்சையாகக் கேட்டாள். ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. அவளையும் அறியாமல் "ம்... ம்ம்..." என்று முனகினான்.

"ஏன்டா... வெட்கமா இருக்கா?" என்று கேட்டவள், தன் மூக்கை அந்த வேட்டிக் கூடாரத்தின் மேல் வைத்து ஆழமாக மூச்சை உள்ளிழுத்து முகர்ந்தாள். "நீதான் வெட்கப்படுற... ஆனா உன் சின்னக்குட்டி நல்லா நிமிர்ந்து நிக்கிறான்," என்று அவள் சொல்லும்போது, அந்த மூச்சுக்காற்றின் சூடு ராசகுட்டிக்கு ஜிவ்வென்று உடலெங்கும் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.

பத்மா தன் முகத்தை ராசகுட்டியின் அந்த வாலிபக் கூடாரத்தில் வைத்துத் தேய்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தகிப்பான தருணத்தில், வாசலில் சைக்கிள் சத்தம் கேட்டது. மதன் வந்துவிட்டான்!

இருவரும் சட்டென விலகி ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டனர். உள்ளே வந்த மதன், "என்ன ராசு... இன்னுமா இங்க இருக்க? அப்பா காசை எடுத்துட்டு உன் வீட்டுக்கே போயிருக்காருடா," என்றான்.

"ஓ... அப்படியா? பரவாயில்லை, நான் கொஞ்சம் கழிச்சுப் போய்க்கிறேன்," என்று ராசகுட்டி சொன்னான். ஆனால், பக்கத்தில் இருந்த பத்மா பெரியம்மா ஒரு குத்தலான சிரிப்போடு சொன்னாள்:

"டேய் ராசு... உன் பெரியப்பா, கொழுந்தியலை (உன் அம்மாவை ) சைட் அடிக்கத்தாண்டா அங்க ஓடியிருக்காரு! எதுக்கோ நீ கொஞ்சம் கழிச்சுப் போ," என்று அவள் நக்கலாகச் சிரித்த அந்த நொடியில், ராசகுட்டிக்குத் தலைக்குள் மின்சாரம் பாய்ந்தது.

நேற்று மதியம் அந்த அறை இடுக்கில் பெரியப்பா சொன்ன அந்த வார்த்தை அவன் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டது: "உன் தங்கச்சி அம்பிகா மாதிரி உன் குண்டி... நல்ல புசுபுசுன்னு இருக்குடி!" 'அப்படியானால் நிஜமாகவே பெரியப்பா என் அம்மாவை அந்த மாதிரி ஒரு பார்வையில்தான் பார்க்கிறாரா?' என்கிற ஆத்திரம் அவன் நரம்புகளில் சூடாகப் பாய்ந்தது. தான் மட்டும் அனுபவிக்க நினைக்கும் தன் அம்மாவை, வேறொருவர் அதுவும் பெரியப்பா அந்த எண்ணத்தோடு பார்ப்பதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை.

சட்டென வெளியே வந்து தன் சைக்கிளை எடுத்தான். பத்மா பெரியம்மா வாசல் வரை வந்து, "டேய் ராசு... சாப்பிட்டுட்டுப் போடா!" என்று கூப்பிட்டும் அவன் காதில் விழவில்லை.

"இல்ல பெரியம்மா... நான் வீட்டுக்குப் போயிட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு பெடலை மின்னல் வேகத்தில் மிதித்தான்.

"சைக்கிள் காற்றில் பறந்தது. ராசகுட்டியின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவன் மனதுக்குள் ஓரே எண்ணம்தான் ஓடியது... 'பெரியப்பா இப்போ அம்மா கூட என்ன பண்ணிட்டு இருப்பாரு? ஒருவேளை பெரியம்மா குனிந்து நின்றது போல, என் அம்மாவையும் அவர்...'"

அந்த எண்ணம் வந்தபோதே அவனுக்கு ஆத்திரமும், அதே சமயம் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியும் கலந்த ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. "ஐயோ... நம்ம எண்ணம் ஏன் இப்படிப் போகுது?" என்று தன்னைத் தானே கடிந்து கொண்டாலும், கால்கள் சைக்கிளை இன்னும் வேகமாக மிதித்தன. அம்மாவிடம் பெரியப்பா அத்துமீறுவதற்குள் அங்கிருக்க வேண்டும் என்கிற வெறியில் அவன் பறந்தான்.


தன் வீட்டு வாசலுக்கு வந்ததும், அங்கே நின்ற பெரியப்பாவின் அந்த கருப்பு நிற புல்லட்டும், வாசலில் கிடந்த அதே வெள்ளைச் செருப்பும் அவன் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தின. 'அப்படியானால் பெரியப்பா உள்ளேதான் இருக்கிறார்!'

மூச்சிரைக்க நின்றவன், சைக்கிளை ஸ்டேண்ட் கூடப் போடாமல் அப்படியே ஓரமாகத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு, விறுவிறுவென வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

வாசலைக் கடந்ததும் அவனது கண்கள் விரிந்தன. அங்கே, அம்மா காலையில் உடுத்தியிருந்த அந்த நீல நிறச் சேலை, தரையில் அலங்கோலமாகக் கிடந்தது. அதைப் பார்த்ததுமே ராசகுட்டிக்கு 'பக்'கென்று இருந்தது. அவனது இதயம்  பட ..படவென துடிக்கத் தொடங்கியது.

இரண்டு அடி முன்னால் வைத்தான். அங்கே அம்மாவின் அதே பிளவுஸ்! அதை எடுக்கும்போதே அவனது கை நடுங்கியது. 'அம்மாவின் பிளவுஸ்... இங்கே தரையிலா?'

இன்னும் ஒரு அடி... அம்மாவின் பாவாடை! 'ஐயோ... அம்மா!' அவனது நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. ஆடைகள் அனைத்தும் இப்படி வரிசையாகச் சிதறிக் கிடப்பதைப் பார்க்கும்போது, உள்ளே என்ன நடந்திருக்கும் என்கிற பயமும், அதே சமயம் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியும் அவனது 19 வயது உடம்பை உலுக்கியது.

அதே வேளையில், வீட்டின் கொள்ளைப்புறத்தில் இருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது...

"டப்... டப்... டப்..."

நேற்று மதியம் பெரியம்மா வீட்டில் கேட்ட அதே ஈரமான சத்தம்! கூடவே அம்மாவின் குரல்...

"ஆஆஆ... மெதுவா அத்தான்..."

ராசகுட்டிக்குத் தன் உடம்பில் இருந்த அத்தனை தார்மீக ஆத்திரமும்  தலைக்கேறியது. 'தன் அம்மாவை... பெரியப்பா...' என்கிற எண்ணம் அவனை அதிர வைத்தாலும், அந்தச் சத்தம் அவனை அந்தப் பக்கம் இழுத்தது.

தன் தைரியத்தை எல்லாம் வரவழைத்துக் கொண்டு, கொள்ளைப்புறக் கதவின் இடுக்கின் வழியாக எட்டிப் பார்த்தான். அங்கே... பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, அம்மாவை ....தொடரும் !!

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 8

ராசகுட்டிக்குத் தன் உடம்பில் இருந்த அத்தனை தார்மீக ஆத்திரமும் வடிந்து, ஒருவிதக் குழப்பம் தலைக்கேறியது. கதவிடுக்கில் அவன் கண்ட காட்சி, அவன் கற்பனை செய்ததற்கு அப்படியே நேர்மாறாக இருந்தது.

அங்கே பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, கையில் ஒரு பெரிய அருவாளைப் பிடித்துக்கொண்டு, கொள்ளைப்புறத்தில் கிடந்த காய்ந்த தென்னை மட்டைகளையும் விறகுகளையும் ஆக்ரோஷமாக வெட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவர் ஓங்கி வெட்ட வெட்ட, அந்த மரம் பிளக்கும் சத்தம் தான் "டப்... டப்... டப்..." என்று வெளியே கேட்டிருக்கிறது.

அருகில் இருந்த அம்மா அம்பிகா  , அவர் வெட்டிப் போடும் விறகுகளை அடுக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். பெரியப்பா ஆவேசமாக வெட்டும்போது, அந்த விறகுத் துகள்கள் தற்செயலாக அவள் மேல் பட்டபோதுதான், "ஆஆஆ... ஐயோ அத்தான் பார்த்து!" என்று அவள் சத்தம் போட்டிருக்கிறாள்.

இதைப் பார்த்ததும் ராசகுட்டிக்கு உயிர் போய் உயிர் வந்தது போல இருந்தது. நெஞ்சில் ஏறியிருந்த அந்தப் பாரம் சட்டென இறங்கியது.

"சே... நான் என்னென்னமோ தப்பான எண்ணத்துல வந்து பார்த்தேனே! பெத்த அம்மாவையே இப்படித் தப்பா நினைச்சுட்டேனேடா..." என்று அவன் மனதுக்குள் தன்னையே கடித்துக்கொண்டான்.

வாசலில் சிதறிக் கிடந்த துணிகள் எல்லாம்,   காயப்போட வைத்திருந்த துணிகளாக இருக்கலாம்   என்று அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது, பதற்றத்தில் ஒவ்வொன்றையும் காமக் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்த்த தன் புத்தியை நினைத்து அவன் வெட்கிப் போனான்.

ஆனால், பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி தன் அம்மாவைப் பற்றிப் பெரியம்மாவிடம் சொன்ன அந்த வர்ணனை இன்னும் ராசகுட்டியின் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. 'நான் தப்பா நினைத்திருக்கலாம், ஆனால் பெரியப்பா என் அம்மாவைத் தப்பான கண்ணோட்டத்தில் தான் பார்க்கிறார்' என்கிற உண்மை மட்டும் அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்தது.

ராசகுட்டியின் நெஞ்சுக்குள் இருந்த பயம் விலகி நிம்மதி பெருமூச்சு விட்ட அந்த விநாடியே, விதி ஒரு புதிய அதிர்ச்சியை அவனுக்குக் காத்து வைத்திருந்தது. 'அம்மாவைத் தப்பா நினைச்சுட்டோமே' என்று அவன் வருந்திய அதே தருணத்தில், பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் ஒரு சின்ன அசைவு அவனது சந்தேகத்தை ஊர்ஜிதப்படுத்தியது

அம்மா அம்பிகா கீழே சிதறிக் கிடந்த விறகுத் துண்டுகளைக் குனிந்து எடுக்க முயன்றாள். அவள் குனிந்த அந்த நொடியில், அவளது முந்தானை சற்றே விலகித் தரையில் புரண்டது



"பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் கண்கள் சட்டென மாறின. அதுவரை விறகு வெட்டிய அந்த ஆவேசம் மறைந்து, ஒருவிதப் பசியோடு அம்மாவின் அந்த விரிந்த பிருஷ்டங்களையும், குனியும்போது ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்து எட்டிப் பார்த்த அந்தப் பருத்தத் முலை பிளைவையும்  அவர் இமைக்காமல் பார்த்தார். அவரது நாக்கு நுனி உதட்டை ஒருமுறை நனைத்தது. நேற்று மதியம் பெரியம்மா பத்மாவை அவர் வேட்டையாடிய அதே அசுரப் பார்வை இப்போது தன் அம்மா அம்பிகாவின் மேல் நிலைத்து நின்றது."

அம்மா அம்பிகா இதைக் கவனிக்கவில்லை. அவள் விறகுகளை அடுக்கிக் கொண்டே, "அத்தான்... ரொம்ப வேர்க்குது உங்களுக்கு, உள்ளே வந்து மோர் குடிச்சிட்டுப் போங்க," என்று உரிமையோடு அழைத்தாள்.

ராசகுட்டிக்கு இப்போது எல்லாம் ஓரளவுக்குப் புரிந்தது. 'பெரியப்பாதான் என் அம்மா மீது ஒரு வக்கிரமான ஆசையோடு அலைகிறார். ஆனால், என் அம்மா அம்பிகா அதைத் துளியும் கண்டுகொள்ளாமல், தன் அக்கா புருஷன் என்கிற மரியாதையோடு அப்பாவியாக இருக்கிறாள்.'

[Dheena2003]

இதை உணர்ந்ததும், தன் அம்மா மீது வைத்திருந்த மரியாதை ராசகுட்டிக்கு இன்னும் பல மடங்கு உயர்ந்தது. 'சே... இப்படி ஒரு தங்கமான மனுஷியைப் போய் நாம தப்பா நினைச்சுட்டோமே!' என்று அவன் மனம் உருகியது. ஆனால், அடுத்த சில நிமிடங்களில் நடந்த அந்தச் சம்பவம், அவன் கட்டியெழுப்பிய அந்த மரியாதையைச் சுக்குநூறாக ஆட்டம் காண வைத்தது.


பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி விறகு வெட்டி முடித்த அந்த வேளையில், அவரது உடல் முழுக்க வியர்வை முத்துக்கள் அரும்பி நின்றன. அம்மா அம்பிகா ஒரு துண்டை எடுத்து அவரிடம் நீட்டி, "அத்தான்... எப்படி வேர்க்குது பாருங்க, இந்தாங்கத் துடைச்சுக்கோங்க," என்று உரிமையோடு சொன்னாள்.

ஆனால் பெரியப்பா அந்தத் துண்டை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. மின்னல் வேகத்தில் அவர் செய்த காரியம் ராசகுட்டியை உறைய வைத்தது.

"பெரியப்பா சட்டென அம்மாவின் முந்தானையைப் பற்றி ஓங்கி இழுக்க, அது சரிந்து கீழே விழுந்தது. ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அம்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்புகள், இப்போது தடையின்றி அவர் முன்னே விடைத்து நின்றன. அடுத்த நொடியே, பெரியப்பா தன் முகம் முழுக்க இருந்த வேர்வையைத் துடைப்பது போல, அம்மாவின் அந்தப் பருத்த முலைகளுக்கு நடுவே இருந்த ஆழமான பிளவில் தன் முகத்தைப் புதைத்துத் தேய்த்தார்."



ராசகுட்டிக்கு இதயம் நின்றுவிடும் போல இருந்தது. அம்மாவின் அந்தப் பால் மணம் கலந்த வியர்வை வாசனையை அவர் ஆழமாக முகர்ந்து பார்த்தபோது, அம்பிகாவிடம் இருந்து ஒரு நீண்டக் காம முனகல் வெளிப்பட்டது: "ஆஆஆ... அத்தான்... என்ன இது?"

ராசகுட்டி எதிர்பார்த்தது போல அம்மா ஆத்திரப்படவில்லை. அவளை அவர் ஒரு மிருகத்தைப் போல வேட்டையாடுவதைக் கண்டு அவள் சிணுங்கினாளே தவிர, கோபத்தில் அவரைத் தள்ளிவிடவில்லை.

பெரியப்பா விடாமல் அவளது அந்த மார்பிடைப் பிளவில் முகத்தை வைத்து அழுத்தித் தேய்க்க, அம்பிகா பதறியபடி அவரது தலையை மெல்ல விலக்கினாள். "ஐயோ... அத்தான்...என்ன இது ," என்று அவள் கிசுகிசுத்தபடியே, சரிந்து கிடந்த முந்தானையை எடுத்துத் தன் கனத்த மார்புகளை மறைத்துக்கொண்டாள்

அவளது அந்தச் செய்கையில் ஒருவிதமான பயம் கலந்த கிளர்ச்சி தெரிந்தது. அவள் மறைத்தாலும், பெரியப்பாவின் அந்த வியர்வை இப்போது அவளது ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் இறங்கி, அந்தப் பருத்தத் தேகத்தைச் சூடாக்கியிருந்தது

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி ஒரு வக்கிரமான சிரிப்போடு, "உன் வாசனை... உன் அக்கா பத்மாவை விட அம்புட்டுத் தூக்கலா இருக்குடி அம்பிகா!" என்று பச்சையாகச் சொன்னபோது, அம்மா அம்பிகா முகம் சிவந்து கீழே குனிந்து கொண்டாள்.

மறைந்திருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'அம்மா எதிர்க்கவில்லையே... மாறாக, பெரியப்பாவின் அந்த அசுரத் தீண்டலை ஒருவிதத் தவிப்போடு அனுபவிக்கிறாளோ?' என்கிற சந்தேகம் அவன் நெஞ்சைக் குடைந்தது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு தர்ம பத்தினியாகப் பார்த்த தன் அம்மா, இன்று பெரியப்பாவுக்கு ஒரு தாசியாக மாறிவிடுவாளோ என்று அவன் பயந்தான். அவனது 19 வயது வாலிப மூளை ஒரு பெரும் குழப்பத்தில் சிக்கியது.

ஆனால், அடுத்த வினாடி நடந்த அந்தச் சம்பவம், ராசகுட்டியின் கண்ணில் மீண்டும் தன் அம்மாவைப் பெரிய தேவதையாக நிலைநிறுத்தியது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, அம்மாவின் மௌனத்தைத் தமக்குச் சாதகமாக எடுத்துக்கொண்டு, மீண்டும் அவளது இடுப்பைப் பற்றிக் கையை நீட்டினார். "என்ன அம்பிகா... இன்னும் எதுக்கு வெட்கம்? அந்தப்  ..." என்று அவர் அவளைத் தன் பக்கம் இழுக்க முயன்றார்.

"அடுத்த நொடி, அதுவரை சிணுங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மா அம்பிகாவின் முகம் சட்டென மாறியது. தன் இடுப்பில் பட வந்த பெரியப்பாவின் முரட்டுக்கையைப் பலமாகத் தட்டிவிட்டாள். அவளது கண்களில் இப்போது காமம் இல்லை... ஒரு பெண் சிங்கத்தின் ஆக்ரோஷம் தெரிந்தது."

"அத்தான்! இதுவரைக்கும் நீங்க பண்ணுனதுக்கு என் அக்கா மேல இருந்த மரியாதையில அமைதியா இருந்தேன். இங்க பாருங்க...உங்க கிட்ட ராசுக்குட்டிக்கு வெளிநாட்டு போக பணம் கேட்டதுக்கு என்ன அசிங்கமா நினைச்சிட்டிங்க

தன் சிதறிய ஆடைகளைச் சரிசெய்தபடி, "என் புருஷன் இல்லைங்கிறதால எனக்கு யாரும் இல்லைன்னு நினைச்சீங்களா? இதுக்கு மேல ஒரு அடி நீங்க முன்னாடி வந்தீங்கன்னா, அப்புறம் நான் யாருன்னு காட்ட வேண்டியிருக்கும். ஒழுங்கா அந்தப் பணத்தை எடுத்துட்டு , கிளம்புற வழியைப் பாருங்க,..எனக்கு நீங்க கொடுக்குற பணத்தை விட மானம் தான் முக்கியம் " என்று அவள் விரல் நீட்டிச் சொன்னபோது, பெரியப்பாவின் அந்த வக்கிர முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போனது



இதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தன் அம்மா மீது இருந்த மரியாதை ஆயிரம் மடங்கு உயர்ந்தது. 'அம்மா சிணுங்கியது பயத்தினால் இல்லை... தன் அக்கா புருஷனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்துப் பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் அவர் எல்லை மீறும்போது, அவள் ஒரு பத்தினியாகவே விஸ்வரூபம் எடுக்கிறாள்!'


அம்மா அம்பிகா தன் முந்தானையைத் திரையென இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, கண்கள் கலங்கிய நிலையில் விறுவிறுவென வீட்டிற்குள் புகுந்துகொண்டாள். வாசலில் நின்ற ராசகுட்டி, 'இப்போது உள்ளே போய் அம்மா முன்னாடி நிற்கலாமா? அவளுக்குத் துணையாக இருக்கலாமா?' என்று ஒரு கணம் யோசித்தான்.

ஆனால், அதற்குள் அடுத்த அதிர்ச்சி!

வெளியே போய்விடுவார் என்று நினைத்த பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி, தன் செருப்பைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு,  அம்மாவின் பின்னாடியே வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்.  

"பெரியப்பா விடுவதாகத் தெரியவில்லை! ராசகுட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. 'ஐயோ... அம்மா தனியாக இருக்கிறாளே, பெரியப்பா இப்படி அத்துமீறி உள்ளே போகிறாரே!' என்று பதறியவன், மீண்டும் ஜன்னல் இடுக்கிலும் கதவோரத்திலும் பதுங்கிக்கொண்டு அவர்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கினான். அவனது இதயம் இப்போது முன்பை விட வேகமாக, ஒரு மேளச் சத்தம் போலத் துடித்தது."

உள்ளே, கூடத்தில் நின்றிருந்த அம்பிகா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். "அத்தான்... என்ன இது? எதுக்கு உள்ளே வர்றீங்க? மரியாதை கெட்டுப்போகும்னு சொன்னேன்ல... போங்க வெளியே!" என்று அவள் குரலில் நடுக்கமும் கோபமும் கலந்து ஒலித்தது.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி அவளை நெருங்கிச் சென்றார்..அம்பிகாவின் நடுக்கத்தைக் கண்ட முத்துப்பாண்டி, சட்டெனத் தன் குரலை மாற்றிக் கொண்டார். முரட்டுத்தனம் மறைந்து, அந்த இடத்தில் ஒரு  உருக்கம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

"என்ன அம்பிகா... என்னைப்போய் இப்படித் தப்பா நினைச்சுட்ட? இத்தனை வருஷமா உனக்குத் துணையா இருந்திருக்கேன்... என்னிக்காவது உன்கிட்ட அத்துமீறியிருப்பேனா? விறகு வெட்டும்போது உன் முந்தானை அப்படி இப்படியுமா ஒதுங்குச்சு... அதைப்பார்த்து பலவீனமான என் மனசு கொஞ்சம் சஞ்சலமாயிடுச்சு. உன்னைக் கட்டாயப்படுத்திப் பண்ற அளவுக்கு நான் ஒன்னும் மோசமான ஆளு இல்ல அம்பிகா," என்று அவர் பீடிகை போட்டார்

அம்பிகா அப்படியே திகைத்து நின்றாள். அவளது கோபம் மெல்ல வடிந்து, ஒருவிதத் தயக்கம் அவள் முகத்தில் நிழலாடியது.

பெரியப்பா விடவில்லை. "உன் புருஷன் போன பிறகு அந்த வாய்ப்பை நான் எனக்குச் சாதகமாப் பயன்படுத்தணும்னு நினைச்சிருந்தா, எப்பவோ அந்த முடிவு பண்ணியிருப்பேன். உன்னையும் என் குடும்பத்துல ஒருத்தியாத்தான் பார்க்கிறேன் அம்பிகா," என்று அவர் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னபோது, ராசகுட்டிக்கு வெளியே ஆத்திரம் பொங்கியது.

"ராசகுட்டியின் கண்கள் விரிந்தன. 'அடப்பாவி... ஒரு பொம்பளைகிட்ட எப்படிப் பேசினா மனசு மாறுமோ, அந்த வித்தையெல்லாம் அள்ளி வச்சிருக்காரே!' என்று அவன் வியந்தான். பெரியப்பா அப்படி உருக்கமாகப் பேசப் பேச, அம்மாவின் அந்த இரும்பு போன்ற வைராக்கியம் மெல்ல உருகத் தொடங்கியது. அவள் முகத்தில் இருந்த அந்த ஆக்ரோஷம் மறைந்து, பெரியப்பா மேல் ஒருவிதப் பரிதாபம் எட்டிப் பார்த்தது."

அம்மா அம்பிகா மெல்லத் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள். "அத்தான்... அது வந்து... நான் அப்படி நினைச்சுக்கல. திடீர்னு நீங்க அப்படிப் பண்ணவும் எனக்குப் பயமாயிடுச்சு," என்று அவள் குரல் தணிந்து சொன்னாள்.

"பயப்படாத அம்பிகா... உன் மேல எனக்கு இருக்கிற பாசம் வேற. ஒரு அத்தானா , ஒரு உறவா உனக்கு என்ன உதவி வேணும்னாலும் நான் செய்வேன். நீ இப்படி என்னைத் தள்ளிவச்சா எனக்கு மனசு தாங்காது," என்று சொன்ன முத்துப்பாண்டி, மீண்டும் ஒரு அடி முன்வைத்தார்.

இப்போது அவர் அம்மாவின் தோளைத் தொட்டபோது, அவள் அதைத் தட்டிவிடவில்லை. மாறாக, பெரியப்பாவின் அந்தப் போலி அன்பில் மயங்கி, ஒருவிதமான சரணாகதிக்குத் தயாரானாள்

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி தான் கொண்டு வந்திருந்த அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை அம்பிகாவின் கையில் திணித்தார். "இந்தா அம்பிகா... இதுல ராசுக்குட்டிக்குத் தேவையான அந்தப் பணம் இருக்கு. விறகு வெட்டி ரொம்பச் சோர்வாகிட்டேன்... கொஞ்சம் சாப்பிட்டுப் போகலாம்னு பார்த்தேன். ஆனா நீ பேசினதுலேயே என் வயிறு நிறைஞ்சிடுச்சு. நான் போயிட்டு வர்றேன் தாயி," என்று ஒரு 'உத்தமர்' போலப் பிட்டைப் போட்டார்.

அவர் போட்ட அந்தப் போலிப் பாசம், ஜன்னல் ஓரம் பதுங்கியிருந்த ராசகுட்டிக்கே ஒரு நிமிடம் மனதை உருக்கியது. 'சே... என்ன இருந்தாலும் பெரியப்பாவை இப்படிப் பட்டினியா அனுப்பி இருக்கக்கூடாது,' என்று அவனுக்கே ஒரு கணம் அவர் மேல் பரிதாபம் வந்தது.

முத்துப்பாண்டி தன் தோளில் இருந்த துண்டை உதறிப் போட்டுக்கொண்டு வாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். அம்பிகா தன் கையில் இருந்த அந்தப் பணக்கட்டையும், வெளியேறிக்கொண்டிருக்கும் அவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தாள். அவளது நெஞ்சுக்குள் குற்றவுணர்வு தலைதூக்கியது.

"அத்தான்...!" - அவளது அந்தக் கூவல் ஒரு பெரும் விபரீதத்தின் தொடக்கப்புள்ளி.

வாசலை விட்டு காலை எடுத்து வைக்கப் போனவர், ஒரு தந்திரமான சிரிப்போடு திரும்பிப் பார்த்தார். "வாங்க... சாப்பிட்டுட்டுப் போங்க," என்று அம்பிகா அழைக்க, அவர் மறுபடியும் ஒரு நடிப்பைப் போட்டார். "பரவாயில்லை தாயி... நான் வீட்டுக்குப் போயே சாப்பிட்டுக்குறேன்," என்று மீண்டும் வெளியே போக எத்தனித்தார்.

அம்பிகா இப்போது உணர்ச்சிவசப்பட்டு ஓடிப் போய் அவரது முரட்டுத்தனமான கையைப் பற்றினாள்.

"இப்ப நீங்க சாப்பிடாமப் போனீங்கன்னா, அப்புறம் நான் உங்ககிட்ட பேசவே மாட்டேன்!" என்று அவள் பொய்க் கோபத்துடன் சொல்ல, பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் முகத்தில் ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு மின்னியது. தான் விரித்த வலையில் அந்த மீன் சிக்கிவிட்டது என்பதை அவர் உணர்ந்து கொண்டார்.

அவர் மெல்லத் தான் அணிந்திருந்த செருப்பைக் கழற்றினார்.

ராசகுட்டிக்கு இப்போதுதான் மீண்டும் பொறி தட்டியது. 'பெரியப்பா உள்ளே வரப்போகிறார்... அம்மா தனியாகத்தான் சமைத்துப் போடப் போகிறாள்... இப்போது நான் உள்ளே போனால் அந்தப் 'பரிதாப' நாடகம் கெட்டுப் போய்விடுமே!' என்று அவன் மீண்டும் பம்மிக்கொண்டான்.

பெரியப்பா உள்ளே நுழையும்போது, அம்மாவின் கையைப் பிடித்திருந்த அந்தப் பிடி இன்னும் தளரவில்லை. அம்பிகா அவரை இழுத்துக்கொண்டு சமையலறைப் பக்கம் நடக்க, பெரியப்பாவின் கண்கள் அவளது அந்தப் பின்ப்புறத்து அழகை     ஆழமாக அளவெடுத்தன


கூடத்தில் இருந்த நாற்காலியில் உட்காரச் சொல்லியும், பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி ரொம்பவும் 'பவ்யமாக' சமையலறைத் தரையிலேயே அமர்ந்து கொண்டார். அம்மா அம்பிகா சட்டுபுட்டென்று ஏற்கனவே நறுக்கி வைத்திருந்த காய்கறிகளைச் சட்டியில் போட்டு வதக்கத் தொடங்கினாள்.

அந்தச் சின்னஞ்சிறு அடுப்பங்கரையின் வெப்பத்தில் அவளது மேனி முழுவதும் முத்து முத்தாய் வேர்வை அரும்பியது. அந்த வியர்வை வழியும் அழகை முத்துப்பாண்டி அணுஅணுவாக ரசித்தார். அடுப்பில் விறகைத் தள்ளுவதற்காகவும், கீழே கிடக்கும் கரண்டியை எடுப்பதற்காகவும் அம்பிகா ஒவ்வொரு முறை குனியும்போதும், அவளது முந்தானை அடம் பிடித்து விலகித் தரையில் புரண்டது.

"குனிந்து வேலை செய்துகொண்டிருந்த அம்பிகா, தன் இடது பக்க முந்தானை முழுவதுமாக விலகி இருப்பதை ஒரு கணம் கவனிக்கவே இல்லை. பிரா அணியாத அந்த ஜாக்கெட், அவளது அந்தப் பருத்த முலையைச் சிறைப்பிடிக்க முடியாமல் தவித்தது. ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் இருந்து அந்தப் பால் நிறத் தகிப்பும், அதன் நுனியில் இருந்த அந்த வட்டக் கருவளையத்தின் ஒரு பகுதியும் பெரியப்பா முத்துப்பாண்டியின் பசியான கண்களுக்குப் பூரணத் தரிசனம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது."



முத்துப்பாண்டி இமைக்காமல் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வில் உணர்ந்த அம்பிகா, சட்டெனத் தன் மார்பைப் பார்த்தாள். முந்தானை விலகித் தன் அந்தரங்கம் அப்பட்டமாகத் தெரிவதைக் கண்டவள், முகம் சிவக்கச் சட்டென அதை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள்.

தன் கனத்த மார்புகளை மறைத்துக்கொண்டே, கையில் இருந்த கரண்டியை ஓங்கிப் பெரியப்பாவை நோக்கி, "என்ன அத்தான்... எங்க  பார்க்கிறீங்க?" என்பது போல விளையாட்டாக மிரட்டினாள்.

பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி சற்றும் பதறாமல், ஒரு சின்னப் பையனைப் போல அப்பாவியாகப் பயப்படுவது போல முகத்தை மாற்றிக் கொண்டார். அவரது அந்தத் திடீர் 'குழந்தைத் தனமான' நடிப்பைப் பார்த்ததும், அதுவரை இருந்த இறுக்கம் தளர்ந்து அம்மா அம்பிகா கலகலவெனச் சிரித்துவிட்டாள்.

அந்தச் சிரிப்பில் அவளது மார்புகள் துள்ளி அடங்கின. ஜன்னல் ஓரம் மறைந்திருந்த ராசகுட்டிக்கு இப்போதுதான் மூச்சே வந்தது. 'அப்பாடா... அம்மா கோபப்பட்டதும் ம் பயந்து அடங்கிவிட்டாரே ' என்று அவன் நினைத்தாலும், பெரியப்பா அந்தச்  பயத்துக்கு பின்னால் ஒரு பெரிய வலையை விரித்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் உணரவில்லை


ஒரு வழியாகச் சமைத்து முடித்து, கமகமக்கும் அந்தப் பருப்புக்குழம்பை எடுத்துக்கொண்டு பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி முன்னே பரிமாற வந்தாள் அம்பிகா. தரையில் அமர்ந்திருந்த அவருக்கு இணையாக அவள் குனிந்த அந்த ஒரு நொடி... காலம் அப்படியே உறைந்து போனது.

பெரியப்பா தளர்வாக வேட்டி கட்டியிருந்தார். அந்த 1996-ன் கிராமத்து மனிதர்களுக்கே உரிய பழக்கத்தில், உள்ளே ஏதும் அணியாததால், அவரது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆண்மை இடது பக்கம் வேட்டி இடுக்கிலிருந்து தடையின்றி வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது.

"அம்பிகாவின் கண்கள் தற்செயலாக அங்கே நிலைத்தன. அந்தப் பிரம்மாண்டமான, கறுத்த, நரம்புகள் புடைத்த அந்தத் தகிப்பைக் கண்டதும் அவளது இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. அந்தச் சமையலறை அனலை விட, அவளது அடிவயிறு இப்போது அதிகமாய் சூடேறியது. தன் அக்கா புருஷனின் அந்த அப்பட்டமான ஆண்மையைப் பார்த்த அதிர்ச்சியில் அவளுக்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது."

டக்கென்று நிமிர்ந்து அவரது முகத்தைப் பார்த்தாள். அவர் பதறவில்லை, மாறாக ஒரு வக்கிரமான, அதே சமயம் வசீகரிக்கும் சிரிப்போடு அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். "என்ன அம்பிகா... குழம்பு இன்னும் ஊத்தலையே?" என்று அவர் கேட்ட குரலில் ஒருவிதமான அதட்டலும் காமமும் கலந்திருந்தது.

அம்பிகா அவரது தீர்க்கமான பார்வையைத் தவிர்க்க முடியாமல் தவித்தாள். கைகள் நடுங்க, மீதியுள்ள குழம்பை அவசரம் அவசரமாகப் பரிமாறிவிட்டு நிமிர்ந்தாள். அவளது முகம் இப்போது தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்து போயிருந்தது. ஜாக்கெட் இடுக்கில் வழிந்த வியர்வை இப்போது அவளது மார்பகங்களுக்கு நடுவே ஒரு சூடான நதியாக ஓடியது

ராசகுட்டி பெரியப்பாவின் முதுகுப் பக்கத்தில் மறைவான இடத்தில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், அவனால் அம்மாவின் முகம் ஏன் இப்படித் திடீரெனச் சிவந்துவிட்டது என்பதை யூகிக்க முடியவில்லை. 'ஒருவேளை அந்த அடுப்புச் சூடு அம்மாவை இப்படிப் படுத்தியிருக்குமோ?' என்று அவன் அப்பாவித்தனமாக நினைத்தான்.

பரிமாறி முடித்ததும், பார்வையை அவர் பக்கம் திருப்பாமலே நின்றிருந்த அம்பிகாவுக்குத் தவிப்பு தாளவில்லை.

பெரியப்பாவின் அந்தத் தளர்வான வேட்டியும், அங்கிருந்து எட்டிப் பார்த்த அந்த முரட்டுத் தரிசனமும் அவளது மனக்கண்ணில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து நிழலாடின

முத்துப்பாண்டி இப்போது நிதானமாகச் சாப்பிடத் தொடங்கினாலும், அவரது கண்கள் மட்டும் அம்பிகாவின் இடுப்பு வளைவையே அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்தன. 'சாப்பிட்டு முடித்ததும், கை கழுவச் சொல்லி இவளை எப்படித் தன் வசப்படுத்துவது?' என்று அடுத்த அசுரத் திட்டத்தைத் தீட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் ஒரு வக்கிரமான கள்ளச்சிரிப்பு மின்னியது

ஆனால், அந்தத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த, அங்கே ஜன்னல் ஓரம் ஒரு புலி காத்துக் கொண்டிருப்பதை அந்த நரி உணரவில்லை!

சட்டெனச் சமையலறை வாசல் இருண்டது. ஒரு மாபெரும் உருவம் அங்கே வந்து நின்றது போல, அந்தச் சிறிய அறைக்குள் ஒரு நிழல் படர்ந்தது. பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தார். அம்மா அம்பிகா பதற்றத்தில் தன் முந்தானையை இன்னும் பலமாக இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள். அங்கே... நம் நாயகன் ராசகுட்டி, ஒரு கையில் அரிவாளுடன் , மறு கையைத் தன் இடுப்பில் ஊன்றியபடியும், ஒரு சினிமா ஹீரோ போல கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருந்தான்!"

அவனது கண்கள் இப்போது சிவந்திருந்தன. பெரியப்பாவின் அந்தத் தளர்வான வேட்டியையும், அம்மாவின் தவிப்பையும் அவன் ஒரு நொடியில் எடை போட்டுவிட்டான்.

.சமையலறை வாசலில் அரிவாளுடன் நின்ற ராசகுட்டியின் கண்கள் கனன்று கொண்டிருந்தன. அவனது அந்த இளமீசை துடித்தது. "என்னடா ராசு... அரிவாளும் கையுமா வந்திருக்க?" என்று அம்பிகா பதற்றத்தோடு கேட்டாலும், அவளது உள்ளுணர்விற்குப் புரிந்தது—தன் மகன் தன்னைக் காக்க வந்திருக்கிறான் என்று!

ராசகுட்டி தன் மீசையை ஒருமுறை முறுக்கிவிட்டுக் கொண்டு, பெரியப்பாவைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தான்.

"அம்மா... இங்க அடுப்பங்கரையில ஒரு பெருச்சாளி சுத்திட்டு இருக்குமா! அது ரொம்ப நாளா இங்கேயே மேயுதுன்னு கேள்விப்பட்டேன். அதான் இன்னைக்கு அதை ஒரே வெட்டுல ரெண்டா பொளக்கப் போறேன்!"

அவன் சொன்ன அந்தப் 'பெருச்சாளி' யாருன்னு முத்துப்பாண்டிக்குப் புரியாமல் இல்லை. ராசகுட்டியின் பார்வை தன் வேட்டி இடுக்கில் இருந்த அந்தத் தரிசனத்தின் மேல் நிலைத்திருப்பதை உணர்ந்த அடுத்த நொடி... முத்துப்பாண்டிக்குக் குலைநடுங்கியது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஆண்மையை 'பட்'டென்று உள்ளே இழுத்துக்கொண்டு, வேட்டியை விறுவிறுவெனச் சரிசெய்தார்.

இதைப் பார்த்த அம்பிகாவுக்குப் 'புளக்'கென்று சிரிப்பு வந்துவிட்டது. தன் மகன் கொடுத்த அந்தத் தைரியத்தில், அவளும் பெரியப்பாவை வம்புக்கு இழுத்தாள்.

"ஆமாடா ராசு... அந்தப் பெருச்சாளி இப்போ பெரியப்பா கால்கிடையிலதான் பதுங்கி இருக்குன்னு நினைக்குறேன்! பார்த்தா அதை ரெண்டு போடு!" அம்மா அப்படி உசுப்பேற்றிய அந்த நொடியில், முத்துப்பாண்டிக்குச் சாப்பிட்ட சாப்பாடு புரைதட்டியது. கண்ணில் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வர, "இரு... இருடா... ம்ம்ம்..." என்று திணறினார். ராசகுட்டி விடுவதாக இல்லை. தன் கையில் இருந்த அரிவாளின் முனையைத் தரையில் 'டக்'கென்று ஊன்றி, அவரை மிரட்டலாகப் பார்த்தபடி தண்ணீர் மொண்டுக் கொடுத்தான்.

சாப்பிட்டது போதும் என்று நினைத்த முத்துப்பாண்டி, தட்டில் இருந்த மிச்சத்தைச் சுவைத்தாரோ இல்லையோ, அந்த இடத்தை விட்டுப் பிழைத்தால் போதும் என்கிற வேகத்தில் எழுந்தார்.

"தாயி... நான் போயிட்டு வர்றேன்!" என்று அலறியடித்துச் சொன்னவர், துண்டைக் காணோம் துணியைக் காணோம் என்று வாசலை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகத் தப்பித்தார். அவரது அந்த வெள்ளை புல்லட் அலறும் சத்தம், அவர் எவ்வளவு பயந்திருக்கிறார் என்பதை ஊருக்கே சொல்லியது.

வாசலில் நின்ற ராசகுட்டி, பெரியப்பா தப்பித்து ஓடுவதைப் பார்த்து ஒரு ஏளனச் சிரிப்பு சிரித்தான். சமையலறைக்குள் இருந்து அம்பிகாவின் கலகலவெனச் சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது.



அடுப்பங்கரையின் அந்தப் புழுக்கத்திலும், ராசகுட்டியின் வீரத்தைக் கண்டு அம்பிகாவின் முகம் பூரிப்பில் மலர்ந்திருந்தது. அவனைப் பாசத்தோடு அமரவைத்து, அவன் வாய் ருசிக்கப் பரிமாறினாள். அவன் ஒவ்வொரு கவளமாகச் சாப்பிடச் சாப்பிட, அவனையே இமைக்காமல் ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ம்மா... நீ சாப்பிட்டியா?" என்று அவன் அக்கறையாகக் கேட்க, "இல்லடா ராசு... நீ சாப்பிடு, நான் அப்புறமா சாப்பிட்டுக்குறேன்," என்று சொன்னவளைச் சும்மா விடவில்லை நம் நாயகன்.

சட்டென அவளது கையைப் பற்றி, தன் மடியிலேயே அவளை இழுத்து அமர வைத்தான்.

"ஏய்... ராசு... என்னடா இது?" என்று அவள் தடுமாறினாலும், அவனது அந்த ஆக்ரோஷமான அன்பை அவளால் தடுக்க முடியவில்லை. அவளது அந்த மெத் மெத்தென்ற பழுத்தக் குண்டிகள் ராசகுட்டியின் இளவட்டத் தொடைகளில் பலமாக அமுங்கின. 19 வயது ரத்தம் அவனுக்குச் சுள்ளென்று ஏறியது.

தடுமாறியவள், கீழே விழுந்துவிடாமல் இருக்க ராசகுட்டியின் கழுத்தைச் சுற்றித் தன் கைகளைப் போட்டுக்கொண்டாள். அவனது முரட்டுக்கைகள் அவளது இடுப்பை வளைத்துப் பிடிக்க, அந்த அழுத்தத்தில் அவளது இடுப்புச் சதைகள் பிதுங்கிக்கொண்டு நிற்பதை அவள் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியோடு ரசித்தாள்.

"இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துப் பிடித்தவாறு மிக நெருக்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டனர். அம்பிகாவின் முகத்தில் இப்போது அந்தத் தாய்க்குரியப் பாசத்தையும் தாண்டி, ஒரு பெண்ணுக்குரிய வெட்கம் நிரம்பி வழிந்தது. ராசகுட்டியின் மூச்சுக்காற்று அவளது முகத்தில் படப் பட, அவளது சிவந்த முகம் இன்னும் சிவந்தது. அவனது அரவணைப்பு அவளுக்கு அத்தனை இதமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் இருந்தது."


ம்மா... நீயே எனக்கு ஊட்டி விடு," என்று ராசகுட்டி ஆசையாகக் கேட்க, அம்பிகா தன் நீளமான அழகிய விரல்களால் சோற்றை அள்ளிப் பிசைந்து அவனுக்கு ஊட்டினாள். அவனது நாக்கும் உதடுகளும் அவளது விரல்களில் உரசியபோது, அவளுக்கு ஒருவிதச் சிலிர்ப்பும் கூச்சமும் ஏற்பட்டது.

ராசகுட்டி அவளது கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவளோ தலைகுனிந்து அவனுக்கு ஊட்டினாள். நான்கு வாய் ஊட்டிய பிறகு, அவன் அவளை நிறுத்தினான். அவனது முறை வந்தது. "ஆ... காட்டு ம்மா!" என்று அவன் சோற்றை நீட்ட, "வேணாம்டா ராசு..." என்று அவள் மறுத்தாள்.

"எல்லாத்தையும் எனக்குக் கொடுத்துட்டு நீ பட்டினியா இருக்கப் போறியா? ஆ... காட்டு!" என்று பிடிவாதம் பிடித்தவன், சட்டென்று அவளது நெற்றியில் ஒரு அழுத்தமான முத்தமிட்டான். "ஆ காட்டுடா செல்லம்... உனக்கு ஊட்டிவிடணும்னு எனக்கு ஆசை!"

அந்த ஒரு முத்தம், அம்பிகாவின் மனக்கோட்டையைத் தகர்த்தது. சட்டென்று அவனது நெஞ்சில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள்.

  

 கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. அவளுக்கு இப்போது ராசகுட்டி தன் மகனாகத் தெரியவில்லை; மறைந்த தன் கணவனே மீண்டும் பிறந்து வந்து, அதே பாசத்தோடு தன் மடியில் அமர வைத்து ஊட்டுவது போல உணர்ந்தாள். அந்த நினைவுகள் அவளைச் சீண்ட, இன்னும் ஆழமாக அவனது நெஞ்சோடு ஒட்டிக்கொண்டாள்.

ராசகுட்டி அவளது உச்சந்தலையில் முத்தமிட்டு, தாடையைத் தூக்கி அவளைப் பார்த்தான். கண்கள் மூடியிருக்க, அவன் அன்போடு ஊட்டியதை அவள் மெல்லச் சுவைத்தாள். அவள் சாப்பிடும் அழகை ரசித்தபடி அவளது மூக்கிலும், கன்னங்களிலும் மாறி மாறி முத்தமிட்டான். 'இப்படியே காலம் முழுக்க அவன் மடியிலேயே இருந்துவிடலாம்' என்று அம்பிகாவுக்குத் தோன்றியது.

   

அப்போது வாசலில் பள்ளிக்கூடம் சென்ற தங்கை வரும் சத்தம் கேட்க, இருவரும் திடுக்கிட்டு எழுந்து கைகளைத் தழுவிக் கழுவினார்கள். அந்த மதிய வேளையில், தாய்-மகன் இருவருக்குள்ளும் ஒரு புதிய தீப்பொறி பற்றிக்கொண்டது. ஆனால், அது முழுவதுமாக எரியும் முன்பே, ராசகுட்டி வெளிநாடு செல்வதற்கான நேரமும் வந்துவிட்டது.

பயண நாள் வந்தது. பெரியம்மா பத்மா உட்படச் சொந்தங்கள் அனைவரும் திரண்டிருந்தனர். எல்லோருடையக் கண்களிலும் ஒரு ஏக்கம். அப்போதுதான் மலர் அத்தை  , தன் நினைவாகத் தான் உடுத்தியிருந்த அந்த  பழையச் சேலையை ரகசியமாக சுருட்டி அவனிடம் ரகசியமாகத் திணித்தாள்.  

. அம்பிகாவின் கண்கள் கலங்கி நின்றன. தன் உயிரின் ஒரு பகுதியைத் தூரத்து தேசத்திற்கு அனுப்பி வைக்கும் அந்தத் தவிப்பு அவளது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அனைவரிடமிருந்தும் கனத்த இதயத்தோடு விடைபெற்றான் ராசகுட்டி. 1996-ன் அந்தப் பிரிவின் வலி, பின்னாளில் ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கான விதையாக அமையப் போவதை யாரும் அப்போது உணரவில்லை.

காலங்கள் பம்பரமாகச் சுழன்றன. 1996-ன் அந்த ஈரமான நினைவுகளைச் சுமந்து கொண்டு சென்ற ராசகுட்டிக்கு, அந்நிய தேசத்துத் தனிமையில் துணையாக இருந்தது காகிதங்கள் மட்டுமே. அன்றைய காலத்தில் செல்போன் வசதிகள் இல்லாததால், கடிதங்களே அவர்களின் இதயத் துடிப்பைப் பரிமாறிக்கொண்டன.

அம்மா அம்பிகாவுக்கு அவன் எழுதும் ஒவ்வொரு கடிதமும் ஒரு மகனின் பாசமாகத் தொடங்கினாலும், அது முடியும் போது ஒரு காதலனின் ஆவேசத்தோடு முடியும்.

உன் கை பட்டுக் கமகமக்கும் அந்தச் சோற்றை விட, உன் விரல்கள் என் உதட்டில் உரசிய அந்தச் சுகம் தான் எனக்குப் பசியைத் தூண்டுகிறது ம்மா. உன்னை ஒரு தாயாகப் பார்க்கத் துடித்த என் கண்கள், இப்போது உன்னை என் அணைப்பிற்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு தேவதையாகவே பார்க்கின்றன. சீக்கிரம் வந்துவிடுவேன்,  ...

இப்படி அவன் கிறுக்கி அனுப்பும் வரிகளைப் படிக்கும்போது, அம்பிகாவின் உடல் சிலிர்க்கும். அந்த எழுத்துக்களின் மேல் தன் மென்மையான விரல்களை வைத்து வருடுவாள். அவன் கை பட்ட காகிதம் என்பதால், அதைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு, கண்ணீர் மல்கக் கட்டிலில் புரளுவாள். அவளுக்கு அவன் மகனாகத் தெரியவில்லை; ஐந்து வருடங்களாகத் தன்னைப் பிரிந்து வாடும் தன் ஆசை நாயகனாகவே தெரிந்தான்.

அதே போலத்தான் பெரியம்மா பத்மாவுக்கும், மலர் அத்தைக்கும் ரகசியமாகச் சீட்டுப் போட்டு வந்தான். மலர் அத்தை கொடுத்த அந்த ஈரமானச் சேலை, இன்றும் அவனது பெட்டியின் அடியில் அவளது உடம்பு வாசனையைச் சுமந்து கொண்டுதான் இருந்தது. அந்த மூன்று பெண்களும், தங்கள் வாலிபத் தாகத்தைத் தீர்க்க அந்த ஒற்றை ஆண் சிங்கத்திற்காக ஐந்து வருடங்களாக வெறிகொண்டு காத்திருந்தார்கள்.

இதோ... காலம் சுழன்று இன்று அந்த நாள் வந்துவிட்டது!

விமான நிலையத்தின் இரைச்சலுக்கு நடுவே, ராசகுட்டி தன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். ஜன்னல் வழியாகத் தெரியும் மேகக் கூட்டங்களைப் பார்க்கும்போது,

"இன்னும் சில மணி நேரங்கள். அவன் நினைக்கும்போதே, அவனது உடம்பில் மின்னல் பாய்ந்தது...தொடரும் ...!!

[Dheena2003]

வணக்கம் நண்பர்களே,


 . முதல்ல இந்த கதையை நான் பப்ளிக் ஃபோரம்ல  தான் போட்டுட்டு இருந்தேன். ஆனா யாரும் பெருசா கமெண்ட்ஸோ   போடல. இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு எழுதிட்டு யாருமே ரெஸ்பான்ஸ் பண்ணலையேனு எனக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருந்துச்சு. அதான் கதையை நிப்பாட்டிட்டு, மெசேஜ் பண்றவங்களுக்கு மட்டும் பர்சனலா ( DM) அனுப்பலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

ஆனா அப்புறம் தான் தெரிஞ்சது, இவ்வளவு பேர் என் கதையை விரும்பி படிக்கிறீங்கனு! திடீர்னு நிறைய பேர் மெசேஜ் பண்ணி என்கிட்ட கதை கேட்டது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துச்சு . உங்க அன்பை பார்த்துட்டு இப்போ மறுபடியும் கதையை பொதுவா எல்லாருக்கும் தெரியுற மாதிரி போட முடிவு பண்ணிருக்கேன்.

இதே மாதிரி தொடர்ந்து உங்க ஆதரவை கமெண்ட்ஸ் மூலமா காட்டுவீங்கனு நம்புறேன். நல்ல ரெஸ்பான்ஸ் கிடைச்சா, அடுத்தடுத்த பார்ட்களையும் நான் பப்ளிக்லேயே ரிலீஸ் பண்ணுவேன். ரொம்ப நன்றி!

[karthikhse12]

நண்பா உங்கள் கதை ஆரம்பத்தில் இருந்துபடித்து வருகிறேன் ஒவ்வொரு பதிவு படிக்கும் போது நிஜத்தில் பார்த்து போல் ரசித்து படித்து என்னால் முடிந்த வரை உங்கள் கதைக்கு நான் கருத்துக்களை தெரிவிக்கிறேன். ராசு குட்டி வீட்டிற்கு வந்து அம்பிகா மற்றும் முத்துப்பாண்டி இடையில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை கண்டு தன் தாய் காப்பாற்ற ராசு குட்டி செய்யும் செயல்கள் சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது. பின்னர் ராசு குட்டி உடன் அம்பிகா ரநெருக்கமாக இருப்பதை சொல்லியது மிகவும் நன்றாக உள்ளது

[Satheesh29]

Nice update

[pandianmadurai]

நண்பரின் பேரன்பிற்கு நன்றி.

[janalovek]

Super next update waiting continue pannunga

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own

[Nibsa69]

Good narrating...

[Din@10]

Super update bro

[Parpanathan]

சூப்பரா இருக்குது உங்கள் கதை
இனிதான் வேட்டை ஆரம்பம்
அது இளம் தலைமுறை கூடவும் தொடருமா பொருத்து இருந்து பாக்கலாம்

[Lashabhi]

Super story pa, vaerra level, yaenna oru characteraisation yaenna oru romance, yaenna oru feelings awesome pa, waiting for the most important part amma son raskutti sex.