Incest என் குடும்பம்

[Kala rasigan]

என் குடும்பம் என்னை எமாற்றியதால் பழிவாங்கிவதை போல கதை எழுத உள்ளேன்,
உங்கள் ஆதரவு வேண்டும்

[tmahesh75]

கதையின் ஒருவரி மிகவும் அருமை விரைந்து தொடங்கி எழுதுங்கள் நன்றி

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 1

1996-ம் ஆண்டு...



அந்தக் கோயம்புத்தூர் கிராமத்தின் ஓரத்தில், ஒரு சிறிய கூரை வீடு. சுற்றி விளைச்சல் நிலங்கள் செழிப்பாக இருந்தாலும், ராசகுட்டியின் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமானது அந்த அரை ஏக்கர் மானாவாரி நிலம் மட்டும்தான்.



மாநிறமாக இருந்தாலும், களையான முகம் கொண்ட அந்த ராஜேஷ்—அவனை ஊரே 'ராசகுட்டி' என்றுதான் அழைக்கும். அவன் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சின்ன வயதிலேயே விதி விளையாடியது. ஒரு விபத்தில் தந்தை மாணிக்கம் அவர்களைத் தவிக்கவிட்டுச் செல்ல, 16 வயதிலேயே குடும்பப் பாரம் அவன் தோளில் ஏறியது.



பன்னிரண்டு வயதே ஆன சின்னஞ்சிறு தங்கை, கணவனை இழந்த துக்கத்தில் உறைந்து போன தாய் அம்பிகா. அந்தக் கிழிந்த கூரை வீட்டிற்குள் வறுமை தாண்டவமாடியது.



"பணம் இருக்கிறவங்க முன்னாடி நாம தலை குனியக் கூடாது ராசகுட்டி. நமக்குன்னு இருக்கிறது இந்த மானமும், படிப்பும்தான்,"



என்று சொல்லிச் சொல்லியே அவனை வளர்த்தாள் அம்பிகா. இளம் வயதிலேயே கணவனை இழந்த அவளை, ஊரில் இருந்த சிலர் பணத்தாசை காட்டி வளைக்கப் பார்த்தனர். ஆனால், அந்தத் தர்மபத்தினி எதற்கும் அசையவில்லை. கஞ்சி குடித்தாலும் தன் பிள்ளைகளின் கௌரவம் குலையக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.



ஒருவேளை சாப்பாட்டிற்கே கஷ்டப்பட்ட காலத்திலும், தன் கையில் இருந்த சிறு நகைகளை அடகு வைத்து, கூலி வேலைக்குச் சென்று தன் மகனை டிப்ளோமா படிக்க வைத்தாள்.



தன் தாயின் கண்ணீருக்குப் பலன் சேர்க்க வேண்டும் என்ற வெறியோடு படித்த ராசகுட்டி, 22 வயதில் பாரத்தை நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டு வெளிநாட்டிற்குப் பறந்தான். பல ஆண்டுகள் அங்கே உழைத்துத் தேய்ந்த பிறகு, இதோ இப்போது குடும்பத்தின் நிலைமை சற்றுத் தலைதூக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.



அந்தச் சின்னஞ்சிறு கூரை வீடு இப்போது செங்கல் சுவர்களால் சற்றே பலமாக மாறியிருந்தது. வசதிகள் பெரிய அளவில் இல்லாவிட்டாலும், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் நிறைந்திருந்தது அன்பும், பண்பும்தான். மாணிக்கம் விட்டுச் சென்ற அந்த அரை ஏக்கர் நிலத்தில் ராசகுட்டி தன் வியர்வையைச் சிந்தி உழைத்து, தன் தங்கை நந்தினி பெரிய மனுஷியானபோது உறவினர்கள் மெச்சும் படி விசேஷத்தைச் சிறப்பாகச் செய்து முடித்தான்.



ஆனால், பாசம் என்பது பணத்தில் இல்லையே! ராசகுட்டி வெளிநாட்டிற்குச் சென்று நான்கு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அந்தச் சின்னஞ்சிறு வீட்டில் இப்போது ராசகுட்டியின் நினைவுகள் மட்டும்தான் குடியிருக்கின்றன.



தங்கை நந்தினி... சரியான வாணர சேட்டைக்காரப் பெண்! அண்ணனிடம் சண்டையிடுவதில் அவளுக்கு அத்தனை பிரியம். ஆனால், அண்ணன் இல்லாத இந்த நான்கு வருடங்களில் அவள் ஒரு நிமிடம் கூட அவனை நினைக்காமல் இருந்ததில்லை.



"பக்கத்து வீட்டுல இருக்கிற அண்ணன்மார் எல்லாம் அவங்க தங்கச்சிகளை டவுனுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறதைப் பார்க்கும்போது, என் அண்ணன் மட்டும் ஏன் எங்கேயோ இருக்கணும்? எனக்குன்னு யாருமே இல்லாத மாதிரி இருக்குமா..."



என்று நந்தினி ஏங்கும் போதெல்லாம், அம்மா அம்பிகாவின் கண்கள் குளம் போலப் பெருகும். அம்பிகாவிற்கு ராசகுட்டி வெறும் மகன் மட்டுமல்ல, மறைந்த தன் கணவன் மாணிக்கத்தின் மறு உருவம்! கணவன் போன பிறகு அந்த வீட்டின் தூணாக நின்று தாங்கியவன் அவன். வீட்டில் கஷ்டம் இருந்த காலத்தில்கூட, "அம்மா எனக்கு அது வேணும், இது வேணும்" என்று அவன் ஒருநாளும் அடம் பிடித்ததில்லை. அந்த முதிர்ச்சியும், தியாகமும்தான் அம்பிகாவை அவன் மீது இன்னும் அதிகப் பாசம் கொள்ளச் செய்தது.



இந்நிலையில் தான், அந்த மகிழ்ச்சியான செய்தி ஒரு கடிதத்தின் வடிவில் வந்து சேர்ந்தது.



"அம்மா... லீவு கிடைச்சிருச்சு. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நான் ஊருக்கு வர்றேன்!"



இந்த ஒரு வரி, அந்த வீட்டின் முகவரியையே மாற்றிவிட்டது! அம்பிகாவிற்கும் நந்தினிக்கும் மகிழ்ச்சியில் கை கால் ஓடவில்லை. வறுமையால் வாடிய அந்த வீட்டில் இப்போது ஒரு புது உற்சாகம். வீட்டைச் சுத்தம் செய்வது, ராசகுட்டிக்குத் தேவையான அவனுக்குப் பிடித்தமான தின்பண்டங்களைச் செய்யத் தேவையான பொருட்களை வாங்குவது என இருவரும் ஊரே அதிரும் வகையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.



அந்தச் சிறிய செங்கல் சுவர்கள் கொண்ட வீட்டின் வரவேற்பறையில், ஒரு பழைய மரச்சட்டத்தில் மாணிக்கத்தின் புகைப்படம். அதன் மேல் ஒரு சிறிய மாலை காய்ந்து போயிருந்தது. அம்பிகா மெல்ல அந்தப் படத்தின் அருகே சென்று, தன் சேலைத் தலைப்பால் கண்ணாடியைத் துடைத்தாள்.



அவள் கண்களில் ஒரு மின்னல்... ஒரு நிழலாட்டம்! ராசகுட்டி ஊருக்கு வருகிறான் என்ற செய்தி வந்ததிலிருந்து, அவளுக்குள் இருக்கும் அந்தத் தர்மபத்தினி மனது என்னவோ நினைத்துக் கொள்கிறது.





"என்னங்க... பாருங்களேன், நம்ம ராசகுட்டி வரப்போறான். எனக்கு என்னவோ அவன் மட்டும் வரல, நீங்களே நேர்ல வர்ற மாதிரி ஒரு உணர்வு. அதே நிறம், அதே பேச்சு... என் புள்ளையப் பார்க்கும்போது உங்களைப் பார்க்கிற மாதிரியே இருக்குமே!"



அம்பிகா அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துப் பேசும்போது, உண்மையில் மாணிக்கமே அங்கே நின்று பதில் சொல்வது போல் ஒரு பிரமை. கணவன் இறந்த அந்த 16 வயதிலிருந்து, தன் மகனைத்தான் அவள் தன் கணவனாக, தந்தையாக, தெய்வமாகப் பார்த்து வளர்ந்தாள். அவன் ஒருநாள் கூட அவளை எதிர்த்துப் பேசியதில்லை, ஒரு சிறு அடம் பிடித்ததில்லை. அந்தப் பண்புதான் இன்று அவளை ஒரு ராணியாக உணரச் செய்கிறது.



நந்தினியோ அண்ணன் வரும்போது அணிய வேண்டிய புது உடைகளை எடுத்து வைப்பதும், ஊரில் உள்ள தன் தோழிகளிடம் "எங்க அண்ணன் ஃபாரின்ல இருந்து வர்றான் தெரியுமா?" என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்வதுமாக இருக்கிறாள்.





 இன்னும் 48 மணி நேரம்தான்..."



அந்தக் கூரை வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையும் ராசகுட்டியின் வருகைக்காகக் காத்துக் கிடக்கிறது.



அதே நாள் , வளைகுடா தேசத்தின் கடும் வெப்பம். வேலையை முடித்துவிட்டுச் சோர்ந்து போய் தன் அறைக்குத் திரும்பிய ராசகுட்டிக்கு, அந்தச் சோர்வெல்லாம் ஒரு நொடியில் மறைந்து போனது. சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த அரபு நாட்டு காலண்டரை வெறித்துப் பார்த்தான்.



அவன் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை. கடந்த ஒரு மாதமாகவே அவனுடைய உலகம் அந்த காலண்டரைச் சுற்றியே சுழன்றது. சரியாக முப்பது நாட்களுக்கு முன்னால்... "இன்னும் 28 நாள்... இன்னும் 20 நாள்..." என்று ஒவ்வொரு நாளையும் அவன் ஆசையோடு குறித்துக் கொண்டு வந்தான்.



அவன் மனதுக்குள் ஒரு பெரிய போர்க்களமே நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்தச் சின்னஞ்சிறு வயதில், தன் 16 வயதிலேயே தந்தையை இழந்து, குடும்பப் பாரத்தைச் சுமந்து, இந்த பாலைவன தேசத்திற்கு வந்தவன். அவன் இங்கிருந்து அனுப்பும் ஒவ்வொரு ரூபாயும், அந்தச் செங்கல் வீட்டுச் சுவரில் ஒரு கல்லாக மாறியது. அவனது வியர்வைதான் அவன் தங்கை நந்தினியின் கழுத்தில் மின்னும் சிறு நகையாக மாறியது.



"அம்மா... உன்னையும் நந்தினியையும் பார்க்கணும்னு என் உசிரே துடிக்குதுமா. இன்னும் ரெண்டே நாள்தான்..



கடிதத்தின் மூலமாக மட்டுமே தன் அன்பைப் பரிமாற முடியும் என்ற காலம் அது. ஒரு கடிதம் போய்ச் சேரவே பத்து நாட்களாகும். அவன் போட்ட அந்த கடைசி கடிதம் அம்மாவையும் தங்கையையும் எப்படி ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நினைத்துப் பார்த்தான்.



அவனுடைய சூட்கேஸ் ஏற்கனவே தயாராக இருந்தது. தங்கைக்குப் பிடித்தமான வெளிநாட்டுத் துணிகள், அம்மாவுக்கு ஒரு நல்ல புடவை என எல்லாவற்றையும் பார்த்துப் பார்த்து அடுக்கினான். அந்த அறையில் இருந்த அவனுடைய நண்பர்கள், "என்ன ராசகுட்டி... இன்னைக்கே கிளம்பிட்ட மாதிரி ஒரு சந்தோஷம் முகத்துல?" என்று கேலி செய்தார்கள்.



ஆமாம், அவனுக்குச் சந்தோஷம்தான்! இன்னும் நாற்பத்தி எட்டு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவன் அந்தக் கோவை மண்ணில் காலடி எடுத்து வைப்பான். தன் ஆசைத் தங்கையை அள்ளி அணைத்துக் கொள்வான், அம்மாவின் மடியில் தலை சாய்த்துத் தூங்குவான். அந்த நினைப்பே அவனை உறங்க விடாமல் செய்தது.



அந்தச் சிறிய அறையில், தன் துணிகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்த ராசகுட்டியின் கைகள் ஒரு நிமிடம் நடுங்கின. பீரோவின் ஒரு ஓரத்தில், யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஒரு துணி... அது வெறும் துணி அல்ல, அவனது உயிர் மூச்சு!



மெல்ல அதை வெளியே எடுத்தான். அது ஒரு பழைய, ஆங்காங்கே கிழிந்த பருத்திச் சேலை. அந்தச் சேலையைத் தன் முகத்தோடு அழுத்திப் பிடித்து, ஆழமாகச் சுவாசித்தான்.





"ஆஆஅ... அத்தை..." அவனது அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு பெருமூச்சு கிளம்பியது. அந்தச் சேலையில் இன்னும் அந்த மணம் மாறாமல் அப்படியே இருந்தது. அது அவனுடைய அத்தை மலர் பயன்படுத்தியது. அவனுக்கு அம்மாவின் மேல் பாசம் உண்டு, தங்கை மேல் உயிர் உண்டு. ஆனால், இந்த மலர் அத்தை? அவளிடம் அவனுக்கு இருந்த அந்தப் பிணைப்பு விவரிக்க முடியாத ஒன்று.



அந்தச் சேலையின் வாசனையை நுகர்ந்தபடியே பெட்டில் சாய்ந்த ராசகுட்டியின் கண்கள் மெல்ல மூடின. நினைவுகள் அப்படியே பின்னோக்கிச் சென்றன... நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னால்!



அப்போது அவனுக்கு இருபத்தி இரண்டு வயது கூடத் தொடங்கவில்லை. அந்தச் சிறிய செங்கல் வீட்டின் கொல்லைப்புறத்தில், நிலவில்லாத அந்த இரவில் நடந்த அந்தச் சம்பவம் அவனது வாழ்க்கையையே மாற்றிப் போட்டது.



மலர் அத்தையின் அந்த அறிமுகமும், நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னால் அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் நடந்த அந்த இனிமையான நினைவுகளையும் அடுத்த பதிவில் விரிவாகப் பார்க்கலாம்!



இந்தக் கதையின் ஆரம்பம் உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் 'லைக்கும்', உங்கள் மேலான 'கருத்துகளையும்' கீழே உள்ள கமெண்ட் பகுதியில் தெரிவியுங்கள். உங்கள் ஆதரவே என்னை இன்னும் சிறப்பாக எழுதத் தூண்டும்!



நன்றி!

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Welcome to the new story
Malara athaikum rasukuttykum enna nadanthuthunu therinjika waiting

[Fun_Lover_007]

கதையை சிறப்பாகத் தொடங்கியுள்ளீர்கள். கதையை பாதியில் நிறுத்தாமல் இருந்தால் சரிதான். இந்த தளத்தில் வரும் கதைகளில் 90%  கதைகள் நிறைவு செய்யப்படாமல் பாதியிலேயே நிறுத்தப்படுகின்றன.

[Muralirk]

சிறப்பான கதை அருமையான எழுத்து வடிவம் தொடருங்கள் நண்பா நன்றி

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 2

 அவன் அந்தப் பழைய கிழிந்த சேலையின் வாசனையில் மூழ்கியிருக்க, நினைவுகள் 1990-களின் தொடக்கத்திற்குப் பின்னோக்கி ஓடின.


அந்தக் கிராமத்திலேயே மலர் அத்தைக்கு நிகர் அவள்தான். பெயர் மலர்விழி. பூப்போன்ற முகம் மட்டுமல்ல, அந்த ஊரே வியந்து பார்க்கும் படியான வாளிப்பான உடல் அமைப்பும் அவளுக்கு ஒரு தனி அழகைத் தந்தது. 





அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள அந்த ஊரே தவம் கிடந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆனால், அந்த மலரோ பழனியாண்டி என்பவனிடம் தன் மனதைப் பறிகொடுத்திருந்தாள்.

ராசகுட்டியின் அப்பா மாணிக்கத்திற்கு இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் ரத்தம் கொதித்தது.

"மலர்... அந்தப் பழனியாண்டி சரியான குடிகாரன்டி! ஊருக்கே தெரிஞ்ச விஷயம் இது. அவன் கூடப் போனா உன் வாழ்க்கை நரகமாயிடும். அந்தப் பயலை மறந்துடு,"

என்று அண்ணனாக எவ்வளவோ எச்சரித்துப் பார்த்தார். ஆனால், காதலுக்குக் கண் இல்லை என்பார்களே! அண்ணனின் பேச்சை மீறி, ஒரு நள்ளிரவில் தன் காதலனுடன் வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள் மலர். அந்த ஒரு முடிவு, மாணிக்கத்தின் மானத்தையே வாங்கியது. அன்றிலிருந்து, "எனக்கு அப்படி ஒரு தங்கச்சியே கிடையாது!" என்று சொல்லி அவளைத் தன் குடும்பத்தை விட்டே ஒதுக்கி வைத்தார்.

ஆனால், மலரின் கனவு நீண்ட நாள் நீடிக்கவில்லை. சில மாதங்களிலேயே அவளுக்கு உண்மை சுடத் தொடங்கியது. அண்ணன் சொன்னது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை! குடிக்கு அடிமையான பழனியாண்டியுடன் அவளால் ஒரு நிமிடம் கூட நிம்மதியாக வாழ முடியவில்லை.

"அண்ணன் பேச்சை மீறிட்டு வந்துட்டோமே... இன்னைக்குத் தலையெழுத்தேன்னு இந்த நரகத்துல கிடக்க வேண்டியதுதான். நான் செஞ்ச தப்புக்கு இதுவே எனக்குக் கிடைச்ச தண்டனை,"

என்று கண்ணீர் வடித்தாள். ஆனால், அந்தத் தண்டனையையும் ஒரு தர்மபத்தினியாக ஏற்றுக்கொண்டு அந்த நரகத்திலேயே வாழத் தலைப்பட்டாள். ஊரே அவளை ஒதுக்கி வைத்திருந்தாலும், அவளுடைய அழகும் அந்தத் துணிச்சலும் இன்னும் குறையவில்லை.

அந்தச் சமயத்தில்தான், சிறுவனாக இருந்த ராசகுட்டி தன் அத்தையின் நிலை கண்டு கலங்கினான். அண்ணன் குடும்பம் அவளை வெறுத்தாலும், ராசகுட்டியின் மனதில் அத்தையின் மேல் ஒரு தனிப் பாசம் துளிர்விடத் தொடங்கியது.  

அந்தக் கிராமமே மலரை ஒதுக்கி வைத்திருந்த அந்த இக்கட்டான காலகட்டத்தில், அவளுக்கு ஒரே ஆறுதலாக இருந்தது ராசகுட்டி மட்டும்தான்.

அண்ணன் மாணிக்கம், "அவ நம்ம பேச்சை மீறிப் போனவ, அவகூட யாரும் ஒட்டும் உறவும் வச்சுக்கக் கூடாது" என்று கறாராகச் சொல்லியிருந்தார். ஆனாலும், தன் அத்தையின் தனிமையைக் கண்டு சிறுவன் ராசகுட்டியின் மனம் தாங்கவில்லை. அவன் மெல்ல மெல்ல, யாருக்கும் தெரியாமல் அத்தையைப் பார்க்கச் செல்லத் தொடங்கினான்.

ஆரம்பத்தில் மாணிக்கம் இதைக் கண்டித்தாலும், போகப்போக அவருக்கும் ஒரு தந்தை பாசம் உள்ளுக்குள் இருக்கவே செய்தது.

"சரி போகட்டும்... அந்தப் பாவிக்குத் துணையா யாருமில்லையே, இவனாவது போய் ஒரு ஆறுதலா இருக்கட்டும்,"

என்று அவர் கண்டு கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டார். அந்தச் சிறுவன் ராசகுட்டிதான் மலர் அத்தைக்கு உலகமே ஆனது. சொந்தங்கள் எல்லாம் கைவிட்டு, ஊரே அவளை ஏளனமாகப் பார்த்த அந்தச் சூழலில், தன் அண்ணன் மகன் தன்னைத் தேடி வருவது அவளுக்குப் பெரும் ஆறுதலைத் தந்தது.

மலர் அத்தை, ராசகுட்டி வரும்போதெல்லாம் அவனைத் தன் உயிராகக் கருதிப் பராமரிப்பாள். அவனுக்குப் பிடித்தமான தின்பண்டங்களைச் செய்து கொடுப்பதும், அவனிடம் மனது விட்டுப் பேசுவதுமாக அந்தச் சிறிய வீட்டில் ஒரு புது உறவு துளிர்விட்டது. ராசகுட்டியும் தன் அத்தையின் அந்தப் பேரழகையும், அவளுடைய அந்தத் தனிமைப் போராட்டத்தையும் பார்த்துப் பார்த்து அவளிடம் ஈர்க்கப்பட்டான்.

அந்தப் பாசம் வெறும் அத்தை-மகன் உறவையும் தாண்டி, ஒரு ரகசியப் பிணைப்பாக மாறத் தொடங்கியது அந்த 1996-க்கு முந்தைய காலக்கட்டத்தில்தான்.


அந்தச் சாயந்திர நேரம்... சூரியன் மெல்ல மறைந்து செந்நிறம் படரத் தொடங்கியிருந்தது. வழக்கம்போல ராசகுட்டி தன் அத்தை மலரின் வீட்டுக்கு வந்தான். அப்போது அவனுக்கு வெறும் 19 வயதுதான். ரத்தத்தில் இளமை துள்ளிக் கொண்டிருந்த பருவம்.

கொல்லைப்புறத்தில் மாட்டுத் தொழுவத்திற்கு அருகே மலர் அத்தை மாட்டுக்குப் பால் கறக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு மரக்காலையும் கையில் பாத்திரத்தையும் வைத்துக் கொண்டு, மாட்டின் மடிக்குக் கீழே வசதியாகக் குந்துமணி இட்டு அமர்ந்தாள். இரண்டு கால்களையும் அகல விரித்து வைத்து அமர்ந்திருந்த அவளது தோற்றம், பார்ப்பவர் எவரையும் நிலை குலையச் செய்யும் ரகத்தில் இருந்தது.



வேலைக்கு இடையூறாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காகத் தன் பருத்திச் சேலையை உள்பாவாடையுடன் சேர்த்து முழங்காலுக்கு மேல், பாதி தொடை வரை நன்றாகத் தூக்கிச் செருகி இருந்தாள். இடுப்பு மடிப்புக்கு நடுவே அந்தச் சேலை அழுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. வெயில் படாத அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்த தொடைகள், அந்த மாலை நேரத்து மங்கலான வெளிச்சத்திலும் தகதகவென மின்னின.

வழவழப்பான கெண்டைக்கால்களில் அணிந்திருந்த அந்த வெள்ளி ஜால்ரா கொலுசுகள், அவள் அசையும் போதெல்லாம் ஒருவிதக் காம இசை மீட்டியது. வாழைத்தண்டு போன்ற அவளது அந்தப் பருத்த தொடைகள் பாதி வெளியே தெரிய, கறவை மாட்டின் மடிக்கு அருகே அவள் காலை விரித்து அமர்ந்திருந்த கோலம்... ராசகுட்டியின் கண்களை அங்கிருந்து நகர விடவில்லை.

சேலையின் மறைப்பில்லாமல், அவளது உள் தொடைப் பகுதியின் மென்மையான அந்த அடர்த்தியான கருமை முடிகள் லேசாக எட்டிப் பார்த்தன. குனிந்து வேலை செய்ததில், அவளது வயிற்றுச் சதைகள் அழகிய மடிப்புகளாக விழுந்து, இடுப்புப் பக்கம் வளையம் போட்டது போலப் பிதுங்கித் தெரிந்தது. 19 வயது ராசகுட்டிக்கு அதுவரை பார்த்திராத ஒரு பேரழகின் தரிசனம் அது.

மலர் அத்தை இதையெல்லாம் கவனிக்காதவள் போல, மாட்டின் மடியைத் தடவிப் பால் கறக்கத் தொடங்கினாள். பாத்திரத்தில் பால் விழும் 'சலசல' சத்தமும், அவளது கொலுசுச் சத்தமும் அந்த இடத்தையே ஒருவித மாயவலைக்குள் தள்ளியது.



"என்னடா ராசகுட்டி... அப்படியே நின்னுகிட்டே இருக்க?  ?"என்று அவள் லேசான புன்னகையுடன் கேட்டபோது, ராசகுட்டிக்குத் தொண்டை உலர்ந்து போனது.  

ராசகுட்டி மெல்லத் தன் தலையைச் சொறிந்தபடி அவள் அருகே நெருங்கி வந்தான். அவனது கண்கள் அத்தையின் அந்தப் பேரழகில் நிலைகுலைந்து போயிருந்தன.

மலர் அத்தை மாட்டின் மடியைப் பிடித்துப் பால் கறக்கத் தொடங்கியபோது, அவளது உடல் அசைவுகள் அந்த இடத்தையே ஒருவிதக் காமப் போர்க்களமாக மாற்றின. மார்பை மறைக்க வேண்டிய சேலை மாராப்பு, ஒரு கயிறு போலச் சுருண்டு அவளது இரு மார்புகளுக்கும் நடுவே இருந்த அந்த ஆழமான பள்ளத்தாக்கில் தஞ்சம் புகுந்திருந்தது. 38 வயதிலும் தளராத அந்தப் பிரம்மாண்டமான முப்பத்தாறு அங்குல மார்புகள், எந்தத் தடையுமின்றி லேசாகச் சரிந்தபடி அவளது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஈடுகொடுத்தன.



அவள் கைகள் வேகமாப் பால் இழுக்க... ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்த மார்புச் சதைகள் ஒன்றோடொன்று உரசிக்கொண்டு குலுங்கின. கழுத்தில் கிடந்த அந்தத் தங்கத் தாலிச் சங்கிலி, மார்புகளின் மேடும் பள்ளமுமாக ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருந்தது. அவள் குனிந்து ஆட்டிப் பால் கறக்கும்போது, அவளது இடுப்புச் சதைகள் சைக்கிள் டயர் போல இரண்டு விலாப் பக்கமும் பிதுங்கி, ஒரு பேரழகின் தரிசனத்தைக் காட்டின. அந்த இடுப்பு மடிப்புகளில் மெல்லிய வியர்வைத் துளிகள் முத்து முத்தாய்ப் பூத்திருந்தன.

ஆட்டுகிற வேகத்தில், ஏற்கனவே மேலே ஏறியிருந்த சேலை இன்னும் கொஞ்சம் நழுவியது. இப்போது அவளது அந்த மென்மையான உப்பியப் புடைப்பிற்குச் சற்றே கீழே, அடித் தொடை வரை முழுமையாகத் தெரிந்தது. அந்த 44 வயது மலரின்  தேகம், ஒரு பழுத்த கனியைப் போல ராசகுட்டியின் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

19 வயது ராசகுட்டிக்கு உடல் எங்கும் ஒருவித மின்சாரம் பாய்ந்தது. அந்தத் தொடைகளின் வழவழப்பும், இடுப்பின் வளைவுகளும் அவனைத் தன் கட்டுப்பாட்டை இழக்கச் செய்தன. அவன் அறியாமலேயே அவனது உடல் உறவு கொள்ளும் வெறியில் தவிக்கத் தொடங்கியது. அவனது கண்கள் அந்தத் தொடைகளுக்கும், மார்பின் பள்ளத்தாக்கிற்கும் இடையே அலைபாய்ந்தன.

மலர் அத்தை பால் கறப்பதை நிறுத்திவிட்டு நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் ஒருவிதக் குறும்பு மின்னியது.

"என்னடா ராசகுட்டி... அப்படியே திகைச்சுப் போய் நிக்கிற? அந்தப் பக்கம் உக்கார்ந்து பால் கறடா, ஏற்கனவே நேரமாச்சு. பொழுது சாயறதுக்குள்ள முடிக்கணும்," என்று மலர் அத்தை அதட்டலாகச் சொல்ல, ராசகுட்டி தன் கைலியைத் தொடை தெரிய மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு அவளுக்கு முன்னால் வந்து அமர்ந்தான்.

சிறு வயதில் இருந்தே அத்தைக்கு உதவியாகப் பால் கறந்த அனுபவம் அவனுக்கு உண்டு. அவன் வசதியாக அமர வேண்டும் என்பதற்காக, மலர் அத்தை தன் கால்களை இன்னும் சற்றே அகல விரித்து இடம் கொடுத்தாள். அவள் அப்படிச் செய்த அந்த ஒரு நொடி... ராசகுட்டியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது.

அவள் கால்களை விரித்தபோது, அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்த உள் தொடைகள் முழுமையாகத் தெரிந்தன. அடர்த்தியான கருமை முடிகள் மண்டியிருந்த அந்த இன்பச் சுரங்கம், மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஒரு சில விநாடிகள் அவனது கண்களில் மின்னி மறைந்தது. 19 வயது வாலிபனின் ரத்தம் சூடேறியது.



"ச்சே... ஒரே இருட்டா இருக்கே, சரியாத் தெரியலையே..." என்று உள்ளுக்குள் ஒரு ஏக்கம் பொங்கியது அவனுக்கு. ஆனால், எதிரே அமர்ந்திருந்த மலர் அத்தை, தன் அண்ணன் மகன்தானே என்ற உரிமையில், கயிறு போலச் சுருண்டு கிடந்த தன் முந்தானையைப் பற்றியோ, பிளவுஸை மீறித் துள்ளிக் குதிக்கும் தன் மார்புகளைப் பற்றியோ கவலைப்படவில்லை.

அவள் தன் பால் கறக்கும் வேலையில் மூழ்கினாள். அவள் கைகள் அசையும்போது, அந்தப் பெரிய மார்புகள் இரண்டும் ராசகுட்டியின் ஆண்மையைச் சீண்டிப் பார்க்கும் வகையில் அசைந்தன.

"ம்ம்ம்... சின்னப் புள்ளையிலாம் என்னைச் சுத்திச் சுத்தி ஓடியாருவ... தோட்டத்துல எந்த வேலையா இருந்தாலும் என் கூடவே நிப்ப," என்று மலர் அத்தை பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி ஏக்கமாகச் சொல்லிக் கொண்டே பால் கறந்தாள்.

அவள் அப்படிச் சொல்லும்போது, அவளது கைகள் மாட்டின் மடியைத் தடவும் வேகமும், அவள் உடலின் அசைவுகளும் அந்த இடத்தையே ஒரு காமச் சூறாவளியாக மாற்றின. ராசகுட்டியின் கண்கள் பால் பாத்திரத்தில் இல்லை, அத்தையின் அந்தத் தகதகக்கும் தொடைகளிலும், குலுங்கும் மார்புகளிலும்தான் நிலைத்து நின்றன.

"எப்பவுமே உன்னையச் சுத்திதான் அத்தை வருவேன்... நீதான் என் உசுரு..."

ராசகுட்டியின் குரலில் ஒருவிதக் காமக் கரகரப்பு கலந்திருந்தது. சொல்லிக்கொண்டே அவன் தன் கைகளை நீட்டி மாட்டின் பால் மடியைப் பலமாகப் பற்றினான். அவன் விரல்கள் மடியைத் தடவும்போது, எதிரே அமர்ந்திருந்த மலர் அத்தையின் மார்புகள் அவனது மூச்சுக் காற்று படும் தூரத்தில் இருந்தன.

மருமகன் தன்னை 'உயிர்' என்று சொன்னதைக் கேட்டதும், மலர் அத்தையின் உள்ளம் ஒரு நிமிடம் சிலிர்த்தது. அவள் வேலையைச் சற்றே நிறுத்திவிட்டு, தன் மருமகனை உற்று கவனித்தாள்.

அவன் கைலியைத் தூக்கிக் கட்டியிருந்ததால், அவனது அடர்த்தியான முடி மண்டிய அந்த வலுவான தொடைகள் அப்படியே மலரின் கண்களுக்குத் தெரிந்தன. 19 வயது வாலிபனின் அந்த முரட்டுத்தனமான கால்களையும், துடிக்கத் தொடங்கியிருந்த அவனது மீசையையும் பார்த்தபோது, மலருக்குள் ஒரு புது உணர்வு பிறந்தது.

"இவன் இனிமே சின்னக் குழந்தை இல்லை... நல்ல ஆம்பளையா வளர்ந்து நிக்கிறான். அண்ணன் ரத்தம் அப்படியே பாய்ஞ்சு நிக்குது!"

என்று அவள் மனதுக்குள் ஒருவிதப் பூரிப்பு ஏற்பட்டது. ராசகுட்டியின் அந்த ஆண்மை நிறைந்த தோற்றம், 44 வயதான அந்தப் பழுத்த கனியான மலரின் அடிவயிற்றில் ஒருவித நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

ராசகுட்டியின் கண்கள் அத்தையின் அந்த ஆழமான மார்புப் பள்ளத்தாக்கிலேயே நிலைத்திருந்தன. அவன் பால் கறக்கும் சாக்கில், தற்செயலாகத் தனது கையை அத்தையின் கையேடு உரசினான் 

ராசகுட்டி கைலியை உயர்த்தி மடித்துக் கட்டியிருந்த அந்த இடைவெளி வழியே, அவன் உள்ளே அணிந்திருந்த அந்தப் பச்சை நிற ஜட்டி மலர் அத்தையின் கண்களுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. 19 வயது வாலிபனின் அந்த முரட்டுத்தனமான உடலமைப்பும், ஜட்டியின் ஓரங்களில் இருந்து சுருண்டு வெளியே எட்டிப் பார்த்த அந்த அடர்த்தியான கருமை நிற மயிர் காடுகளும் மலரை ஒரு நிமிடம் சொக்கிப் போகச் செய்தன.

அவளது கண்கள் அந்த ஜட்டியின் எடுப்பான பாகத்திலேயே நிலைத்து நின்றன.

"என்னடா ராசகுட்டி... பார்க்கப் பார்க்க அப்படியே உங்க அப்பன் ஜாடையிலேயே வளர்ந்து நிக்கிற! நல்ல முரட்டு ஆளாத் தெரியுறயே..."

நான் வளர்ந்தது இப்பதான் உங்களுக்குத் தெரியுதா அத்தை?" என்று அவன் கேட்கும்போதே, அவனது கைலி இன்னும் கொஞ்சம் நழுவி அந்தப் பச்சை ஜட்டியின் ஓரத்தைக் காட்டியது.

மலர் அத்தைக்கு இப்போதுதான் ஒரு விஷயம் பொறி தட்டியது. 'எதிரில் இருக்கும் மருமகனின் ஜட்டி நமக்கே இவ்வளவு தெளிவாத் தெரியுதுன்னா, அவன் அங்கிருந்து நம்மளைப் பார்த்தால்... நம்ம உள் தொடை வரைக்கும் தெரியும்தானே? அவன் கூட உறுப்பை மறைக்க ஜட்டி போட்டுருக்கான், நாம உள்ளே ஒண்ணுமே போடலையே! அப்போ நம்ம இன்பச் சுரங்கம் முழுசா மருமகனுக்குத் தெரிஞ்சு இருக்குமோ?'

இந்த நினைப்பு வந்ததும் அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் ஒருவித நடுக்கம் எடுத்தது. பதற்றத்தில் தன் ஒரு கையால் சேலையைத் தொடைக்கு நடுவே சற்றே அமுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, இன்னொரு கையால் மாட்டின் மடியைத் தடவிப் பால் கறக்கத் தொடங்கினாள்.

ஆனால், அவள் அமுக்கிப் பிடித்த வேகத்தில் அவளது அந்தப் பருத்த தொடைகள் ஒன்றோடொன்று உரசி, அந்த இடமே ஒருவித மாமிச வாசனையால் நிறைந்தது. ராசகுட்டியின் கண்கள் அத்தையின் அந்தத் தடுமாற்றத்தையும், அவளது விரல்கள் சேலையை அமுக்கிப் பிடிக்கும் அழகையும் பார்த்து இன்னும் சூடேறினான்.


ராசகுட்டி முக்காலியில் அமர்ந்து குனிந்து மாட்டின் மடியை ஓங்கி இழுக்கும்போது, அவனது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஏற்ப எதிரே அமர்ந்திருந்த மலர் அத்தையின் கன்னத்திலும், வழுவழுப்பான கழுத்திலும் அந்தப் பால் மடி முட்டி மோதி விளையாடியது. 19 வயது வாலிபனின் அந்த அண்மை, மலரின் உடலில் ஒருவித மின்னல் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.

ராசகுட்டியின் கைகள் மாட்டின் மடியைப் பற்றி இழுத்துக் கொண்டிருந்தாலும், அவனது கண்கள் மட்டும் எதிரே குலுங்கிக் கொண்டிருந்த அத்தையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்புகளிலேயே நிலைத்திருந்தன. மாட்டின் மடியைப் பிசைந்து அவன் பால் கறக்கும்போது, அவனுக்கு அது மாட்டின் மடியாகத் தெரியவில்லை.

"என்னதான் மாட்டு மடியைப் பிடிச்சு இழுத்தாலும், அவனுக்கு அது எதிரே இருந்த அத்தையின் மார்பில் இருந்து கறக்கிற மாதிரியே ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது!" 



அவன் கைகள் மாட்டின் காம்புகளை அழுத்தும் போதெல்லாம், அவனது மனக்கண்ணில் அத்தையின் அந்த 36 அங்குல மார்புகளைப் பிசைவது போன்ற ஒரு சுகம் பரவியது. அந்த நினைப்பே அவனது ரத்தத்தைச் சூடேற்றியது. கைலிக்குள் இருந்த அவனது வீரியம், அந்தப் பச்சை ஜட்டியின் தடையையும் மீறி விடைத்துக் கொண்டு சீறியது.


"கொஞ்சம் தள்ளி உக்காந்துக்குப்பா..." என்று அவள் மெல்லிய குரலில், ஒருவிதக் கனிவோடு சொன்னாள்.  . அவனும் சற்றே பக்கவாட்டில் தள்ளி அமர்ந்து பால் கறக்கத் தொடங்கினான்.


ஆனால், ராசகுட்டியின் மனதுக்குள் ஒரு குறும்புத்தனம் தலைதூக்கியது. தன்னிடம் இருந்த அந்த இரண்டு மாட்டு மடியின் காம்புகளையும் லாவகமாகப் பிடித்து, அத்தையின் பக்கம் திருப்பினான். சட்டென்று அதிலிருந்து பீய்ச்சி அடித்த அந்த வெண்மையானப் பால், மலர் அத்தையின் கழுத்திலும், மார்பின் அந்த ஆழமான பள்ளத்தாக்கிலும் 'சிக்'கென்று தெறித்துப் பட்டது.



"டேய்... எருமை மாடு!" என்று கொஞ்சலாகத் திட்டியவள், அந்தப் பால் ஈரத்தில் இருந்து தப்பிக்கச் சற்றே அசைந்து குனிந்தாள். அவள் அசைந்த அந்த ஒரு நொடி... அவளது தோளில் தளர்வாக இருந்த அந்த மாராப்பு அப்படியே நழுவி கீழே விழுந்தது.

முக்காலியில் அமர்ந்து குனிந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த மருமகன் ராசகுட்டிக்கு, அத்தையின் அந்தப் பழுத்த கனிந்த மார்புகள் இரண்டும் இப்போது எந்தத் தடையுமின்றித் தெரிந்தன. ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மேடுகள், பாலில் நனைந்த ஈரத்தில் இன்னும் எடுப்பாகத் தெரிந்து அவனுடன் கண்ணாமூச்சு காட்டின.

மலரின் கழுத்தில் வழிந்த அந்தப் பால் துளிகள், மெல்ல மெல்ல அவளது மார்புச் சந்துக்குள் இறங்குவதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தொண்டை காய்ந்து போனது. அவனது பச்சை ஜட்டிக்குள் இருந்த அந்த வீரியம் இப்போது கட்டுக்கடங்காமல் துடிக்கத் தொடங்கியது.

மலர் அத்தையின் கழுத்திலும் மார்பிலும் அந்தப் பால் துளிகள் சிதறிக்கிடக்க, அவளது கைகளில் பால் துளிகள் ஒட்டியிருந்ததால் அதைத் துடைக்க முடியாமல் தவித்தாள். அந்தத் தவிப்பு ராசகுட்டிக்கு ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது


"இரு அத்தை... நானே துடைச்சு விடுறேன்," என்றபடி முன்னே வந்தவன், அவளது வழுவழுப்பான கழுத்தில் வழிந்த அந்தப் பால் துளியை மெல்லத் தன் விரலால் வழித்து எடுத்து, எதார்த்தமாகத் தன் நாக்கில் வைத்துச் சப்பினான்.



"டேய்... எருமை! அதுல வியர்வை கலந்திருக்கும்டா..." என்று மலர் அவனைத் தடுக்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது குரலில் தடையை விட ஒருவிதக் கனிவே அதிகமாக இருந்தது.

"இப்பதான் அத்தை இது ரொம்ப டேஸ்டா இருக்கு!" என்று குறும்புச் சிரிப்புடன் சொன்ன ராசகுட்டி, அடுத்த கணமே தன் கையை நீட்டி அவளது அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவுக்கு மேலே இருந்த பால் துளியை அழுத்தித் தடவினான். அவனது விரல் நுனி அந்த மேடுகளில் உரசியபடி அந்தப் பாலை வழித்து எடுத்து மீண்டும் வாயில் வைத்துச் சப்பியது

மருமகன் தன் மார்புப் பிளவைத் தொட்டு அழுத்தியதில் மலர் அதிர்ச்சியில் தலை நிமிர்ந்தாள். அவனது பார்வை தன் மார்பிலேயே நிலை குத்தி இருப்பதையும், அவன் தன் வியர்வை கலந்த பாலை ருசிப்பதையும் பார்த்தவளுக்கு உடலெங்கும் ஒருவிதக் குறுகுறுப்பு ஏற்பட்டது. அந்த உப்புக் கரித்த வியர்வை அவனுக்குத் தேனாகத் தெரிந்தது.

"ஐயோ... வியர்வையை இப்படி நக்கிக்கிட்டு..." என்று மலர் சொல்ல, ராசகுட்டியோ இன்னும் துணிச்சலாக, "நல்ல இருக்கு அத்தை ... அதான் இன்னும் நக்குவேன்," என்று அவளது நெஞ்சில் பூத்திருந்த வியர்வையை ஆசையோடு வழித்துச் சுவைத்தான்.

அந்தப் பாலின் மணமும் சேர்ந்து அவனை ஒருவிதப் போதையில் தள்ளியது. மலர் அத்தைக்கும் அந்தத் தீண்டல் ஒருவித விவரிக்க முடியாத சுகத்தைக் கொடுத்தது. தன் அண்ணன் மகன் தன் உடலை இப்படி வெறித்துப் பார்ப்பதும், ரசிப்பதும் அவளுக்குத் தவறாகத் தோன்றவில்லை.

அந்த முலை பிளவுக்குள் ஒரு சொட்டுப் பால் ஆழமாக வழிந்து செல்ல, ராசகுட்டி விடாமல் தன் விரலை அந்த ஆழம் வரை விட்டு வழித்து எடுத்தான். மலரின் நரம்புகள் அனைத்தும் சிலிர்த்தன; வெட்கத்தில் அவள் தன் கால்களைச் சற்றே சுருக்கிக் கொண்டாள்.

  

பால் கறந்து முடிந்திருந்தது. நினைத்திருந்தால் அவள் அவனைத் தடுத்திருக்கலாம். ஆனால் அவளது அறிவு 'போதும்' என்று சொன்னாலும், அவளது தவிப்பான மனது 'இன்னும் கொஞ்சம்...' என்று அவனுக்கு மௌனமாக அனுமதி கொடுத்தது.

ராசகுட்டி அத்தையின் அந்த இரண்டு மார்புகளுக்கும் நடுவே தன் விரல்களை இன்னும் ஆழமாகத் தள்ளினான். மலர் அந்த இன்ப அதிர்ச்சியில் சொக்கிப் போய் அப்படியே சிலையாக நின்றாள். இருவருக்கும் இடையே அந்தத் தொழுவமே உருகிப் போகும் சூழல் நிலவியபோது...

'டிரிங்... டிரிங்...' - வாசலில் பால்காரனின் சைக்கிள் பெல் சத்தம் இடி போலக் கேட்டது!

"ஐயோ... பால்காரன் வந்துட்டான்!" என்று பதறிய மலர், சட்டென்று அவன் கையைத் தட்டிவிட்டு, மாராப்பை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு அள்ளிப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் ஓடினாள்.





இந்தக் கதையின் இரண்டாம் பாகம்  உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் 'லைக்கும்', உங்கள் மேலான 'கருத்துகளையும்' கீழே உள்ள கமெண்ட் பகுதியில் தெரிவியுங்கள். உங்கள் ஆதரவே என்னை இன்னும் சிறப்பாக எழுதத் தூண்டும்!






நன்றி!

[Dheena2003]

கதையை சிறப்பாகத் தொடங்கியுள்ளீர்கள். கதையை பாதியில் நிறுத்தாமல் இருந்தால் சரிதான். இந்த தளத்தில் வரும் கதைகளில் 90%  கதைகள் நிறைவு செய்யப்படாமல் பாதியிலேயே நிறுத்தப்படுகின்றன.

நிச்சயமாக நண்பா! ஆனால் அந்த 90% விடுபட்ட கதைகளுக்கு எழுத்தாளர்கள் மட்டுமே பொறுப்பல்ல, வாசகர்களுக்கும் அதில் சமமான பங்கு உண்டு என்றுதான் நான் சொல்வேன். ஒரு கதையைப் படித்துவிட்டு வாசகர்கள் தரும் ஊக்கமான கருத்துகள்தான் (Comments) எழுத்தாளரை அடுத்த அத்தியாயத்தை நோக்கி ஓடவைக்கும்.
உதாரணத்திற்கு, என்னுடைய இரண்டாம் அத்தியாயத்தைப் பதிவிட்டு 12 மணிநேரம் ஆகியும் ஒரு சிறு கருத்து கூட வரவில்லை. விவேக் ஒரு படத்தில் சொல்வாரே, 'ஆளே இல்லாத கடைக்கு யாருக்குடா டீ ஆத்துற?' என்று, அந்த நிலைமைதான் இங்கேயும். யாரும் கருத்து சொல்லாத இடத்தில் யாருக்காக எழுத வேண்டும் என்ற சலிப்பு ஏற்படுவது இயல்புதான். அதுமட்டுமில்லாமல், கதையோடு சேர்த்து AI உதவியுடன் பிரத்யேகமான படங்களையும் இணைத்து வழங்குகிறேன். இவ்வளவு முயற்சி செய்தும் வரவேற்பு இல்லை என்றால் என்ன பயன்?
தொடர்ந்து 10 அத்தியாயங்கள் வரை எழுதலாம் என்று முடிவெடுத்திருக்கிறேன். அப்போதும் இதே நிலை நீடித்தால், நீங்கள் சொன்ன அந்த 90 சதவீதத்தோடு இதையும் 91-ஆகச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். நன்றி

[Din@10]

Super story

[rrprakash2k4]

அருமையான கதை

[Jhonsaran]

Waiting for next update bro,malar athai oda pal karakura scenes sema

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Athai kitta pal karakira scene semma

[Royal enfield]

Very hot scene story brother

[Muralirk]

Very very interesting story hot and hottest update bro thanks for your story please continue

[Dheena2003]

Super story

 nanba

[Dheena2003]

Very very interesting story hot and hottest update bro thanks for your story please continue

thanks nanba

[Dheena2003]

Very hot scene story brother

 roba nandri brother

[Dheena2003]

Good update bro
Keep rocking
Athai kitta pal karakira scene semma

thank u nanba 

[Dheena2003]

அருமையான கதை

nandri nanba 

[Dheena2003]

கதையின் ஒருவரி மிகவும் அருமை விரைந்து தொடங்கி எழுதுங்கள் நன்றி

Good update bro
Keep rocking
Welcome to the new story
Malara athaikum rasukuttykum enna nadanthuthunu therinjika waiting

கதையை சிறப்பாகத் தொடங்கியுள்ளீர்கள். கதையை பாதியில் நிறுத்தாமல் இருந்தால் சரிதான். இந்த தளத்தில் வரும் கதைகளில் 90%  கதைகள் நிறைவு செய்யப்படாமல் பாதியிலேயே நிறுத்தப்படுகின்றன.

சிறப்பான கதை அருமையான எழுத்து வடிவம் தொடருங்கள் நண்பா நன்றி

thanks nanba