Incest மார்கழியும், மார்பழகி அம்மாவும்!

[Terrorraj]

மீண்டும் திரும்ப வந்தது மிக்க மகிழ்ச்சி கதை  முன்பு போல் மிகவும் ஆழமாக இல்லை 
அடுத்த பதிவில் உங்கள் பழைய எழுத்து நடையில் சென்றால் மிகவும் நன்றாக இருக்கும்

[GEETHA PRIYAN]

இந்த ஸ்டோரியின் அப்டேட்டை படிப்பதற்காக நான் ஆசையோடு அடிக்கடி இங்கே வந்து செல்வேன்.இப்போதுதான் என் ஆசை நிறைவேறி உள்ளது. அம்மா மகன் செக்ஸ் சீன் அட்டகாசமாக வந்துள்ளது.நான் ஆசைப்பட்டபடியே செல்வா முதலில் தன் அம்மாவோடு ஒன்று சேர்ந்திருக்கிறான். அவன் தங்கை பூஜா தான் பாவம்.

ஸ்டோரி ரைட்டர் அடுத்த அப்டேட்டை சீக்கிரம் போட்டால் நல்லது.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Return intha story ya Start pannathuku thanks

[moledcock]

Super going story.... Make the first threesome with mom and sister bro

[supererode]

நன்றி நன்றி நன்றி , கதை ஆரம்பித்தற்க்கு , அம்மாவுடன் ஆலிங்கனம் அருமை , ஏதே நானே ஓப்பது போல இருந்தது

[Naveen111213]

Thank you very much for coming back

Latest episodes are very quick to finished overall story.

Please consider as beginning time tempting script, we waiting for same

[Love heart broken]

Bro enaku intha stories romba pudichu Iruku intha maathiri love and sex sema apdiye konduponga

[Vimala1976]

நான் இங்கே தரப்போகும் அப்டேட்கள் அனைத்தும் AI உதவி கொண்டு எழுதப்பட்டவை. அதனால் ஆரம்ப பாகங்களை போல் அல்லாமல். கதையில் கொஞ்சம் செயற்கைத்தனங்க்கள் தெரியலாம். பெரும்பாலும் நேரமின்மையே காரணம். இருந்தாலும் கதையை முடிக்கும் நோக்கில் இங்கே இந்த பதிவுகளை தருகிறேன். சிரமத்திற்கு வருந்துகிறேன். முன்பு பதிவிட்ட பதிவுகளை மீண்டும் ஒருமுறை இங்கே திருத்தி பதிவிடுகிறேன். படித்துவிட்டு வழக்கம்போல் உங்கள் கருத்துக்களை தெரிவிக்கலாம் . நன்றி!

[Vimala1976]

(மாற்றி எழுதப்பட்ட அப்டேட் முதல் பாகம்)
அந்த இரவு... திருநெல்வேலியின் சின்ன கிராமத்து வீட்டில், மாடியறையின் மங்கிய வெளிச்சத்தில் அம்மாவும் மகனும் ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கமாகக் கட்டிப் பிடித்தபடி உதடுகளில் உதடுகள் பதித்து, காதல் முத்தங்களில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

உமாவின் மென்மையான, சிவந்த உதடுகள் மகனின் தடித்த உதடுகளை ஆசையோடு கவ்வின. முதலில் மெல்ல... பின்னர் பெரும் பசியுடன். அவள் கீழுதட்டை மெதுவாக இழுத்து, சப்பி, லேசாகக் கடித்தாள். செல்வாவும் அம்மாவின் மேலுதட்டை வாய்க்குள் இழுத்து, நாக்கால் வருடினான். இருவரின் உதடுகளும் ஒன்றோடொன்று ஒட்டி, பிரிந்து, மீண்டும் ஒட்டி... ஒரு இனிய போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது.

"ம்ம்ம்... செல்லம்..." உமா முனகினாள். அவள் கைகள் மகனின் பின்தலையில் புகுந்து, அவன் தலைமுடியை இறுக்கிப் பிடித்து, அவனை இன்னும் ஆழமாக இழுத்தாள். அவள் நாக்கு, மகனின் உதடுகளுக்கு இடையே நுழைந்து, அவன் நாக்கைத் தேடி... கண்டுபிடித்து... சுழன்று... ஆடி... உரசியது. இரு நாக்குகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து, ஒருவரின் எச்சிலை மற்றவர் குடித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஈரமான, சூடான, இனிப்பான எச்சில்... அம்மாவின் எச்சில்... மகனின் எச்சில்... இரண்டும் கலந்து, அவர்களின் வாய்க்குள் ஒரு புதிய அமிர்தமாக மாறியது.

செல்வா அம்மாவின் கீழுதட்டை முழுவதுமாக வாயில் அடக்கி, மெல்ல மெல்ல சப்பினான். உமா உடலைச் சற்று வளைத்து, மகனின் மார்பில் தன் பெரிய மார்புகளை அழுத்தினாள். அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. "ஹ்ஹ்ம்... ஆஹ்..." என்ற மெல்லிய ஒலி அவள் தொண்டையிலிருந்து வெளிப்பட்டது.

முத்தம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆழமடைந்தது. செல்வாவின் நாக்கு அம்மாவின் வாய்க்குள் முழுவதுமாக நுழைந்து, அவளது பற்களைத் தடவி, நாக்கின் அடிப்பகுதியை நக்கி, எச்சிலை உறிஞ்சி... அம்மாவை முழுவதுமாக ருசித்துக்கொண்டிருந்தான். உமாவும் தன் நாக்கால் மகனின் நாக்கைச் சுற்றி, இழுத்து, சப்பி... அவன் எச்சிலைத் தன் வாய்க்குள் இழுத்து விழுங்கினாள்.

இருவரின் உதடுகளும் ஈரமாகி, ஒருவருக்கு ஒருவர் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. சிறு சிறு 'சுப்... சுப்...' என்ற ஒலிகள் அறையில் எதிரொலித்தன. உமாவின் கைகள் மகனின் முதுகில் இறங்கி, அவன் இடுப்பை இறுக்கிப் பிடித்தன. செல்வாவின் கைகள் அம்மாவின் இடுப்பைச் சுற்றி, அவளது மென்மையான வயிற்றை வருடியபடி மேலேறி, அந்தப் பெரிய, உறுதியான மார்புகளை மீண்டும் பற்றின.

"ம்ம்ம்... செல்வா... உன் உதடு... ரொம்ப இனிமையா இருக்கு..." உமா முத்தத்துக்கு இடையில் முணுமுணுத்தாள்.

"உன் உதடு... அம்மா... என்னால விட முடியல..." என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் அவளது உதட்டை ஆழமாகக் கவ்வினான்.

இந்த முத்தம் நீண்டது... மிக நீண்டது. இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மூச்சைப் பகிர்ந்துகொண்டு, உதடுகளைப் பிரிக்க முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தனர். உமாவின் உடல் முழுவதும் சூடாகி, அவள் தொடைகளுக்கு நடுவில் ஈரம் பெருகியது. செல்வாவின் ஆண்மை அம்மாவின் வயிற்றில் அழுந்தி, துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு கட்டத்தில் உமா மெதுவாக முத்தத்திலிருந்து விலகினாள். அவள் உதடுகள் ஈரமாகி, சிவந்து, சற்று வீங்கியிருந்தன. அவள் கண்கள் அரைமூடிய நிலையில், மகனை ஆசையோடு பார்த்தாள்.

"செல்லம்... அம்மாவுக்கு மூச்சு வாங்குது... ஆனா... இன்னும் வேணும்..." என்று சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் அவன் உதட்டைத் தேடி வந்தாள்.

இந்த முறை முத்தம் இன்னும் வெறியுடன் இருந்தது. உமா மகனின் உதட்டை கடித்து, இழுத்து, நாக்கால் நக்கி... அவனை முழுவதுமாகக் குடித்துக்கொண்டிருந்தாள். செல்வாவும் அம்மாவின் உதட்டைச் சப்பி, அவளது நாக்கை உறிஞ்சி, இருவரின் எச்சிலும் கலந்து அவர்களின் கன்னங்களில் லேசாக வழிந்தது.

"ஹ்ம்ம்... ஆஹ்... செல்வா... அம்மாவை... இப்படியே... கொஞ்ச நேரம்... விடாதே..." உமா முனகினாள்.

அவர்களின் முத்தம் தொடர்ந்தது... நேரம் போவதே தெரியாமல்... இரவின் அமைதியில், அம்மாவும் மகனும் தங்கள் காதலை... ஆசையை... உதடுகளால்... உடல்களால்... ஒன்றாகக் கலந்துகொண்டிருந்தனர்.

அப்போது...

அங்கே, அந்த அறையின் ஜன்னல் வழியே... ஒரு ஜோடிக் கண்கள்... அவர்களின் இந்த ஆழமான, உணர்ச்சி பொங்கும் ஆலிங்கனத்தையும், முத்தத்தையும்... கண்ணிமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

அந்தக் கண்கள்... பெரிய, அழகான, ஆனால் இப்போது அதிர்ச்சியாலும், பொறாமையாலும், ஒருவித கிளர்ச்சியாலும் நிறைந்திருந்த கண்கள்...

அந்தக் கண்களின் சொந்தக்காரி... பூஜா.
தங்கை பூஜா.

அவள் அந்த ஜன்னலுக்கு வெளியே, சற்று இருட்டான மாடிப்படிக்கட்டில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் கைகள் ஜன்னல் கிரில்லை இறுக்கிப் பிடித்திருந்தன. உதடுகள் சற்று பிரிந்து, மூச்சு வேகமாக வந்துகொண்டிருந்தது. அவள் கண்களில் கண்ணீர் கோத்திருந்தது... ஆனால் அதே நேரத்தில் அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான சூடு பரவியிருந்தது.

அண்ணனும் அம்மாவும்... இப்படி...

அவள் மனதில் பெரும் புயல். அதிர்ச்சி, பொறாமை, கோபம், ஆனால் அதைவிட அதிகமாக... ஒரு வெறியான கிளர்ச்சி. அவள் தன் அண்ணனை இத்தனை நாள் ஒருதலையாகக் காதலித்து வந்திருக்கிறாள். இப்போது அவனை அம்மா... தன் அம்மா... இப்படி ஆசையோடு, வெறியோடு முத்தமிட்டு, உடலை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க... அவளுக்கு உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.

பூஜாவின் கைகள் தானாகவே இறங்கி, தன் மார்பை மெதுவாகப் பிசைந்தன. அவள் தொடைகள் இறுகி, அவளது புண்டை லேசாக ஈரமாகத் தொடங்கியது.

"அண்ணா..." என்று மிக மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள். அவள் கண்களில் இருந்து ஒரு சொட்டு கண்ணீர் உருண்டு விழுந்தது... ஆனால் அந்தக் கண்ணீருக்குப் பின்னால், அவளது உதடுகளில் ஒரு சிறு, வெறியான புன்னகை தோன்றியது.

"அண்ணா... நீ என்னுடையவன்... அம்மா உன்னை எடுத்துக்கலாம்... ஆனா... நானும் விடமாட்டேன்..."

பூஜா அங்கேயே நின்றுகொண்டு, அண்ணனும் அம்மாவும் முத்தமிட்டு, உடல்களை உரசி, காமத்தில் திளைப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது கை தானாகவே தன் பாவாடைக்குள் நுழைந்து, தன் ஈரமான புண்டையை மெதுவாகத் தேய்க்கத் தொடங்கியது.
உள்ளே, அறையில்...

உமா மகனை மீண்டும் இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டாள். அவள் கண்கள் இன்னும் ஈரமாக இருந்தன.

"செல்வா... இன்னொரு முறை... அம்மாவை... உன் முழு ஆசையோடு... எடுத்துக்கோ கண்ணா..." என்று கிசுகிசுத்தாள்.

செல்வா அம்மாவின் உதட்டில் மீண்டும் ஆழமான முத்தம் கொடுத்தான். பின்னர் அவளை மல்லாக்கப் படுக்க வைத்து, தன் உடலை அவள் மேல் சாய்த்தான். அம்மாவின் சேலை முழுவதும் மேலேறி, அவளது அழகிய, ஈரமான புண்டை வெளியே தெரிந்தது.

அவன் தன் ஆணுறுப்பை அம்மாவின் புண்டை வாயில் வைத்து, மெதுவாக அழுத்தினான். உமா கண்களை மூடி, இடுப்பை மேலே தூக்கி உதவினாள்.

"ஆஆஆ... செல்லம்... முழுசா... உள்ளே... ஹ்ஹாங்..." அவள் முனகினாள்.

செல்வா முழு நீளத்தையும் ஒரே அழுத்தத்தில் உள்ளே தள்ளினான். இருவரும் ஒரே நேரத்தில் முனகினர். அவன் மெதுவாக இழுத்து, மீண்டும் வேகமாக உள்ளே தள்ளத் தொடங்கினான்.
"ஆஹ்ஹ்... செல்வா... அப்படித்தான்... வேகமா... அம்மாவுக்கு இதுதான் வேணும்... ஹாங்... ஆஆஆ..." உமா அவன் முதுகில் நகங்கள் பதித்து கூவினாள்.

செல்வா வேகத்தை அதிகரித்தான். அறையில் இருவரின் முனகல்களும், உடல்கள் உரசும் சத்தமும், கட்டிலின் கீச்சொலியும் மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

உமா அவன் இடுப்பை இரு கால்களாலும் சுற்றி இறுக்கினாள். "கண்ணா... ஆழமா... முழுசா... அம்மாவுக்குள்... ஹ்ஹ்ஹ்... வருது... வருது... ஆஆஆ..."

செல்வாவும் தாங்க முடியாமல், "ம்மா... அம்மா... ஸ்ஸ்ஸ்... வருதும்மா..." என்று சொல்லி, அம்மாவுக்குள் தன் வெந்நீரை பீய்ச்சியடித்தான்.

உமா உடலை வில்லாக வளைத்து, ஒரு பெரிய உச்சத்தில் அலறினாள். இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைந்து, ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கி அணைத்தபடி நடுங்கினர்.
அவர்கள் சோர்வுடன் ஒருவர்மேல் ஒருவர் படுத்திருந்தனர். உமா மகனின் மார்பில் தலையை சாய்த்து, மெல்லிய குரலில்,

"இன்னும்... இன்னும் வேணும் கண்ணா... அம்மா இன்னும் தீரல..." என்று முணுமுணுத்தாள்.
செல்வா அம்மாவை மீண்டும் முத்தமிட்டான். அவன் உடல் இன்னும் சூடாக இருந்தது. அவன் மெதுவாக அம்மாவின் மேல் ஏறி, அவளது கால்களை விரித்து, தன் ஆணுறுப்பை மீண்டும் அவளது ஈரமான, இறுக்கமான புண்டை வாயில் வைத்தான்.

"ம்மா... இப்போ... முழு வேகத்துல..." என்று சொல்லிவிட்டு, ஒரே அழுத்தத்தில் முழுவதையும் உள்ளே தள்ளினான்.

"ஆஆஆஆ... ஹ்ஹாங்... செல்லம்... ஆழமா... முழுசா... அம்மாவை... பிளந்து... போடு..." உமா கண்களை மூடி, இடுப்பை மேலே தூக்கி, மகனுக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுத்தாள்.
செல்வா இப்போது வேகமாக இயங்கத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு அடியும் ஆழமாக, வேகமாக, உமாவின் உடலை அதிரச் செய்தது. அவள் மார்புகள் மேலும் கீழுமாக துள்ளின. அவன் இரு கைகளாலும் அந்த மார்புகளைப் பற்றி அழுத்திப் பிசைந்தான்.

"ஆஹ்ஹ்ஹ்... செல்வா... வேகமா... இன்னும் வேகமா... அம்மாவுக்கு... இப்படித்தான்... வேணும்... ஹாங்... ஆஆஆ..." உமா அலறினாள்.

செல்வா வேகத்தை இன்னும் அதிகரித்தான். அறை முழுவதும் அவர்களின் உடல்கள் உரசும் சத்தமும், முனகல்களும், கட்டிலின் கீச்சொலியும் நிரம்பியது.

உமா அவன் முதுகில் நகங்கள் பதித்து, "வருது... வருது... செல்லம்... அம்மாவுக்கு... உள்ளேயே... விடு... ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்..." என்று கூவியபடி மீண்டும் ஒரு பெரிய உச்சத்தை அடைந்தாள்.

செல்வாவும் தாங்க முடியாமல், "ம்மா... அம்மா... ஸ்ஸ்ஸ்... நானும்... வருது..." என்று சொல்லி, அம்மாவுக்குள் இரண்டாவது முறையாக தன் வெந்நீரை பீய்ச்சியடித்தான்.
இருவரும் சோர்வுடன் ஒருவர்மேல் ஒருவர் படுத்திருந்தனர். உமா மகனின் மார்பில் தலையை சாய்த்து, மெல்லிய குரலில்,

"இப்போதைக்கு... போதும் கண்ணா... அம்மா... முழுசா... தீர்ந்துட்டேன்..." என்று முணுமுணுத்தாள்.

அந்த இரவு... அம்மாவும் மகனும் ஒருவருக்கொருவர் இன்னும் நெருக்கமாக, இன்னும் ஆழமாக காதலித்துக்கொண்டிருந்தனர். வெளியே இருள் சூழ்ந்திருந்தாலும், அவர்களின் உள்ளத்தில் புதிய ஒளி பிறந்திருந்தது.

வெளியே, ஜன்னலுக்கு வெளியே... பூஜாவின் கண்கள் இன்னும் பெரிதாகி, அவள் கை தன் உடலுக்குள் இன்னும் ஆழமாக நுழைந்துகொண்டிருந்தது.
(தொடரும்...)

[Vimala1976]

அந்த இரவு முழுவதும் மாடியறையில் அம்மாவும் மகனும் ஒருவருக்கொருவர் உருகி, கலந்து, தீராத ஆசையைத் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தனர். உமா மகனை இறுக்கி அணைத்தபடி, அவன் மார்பில் தலையைப் புதைத்து, சோர்வுடன் தூங்கிப் போனாள். செல்வாவும் அம்மாவின் மென்மையான உடலை அணைத்தபடி, அவள் கூந்தலின் வாசத்தை முகர்ந்தபடி கண்களை மூடினான்.

வெளியே, ஜன்னலுக்கு அருகில்... பூஜா இன்னும் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் கண்கள் சிவந்து, உதடுகள் நடுங்க, உடல் முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. அவள் கை இன்னும் தன் பாவாடைக்குள் இருந்தது. அண்ணனும் அம்மாவும் உச்சத்தில் அலறிய ஒவ்வொரு முறையும் அவளது உடலும் துடித்தது. இறுதியில், அவளால் தாங்க முடியாமல், ஜன்னல் கிரில்லை இறுக்கிப் பிடித்தபடி தானும் ஒரு அமைதியான உச்சத்தை அடைந்தாள். அவள் கால்கள் தள்ளாட, சுவரில் சாய்ந்துகொண்டு நீண்ட நேரம் அப்படியே நின்றாள்.

பிறகு... அவள் மெதுவாக, கண்ணீருடன், ஆனால் ஒரு புதிய உறுதியுடன், அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள்.

காலை... சூரியன் மெல்ல எழுந்து, தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் ஒளி பரவத் தொடங்கியது.

மாடியறையில் முதலில் கண் விழித்தவர் உமா. அவள் மகனின் மார்பில் தலையை வைத்தபடி படுத்திருந்தாள். நேற்றிரவின் நினைவுகள் அவள் மனதில் பளிச்சென்று எழுந்தன. அவள் முகம் உடனே சிவந்தது. மகனின் உடலை இறுக்கி அணைத்திருந்த அவளது கை இன்னும் அப்படியே இருந்தது. அவள் மெதுவாக எழுந்து உட்கார்ந்தாள். சேலை சற்று கலைந்திருந்தது. அவள் மார்புகள் இன்னும் லேசாக வீங்கியிருந்தன. அவள் மகனின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவன் இன்னும் அமைதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

உமாவுக்கு ஒரே நேரத்தில் வெட்கமும், பயமும், ஆனால் அதைவிட அதிகமாக... ஒரு இனிமையான நிறைவும் ஏற்பட்டது. அவள் மகனின் நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டாள்.

"கண்ணா... எழுந்திரு... காலையாயிடுச்சு..." என்று மிக மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.

செல்வா கண்களைத் திறந்தான். முதலில் சற்று குழப்பமாகப் பார்த்தவன், அம்மாவைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தான். அவன் கையை நீட்டி அம்மாவின் கன்னத்தைத் தடவினான்.

"குட்மார்னிங் அம்மா..." என்று சொல்லிவிட்டு, அவளை இழுத்து மீண்டும் ஒரு மென்மையான முத்தம் கொடுத்தான்.
உமா வெட்கத்துடன் விலகினாள். "போதும்... இப்போ விடு. யாராவது வருவாங்க. எழுந்து உடை மாத்திக்கோ."
இருவரும் எழுந்து, நேற்றிரவின் கலைந்த உடைகளை சரி செய்துகொண்டனர். உமா சேலையை நன்றாகச் சுற்றி, ஜாக்கெட்டை மாட்டிக்கொண்டாள். செல்வா தன் நைட் பேண்ட்டை அணிந்துகொண்டான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டனர். உமாவின் கண்களில் இன்னும் லேசான வெட்கம் இருந்தது.
கீழே...

சமையலறையில் செண்பகம் (பாட்டி) ஏற்கனவே எழுந்து காபி போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை. நேற்றிரவு மகள் செல்வியிடம் பேசிய வார்த்தைகளும், அவள் மனதில் இருந்த சந்தேகங்களும் இன்னும் அவளை விட்டு அகலவில்லை.

செல்வி (பெரியம்மா) கொஞ்சம் தாமதமாக எழுந்து, கண்கள் சிவந்தபடி வெளியே வந்தாள். அவள் முகத்தில் தெளிவான வருத்தம் தெரிந்தது. நேற்றிரவு அம்மாவுடன் பேசிய பிறகு அவளால் நன்றாகத் தூங்க முடியவில்லை.

பார்வதி (அத்தை) அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவளும் நேற்றிரவு நன்றாகத் தூங்கவில்லை. அவள் கண்கள் செல்வாவைத் தேடின.

பூஜா... அவள் மட்டும் இன்னும் தன் அறையில் இருந்தாள். அவள் கண்கள் சிவந்திருந்தன. நேற்றிரவு ஜன்னல் வழியே பார்த்த காட்சி அவள் மனதை விட்டு அகலவில்லை. அவள் அண்ணனையும் அம்மாவையும் நினைத்தபோது, அவளது உடல் மீண்டும் லேசாக நடுங்கியது. ஆனால் அந்த நடுக்கத்தில் கோபத்துடன், பொறாமையுடன், ஒரு வெறியான ஆசையும் கலந்திருந்தது.

செண்பகம் எல்லோருக்கும் காபி ஊற்றி வைத்தாள்.

"எல்லாரும் எழுந்துட்டீங்களா? செல்வாவும் உமாவும் இன்னும் வரலியே?" என்று கேட்டாள்.

அப்போது மாடிப்படியில் இருந்து உமாவும் செல்வாவும் இறங்கி வந்தனர். உமா சற்று தலைகுனிந்தபடி நடந்தாள். செல்வா சகஜமாக இருக்க முயற்சித்தான், ஆனால் அவன் முகத்தில் லேசான புன்னகை தெரிந்தது.

செண்பகம் அவர்களைப் பார்த்ததும், "என்னடா... இருவரும் ஒண்ணா இறங்கி வர்றீங்க? நேத்து ராத்திரி மாடியில தூங்கினீங்களா?" என்று கேட்டாள். அவள் குரலில் சிறு குறும்பு இருந்தது.

உமா சற்று தடுமாறினாள். "ஆமா... மாடியில... கொஞ்சம்... பேசிட்டு... தூங்கிட்டோம்" என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

பூஜா அப்போதுதான் அங்கே வந்து சேர்ந்தாள். அவள் அண்ணனையும் அம்மாவையும் ஒரே பார்வையில் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு விசித்திரமான ஒளி இருந்தது. அவள் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவள் பார்வை செல்வாவின் மீது நீண்ட நேரம் நிலைத்திருந்தது.

செல்வி (பெரியம்மா) காபியை எடுத்துக்கொண்டே, "உமா... உன் முகம் கொஞ்சம் வீங்கியிருக்கு. நல்லா தூங்கலையா?" என்று கேட்டாள். அவள் குரலில் லேசான சந்தேகம் தெரிந்தது.

உமா "இல்ல... ஒண்ணும் இல்ல" என்று சொல்லி, தலையைக் குனிந்துகொண்டாள்.

பார்வதி அமைதியாக அனைவரையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு நேற்றிரவு செல்வாவைப் பற்றிய யோசனை தூக்கத்தைக் கெடுத்திருந்தது.

செண்பகம் சிரித்தபடி, "சரி... எல்லாரும் காபி குடிங்க. இன்னைக்கு காலைல தாத்தாவுக்கு சடங்கு இருக்கு. செல்வா... நீ ரெடியாகு" என்றாள்.

செல்வா "சரி பாட்டி" என்று சொல்லிவிட்டு, அம்மாவை ஒரு கணம் பார்த்தான். உமாவும் அவன் பார்வையைப் புரிந்துகொண்டு, லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.

பூஜா அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தாள். அவள் மனதில் ஒரு பெரிய முடிவு உருவாகிக்கொண்டிருந்தது.
"அண்ணா... நான் உன்னோட வரேன். சடங்குக்கு உதவி செய்யறேன்" என்று பூஜா சொன்னாள். அவள் குரல் இயல்பாக இருந்தாலும், அவள் கண்களில் ஒரு புதிய தீர்மானம் தெரிந்தது.

உமா சற்று பதற்றமடைந்தாள். ஆனால் எதுவும் சொல்லவில்லை.

காலை உணவுக்குப் பிறகு, வீடு முழுவதும் சடங்கு ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் அந்த வீட்டில்... நேற்றிரவு நடந்த இரகசியம், இப்போது மூன்று பெண்களின் (உமா, பூஜா, செல்வி) மனதிலும், ஒரு பாட்டியின் (செண்பகம்) சந்தேகத்திலும்... மெல்லப் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

அந்தக் காலை... வெளியில் சூரியன் ஒளிர்ந்தாலும், வீட்டுக்குள்... புதிய காதல்களும், பொறாமைகளும், ஆசைகளும்... மெதுவாகக் கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கின.
(தொடரும்...)

[Vimala1976]

காலை 7:45 மணி. வீட்டில் சடங்கு ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. பூச்சு வாசனையும், புகையும், மனிதர்களின் குரல்களும் கலந்து ஒரு சாதாரண ஊர்வல வீட்டு சூழல் நிலவியது.

செல்வி சமையலறைக்கு அருகில் நின்றபடி, ஒரு டம்ளர் காபியை மெதுவாகக் குடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் பார்வை வெளியே, செல்வாவும் பூஜாவும் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்த இடத்தை நோக்கியிருந்தது. அவள் முகத்தில் சோகமும், லேசான ஆசையும், ஒரு திட்டமும் கலந்திருந்தது.

நேற்றிரவு அம்மா செண்பகத்திடம் பேசிய பிறகு, செல்வி நீண்ட நேரம் தூங்காமல் படுத்திருந்தாள். கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டாள்.

“உமா என் தங்கைதான்... ஆனால் செல்வா எனக்கு மகன் மாதிரி. அவனை நான் இழக்க மாட்டேன். நேரடியாகப் போட்டி போட்டால் உமா என்னைப் பகைத்துக்கொள்வாள். அதனால்... வேறு வழி.”

அவள் பூஜாவைப் பார்த்தாள். தங்கை மகள். அவளும் அண்ணனை ஆசைப்படுகிறாள் என்பது நேற்றிரவே தெரிந்துவிட்டது.
செல்வி மெதுவாக பூஜாவை அழைத்தாள்.

“பூஜா... கொஞ்சம் இங்க வா தங்கம்.”

பூஜா சற்று தயங்கியபடி வந்தாள். அவள் கண்கள் இன்னும் சிவந்திருந்தன. நேற்றிரவு ஜன்னல் வழியே பார்த்த காட்சி அவள் மனதை விட்டு அகலவில்லை.

“என்ன பெரியம்மா?”

செல்வி அவளை சமையலறைக்குள் இழுத்து, கதவை சற்று சாத்தினாள். பின்னர் மிக இயல்பான, ஆனால் மெல்லிய குரலில் பேசினாள்.

“நேற்றிரவு... நீ ஜன்னல் வழியே பார்த்துட்டியா?”

பூஜா திடுக்கிட்டு தலையைக் குனிந்தாள். பதில் சொல்லாமல் இருந்தாள்.

செல்வி மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள். “பார்த்துட்டேன்னு நினைக்கிறேன். அம்மாவும் அண்ணனும்... ரொம்ப நெருக்கமா இருந்தாங்க இல்ல?”

பூஜா மௌனமாகத் தலையாட்டினாள். அவள் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் திரண்டது.
செல்வி அவளது தோளில் மென்மையாகக் கை வைத்தாள்.

“அழாதே தங்கம். நான் உன்னைத் திட்ட வரல. உனக்கு அண்ணன் மேல இருக்குற உணர்வு எனக்குத் தெரியும். நேற்று கார்லயே புரிஞ்சுடுச்சு. நீ அவனை ரொம்ப நாளா விரும்புறே இல்ல?”

பூஜா இப்போது தலையை உயர்த்தி, செல்வியைப் பார்த்தாள். அவள் குரல் தழுதழுத்தது.

“ஆமா பெரியம்மா... ரொம்ப நாளா... ஆனா இப்ப அம்மாவும்...”

செல்வி மெதுவாகத் தலையாட்டினாள்.

“அதான். இப்ப அம்மாவும் அண்ணனும் ஒண்ணா இருக்காங்க. நீயும் வெளியே நின்னு பார்த்துட்டு தவிக்கிற. இது சரியில்லை தங்கம். நான் உனக்கு உதவி பண்ணலாம். ஆனா... ஒரு சின்ன நிபந்தனை.”

பூஜா கண்களைத் துடைத்தபடி கேட்டாள், “என்ன பெரியம்மா?”

செல்வி சற்று நேரம் யோசித்து, பின்னர் மிக இயல்பாகவும் நிதானமாகவும் பேசினாள்.

“உமா அம்மாவுக்கு இதெல்லாம் இப்போதைக்கு தெரியக் கூடாது. நீயும் அண்ணனும் கொஞ்சம் நெருங்கணும்னா, நான் உதவி பண்றேன். அதே நேரத்தில்... நானும் அண்ணனோட கொஞ்ச நேரம் இருக்கணும். நீ என்னைத் தடுக்க மாட்டியே?”
பூஜா சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பின்னர் மெதுவாக,

“நான்... தடுக்க மாட்டேன் பெரியம்மா. ஆனா... அண்ணன் என்னை உண்மையா விரும்பணும். வெறும்... உடம்புக்கு மட்டும் இல்ல.”

செல்வி அவளது தலையை மென்மையாக வருடினாள்.

“அவன் உன்னை விரும்பாம இருக்க மாட்டான் தங்கம். நீ அவனுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கிறது எனக்குத் தெரியும். நான் உங்களுக்கு வழி செய்றேன். இப்போதைக்கு உமா அம்மாவுக்கு எதுவும் தெரிய விடாமல் பார்த்துக்கலாம்.”

இருவரும் சற்று நேரம் மெதுவாகப் பேசினர்.

செல்வியின் திட்டம் இப்படி இருந்தது:

இன்று சடங்கு முடிந்த பிறகு, “வீட்டில் இட நெருக்கடி” என்று சொல்லி, செல்வாவை தன் வீட்டுக்கு (பார்வதி வீட்டுக்கு) அனுப்பி வைப்பது. பூஜாவையும் “அண்ணனுக்கு உதவி செய்ய” என்று அங்கே அனுப்பி வைப்பது. உமாவை இங்கேயே தங்க வைத்து, “பெண்கள் எல்லாம் இங்கேயே இருக்கணும்” என்று சொல்லி அவளைப் பிரித்து வைப்பது.

இரவு... தன் வீட்டில் பூஜா, செல்வி, செல்வா மூவரும் மட்டும் இருப்பார்கள். அப்போது செல்வி பூஜாவுக்கு “அண்ணனோடு இருக்க” வாய்ப்பு கொடுப்பாள். பின்னர், பூஜா தூங்கிய பிறகு, செல்வியே செல்வாவுடன் இருக்கத் திட்டமிட்டிருந்தாள்.
செல்வி பூஜாவிடம் மெதுவாகச் சொன்னாள்,

“இது கொஞ்சம் தப்பா தெரியலாம். ஆனா நான் செல்வாவை ரொம்ப நாளா ஆசைப்பட்டுட்டு இருக்கேன். அவன் எனக்கு மகன் மாதிரிதான்... ஆனா இப்போ அவன் எனக்கு... வேற மாதிரி. நான் அவனை இழக்க மாட்டேன். அதே நேரத்தில் உன்னையும் அவனை இழக்க விடமாட்டேன். நீயும் கொஞ்சம் பொறுமையா இரு.”

பூஜா மெதுவாகத் தலையாட்டினாள்.

“சரி பெரியம்மா... ஆனா உமா அம்மா எதுவும் சந்தேகப்படக்கூடாது.”

“அதுக்கு நான் பார்த்துக்கறேன்.”

இருவரும் சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, உமா அவர்களைப் பார்த்தாள். அவளுக்கு லேசான சந்தேகம் வந்தது. ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.

செல்வி சிரித்தபடி, “உமா... இன்னைக்கு ராத்திரி செல்வாவை என் வீட்டுல தங்க வைக்கலாம். இங்க கூட்டம் அதிகம். பூஜாவையும் அங்கே அனுப்புறேன். அவங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா இருந்தா நல்லா இருக்கும். நீயும் நானும் இங்கேயே இருப்போம்” என்றாள்.

உமா சற்று நேரம் யோசித்தாள். “...சரி” என்று மட்டும் சொன்னாள். ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு சிறு குழப்பம் தோன்றியது.
செல்வி உள்ளுக்குள் லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.

“இன்று இரவு... செல்வா என்னுடையவன் ஆவான். பூஜாவுக்கும் கொஞ்சம் கிடைக்கும். உமாவுக்குத் தெரியாமல்... எல்லாம் நடக்கும்.”

அவள் செல்வாவைப் பார்த்தாள். அவன் அம்மாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். செல்வியின் கண்களில் ஆழமான அன்பும், ஆசையும், கொஞ்சம் குறும்பும் ஒளிர்ந்தது.

“நான் உன்னை ரொம்ப நாளா காத்திருந்தேன் செல்வா... இன்று... நீ என்னுடையவன்.”
(தொடரும்...)

[Vimala1976]

அன்று காலை... திருநெல்வேலி கிராமத்து வீட்டில் சடங்கு ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. வீடு முழுவதும் மனிதர்கள், புகை, பூச்சு வாசனை, ஒப்பாரி ஒலி... எல்லாம் கலந்து ஒரு சோகமான ஆனால் பரபரப்பான சூழல் இருந்தது.

உமா காலையில் மிக சாதாரணமாக எழுந்தாள். ஆனால் அவள் மனம் முழுக்க நேற்றிரவு மகனுடன் நடந்த காட்சிகள்... முத்தங்கள்... உடல் உரசல்கள்... அவற்றால் நிரம்பியிருந்தது. அவள் முகத்தில் லேசான வெட்கமும், பயமும், ஆனால் அதே நேரத்தில் ஒரு இனிமையான நிறைவும் தெரிந்தது. அவள் செல்வாவைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் கண்கள் தானாகவே தாழ்ந்தன.

காலை 8 மணி சுமாருக்கு செல்வா எழுந்தான். அவன் அம்மாவைப் பார்த்ததும் லேசாகப் புன்னகைத்தான். உமா அவன் பார்வையைத் தவிர்த்தபடி,

“எழுந்துட்டியா...? காபி குடிக்கிறியா?” என்று இயல்பாகக் கேட்டாள். ஆனால் அவள் குரலில் ஒரு சிறு நடுக்கம் இருந்தது.
“ஆமா ம்மா... கொஞ்சம் தாகமா இருக்கு” செல்வா சொல்ல, உமா அவனுக்கு காபி ஊற்றிக் கொடுத்தாள். அவன் கையை நீட்டும்போது அவர்களது விரல்கள் லேசாகத் தொட்டன. இருவரும் ஒரு கணம் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, பின்னர் வெட்கத்துடன் பார்வையை விலக்கினர்.

அப்போது அங்கே வந்த பூஜா அவர்களைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் லேசான சந்தேகம் தெரிந்தது. நேற்றிரவு ஜன்னல் வழியே பார்த்த காட்சி அவள் மனதில் இன்னும் பதிந்திருந்தது.

“அம்மா... அண்ணா... என்ன இப்படி இருக்கீங்க? இருவரும் ஒண்ணா நின்னு பேசுற மாதிரி...” பூஜா சாதாரணமாகக் கேட்டாள்.

உமா சற்று தடுமாறினாள். “ஒண்ணுமில்லடி... சடங்கு விஷயமா பேசிட்டு இருந்தோம்.”

செல்வா சிரித்தபடி, “ஆமா... அம்மா என்னைக் கவனிச்சுக்க சொல்லிட்டு இருந்தா” என்றான்.

பூஜா அவர்களை மாறி மாறிப் பார்த்தாள். அவள் மனதில் ஒரு சிறு ஊசி ஏற்பட்டது. ஆனால் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.

அதே நேரத்தில் செல்வி (பெரியம்மா) அங்கே வந்து சேர்ந்தாள். அவள் செல்வாவைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தது.
“என்னடா செல்வா... இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கியே. சடங்குக்கு ரெடியா?” என்று கேட்டபடி அவன் தோளில் கை வைத்தாள்.

உமா அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தாள். அவளுக்கு உள்ளுக்குள் லேசான எரிச்சல் ஏற்பட்டது. “அக்கா... அவன் இன்னும் சின்னப் பையன் இல்ல. அவனை அப்படி தொட்டுத் தொட்டு பேசுறது சரியில்ல” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
செல்வி சிரித்தாள். “அட... எனக்கு அவன் மகன் மாதிரி. நான் தொடக்கூடாதா?” என்று செல்வாவின் தோளை இன்னும் இறுக்கினாள்.

பூஜா இந்த உரையாடலை அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு அம்மாவின் லேசான எரிச்சல் புரிந்தது.
செல்வி பின்னர் பூஜாவைப் பார்த்து, “பூஜா... நீ அண்ணனுக்கு உதவி பண்ணு. சடங்கு விஷயங்கள்ல கொஞ்சம் பார்த்துக்கோ” என்றாள்.

பூஜா “சரி பெரியம்மா” என்று சொல்லிவிட்டு செல்வாவின் அருகில் நின்றாள்.

அன்று முழுவதும்... செல்வியும் பூஜாவும் செல்வாவைச் சுற்றி சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தனர். செல்வி அவனுக்கு தண்ணீர் கொடுத்தாள், பூஜா அவனுக்கு துணி எடுத்துக் கொடுத்தாள், இருவரும் அவனுக்கு உதவி செய்யும் பெயரில் அவனருகில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

உமா இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு எரிச்சல், பொறாமை மெல்ல மெல்ல வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

ஒரு கட்டத்தில் உமா செல்வியைத் தனியாக அழைத்தாள்.

“அக்கா... நீயும் பூஜாவும் அவனைச் சுத்தி சுத்தி வர்றது எனக்கு சரியா தெரியல. அவன் இன்னும் சின்னப் பையன். கொஞ்சம் தள்ளி இருங்க.”

செல்வி சிரித்தாள். “உமா... நீ எதுக்கு இப்படி பொறாமைப்படுற? அவன் எனக்கும் பூஜாவுக்கும் பிடிச்சிருக்கான். அதான் கொஞ்சம் நெருக்கமா இருக்கோம். நீயும் அவன் அம்மாதானே... நீயும் அவனை நெருங்கலாமே?”

உமா அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு உள்ளுக்குள் கொதித்தாள். ஆனால் வெளியே எதுவும் காட்டவில்லை.

“அக்கா... நான் அவன் அம்மா. அதனால நான் அவனை நெருங்குறது வேற. நீங்கள்லாம் அப்படி நெருங்குறது எனக்கு பிடிக்கல.”

செல்வி உள்ளுக்குள் புன்னகைத்தாள். “சரி... நான் பார்த்துக்கறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு விலகினாள். ஆனால் அவள் மனதில் திட்டம் இன்னும் உறுதியாகியது.

அன்று மதியம்... சடங்கு நடந்துகொண்டிருந்தபோது, செல்வி பூஜாவை அழைத்து மெதுவாகச் சொன்னாள்,

“பூஜா... இன்னைக்கு ராத்திரி நான் ஏற்பாடு பண்றேன். நீயும் அண்ணனும் என் வீட்டுல தங்குவீங்க. அங்க நம்ம மூணு பேரும் மட்டும் இருப்போம். உமா அம்மாவை இங்கேயே தங்க வைக்கிறேன். நீ அண்ணனோட கொஞ்சம் நேரம் இரு... நான் பார்த்துக்கறேன்.”

பூஜா லேசாகத் தலையாட்டினாள். “ஆனா... அம்மா சந்தேகப்படக் கூடாது.”

“அதுக்கு நான் பார்த்துக்கறேன்” செல்வி சொன்னாள்.

அன்று மாலை... உமா செல்வாவைத் தனியாக அழைத்தாள்.

“செல்வா... இன்னைக்கு ராத்திரி நீ என்னோட இரு. அக்கா வீட்டுக்கு போக வேண்டாம்.”

செல்வா லேசாகப் புன்னகைத்தான். “ஆனா அம்மா... அக்கா ஏற்கனவே ஏற்பாடு பண்ணிட்டாங்க. பூஜாவும் வர்றா. நான் போயிட்டு வர்றேன்.”

உமாவுக்கு உள்ளுக்குள் எரிச்சல் பெருகியது. ஆனால் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் மனதில் ஒரு சந்தேகம் மெல்ல வளர்ந்துகொண்டிருந்தது... அக்காவும், பூஜாவும்... செல்வாவைச் சுற்றி வருவது... அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.

அன்று மாலை 6 மணிக்கு... செல்வியின் திட்டம் செயல்படத் தொடங்கியது.

செல்வி உமாவிடம், “உமா... இன்னைக்கு ராத்திரி செல்வாவை என் வீட்டுல தங்க வைக்கிறேன். பூஜாவையும் அனுப்புறேன். நீயும் நானும் இங்கேயே இருப்போம். சரியா?” என்றாள்.

உமா “சரி” என்று சொன்னாலும், அவள் மனதில் பெரும் குழப்பம். அவள் செல்வாவைப் பார்த்தாள். அவன் அம்மாவைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்தான்.

அந்தப் புன்னகையில் உமாவுக்கு கொஞ்சம் ஆறுதல் கிடைத்தது. ஆனால் அக்காவும் பூஜாவும் செல்வாவைச் சுற்றி வருவது... அவளுக்கு பொறாமையைத் தூண்டியது.

இரவு 8 மணிக்கு... செல்வாவும் பூஜாவும் செல்வியின் வீட்டுக்கு புறப்பட்டனர்.

உமா அவர்களைப் பார்த்தபடி நின்றாள். அவள் மனதில் ஒரு சிறு ஊசி ஏற்பட்டது.

“அக்கா... பார்த்துக்கோ... அவன் என் புள்ள” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

செல்வி சிரித்தபடி, “நான் பார்த்துக்கறேன் உமா... நீ கவலைப்படாத” என்றாள்.

ஆனால் செல்வியின் மனதில்... “இன்று இரவு... செல்வா என்னுடையவன் ஆவான். பூஜாவுக்கும் கொஞ்சம் கிடைக்கும். உமாவுக்குத் தெரியாமல்... எல்லாம் நடக்கும்.”

அந்த இரவு... மூன்று பெண்களின் ஆசைகளும், பொறாமைகளும், திட்டங்களும்... மெல்ல மெல்ல உருவெடுக்கத் தொடங்கின.
(தொடரும்...)

[Vimala1976]

இரவு 8:40 மணி. கார் செல்வியின் வீட்டு வாசலில் மெதுவாக நின்றது. வீடு சிறியது, ஆனால் அழகாக இருந்தது. தோட்டத்தில் மல்லிகை கொடிகள் மெல்லிய வாசத்தை வீசின. பின்புறம் தாமிரபரணி ஆற்றின் மெல்லிய ஓசை, இரவின் அமைதியை இன்னும் ஆழமாக்கியது. வீட்டுக்குள் மங்கலான மஞ்சள் விளக்கொளி மட்டுமே எரிந்துகொண்டிருந்தது – அந்த ஒளி கூட ஏதோ ஒரு இரகசியத்தை மறைக்கும் வகையில் மெல்லியதாக இருந்தது.

செல்வி முதலில் இறங்கினாள். அவள் முகத்தில் ஒரு அமைதியான, ஆனால் உள்ளுக்குள் பெரும் பதற்றமும் ஆசையும் கலந்த புன்னகை. “வாங்கடா... உள்ள வாங்க. இங்க கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கும். உமா அம்மா இங்க இருந்தா இவ்வளவு சுதந்திரமா இருக்காது” என்று சொல்லியபடி கதவைத் திறந்தாள். அவள் குரலில் லேசான நடுக்கம் இருந்தது – அந்த நடுக்கம் ஆசையின் நடுக்கம், காதலின் நடுக்கம், நீண்ட நாள் ஏக்கத்தின் நடுக்கம்.

பூஜா இறங்கியபோது அவள் கைகள் லேசாக நடுங்கின. அவள் அண்ணனை ஒரு கணம் பார்த்தாள். செல்வா அமைதியாக இருந்தான். அவன் மனதில் அம்மாவின் முகம் தோன்றியது. ஆனால் இப்போது இங்கே இருப்பது அவனுக்கு கொஞ்சம் புதிதாகவும், உற்சாகமாகவும், சற்று குற்ற உணர்ச்சியாகவும் இருந்தது.

உள்ளே நுழைந்ததும் செல்வி விளக்குகளைப் போட்டாள். வீடு சுத்தமாக, அமைதியாக இருந்தது. “முதல்ல உங்களுக்கு டீ போடுறேன். பசிக்குதா?” என்று கேட்டாள்.

“இல்ல பெரியம்மா... சாப்பிட்டதுதான்” பூஜா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். அவள் குரல் இயல்பாக இருக்க முயற்சித்தாலும், உள்ளே பெரும் புயல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

செல்வி சிரித்தாள். “அப்ப சரி. நான் கொஞ்சம் சமையல்கட்டுல இருக்கேன். நீங்க ரெண்டு பேரும் ஹால்ல உக்காருங்க. பேசிக்கங்க. நான் வர்றேன்.”

செல்வி உள்ளே போன பிறகு, ஹாலில் பூஜா அண்ணனுக்கு அருகில் உட்கார்ந்தாள். இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தனர். பின்னர் பூஜா மெல்ல, தயங்கியபடி, கண்களில் கண்ணீர் திரண்டபடி பேசினாள்:

“அண்ணா... நேற்று மாடியில... அம்மாவோட... நான் பார்த்தேன்.”

செல்வா திடுக்கிட்டு அவளைப் பார்த்தான். “பூஜா... நீ...?”

பூஜா தலையைக் குனிந்தாள். அவள் குரல் தழுதழுத்தது. “ஆமா... ஜன்னல் வழியா. நான்... உன்னைப் பார்த்தேன். அம்மாவை... அப்படி இறுக்கி அணைச்சு... முத்தம் கொடுத்து... உடம்பை உரசி... நான்... எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டேன் அண்ணா. அம்மா உன் உதட்டை... எப்படி கவ்வி... உன் மார்பை... எப்படி அணைச்சு... நீ அவள் மாரை... எப்படி பிசைஞ்ச... எல்லாம்... எனக்கு தெரியும்.”

அவள் கண்களில் கண்ணீர் உருண்டு விழுந்தது. “முதல்ல ரொம்ப கோபம் வந்துச்சு. எனக்கு... உன்னை ரொம்ப நாளா விரும்புறேன். ஆனா அம்மா உன்னை எடுத்துக்கிட்டதைப் பார்த்தப்போ... எனக்கு பொறாமை, வருத்தம், ஆனா... அதே நேரத்தில்... எனக்கும் உன்னை அப்படி வேணும்னு தோணுச்சு. நான்... உன்னை இழக்க மாட்டேன் அண்ணா. எனக்கு உன்னை ரொம்ப... ரொம்ப ஆசை.”

செல்வா அவளது கையைப் பிடித்தான். அவன் குரலும் தழுதழுத்தது. “பூஜா... நான் உன்னை தங்கைன்னுதான் பார்த்தேன். ஆனா... நீ இப்படி சொல்றதை எனக்கு தெரியாது. நீ... எனக்கு ரொம்ப முக்கியம். உன்னை இழக்கவும் நான் விரும்பல.”
பூஜா அவன் கையை இறுக்கினாள். “அண்ணா... நான் உன்னை ரொம்ப நாளா காதலிக்கிறேன். அம்மாவோட பார்த்தப்போ... எனக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்குச்சு. ஆனா... இப்ப நீ இங்க இருக்க... எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. என்னை... கொஞ்சம்... உன் முழு ஆசையோடு... அணைக்கிறியா?”

அவள் அண்ணனை நெருங்கி, அவன் மார்பில் தலையை சாய்த்தாள். செல்வா அவளை மெதுவாக அணைத்தான். அவர்களின் உதடுகள் மெல்ல ஒன்றை ஒன்று தொட்டன. முதலில் மென்மையாக... பின்னர் ஆழமாக, பசியுடன். பூஜா அவன் உதட்டை கவ்வி, இழுத்து, சப்பினாள். அவள் கைகள் அண்ணனின் மார்பில் தடவின. செல்வா அவளது இடுப்பை இறுக்கி, அவளது உதட்டை ருசித்தான். அவர்களின் நாக்குகள் ஒன்றோடொன்று பின்னி, எச்சிலைப் பகிர்ந்துகொண்டன.
“அண்ணா... என்னை... கொஞ்சம்... உன் முழு ஆசையோடு... அணைக்கிறியா?” பூஜா முனகினாள். அவள் உடல் நடுங்கியது.

அவர்களின் முத்தம் தீவிரமடைந்தது. பூஜாவின் உதடுகள் அண்ணனின் உதட்டை ஆசையோடு கடித்து, நாக்கை உள்ளே நுழைத்து, அவன் எச்சிலை குடித்துக்கொண்டிருந்தாள். செல்வா அவளது மார்பை மென்மையாகப் பிசைந்தான். பூஜா உடலை வளைத்து, “ம்ம்ம்... அண்ணா... நல்லா இருக்கு... என்னை... இன்னும் இறுக்கி...” என்று முனகினாள்.

அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கி அணைத்தபடி, உதடுகளைப் பிரிக்க முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தனர். பூஜாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது – அது ஆசையின் கண்ணீர், காதலின் கண்ணீர், பொறாமையின் கண்ணீர்.
அப்போது... கதவு லேசாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

செல்வி உள்ளே வந்தாள். அவள் அவர்களைப் பார்த்து, லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.

“என்னடி... ரெண்டு பேரும் ரொம்ப சீரியஸா இருக்கீங்க?” என்று கேட்டபடி அருகில் வந்தாள்.

பூஜா வெட்கத்துடன் விலகினாள். செல்வி அவளைப் பார்த்து, “பூஜா... நீ கொஞ்சம் உன் அறைக்குப் போ. நான் செல்வாவோட கொஞ்சம் பேசிட்டு வரேன்” என்றாள்.

பூஜா தலையாட்டிவிட்டு, தன் அறைக்குச் சென்றாள். ஆனால் அவள் அறையின் கதவை முழுவதும் சாத்தவில்லை. அவள் ஜன்னல் அருகில் நின்று, செல்வியின் அறையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கை தானாகவே தன் பாவாடைக்குள் நுழைந்தது.

செல்வி செல்வாவைத் தன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அறைக்குள் நுழைந்ததும், அவள் கதவைத் தாழிட்டாள். பின்னர் செல்வாவை நெருங்கி, அவன் முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்தினாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் மின்னியது.
“செல்வா... நான் உன்னை ரொம்ப நாளா... என் மகனா மட்டும் பார்க்கல. உன்னை... என் ஆசையா பார்த்தேன். நீ சின்ன வயசுல என் மார்ல பால் குடிச்சப்போ... எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்துச்சு தெரியுமா? இப்போ... அந்த உணர்வு மட்டும் இல்ல... வேற ஒரு உணர்வும் வந்துடுச்சு. நான் உன்னை... ரொம்ப ஆசைப்படுறேன் செல்வா. என்னை... உன் செல்வி அம்மாவா... உன் அம்மாவா நினைச்சு... என்னை... உன் முழு ஆசையோடு... எடுத்துக்கோ.”

செல்வா அவளை அணைத்தான். “செல்வி அம்மா... நீ எனக்கு ரொம்ப முக்கியம்.”

செல்வி அவன் உதட்டில் முத்தமிட்டாள். அந்த முத்தம் மெதுவாக, ஆழமாக, நீண்டது. அவள் கைகள் அவன் மார்பில் தடவின. அவன் அவளை மென்மையாக அணைத்து, அவளது உடலை வருடினான்.

“செல்வா... என்னை... உன் முழு ஆசையோடு... எடுத்துக்கோ. என்னை... அம்மாவா நினைச்சு... அம்மா மாதிரி... காதலியா... என்னை... நிரப்பு. செல்வி அம்மாவை... உன் அம்மாவா நினைச்சு... பண்ணு செல்லம்.”

செல்வா “செல்வி அம்மா...” என்று முனகியபடி அவளது மார்புகளை ஆசையோடு சப்பினான். செல்வி அவன் தலையை அழுத்தினாள். “ம்ம்ம்... அப்படித்தான்... அம்மாவுக்கு... உன் வாய்... ரொம்ப இனிமையா இருக்கு... செல்வி அம்மாவை... உன் அம்மாவா நினைச்சு... பிசையி செல்லம்...”

அவன் கையை கீழே இறக்கி, அவளது புண்டையைத் தொட்டான். செல்வி உடலை வளைத்து, “ஆஹ்ஹ்... உள்ளே... செல்லம்... அம்மாவுக்குள்... உன் விரலை... போடு... செல்வி அம்மாவை... உன் அம்மாவா... நினைச்சு... பண்ணு...” என்றாள்.
செல்வா விரலை உள்ளே நுழைத்தான். செல்வி “ஹாங்... ஆஆஆ... செல்வி அம்மாவை... உன் அம்மாவா... நினைச்சு... பண்ணு...” என்று அலறினாள்.

அவன் தன் ஆணுறுப்பை அவளது புண்டை வாயில் வைத்து, மெதுவாக உள்ளே தள்ளினான். செல்வி “ஆஆஆ... செல்லம்... முழுசா... அம்மாவுக்குள்... செல்வி அம்மாவை... உன் முழு ஆசையோடு... எடுத்துக்கோ...” என்று கூவினாள்.
செல்வா வேகமாக இயங்கினான். “செல்வி அம்மா... அம்மா... நான் உன்னை... ரொம்ப ஆசைப்படுறேன் அம்மா...”
செல்வி அவன் முதுகை இறுக்கிப் பிடித்து, “ஆஹ்ஹ்ஹ்... செல்லம்... அம்மாவை... உன் விந்தால... நிரப்பு... செல்வி அம்மாவை... உன் அம்மாவா... நினைச்சு... விடு...” என்று அலறினாள்.

இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைந்தனர். செல்வா அம்மாவுக்குள் தன் அன்பை வெளிப்படுத்தினான். செல்வி உடலை வில்லாக வளைத்து, மகனை இறுக்கி அணைத்தபடி நடுங்கினாள்.

“செல்லம்... செல்வி அம்மாவுக்கு... இது... வாழ்நாள் முழுக்க... கனவு... நீ... என் செல்லம்... என் அன்பு...”
அவர்கள் சோர்வுடன் ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கி அணைத்தபடி படுத்திருந்தனர்.

வெளியே, அறைக்கு வெளியே... பூஜா ஜன்னல் வழியே அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கை தன் பாவாடைக்குள் இருந்து, தன் ஈரமான புண்டையை வேகமாகத் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தது. அவள் கண்களில் கண்ணீரும், ஆசையும், பொறாமையும், காதலும் கலந்திருந்தது.

“அண்ணா... நீ... என்னுடையவன்... ஆனா... பெரியம்மாவும்...”

அவள் உச்சத்தை அடைந்தபோது, அவள் உதடுகள் நடுங்கின.

அந்த இரவு... மூன்று உள்ளங்களும்... மூன்று உடல்களும்... வெவ்வேறு விதமான காமத்தாலும், ஆசையாலும், அன்பாலும்... எரிந்துகொண்டிருந்தது.
(தொடரும்...)

[Vimala1976]

அந்த இரவு முழுவதும் செல்வியின் அறையில் அம்மா-மகன் உறவு போலவும், காதலன்-காதலி உறவு போலவும், ஆழமான, தீவிரமான, உணர்ச்சி நிறைந்த காதல் நடந்துகொண்டிருந்தது. செல்வாவும் செல்வியும் ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கி அணைத்தபடி, உடல்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னி, சோர்வுடன் தூங்கிப் போனார்கள். இருவரும் முழு நிர்வாணமாக இருந்தனர். செல்வியின் மார்பு செல்வாவின் மார்போடு ஒட்டியிருந்தது. அவள் ஒரு காலை அவன் இடுப்பில் போட்டபடி, அவன் கை அவள் பின்புற குண்டியை மென்மையாகப் பற்றியிருந்தது. அவள் முகம் அவன் கழுத்தில் புதைந்திருந்தது. அறையில் மங்கலான விளக்கொளி மட்டுமே எரிந்துகொண்டிருந்தது. அவர்களின் உடல்களில் நேற்றிரவின் வியர்வை இன்னும் உலராமல் இருந்தது.

வெளியே, இருள் இன்னும் அடர்த்தியாக இருந்தது. கடிகாரம் சரியாக 4:30 என்று காட்டியது.

பூஜாவால் தூங்க முடியவில்லை. அவள் அறையில் படுத்தபடி, நேற்றிரவு ஜன்னல் வழியே பார்த்த ஒவ்வொரு காட்சியும் அவள் மனதை விட்டு அகலவில்லை. அண்ணனின் உடல், செல்வி அம்மாவின் முனகல்கள், அவர்களின் உடல் இணைப்பு, அண்ணனின் “செல்வி அம்மா...” என்ற அழைப்பு... எல்லாம் அவள் உடம்பில் தீயாக எரிந்துகொண்டிருந்தது. அவள் உள்ளம் காதலாலும், பொறாமையாலும், தீராத ஆசையாலும், உடல் துடிப்பாலும் நிரம்பியிருந்தது.

“அண்ணா... நீ என்னுடையவன்... எனக்கும் வேணும்... என்னால் இனி ஒரு நிமிடம் கூட பொறுக்க முடியாது...” என்று முணுமுணுத்தபடி, அவளால் பொறுக்க முடியவில்லை.

அவள் மெதுவாக எழுந்தாள். அவள் உடல் முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. பாவாடையை மட்டும் அணிந்தபடி, அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள். செல்வியின் அறைக்கு முன் வந்து, கதவை மிக மெதுவாகத் திறந்தாள். உள்ளே... அண்ணனும் பெரியம்மாவும் நிர்வாணமாக, ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கி அணைத்தபடி தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.
பூஜாவின் கண்கள் சிவந்தன. அவள் உதடுகள் நடுங்கின. அவள் இதயம் படபடத்தது. கால்கள் நடுங்கின. ஆனால் ஆசை அவளை உள்ளே இழுத்தது.

அவள் மெதுவாக, அடி எடுத்து வைத்தபடி படுக்கையை நெருங்கினாள். செல்வாவின் அருகில் நின்றாள். அவன் இன்னும் அமைதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் உடல்... அந்த அழகிய, வலிமையான, வியர்வை படர்ந்த உடல்... நேற்றிரவு செல்வி அம்மாவை எப்படி நிரப்பியதோ... அதே உடல் இப்போது அவள் முன் இருந்தது.

பூஜா மெதுவாக படுக்கையில் ஏறினாள். அவள் செல்வாவின் மேல் மிக மெதுவாக ஏறி, அவன் மார்பில் தன் மார்பை அழுத்தினாள். அவள் உடல் முழுவதும் அவன் உடலோடு ஒட்டியது. அவள் முகத்தை அவன் முகத்துக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டு வந்தாள். அவள் சூடான மூச்சு அவன் முகத்தில் பட்டது.

“அண்ணா... என்னை... பார்க்கிறியா?” என்று மிக மெல்லிய குரலில் கிசுகிசுத்தாள். பின்னர் அவன் உதட்டில் மெதுவாக முத்தமிட்டாள். முதலில் லேசாக... பின்னர் ஆசையோடு. அவள் உதடுகள் அவன் உதட்டை கவ்வின. அவள் நாக்கு அவன் உதட்டைத் தொட்டு, உள்ளே நுழைய முயற்சித்தது.

செல்வா மெல்லிய முனகலுடன் கண்களைத் திறந்தான். அவன் முதலில் குழப்பமாகப் பார்த்தான். பின்னர் பூஜாவைப் பார்த்ததும் அவன் கண்கள் விரிந்தன. “பூஜா... நீ... இங்கே...?”

ஆனால் பூஜா அவனை விடவில்லை. அவள் அவன் உதட்டை இறுக்கி கவ்வி, “அண்ணா... எனக்கு உன்னை ரொம்ப வேணும்... நேற்றிரவு பார்த்ததிலிருந்து... என்னால் தூங்க முடியல... என் உடம்பெல்லாம் எரியுது... என்னை... கொஞ்சம்... உன் முழு ஆசையோடு... அணைக்கிறியா?” என்று முனகினாள். அவள் கைகள் அவன் மார்பை மென்மையாக வருடின. அவள் இடுப்பை அவன் இடுப்போடு அழுத்தினாள். அவள் மார்புகள் அவன் மார்பில் அழுந்தின.

செல்வா அவளை அணைத்தான். அவர்களின் முத்தம் தீவிரமடைந்தது. பூஜாவின் உதடுகள் அண்ணனின் உதட்டை ஆசையோடு சப்பின. அவள் நாக்கு அவன் நாக்கோடு பின்னி, எச்சிலைப் பரிமாறின. செல்வா அவளது மார்புகளை மென்மையாகப் பிசைந்தான். பூஜா “ம்ம்ம்... அண்ணா... என்னை... இன்னும் இறுக்கி... என் மாரை... பிசையி...” என்று முனகினாள்.

அவர்கள் சிறிது நேரம் முத்தமிட்டபடி, உடல்களை மெதுவாக உரசினர். செல்வாவின் உறுப்பு விறைத்து, பூஜாவின் தொடைக்கு இடையே அழுத்தியது. பூஜா அவன் உடலை இறுக்கி அணைத்தாள். “அண்ணா... எனக்குள்... வா... என்னை உன்னுடையதா ஆக்கு...”

அவள் தன் பாவாடையை மெதுவாக விலக்கினாள். அவள் ஈரமான, சூடான புண்டை அவன் உறுப்பின் மீது அழுத்தியது. செல்வா அவளது இடுப்பைப் பற்றி, மெதுவாக உள்ளே நுழைய முயற்சித்தான். ஆனால் பூஜாவின் புண்டை மிகவும் இறுக்கமாக இருந்தது. அவள் சின்ன வயது, இறுக்கமான உடல்... அவன் பெரிய, தடித்த உறுப்பு முழுவதும் உள்ளே போக முடியவில்லை. அவள் “ஆஹ்... அண்ணா... கொஞ்சம் வலிக்குது... ஆனா... வேணும்... மெதுவா...” என்று கண்களை மூடி, இடுப்பை மேலே தூக்கினாள்.

அப்போது செல்வி எழுந்தாள். அவள் கண்களைத் திறந்து, அவர்களைப் பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது. “பூஜா... தங்கம்... அவ்வளவு அவசரப்படாதே... அண்ணன் உனக்கு ரொம்ப பெருசா இருக்கான்... நான் உதவி பண்றேன்...” என்று மிக மெல்லிய, அன்பான குரலில் சொன்னாள்.

செல்வி மெதுவாக எழுந்து, செல்வாவின் அருகில் வந்தாள். அவள் தன் வாயை அவன் உறுப்புக்கு கொண்டு சென்றாள். அவள் நாக்கால் மெதுவாக, நீண்ட நேரம் நக்கினாள். “ம்ம்ம்... செல்லம்... உன் பெரிய தண்டு... அம்மாவுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்...” என்று சொல்லியபடி, அவன் உறுப்பை முழுவதுமாக வாயில் வைத்து, மெதுவாக சப்பினாள். அவள் எச்சில் அவன் உறுப்பை முழுவதும் நனைத்தது. அவள் தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டி, அவனை ஈரமாக்கினாள். “இப்போ... அவன் ரொம்ப ஈரமா, சீராக இருப்பான்...” என்றாள்.

பூஜா இதைப் பார்த்தபடி, தன் புண்டையை விரலால் மெதுவாகத் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தாள். “பெரியம்மா... நீ... அண்ணனை...”

செல்வி சிரித்தாள். “இப்போ... போ... உன் அண்ணனை உள்ளே வா... மெதுவா... அன்பா...”

பூஜா மீண்டும் செல்வாவின் மேல் ஏறினாள். இப்போது அவன் உறுப்பு அவள் புண்டை வாயில் மிக மெதுவாக, சீராக நுழைந்தது. “ஆஆஆ... அண்ணா... முழுசா... உள்ளே வருது... ஆஹ்ஹ்... நல்லா இருக்கு... கொஞ்சம்... இன்னும் ஆழமா...” பூஜா கண்களை மூடி, இடுப்பை மெதுவாக மேலும் கீழும் ஆட்டினாள்.

செல்வா அவளது இடுப்பைப் பற்றி, மெதுவாக மேலே தூக்கினான். அவர்களின் உடல்கள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்தன. பூஜா “அண்ணா... என்னை... உன் முழு ஆசையோடு... எடுத்துக்கோ... நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்... ரொம்ப நாளா...” என்று முனகினாள்.

அவர்கள் மெதுவாக, நீண்ட நேரம், தீவிரமாக, அன்புடன் காதல் செய்தனர். செல்வி அவர்களுக்கு அருகில் படுத்து, பூஜாவின் மார்பை சப்பினாள். “தங்கம்... அண்ணனோடு... நல்லா ரசி... அம்மாவும் உங்களோடு இருக்கேன்...” என்றாள்.
மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் தொட்டு, உரசி, முத்தமிட்டு, முனகல்களுடன்... காலை 8 மணி வரை தொடர்ந்தனர். அறையில் மூவரின் முனகல்களும், உடல்கள் உரசும் சத்தமும், கட்டிலின் மெல்லிய கீச்சொலியும் மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
திடீரென்று... கதவில் யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

“செல்வி... செல்வா... பூஜா... எழுந்துட்டீங்களா?" என்று வெளியே இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.

மூவரும் திடுக்கிட்டு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். அவர்களின் உடல்கள் இன்னும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்திருந்தன. காதல் இன்னும் முடியவில்லை... ஆனால் வெளியே... உலகம் அவர்களை அழைத்துக்கொண்டிருந்தது.
(தொடரும்...)

[Vimala1976]

கதவில் தட்டும் சத்தம் கேட்டதும் மூவரும் திடுக்கிட்டு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். செல்வாவின் உடல் இன்னும் பூஜாவுக்குள் இருந்தது. செல்வி அருகில் படுத்திருந்தாள். அவர்களின் உடல்கள் வியர்வையில் ஈரமாக, காதலின் வாசனையில் நனைந்திருந்தன.

“செல்வி... செல்வா... பூஜா... எழுந்துட்டீங்களா?” என்று வெளியே இருந்து உமாவின் குரல் கேட்டது. அவள் குரலில் லேசான பதற்றம் தெரிந்தது.

செல்வி வேகமாக எழுந்து, “ஒரு நிமிஷம் உமா... வர்றோம்” என்று சொல்லி, அவர்களை அவசரமாக உடை மாட்டச் சொன்னாள். மூவரும் துணிகளை அவசர அவசரமாக அணிந்துகொண்டு ஹாலுக்கு வந்தனர்.

உமா உள்ளே நுழைந்தாள். அவள் முகம் சற்று வெளிறியிருந்தது. வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் அவள் மூக்கு மெல்லியதாக மடிந்தது. ஒரு விநாடி அவள் நின்றாள். அந்த வீட்டுக்குள்... அந்த மங்கலான வாசனை... பாலியல் உறவின், வியர்வையின், எச்சிலின், உடல் திரவங்களின்... அந்த தெளிவான, தவிர்க்க முடியாத வாசனை... அவளுக்கு உடனே புரிந்தது.

“என்னங்க... இங்க என்ன வாசனை இப்படி...” என்று மெல்லிய குரலில் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள். அவள் கண்கள் ஹாலில் நின்ற மூவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்தன. செல்வாவின் முகம் சிவந்திருந்தது. பூஜா தலையை குனிந்திருந்தாள். செல்வி புன்னகைக்க முயற்சித்தாள்.

உமா எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் நேராக செல்வியின் படுக்கையறைக்கு நடந்தாள். “ஒரு நிமிஷம்... எனக்கு தலைவலிக்குது... கொஞ்சம் படுக்கலாமா?” என்று சொல்லியபடி கதவைத் திறந்தாள்.

உள்ளே... படுக்கை முழுவதும் கலைந்திருந்தது. தலையணைகள் தரையில் விழுந்திருந்தன. தண்ணீர் போல ஈரமான துண்டுகள், வியர்வை படர்ந்த படுக்கை விரிப்பு, அந்த வாசனை... எல்லாம் உமாவுக்கு ஒரு கணத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அவள் படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள். முதலில் அமைதியாக. பின்னர் அவள் தோள்கள் நடுங்கின. கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. “என்ன... இது... என்னங்க...” என்று முணுமுணுத்தபடி, அவள் முகத்தை இரு கைகளாலும் மூடிக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். அழுகை மெல்ல பெரிதாகியது. “என் புள்ளை... என் செல்லம்... எனக்கு பின்னாடி... என்னை ஏமாத்தி...”
ஹாலில் இருந்த மூவரும் ஓடி வந்தனர். செல்வி முதலில் உள்ளே நுழைந்தாள். “உமா... தங்கம்... அழாதே... கேட்டுக்கோ...”
பூஜா பின்னால் வந்தாள். அவள் கண்களும் கண்ணீரில் நனைந்திருந்தன. செல்வா அம்மாவின் அருகில் மண்டியிட்டு உட்கார்ந்தான்.

உமா தலையை உயர்த்தி அவர்களைப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் சிவந்து, கோபத்துடன், வருத்தத்துடன் இருந்தன. “அக்கா... பூஜா... என் புள்ளை... எனக்கு பின்னாடி... நேத்து ராத்திரி... இங்க... இப்படி... என்னை ஏமாத்தினீங்க... என்னைத் துரோகம் பண்ணினீங்க...”

செல்வி உமாவின் காலைப் பற்றிக்கொண்டாள். அவள் குரல் தழுதழுத்தது. “உமா... என் தங்கம்... நான் தப்பு பண்ணிட்டேன். உனக்கு தெரியாமல்... பின்னாடி... இப்படி பண்ணினது ரொம்ப தப்பு. ஆனா... நான் செல்வாவை... உன்னைப் போலவே... ரொம்ப ஆழமா காதலிக்கிறேன். அவன் எனக்கு மகன் மாதிரி... ஆனா இப்போ... அதைவிட அதிகமா... என் உயிர் மாதிரி. உன்னைப் போலவே எனக்கும் அவன் மேல ஆசை... அதனால்தான்... மன்னிச்சுடு தங்கம்... நான் உன்னை ஏமாத்த வேண்டாம்னு தெரியும்... ஆனா என்னால் அடக்க முடியல...”

பூஜா அம்மாவின் முன் மண்டியிட்டு அழுதாள். “அம்மா... நானும் தப்பு பண்ணிட்டேன். அண்ணனை... நான் ரொம்ப நாளா காதலிக்கிறேன். நேற்று ஜன்னல் வழியே பார்த்தப்போ... எனக்கு தாங்க முடியல. உன்னைப் போலவே எனக்கும் அவன் மேல உண்மையான காதல்... ஆனா... உனக்கு தெரியாமல் பண்ணினது ரொம்ப தப்பு. நீ எவ்வளவு வருத்தப்படுவேன்னு தெரியும்... ஆனா நான் பயந்துட்டேன்... மன்னிச்சுடு அம்மா... நான் உன்னை இழக்க மாட்டேன்...”

செல்வா அம்மாவின் கைகளைப் பிடித்தான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. “ம்மா... நான்... உன்னை ஏமாத்திட்டேன். உன்னோட அன்பை... உன்னோட நம்பிக்கையை... துரோகம் பண்ணிட்டேன். நீ என்னை எவ்வளவு காதலிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரியும் ம்மா. நீ எனக்காக எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு... இந்த வயசுல கூட என்னைப் பார்த்துக்கிட்டு... நான் உன்னை இப்படி காயப்படுத்திட்டேன். மன்னிச்சுடு ம்மா... நான் உன்னை ரொம்ப... ரொம்ப காதலிக்கிறேன். நீ என் உலகம். நீ இல்லாம எனக்கு எதுவும் இல்ல. ஆனா... அக்காவும் பூஜாவும்... அவங்களுக்கும் என்னை மேல உண்மையான உணர்வு இருக்கு. நான்... அவங்களை வேற எப்படி பார்க்க முடியும்... மன்னிச்சுடு ம்மா...”
உமா அழுதபடி அவர்களைப் பார்த்தாள். அவள் கோபம் மெல்ல மெல்ல குறைந்தது. ஆனால் பொறாமை... அது இன்னும் அவள் மனதில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது. “நீங்க எல்லாம்... என்னை ஏமாத்தினீங்க... என் புள்ளையை... எனக்கு பின்னாடி... ஆனா... நான் உன்னை இழக்க மாட்டேன் செல்வா. எந்த விலை கொடுத்தாலும்... நீ என்னுடையவன். அக்கா... பூஜா... உங்களுக்கு அவன் மேல உண்மையான காதல் இருந்தா... நான்... ஏத்துக்கிறேன். ஆனா... என் புள்ளை... என்னை விட்டு போகக் கூடாது. நான்... உங்களை எல்லாம் கண்காணிச்சுக்குவேன். அவன் உங்களுக்காக என்னை மறக்கக் கூடாது...”

செல்வி அவள் காலை இறுக்கி அணைத்தாள். “உமா... நீ எங்களை நம்பு. நாங்க உன்னை ஏமாத்த மாட்டோம். உன் புள்ளை... எப்பவும் உன்னுடையவன்தான்.”

பூஜா அம்மாவின் மடியில் தலையை வைத்து அழுதாள். “அம்மா... நான் உன்னை காயப்படுத்திட்டேன்... மன்னிச்சுடு...”
செல்வா அம்மாவை இறுக்கி அணைத்தான். “ம்மா... நீ என் உயிர். உன்னை நான் எப்பவும் முதல்ல வைப்பேன்.”
உமா அவர்களை அணைத்தாள். அவள் கண்ணீர் இன்னும் வழிந்துகொண்டிருந்தது. கோபம் தணிந்தது. ஆனால் பொறாமை... அது அவள் மனதின் ஆழத்தில் இன்னும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. “சரி... நான் ஏத்துக்கிறேன். ஆனா... என் புள்ளை என்னுடையவன்... அதை மறக்காதீங்க.”

வீட்டுக்குள் அந்தக் கண்ணீர், அந்த மன்னிப்பு, அந்த அன்பு... எல்லாம் கலந்து ஒரு புதிய உறவு உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் உமாவின் மனதில்... “நான் கவனிச்சுக்குவேன்... என் செல்லத்தை யாரும் என்னிடமிருந்து பிரிக்க முடியாது” என்று ஒரு உறுதி பிறந்தது.

என்ன நடக்கும் அடுத்து...? காதல் கண்மூடித்தனமானது. உமா முழுமையா ஏத்துக்குவாளா...? அடுத்த பகுதியில் பார்க்கலாம்.
(தொடரும்...)

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[supererode]

உமா முழமனதுடன் மகனை ஏற்றுகொள்ள வேண்டும் , இனைந்து ஓத்தால் இன்பம் அதிகமாக கிடைக்கும்

[jeyanthi.muthu4u]

Hi Author,

Your writing has been generated by AI, to be precise by grok..

I wanted to let you know that your original style was very very good!!. thanks for all your work!!